Ukryty wróg – Tajna Agenda Psychiatrii - Toksyczna, śmiertelna psychiatria\nutworzone przez admin | Lip 9, 2017 | Nauka | 1 komentarz\nUkryty wróg – Tajna Agenda Psychiatrii – The Hidden Enemy\nChronią nas. Bronią nas. Pomagają nam w potrzebie. Podczas gdy są wyniszczani od wewnątrz.\nW ubiegłym roku popełniono w armii więcej samobójstw, niż kiedykolwiek w historii.\nNasz syn był tylko jednym z tysięcy weteranów, których nasz kraj stracił przez samobójstwa.\nTylko po to, aby umrzeć w domu, we śnie.\n… PO DNIU…\nNastępnie użył pistoletu, aby odebrać sobie życie.\nW ukryciu czai się wróg; To musi się skończyć. I ukrywa się w zasięgu wzroku. Najbardziej niebezpiecznym wrogiem jest ten, którego byś nigdy nie podejrzewał.\nTajna Agenda Psychiatrii\n18 czerwca 1940 roku psychiatra i gen. brygady , John Rawlings Rees, przedstawił na dorocznym posiedzeniu Krajowej Rady Higieny Psychicznej strategiczny plan dla psychiatrii.\n“Naszym celem musi być przedostanie się [psychiatrii] do każdej działalności edukacyjnej w życiu narodowym. Życie publiczne, polityka, przemysł – powinny znajdować się w naszej strefie wpływów.”\nLecz aby osiągnąć swoje cele, psychiatrzy potrzebowali doskonałego terenu doświadczalnego. Takiego z nieograniczonym budżetem, którego można pomnażać. Tu chodzi o pieniądze; Miliardy, miliardy dolarów; To nasze pieniądze z podatków.\nPoligon doświadczalny z niekończącą się dostawą zasobów ludzkich.\nWięcej osób, niż w jakiejkolwiek innej organizacji w Ameryce. Ci żołnierze to króliki doświadczalne.\nPrzeprowadza się na nich eksperymenty; Poligon doświadczalny, gdzie każdy rozkaz jest przestrzegany.\nBez pytań; Oni muszą przestrzegać tych rozkazów.\nNie ma innej opcji; Jestem prawnie zobowiązany.\nI to jest poligon, gdzie wszelkie szkody byłyby oznaczone, jako tajne. Ta historia jest cenzurowana na każdym kroku.\nGenerał bryg. Rees:\n“Armia i inne służby bojowe stanowią raczej niepowtarzalne grupy eksperymentalne, ponieważ są one całymi społecznościami i możliwe jest zorganizowanie eksperymentów w sposób, który byłby bardzo trudny w cywilu.”\nTo była sprytna taktyka, zwłaszcza, gdy była sprzedawana pod pozorem pomocy.\nFILM SZKOLENIOWY: A teraz żołnierz jest chory. I jeśli niczego dla niego nie zrobimy, to może on pozostać chory przez nieokreślony czas. Panowie, nie prosimy was, abyście leczyli tych pacjentów – my wam to zlecamy.\nPsychiatrzy przeszli długą drogę. Zaledwie 20 lat temu byli prawie niespotykani w wojsku. Dopiero w czasie I wojny światowej opuścili zakłady dla obłąkanych i stopniowo utorowali sobie drogę do wojska.\nTo było bardzo powolne i stopniowe wprowadzenie. Powolne i stopniowe, ponieważ psychiatrom po prostu nie ufano. I nie bez powodu. Ich zabiegi i kuracje nigdy nie były znane z tego, że są naukowe.\nTak naprawdę wiele z ich eksperymentalnych procedur zostało później określone jako tortury. Jedno z pierwszych zastosowań terapii psychiatrycznej odbyło się podczas I wojny światowej, na niemieckich żołnierzach, którzy uciekali i próbowali opuścić front z powodu okropności wojny w okopach, na froncie zachodnim. Zabieg ten został nazwany Kuracją Kaufmanna, po imieniu jego wynalazcy. Ale mało kto nazwałby to leczenie terapeutycznym.\nZadręczony żołnierz był podłączany do prądu elektrycznego, który był zwiększany, aż do momentu, kiedy on nie mógł tego dłużej wytrzymać. Podczas tego zabiegu, lekarz podsuwał hipnotyzujące sugestie. Terapia Kaufmanna została wprowadzona przez psychiatrów jako “terapia lecznicza”.\nLecz dla żołnierzy to było dalekie od leczenia, gdyż polegało ono na sprawianiu bólu do granic wytrzymałości. I prawdopodobnie prawdziwym powodem, dla którego żołnierze chcieli wrócić na linię frontu, było to, że nie mogli już wytrzymać bólu i woleli raczej ryzyko walki, niż cierpienie z powodu ciągłego bólu w klinice.\nAle ból, jaki ci żołnierze przeszli, nie przeszkodził psychiatrom w kontynuowaniu eksperymentów do II wojny światowej. I tak jak wcześniej, to nie zostało zaprojektowane tak, aby pomóc pacjentom przezwyciężyć traumę wojny.\nMedycyna wojskowa miała na celu przywrócenie pacjenta na front jeszcze szybciej, niż to miało miejsce podczas I wojny światowej. To był pierwszy i decydujący cel psychiatrii wojskowej podczas II wojny światowej.\nPsychiatrzy na całym świecie używają wojny, jako sposobność na wypróbowanie bardzo ryzykownych zabiegów na żołnierzach, którzy mają niewiele wpływu na tę kwestię. Niektórych rażono prądem, innych wprowadzano w głęboką śpiączkę, a jeszcze innych faszerowano silnymi środkami halucogennymi.\nWraz z dalszym ich przenikaniem do wojska, zaczęli być zaangażowani w procesy rekrutacyjne, szkolenia, dyscyplinę, moralność, a nawet wyrażaniem opinii na temat wyboru oficerów.\n“Poole jest dziwnym rodzajem człowieka. W cywilu był bardzo słabo dostosowany. To znaczy, pod względem osobistym. Po prostu nie potrafił być towarzyski, ani się zaprzyjaźnić.”\nDo 1943 roku, psychiatria wdarła się tak głęboko do sfer wojskowych, że psychiatrzy z Marynarki Wojennej przechwalali się:\n“Psychiatria ma teraz miejsce w każdym etapie kariery członka marynarki wojennej, od czasu jego wstąpienia, do ewentualnego odejścia ze służby.” – Francis J. Braceland\nTo dzięki wojsku psychiatrzy… stali się ważni. Wiecie? Noszą mundur, mają odznaczenia i pewne uprawnienia, ponieważ wojsko im to dało. Główny amerykański psychiatra wojskowy, generał brygady William Meninger nawet napisał podręcznik, który zawierał wszystkie problemy psychiczne, jakie według niego mógł mieć żołnierz.\nAle obyło się bez badań krwi, bez prześwietleń, czy próbek obserwowanych pod mikroskopem. Tylko opinie. Dowody naukowe? Brak.\nAle to tylko pomaga psychiatrii. Poza tym, podręcznik Meninngera dostarczył pozory prawowitości. Było to coś, co mogli wykorzystać do diagnozowania i leczenia jeszcze większej ilości żołnierzy. Podręcznik wojskowy był tak powszechnie stosowany, że stał się fundamentem dla powstania psychiatrycznej Biblii:\n“Diagnostyczna i statystyczna klasyfikacja zaburzeń psychicznych” (DSM).\nZe względu na wpływ ludzi, takich jak Menninger, w połowie II wojny światowej, wojskowi na całym świecie dawali się nabrać na twierdzenia psychiatrów, że są oni ekspertami w dziedzinie zdrowia psychicznego.\nI dzięki temu psychiatrzy mogli swobodnie testować leki na znacznie większej ilości żołnierzy. Wybranymi medykamentami są barbiturany. Z uwagi na wyczerpanie podczas walki, konieczne jest podawanie ogromnych dawek tych środków podczas terapii.\nPodczas drugiej wojny światowej zarówno Amerykanie, jak i Niemcy eksperymentowali ze stymulantami, gdyż uważali, że to jest super, wiecie, pomaga w skupieniu, w byciu obudzonym.\nJednym z takich medykamentów był Pervitin, który był podawany niemieckim żołnierzom, aby obniżyć ich zahamowania i zwiększyć agresję.\nMożna powiedzieć, że ta kampania była przesycona Pervitinem, jeśli chodzi o żołnierzy sił obronnych. W oczach swoich wrogów, ci żołnierze byli niesamowicie sprawni. Byli niewiarygodnie długo obudzeni. Ich poziom wytrzymałości był bardzo, bardzo wysoki. Byli nieustraszeni, agresywni, a dla ich wrogów zawsze wyglądali tak, jakby byli nakręceni.\nUpłynęło 18 miesiącach zanim zaczęły pojawiać się wypadki w znacznych ilościach. Czyli młodzi żołnierze, którzy zachowywali się brutalnie jak dzikie zwierzęta, strzelając do wszystkiego co się rusza, do cywilów i do własnych rodaków. I wypadki, gdzie lekkomyślne operowanie samolotami lub czołgami były takie, iż armia niemiecka zakazała stosowania tych medykamentów od połowy 42. lub 43 roku . Wojska angielskie miały podobne doświadczenia.\nStymulanty były również używane przez Japończyków. Przyniosły ich wojownikom natychmiastową odwagę… ale za cenę.\nŻołnierz ze zdjęcia był pilotem torpedowym podczas II wojny światowej. Jako członek “Kaiten”, czyli kamikadze marynarki, był szkolony jako ludzka torpeda. Misją było bycie umieszczonym wewnątrz sterowanej torpedy, którą należy ręcznie zdetonować przy wrogim statku. Aby przeprowadzić udane misje ataku na okręt podwodny, marynarka podała swoim członkom załogi Kaiten amfetaminę. Mimo, że przeżył wojnę, życie tego mężczyzny zostało zniszczone.\nKiedy mój wujek wrócił z wojny i został zwolniony ze służby, był uzależniony od metaamfetaminy, Philopon. Potem Philopon został zakazany przez prawo, więc sięgnął po alkohol. Jego alkoholizm był straszny. Widziałem, jak używał przemocy wobec ciotki wiele razy. I trzy razy próbował popełnić samobójstwo.\nOd lat 50. przez lata 70., psychiatrzy w krajach takich, jak Wielka Brytania, USA i ZSRR, nadal wykorzystywali siły zbrojne, jako teren badań dla ich arsenału nowych eksperymentalnych terapii.\nAmerykańscy psychiatrzy wojskowi używają żołnierzy do eksperymentowania z LSD.\nOddział złożony z ochotników do tego testu odpowiedział jak dobrze wyszkoleni żołnierze – natychmiast i bez zadawania pytań. Cały oddział, z wyjątkiem sierżanta, był pod wpływem LSD. Po kilku minutach, mężczyznom ciężko było wykonywać rozkazy.\nMimo że znali niebezpieczeństwa związane z tym narkotykiem, brytyjscy psychiatrzy kontynuowali badania nad LSD. Tym razem na komandosach piechoty morskiej. Bez wiedzy żołnierzy, narkotyk został drugiego dnia dodany do wody.\nO godzinie 11:40 pierwsze efekty dają o sobie znać.\nMężczyźni już się nie kryją, są zrelaksowani i zaczynają chichotać. 70 minut po podaniu narkotyku, kiedy jeden z mężczyzn wspina się na drzewo, dowódca poddaje się, mówiąc:..\n“Nie mogę nic z tym zrobić. Nie mogę kontrolować ludzi i sam nie mogę podjąć żadnych działań. Jako siła atakująca, jestem załatwiony.”\nPsychiatrzy radzieccy podawali żołnierzom “Bóg wie co”.\nByłem kucharzem w armii radzieckiej. I zazwyczaj lekarz przychodził tam przed obiadem. I dawał nam małą paczuszkę, więc dodawaliśmy jej zawartość do barszczu, czy do owsianki. Zwykle pytaliśmy: “Co to jest?”. On odpowiadał: “W porządku, to witaminy.” Ale my nie wiedzieliśmy, co to było. Więc my kucharze braliśmy nasze porcje przed przyjściem lekarza.\nZ czasem, żołnierzom podawano medykamenty psychiatryczne, których zastosowań nigdy nie zbadano, ani nie zatwierdzono. To był jeden wielki eksperyment.\nPodczas kampanii na Falklandach, załodze lotniczej podawano stymulanty i uspokajacze, tak aby ich służba mogła być zmaksymalizowana.\nMamy raporty o tym, że piloci z wojny w Zatoce biorą amfetaminę, biorą Dexodrine, a w nocy podaje się im Ambien, aby mogli się uspokoić i zasnąć. Więc są stale na tym schemacie: “raz w górę, raz w dół”.\nZ pewnością w czasie trwania wojen w Iraku, czy Afganistanie, psychiatria odegrała ogromną rolę – OGROMNĄ!\nPsychiatria jest obecnie uznaną częścią sił zbrojnych na całym świecie. Mówi się nam, że powinniśmy ufać psychiatrom, że to są autorytety. Jest tylko jeden mały problem – nic się nie polepszyło. A właściwie jest coraz gorzej.\nZMYŚLONA DIAGNOZA: STANDARDOWA PROCEDURA OPERACYJNA.\nSpędziłem prawie 26 lat w czynnej służbie w piechocie morskiej.\nOdszedłem na emeryturę ze stopniem generała brygady;\nByłem Kapitanem w Lotnictwie.\nByłem sierżantem sztabowym E5 Sił Powietrznych USA.\nByłem żołnierzem amerykańskiej\nPiechoty Morskiej od 2007 do 2011 roku.\nByłem w Gwardii Narodowej;\n31 Batalion Inżynierów.\nByłem w Wywiadzie Wojskowym i Lotniczym.\nAnalityk Wywiadowczy na polu walki;\nPilot Myśliwca Marynarki Wojennej USA.\nSanitariusz z licencją LPN (Pielęgniarz), czyli moja nomenklatura to 68W – M6.\nOdszedłem z armii jako sierżant, podoficer w marcu zeszłego roku.\nNie widziałem tego pojawienia się psychiatrii w wojsku aż do momentu, kiedy doznałem tego na własnej skórze i wtedy to już było jak jakaś powódź, to był zalew lekarzy i medykamentów.\nObecnie żołnierz przechodzi tak samo wiele stresu, co w przeszłości. Długie godziny, wyczerpujące misje, przedłużające się okresy czasu z dala od bliskich, a kiedy pojawią się problemy psychiczne i emocjonalne, to nie ma wątpliwości, że one istnieją.\nAle bez względu na to, gdzie żołnierze szukają pomocy, obecnie często kończy się to na wizycie u psychiatry.\nMożesz przyjść do kapelana, a kapelan jest to osoba, z którą można porozmawiać. Myślę, że częścią problemu jest to, że kapelan jest w pewnym sensie zobowiązany do donoszenia na ciebie do psychiatry, jak tylko powiesz pewne kluczowe słowa. Jak np. “czuję się zestresowany”, czy coś takiego.\nJak z nim rozmawiasz i powiesz, że masz depresję, to koniec.\nWyślą cię do psychiatry, to na pewno się stanie, tak to działa.\nPodejmą naprawdę szybką decyzję, jak masz problem, czy jaki to może być problem, w przeciągu kilku minut, 10 – 15 minut, a jak masz szczęście, to 45 minut.\nStandardową praktyką psychiatry jest diagnozowanie u ciebie zaburzenia psychicznego.\nMógł powiedzieć, że masz zaburzenia równowagi chemicznej w mózgu, mimo że nie robił żadnych badań, aby to udowodnić… i nigdy nie zrobi. Ponieważ nie ma takiego testu.\nCo więcej, nie ma testów dla praktycznie żadnej z setek chorób psychicznych wymienionych w podręczniku do diagnoz psychiatrycznych.\nPsychiatria nie ma żadnych obiektywnych środków do dokonywania diagnoz.\nW medycynie ogólnej przynajmniej mamy prześwietlenia rentgenowskie, czy badania krwi.\nWięc to jest spory dylemat dla psychiatrów, gdyż mają zerowe umiejętności diagnozowania, czyli zerową zdolność do leczenia.\nNigdy nie wykryto żadnej nieprawidłowości fizycznej przy użyciu obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (MRI) czy tomografią komputerową (TK).\nTo jest po prostu kolejne oszustwo. Czyli ci psychiatrzy diagnozują choroby mózgu, zaburzenia fizyczne mózgu, podczas gdy nie potrafią udowodnić, że takie istnieją.\nNie było żadnych testów medycznych, żadnego rodzaju badań krwi, niczego, co by mogło mi powiedzieć, że byłem w jakiś sposób chory.\nPowinien istnieć jakiś obiektywny test i pytanie o niego nie jest bezpodstawne.\nNie jest bezpodstawne naleganie na taki obiektywny test.\nAle tego nie otrzymasz od psychiatrów. Tylko ich opinie. A oni nie powstydzą się ich udzielać.\nŻołnierze są automatycznie diagnozowani, nawet nie muszą nic mówić, wystarczy to, jak wyglądają!\nPsychiatra powiedział mi, że ja nigdy nie osiągnę niczego w wojsku z powodu traumy, jaką doświadczyłem w tamtym czasie oraz poziomu depresji, stresu, mojego niepokoju.\nNigdy bym już nie osiągnął niczego w wojsku, ani nie był bym znowu dobrym żołnierzem. I jedyną realną opcją, jaką widziało wojsko, było zwolnienie mnie ze służby.\nKiedy psychiatra mówi ci, że twoje życie nie jest nic warte… z powodu jakiejś psychozy lub urazu, ponieważ masz taką chorobę czy inną, czy jakąś reakcję chemiczną w mózgu, to życie żołnierza traci wartość.\nKażdego roku, tysiące mężczyzn i kobiet w służbie wojskowej ma rozpoznawaną chorobę psychiczną. Czasem nawet dwie lub trzy. To rozrosło się do takiego stopnia, że Pentagon w USA wydaje obecnie $2 miliardy rocznie na cele samego zdrowia psychicznego.\nA administracja zdrowia psychicznego weteranów wręcz się wściekła, wzrosła z poniżej 3 mln w 2007 roku do prawie 7 mln w 2014 roku. To sporo pieniędzy, jeśli chodzi o wydawanie ich na zawód, który nawet nie może znaleźć dowodów na żadną z chorób pod mikroskopem. Nie żeby to miało jakieś znaczenie dla psychiatrów.\nDiagnoza jest tylko pierwszym krokiem, a właściwie wymówką, aby poddać ich pewnym bardzo niebezpiecznym zabiegom.\nMEDYKAMENTY: STANDARDOWA DZIAŁKA PSYCHIATRII\nWstąpiłem do marynarki, gdy miałem 17 lat i odszedłem na emeryturę, a raczej zostałem zwolniony z powodu medycznego, z drużyny Seals. Służyłem mojemu krajowi z najlepszymi żołnierzami w czasie wojny. I miałem zaszczyt im przewodzić. Ale straciłem kompana do pływania, czyli kolesia, z którym przechodzisz szkolenie. I to dało mi poczucie winy [że to ja przeżyłem], której nie mogę nawet opisać. Przetrwałem walki, wielokrotne strzelaniny i nic. Przetrwałem wybuch, miałem złamaną szyję, choć wtedy o tym nie wiedziałem. Ale żyłem z tym przez około pięć lat, przeszedłem to wszystko, a potem wracam i oni mnie prawie zabijają tabletkami. Prawie nieuniknionym rezultatem diagnozy psychiatrycznej jest recepta na medykament psychiatryczny.\nOprócz tego psychiatrzy robią bardzo niewiele. A przepisują tych recept bardzo wiele.\nOd 2005 do 2011 roku, amerykański Departament Psychiatrii zwiększył ilość przepisywanych recept na medykamenty psychotropowe prawie siedmiokrotnie!\nTo o ponad 30 razy więcej, niż dla cywilów. A wpychanie medykamentów weteranom nie wygląda inaczej.\nPrzydzielono mi tego faceta z administracji weteranów czy coś w tym stylu i on ci po prostu mówi, że “jak jest się w depresji, lub zrobi coś błędnego, to to jest choroba”!\nTen facet jest dosłownie najgłośniejszym kolesiem na spotkaniu, bardzo nachalny, po prostu jeśli robisz coś inaczej, niż w zwykły sposób, to jesteś chory i trzeba cię wprowadzić do systemu, potrzebujesz leków.\nA krótko po tym zostanie ci przepisany preparat, jaki psychiatra uzna za słuszny, zamiast po prostu mieć okazję z kimś porozmawiać. Nie ma mowy o terapii, ani zmianie stylu życia. Jest to bardzo prosta linia, po jakiej kształceni są ci lekarze w farmakologii.\nPsychiatrzy nie mają pojęcia, co te medykamenty czynią dla organizmu ludzkiego, ale jeśli chodzi o ich przydzielanie, to nie ma znaczenia.\nMój brat odszedł z marynarki wojennej około rok temu i poszedł do szpitala, aby móc złożyć wniosek o niepełnosprawności i powiedział im, że miał problemy ze snem. Nie mówił mi, co zrobili, ale w zasadzie to wrócił z torbą pełną pigułek.\nWróciłem do domu z Iraku, dostałem ciężkiej depresji i kazali mi pójść zobaczyć się z psychiatrą, który przepisał mi medykamenty. On tylko powiedział mi, co jest ze mną nie tak, przepisał mi Zoloft i to było wszystko.\nBrałem już Ambien, Seroquel, Paxil – to był jeden z tych cięższych.\nBardzo niebezpieczny medykament, który uważam za bardzo szkodliwy, o nazwie Abilify, który praktycznie wzmacnia wszelkie środki, na których już jesteś.\nWellbutrin, Zoloft, Modafinil Methylphenidate, Trazodne, Prednisone, i Ambien.\nZaczęło się od Dexedrine; Viibryd; Dalmine; Celebrex; Thorazine; Strattera; Prozac; Prozac, Prozac i Effexor w tym samym czasie;\nStelazine; Zoloft; Compazine; Seroquel;\nCogentin, Abilify, Nodular (?) , Ravrigin (?), IV Emitol (?),\nDepakote; Artin; Zanex; Haloperidol (Haldol); Adderall i Librium.\nOd 5mg do 300mg;\n300 miligramów; 1.200mg litu [Lithium] dziennie!\nWiększość osób, które otrzymują medykamenty, nie ma pojęcia, czym to tak naprawdę jest i co to może zrobić z ich umysłem, po prostu nie wiedzą. Więc jest to randka w ciemno. A czasami okazuje się, że jest ona dość brzydka.\nFaszerowanie wojskowych lekami wybiega poza wszelkie granice. Zwłaszcza w USA. W ciągu ostatnich 10 lat rząd USA wydał w sumie ponad 4,5 mld dolarów tylko na medykamenty dla żołnierzy i weteranów.\nCo więcej, w 2011 roku Pentagon wydał więcej na pigułki, zastrzyki i szczepionki, niż łącznie na śmigłowce BLACK HAWK, czołgi Abrams, samoloty transportowe Hercules C 130S i rakiety Patriot.\nStosowanie zarówno psychiatrii, jak i medykamentów psychotropowych w wojsku rozrosło się gwałtownie.\nKażdy żołnierz z którym rozmawiam i który widział się z psychiatrą, miał automatycznie przepisane jakieś medykamenty psychotropowe.\nPowiedziałbym, że 60-70% żołnierzy, których widzieliśmy w naszym ośrodku, było na lekach.\nPodam przykład. Byłem na komisji stypendialnej dla weteranów w College’u i oni zaprosili tam psychiatrę z Wirginii, aby przyjechał i dał wykład na temat zespołu stresu pourazowego. I pod koniec uniosłem rękę i zapytałem, ilu weteranów, których widzisz to bierze. Początkowo próbował się wymigać od odpowiedzi i powiedział:\n“Ja widuję te najtrudniejsze przypadki”,\na ja na to, że\n“my wszyscy widujemy najtrudniejsze, ale ilu pan faszeruje”?\nOdpowiedział, że 98%.\nA w pozostałej części świata wcale nie jest lepiej.\nMam do czynienia z wieloma żołnierzami w obrębie NATO, braćmi i siostrami, w Kanadzie, Nowej Zelandii, Australii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji, Belgii, a nawet żołnierzami z Włoch i Hiszpanii. Każdy z nich skarżył się na temat problemu z medykamentami psychotropowymi w wojsku.\nStacjonowałem przez jakiś czas w Niemczech i oni rozmawiali o tym, że kiedy widują psychiatrę, to on im przepisuje medykamenty psychotropowe i to wydaje się być problemem ogólnoświatowym.\nWielu z naszych weteranów powiedziało mi, że kiedy udali się po pomoc, podczas gdy jeszcze służyli w wojsku, to przepisano im leki, które nie pomagały.\nGdy ktoś wysyła pacjenta do psychiatry, to ci pacjenci wracają od razu z lekami farmaceutycznymi. A my zaczynamy widzieć efekty uboczne i problemy, jakie to powoduje. I prawdą jest, że psychiatrzy podawali im niebezpieczne medykamenty mimo tego, że wiedzieli, iż wojskowi mieli niebezpieczną broń w swoich rękach.\nA gdzieś leży powód, dla którego przepisujemy coraz więcej tabletek i nie otrzymujemy pożądanych rezultatów. Ale bez względu na kraj, to jest wojsko, a w wojsku żołnierze nie mają innego wyboru, muszą wykonywać rozkazy.\nKiedy mam na sobie ten mundur i dostaję rozkaz zobaczenia się z psychiatrą, to muszę go zobaczyć.\nKiedy nie mam na sobie tego munduru, to mogę im powiedzieć “nie”. Sugestia, aby pójść zobaczyć się z psychiatrą zabrzmiała jak stanowcze zalecenie, to nie był bezpośredni rozkaz, ale to było coś, co należało zrobić i to powinno być załatwione. A potem jest wywierana presja na tobie, abyś brał leki. Ja wręcz zapytałem mojego dowódcę, czy muszę brać te leki, czy to jest rozkaz. A oni wszyscy po prostu wpatrywali się we mnie, nie powiedzieli “nie” czy “tak”, co oznaczało, że miałem to wykonać. Gdybym odmówił, to pewnie straciłbym swoją rangę, a także moje szanse w wojsku, ponieważ nie dbałbym o własność wojskową, jaką było moje ciało.\nWiększość żołnierzy z którymi rozmawiałam, nie chciało brać tych medykamentów psychiatrycznych. Nie chcieli ich, nie potrzebowali ich i buntowali się przed koniecznością ich brania. Ale powiedziano im, że jak nie wezmą tych leków, to nie uzyskają odszkodowania, ani nie otrzymają terapii dla weteranów, jak odmówią brania tych preparatów.\nSłyszałam, że personel wojskowy otrzymał rozkaz brania tych preparatów. Moją reakcją na to było, że jest to niezgodne z prawem i zweryfikowałam to u sędziego wojskowego tutaj w Waszyngtonie D.C. i to żądanie jest niezgodne z prawem. Jeśli powiedzą ci, że jak nie weźmiesz leków, to stracisz wszelkie świadczenia – to musisz zgłosić takiego psychologa do odpowiednich organów.\nOficjalnie 1 na 6 amerykańskich żołnierzy bierze co najmniej jeden rodzaj leku psychiatrycznego, ale chodzi o to, że: według Komisji Senatu ds. Służby Wojskowej w USA, nikt nie wie, ile leków jest podawanych żołnierzom,\n“nie ma obciążającej dokumentacji, nie ma recept, są one po prostu im wręczane”.\nFaktem jest, że ilość branych medykamentów psychiatrycznych w wojsku jest prawdopodobnie znacznie wyższa, zwłaszcza kiedy tak wiele osób kwalifikuje się do przyjęcia najcięższego zestawu z psychiatrycznych środków.\nMina przeciwpiechotna w postaci PTSD [zespół stresu pourazowego].\nByłem w wojsku i kiedy wyszedłem, byłem kapralem. Potem wróciłem na kontrakt z Departamentem Armii. Moim pierwotnym celem było z pewnością zaangażowanie się, służenie mojemu krajowi. A potem chciałem to rozwijać od tego punktu, byłem wtedy w Iraku przez rok i po powrocie do Europy miałem problemy ze snem. Miałem pewne problemy z ponownym dostosowaniem się do innego stylu życia, po tym, jak do mnie strzelano i wiele razy o mały włos prawie rozerwano na kawałki, to nagle mogłem swobodnie się poruszać i pójść na pizzę. I jeden z moich oficerów polecił mi wizytę u psychiatry. A w ciągu dziesięciu minut usłyszałem, że pewnie jestem bipolarny, a najprawdopodobniej mam ADD i PTSD.\nWidoczne efekty stresu bojowego były wymienione przez starożytnych pisarzy, takich jak Homer i Herodotus.\nFrancuzi nazwali to “Mal du pays”, Niemcy “Heimweh”, a w Hiszpanii to było “Estar Roto”. Jakkolwiek to nazwali, to przez stulecia wojskowi uznawali, że czasami to było zbyt wiele do zniesienia dla żołnierzy. Kiedyś było to uważane za oczekiwaną część walki.\nAle dzisiaj psychiatrzy uznają to za dysfunkcję mózgu, co miało swój początek w 1980 roku jako pojęcie stresu pourazowego. PTSD.\nTa wojna nie jest inna od pozostałych, gdzie chłopaki wracają z nerwicą frontową, zmęczeniem po bitwach, a teraz nazywają to zespołem stresu pourazowego, podczas gdy to było już od zawsze. I podobnie jak z innymi zaburzeniami, nie zostało to odkryte dzięki badaniom naukowym, tylko dzięki lobbingowi psychiatrów i po głosowaniu, aby dodać to do diagnostycznego i statystycznego menu.\nDosłownie – przegłosowane!\nObecnie jest to najbardziej popularna diagnoza psychiatrów wojskowych. I to szybko rozprzestrzeniło się do świata cywilnego. Celem jest zwalczanie traumatycznego zespołu stresu, czyli PTSD. Pomaganie weteranom z PTSD; Żołnierzom z zespołem stresu pourazowego.\nZdiagnozowano u mnie PTSD…\nIle razy słyszycie teraz w mediach PTSD?\nLudzie naprawdę tego nie rozumieją i nie myślą, że my po prostu próbujemy przypiąć etykietkę tym ludziom, żołnierzom i marynarzom, którzy wracają po tych przerażających wydarzeniach, jakie musieli doświadczyć.\nLudzie, którzy cierpią z powodu stresu traumatycznego, nie reagują na traumatyczne wydarzenie w normalny sposób. Wierzymy, że wojsko to leczy, zwłaszcza weteranów, jakby mieli chorobę psychiczną.\nNie uważamy, żeby oni mieli chorobę psychiczną, tylko że są oni zranieni i to, co jest im potrzebne, to uzdrowienie.\nPsychiatria stworzyła chorobę PTSD, mówią o tym jak o chorobie, podobnie kiedy mówią o uogólnionych zaburzeniach lękowych lub depresji klinicznej jak o chorobie, choć żadna z nich nie jest tak naprawdę chorobą.\nJeśli ktoś by był w mojej klinice i powiedział, że psychiatra czy inny lekarz zdiagnozował u niego stres pourazowy, to chciałbym wręcz zapytać pacjenta, no dobra, to jakie testy zostały przeprowadzone w celu ustalenia tej diagnozy.\nOni o tym myślą i uświadamiają sobie, że nic nie zostało zrobione, po prostu dostali opinię od kogoś.\nZ pewnością istnieje stres, który jest częścią walki. Kiedy pozostawia się żołnierza w środowisku, w którym nie może spać, gdzie do niego strzelają, a jego przyjaciele wokół zostają zranieni albo umierają, to spowoduje to pewne skutki uboczne.\nJest to oczywiste, że takie zjawiska istnieją, ale to nie jest równoznaczne z uzasadnieniem podawania leków. Nie ma nic udawanego z okropnościami stresu bojowego. Ale psychiatria wymyśliła sobie medycznie brzmiącą dysfunkcję mózgu, aby przekonać ludzi do zaakceptowania ich rzekomego leczenia i potem jeszcze poszerzania definicji.\nTo, co kwalifikowało do postawienia diagnozy PTSD, zostało niedawno zdegradowane, ale oni mają nowe wytyczne, które im mówią, że od teraz będziemy sugerowali każdemu, kto był w strefie działań wojennych, że być możne, ewentualnie… I dzięki temu – każdy się kwalifikuje.\nWidziałem jak było z nowymi szeregowymi, którzy dopiero co przeszli podstawowy trening, a już podano im medykamenty psychiatryczne, na zespół stresu pourazowego [PTSD], za bycie na szkoleniu podstawowym przez 9 tygodni.\nZdiagnozowano u mnie PTSD, a byłem tylko trochę roztrzęsiony.\nMyślę, że uznali, iż miałem PTSD po tym, jak po prostu starałem się zasymilować do sytuacji, gdzie walka już była ukończona.\nUznano, że miałem PTSD praktycznie jeszcze zanim wszedłem do gabinetu.\nPowiedziano mi, że to było oczywiste, iż miałem PTSD i że potrzebowałem na to leków.\nPrawie każdy żołnierz, jakiego znałem, dostał diagnozę PTSD.\nPrawie każdy żołnierz.\nIstnieje 175 różnych kombinacji objawów, jakie psychiatra może wykorzystać do zdiagnozowania u ciebie PTSD.\nNic więc dziwnego, że 37% weteranów jest na to leczonych. Jak już otrzymają etykietkę, to 80% otrzyma psychiatryczne medykamenty.\nA spośród tych leczonych weteranów, 89% bierze środki przeciwdepresyjne i 34% bierze silne medykamenty przeciw psychotyczne.\nNawet po tym, jak jeden z najbardziej znanych psychiatrów zajmujących się zespołem stresu pourazowego na świecie przeprowadził badania, które wykazały, że te środki przeciw psychotyczne nie działają.\nTylko dlatego, że te środki mogą być powszechnie przepisywane, to nie koniecznie oznacza, że są one pomocne w przezwyciężaniu ogólnych objawów PTSD.\nGdyby psychiatrzy wysili się, aby przeprowadzić standardowe badania lekarskie, istnieje szansa, że może znaleźli by coś fizycznie nieprawidłowego. Coś, co mogliby nazwać PTSD, ale co byłoby rzeczywistym obrażeniem fizycznym, co można by zweryfikować za pomocą skanu mózgu, co nazywa się traumatycznym urazem mózgu [TBI].\nI szacuje się, że około 320.000 żołnierzy doznało tego urazu. Jest to uszkodzenie samego mózgu, co mogło być spowodowane przez zranienie głowy ze wstrząsem mózgu. Istnieją pewne trudności w rozróżnieniu pomiędzy zespołem stresu traumatycznego i traumatycznym urazem mózgu, ponieważ objawy obu są zbliżone do siebie.\nNiezdolność do skupienia się, utrata pamięci krótkotrwałej, trudności w kontrolowaniu agresji.\nJeśli mówimy o fizycznym uszkodzeniu, faktycznym urazie mózgu w odniesieniu do zdrowia psychicznego, jako stanu, to są to dwie różne rzeczy.\nMam przyjaciela, który ma uraz mózgu, a któremu zdiagnozowano PTSD, a on w głowie ma odłamki szrapnela. Jeśli więc oberwiesz odłamkami, które wbijają ci się w czaszkę to na pewno nie obejdzie się bez wpływu na twój mózg.\nMózg na pewno mocno ucierpi przez coś takiego. Oczywiście większość psychiatrów nie zauważy TBI, bo tego nie sprawdzają. Zamiast tego, i tu eskaluje się prawdziwy problem, maskują go medykamentami, które mogą wszystko bardzo pogorszyć.\nSTREFA ZAGROŻENIA – EFEKTY UBOCZNE\nMyślę, że moim głównym celem kiedy wstąpiłem do armii, było zdobycie pieniędzy na studia. Moi przyjaciele się zaciągali. Chciałem zrobić coś więcej w życiu a nie zostać tutaj, w małym miasteczku i nie robić nic. Służyłem w dwóch oddziałach, w piechocie morskiej i również w zwykłym wojsku. Wyszedłem z rangą specjalisty E4. Kiedy byłem w marynarce, nigdy nie byłem u psychiatry, ale kiedy byłem w zwykłym wojsku, powiedziano mi, że muszę do niego pójść. W tym momencie zdiagnozował u mnie PTSD i przypisał mi Prozac i Amobarbital. W Iraku wciąż nosiłem broń i byłem w strefie walk. Lekarz psycholog powiedział mi, że mój niepokój i depresja i temu podobne powinny ustąpić.\nNiestety tak się nie stało, zrobiło się gorzej. Życie żołnierza jest wymagające. Trenują cię żebyś był w gotowości, decyzyjny i skupiony. A przede wszystkim w doskonałym stanie psychicznym i fizycznym – to konieczność. Ale środki psychotropowe mogą uczynić twoją walkę nieefektywną.\nPsychiatrzy wiedzą o tym, ale wciąż twierdzą, że pomagają. A tak wygląda rzeczywistość. Wszystkie medykamenty psychotropowe wpływają na nasz umysł, ale ludzie nie widzą tego związku.\nNiemniej zmieniają stan umysłu i mają efekty uboczne i to tragiczne. Najbardziej znaczącym problemem o jakimkolwiek środku psychotropowym pomyślę, czy to będą stymulanty, środki uspokajające, antydepresanty, modulatory nastroju, to są nieprzewidywalne.\nMogę dać ten sam medykament dwudziestu różnym ludziom. I będą mieć dziesięć różnych reakcji na niego. Nikt, nawet ten kto go przypisuje nie wie co się stanie po zażyciu medykamentu psychotropowego. Każdy z nich jest inny, i każdy z nich ma długą listę skutków ubocznych. Wypisane małym drukiem w ulotce dołączonej do opakowania.\nWiększość osób, która brała to co było im przepisane, była niezrównoważona, mieli kiepską pamięć, problemy z wyraźnym mówieniem i porozumiewaniem się ze sobą. Ich reakcja w czasie była bardzo wolna i mieli duże problemy z koncentracją.\nMożna powiedzieć, że te środki wymazały wszystkie moje uczucia, po prostu tam byłem.\nBrak motywacji, po prostu przestało mi zależeć.\nByłem ciągle zdemotywowany, cały czas byłem osłabiony i śpiący, nie zmęczony ale śpiący, mogłem przerwać to co robię i od razu zasnąć. Jednej nocy możesz być na patrolu, a następnej nocy po prostu będziesz spał. To właśnie robią ci te tabletki, sprawiają, że jesteś zmęczony.\nMiałam bóle głowy, ale nie takie normalne bóle głowy, to były ostre bóle, które nadchodziły znienacka.\nStan mojego serca i wątroby pogorszył się.\nMiałem problemy z sercem, przytyłem jakieś 20 do 24 kilogramów.\nPrawdopodobnie przytyłem jakieś 20 kg w tamtym okresie czasu.\nWażyłem jakieś 140 kg, cierpiałem na zespół metaboliczny, moje ciało, mój cały system hormonalny padł.\nMoje mięśnie po prostu zamieniły się w wodę i w żaden sposób nie mogłem zrzucić wagi.\nNie potrafię sobie przypomnieć żebym słyszała jak ktoś mówił, że czuje się lepiej, że to mu pomogło. Naprawdę nie mogę sobie przypomnieć nikogo kto by tak do mnie powiedział. A rozmawiałam i widziałam się z naprawdę wieloma weteranami w tym czasie.\nPowinniśmy być najlepszymi, najbardziej elitarnymi żołnierzami, wiecie, ludzkimi maszynami wojennymi, a oni dają im coś co im szkodzi, coś co niszczy ciało nie tylko fizycznie, ale również mentalnie ich umysły.\nPsychiatrzy powiedzą wam, że korzyści z ich leków przewyższają ryzyko. To bzdura, a pod względem naukowym nieprawda.\nPrzeprowadzono szerokie badania dowodzące, że środki psychotropowe, jak np. antydepresanty, nie działają wcale lepiej niż zwykłe cukrowe placebo. Jednak niektóre ze skutków ubocznych, nie są tylko szkodliwe, są śmiertelne w skutkach.\nZABEZPIECZONE I ZAŁADOWANE.\nNa czele wszystkich strasznych skutków ubocznych jakich możesz doznać przy lekach psychotropowych, leży fakt najdziwniejszy ze wszystkich. One niczego nie leczą. Co więc robią?\nWpływają na twoje zachowanie poprzez uśmiercanie twoich uczuć. To nie tylko powstrzymuje ludzi przed rozwiązywaniem pewnych spraw, ale ogłupia ich w kontaktach z otaczającym ich światem.\nJest nawet na to nazwa. Depersonalizacja.\nMiałem pacjentów, którym podawano bardzo duże dawki środków psychoaktywnych przez okres około roku i generalnie zniszczyło to ich poczucie tożsamości. Nie zależy im praktycznie na niczym. Możesz podejść do nich i się na nich wydzierać, ale jeśli właśnie zażyli koktajl farmakologiczny, to nie zareagują, stają się prawie jak drony.\nOni dosłownie dokonują lobotomii na naszych żołnierzach podając im te medykamenty, przepraszam za te słowa, ale jestem po prostu bardzo bezpośredni i mam doświadczenie z ponad dwustoma rannymi wojownikami, to prawie tak jak wylądować w szpitalu psychiatrycznym, z pacjentami po lobotomii, przykro mi, ale to jest okropne.\nDepersonalizacja staje się naprawdę niebezpieczna, zwłaszcza kiedy medykament tworzy inny popularny efekt uboczny.\nKiedy ktoś jest tak otumaniony, jest mało prawdopodobne, że będzie się zastanawiał nad konsekwencjami swego zachowania i może posunąć się wtedy do czynów impulsywnych, do przemocy.\nNiektóre skutki medykamentów o jakich wiemy z przypadków weteranów, których mieliśmy pod opieką, to zwiększony niepokój, częstsze napady złości. Występują u nich napady gniewu, agresja, wdają się w poważne bójki między sobą.\nEfekt do jakiego to zmierza to ogromna liczba przypadków przemocy domowej, domowych strzelanin, bicie żon i dzieci, znęcanie się.\nLiczby to potwierdzają.\nOd 2006 brutalna przemoc seksualna i przemoc domowa wśród wojskowych wzrosły o ponad 30%, a molestowanie dzieci o 43%, wszystko z powodu faszerowania naszych oddziałów środkami psychoaktywnymi, które wymyka się spod kontroli. Są też przypadki, gdzie żołnierze pod wpływem medykamentów psychotropowych tracą całkowicie kontrolę.\nTego konkretnego poranka – ten żołnierz był w jednostce, a większość żołnierzy tej jednostki była na jakichś medykamentach – czekała na żołnierza i kiedy weszła, on odbezpieczał i ładował swoją broń. Zapytała: Co robisz?\nSpojrzał na nią i powiedział: Nie wiem. Wtedy ona powiedziała: Odbezpieczyłeś ją i załadowałeś – to oznacza, że włożył amunicję do swojej broni. Zapytała go co ma zamiar z nią zrobić. Powiedział, że nie wie czy ma zastrzelić tylko siebie czy zastrzelić wszystkie osoby w tym budynku, a potem siebie. A my tam byłyśmy.\n11 maj 2009 – Sierżant John Russell otwiera ogień w klinice leczenia stresu bojowego w Bagdadzie. Zabija dwóch oficerów i trzy inne osoby. Dzień wcześniej jego psychiatra przypisał mu antydepresanty.\n11 marzec 2012 – w odległej wiosce w Afganistanie, sierżant sztabowy Robert Bales morduje 16 osób, 9 z nich to były dzieci. Przed jego morderczym atakiem nafaszerował się lekiem psychoaktywnym – Valium, jednocześnie pijąc alkohol.\n16 październik 2013 – weteran marynarki, Aaron Alexis, wnosi strzelbę na teren Washington Navy Yard, gdzie z zimną krwią zabija 12 osób. Według zapisów w aktach, Alexisowi przypisano antydepresant, Trezodone.\n“Mówił o tym, mówił, że poszedł do VA, a tam dali mu jakieś medykamenty.”\nTo tylko kilka przypadków z wielu będących w rękach profesjonalistów zdrowia psychicznego, których pacjenci zmierzają prosto do dokonania przerażających aktów przemocy.\nSzeregowy elitarnej jednostki, David Lorenz, który zamordował talibańskiego dowódcę w jego więziennej celi, będąc pod wpływem medykamentów Zoloft i Trezodone.\nTerrence Tyler, były żołnierz marynarki wojennej, zastrzelił dwóch współpracowników, a potem siebie w supermarkecie w New Jersey. Zdiagnozowano u niego poważną depresję i przyjmował Prozac.\nI jeszcze Eddie Ray Routh, który zamordował odznaczonego żołnierza jednostki sił specjalnych Navy SEALs. Wyszedł właśnie ze szpitala psychiatrycznego, cztery dni wcześniej, gdzie był kurowany na PTSD.\nMedykamenty i broń: tego się nie łączy. To pewny przepis na katastrofę samą w sobie. Widzą rzeczy inaczej, ich umysł został zmieniony. Ich mózgi zostały zmodyfikowane. Ich ocena sytuacji i rozumowanie nie są takie jakie byłyby gdyby nie brali lekarstw.\nTo umysł podejmuje decyzję kiedy strzelać i do czego strzelać, właśnie umysł. Jeśli zmodyfikujesz umysł i pozbawiasz go równowagi. To właśnie robią medykamenty psychotropowe. W rezultacie zmienia się decyzję do kogo lub do czego się strzela. Zarówno na polu walki, jak i w domu kiedy walka już się skończyła.\nMedykamenty psychoaktywne wywołują zachowania agresywne nie tylko u żołnierzy. Prowokują wszelkiego rodzaju ludzi do popełniania śmiercionośnych masowych strzelanin. W naszych domach, miejscach pracy i szkołach. Pozostaje jeszcze sprawa tego co mogą zrobić sobie.\nJuż odkąd byłem dzieckiem uwielbiałem wojsko. Uwielbiam wojsko i chyba od zawsze wiedziałem, że będę chciał się zaciągnąć. Powiedziałem po prostu, że chcę wstąpić, doświadczyć tego wszystkiego, po prostu służyć swojemu krajowi. Udałem się do placówki poborowej. Chcę wyskakiwać z samolotów i jeździć motorami. A oni mi powiedzieli, że to będzie praca właśnie dla mnie. Zrobiłem to i była to dobra rzecz.\nTo było zaraz po walce. Zacząłem mieć sny i przebłyski wspomnień i temu podobne, potem stany lękowe. Poszedłem do swojego lekarza, który powiedział, że musi mi przepisać jakieś medykamenty i mi je dali. I to wszystko. Na początku, kiedy zaczynasz je brać czujesz się świetnie, potem robisz się na nie odporny więc bierzesz większą dawkę i jeszcze większą.\nZ mojego punktu widzenia, nie widziałam żeby to cokolwiek pomagało, w ogóle. Miałam wrażenie, że tylko się pogarsza.\nPrzytyłem jakieś 20 kilogramów biorąc medykamenty. Sprawdziliśmy je i jeden medykament, nie pamiętam jak się nazywał, działał tak, jakbyś przyjmował 1.500 kalorii z jedną tabletką, a ja brałem je trzy razy dziennie.\nJeśli pominął dawkę to każdy, cała rodzina widziała, dom stawał na głowie. Nie można było z nim porozmawiać, po prostu pękał.\nBierzesz medykamenty i zaczynasz być przygaszony i poddajesz się, jesteś jak zombie.\nWyglądało to tak jakby nie zależało mu już na życiu. Nie był sobą.\nMoje ciało przechodziło kryzys, moja żona była cała w nerwach. Powiedziała, że to nie jest w porządku, aż pewnego… Byłem strasznie pijany i do tego medykamenty, wciąż brałem to gówno. Powiedziałem sobie, że pieprzyć to, mam tego dość. Wziąłem swój pistolet, wsadziłem go sobie do buzi, a ona w tym czasie otwiera drzwi, więc go wyjąłem, skierowałem go w jej stronę. Chciałem zrobić coś… To gówno nie działa.\nMusiałam dosłownie wydrzeć mu broń, bo inaczej pewnie by się to stało.\nTo wtedy powiedziałem: pieprzyć to, przestaję, nie biorę już więcej tego gówna bo mnie to zabije. Zabije to mnie, moją żonę…\nTo był ten przełom, który pozwolił mu wrócić. Medykamenty nie działały, coś trzeba było zrobić. Nie chciałam stracić męża, nie chciałam żeby się zabił i nie chciałam sama zostać przez to zabita. Wiedziałem, że nie jest sobą.\nTo medykamenty na mnie wpływały. Wiedziałem, że muszę to zmienić, bo inaczej będę martwy. Dlatego właśnie to zmieniłem.\n“Jeśli znacie jedną rzecz, która popycha ludzi do samobójstwa, to nam o tym powiedzcie bo my nie wiemy co to jest.”\nWojsko ma wielki problem z samobójstwami.\nOd roku 2002, wskaźnik samobójstw w szeregach armii amerykańskiej prawie się podwoił. Wskaźnik samobójstw rośnie jak szalony.\nPrawdopodobnie dotyczy to obydwu przypadków, zarówno kiedy są na misji jak i wtedy kiedy wrócą do Stanów.\nPrzenosiłem się cały czas z jednej bazy do drugiej, byłem na różnych misjach o różnym czasie. W jednej chwili jestem w bazie i jem obiad, aż nagle ktoś mówi:\n“Hej chłopaki, słyszeliście o tych trzech żołnierzach, którzy popełnili samobójstwo.”\nDoszło do pobić w forcie Bliss, żołnierze umierali jeden po drugim, przezornie zamiast pytać o samobójstwa, mówi się o tym, że żołnierze wsiadali do samochodów czy na motory i jeżdżą 240km na godzinę, po czym się rozbijają. Dopuszczają się przemocy w rodzinie. To naprawdę wymknęło się spod kontroli.\nPomimo tego, że dzieją się takie rzeczy, psychiatrzy kontynuują wydawanie medykamentów psychotropowych w wielkich ilościach, farmaceutyki, o których dobrze wiadomo, że zwiększają zachowania agresywne i myśli samobójcze.\nMój ówczesny psychiatra, przypisał mi szeroko rekomendowany farmaceutyk o nazwie Gabapentin. Wziąłem jedną tabletkę i po jakichś 30 minutach miałem już myśli samobójcze.\nZaczęli ze mną od bardzo małej dawki, żeby mój organizm mógł to zaakceptować.\nJednak nawet przy małej dawce odczuwałem takie efekty uboczne, jak myśli samobójcze, depresja, niepokój. Zauważyłam, że było dużo chwil kiedy myślałam, że byłoby lepiej gdybym nie żyła, musiałam z tym żyć. Kiedy myślę o tym teraz, to wiem, że to było przez te farmaceutyki.\nOwszem, mogą być przyczyny samobójstw w dzisiejszym wojsku, które nie wiążą się ze stosowaniem medykamentów psychotropowych, ale byłoby głupotą ignorowanie wpływu leków.\nZapytajcie ludzi w oddziałach w których żołnierze biorą udział w akcjach.\nSłużyłem w żandarmerii wojskowej, aktywnie służący jako policjant w szeregach wojska. W ciągu jednego tygodnia wzywano mnie do około 8 lub 9 prób samobójczych, gdzie osoby albo przedawkowały lub twierdziły, że się zabiją, tego typu wezwania. I jeden za drugim, każdy z nich był na środkach psychoaktywnych. Z powodu mojej funkcji, czyli śledczego nie widziałam nigdy żołnierzy w momencie kiedy brali środki psychotropowe. Wszystko co widziałam to efekt po samobójstwie czy śmierci i z tego powstawał raport. Byliśmy wzywani dość często do przeprowadzenia śledztwa.\nPrzeprowadzaliśmy wtedy autopsję, wraz z badaniem toksykologicznym, które miało wykryć jakiekolwiek leki w organizmie. Zazwyczaj były jakieś rodzaje farmaceutyków, wielu z nich brało różne rodzaje medykamentów, na depresję czy stany lękowe.\nWiele samobójstw miało miejsce w wojsku. Zarówno poza granicami, jak również i tutaj, w Stanach. Od roku 2009 do roku 2012 więcej amerykańskich żołnierzy ginęło w skutek samobójstw niż wypadków samochodowych, chorób serca, nowotworu czy zabójstwa.\nAmerykański Sekretarz Obrony nazwał to epidemią. Więc tak, jest to problem.\nNiektórzy twierdzą, że to z powodu stresu związanego z wojną, ale 85 % samobójców wojskowych, nigdy nawet nie widziała walki, a 52 % nigdy nawet nie dostały przydziału. Tymczasem wiara w psychiatrów wojskowych, nigdy nie jest nawet poddawana w wątpliwość. A skutkuje to próbami samobójczymi, takimi jak ta.\nMój syn wstąpił do wojska, chciał zrobić karierę i stać się kimś. Był wciąż słodki i całkiem normalny kiedy wrócił z Iraku, nawet pomimo tego, że był bardzo nerwowy w tłumie, wśród ludzi, miał PTSD, to jego osobowość pozostała niezmieniona w porównaniu z tym co widzieliśmy później kiedy był na farmaceutykach. Tak więc kiedy Michael powiedział, że ma problemy z lękiem, powiedziałem mu że musi pójść komuś powiedzieć. To był początek jego drogi. W mojej opinii był to najgorszy krok jaki mogliśmy podjąć.\nZaczęło się od jednego farmaceutyku, doszedł drugi. Z każdym kolejnym symptomem jaki się pojawiał dostawał nowy medykament. Zauważyliśmy, że zaczął przygasać. A jego osobowość – to nie był już nasz syn. Było w nim dużo złości, używał obraźliwego słownictwa. To było surrealistyczne, osoba, z którą rozmawiałem nie miała już nic z mego syna. Był niepewny siebie, nie miał chęci do zrobienia czegokolwiek. W pewnym momencie przestał myć zęby, pić wodę, jeść, bo miał to gdzieś. On nawet nie wiedział, że się tak zachowuje. Zaczęłam badać temat i odkryłam, że wszystkim żołnierzom podaje się medykamenty i że wszyscy oni popełniają samobójstwa pod ich wpływem. Wydrukowałam więc wszystko co znalazłam i pokazałam to mężowi. Poprosiłam go żeby powiedział mi co myśli o tym co znalazłam.\nPo zapoznaniu się z tymi materiałami, powiedział mi, że jeśli wszystkie te dane są właściwe to kryje się w nich pewien wzór według, którego zachowuje się teraz nasz syn. I, że jeśli dobrze myśli na podstawie tych danych, to możliwe, że wkrótce popełni samobójstwo. Byłam w sklepie Dollar kiedy zadzwonił do mnie mąż mówiąc, że nie chce mnie denerwować i żebym wiedziała, że z Michaelem jest wszystko w porządku, ale próbował się zabić. Wbił sobie dwa wenflony w ręce i wykrwawiał się do wanny. Swoją krwią malował po ścianach. Nie był nawet świadomy tego, że się zabija. Jego świadomość, jego rozumowanie, były już zakłócone przez te tabletki. Te pigułki odbierają ci to kim jesteś, a on nie był już sobą. Z badań zrobionych w szpitalu dowiedzieliśmy się, że w jego organizmie znaleziono co najmniej 9 substancji. A były to tylko te, na które przeprowadzili testy.\nDawali mojemu synowi medykamenty, na których jest dodatkowe ostrzeżenie, że jeśli masz mniej niż 25 lat, biorąc te tabletki, to rośnie ryzyko popełnienia samobójstwa o 50 %.\nRyzyko samobójstwa – ale wciąż podawali mu te tabletki. To przez co przeszedł jest tak przerażające, że jest mu ciężko o tym mówić, ale pozwala nam o tym mówić, bo chce ocalić swoich kolegów. Chce ocalić innych, którzy przechodzą przez to samo, tych którzy są odurzani śmiercionośnymi koktajlami. Ja, przemawiający w imieniu Michaela, wiem co konkretnie powiedziałby innym. Powiedziałby – Trzymajcie się z daleko od tabletek. To ślepy zaułek.\nPsychiatrzy utrzymują, że ich leki ratują życie, ale bardzo rzadko mówią o poważnym ryzyku samobójstw. Dlaczego nie? Ponieważ te ostrzeżenia w oddzielnych ramkach, dla osób w wieku 18-24 lat, to poziom wiekowy odpowiadający prawie połowie powołanych żołnierzy amerykańskich.\nMimo to, zażywanie medykamentów psychiatrycznych w amerykańskim wojsku wzrosło o 76 % od roku 2001.\nObejmuje to również antydepresanty, które psychiatrzy wydają żołnierzem w celu zapobiegania samobójstwom. Nie ma żadnego dowodu, że podawanie medykamentów powstrzymuje samobójstwa. Powodem, przez który tak mówię jest to, że istnieje przekonanie, że jeśli ktoś ma zapędy samobójcze to trzeba mu podać farmaceutyki. Nie ma jednak dowodów, że podawanie medykamentów niedoszłemu samobójcy, zapobiegnie samobójstwu. Jest za to znaczący dowód, że wiele farmaceutyków wręcz odwrotnie, sprzyja samobójstwom.\nW zeszłym roku, w Departamencie Obrony, było 349 samobójstw wśród personelu wojskowego. To dosłownie prawie jedno na dzień. To więcej samobójstw niż zgonów poniesionych w walkach. Wojsko jest bardzo zaniepokojone.\nWłaściwie, to w 2009 Fort Campbell, w stanie Kentucky został zamknięty przez dowódcę bazy na jakiś czas z tego powodu, iż mieli u siebie ogromną liczbę samobójstw. Samobójstwa w forcie Campbell muszą się skończyć i to od zaraz.\nOstatnie doniesienia jakie słyszałem mówią o tym, że VA [Veterans Affairs] otrzymywało około 450 telefonów dziennie na ich specjalną linię dla samobójców,va którą uruchomili lata temu, żeby móc poradzić sobie z liczbą weteranów mających codziennie myśli samobójcze. 450 telefonów dziennie.\nJest to problem, który rozbrzmiał również w korytarzach rządowych.\nNajwiększą moją troską jeśli chodzi o wojsko jest nadmierna liczba samobójstw, które mają miejsce zarówno wśród tych wciąż służących jak i tych, którzy odeszli z wojska.\nTrzy lata temu uczestniczyłem w przesłuchaniu w Kongresie, które miało zbadać powiązania pomiędzy samobójstwami, a zwiększeniem stosowania niektórych farmaceutyków.\nPokazano bezpośrednią zależność:\nliczba samobójstw zwiększała się proporcjonalnie do zwiększania się ilości wprowadzanych medykamentów.\nCzy te medykamenty powodują samobójstwa? Oczywiście, że tak.\nNie wińcie więc żołnierzy, nie wińcie też wojska jako całości, trzeba winić za to skorumpowanie wojska przez przemysł psychiatryczny, który uprawia tu fałszywą i niebezpieczną medycynę.\nUprawiają tu swego rodzaju współczesne szarlataństwo, nazywają to leczeniem, a w efekcie skutkujące samobójstwem.\nChociaż i tak jest źle wśród będących w czynnej służbie to wśród weteranów jest jeszcze gorzej. Ich wskaźnik samobójstw to 22 na dzień, jedno samobójstwo co 65 minut. Ale czy psychiatrzy kiedykolwiek rozważali zaprzestania faszerowania farmaceutykami?\nNie. Zamiast tego robią całkowicie odwrotnie.\nByłem bardzo dobrze funkcjonującym oficerem, pełniłem obowiązki sierżanta w tamtym czasie, byłem jakby przygotowywany do następnego stopnia. Wysłano mnie do odpowiednich szkół, miałem wsparcie mojego naczelnego dowództwa. Wszystko układało się bardzo dobrze. Po tym jak doświadczyłem tego traumatycznego zdarzenia podczas mojej ostatniej misji w Iraku, to wtedy zaczęła się moja historia z farmaceutykami, na całej linii. Jak mówiłem wcześniej, zanim się spostrzegłam byłem na 9 do 12 różnych rodzajach medykamentów. Przechodziłem przez proces separacji w wojsku. Musiałem uzyskać badania i ocenę od ludzi spoza wojska. Ci specjaliści widzieli moje akta na swoim ekranie i ilości farmaceutyków jakie mi przypisano w trakcie mojego pobytu w wojsku, zwłaszcza tych z ostatnich kilku lat i dosłownie wzdychali. Byli zszokowani ilością medykamentów i ich wysokimi dawkami. Było tego jakieś sześć stron. Przez wszystkie sposoby w jaki środki psychotropowe mogą wpływać na twoje ciało, w jaki sposób psychiatrzy przeciwdziałają efektom ubocznym medykamentów, które ci podali?\nNie przestają podawać ci tego medykamentu, tylko zwiększą jego dawkę, co może spowodować więcej efektów ubocznych.\nAlbo dodadzą kolejny lek, który wywoła kolejne. Potem kolejny i kolejny.\nOczywiste było od razu, że nie mają żadnego pojęcia o tym jak zadziała na człowieka cokolwiek z tego co przepiszą.\nPowiedzieli, że ten medykament może nie zadziałać, więc będę potrzebował innego. Ten może będziemy musieli zwiększyć, a przy tym może zmniejszyć dawkę.\nMiałem przyjaciela, który brał codziennie po dwie do czterech tabletek.\nSą żołnierze w Iranie, którzy przyjmują około tuzina farmaceutyków.\nKiedy mówię 7 do 9 farmaceutyków w tym samym czasie, to powiedziałbym, że jest to przeciętna liczba.\nNajwięcej o ilu słyszałem to 14.\nZnam osobiście pewne oddziały, którym podawano do 20 rożnych medykamentów na raz.\nTo trochę przygnębiające jeśli spojrzymy na ilości leków na jakich byłem. Są bardzo mocne. Zajmują większą część moich akt medycznych w Administracji dla Weteranów.\nWiele osób było nie tylko na środkach psychotropowych, ale również na lekach w związku z ich obrażeniami. Ta kombinacja sprawiała że byli inni, to nie byli ci sami ludzie. Mieszali amfetaminę ze środkami przeciwbólowymi, antydepresantami i środkami nasennymi.\nPrzecież nawet niewykształcony człowiek powie, że to jakieś wariactwo. Ta praktyka jest tak powszechna, że nawet wymyślili dla niej pojęcie – POLIPRAGMAZJA.\nTutaj pojawia się mało znany fakt: wiele z tych medykamentów nie było testowane w kombinacjach. To z kolei czyni, tych którzy je biorą niczym więcej niż królikami doświadczalnymi.\nNiebezpieczeństwo zwiększa się z każdym podwyższeniem dawki czy też zwiększeniem ilości farmaceutyków.\nObserwowałem moich klientów, którym przepisano środki psychotropowe. Czasem koktajl, często koktajl. Czasem pojedynczy lek. Oni wszyscy się poważnie zmienili. Gdyby doświadczali negatywnych efektów ubocznych, to w jaki sposób mieliby wiedzieć, który farmaceutyk to powodował? Czy był to środek przeciwpsychotyczny, kto wie? Czy był to antydepresant? Czy to była ich kombinacja? Te chłopaki tego nie wiedzą, wszystko co wiedzą, to że powinni je brać, bo ich lekarz powiedział, że im się polepszy.\nA w rzeczywistości to tylko pogarsza ich stan. Problemem jest brak zainteresowania tym co się później dzieje z tymi oddziałami. Nie ma żadnej dalszej kontroli. Zakłada się, że wszystko jest dobrze, daje im się zapas medykamentów i wysyła do kolejnej walki.\nWłaściwie to niektórym amerykańskim żołnierzom rutynowo podaje się zapas środków psychotropowych na 180 dni, kiedy udają się na front. Bez żadnego nadzoru, bez żadnych ograniczeń, po prostu biorą je kiedy chcą. A co się dzieje z nimi kiedy idą na walkę? Czy dzielą się nimi ze swoimi kolegami? Oczywiście, że tak.\nDlatego pracownicy socjalni i lekarze, mówili mi, że 90 % oddziałów, podczas walki wzięła jeden raz lub więcej, jakiś rodzaj środka psychotropowego. To po prostu jedna wielka, szalona, farmaceutyczna ruletka, która dzieje się kosztem synów i córek naszego narodu.\nMój mąż nigdy nie brał leków, żadnych. Nigdy nic nie brał. Spotykałam się z nim pięć lat zanim się pobraliśmy. Nigdy nie zrobił nic z tych rzeczy. Potem, kiedy był w Afganistanie, tamtejsi psychiatrzy zaczęli podawać mu farmaceutyki na depresję i oczywiście przeciwbólowe. Brał je bo został ranny, zaczęli go faszerować medykamentami kiedy został ranny po raz pierwszy. Za drugim razem, kiedy oberwał, wysłali go do mnie, do domu. Po dwóch tygodniach pobytu w domu stał się strasznie agresywny. Zasugerowałam, że potrzebujemy terapii, albo się rozwiedziemy bo nie mogłam tak żyć, z tym jak się nade mną znęcał. Mój mąż nigdy się tak nie zachowywał. Zbędne jest tutaj stwierdzenie, że nie wiedziałam wtedy, że to te medykamenty tak na niego wpływały. Był taki moment, że mój mąż był na 21 farmaceutykach jednocześnie. To było jakieś szaleństwo, już nawet nie wiedziałam kim jest ta osoba, z którą mieszkałam. Od samego początku próbowałam mu pomóc z tymi medykamentami. Cały czas odmawiano mu innej pomocy, nieustannie podając mu farmaceutyki. Nie stosowano żadnego innego leczenia. Jego fizyczne dolegliwości nie były leczone, stał się nieprzewidywalny z dnia na dzień. Otoczki jego oczu stawały się żółte, kolor jego skóry robił się zielony i szary. Tak się działo często. Oczywiście baliśmy się, że obudzimy się rano, a on będzie martwy.\nKażdego dnia żyliśmy w ten sposób. Jego córka żyła z dnia na dzień, ja żyłam z dnia na dzień. Myślałam: czy to dzień, w którym umrze? Czy to dzień w którym otrzymam telefon? Oni muszą oddać mi życie mojego męża z powrotem, to właśnie muszą zrobić. Muszą odstawić mu leki, żeby mógł myśleć. On nie jest w stanie myśleć, on nie wie.\nStraszliwa rzeczywistość jest taka, że kiedy już jesteś na tych medykamentach, trzeba przejść piekło żeby z nich zejść. Od niektórych można się uzależnić i to w mniej niż dwa tygodnie. Mamy teraz żołnierzy wracających z pola walki, którzy uzależnieni są od środków psychotropowych.\nMają objawy odstawienie kiedy wracają do życia w cywilu, zaczynają się ujawniać te skutki uboczne, na które zapobiegawczo dostawali medykamenty. Popadają więc w depresję, myślą o samobójstwie. Nie tylko niebezpiecznym jest bycie na tych lekach, również bardzo niebezpieczne jest ich odstawianie. Właściwie w wielu przypadkach, samobójstwo ma miejsce natychmiast kiedy ktoś odstawia środki antydepresyjne.\nWięc kiedy je odstawiasz upewnij się, że jesteś pod opieką lekarza i masz na miejscu system wsparcia, żebyś mógł odstawić te leki bezpiecznie. Próbowanie samodzielnego odstawienia tych farmaceutyków, a szczególnie w jeden dzień, jest bardzo niebezpieczne z powodu okropnych efektów ubocznych jakich możesz doświadczyć.\nOdczuwam lęki, pocę się, nie wiem co mam robić.\nPsychiatrzy powiedzą ci, że jest to nawrót twojej choroby psychicznej. I że musisz z powrotem wrócić do medykamentów. To nie jest prawdą, to po prostu odstawienie jak w przypadku zwykłych narkotyków.\nLekarz wtedy mi nie powiedział, że jeśli odstawię te medykamenty to objawy będą jeszcze gorsze. To są naprawdę uzależniające farmaceutyki, nie wiedziałem jak sobie radzić bez nich. Proces odstawiania jest ciężki. Jedną z rzeczy jakich ja doświadczyłem, to wszystkie te emocje, wszystkie te uczucia, te wszystkie traumy i smutek, tym nikt w żaden sposób się nie zajął.\nKuracja to tylko podawanie medykamentów. Kiedy zszedłem z tych wszystkich farmaceutyków, to było jak otworzenie zapory przeciwpowodziowej.\nNawet kiedy zejdziesz z tych pigułek to jest pewien okres czasu, sądzę że dość długi okres czasu, kiedy wychodzi to z twojego organizmu. I czasami myślisz, że lepiej by było gdybyś był martwy.\nTo szokujące. Ilu żołnierzy wraca do domu uzależnionych od medykamentów psychotropowych?\nŚledztwo armii amerykańskiej odkryło, że co najmniej 35% żołnierzy w szpitalach wojskowych ma problem z lekami na receptę.\nA bardzo często uzależnienie nie jest tymczasowe, ale na całe życie. Ale może być jeszcze gorzej, ponieważ czasem te medykamenty mogą okazać się zabójcze. Uderzają szybko i bez żadnego ostrzeżenia.\nSierżant Chris Bakus, przeżył misję w Bagdadzie, przydział do Afganistanu i drugą turę w Iraku.\nCo konkretnie zabiło twojego brata?\nZmarł, ponieważ pomieszał różne medykamenty narkotyczne. Zawsze kiedy miał problem z nimi, to albo zwiększali mu dawkę, albo siłę konkretnej pigułki.\nBomba nie dała rady temu żołnierzowi, ale fiolka już tak.\nChris Bakus przyjmował dwa antydepresanty, 2 środki na bazie opiatów i środek przeciwlękowy. Na miejscu znaleziono 27 recept na różne leki, większość z nich wypisanych niedawno.\nWedług autopsji zabiła go interakcja leków miedzy sobą. Coś, co każdy dobry lekarz mógł przewidzieć. Sprawa Chrisa Bakusa okazała się nie różnić wcale od setek innych.\nOkoło 720 km dalej, Stan i Sherley White, świętowali bezpieczny powrót ich syna, 23 letniego kaprala marynarki, Adrew White, ze strefy walki.\nBardzo mało wiedzą na temat tego co się działo kiedy udał się po pomoc do lokalnego szpitala dla weteranów. Tylko tyle, że go zdiagnozowano i podano mu medykamenty.\nZachowanie Andrew zaczęło się poważnie pogarszać. Widzieliśmy powolne wycofanie się, jego problemy ze złością. W pewnym momencie spał po dwa, trzy dni pod rząd. Zdaniem jego psychiatry, jego sposobem na pogarszający się stan Andrew, było zwiększenie dawki medykamentów, albo ich zmiana.\n12 lutego 2008 roku, kapral White, zmarł we śnie. Nawet się nie poruszył, po prostu zmarł.\nRaport koronera mówił, że nastąpiło odurzenie tymi farmaceutykami. Wspominał, że jego serce przestało bić. Andrew miał 23 lata, był bardzo zdrowy, nie miał żadnych poważnych dolegliwości. Nie powinien umrzeć w łóżku.\nBył jednym z czterech weteranów, zaledwie dwudziesto-kilkulatków, znalezionych martwych w swoich łóżkach w zachodniej Virginii, w odstępie kilku miesięcy od siebie. Poskutkowało to zaangażowaniem się w dochodzenie neurologa z San Diego, żeby dowiedzieć się dlaczego.\nPróbowałem zrozumieć, jak mogli umrzeć, jaki mógłby być prawdopodobny mechanizm ich śmierci. Umierają podczas niezmąconego snu, z przyczyn sercowych. Nagle, z jakiegoś powodu zatrzymuje się ich serce. Podążając każdym tropem, odkrywa, że każdy z nich miał zdiagnozowane PTSD. I każdy z nich brał ten sam zestaw silnych medykamentów psychotropowych. Przypadkiem natrafiłem na literaturę o medykamentach przeciwpsychotycznych, która mówiła, że są one szczególnie niebezpieczne. Mogą spowodować nagłe zatrzymanie serca.\nA ci wszyscy trzej weterani zażywali kombinację farmaceutyków, które mogły spowodować lub doprowadzić do nagłej śmierci kardiologicznej. To może być wierzchołek góry lodowej, mogą być inni poszkodowani.\nSkracając całą tą historię, ta lista dowodzi 250 przypadków, potem 300, a dzisiaj jest to 351 przypadków prawdopodobnej śmierci kardiologicznej.\nRyzyko nagłej śmierci kardiologicznej czyni te medykamenty naprawdę nieodpowiednimi do spożycia dla ludzi. A mimo to stosowane są w wojsku jakby to były jakieś żelki.\nTak, patrzycie na mnie, “wściekłego psa”.\nInny przypadek takiej śmierci kardiologicznej to 21 letni kapral Chad Oligschlaeger.\nSłyszycie to? To odgłosy broni maszynowej. Nie wiemy skąd dochodzą. Ale bez obaw, mamy naszą budowlę z worków z piaskiem. Kontynuujmy.\nChad był zabawny, super inteligentny. Bardzo lubił zabawę, uprawiał sport i takie tam. Jak każdy normalny dzieciak, cały czas gdzieś wychodził. Zawsze chciał nawiązywać przyjaźnie i rozmawiać ze wszystkimi. To właśnie przykuło też moją uwagę na początku. Po prostu fajnie było być w jego towarzystwie. Powiedział mi, że powodem dla którego chciał wstąpić do wojska było to, że jeśli on do niego pójdzie to może jego dzieci nie będą musiały. Naprawdę uważał to za swój obowiązek jako obywatela, żeby brać w tym udział. Kiedy wrócił, zdaliśmy sobie sprawę z tego, że jest inny. Poprosił swojego dowódcę o skorzystanie z pomocy terapeuty. Potrzebował pomocy ponieważ borykał się z pewnymi problemami, po tym co zrobił, co widział podczas swojej pierwszej tury.\nPowód dla którego jestem tutaj, a nie tam, jest to, że nie chcę zarobić kulki od jakiegoś brązowego.\nWszyscy myśleliśmy podobnie: dadzą ci leki, pochodzisz chwilę do psychiatry, przegadasz to, wszystko się ułoży. Byliśmy tacy naiwni.\nKiedy był na medykamentach, zachowywał się jakby był na haju przez cały czas, był zdezorientowany. To dosłownie zmieniło go w chodzące zombie po tym jak brał te środki. Zawsze był skrupulatny i upewniał się, że wziął je na czas. Miało się wrażenie, że przez te psychotropy zapominał co robił, sprawiały że zapominał o zdarzeniach z przeszłości.\nOpowiadałam mu historie, a on nie wierzył mi w to co mówiłam. Kiedy brał Seroquel to dziesięć minut później wracał do swojego pudełka z medykamentami mówiąc, że musi przyjąć leki. Mówiłem – przecież dopiero co wziąłeś.\nMiałam wrażenie, że niczego nie kontrolował i nie wiedział właściwie co robi, nie miał zamiaru pracować. A kiedy powinien pracować, to mówił, że spał w swoim pokoju. Zarządzam chwilową przerwę z powodu usterek i problemów technicznych. Usłyszałem pukanie do drzwi o godzinie 11 wieczorem. Nigdy nie chciałem usłyszeć pukania o tej godzinie, ale stało się. Znaleźli Chada. Moja reakcja była – To świetnie, gdzie on jest, gdzie ten mały gnojek. Dawno się nie odzywał.\nMężczyzna powiedział, że jest w koszarach. Zapytałam czy wszystko jest w porządku? Czy mogę pójść i się z nim zobaczyć? Powiedział, że znaleźli go w jego pokoju, leżał martwy na podłodze. Że nie wiedzą ile czasu tak leżał, że już go nie ma. I że nie mogę go zobaczyć, nie mogę wejść do bazy. Jedyne o czym mogłam myśleć, to że był tam sam w pokoju, że powinien być bezpieczny. Było ciężko to przetrawić, bo zawsze myśleliśmy, że skoro jest w wojsku, w marynarce, to oczekiwaliśmy, że jeśli miałby zginąć, to zginąłby podczas misji. Że zostałby zabity w akcji. Nie spodziewaliśmy się, że wróci do domu i umrze. Poprosiłam doktora z uniwersytetu z Teksasu, żeby przejrzał wyniki autopsji.\nPowiedział, że poziom leków nie był zawyżony, były zgodne z tym co miał przypisane. Nic nie było niezgodne z zleceniami czy dawkami, ale patrzyli na raport i pytali dlaczego bierze ich aż siedem, to dużo. Lekarz spojrzał na mnie i powiedział, że to go zabiło. Winię psychiatrów i winię też lekarzy za przypisywanie tych pigułek. To oni nigdy nie robili mu badań kontrolnych i pozwalali mu wyjść z wszystkimi innymi farmaceutykami. Nie odstawili mu żadnego leku, wciąż dawali mu ich więcej, i wszystkie naraz.\nPsychiatrzy nazywają te zgony przypadkowymi przedawkowaniami, ale spójrzmy prawdzie w oczy. To leży na granicy lekceważenia zabójstwa. Kiedy pozwala się na przypisywanie naszym żołnierzom, jednemu po drugim, tych śmiertelnych koktajli, zmusza to do zastanowienia, czy psychiatrzy w ogóle przejmują się tym po co to się robi. Wystarczy już, że nasze oddziały giną, ale przyjmowanie tych farmaceutyków sięga dużo dalej niż tylko ich ofiar. Może to również wpłynąć na życie tych, których kochali najbardziej.\nPRZYPADKOWE SZKODY – RODZINA POD OSTRZAŁEM\nSłużyłem w 101-szej dywizji powietrznodesantowej. Zostałem przypisany w czasie konwoju do karabinu na samochodzie podczas operacji “Iraqi Freedom [Wolność dla Irakijczyków]”. Odszedłem jako kapitan. W sumie brałem udział w walkach przez 27 miesięcy. Kiedy wyszedłem i wróciłem do domu po operacji “Wolność dla Irakijczyków”, jeśli ktokolwiek wspomniał, że był świadkiem walk, albo widział jak kogoś zabijają, albo że uczestniczył w walce, konkretnie w misjach, obowiązkowym było, że miał się udać do placówki zdrowia psychicznego.\nMi osobiście przypisano Prozac, Depacote, a któregoś razu Zoloft. Jednej nocy i nigdy nie zapomnę tego dopóki żyję. Jednego wieczoru położyłem się, wziąłem swoje tabletki i wypiłem kieliszek Jacka Danielsa. W tamtym czasie moje dzieci mieszkały ze mną. Nie upiłem się więc, ani nic z tych rzeczy. Nie wypiłem nie wiadomo ile, ale z jakiegoś powodu zdecydowałem się spać na kanapie tym razem. Pamiętam jak otwieram oczy i nie dam rady poruszyć ani rękoma, ani nogami i czuję jakbym się miał dosłownie zakrztusić na śmierć. Mój syn, który wtedy miał lat 13, wszedł do pokoju. Najwyraźniej wydawałem jakieś dźwięki i walnął mnie tak mocno, że aż spadłem z kanapy. To mnie otrzeźwiło, ale dosłownie czułem się jakbym umierał. Nie mogę przestać myśleć, że gdyby nie było tam mego syna, żeby mnie obudzić – czy byłbym kolejną statystyką? Może.\nW czynnej służbie, czy weteran, żołnierz na medykamentach może negatywnie wpływać na resztę rodziny. To co się zauważa, to że używanie etykiet: rozbity lub z zaburzeniami. Wykorzystywane jest to nie tylko w przypadku naszych oddziałów, ale jest także poszerzone o ich rodziny.\nSłyszysz historie o tych małych dzieciach, które żyją z będącymi w służbie mamą lub tatą, którzy nie potrafią sobie poradzić z misjami. To co dzieje się z oddziałami, które dostały przydział i wracają do domu, to nieważne czy widziały walkę z bliska czy nie. Każdy z nich musi wypełnić subiektywny kwestionariusz psychiatryczny, a na podstawie jego wyników namawia się ich do brania farmaceutyków. A kiedy je biorą, stają się kimś innym od tych jakimi zapamiętało je ich dziecko.\nTeraz dziecko musi znaleźć sposób na poradzenie sobie z czymś zupełnie różnym, niż wtedy gdy rodzic był w domu zanim wyjechał na misję. Dziecko sobie z tym nie radzi. Co się więc dzieje? Mama i tata stwierdzają, że dziecko musi udać się do kogoś po pomoc.\nDziecko szuka pomocy i dostaje te same medykamenty, które przyjmują jego rodzice. O wiele łatwiej jest podać dziecku pigułkę zamiast zająć się problemem we właściwy sposób. Farmaceutyki w końcu zniszczą ten młody umysł, a ostatecznie wymażą kogoś ze społeczeństwa, kiedy ten ktoś popełni samobójstwo.\nMój najmłodszy syn, Daniel, był bardzo zabawny, mały żartowniś, który miał mnóstwo przyjaciół w sąsiedztwie. Uwielbiali go jego nauczyciele w szkole. Jeździliśmy łowić ryby, na polowania albo po porostu spędzić wspólnie czas w lesie. Udawało nam się spędzić chociaż trochę czasu razem wtedy, kiedy nie musiałem być na szkoleniu albo na misji. Daniel zaczął mieć problemy ze spaniem, zaraz po tym jak jego tata wyjechał.\nMartwił się bardzo, że ojciec nie wróci do domu. Bał się, że jego tata zostanie zabity. Widzieliśmy się z psychiatrą przez jakieś 10 czy 15 minut, a on przepisał mu coś co miało ułatwić mu zasypianie oraz farmaceutyk Celexa.\nKiedy zaczęła mówić mi o medykamentach, byłem bardzo zaniepokojony. Ogólnie, to wydawało mi się, że sytuacja wciąż się rozwijała, z tym, że na gorsze.\nMój mąż wrócił do domu z Iraku trzy miesiące wcześniej z powodu moich obaw.\nByłem bardzo zaniepokojony zmianą osobowości, stawał się coraz bardziej zamknięty w sobie, smutny i przygnębiony. Zachowywał się bardzo dziwnie, zaczął okaleczać się w szkole. Zaczął też mieć halucynacje. Nigdy wcześniej tak się nie zachowywał zanim nie zaczął brać tych medykamentów. Byliśmy wtedy wszyscy w domu, zniknął nam z oczu na jakieś 10-15 minut. Wziął coś do jedzenia i poszedł do swojego pokoju.\nPoprosiłam Jamesa żeby poszukał Daniela, bo chciałam, żeby pomógł mi w ogrodzie. Znalazł go.\n– Pogotowie, co się stało? Potrzebujemy karetki. Co się dzieje? Mój młodszy brat powiesił się.\n– Ok, jak brat ma na imię?\n– Daniel Radenz. Moja mama właśnie robi mu resuscytację.\nPoczekaj chwilę na linii. Nie rozłączaj się. Był małym, niewinnym chłopcem, który po prostu martwił się o swego tatę. Który każdego wieczora modlił się o to, żeby jego tata był bezpieczny i żeby tata wrócił do domu. Prosił anioły żeby go chroniły, ale żaden nie ochronił mojego syna. Psychiatria wojskowa zabrała nam naszego najmłodszego syna i zniszczyła naszą rodzinę.\nDzieci to ogromny i atrakcyjny cel dla psychiatrów. 1,9 miliona dzieci ma rodzica w wojsku, a około 1 miliona ma rodzica na misji. A kiedy jesteś małym dzieckiem martwiącym się o tatę albo mamę, to czyni to z ciebie pożądany przypadek.\nLiczba dzieci, którym zostały podane farmaceutyki w wojskowym systemie opieki zdrowotnej, jest po prostu ogromna i wciąż rośnie. Tak więc ma to wpływ, ogromny wpływ, na całą jednostkę jaką jest rodzina.\nTeraz dopiero się dowiadujemy… Psychiatryczne leczenie ambulatoryjne dla dzieci żołnierzy na misjach osiągnęła obecnie największą ilość, bo aż dwóch milionów wizyt. Do brania ilu medykamentów są te dzieci teraz zmuszane? Jakakolwiek jest to liczba, to jest wysoka.\nWedług badania opublikowanego w czasopiśmie Amerykańskiej Akademii Psychiatrii Dzieci i Młodzieży, 91 % wszystkich dzieci odwiedzających psychiatrę, wychodzą z gabinetu ze środkami psychotropowymi.\nCzy to jest naprawdę to czego chcemy dla swoich dzieci? Musicie się zastanowić dlaczego, pomimo tych wszystkich porażek, psychiatrzy wciąż krzywdzą ludzi?\nFaszerują ich medykamentami, uzależniają ich, przyczyniają się do przemocy i samobójstw… Z najbardziej możliwego haniebnego powodu.\nPsychiatrzy twierdzą, że zaburzenia takie jak PTSD nie mogą być wyleczone. Wręcz przeciwnie, mówią, że musi być ono zarządzane przy pomocy farmaceutyków do końca twojego życia. To zła medycyna, lecz wspaniała dla kont bankowych.\nKiedy raz kogoś zdiagnozujesz i zaczniesz podawać mu medykamenty, przez całe życie takiej osoby, zapewnienie medykamentów i opieki będzie kosztować podatników około 1,5 miliona.\nMożna tu zarobić dużo pieniędzy. To dużo pieniędzy do zarobienia przez firmy, które te medykamenty produkują. Zysk to jedyny przekonujący argument dla wszystkich środków psychotropowych w armii.\nPodatnicy pokrywają w całości rachunek za tą parodię medycyny. Środki psychotropowe, które popychają do samobójstw, ty za nie płacisz. Dlaczego więc psychiatrzy przepisują medykamenty w tak rekordowych ilościach?\nPonieważ farmakologizacja ludzi jest o wiele łatwiejsza niż prawdziwa pomoc. A z powodu tego wzrostu farmakologizacji psychiatrycznej, psychiatria rozwinęła bardzo bliskie relacje z firmami farmakologicznymi, które mówią jasno.\n“Powiedzmy to wprost. Oni potrzebują nas, a my ich.” – Dr Jeffrey Lieberman, prezes Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrów.\n“Aby przetrwać musimy uderzać tam gdzie są pieniądze.” – Dr Steven Sharfstein, były prezes Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrów.\nNiestety, prawie wszędzie gdzie spojrzysz, zobaczysz finansowy konflikt interesów. Weźmy Matthew Friedmana, psychiatra i dyrektor generalny Narodowego Centrum Weteranów zajmujące się PTSD. Friedman był nie tylko opłacanym prelegentem przez trzech różnych producentów leków, ale również zasiadał w Naukowym Komitecie Doradczym firm farmaceutycznych produkujących Paxil i Zoloft. Teraz zgadujcie. Tak się składa, że są to jedyne dwa środki psychotropowe zatwierdzone przez rząd amerykański jako właściwe do leczenia PTSD.\nJest także Pani doktor Elspeth Cameron Ritchie. Do niedawna najważniejszy psychiatra w amerykańskiej armii. Wychwala ona antypsychotyczny środek o nazwie Seroquel, jako bardzo użyteczny w leczeniu lęków i koszmarów związanych ze stresem wojennym.\nSeroquel nie tylko nie jest zatwierdzony do takiego celu, to jeszcze powiązany jest z nagłą śmiercią z powodu zatrzymania akcji serca. Żołnierze nazywają go Sero-kill [Sero-zabójca], a na ulicy nosi nazwę: baby heroin [Dziecięca heroina]. W tym samym roku Ritchie rozpoczęła transmisje internetowe, częściowo finansowane przez producenta Seroquel w których nieustannie propagowała używanie środków psychotropowych na polu walki.\nOczywiście, ja jestem psychiatrą dlatego mam na myśli środki psychotropowe, kurujemy żołnierzy za pomocą medykamentów, terapii behawioralno-poznawczej oraz innych zaawansowanych technik na polu walki.\nI w końcu, psychiatra i były generał brygady, Stephen Xenakis. Kiedy był jeszcze w armii mocno naciskał na częstą kontrolę psychiatryczną żołnierzy. Im częściej, tym lepiej.\nDzisiaj wojsko sprawdza żołnierzy co najmniej pięć razy, wliczając w to obowiązkową kontrolę psychiatryczną, kiedy wracają do domu z misji. Jak również badanie kontrolne po sześciu miesiącach. Te badania kontrolne pełne są konfliktów interesów.\nPowstanie jednego z kwestionariuszy, rekomendowanego przez naczelnego lekarza wojskowego, zostało ufundowane przez firmę Pfizer, producenta antydepresantu Zoloft. Inny program monitorujący dla służby wojskowej i ich rodzin, administrowany jest przez grupę finansowaną pieniędzmi pochodzącymi z ośmiu różnych firm.\nJednak Xanakis chce swojego kawałka tortu. Ustawił się zarabiając miliony jako dyrektor naczelny firmy sprzedającej urządzenia do skanowania mózgu, których planuje używać do diagnozowania PTSD.\nSedno sprawy jest takie, że w psychiatrii chodzi tylko o pieniądze. Na pewno nie o zdrowie. A jednak, bez zreformowania tego zepsutego i nieefektywnego systemu, Amerykański Departament ds. Weteranów zatrudnił ostatnio dodatkowe 1.600 pracowników opieki zdrowia psychicznego, po to aby podołać problemowi, który ta profesja sama sobie funduje.\nJeśli zatrudnimy więcej profesjonalistów do tego co obecnie robimy, to otrzymamy jeszcze więcej tego samego, to jak gonienie swojego ogona.\nW przypadku żołnierzy, którzy odeszli ze służby i z honorem służyli krajowi, wszystko sprowadza się do jednego słowa – zdrada.\nJedną z “korzyści” jaką z tego mam jest to, że dostaję tysiące wiadomości tygodniowo, zarówno od weteranów jak i od innych osób cierpiących z powodu spustoszeń jako efekt farmaceutyków, a ostatnio zwłaszcza weterani. Notujemy wzrost, coraz więcej ludzi dzwoni i mówi, że poczuli się zdradzeni.\nSą bardzo dumni ze swojej służby, że walczyli za swój kraj, bronili tych którzy zostali w domach, swoich najbliższych. Myślę, że wszystko o co proszą, to móc wrócić do domu i być potraktowanym uczciwie. Żeby dać im odpowiedzi i zatroszczyć się o nich. Jednak nikt się o nich nie troszczy, mówi się im, że to siedzi w ich głowie, że to stan psychiczny. Weź tabletkę, wtedy ci przejdzie, możesz już odejść. To wszystko. Myślę, że to jest zdrada bo wszystko czego ci ludzie potrzebują to zrozumienie. To największa możliwa zdrada istoty ludzkiej. Zabijanie ich i twierdzenie przy tym, że się ich leczy. Nazywanie tego medycyną, a dostarczanie im śmierci.\nA wszystko to jest zupełnie zbyteczne, gdyż jest nadzieja. I nie przewiduje udziału leczenia psychiatrycznego.\nRozejrzyjcie się dookoła, a niestety zobaczycie świat przesiąknięty psychiatrią. Istnieją bezpieczne, skuteczne i działające rozwiązania, które mogą być odkryte. Najważniejszym zdaniem dla żołnierzy, ale również dla każdej innej osoby cierpiącej na tak zwaną chorobę psychiczną, jest to, że jest nadzieja. Gdzieś tam jest nadzieja, jest rozwiązanie, dostępne są rzeczy, dzięki którym odzyskasz z powrotem swoje życie.\nMożliwy jest brak myśli samobójczych i chęci skończenia ze sobą. I nie wymaga to środków psychotropowych. Jest sposób na rozwiązanie tego problemu. Trzeba pozbyć się medykamentów i zacząć traktować żołnierzy jak ludzi, a nie szczury laboratoryjne. To jest rozwiązanie.\nWeterani, którym udało się otrząsnąć ze swoich obrażeń wojennych, zrobili to na własną rękę, ze swoimi przyjaciółmi, kolegami, razem z grupami wsparcia. Robią to z powodzeniem bez pomocy interwencji medycznych. Kiedy rozmawiasz z nimi, mówią, że kiedy się spotykają, pomagają sobie nawzajem, wspierają się. Są świadomi uczuć kolegów i ich rozumieją. Psychiatrzy natomiast mają możliwość zakłócenia tego procesu. Podając medykamenty częściej mogą zakłócić zamiast wesprzeć.\nTaki żołnierz potrzebuje pomocy, potrzebuje opieki, miłości i przyjaźni lub cokolwiek innego co sprawi, że poczuje się lepiej. Ale nie potrzebuje do tego środków psychotropowych. Prawdziwa opieka medyczna może zacząć się dopiero po całkowitym sprawdzeniu, pełnym badaniu lekarskim przeprowadzonym przez kompetentnego lekarza, w celu znalezienia wszystkich przyczyn, urazów czy chorób, które być może powodują cierpienia emocjonalne.\nKażdy symptom powinien być zbadany pod kątem przyczyny fizycznej, bo jeśli się tego nie zrobi, to jest prawie pewne, że ktoś z przyczynami natury fizycznej jest określony jako mający objawy psychiatryczne, co jest fałszem.\nUpewniając się, że wykluczymy wszystkie przyczyny fizyczne, zaczynamy sprawiać, że żołnierz, weteran czuje się lepiej. Kiedy zaczyna lepiej się czuć, kiedy czuje się lepiej fizycznie to czuje się lepiej ze swoimi emocjami i jest w stanie radzić sobie z niektórymi problemami, a które mają związek ze stresem czy traumą jakiej doznał w trakcie walki.\nJeśli jesteś na psychotropach i chcesz je odstawić, upewnij się, że robisz to pod nadzorem kompetentnego lekarza.\nOdstawienie medykamentów było najlepszą rzeczą jaką kiedykolwiek zrobiłem. Pomogło mi to, pomogło mi wrócić, być znowu Mike’m i naprawdę uratowało mi życie.\nTo zmieniło moje życie, ale jednocześnie sprawiło to, że naprawdę dokładnie przyjrzałem się szkodom, jakie wyrządzały mi te farmaceutyki, kiedy byłem pod ich wpływem. To był tego rodzaju incydent, który przyśpieszył moją decyzję o opuszczeniu systemu, w którym byłem i skierowanie się w stronę niefarmakologicznego podejścia, które okazało się być dla mnie fenomenalnie skuteczne. Nie jestem już tą sama osobą. Ale w chwili obecnej, wciąż wielu żołnierzom grozi ryzyko wydania rozkazu zażywania psychotropów.\nDlatego, tak niezmiernie ważne jest aby znać swoje prawa. Istnieje obowiązek armii, podczas służby, opiekowania się córkami i synami narodu, którzy poświęcają siebie i składają przysięgę bronić konstytucji swoim życiem. To jest poważna służba. Rozkaz może brzmieć:\n“Musisz iść, zobaczyć się z psychiatrą bo widzimy, że jesteś niestabilny.”\nCzy żołnierz musi więc pojawić się na takiej wizycie? Odpowiedź brzmi: Tak. Aczkolwiek, kiedy wejdziesz do gabinetu terapeuty, nie musisz brać udziału w takiej kuracji. Czasami dzwonią do mnie ludzie i pytają, czy mogą odmówić tego czy tamtego. Mówię im: Oczywiście.\nU podstaw tego prawa do odmowy, leży jedno z najważniejszych istniejących praw: ŚWIADOMIE WYRAŻONA ZGODA. Świadomie wyrażona zgoda oznacza, iż masz prawo do bycia poinformowanym z wyprzedzeniem o wszystkich zagrożeniach i korzyściach płynących z proponowanego leczenia psychiatrycznego, o możliwych terapiach alternatywnych, jak również o opcji żadnego leczenia.\nPodczas służby każdy ma prawo do świadomie wyrażonej zgody. Ale ci żołnierze i marynarze nie są informowani o wszystkich konsekwencjach przyjmowania tych medykamentów, ponieważ gdybyś został naprawdę poinformowany o konsekwencjach ich brania, czy chciałbyś je brać? Rozumiecie. Najbardziej prawdopodobna odpowiedź to: Nie.\nŚwiadomie wyrażona zgoda to tylko jedno z wielu praw jakie masz zgodnie z Amerykańskim Kodeksem Wojskowym. Duża liczba innych krajów również uwzględnia prawo do takiej zgody. Ale to do ciebie należy się domaganie tego! Zaangażuj się i powiedz innym, o tych prawach.\nWielu odważnych, którzy przeżyli starcie z wojskową psychiatrią i ich rodziny, mówią o tym teraz głośno i na pewno przyda się im twoja pomoc. Nie chcę, żeby inna rodzina doświadczyła tego co my.\nNiestety to się dzieje. To jest zniewaga. Co się tutaj dzieje? Czy ci młodzi ludzie to tylko króliki doświadczalne?\nNajwyraźniej tak. Moja córka była królikiem doświadczalnym, a teraz jej nie ma. Jednymi z ostatnich słów Tony było:\n“Nie przestawaj mówić mamo. Nawet jeśli pomożesz tylko jednej osobie, nie przestawaj mówić.”\nMoim celem nie jest tylko opowiedzenie historii Anthony’ego. Uważam, że nie jest to jakaś wyjątkowa historia, a coś co przytrafia się wielu naszym żołnierzom. Jako adwokat mojego syna i obrońca cierpiących weteranów na terenie całego kraju, grupa, z którą pracuję, chcemy dokonać jakichś zmian w tej kwestii. Uznaliśmy więc za naszą misję, że powiemy o tym wszystkim, którym zdołamy. Mamy stronę internetową, umieszczamy tam najwięcej informacji jak to możliwe. Musimy wysłać do naszych żołnierzy to przesłanie: Nie bierzcie tych farmaceutyków, nie bierzcie ich. To początek końca. Potrzebne są natychmiastowe działania. Nie tylko w U.S.A., ale na całym świecie.\nWięcej brytyjskich żołnierzy i weteranów popełniła samobójstwo w roku 2012 niż zostało zabitych w walce.\nTo samo dotyczy relatywnie mniejszego wojska w Australii. W ciągu minionej dekady 20% procent zgonów za granicą, w niemieckich szeregach, to były samobójstwa. A wojsko w Rosji ma o 65% wyższy wskaźnik samobójstw niż pozostała część kraju.\nPozbyć się psychiatrii z dziedziny zdrowia psychicznego, nie można zostawić ich przy władzy.\nZdrowie psychiczne nie poprawi się dopóki psychiatrów nie odsunie się od władzy. Szczerze wierzę, że oni niszczą nasze wojsko. Pole walki jest bezpieczniejsze niż psychiatria. Rozumiecie to?\nSzansa na to, że zostaniesz zastrzelony przez wroga jest statystycznie mniejsza, niż to, że zabije cię preparat farmakologiczny. Taka jest prawda o psychiatrii. Mimo to, psychiatrii udało się dotrzeć dużo dalej niż tylko do wojskowości.\nOto plan generała brygady J.R. Reesa – kuracja psychiatryczna testowana z wyprzedzeniem, najpierw w wojsku, a dalej rozprzestrzeniająca się na każdą możliwą dziedzinę życia cywilnego.\nPsychiatria jest obecnie międzynarodowym przemysłem wartym rocznie około 330 miliardów dolarów. Obiecuje pomóc – serwuje ból, zniszczenie i śmierć. Ukryty wróg właśnie został ujawniony. Co będzie działo się dalej zależy od nas wszystkich. Masz w ręku fakty. Broń się!\nProducenci tego dokumentu przesyłają podziękowania żołnierzom i ekspertom, którzy chętnie poświęcili swój czas, przedstawili ekspertyzy i opisali swoje doświadczenia.\nWanda Danuta dnia 30 lipca 2017 o godz. 06:32\nWielki szacunek dla autora tej publikacji. Trzy lata temu dolaczylam do grupy tych matek z krwawiacym sercem po stracie doroslego dziecka, ktorego ‘zabojca’ byl wlasnie psychiatra -dealer legalnych narkotykow. Legalnych bo zatwierdzanych przez politykow kontrolowanych przez obrzydliwie bogate mafie farmaceutyczna.\nInteligetna, uczciwa, piekna, dobrze wyksztalcona, wrazliwa na ludzka krzywde, moja jedyna, ukochana Corcia nabijala portfel wroclawskiemu psychiatrze przez wiele lat po to zeby odejsc z tego swiata w polowie drogi – 41 lat. Zrodlem jej poglebiajacego sie stresu, frustracji byl maz, inteligentny psychopata, ktory z latwoscia manipulowal moja Corka. Najpierw byly dreczenia psychiczne potem I fizyczne. Stopniowo jej stan zdrowia fizycznego nastepnie psychicznego upadal. Biznesmen psychiatra nie raczyl zapytac o realcje w zwiazku a nawet zaproponowac rozwazenie odejscia od toksycznego meza…no tak, ale o czym ja tu mowie, przeciez kazdy psychiatra jest lowca ofiary, ktora z latwoscia uzalezni od LSD! Pieniadze bede regularnie przyplywaly tak od pacjentki jak i od ‘big pharma’y za posrednictwo w sprzedazy tej trucizny czyli tzw antydepresantow. Ja usilnie namawialam Corke do stopniowego odstawiania tego narkotyku i probowala wiele razy, Ona chciala zyc, niestety z jednej strony maz przekonywal jakoby jej nerwowosc (uzasadniona zreszta ) tego wymaga a z drugiej strony psychiatra -‘dobroczynca’ niosacy przeciez ‘pomoc”…Zapisywal po kilka specyfikow naraz, zmienial czesto kiedy juz nie mogla spac ani w dzien aniw nocy. Zapisywla jakies nowe “cudowniejsze” dla przetestowania, oczywiscie. Przeciez to jest kryminal co robi ten zabojca z pacjentami. Niestety nie ma na nich paragrafu. Maz tez nie tracil czasu, w pewnym momencie wmowil swojej zonie opetanie diablem! Prawda jaki horror przechodzilo moje dziecko, ktore cala edukacje lacznie z uzyskaniem dyplomu magistra konczylo z najwyzszymi ocenami. W przypadku rozwodu na ktory sie zdecydowala, doszloby do podzialu wspolnego majatku ale takiego rozwiazania nie wyobrazal sobie agresywny, materialista, zdradzajacy, oszukujacy i wykorzsytujacy swoja zone dla materialnego zabezpieczenia. Smierc mojej Corci pozostaje wielka zagadka. Oficjalnie powiesila sie. Jednak nikt tak jak matka nie zna swojego dziecka, Ona chciala zyc…Brakuje mi profesjonalnego doradcy do rozwiklania tej tragedii, ktorej posrednio sprawca byl psychiatra. Pozdrawiam


[Muzyka] Odlotowy piątek: Charlotte OC, Róisín Murphy, X Ambassadors – Bartosz-Po-Prostu | Kopalnia dźwięków\n[Muzyka] Odlotowy piątek: Charlotte OC, Róisín Murphy, X Ambassadors\nKoment: Rok mamy trochę w kratkę, nie tylko jeśli chodzi o pogodę, ale też muzyczne nowości. Średnio co drugi tydzień wywołuje u mnie głęboki ziew. Tym razem dwie panie z czołówki plejlistowej, Katy Perry i Demi Lovato. Jak w przypadku tej pierwszej, fortepianowa ballada da się jeszcze słuchać i brzmi całkiem okej, tak odnoszę wrażenie, że singiel tej drugiej jest po prostu bez sensu. No, ale to ja. Dawno nie było tu Odlotowego Piątku, dlatego dzisiaj będzie tu rytmiczniej niż zwykle.\nCharlotte OC „Freedom”\nGdzieś w klimacie Stevie Nicks i jej melancholijnych lat 80-tych, Charlotte OC prezentuje „Freedom”. „Jest jakaś wolność w upadaniu”, śpiewa wokalistka na tle odkurzonego brzmienia retro sprzed ponad trzydziestu lat. Całość dostarcza przyjemnej satysfakcji z powodu sentymentalnych flaszbacków, bo piosenki takie, jak ta, powstają już raczej rzadko. Natomiast w tym przypadku wszystko działa na plus i, naprawdę, aż chce się słuchać.\nRóisín Murphy “Murphy’s Law”\nIle to już lat minęło od kiedy z fascynacją pisałem o jakiejś piosence Róisín. Jako wielki fan Moloko oraz solowej działalności jej samej, przyznaję to z pewnym smutkiem. Na szczęście mamy „Murphy’s Law”. Świetne klimaty disco przyprawione funkiem i genialny głos Róisín, nie do zdarcia. Czysta przyjemność ze słuchania i z bujania się w rytm beatu. Taka muzyka często gości na koncertach wokalistki, w przearanżowanych wersjach live, dlatego wydanie tej piosenki na singlu sprawiło, że nadzieja zaczęła mi się wreszcie wydzielać w postaci uspokajających endorfin.\nX Ambassadors „Happy Home”\nTę EPkę X Ambassadors będę pewnie pamiętać bardzo długo. Genialne brzmienie, pełne akustycznych instrumentów, z niesamowitym fortepianem na czele. Wszystko takie proste, rytmiczne, melodyjne, że aż prawie niedzisiejsze. Wybrałem sobie „Happy Home”, bo ten optymistyczny klimat to w przypadku tej piosenki całkowita ściema. Piosenka o rozpadzie uczuć, zaśpiewana ze świetnym feelingiem, z chórami i w tanecznym rytmie, to naprawdę odlotowy koncept. Uwielbiam taką formę muzycznej ironii.\nPhoto: Julián Gentilezza / unsplash\nTagsCharlotte OC • Demi Lovato • Freedon • Happy Home • I Love Me • Katy Perry • Murphy’s Law • Muzyka • Never Worn White • Odlotowy piątek • Róisín Murphy • TGIF • X Ambassadors\n7 comments on “[Muzyka] Odlotowy piątek: Charlotte OC, Róisín Murphy, X Ambassadors”\nNowa Roisin jest rewelacyjna. Niezły wybór na piątkową/sobotnią playlistę 😉\nMam podobnie odczucia co do nowego singla Demi Lovato. Strasznie ciężki i irytujący numer.\nUtwory w kolejności od najfajniejszego do tego najmniej fajnego. 😉 “Freedom” świetne, “Murphy’s Law” też przyjemne, chociaż trochę mnie zmęczyło i chciałam wyłączyć w połowie. Natomiast “Happy Home” ani mnie nie grzeje ani ziębi, jak dla mnie nic nadzwyczajnego.\nAha, obie wymienione przez Ciebie piosenki są złe, ale “I Love Me” doceniam za szczerość, ale w “Never Worn White” nie widzę żadnych zalet… Ogólnie nie lubię takich ckliwych ogłoszeń stanu brzemiennego, ale chyba najważniejsze jest to, że Perry jest szczęśliwa.\nWow! Roisin wraca z super kawałkiem!!! W końcu po nudnych dwóch albumach z lat 2015 i 2016…\nNajbardziej podoba mi się “Freedom”, dawno nie słyszałam tak ładnie zbudowanego klimatu.\nCo do piosenek, o których wspominasz na początku – “I Love Me” nie jest dla mnie jakieś super, miałam nadzieję, że Demi utrzyma styl z ostatniej płyty, ale z czasem kawałek zyskuje, choć nie jakoś bardzo. A “Never Worn White”… cóż, przesłuchałam i zapomniałam 😉\n🙂 Tak się zebrało z tych publikowanych przez te gwiazdy muzyki kawałków coś niecoś do wpisu mojego.\nDzięki, jak na razie wyniki mam całkiem dobre.\nW tym “Freedom” faktycznie jest jakiś klimat rodem z radia Złote Przeboje – super kawałek! 🙂


Biegi w strojach kapielowych odbywają się regularnie w USA w Walentynki (Wikipedia.com)\n2 maja o godzinie 21 w Sopocie ma się odbyć nietypowy flash mob pod hasłem "Bieg nagiej mili".\nZOBACZ: Bieg "nagiej mili" w Sopocie już 2 maja. Kto zdecyduje się na udział?\nUczestnik wyścigu powienien być ubrany w kostium kąpielowy. Organizatorzy przewidują jednak specjalne nagrody dla osób, które "pójdą na całość". Biec mogą tylko osoby pełnoletnie. Start biegu znajduje sie przy torach na Monciaku, meta na placu Przyjaciół Sopotu.\n"Każdy kto będzie biegł nago dostaje od marki Esotiq i Henderson to bez czego przybiegnie. Jak bez góry to górę od stroju, jak bez dołu to slipy lub dół od stroju."\nNagrody przewidziano jednak dla wszystkich uczestników. Zwycięzca otrzyma stałą wejściówkę dla czterech osób do większości sopockich klubów, kolejne 10 osób dostanie jednoosobowe wejściówki. Natomiast wszyscy uczestnicy otrzymają wejściówkę ważną do końca długiego weekendu.\nBiegi tego typu odbywają się regularnie w innych krajach. W USA popularny jest bieg w kostiumach kąpielowych w Walentynki. W Danii, na festiwalu Roskilde do tradycji przeszedł już bieg golasów. Tam jednak wszyscy "idą na całość".\nJak będzie w Sopocie?\nOstatnio pomysłodawcy wyścigu umieścili na swoim facebooku następujący wpis:\n"Niestety ze względów prawnych nie będzie można biec nago. No, chyba że w trakcie komuś "zsunie" się stanik. Takie Upsss..."\nMyślicie, że komuś coś się "zsunie"? I czy sopocki bieg również stanie się tradycją?\nGość: tuskin odejdz\ntania zabawa dla debili z PełO\nczy będę nago jeżeli pobiegnę bez majtek i t-shirta, ale w butach, skarpetkach, czapce, rękawiczkach i okularach?\nCo znaczy na golasa prawie? przeciez wszyscy maja jakies klamoty, to by troche bylo zbyt odwazne na taki zacofany katolicki Sopot, klechy by z ambony wrzeszczeli od razu "Sodom und Gomora", jak bedzie mozna naprawde nago biegac, tez przyjade i wezme udzial, zeby dac odwagi i podeprzec odwaznych i smialych ludzi w Sopocie.


Bannack – Wikipedia, wolna encyklopedia\nZachowane budynki w Bannack\nBannack – opuszczone miasto (ang. ghost town) w hrabstwie Beaverhead, w stanie Montana, położone nad rzeką Beaverhead, około 20 kilometrów powyżej miejsca, w którym Beaverhead wpada do rzeki Red Rock na południe od Dillon.\nZałożone w roku 1862 i nazwane od plemienia indiańskiego Banoków miasto, było pierwszym miejscem odkrycia złóż złota w Montanie w roku 1862. W roku 1864 krótko było stolicą Terytorium Montany, zanim stolicą uczyniono Virginia City. Bannack dość długo istniało jako miasto górnicze, aczkolwiek liczebność mieszkańców nieustannie zmniejszała się, aż w roku 1970 opuścili je ostatni.\nW okresie prosperity, Bannack liczyło ponad dziesięć tysięcy mieszkańców. Znajdowały się tu trzy hotele, trzy piekarnie, trzy kuźnie, dwie stajnie, dwa targowiska rzeźnicze, sklep spożywczy, restauracja, browar, sala biliardowa, i cztery saloony. Chociaż wszystkie te budowle wzniesiono z bali drewnianych, niektóre z nich miały ozdobne frontony.\nMiejscowy szeryf, Henry Plummer, był – jak mówiono – szefem gangu odpowiedzialnego za niemal sto zabójstw; 22 ludzi zostało powieszonych wraz z nim przez straż obywatelską za rzekome zbrodnie, bez przewodu sądowego. Ostatni z powieszonych winien był jedynie wyrażenia zdania, że być może wszyscy poprzednicy byli niewinni.\nDo dnia dzisiejszego przetrwało sześćdziesiąt historycznych drewnianych budowli w Bannack, wiele w zupełnie dobrym stanie i nadających się do zwiedzania. Dzisiaj miejsce to, od roku 1961 zwane Bannack Historic District, jest oznakowane jako National Historic Landmark. Nosi miano Parku stanowego Bannack.\nPark stanowy Bannack\nZdjęcia z Bannack\nHistoria Henry'ego Plummera\nMiejscowości w stanie Montana\nTę stronę ostatnio edytowano 25 gru 2017, 01:43.


Niedziela 19 kwietnia br. była przez nas przeżywana w szczególny sposób. Obchodziliśmy Święto Miłosierdzia Bożego, które zwyczajowo rozpoczyna Tydzień Miłosierdzia – czas, który jest wezwaniem do refleksji i bardziej uważnego rozejrzenia się wokół, by lepiej dostrzec tych, którzy szczególnie potrzebują naszej pomocy. Te wezwania, które podejmujemy na co dzień w Ośrodku, zwłaszcza teraz, w tym ciężkim czasie epidemii, wybrzmiewają w sposób szczególny.\nTym razem, w nieco „okrojonym” składzie, z udziałem Dyrekcji i Wychowanek Ośrodka wspólne świętowanie było okolicznością do radości, że nasze oczy, ręce, uszy, a nade wszystko serca były miłosierne. Jak co roku, świętowanie w naszej wspólnocie rozpoczęliśmy uroczystą Mszą Świętą, następnie zaproszeni goście złożyli nam życzenia oraz wręczyli prezenty z tej okazji. Uroczystość zakończyliśmy wspólnym odmówieniem Koronki do Bożego Miłosierdzia w tak zwaną Godzinę Miłosierdzia.\nZ tej okazji pozostawiamy was z przesłaniem: „Zaufajmy Jezusowi, który przychodzi do nas mimo drzwi zamkniętych – przychodzi do naszych ośrodków, domów i mieszkań, przychodzi do naszych szpitali i domów opieki – by ukoić niepokój i dać nam nową nadzieję”.\nŻyczenia Wielkanocne dla mieszkańców MDPS\nNiestety! W związku z zaistniałą sytuacją nie mogliśmy, tradycją lat poprzednich, udać się z wizytą do mieszkańców Miejskiego Domu Pomocy Społecznej aby złożyć im życzenia świąteczne. Chociaż podobnie jak w naszym Ośrodku w Miejskim Domu Pomocy Społecznej nie ma możliwości odwiedzin, nasze wychowanki wystąpiły z inicjatywą przekazania dla mieszkańców MDPS życzeń i drobnych, własnoręcznie wykonanych upominków, chciały chociaż w ten sposób umilić ten bardzo trudny czas i wprowadzić w życie seniorów świąteczny akcent. Wszyscy żywimy nadzieję, że niedługo będziemy mieć możliwość osobistego spotkania z podopiecznymi i pracownikami DPS-u.\nW trosce o bezpieczeństwo i zdrowie dzieci, w związku z zagrożeniami związanymi z rozprzestrzenianiem koronawirusa (COVID-19) do odwołania ZAWIESZONE zostają odwiedziny w placówce oraz wyjazdy wychowanek do miejsca zamieszkania.\nW dniu 1 lutego wychowanki Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii udały się z wizytą do Miejskiego Domu Pomocy Społecznej w Przemyślu. Tym razem odwiedziliśmy naszych ulubionych seniorów, aby uczcić niedawno obchodzony Dzień Babci i Dziadka. Aby uhonorować to święto, nasze wolontariuszki przygotowały kartki z życzeniami oraz kwiaty.\nJest to ważny dzień dzięki, któremu mamy możliwość okazania uczuć i wyrażenia szacunku należnego najstarszym członkom społeczności. Oczywiście celebrujemy ten dzień upominkami, życzeniami i kwiatami, ale tak naprawdę najistotniejsza jest nasza obecność, wysłuchanie i okazanie zainteresowania drugiemu człowiekowi. W trakcie naszych wizyt w Miejskim Domu Pomocy Społecznej mamy okazje doświadczać międzypokoleniowych spotkań w trakcie, których przecież bardzo odmienne pokolenia, dostrzegają obustronną potrzebę przebywania razem. Wychowanki wnoszą w rzeczywistość seniorów radość, spontaniczność, natomiast seniorzy chętnie dzieląc się historiami swojego życia pozwalają młodemu pokoleniu przenieść się w czasy ich młodości, która tak bardzo różniła się od obecnej a jednocześnie była taka sama.\nZimowe Franciszkańskie Spotkanie Młodych 2020\nAIDS - STOP


100. mecz Hamalainena w Legii, 50. mecz Nagya - legionisci.com\n100. mecz Hamalainena w Legii, 50. mecz Nagya\nNiedziela, 25 listopada 2018 r. 19:23 Wiśnia, źródło: Legionisci.com\nNiedzielny mecz Legii z Zagłębie Lubin był jubileuszowym dla Kaspera Hamalainena oraz Dominika Nagya. Pierwszy z nich pojawił się na boisku w koszulce stołecznego zespołu po raz setny, natomiast drugi po raz pięćdziesiąty. Reprezentant Finlandii ma na koncie 22 bramki, a Węgier dokładnie o połowę mniej. W starciu z Zagłębiem Nagy spędził na boisku 90 minut. Hamalainen wszedł na plac gry na 20 minut przed końcem regulaminowego czasu spotkania.\nprzeczytaj więcej o: Legia Warszawa Kasper Hamalainen jubileusz 100. mecz\nwwwojtecky (L) - 26.11.2018 / 14:44, *..173\nstatystyka skuteczności się zgadza\nPawciu - 26.11.2018 / 12:54, *..play-internet.pl