Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Wiktor Orłowski - #prayfornorton\n- Opowiadanie: Wiktor Orłowski - #prayfornorton\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 01:26 | znaki: 40901\nACHTUNG! Opowiadanie jest interaktywne – części klikalne są klikalne i można w nie klikać! Stanowią część opowiadania (aczkolwiek ich lektura nie jest niezbędna). Wasza Berylskość: całość zawiera się w dopuszczalnym limicie znaków (łącznie wyszło ok. 42k).\nSerdecznie dziękuję Ekipie Beta-Uderzeniowej w składzie: Bailout, wisielec, sy, Fajrom, CountPrimagen, Blacktom. Zaleję Was morzem dziękczynnego piwa.\nLogo Departamentu wykonała Dominika Mirko (raz jeszcze dziękuję!).\nW opowiadaniu znajdują się cytaty z powieści “Zatracenie” Osamu Dazai w przekładzie Henryka Lipszyca (Wydawnictwo Czytelnik 2015).\nBailout, Blacktom, CountPrimagen, Fajrom, sy, wisielec\nW kolejce: stn, Mer\nPrzeczytali: chroscisko, CountPrimagen, Staruch, Finkla, MrBrightside, Anet, regulatorzy, NoWhereMan, Tarnina, WilkBetonowy, mr.maras, Asylum, PsychoFish, fizyk111, Deirdriu, Verus, Bailout, sy, MaSkrol, black_cape, SzyszkowyDziadek, arya\n6: MaSkrol, Staruch, Tarnina\n5: arya, PsychoFish\nKomunikat oficjalny dla obszaru De–S/02 ©Departament Zdrowia Publicznego\nOPINIA nr 189-67/04/06\nw sprawie przeciwko Villemowi Nortonowi, nr ewid. społ. De–S/02/10458–194–265 podejrzanemu o usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 247 k.p.e.\nCzęść 1. Synapsa\n– Co to jest? – spytał Norton, niepewnie zerkając na podsuniętą tubkę.\n– Rozpuszczalnik do kleju taktycznego – odparł inspektor Aiden Reese. Swobodnie rozparty na metalowym krzesełku dojadał jabłko, przyglądając się Villemowi spod przymrużonych powiek. – Częstuj się.\nNortonowi nie podobały się jego oczy – jasnobrązowe, pod światło wpadające w nietypowy odcień żółci – matowe i nieruchome jak u gada. Odwrócił wzrok.\nPsychopata, pomyślał z dreszczem niepokoju. I to wysoko na skali.\n– Trzydzieści sześć punktów w PCL-R – powiedział Reese, trafnie odczytując jego myśli. – Lepiej nie próbuj niczego dziwnego, jestem niebezpieczny. Rozklej się i podpisz to – dodał, podsuwając Nortonowi arkusz e–papieru.\nVillem wycisnął na złączone nadgarstki obfitą strugę żelu. Rozpuszczalnik natychmiast się spienił, rozkładając klej – Norton poczuł wpierw falę gorąca, a potem niezrównanej ulgi, kiedy zrozumiał, że ma już wolne ręce.\nBiochemiczne kajdanki to klasa sama w sobie.\nChwała BioEngin Sources, kurwa ich mać.\nOdruchowo potarł lewy nadgarstek; brak terminala sprawiał, że czuł się nieswojo. Drżącymi dłońmi rozłożył arkusz i aktywował go stuknięciem w prawy dolny róg. E-papier rozjarzył się i wypluł treść kilku dokumentów. Villem szybko przebiegł po nich wzrokiem. Była tam notatka z jego zatrzymania, raport Reese, akt oskarżenia i opinia. Przygotowali nawet streszczenia jego udostępnionych esejów.\n– Dwa-cztery-siedem? – wymamrotał. – Kontestacja? – Szybkim puknięciem rozwinął okno pomocnicze z kodeksem.\n„Kto wystąpieniem publicznym, utworem artystycznym bądź innym przekazem propaguje ideę naruszającą ład społeczny, podlega karze grzywny, ograniczenia transmisji danych lub wykluczenia”.\n– Ja nawet nie opublikowałem tej zasranej książki!\nNikomu dotąd nie pokazywał Raju; to była jego tajemnica, manifest, który zamierzał cicho wykrzyczeć w pustkę darknetu, tam, gdzie wciąż mogli być ludzie, którzy potrafili myśleć i słuchać.\n– Była przygotowana do składu – odparł inspektor Reese obojętnie. – Podpada pod usiłowanie.\n– Mam prawo do wolności słowa!\n– Zamknąć pysk w porę to też wolność słowa.\nNorton milczał. Fale nudności zalewały mu gardło; z trudem przełknął gęstą ślinę o posmaku zgniłych jabłek. Koszulę na plecach miał mokrą od potu, obrzydliwie przylgnęła do wilgotnej skóry.\nPierwszy raz w życiu naprawdę się bał.\nNormalny tryb procesu przewidywał opublikowanie dowodów w oficjalnym komunikacie Departamentu Zdrowia Publicznego. Trzydniowe netferendum powinno ustalić jego wyrok. Ważny głos miał każdy mieszkaniec Zjednoczonej Europy, którego saldo Punktacji Obywatelskiej mieściło się w zakresie dopuszczalnego deficytu.\nVox populi, vox Dei.\nTyle że oni tego nie zrobią. Musieliby wtedy pokazać książkę Nortona, a wówczas ludzie otworzyliby oczy, zrozumieliby, że…\n– Zabijecie mnie, prawda? – zapytał bardzo cicho, zaciskając pięści.\nInspektor Reese z politowaniem uniósł brwi.\n– Zwariowałeś? To byłoby nieetyczne. Dostaniesz uczciwy proces, Norton. Pójdziesz zaraz do domu, tylko mi to podpisz.\nVillem w osłupieniu ujął rysik i złożył zamaszysty bazgroł w prawym dolnym rogu elektronicznego arkusza.\n– Co będzie z moją książką?\n– Jutro przeczyta ją pół Europy – mruknął śledczy. Widowiskowym ruchem wrzucił ogryzek do kosza. – Chociaż na twoim miejscu wolałbym tego uniknąć.\nZłote oczy Aidena Reese zalśniły ponurym rozbawieniem.\n– Wiesz, czym jest pocałunek śmierci?\nNikt nie powstrzymał go, kiedy odebrał z depozytu kurtkę i terminal. Zapiął go na nadgarstku, mimowolnym uśmiechem kwitując lekkie, kojące wibracje sunące wzdłuż przedramienia. Urządzenie czułą pieszczotą informowało o nowych lajkach.\nNorton wziął głęboki oddech i opuścił gmach Departamentu, z miejsca wtapiając się w uliczny chaos ruchów Browna. Pozwolił, by gwar śródmieścia wciągnął go i pochłonął. W niezwykły sposób czuł się zarazem częścią tłumu i jego odpryskiem, niepasującym elementem w pudle jednakowych klocków. Inny. Zawczasu odstawiony od piersi Matki Boskiej Jednakowej.\nMinął stadko dzieci przebiegających przez jezdnię w pogoni za kluczem holograficznych reklam. Poważni mężczyźni szli szybko, oczy zasnute mieli mlecznym bielmem endoekranów. Ich garnitury z technojedwabiu wyświetlały najmodniejsze w tym sezonie tekstury.\nStarsza pani o fryzurze kalafiora uśmiechnęła się do niego. Szła ostrożnie, jej nadmiernie sztywna sylwetka zdradzała fizjoterapeutyczny egzoszkielet skryty pod warstwą ubrań.\nPowiódł wzrokiem za piękną dziewczyną w sari ze wzorem wirującej Andromedy. Odwróciła głowę i przyspieszyła, wysokie szpilki zastukały na bruku jak nadgorliwy dzięcioł. Na jej nadgarstku połyskiwał identyfikator imigracyjny o kształcie bransolety z białego złota.\nByło słoneczne kwietniowe popołudnie. Villem Norton do domu wrócił pieszo, rozkoszując się słońcem i czystym powietrzem o lekkiej woni palonego cukru.\nJego świat skończył się czternaście godzin później.\n(…)Przede wszystkim zaś sądzę, że wydarzenia z sierpnia 2023 stanowiły przykład pierwszego w epoce post–industrialnej prawnie usankcjonowanego i akceptowanego ludobójstwa. Jak inaczej bowiem należy rozumieć rządową decyzję o drastycznym ograniczeniu świadczeń socjalnych? Decyzja stronnictwa Mendozy zepchnęła na skraj ubóstwa przeszło czterdzieści milionów ludzi, stawiając ich tym samym w stanie zagrożenia życia. Owszem, Zjednoczona Europa odnotowała od tej pory zdumiewający wzrost gospodarczy, ale jakim odbyło się to kosztem?\n„Rodzina jest podstawową komórką społeczeństwa” – doktryna cellularystyczna wykpiła tę maksymę, otwierając nowoczesnej Europie drzwi do krainy terroru obojętności i wszechobecnej eutanazji.\nNależy uświadomić sobie, że wszyscy ponosimy winę za ten uwłaczający upadek obyczajności i ducha. Naszym moralnym obowiązkiem jest wspierać słabszych, dlatego wsparcie finansowe dla najbardziej obciążonych grup – bezrobotnych, samotnych matek i osób nieposiadających wykształcenia, które umożliwiałoby im podjęcie pracy – powinno zostać natychmiast przywrócone poprzez stosowne obciążenie zatrudnionych.\nVillem Norton, Raj ulepszony\n@Lucy Loewenhaus: XDDD\n@Jose Gutierrez: no chyba nie!\n@Johann Messe: Następny nawiedzony. :D\n@Ivo Plutshnick: …\n@Thadaus Kretschmer: juz kurwa pedze robic na pasozyta\n@Mary Ann Rimbaud: 2k44, ktoś dalej pisze takie bzdury… >.< w nastroju: #wkurzona\n@Alex Berger: #nortongohome\nZe snu wyrwał go spazm bólu. Norton jęknął i przewrócił się na bok, chwytając za lewe przedramię. Zęby zaciskał tak mocno, że lada chwila spodziewał się trzasku pękającego szkliwa.\nLewa ręka płonęła ogniem.\n– Villem? – Usłyszał nad sobą cichy szept. Ktoś drżącą ręką odgarniał mu z czoła spocone włosy. Mama. – Villie, wstań, proszę.\nDioda terminala świeciła jak maleńkie kobaltowe słońce. Gestem odblokował interfejs. Komunikator napęczniał od nieodebranych wiadomości, komunikaty dislajków raziły ostrą, ordynarną czerwienią. Każdy kolejny wzbudzał gwałtowny impuls.\nNorton w osłupieniu spojrzał na swoje ręce – włoski na lewym przedramieniu stanęły dęba, jakiś mały mięsień drgał panicznie jak spłoszony koń. Aplikacja drMalthaus natychmiast ożyła, wysyłając pełne zaniepokojenia komunikaty o podwyższonym poziomie stresu.\nStronę domową Nortona zalewała fala hejtu.\n– Och, Villem – jęknęła matka, załamując ręce. – Coś ty najlepszego zrobił?\n– Czego? – rzucił inspektor do terminala, wysiadając z samochodu. Chłopcy z Wydziału Higieny kończyli już robotę, wynosząc kilka ciał zgrabnie zapakowanych w czarne worki. Aiden pozdrowił ich gestem.\nHologram Philippe Chevareza z Biura Analiz Chasebooka obruszył się.\n– Plotki o twojej kurtuazji naprawdę nie są przesadzone – burknął.\n– Do rzeczy, Chevarez.\n– Mam wstępny raport w sprawie Nortona. – Hologram wymownie wywrócił oczami. – Skala zagrożeń burzowych: ekskrementornado. Dawno nie widziałem takiego hejtu. Punktacja Obywatelska leci mu na łeb.\n– Jak typujesz?\nInspektor wyminął dwóch funkcjonariuszy dźwigających nosze i, wyjmując z kabury broń, wślizgnął się do budynku. Poczuł wilgoć i specyficzny zapach pleśni rosnącej w cieniu dawno nieogrzewanego betonu. Blokowisko, nieformalnie od dawna przeznaczone do rozbiórki, było siedliskiem lokalnych apoptów. Oficjalnie wciąż stało tylko i wyłącznie z winy opieszałego inwestora.\nNieoficjalnie Aiden wiedział, że większość dużych ośrodków Europy ma w swoich granicach podobne pustostany.\nUsłyszał chrupnięcie. Philippe na linii najwidoczniej jadł coś twardego.\n– Przekroczy deficyt za cztery, może pięć dni. Straci wtedy konto.\nHologram Chevareza mimowolnie skrzywił się z lękiem. Dla kogoś, kto czuł się częścią społeczeństwa, utrata profilu równała się śmierci.\nAiden kopniakiem wyważył zdezelowane drzwi.\nW korytarzu było ciemno i cicho. Szedł wolno, uważnie stawiając stopy na popękanych płytkach. Drzwi najbliższego mieszkania były uchylone, Aiden pchnął je łokciem i bezszelestnie wślizgnął się do środka. W nozdrza uderzył go mdlący, słodkawy odór brudu i gnijącego mięsa.\nCel leżał pod ścianą. Był nieogolony i bardzo otyły, zakutany w nieświeże ubrania przypominał stertę porzuconych szmat. Reese poczuł kopnięcie adrenaliny. Usta wypełnił mu metaliczny posmak, wzrok wyostrzył się raptownie. Błyskawicznie odbezpieczył pistolet.\nDopiero teraz zauważył, dlaczego mężczyzna nie uciekł, słysząc nalot Departamentu.\n– Stopa cukrzycowa – mruknął, opuszczając broń.\nGóra sztywnych od brudu ubrań poruszyła się. Apopt drgnął i otworzył oczy. Spojrzenie miał mętne, ale przytomne, nerwowo rozcierał dłonie, zezując na lufę służbowej broni.\n– Przyszedłeś mnie zabić? – warknął.\nApopt zaśmiał się gardłowo, szczerząc pożółkłe, desperacko potrzebujące stomatologa zęby.\n– To strzelaj, smarkaczu – warknął. – Powinniście byli zatłuc mnie wcześniej. Powinniście byli…\nReese strzelił bez ostrzeżenia. Głowa Wykluczonego odskoczyła jak kopnięta piłka, rozchlapując na nagim tynku papkę z krwi i mózgu. Twarz, przypominająca teraz zrzuconego ze schodów arbuza, nie nadawała się do identyfikacji, ale Aiden był pewien, że się nie pomylił.\nTo był Richard Woodkind, lat czterdzieści sześć, kiedyś wcale niezły architekt oprogramowania. Żona zostawiła go rok wcześniej, bo o siebie nie dbał. Rozwód i cukrzyca pochłonęły wszystkie jego oszczędności. Wykluczono go po serii obraźliwych postów pod adresem Departamentu, gdy algorytm medyczny podsumował jego tryb życia i odmówił mu prawa do bezpłatnego leczenia.\nInspektor schował pistolet do kabury, odruchowo wywołując panel statystyk zdrowotnych.\nCiśnienie: 113/80, tętno: 62.\n– Imponujące. Co czujesz w takich momentach? – Padło od strony drzwi. Aiden odwrócił się bez pośpiechu, słysząc znajomy głos. Doktor Lavin stał w progu, z zainteresowaniem mrużąc jasnoszare oczy.\n– Kiedy zabijam ludzi? – Reese wzruszył ramionami. – Przeważnie zapach prochu.\n– Villem? Gdzie jesteś? Vill, wróć do domu, proszę, porozmawia… – Hologram matki umilkł w pół słowa, uciszony gestem. Kolejne machnięcie odpędziło go jak natrętną muchę.\nNorton nie miał ochoty rozmawiać. Wbiegł po schodach katedry, z ulgą nurkując w jej gładkiej ciszy. Świątynia tchnęła spokojem – był wszechobecny, zakodowany w każdej gotyckiej cegle, w każdym wygłuszaczu narzucającym żelazne embargo strefy offline. Terminal na nadgarstku umilkł. Villem odetchnął z ulgą i ruszył ku drewnianym ławom, mijając skryte w bocznych nawach kaplice dawno zapomnianych świętych.\nChoć nigdy nie był religijny, siadając przeżegnał się.\n– Wybacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem – wyszeptał i zachichotał histerycznie. – Myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. Ale najbardziej to myślą.\nOni mnie nienawidzą. Netferendum trwało od niecałych trzech godzin. Norton przed wejściem do katedry sprawdził aktualny licznik – jak na razie dwadzieścia siedem tysięcy osób zagłosowało „winny”. Setki internautów właśnie teraz rozbierały jego książkę na czynniki pierwsze, wylewając hektolitry jadu. Villem bezwiednie potarł nadgarstek; miał wrażenie, że dislajki parzą jego skórę nawet tutaj.\nDwadzieścia siedem tysięcy osób. Nawet ich nie znam.\nAle chciałeś ich nawracać – syknęło coś jadowicie z tyłu jego głowy. Ręce drżały mu, jakby w pół dnia nabawił się zaawansowanego zespołu Parkinsona. Od rana nic nie jadł. Próbował, ale ściśnięty ze stresu żołądek wywracał się na drugą stronę.\n– Oni nawet nie chcą mnie wysłuchać – szepnął. Nagle poczuł przypływ palącej nienawiści do wszystkiego, co w tym mieście żyło i inteligencją przerastało przeciętnego psa. Znał to uczucie.\nA ty wysłuchałeś ich, Mesjaszu?\n– Zamknij się! – syknął, pocierając skórę na lewym przedramieniu. Miał wrażenie, że drętwieją mu palce.\nCiekawe, ile Mojżesz zebrałby dislajków, gdyby wrzucił Dekalog na swoją tablicę?\nNorton osunął się na oparcie drewnianej ławy, utkwiwszy spojrzenie w ołtarzu. Matka Boska Proapoptotyczna chyliła głowę w wyrazie cichej boleści. Twarz miała słodką i smutną, ale miał wrażenie, że w jej kompozytowych oczach widzi naganę. Otaczające ją anioły wyglądały na wściekłe.\nWiesz, co teraz będzie?\nMiał wrażenie, że rozpoznaje ten głos.\nStracisz Punkty, a razem z nimi dostęp do Chasebooka. Twój terminal wyłączy się, nie zalogujesz się do banku, z nikim nie porozmawiasz, nie będziesz mógł zarejestrować się w szpitalu. Doczołgasz się do społecznego marginesu i tam zdechniesz.\n– Nie można przecież umrzeć z braku konta na Chasebooku – wyszeptał Norton bez przekonania.\nZacisnął pięści tak mocno, że poczuł, jak starannie przypiłowane paznokcie wbijają mu się w dłonie.\nUdowodnij to. Zdejmij swój terminal, teraz. I tak jest bezużyteczny.\nVillem sięgnął do srebrnej bransolety, ale zamarł z palcami przy zatrzasku. Wydała mu się nagle dziwnie ciepła, jak żywa istota, odrębny twór w tajemniczy sposób powiązany z nim samym.\nZadygotał, z gardła wyrwał mu się suchy szloch. Wolno opuścił ręce. Nie potrafił – tam były kontakty do rodziny i przyjaciół, nawet jeśli oni nie chcieli mieć już z nim nic więcej wspólnego. Tam były wszystkie jego pasje. Historia chorobowa. Droga życia. W terminalu było wszystko, czego potrzebował, by poruszać się po świecie – tak go wychowano, tak zawsze go uczono. Nie potrafił odrzucić tego lekką ręką, nie mógł tak po prostu…\nWiesz, co cię powstrzymuje? – zadrwił w głowie szept inspektora Reese. Potrzeba akceptacji.\nSiedział w katedrze tak długo, aż chłód kamiennych ścian wymroził wszystkie jego myśli. Nad prezbiterium mignął dyskretny komunikat o zbliżającej się godzinie zamknięcia świątyni. Nieliczni wierni podnieśli się z klęczek i w milczeniu opuścili gmach; co bardziej opieszałym wyemitowano sugestywny hologram staroświeckiego zegara.\nNorton wyszedł jako ostatni. Strefa online powitała go bólem i czerwonymi wykwitami nowych dislajków. Ręce drżały mu, gdy usiłował nawiązać połączenie z Sarą.\nOdebrała po trzech sygnałach. Aż zaparło mu dech.\n– Villem – powiedziała z rezerwą. Uśmiech, który przykleił się do jej warg, był uroczy i nienaganny, ale równie szczery co pokerowy szuler. – Dzwoniłam na twój terminal domowy. Odebrała twoja matka, mówiła, że wyszedłeś.\n– Musimy porozmawiać. Obawiam się, że podsłuchują moje połączenia. Moglibyśmy się spotkać? Jestem teraz…\n– Czy to prawda? – przerwała mu spokojnie.\nŻachnął się lekko.\n– Te estymacje? Oczywiście, że nie. To czysta propaganda. Departament nie ma żadnej możliwości, by udowodnić, że wdrażanie moich rozwiązań miałoby takie skutki. Tak naprawdę jestem pewien, że…\n– Czy to ty napisałeś Raj ulepszony? – zapytała, a Norton z nagłym skurczem żołądka poczuł, że przenigdy nie powinien odpowiadać twierdząco.\nAle powiedział prawdę.\nHologram Sary wykrzywił w grymasie piękne, pełne usta.\n– Wszystko, co opublikowali, to twoje słowa? Błagam, Villem, powiedz, że to pomyłka. Ktoś cię wrabia, prawda? Ty wcale tak nie myślisz. Nie możesz tak myśleć.\nNorton przystanął. W zdumieniu wpatrzył się w chodnik – gładkie granitowe płyty były tak stabilne, choć przecież pod jego nogami właśnie coś pękło i zepchnęło go w przepaść.\nNie pamiętał już, kto rozłączył się pierwszy. Wiedział tylko, że nim rozmowa urwała się, hologram Sary przyblakł, jakby wyświetlono go na grubej tafli mlecznego szkła. Dziewczyna, którą od tak dawna kochał, zablokowała go.\nWtedy pierwszy raz uwierzył, że naprawdę mógłby umrzeć.\nNetferendum w sprawie @Villem Norton trwa jeszcze przez: 58h 14 min 38 s\nJakie są TWOJE odczucia wobec oskarżonego?\nWINNY (przesuń w lewo) | NIEWINNY (przesuń w prawo)\nW półmroku własnej sypialni panna Brigitte Delacroix w skupieniu doczytała materiały procesowe, po czym zamknęła dodatkowe okno. Długo leżała bez ruchu, wpatrując się w szczupłą, wrażliwą twarz młodego mężczyzny. Jak należało się spodziewać, na surowym zdjęciu sygnalitycznym wyszedł okropnie.\nPanna Brigitte Delacroix kilkukrotnie obróciła trójwymiarowy hologram, nadając mu pozór życia. Nagle wstała, poprawiła podomkę i boso poczłapała do kuchni, by napić się mleka. Jej serdelkowate palce o koralowych, owalnych paznokciach zmiażdżyły pusty karton.\nA potem wzięła głęboki oddech i przesunęła hologram w lewo.\nJeff biegł. Pot zalewał mu oczy i słonymi strużkami spływał na plecy, pod sportową koszulkę z inteligentnej włókniny. Biegł już godzinę, utrzymując tempo na poziomie trzech czwartych wydolności, dokładnie tak, jak zalecał drMalthaus.\n– Ciśnienie 150/110 – poinformowała tkanina miękko. – Kortyzol w normie. Dbaj o właściwe nawodnienie.\nPociągnął z podajnika solidny łyk, ani na chwilę nie zmieniając rytmu biegu. Olbrzymie lustra sali treningowej wyświetlały przed nim wdzięczne holo ścieżki przecinającej sosnowy las. Czuł jego świeży, choć niezbyt intensywny aromat; zanotował w myślach, by wymienić wreszcie wkładki olfaktoryczne.\nOkno komunikatu rozbłysło nagle, zasłaniając mu widok na dróżkę. Jeff gestem rozwinął opinię i zaczął czytać.\nW połowie lektury poczuł złość.\n– Skurwysyn! – warknął i przyspieszył.\n– Ciśnienie 186/130. Wykryto podwyższony poziom kortyzolu – odparła koszulka lekko zdezorientowanym tonem. – Dbaj o właściwe nawodnienie.\nDłoń Jeffa wystrzeliła błyskawicznie. Odgarnął hologram na lewo, ani na sekundę nie przerywając treningu.\n(…)Należy uzmysłowić sobie, że uświadamianie społeczeństwa o możliwych długofalowych konsekwencjach decyzji jednostek wobec zbiorowości jest niczym innym jak wirtuozerskim praniem mózgu od lat najmłodszych. Współczesne dziecko nie skorzysta już swobodnie z toalety, jeśli nie sprawdzi w aplikacji drMalthaus, jak jego jednorazowa defekacja wpłynie na stan wód gruntowych w odległym dystrykcie. Cellularyzm jako doskonały reżim totalitarny wprowadza zupełnie nową formę kontroli społecznej – Saldo Punktacji Obywatelskiej. Rodzinny dostęp do wolnych mediów, opieki medycznej i przywilejów uzależniony został od uznania i sympatii. Doprowadza to do zaburzenia nie tylko relacji rodzinnych, ale i hierarchii potrzeb, na piedestał wynosząc pragnienie akceptacji.\nNorton leżał w ciemności, głowę ciasno zakrywszy kołdrą z syntetycznym pierzem. Przez chwilę znów miał pięć lat, a żołądek ściskał mu paniczny lęk przed wyimaginowaną bestią kryjącą się w łazience. W gardle wezbrał mu suchy, piskliwy chichot.\nNorton już od dawna nie miał pięciu lat. Potwory wyprowadziły się z łazienki, wyniosły na ulice, objęły posady w biurach, wieczorami w modnych pubach zlizywały pianę z kufli rzemieślniczego piwa. Villem z jękiem zwinął się w kłębek, mocno ściskając obolałą rękę. Ostre zęby dislajków haratały mu skórę.\nBył sam. Zdążył stracić już dziewczynę i pracę, a osiem godzin temu matka złożyła wniosek o wykluczenie go z rodziny. To był jedyny sposób, by mogli zachować nienaganną reputację i czyste konto – Norton wiedział to, a wiedza ta rozszarpała mu serce.\nAklamacją milczenia stwierdzono rozpad życia za porozumieniem stron.\nWinny. Winny. Niewinny. Winny.\nPotwory śmiały się dźwięcznie. Pijany Neron o setkach tysięcy głów swój wyrok obwieszczał pradawnym gestem. Kciuk do góry.\nWiesz, czym jest pocałunek śmierci?\nOdliczanie dobiegło końca. Fala kłujących wstrząsów w lewym przedramieniu umilkła; terminal zakrztusił się komunikatami i umilkł. Norton drżącymi palcami odpiął klamrę i zsunął nieaktywną bransoletę z nadgarstka. Nie musiał sprawdzać, wiedział, że jego profil jest martwy.\nStracił prawo do nazywania się człowiekiem. Definitywnie przestał nim być.\nVox populi. Vox Dei.\nKciuk w górę. Kciuk w dół.\nCzęść 2. Casp–9\nTryb życia człowieka, który nie żyje, jest zachwycająco regularny.\nNależy wstać rano. Zanim jednak się to uczyni, trzeba dogłębnie i z pokorą zrewidować pojęcie poranka. Utkwiwszy załzawione oczy w różowej łunie świtu, na klęczkach przyjąć nowe ramy czasowe świata.\nA potem pospieszyć się z kursem po okolicznych śmietnikach, nim służby porządkowe przyjadą, by zgarnąć resztki. Jedzenia jest nad podziw dużo, szczególnie w okolicach śródmiejskich parków i budek sprzedających orientalne, mocno przyprawione potrawy. Najlepiej można było się obłowić na tyłach restauracji, ale Norton nie miał śmiałości, by się tam zapuszczać. To były niedostępne rejony, rewiry w niepodzielnym władaniu weteranów nieżycia.\nZanim ocknęła się miejska komunikacja, Villem przeszperał już większość swoich koszy. Łup był obfity: ogryzek jabłka z wciąż przylepionymi doń soczystymi cząstkami lekko zbrązowiałego miąższu, garść suszonych owoców na dnie torebki i prawdziwy rarytas – na pół zjedzony wegański burger. Norton pochłonął go od razu, nie bacząc na to, że gęsty sos brudzi mu palce.\nHigiena dawno już ustąpiła pierwszeństwa potrzebom bardziej palącym.\nSkończywszy posiłek, Norton wytarł ręce w spodnie i ruszył na codzienny obchód po parku. Najbardziej lubił go w porze świtu, kiedy pierwsze promienie słońca iskrzyły w kryształowych konarach sztucznych drzew.\nRześkie powietrze przesycała woń dojrzałej frezji. Wąskie alejki przecinały się pod kątami wytyczonymi w doskonałej harmonii. U ich zbiegu, w cieniu gęstej, starannie kultywowanej zieleni, rosły drzewa z syntetycznego kryształu. Każde z nich zamiast korzeni miało szczelnie zamknięty moduł hodowlany. Osadzone na scaffoldach, zmodyfikowane bakterie syntezowały stale rozrastające się kryształy o głębokich odcieniach fioletu, purpury i królewskiego złota.\nNorton zatoczył dwa kółka i, zmęczywszy się, przysiadł na ławce. Dotknął palcami nadgarstka, wyczuwając płytko pod skórą trzepot nerwowego, przyspieszonego tętna. Ostatnio czuł się źle.\nBardzo źle, jak na kogoś, kto od kilku miesięcy nie żył.\nOdpoczywał, spod półprzymkniętych powiek lustrując otoczenie. Jego mózg dawno już dostroił się do wyłuskiwania z tła sylwetek odzianych w zbyt wiele czerni, poruszających się krokiem zbyt sprężystym, rozglądających się wokół z nadmiernym skupieniem. Jako wykluczony społecznie stracił status obywatela Zjednoczonej Europy, Europa zaś nie hołubiła na swym łonie nielegalnych imigrantów w nieświeżych spodniach. Swoją dezaprobatę wyrażała nader dosadnie, z reguły modyfikowanym coltem czterdziestką piątką dzierżonym przez pewną rękę mundurowego.\n– Ty jesteś Villem Norton? – usłyszał nagle i poderwał głowę tak gwałtownie, że coś strzeliło mu w karku.\nTuż przed nim stała dziewczynka. Mogła mieć osiem, może dziewięć lat, i najwidoczniej ciekawską matkę, po której odziedziczyła niespeszone, wręcz wyzywające spojrzenie. Szurała w białym żwirze czubkiem bucika zapinanego na magnetyczny zatrzask.\nNorton poczuł, że robi mu się zimno.\nJak długo tu stała?\nDziewczynka nie spuszczała go z oka. Villem odruchowo rozejrzał się, szukając jej rodziców, ale w alejce nie było nikogo.\nZasnąłeś, Norton. Wiesz, co to oznacza?\n– To ty jesteś Villem Norton? – powtórzyła.\nJak długo tu spałeś? Nawet nie wiesz. W każdej chwili jakiś departamentowiec mógł cię zwinąć w ustronne miejsce i załatwić. Człowieku, od dwóch dni pęka ci głowa. Kończysz się, wiesz?\n– Gdzie są twoi rodzice? – wychrypiał w odpowiedzi.\n– Widziałam cię w holo. I w ogłoszeniach Depantar… Deparmen… No, w tych ważnych ogłoszeniach. Mama mi cię pokazała i powiedziała, żebym była grzeczna i nie czytała takich bzdur, bo robią więcej szkody niż pożytku. Czemu napisałeś bzdury? – Przekrzywiła głowę pytająco.\n– Ja… – Norton poczuł, że zasycha mu w ustach. W głowie szumiało mu, jakby miał tam dobrze prosperujący młyn wodny. – Nie wiem. Sam już nie wiem.\n– Aha. No to niedobrze – odparła i raz jeszcze grzebnęła butem w miękkim żwirze, którym wysypane były parkowe alejki. – Mama mówiła, że powinieneś umrzeć. Tak byłoby lepiej, bo tacy jak ty chcą, żeby rozdawać nierobom pieniądze, i żeby na uczciwych ludziach paseży… pasożety… no, żeby leniwych karmić. Umrzesz, Norton?\nOtworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale nagła fala mdłości wybiła mu ten pomysł z głowy. Opuścił wzrok na swoje ręce; drżały lekko, za paznokciami miał głęboko wżarte półksiężyce brudu. Dopiero teraz dostrzegł, jak bardzo schudły.\nOdetchnął ciężko. Granice pola widzenia nagle wykrzywiły się dziwnie, jak gdyby zamiast ludzkich oczu miał rybie ślepia. Kropla gęstej czerwieni na tle białego żwiru nabrała zdumiewającej intensywności.\n– Norton? Będziesz umierał?\n– Chyba…chyba tak – odparł niewyraźnie. Przytknięty do twarzy brudny rękaw pachniał słodko i metalicznie jak krew.\nCiekła mu z nosa.\nŁomot do drzwi. Umysł zatopiony w nieżyciu nie słyszał go, pozwalał, by mętne wody choroby koiły go kołysaniem drgawek. Było cicho i bardzo czerwono. Opiłki bólu wgryzały się w mózg jak kolce jeżowca.\nNorton pamiętał jeżowce; widział je kiedyś na wakacjach w dystrykcie Sp–04. Wtedy jeszcze żył.\n– Młody! – rzucił ktoś zduszonym szeptem. Skrzypnęły otwierane drzwi. Norton z łagodną łaskawością przystał na ten przejaw braku manier. W zrujnowanym pustostanie pojęcie prywatności jest czysto iluzoryczne.\nVillem niechętnie rozkleił powieki. Zamazany kształt pochylił się nad nim; zmrużył oczy, by sylwetka nabrała ostrości. Wykluczony szarpał go za ramię.\n– Wstawaj, młody. Spierdalamy.\nSzarpnięcie. Poziom stał się pionem, Norton poczuł, jak coś twardego i chropawego doskonale układa się w jego ręce. W osłupieniu spojrzał w dół.\n– Skąd macie broń? – wychrypiał.\n– To tylko paralizator. Pospiesz się!\nPo co? I tak już od dawna powinniśmy gryźć ziemię.\nA potem był krzyk i bieg przez plątaninę niezliczonych korytarzy. Kilka razy zmylił krok; ktoś chwycił go pod ramię i brutalnie pociągnął za sobą. Huk wystrzałów obijał się echem od cienkich ścian. Villem słyszał w nim niezwykłą harmonię i prawidłowość. Coś nagle przyszło mu do głowy; otworzył usta, ale myśl uleciała, zanim zdołał ją wypowiedzieć na głos.\nKtoś przy jego boku wrzasnął. Uścisk zelżał i zniknął.\nNorton biegł, potykając się na wyszczerbionym bruku. Ostre światło dnia raziło go boleśnie. Odruchowo skrył się w cieniu kamiennych murów, asekuracyjnie wystawione ręce natrafiły na lodowatą, mosiężną klamkę. Nacisnął i pchnął z całej siły.\nWe wnętrzu kościoła panował błogi spokój. Norton zachwiał się i upadł na kolana, rzężąc jak muzealny diesel. Od posadzki bił chłód; przytknął do niej czoło, jak gdyby próbował się modlić. Zapach stearyny mieszał się z wonią środka do dezynfekcji. Matka Boska Proapoptotyczna chyliła głowę. Jej laminatowe oczy były pełne dezaprobaty.\nNagle przypomniał sobie, co chciał powiedzieć.\n– Dlaczego po prostu nie wyburzycie tych bloków? – wyrzucił na wydechu, kiedy drzwi zaskrzypiały, wpuszczając funkcjonariuszy do środka.\nKtoś roześmiał się cicho. Norton znał ten śmiech.\n– Łatwiej was likwidować, kiedy wiadomo, gdzie będziecie.\n– Więc dlaczego nas od razu nie zabijecie?\n– Przecież ci mówiłem, że to byłoby nieetyczne. – Inspektor Aiden Reese uśmiechnął się i strzelił.\nKościół był bardzo stary – pamiętał jeszcze czasy, kiedy terytorium dystryktu zarządzał Żelazny Kanclerz, a obszar De–S/02 formalnie nazywano Dreznem. Pod holograficzną fasadą wciąż krył oryginalne mury i większość barokowych zdobień, ale jego zakrystia była czysta jak gabinet zabiegowy i w przygnębiający sposób praktyczna. Większość mebli zepchnięto pod ściany, pozostawiając na środku jedynie biurko. Położono na nim Nortona, uprzednio rozścieliwszy liturgiczną komżę.\nVillem nie protestował. Leżał nieruchomo, podczas gdy mężczyzna w trudnym do sprecyzowania wieku bez cienia obrzydzenia podwinął nogawkę jego sztywnych od brudu spodni. Uśmiechał się miło.\n– Nie wygląda to źle – powiedział, zerkając na wyświetlacz podręcznego drona medycznego. – Kula ominęła ważniejsze naczynia i kość. Na szczęście pan Reese dobrze strzela.\n– Zauważyłem – mruknął Norton. Kątem oka widział, jak mężczyzna skanuje swój terminal i odblokowuje zaawansowane opcje terapeutyczne dostępne tylko dla posiadaczy licencji lekarskiej. Z listy programów wybrał moduł ran postrzałowych, a w nim opcję znieczulenia miejscowego, czyszczenia i szycia.\n– To potrwa pół godziny – powiedział, przysuwając sobie krzesło. – W tym czasie porozmawiamy. Nazywam się Jean Lavin.\nVillem zagryzł zęby tak mocno, że aż poczuł, jak żwacz wypycha mu skórę na policzkach. Doktor Jean Lavin. Neurotechnik Departamentu Zdrowia Publicznego. Jeden z tych, o których mawiano, że potrafią czytać w myślach. Człowiek, który go profilował. Człowiek, który go zabił.\n– Myślałem, że będzie pan starszy.\nLavin uśmiechnął się szerzej. Miał szczupłą, ascetyczną twarz o sztucznie uzupełnianych zmarszczkach, przez co mógł równie dobrze ledwo skończyć dwadzieścia lat, co dobijać czterdziestki. Był szczupły, niewysoki i nie wyglądał na uzbrojonego, ale coś w jego jasnoszarych oczach nakazywało zaniechać wszelkich prób użycia przemocy.\n– Umierasz, Norton – powiedział cicho. – Wiesz, dlaczego?\nVillem z wahaniem, wolno skinął głową. Domyślał się.\n– Śmierć socjogenna. Syndrom voodoo.\n– Dokładnie. Ile masz lat, Norton? – To było pytanie kurtuazyjne; znał Villema lepiej niż jego własna matka.\n– Dwadzieścia cztery.\n– W chwili zmian ustrojowych miałeś trzy lata. Całe twoje świadome życie i wychowanie oparto na przekonaniu, że nie możesz funkcjonować bez aprobaty i dostępu do sieci. Wiesz o tym, ale niełatwo jest pozbyć się tych myśli. Miewasz bóle głowy?\n– Bezsenność? Nudności? Osłabienie koncentracji? – Jean Lavin uśmiechnął się. – Jesteś młody, ale silnie reagujesz na stres. Zostało ci kilka miesięcy, najwyżej pół roku. Samotność to ponoć taka straszna trwoga. Znasz to?\n– Nie dla wszystkich – zaprotestował Villem, odruchowo zerkając na swoją przestrzeloną nogę. Giętkie ramiona robota z wirtuozerią operowały igłą i splotem chirurgicznych nici. Rana zasklepiała się w mgnieniu oka. To było dziwne uczucie, jakby oglądać krwawy horror medyczny puszczony na wspak. – Niektórzy sobie… radzą.\nNeurotechnik eleganckim gestem zdjął nitrylowe rękawiczki. W doskonale skrojonym garniturze był tutaj dziwnie nie na miejscu, jak kosztowny bibelot skradziony z pałacowego kominka i wciśnięty w kąt rupieciarni.\n– Niektórzy. Wiesz, dlaczego inspektor Reese cię postrzelił?\n– Żebym nie uciekał?\n– To też – zgodził się neurotechnik, odgarniając z policzka pasmo długich, platynowych włosów. Jasnoszare oczy rozbłysły. – Ale przede wszystkim dlatego, że chciał i mógł to zrobić.\n– On jest… niedostosowany – wykrztusił Villem.\nTak jak ja, chciał dodać, ale przegryzł tę myśl i połknął, choć była gorzka i trująca jak nasiona cisu.\n– Aiden Reese zrobił dobry użytek z własnej nieprzydatności. Ty także mógłbyś, Norton.\n– Ja? – parsknął gorzko. – Ja umieram. Sam pan powiedział, że…\n– Pomówmy o apoptozie.\nNowe mieszkanie było ciemne, ciche i zaskakująco puste.\n– Czeka na ciebie sto pięćdziesiąt sześć nieodebranych połączeń, w tym uprzywilejowane od kontaktów: Sara, Mama, Juliette. Czy chcesz odsłuchać je teraz? – zapytał asystent SI z metaliczną uprzejmością i przywołał swój hologram o kształcie puszystego persa. Norton widział przez niego swój nowy salon – zamiast ścian miał wielkie akwaria, w których sennie dryfowały modyfikowane, bioluminescencyjne rybki.\nKlasnął dwa razy. System zarządzający domem wyłapał etogram i przełożył go na polecenie. Ryby, naszprycowane z nanopodajników katecholaminami, kilka sekund później podjęły nerwowy taniec. Salon rozjarzył się ich stonowanym, rozproszonym blaskiem.\nWiedział, że jeszcze kilka miesięcy temu oburzyłby się na taki sposób wykorzystywania zwierząt. Ale to było kiedyś.\n– Nie. Usuń je – odparł. Bransoleta nowego terminala wydawała się zimna i zaskakująco ciężka.\n– Wszystkie? – upewnił się asystent.\n– Czy życzysz sobie przygotować kąpiel?\n– Czy życzysz sobie złożyć dyspozycje zakupów żywnościowych według aktualnych wskazań zdrowotnych aplikacji drMalthaus dla kategorii płci, wieku i rodzaju aktywności fizycznej?\n– Tak – odpowiedział Villem, boso kierując się w stronę gabinetu.\n– Zamówienie zrealizowano. Twoja dostawa przybędzie za czterdzieści siedem minut – poinformowało mieszkanie. – Witaj w domu, Villem.\nWitaj w domu, Villem.\nDni składały się z klawiatury, papierosów i okien zamglonych hologramem deszczowego lasu. Norton wyrzucił swój nowy terminal – bransoletka nie była mu już do niczego potrzebna. Sto czternaście razy odrzucił połączenia od matki. Nawet nie chciało mu się sprawdzać, czy Sara chciała z nim porozmawiać.\nWstawał w południe i pisał, dopóki starczało mu sił, a potem leżał w ciemności, wsłuchany w e-szept cyfrowej dżungli.\nDepartament oddał mu wiele, tak naprawdę nie oddając mu nic. Zwrócono mu status obywatelski, którym się brzydził, dostęp do Netu, którego nie chciał, i rodzinę, którą wypchnął za drzwi nowego domu. Nie oddał mu tylko imienia – Villem musiał wyrwać je światu z gardła sam.\nPisał. Las sennym szeptem recytował dialog, który wyrył się Nortonowi we wnętrzu hipokampa.\n– Naprawdę jestem tak zły?\n– Promujesz złe rzeczy. Niebezpieczne.\n– Troska o potrzebujących jest niebezpieczna?\n– Tak, jeżeli zagraża tobie. Pierwsza zasada katastrofy lotniczej: najpierw załóż własną maskę tlenową.\n– Co to ma do rze…\n– Postulujesz bezmyślne rozdawnictwo pieniędzy, które dwadzieścia lat temu groziło załamaniem systemu. Nie ma nic za darmo, Norton. Pasożyt zdechnie, gdy już wykończy wszystkich gospodarzy.\n– Nie, Norton. Dasz emerytom, to dlaczego miałbyś nie dać też kalekom? Dasz kalekom, to zaraz musisz dać na chore dzieci. Dasz na chore dzieci, to będziesz dawał na zdrowe, żeby nie było niesprawiedliwie. Dasz samotnym matkom, to zaraz będziesz dawał każdemu. To odbiera ludziom poczucie odpowiedzialności za własne życie. Nawet jeśli stoczą się do dna, nie umrą, bo rząd wepchnie im cudzy chleb do gardła. Nieprzystosowani są martwi dla świata; sztuczne podtrzymywanie ich wegetacji tylko szkodzi żywym. Rodzi frustrację. Widziałeś kiedyś frustrację, Norton? Prawie sto lat temu udowodniono, że czuje ją nawet kapucynka czubata. Frustracja skłania ku agresji, czyni człowieka nieobliczalnym. Rozumiesz, do czego zmierzam?\n– Ludzie nie wściekną się, jeśli dasz milion komuś, kto na niego nie zarobił. Wpadną w szał, jeśli dasz centa komuś, kto nie zrobił nic, żeby go dostać.\nNorton pisał. Dni składały się z ruchu palców, papierosowego dymu i choroby. Czuł ją głęboko pod językiem, czuł cierpki odór palców, którymi muskała błony jego żołądka i skórę. Czasami wciąż krwawił z nosa. Bywały dni, które składały się tylko z migreny, szumu widmowego lasu i uporczywych biegunek.\nStracił rachubę czasu; jedynie z maili wiedział, że był już październik, kiedy wysyłał do wydawnictwa ukończoną książkę. Obojętnie przerzucił się garścią korespondencji z przydzielonym mu redaktorem. Nie pamiętał warunków umowy, którą podpisał, pamiętał jednak elegancki list, który zostawił mu w skrzynce Jean Lavin.\nTamten dzień składał się z braku kawy, wolno dopalonego papierosa i trzynastu splotów starannie wykonanej pętli.\nA potem już na szczęście z niczego.\nCzęść 3. Apoptosom\n– Obchodzimy dziś pierwszą rocznicę śmierci Villema Nortona, autora bestselleru „Ocalony”, który w ciągu tylko pierwszego tygodnia sprzedał się w rekordowym nakładzie ponad miliona egzemplarzy. – Holowizyjny prezenter błysnął w uśmiechu garniturem zębów. – Jak przypominamy, autor, w przeszłości Wykluczony kryminalista, po wielu miesiącach walki z ciężką chorobą autoimmunologiczną, w dniu premiery popełnił samobójstwo. Tina, co możesz powiedzieć naszym widzom na temat „Ocalonego”?\n– Norton w swojej błyskotliwej autobiografii odkrywa przed nami poruszającą perspektywę codzienności Wykluczonego i wyjawia, jak wielką rolę w jego duchowej rehabilitacji odegrał funkcjonariusz Departamentu. Naszym reporterom nie udało się uzyskać oficjalnych oświadczeń, ale podejrzewamy, że chodzić może o inspektora Aidena Reese…\n– Warto podkreślić, jak wielki wpływ „Ocalony” wywarł na społeczeństwo – w ciągu ostatniego roku odnotowano spadek liczby zarejestrowanych przestępstw ideologicznych o ponad trzydzieści procent! Zysk ze sprzedaży książki przeznaczono na rzecz Fundacji Nortona, która aktywnie wspiera kształtowanie właściwych postaw. Zachęcamy widzów do okazania wsparcia rodzinie pana Nortona poprzez dobrowolne datki oraz udostępnianie aktywnego hasztagu #prayfornorton…\nW półmroku własnej sypialni panna Brigitte Delacroix w skupieniu obejrzała audycję, po czym otworzyła dodatkowe okno z rachunkiem osobistym i uiściła pokaźną sumę na konto Fundacji.\nJeff, nie przerywając ani na moment wieczornego joggingu, przesłał hasztag przez swoją tablicę. Inteligentna koszulka zarejestrowała jego dobry nastrój; był dumny i szczęśliwy, choć zarazem czuł ukłucie wstydu, że rok wcześniej nazwał obiecującego pisarza skurwysynem.\nDziewięcio-, może jedenastoletnia dziewczynka z uwagą obejrzała wiadomości. Nie mogła pamiętać krwawiącego z nosa mężczyzny, którego spotkała kiedyś w parku, ale za zgodą matki podarowała Fundacji całe swoje kieszonkowe.\n1749 użytkowników skomentowało plik: BESTSELLER_Ocalony\n@Lucy Loewenhaus: #prayfornorton\n@Jose Gutierrez: Czytałem. Jestem w szoku. #prayfornorton\n@Johann Messe: OMG koniecznie kupie dzieciom\n@Ivo Plutshnick: Książka sztos! #pray\n@Thadaus Kretschmer: mocne #prayfornorton\n@Mary Ann Rimbaud: #prayfornorton [*]\n@Alex Berger: #prayfornorton\nZ lokalu należącego do Departamentu dawno uprzątnięto już ślady obecności Nortona. Nieliczne rzeczy osobiste zapakowano i wysłano jego rodzinie. Lśniące ryby w więzieniu przejrzystego akwarium snuły się sennie, zdezorientowane nagłą pustką i brakiem bodźców. W mieszkaniu pozostawiono tylko jeden przedmiot – duże czarno-białe zdjęcie w skromnej ramce z PCV.\nDoktor Lavin i inspektor Reese obserwowali je bez słowa. Aiden palił papierosa, w pustym pomieszczeniu rozsiewając gęsty, drzewny aromat tytoniu.\n– Ty mu je dałeś, prawda? – zapytał wreszcie, wskazując zdjęcie. – W ramach indoktrynacji?\nJean był osobiście zaangażowany w sprawę Nortona. To on wykonał profil Villema i ustalił, że anonimowym informatorem była jego własna matka. On też koordynował przebieg śledztwa i zalecił publikację Raju w ramach akcji prowokacyjnej z użyciem biegłych hejterów.\n– Raczej edukacji – odparł, uśmiechając się lekko. – Musiałem wytłumaczyć Nortonowi, co to znaczy, że jesteśmy niczym więcej, jak tylko…\n– …wypadkową decyzji komórek, które nas budują. Czytałem Mendozę. Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – powiedział inspektor, strzepując popiół na podłogę.\n– Możesz to uznać za indoktrynację, albo nawet pranie mózgu, jeśli tak ci wygodniej – odparł niezrażony neurotechnik, wzruszając ramionami. – Nie my pierwsi rozpatrujemy społeczeństwo jako spójny organizm. Nam tylko nie umyka sprzed oczu idea nowotworu.\nMilczeli przez chwilę, zatopieni w myślach. Reese dopalił papierosa, po czym cisnął peta na czysty parkiet i przydeptał butem.\n– Pamiętasz, co ci powiedziałem, kiedy przyjmowałeś się do służby? – rzucił profiler, schylając się, by podnieść niedopałek i zawinąć w chusteczkę.\n– Że jeśli wszyscy jesteśmy komórkami, to ja należę do szczególnego rodzaju. I jeszcze, że… – Aiden zawahał się – kolor liści opadających jesienią z drzew jest bardzo piękny.\n– Rozumiesz, co miałem na myśli?\nInspektor Reese, nim wyszedł, bez słowa wskazał fotografię. Doktor Jean Levin jeszcze długo obserwował je w samotności, w zwodniczo migoczącym świetle akwariowych ryb.\nNa zdjęciu limfocyt Tc, na wieki zamrożony w kadrze, pocałunkiem chemii życzył potworowi dobrej śmierci.\nPro publico bono, jak zeschłe liście opadłe na jesień.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 02:13\nZ betowanymi opowiadaniami w konkursie zawsze mam problem. I tylko dlatego nie dam klika na bibliotekę i o piórko dla Ciebie nie poproszę. Bo to trochę jak genderowy start facetów udających kobiety w dyscyplinach sportowych dla kobiet. I straszno, i śmieszno, i w ramach feminizmu – odbierające kobietom prawa do sukcesu (no i stąd ta moja kwestia zasad, podpadam chyba pod apoptozę;). Bo opko jest świetne. Mał powiedziane – jest rewelacyjne. Ale znów – na ile to wynik zbiorowego wysiłku – nie wiem. Gdyby betowania było w nim mniej niż 10-15 procent – należałoby mu się podium. Jeśli więcej – niestety, nie. Przeczytałem jednym tchem, doskonałe rozwinięcie idei beela JerzegoK – na zdecydowanie wyższym poziomie literackim. Takie punkty przydatności społecznej to ja rozumiem!;). Ale znów– ile z tego jest betowaniem, tylko Ty wiesz. I na koniec też będę przewrotny: Właściwie nie napisałaś powieści fantastycznej, a czysto profetyczną i religijną: "I nikt nie kupi i nie sprzeda, jeśli znaku Bestii mieć na sobie mie będzie" Księga Apokalipsy.Zawsze przypuszczałem, że LeBon miał rację ;).I że ta Bestia to cała ludzkość, której dano szansę… P.s. Jeszcze raz Twoje rewelacyjne opko udowadnia, że we WSZYSTKICH konkursach na portalu albo powinna być odrębna kategoria dla opowiadań betowanych, albo nie powinny startować w konkursach. Albo powinna być jakaś punktacja, która to uwzględnia. Także z powodu zasad. W końcu, nie obraź się, ale betowanie w konkursie lierackim to DOKŁADNIE to samo, co doping w sporcie.…\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 08:14\nMał powiedziane – jest rewelacyjne. Ale znów – na ile to wynik zbiorowego wysiłku – nie wiem.\nrybaku, wystarczy zapytać którąś z bet, na pewno rozwiejemy twoje wątpliwości :). Ja cię mogę zapewnić, że oprócz drobnej łapanki i paru małych uwag, jest to samodzielna praca Wiktora i to co piszesz jest trochę krzywdzące :). Nawet najwięksi pisarze nie oddają swoich prac wydawnictwu przed betą. Betą są przyjaciele, żona, mąż, dzieci, przyjaciele. Czym to się różni od betowania na portalu?\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 08:29\nIlością poprawek/sugestii/komentarzy PRZED upublicznieniem pracy? Pracą zespołową nad opkiem PRZED jego upublicznieniem? Zresztą, spoko, żeby nie było wątpliwości o czystość moich intencji: ja swoją pracę na ten konkurs wycofałem:). Przykro mi, że trafiło na Wiktorię, ale sama przeczytaj własne zdanie ("wystarczyłoby zapytać kogoś z betujących"). Czyli … pracujących nad tekstem ZESPOŁOWO! A zresztą, co ja się czepiam, przecież doping też tylko minimalnie poprawia wyniki świetnych poza wszystkim – sportowców.\nNo właśnie… te konkursy tutaj. łączące pracę zespołową z indywidualną: sport to jeszcze, czy już TYLKO zawodowstwo? ;) Bo jeśli to drugie, to rzeczywiście pora umierać…\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 08:35\nIlością poprawek/sugestii/komentarzyPRZED upublicznieniem pracy\nZapewniam cię więc po raz drugi, że to opowiadanie Wiktora, a nie nasze. Strasznie ją krzywdzisz stwierdzeniem, że napisaliśmy je za nią. I nie odniosłeś się do mojego pytania.\nto rzeczywiście pora umierać…\nprzez uprzejmość nie zaprzeczę :)\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 08:42\nTo nie chodzi o Wiktorię. Jest świetną Autorką. I bardzo mi przykro, że na Nią trafiło, bo tu nie chodzi o Nią, tylko o zasadę. A co do krzywdzenia – sam się ukrzywdzam w imię tych zasad najbardziej – bo i ja wiem, i Ty wiesz, że moje opowiadanie miało szanse na sukces w tym konkursie, ale zabierając głos w tej sprawie właśnie dla czystości zasad je wycofałem.\nBo tu wyłącznie chodzi o zasady! A one powinny być dla zachowania pełnej transparentności dziecinnie proste – betujesz – nie startujesz. Albo: betujesz – masz odrębną kategorię. Albo – betujesz – umieszczasz opowiadanie w konkursie w ciągu np siedmiu pierwszych jego dni. Choćby dlatego, by liczba korekt opowiadań niebetowanych mogła dorównać liczbie uwag wobec opowiadań betowanych. No kurczę, NAPRAWDĘ nie widzisz różnicy???\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 08:52\nsy, spoko, ;). Ale w związku z tym “Ja se ne boim… “:D\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 08:56\nCzy ja się doczekam odpowiedzi na pytanie czym się różni betowanie na portalu od opracowania opowiadania w gronie przyjaciół/rodziny?\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 08:59\nTym samym, czym różni się zawodowy doping od wypicia kawy ;). Pierwsze robią sportowcom “zawodowcy”, drugie – kompletni amatorzy. Z adekwatnym skutkiem dla zachowania czystości zasad. Zadowolona?\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 09:09\nRybaku – w trakcie konkursów autorzy, którzy otrzymują komentarze do prac już upublicznionych (np. legendarną łapankę Reg) szybciutko poprawiają wskazane usterki. Jest to zasadniczo beta na widoku publicznym, a czynią to z tego samego powodu, dla którego ja sięgam po pomocną dłoń – z pragnienia Sukcesu, które zarzuciłeś na shoutboksie.\nW sprawie zarzutu współtwórczości #prayfornorton odpowiem w stylu pasującym do autora tego tekstu:\nwspółtwórczość nie zachodzi, gdy współpraca nie ma charakteru twórczego, lecz jedynie pomocniczy, choćby umiejętność wykonywania czynności pomocniczych wymagała wysokiego stopnia wiedzy fachowej, zręczności i inicjatywy osobistej.\n(wyrok SN z 19 lipca 1972 r., sygn. akt II CR 575/71)\nWyrokiem SN uwzględniono korektę jako współtwórstwo jedynie w przypadku prac akademickich.\nMyślę też, że w tej sytuacji, która jest dla mnie z rana dość nieprzyjemna i, jak zaznaczyła sy, przykra, nie ugnę się i nie wycofam tego tekstu ani z konkursu, ani z portalu. Z uwagi na uczucia osób, które w niego uwierzyły, i moje własne. Nie zapłaciłam za korektę tego tekstu profesjonalnemu edytorowi, a nawet gdybym to zrobiła, nie widzę w tym zdrożności.\nJak zaznaczyłeś, cechuje mnie usilne pożądanie Sukcesu. Tyle że za Sukces poczytuję sobie uznanie czytelników, zaufanie do moich tekstów, pozytywne reakcje, refleksje, jakie uda mi się wywołać u kogoś, kto natknie się na moje opowiadanie. Strzał dopaminowy w momentach, kiedy widzę, że moja praca została doceniona, jest nie do zastąpienia i będę do niego dążyć. Za Sukces poczytuję sobie także przedstawienie tak dobrego opowiadania, jakie tylko byłam w stanie napisać. Za każdym razem klepnięcie “wyślij” zajmuje mi zadziwiająco dużo czasu i wymaga pewności, że zrobiłam wszystko, co mogłam. Na fantach materialnych mi nie zależy – jeśli beryl postanowi uhonorować mnie książką, z przyjemnością Ci ją oddam.\nW pisanie i research wkładam sporo wysiłku, więc sugestie, że ktoś to zrobił za mnie, są zwyczajnie niemiłe.\nNiemniej – odnosząc się do Twojego pierwszego komentarza – jestem zaszczycona, że opowiadanie do Ciebie trafiło i spodobało na tyle, że widziałbyś je na podium, z biblioteką i piórkiem. Pudła, biblioteki i piórka to skodyfikowane formy wyrazy uznania dla autora, więc otrzymawszy je w formie werbalnej, nie potrzebuję niczego więcej. Z wyjątkiem może odrobiny wiary, że nie nie napisano tego za mnie.\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 09:13\nNiezadowolona. Sugerujesz, że na portalu działają sami profesjonaliści i że wśród betujących znajomych nie może być zawodowy pisarz. Nonsens. Co jak ci zdradzę sekret, że ja się czuję totalną amatorką, moja beta polega tylko na przedstawieniu autorowi tylko i wyłącznie moich pierwszych wrażeń po przeczytaniu lektury? I że wśród znajomych mam samych poczytnych pisarzy i to oni sprawdzają moje opowiadania? :D\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 09:14\nWiktorio – naprawdę nie rozumiesz, że tu nie chodzi o Twoje opowiadanie, ale o ewentualną modyfikację zasad konkursowych na przyszłość i o transparentność procesu? Bo Ty akurat świetnie piszesz, i doskonale wiesz, że darzę Twój talent należytą atencją, ale i Ty i ja doskonale wiemy, że zdarzają się i takie opowiadania, które w zasadzie po zamkniętym procesie betowania są zupełnie nowymi dziełami. I na tym zakończę.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 09:15\nsy, byłaś kiedyś na siłce? Tam TEŻ niektórzy suplementują się kompletnie amatorsko :D\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 09:20\nAha, czyli beta amatorów na portalu jest be, a beta profesjonalistów w zaciszu domu już cacy? Good for you!\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 09:26\nMoi superprofesjonaliści w zaciszu domu stanowczo odmawiają zainteresowania się moją tfu.. twórczością ;D. Znasz takich superprofesjonalistów w zaciszu domowym? Namiary proszę :D\nDajesz TAKI argument w TAKIEJ dyskusji BEZ potwierdzenia w faktach???!\npozdr. and Good for You too!\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 09:46\nSerio chcesz namiary na moich znajomych? Może ci przedstawię od razu całą ich kartotekę?\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 09:54\nZnaczy, argument z małego paluszka. OK.\nmężczyzna, Płock | 07.03.19, g. 09:56\nSam jestem antybeciarzem, natomiast, jak ktoś poprosi, czasem betuję. Rozumiem argumenty Wiktorii i rozumiem argumenty Rybaka. Jedne i drugie mają sens, a życie to sztuka wyborów ;). Co nie jest zabronione, jest dozwolone. Poza tym oddzielne kategorie dla betowanych i niebetowanych tekstów raczej nie do zrealizowania, bo jak to kontrolować i sprawdzić, czy ktoś po cichu nie przybetował opowiadania? Tyle ode mnie.\nmężczyzna, 23 lata, Poznań | 07.03.19, g. 12:37\nCO TU SIĘ WYDARZYŁO?! XD\nMiałem tu wstawioną jakąś rozbudowaną, patetyczną wypowiedź, ale nie chce mi się wchodzić z nikim w polemikę.\nDajesz, Wiktor! :D Tekst jest świetny i jest TWÓJ. NIgdyo nie miałem tak mało uwag do tak obszernego opowiadania XD Fajnie, że miałem okazję się z nim zapoznać ^^\n(nadal się nie zgadzam z przedstawionymi w nim poglądami ;) )\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 12:43\nFajromie, dzięki za pomoc i wsparcie! Ja również jestem bardzo wdzięczna, że miałeś ochotę na niego zerknąć, a o postulowanych tu tezach z chęcią porozmawiam może kiedyś przy piwie, które Ci wiszę! ;)\nA co tu się wydarzyło – jeśli się tak głębiej zastanowić, Rybak w ramach wyjątkowej kampanii promocyjnej ilustruje, cóż, motyw przewodni tego opowiadania. Już padła hipoteza, że Rybak jest Nortonem… :D\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 12:47\nGdzie padła?;) Na betaliście? ;P\nmężczyzna, 41 lat | 07.03.19, g. 14:02\nMiał Rybak rację, że opowiadanie jest świetne.\nCieszę się też, że ostatecznie zrezygnowałem z bety, bo teraz mogę obiektywnie je ocenić i… ale to tym później.\nNa początek marudzenie.\nBardzo agresywnie napisany początek. Nie chodzi mi tu o agresję bohaterów, a styl.\nE-papier rozjarzył się i wypluł treść kilku dokumentów\nobrzydliwie przylgnęła do wilgotnej skóry\nzłożył zamaszysty bazgroł\nszpilki zastukały na bruku jak nadgorliwy dzięcioł\nTo takich kilka przykładów z prologu.\nTego typu agresywny styl nie jest moim ulubionym i nieco mnie zbijał z tropu. Z drugiej strony, wydaje mi się, że jest w nim coś z Twojej osobowości. Wiktor “cięta riposta” trochę taki jest, więc naturalnie takie są jego teksty :) Zapewne znajdą się tacy, którzy ten styl lubią.\nI żeby było jasne, nie przedstawiam tego jako wadę tekstu, a jako moje subiektywne odczucie.\nZ czasem ta “agresja” zanikła, a drugi oraz trzeci rozdział czytało mi się już bardzo płynnie i przyjemnie.\nZastanawiam się, czy czasem po prostu nie chciałaś tego prologu zrobić zbyt efektownie.\nNie będzie żadnych.\nNo dobra, będą. I to całkiem dużo.\nŚwietnie oddany futurystyczny świat. Świetna fabuła. Rewelacyjnie przestawione współczesne i przyszłe problemy społeczne. Wszystko wiarygodne i w odniesieniu o obecnej sytuacji.\nNajbardziej ujęłaś mnie tym, że spośród przedstawionych obu opcji “socjalizm” vs “anty-socjalizm” trudno mi było wywnioskować, ku której z opcji się skłaniasz.\nNiby Norton jest tym dobrym “wrażliwym socjalistą”, a totalitarny reżim jest be. Ale gdy już dochodzi do głosu argumentacja hejtującego “spełeczeństwa” oraz cycaty z “Ocalonego”, to są one bardzo przekonujące.\nI to według mnie jest najmocniejsza część tego tekstu.\nPodsumowując, tekst jest rewelacyjny.\nDostaniesz za niego pióro i to takie mocne… że może nawet Cieniu będzie na TAK ;)\nOde mnie dostajesz: 5.5/6, klika do biblioteki i nominację.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 14:20\nToż przecież mówiłem, że świetne i rewelacyjne. I mówiłem, że tylko dlatego, że nie wiem, czy zmiany były poniżej 15 proc. to nie zawnioskuję o piórko i bibliotekę i w ogóle… A wy od razu…..\nI dlatego właśnie betalisty opowiadań konkursowych MUSZĄ być ujawniane. żebym mógł z czystym sumieniem wnioskować za! :)\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 14:29\nże nie wiem, czy zmiany były poniżej 15 proc. to nie zawnioskuję o piórko i bibliotekę i w ogóle\nprzecież ci tłumaczę, że były.\nI dlatego właśnie betalisty opowiadań konkursowych MUSZĄ być ujawniane.\nnad tytułem masz napisane, czy była beta czy nie. To nie jest tajne.\nWiktorze, moje odczucia już znasz. Jestem zachwycona światem, który wykreowałaś, jest to niepokojąca i zarazem ciekawa wizja przyszłości, gdzie głos ogółu liczy się jeszcze bardziej, a stworzenie superpaństwa urzeczywistnia się. Nie wiem, czy to dobrze czy źle, ale tego, że ten świat ma ręce, nogi i klimat nikt ci nie odbierze.\nFabuła jest świetna – poszczególne scenki z głosowania i odwiedzin Nortona w kościele podobały mi się najbardziej.\nJa tu nic więcej dodać nie potrafię. No jestem ogromną fanką, wiesz przecież :D. Idę nominować.\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 14:33\nRybaku – a możesz jakoś umotywować te wartości liczbowe? Bo jak byłoby 15,5%, to już be? A 15% uzbierane z poprawiania literówek równa się jednej potężnej piętnastoprocentowej zmianie w światotwórstwie albo fabule? Coś ten algorytm dziurawy jak polskie drogi. :D\nSy – raz jeszcze Ci dziękuję za wszystko. :)\nmężczyzna, 41 lat | 07.03.19, g. 14:35\nSy, Rybakowi chodzi o to, by przy konkursowych opowiadaniach wszyscy użytkownicy widzieli komentarze beta-czytaczy.\nTy, będąc betującą, je widzisz, on nie.\nDyskusja jest jednak czysto akademicka, bo z tego, co wiem, nie ma możliwości technicznej takiego rozwiązania przy obecnej wersji portalu.\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 14:36\nto co to by była za beta wtedy? Bezsens.\nWiktorze, nie ma za co, kochana ❤.\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 14:40\ndziękuję Ci za wizytę i wyrazy uznania. Na “agresję słowną” początku chyba nie mam dobrego usprawiedliwienia – tak się po prostu napisało. Ale zwróć uwagę na to, że jest to scena rozmowy z aresztantem, więc może być zasadny koloryt dający wrażenie “presji”. Możesz mieć też rację, że to przebicia mojej osobowości – pyskaty Orłowski jest pyskaty. :D\nBardzo się cieszę, że zdołałam wywołać u Ciebie efekt dysonansu poznawczego i niemożności jednoznacznego opowiedzenia się po jednej stronie konfliktu: świat vs. Norton. Dokładnie o to mi chodziło. Chciałam, aby przy głębszym wczytaniu się w postulaty obu stron okazało się, że wykreowany świat nie jest prostą dystopią.\nA może…? Nie, sam na to wpadnij.\nMiodzio. Niezwykle mnie Twój komentarz cieszy. Dziękuję za kliki i nominację!\nmężczyzna, 41 lat | 07.03.19, g. 14:43\nNo niekoniecznie bezsens. Ukazanie jak wyglądała praca nad tekstem, zanim autor uznał go za ukończony i gotowy.\nBiorąc pod uwagę zarzuty o stopień ingerencji osób trzecich, byłoby to jakieś rozwiązanie.\nmężczyzna, Płock | 07.03.19, g. 14:52\nI tak nic nie zrobisz – #brajtoza.\nkobieta, 25 lat, Kraków | 07.03.19, g. 14:56\nprzecież sama nazwa Beta mówi, że te komentarze nie powinny być dla wszystkich widoczne. Żeby nie robić offtopu tutaj, to jest wątek w Hyde, kochani.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 15:49\nŻeby nie było, że to przeciw Tobie, Wiktorio. Mam nadzieję, że teraz dotarło.\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 15:52\nMam nadzieję, Rybaku, że nie jest to klik pocieszenia. Biblioteka jest miejscem na teksty udane, więc tylko takie powinno być kryterium kierowania do niej opowiadań.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 15:54\nIle razy mam mówić, że to nie chodzi o Ciebie????? Myślałem, że to było dla Ciebie jasne już w momencie, w którym usunąłem swoje opko z konkursu!\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 15:56\nAle ja to rozumiem. Po prostu nie zgadzam się z Twoimi postulatami i ubolewam nad Twoją decyzją o wycofaniu.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 15:57\nZnaczy co, przywrócić???? 8/\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 15:59\nTwoja wola, Rybaku, to Twój tekst i do Ciebie należy dysponowanie nim. Ja jedynie chętnie stanę z Tobą w szranki w tym samym konkursie.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 16:01\nZnaczy – jednak przywrócić…. Pomyślę. Gdyby to kto inny napisał, to bym olał, ale Ty jedna miałaś do tego sprawcze prawo ;)\nmężczyzna, 35 lat, Jaworzno | 07.03.19, g. 16:09\nO rany. Tyle słów i ani jednego odniesienia do moich uwag…\nkobieta | 07.03.19, g. 16:10\nZnaczy – jednak przywrócić…\nA może zamiast zmieniać front co pięć minut wziąłbyś oddech i przemyślał sobie całą tę awanturę na spokojnie, rybaku? Zapoznał się z argumentami opozycji i zastanowił, dlaczego tyle osób ma inne poglądy niż ty? Opowiadanie to naprawdę sprawa drugorzędna przy całej tej awanturze :)\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 16:12\nBlacktomie, uwagi, z którymi się zgodziłam, zostały uwzględnione w poprawkach i bardzo ślicznie Ci za nie dziękuję! :)\nkobieta, Wrocław | 07.03.19, g. 16:13\nOpowiadanie to naprawdę sprawa drugorzędna\nNo dzięki. :< :DDDD\nkobieta | 07.03.19, g. 16:14\nMiałam raczej na myśli byt albo niebyt opowiadania rybakowego. Tu trzeba najpierw uspokoić awanturę, może się ciut poprzepraszać czy przemyśleć sobie pewne sprawy, i dopiero potem wrócić do zabawy w konkursie, inaczej kwas będzie się ciągnął na długo.\nmężczyzna, 779 lat, Warszawa | 07.03.19, g. 16:15\nWiktorio, dzięki za jasność w temacie. Kam, niepotrzebne pouczenia;)\nmężczyzna, 35 lat, Jaworzno | 07.03.19, g. 16:19\nTeraz poczułem że miszyn jest komplit :)\nkobieta | 07.03.19, g. 20:56\nMocne i w pewien sposób straszne.\nNie przepadam za tekstami bazującymi na realnych problemach politycznych (bardziej pod tym kątem na to patrzę, niż pod kątem społecznym). Wolę wszelkie -topie bardziej odrealnione, odleglejsze, albo może raczej mocniej obudowane fantastyką (czuję, że się zaplątałam – nie wiem, czy jasno się wyrażam). A jednak jest tu coś, co nie pozwoliło mi się od tekstu oderwać.\nZa niepodważalny atut uznaję to, że nie stoisz jednoznacznie na żadnym stanowisku, nie próbujesz zasugerować czytelnikowi, czyje zdanie i czyje przekonania są tymi właściwymi. Pokazujesz je tylko. To oczywiście moje subiektywne odczucie – ja tak to widzę.\nNie powiem, że przyjemna lektura, bo była niepokojąca, ale z pewnością zapadająca w pamięć.\nmężczyzna | 08.03.19, g. 11:15\nA mnie nie zachwyciło.\nPo pierwsze, nie podoba mi się ani przedstawione przez Ciebie superpaństwo, ani poglądy Nortona, stąd nie mogłem się utożsamić z żadną ze stron. Być może taki był Twój zamysł, ale jednak czyni to lekturę nieco cięższą.\nPoza tym cała historia jest dosyć prosta i gdyby odrzeć ją z odniesień do współczesności, wyjdzie po prostu Orwellowski “Rok 1984”, tylko krótszy i przez to bardziej ubogi. Mamy te same elementy: wyższa klasa i prole (wykluczeni), antysystemowiec i pisany przez niego niepokorny tekst, który zostaje odkryty, na koniec spełnienie najgorszego koszmaru i “pokochanie Wielkiego Brata” (w przypadku Nortona przynajmniej werbalne).\nNorton różni się od Winstona Smitha jak sądzę tym, że nie sprzeciwia się po prostu systemowi, ale próbuje też budować zaczątki własnej ideologii. Ale, doprawdy, ideolog z niego godny pożałowania. Ledwie przychodzą pierwsze prześladowania, a on, zamiast się zradykalizować, łamie się po zaledwie paru miesiącach.\nReasumując więc, skrajnie nie podobał mi się główny bohater, a i fabuła mogłaby wejść na trochę wyższy stopień komplikacji (może nieco bardziej rozbudowany konflikt ideologiczny, a nie tylko: pomagać biednym, czy nie pomagać?). Sądzę jednak, że wszystko to może wynikać z tego, że Twój plan na to opowiadanie po prostu rozminął się z moimi oczekiwaniami, bo, jak widać, powyższe uwagi są bardzo subiektywne.\nNie oznacza to jednak, że opowiadanie całkiem mi się nie podobało. Co to, to nie ;)\nOczywiście świetny język i warsztat, ale tego chyba nie trzeba Ci pisać. Poza tym bardzo mi przypadł do gustu pomysł z interaktywnym tekstem, choć obawiam się, że mogło by to być trudne do wydrukowania :D\nNa plus też przewrotne wykorzystanie motywu odzyskiwania twarzy. Norton wprawdzie odzyskuje ją w oczach społeczeństwa, ale w swoich chyba ją traci.\nTak więc nie mogę stwierdzić, by przeczytanie “#prayfornorton” nie było przyjemnym spędzeniem czasu, ale jednak poczułem na końcu spory niedosyt ;)\nkobieta | 08.03.19, g. 11:51\nDobrze piszesz, tekst czyta się gładko i człowiek nie ma chęci odrywać się od niego.\nWizja niesamowita i przerażająca. Szczerze mówiąc bardziej przerażająca niż ta orwellowska, bo w “Roku 1984” był dużo bardziej widoczny system i choć ludzie się na niego zgadzali, to robili to bardziej ze strachu, niż z przekonania. W twojej opowieści system jest dobrze ukryty, nieoczywisty, a krzywdę robimy sobie sami. Z czymś takim o wiele trudniej walczyć i w ogóle zauważyć, że coś jest nie tak.\nProblem osób wykluczonych widzę jako osobny wątek. Pokazujesz do czego może doprowadzić wirtualna “demokracja”, ci ludzie praktycznie nie istnieją, więc nikt się nimi nie przejmuje. Duży plus za to, że nie opowiadziałaś się po żadnej ze stron. Gdybyś to zrobiła, wyszłaby pewnie propaganda. A tak twój tekst zmusza do zastanowienia się także nad własnymi przekonaniami. Któż z nas nie myśli czasami jak @Thadaus Kretschmer.\nReasumując, bardzo mi się podobało, świetny tekst.\nkobieta, Wrocław | 08.03.19, g. 17:29\n@Śniąca, witam na pokładzie!\nMasz rację, że tekst jest dość “aktualny” jeżeli chodzi o pewien aspekt polityki tak polskiej, jak i europejskiej. Ostatnio nawet na tej aktualności zyskał (a opowiadanie pisałam od dość dawna, więc chyba silne poparcie z góry :D). Cieszę się, że uznałaś opowiadanie za zapadające w pamięć. Przepraszam, nie chciałam Cię straszyć!\nalleluja, już zaczynałam się obawiać! :D Jak coś jest dobre do wszystkiego, to tak naprawdę jest do niczego.\nNie zgodzę się jednak z Twoim twierdzeniem, że tekst jest prostym odarciem Orwella ze współczesnych ozdobników. Nie chcę jednak nasuwać Ci Jedynej Słusznej Interpretacji, dlatego nie powiem, dlaczego tak sądzę. W tekście znajduje się kilka wskazówek, które po zebraniu do kupy mogą rzucić trochę światła na to, co określiłeś Wielkim Bratem. ;)\nDruku tutaj nie przewiduję, ale miło mi, że moja innowacja w domu i zagrodzie przypadła Ci do gustu! :)\n@Irko, bardzo dziękuję Ci za wizytę i bardzo cieszę się, że poczułaś się zmuszona do zrewidowania poglądów. Widzę, że nie jesteś pierwszą osobą, która przywołuje tu Orwella – choć ja bardziej widziałabym na miejscu punktu odniesienia Huxleya, z pewnego drobnego powodu. :)\nCieszę się, że tekst Ci się spodobał i zapraszam zerknięcia na kolejne moje opowiadania. :)\nmężczyzna | 08.03.19, g. 17:38\nA ja wpadam tylko na moment, by pochwalić Wiktorię za sumienność i świetną robotę, którą wykonała przy tym tekście. Samodzielnie.\nGdy przyjdzie odpowiedni moment, wydam również hrabiowską opinię.\nAch… No i jako beta od linka pragnę raz jeszcze potwierdzić – TAK, LINK DZIAŁA. NIE MA ŻADNYCH ŚMIECI! XD\nNarobiłem się przy klikaniu w tę “opinię”, ale to dobrze, jeśli dzięki temu uczyniłem tekst lepszym. Zasługiwał na to :)\nkobieta, Wrocław | 08.03.19, g. 17:49\nnie bądź taki skromny w swoich zasługach – oprócz sprawdzenia linków (co uczyniłeś nonszalancko i z wielkim wdziękiem) wskazałeś mi szesnaście uwag co do pisowni (w tym: ze cztery powtórzenia, dwie nieodmienione końcówki, kilka niegramotnych sformułowań, jedna literówka), z czego trzy pozwoliłam sobie zignorować (no przepraszam :<). Za wszystkie Ci z osobna dziękuję!\nPierdoły, które i tak nie podbiły immersji tak bardzo, jak ten jeden dokument ;)\nkobieta, Kraków | 09.03.19, g. 01:34\nBardzo ciekawie napisane, ładnie wykorzystujesz te różne komunikatory czy inne sieciowe gadżety. Wciąga całkiem całkiem, choć na dobrą sprawę jest to po prostu wariant antyutopii z dość szablonową fabułą dla tego gatunku, jeśli ją odrzeć z ozdobników czy konkretnych realiów. Ale narracja, styl i właśnie szczegóły robią ten tekst.\nAha i nie bardzo rozumiem, dlaczego Wiktoria nie miałaby być zdolna do wymyślenia czy też napisania tego świata. Po shitstormie, jaki się wokół tego opowiadania rozpętał, spodziewałam się tematyki kompletnie odległej od potencjalnych doświadczeń/kompetencji Autorki – co zresztą też nie uzasadniałoby zarzutów, bo dobry risercz czyni cuda.\n(…)Przede wszystkim zaś sądzę,\nTu i dalej spacja po nawiasie, bo to nie zwykły wielokropek.\ncodzienny obchód po parku\nA nie po prostu parku?\nSpacja po trzykropku (tylko na początku urwanego zdania bez spacji, tu należy on do tego pierwszego członu)\nmężczyzna, 104 lata, Katowice | 09.03.19, g. 11:21\nEch, żeby tak w “NF” takie teksty… Bo to polityka (prawie współczesna), ale bez topornego wskazywania palcem, jak wiadomo gdzie. Pięknie pokazałaś plusy i minusy obu podejść – “rozdawniczosocjalnego” i “brutalnosamodzielnego” (zwanych kiedyś komunizmem i kapitalizmem). Choć niektóre porównania może przeszarżowane, łykam :).\nKażdy niech zdecyduje, która wizja jest mu bliższa.\nO technice i warsztacie nie ma co pisać – klasa! Piórko przyznać proszę, niech _mc_ przeczyta, jakie teksty powinien puszczać :).\nDobra, dość tej cysterny miodu, jeszcze kropeleczka dziegciu, czyli marudzenie dziadygi:\n– “Wbiegł po schodach katedry, z ulgą nurkując w jej gładkiej ciszy” – wolałbym – “w jej gładką ciszę”;\n– “coltem czterdziestką piątką dzierżonym przez pewną rękę mundurowego” – a nie “w pewnej ręce”?;\n– “Norton z łagodną łaskawością” – zdążę przed Tarniną ;) – to “ła – ła” trochę skrzypi;\n– “Miał szczupłą, ascetyczną twarz (…). Był szczupły” – nie za dużo tej szczupłości? może “pociągłą twarz”?;\n– “horror medyczny puszczony na wspak” – tu chyba “na” jest niepotrzebne – “puszczony wspak”;\n– “błysnął w uśmiechu garniturem zębów” – a tu zdaje mi się, że w tym kontekście “garnitur” powinien być dookreślony, np. “śnieżnobiałym garniturem”.\nW każdym razie – wspaniałe opowiadanie! Życzę sobie takich więcej :)!\nmężczyzna, 35 lat, Jaworzno | 09.03.19, g. 14:45\nBardzo udane opko w szczególności jeżeli chodzi o zamysł świata i jego odniesienie do współczesności. Nie brakuje tutaj też teorii społecznych w kontekście państwa. Konstrukcja również bardzo dobra i o niebo lepsza od pierwotnej – dalej pamiętam te sformułowania w narracji, podpatrzone u narratora z dokumentu przyrodniczego ;)\nAczkolwiek jedna drobnostka dalej mnie nie przekonuje, a mianowicie dramat głównego bohatera. Jego nie do końca zagospodarowana warstwa emocjonalna… To kwestia wrażliwości i moich osobistych preferencji, więc nie ma się co czepiać :)\nmężczyzna, Tychy | 09.03.19, g. 17:05\nMój komentarz może być trochę… specyficzny.\nPrzyjmij go więc z lekkim przymrużeniem oka.\nOpowiadanie czytało mi się… dziwnie. Dziwnie dlatego, bo też wybrałaś temat, który wybitnie mi nie leży. Taka wizja świata, im bardziej realna i prawdopodobna, tym mocniej dla mnie odpychająca. Nie jest to żaden zarzut. Raczej podkreślenie, że piszesz o sprawach, od których staram się zwykle trzymać z daleka… a i tak mnie “wciągnęłaś”.\nI nie wiem, dlaczego. :)\nMimo wspomnianej awersji do tematyki tekstu, każde kolejne zdanie tego opowiadania utwierdzało mnie w przekonaniu, że absolutnie trzeba je przeczytać. “Trzeba” nie oznacza w tym przypadku żadnej formy przymusu.\nRaczej ciekawość wbrew woli. :)\nNapisałaś bardzo fajne opowiadanie. O wykonaniu było już dużo w poprzednich komentarzach. Nic nowego tu nie napiszę. Zwrócę za to uwagę na pewne szczegóły. Te drobiazgi, jak klikalne odnośniki czy nawet te krótkie komentarze użytkowników uważam za sporą wartość dodaną. Można je nazwać mało istotnymi szczegółami. Ale spróbuj je tylko wyrzucić, a wraz z nimi zniknie część klimatu (chociaż może to tylko moje odczucie).\nObraz świata w Twoim opowiadaniu można przyjąć, polemizować z poszczególnymi elementami, albo całkowicie zakwestionować. Ale każdy z tych wariantów jest dobry. Dlaczego? Bo tekst zmusił czytelnika do refleksji.\nSłowem, bardzo dobre opowiadanie.\nAle tematyka dalej mnie odpycha. :)\nkobieta | 09.03.19, g. 17:20\n“raport Reese” – Reese’a\n„…z miejsca wtapiając się w uliczny chaos ruchów Browna.” – Coś tu jest nie tak. Ruchy Browna nie mają ulicznego chaosu. Ale w ulicznych ruchach Browna może panować chaos.\n„Hologram Philippe Chevareza z Biura Analiz Chasebooka obruszył się.” – Philippe’a\n„…bezszelestnie wślizgnął się do środka…” – dopiero co się wślizgiwał do budynku, powtórzenie\n„Dwadzieścia siedem tysięcy osób. Nawet ich nie znam.\nAle chciałeś ich nawracać – syknęło coś jadowicie z tyłu jego głowy. Ręce drżały mu, jakby w pół dnia nabawił się zaawansowanego zespołu Parkinsona. Od rana nic nie jadł. Próbował, ale ściśnięty ze stresu żołądek wywracał się na drugą stronę.\n– Oni nawet nie chcą mnie wysłuchać – szepnął.”\n„Tam były wszystkie jego pasje. Historia chorobowa. Droga życia. W terminalu było wszystko, czego potrzebował, by poruszać się po świecie…”\n„W głowie szumiało mu, jakby miał tam dobrze prosperujący młyn wodny. – Nie wiem. Sam już nie wiem.\n– Aha. No to niedobrze – odparła…”\n„Opuścił wzrok na swoje ręce; drżały lekko, za paznokciami miał głęboko wżarte półksiężyce brudu. Dopiero teraz dostrzegł, jak bardzo schudły.” – Czepialstwo, ale: brzmi to trochę tak, jakby to paznokcie schudły, albo ewentualnie półksiężyce, dopiero trzecim typem są ręce.\n„Odetchnął ciężko. Granice [+jego] pola widzenia nagle wykrzywiły się dziwnie, jak gdyby zamiast ludzkich oczu miał rybie ślepia.”\n„– Chyba…chyba tak” – brak spacji po wielokropku\n„Zamazany kształt pochylił się nad nim; zmrużył oczy, by sylwetka nabrała ostrości.” – To brzmi tak, jakby to kształt zmrużył oczy, a nie bohater.\n„– Przecież ci mówiłem, że to byłoby nieetyczne. – Inspektor Aiden Reese uśmiechnął się i strzelił.”\nPrzyznam, że umyka mi tutaj coś. Pod jakim pretekstem/zarzutem policja robi obławy i wybija ludzi, którzy nic nie robią, tylko kryją się w blokach? Gdyby odławiali ich np. za kradzieże czy zakłócanie spokoju i porządku publicznego, cokolwiek, ale tak, w blokach? Za co?\n„…uprzednio rozścieliwszy liturgiczną komżę.” – A czy są nieliturgiczne komże?\n„chodzić może o inspektora Aidena Reese…” – Reese’a\n„Możesz to uznać za indoktrynację[-,] albo nawet pranie mózgu…”\n„I jeszcze, że… – Aiden zawahał się – kolor liści opadających jesienią z drzew jest bardzo piękny.” – W takiej sytuacji albo wielokropek z obu stron wtrącenia opisowego, albo z żadnej.\n„Inspektor Reese, nim wyszedł, bez słowa wskazał fotografię. Doktor Jean Levin jeszcze długo obserwował je w samotności…” – Skoro fotografię, to ją obserwował, a nie je.\nMam lekki problem z tym tekstem. Od początku czytałam z wielkim zainteresowaniem (lubię takie socjo rozważania), jednak pogubiłam się trochę pod koniec. Chyba wiem, o co chodzi, co chciałaś pokazać, ale do końca nie jestem pewna. Rozwiązanie mimo wszystko wydaje mi się trochę za proste, zbyt linearne, w stosunku do tego, co miałam nadzieję dostać, czytając. Niemniej wszystko jest opakowane w miodną, płynną narrację, a o bohaterze – choć nie wzbudza sympatii – i tak w jakiś sposób przyjemnie, z ciekawością się czyta. Fajnie, niejednoznacznie, niepokojąco jest skonstruowany Reese. Oczywiście sam świat, społeczeństwo są oddane troszkę schematycznie, ale w sposób zupełnie wystarczający do tego, by sobie to wszystko wyobrazić. I się nieco przestraszyć. Niby nie ma tu nic nowego, a jednak pozwala na nowo zadumać się nad pewnymi zjawiskami. No, podsumowując, podobało mi się ;)\nkobieta, Łódź | 09.03.19, g. 19:55\nNo, Rybak Ci taką reklamę zrobił, że strasznie podbił oczekiwania.\nTekst nie dorasta do tego wczorajszego gówienkowego tornada, ale i tak jest dobry.\nFajne zagranie z aktywnymi linkami.\nInteresujący świat. Tym ciekawszy, że jakoś dziwnie podobny do naszego internetowego. Lajki i dyslajki… Ile osób wzięło udział w dyskusji, nie przeczytawszy w ogóle opowiadania?\nSama dystopia nie wyróżnia się może niczym szczególnym, ale spodobało mi się wykorzystanie efektu voodoo.\nW ogóle ładnie wplatasz różne motywy – tu voodoo, tam apoptoza i porównanie do komórek. Bogaty świat, widać, że jest przemyślany.\nNawet świątynia już nie jest azylem jak kiedyś. Symptomatyczne, jak sądzę.\nCiekawe, kiedy demokracja przestanie się sprawdzać.\nkobieta, Warszawa | 09.03.19, g. 20:54\nkobieta, Wrocław | 10.03.19, g. 00:27\n@Drakaino, witam na pokładzie!\nCieszę się, że poczułaś się wciągnięta. ;) Aczkolwiek ośmielę się nie zgodzić się z założeniem, że jest to “dobrą sprawę jest to po prostu wariant antyutopii z dość szablonową fabułą dla tego gatunku”. Opowiadanie zawiera dwie równoważne, choć skrajnie przeciwne ścieżki interpretacji i na dobrą sprawę jego zaklasyfikowanie do wspomnianego gatunku jest dyskusyjne. Uwagi i reakcje komentujących pokazują, że moja intencja została właściwie odebrana, więc pozwolę sobie stwierdzić, że aż tak szablonowo jednak nie było. ;)\nDziękuję za poprawki, uwzględnię je po zakończeniu konkursu, żeby było sprawiedliwie. A przede wszystkim dziękuję za wyrazy wiary w moje autorstwo tekstu! <3\n@ Panie Starszy,\nBardzo Ci dziękuję za wizytę, niesamowicie schlebiłeś mi stwierdzeniem, że opowiadanie miałoby potencjał, by znaleźć się w druku. :) Cieszę się, że moja idea do Ciebie dotarła. Chętnie przytulę marudzenie dziadygi – uwzględnię je w należnym czasie (borze szumiący, dlaczego ja tych baboli sama nie widzę? :C)\n“W każdym razie – wspaniałe opowiadanie! Życzę sobie takich więcej :)!” – Zobaczymy, co da się zrobić!\nPS. Dzięki za nominację do pióra. ;)\n@Blacktomie – raz jeszcze bardzo dziękuję Ci za pomoc i cieszę się, że wizja wykreowanego świata do Ciebie przemówiła. Masz rację, ze ładunek emocjonalny Nortona mógł być lepiej wyeksploatowany, ale chyba nie mam na to dobrego usprawiedliwienia – tak się napisało i już. Postaram się następnym razem o lepszą realizację. :D\nBardzo dziękuję Ci za wizytę. Twój komentarz bardzo mnie uszczęśliwił, właśnie z uwagi na stwierdzenie, że nie jest to Twoja ulubiona tematyka. Entuzjastyczne podejście i zaufanie do świata wykreowanego w lubianej konwencji nie jest niczym dziwnym – natomiast jeżeli udało mi się Cię “zmusić” do przeczytania czegoś, czego normalnie nie tykasz, to czuję się dumna. Twoje odczucia są doskonale zbieżne z tym, co chciałam wywołać, więc mission completed. :D\nFajnie, że spodobały Ci się moje ozdobniki (i że do nich zajrzałeś!) i całokształt zmusił Cię do refleksji. ;)\nDzięki za łapankę (boziu, czy ja jestem ślepa? :<), uwzględnię ją po zakończeniu konkursu. Cieszę się, że tekst Cię zainteresował i że nie jesteś pewna jego ostatecznej interpretacji, ponieważ może być co najmniej dwojaka. ;) Na tle poruszanych w tekście motywów – głównie tych “komórkowych” – zakończenie nie mogło być inne. Cieszy mnie, że Twoją uwagę przykuł Reese, bo mimo drugoplanowości był tu dla mnie bardzo ważny.\nDziękuję Ci za pozytywny komentarz i nominację. :)\nPrzyznam, że to ekskrementornado było mi potrzebne jak łysemu fryzjer i obawiałam się, czy właśnie nie narzuci tutaj przeświadczenia, że oto prezentuję czarnego konia do nagrody Hugo, bo to wymagania chyba trochę na wyrost. Ale cieszę się, że opowiadanie Ci się podobało i doceniłaś budowę świata oraz zawartą w nim dystopię, mimo że pozwolę sobie nie zgodzić się z jedną z Twoich refleksji. ;) No ale niech hasztag broni się sam!\nBardzo dziękuję Ci za nominację. :)\nkobieta, Łódź | 10.03.19, g. 00:32\nZ którą, z którą? ;-)\nkobieta, Wrocław | 10.03.19, g. 09:31\nPsssst, nie mogę powiedzieć, bo mi fejsbuka za próby indoktrynacji zabiorą! ;)\nkobieta, Łódź | 13.03.19, g. 13:48\nWiktorze, wyobraźnia podpowiedziała Ci okropną wizję. A może tylko pokazałaś rzeczywistość odbitą w szczególnym zwierciadle… Jak by na to nie patrzeć, opowiadanie jest wyjątkowo zacne, porusza problemy ważne współcześnie ale też, jak się okazuje, szczególnie istotne w opisanym świecie przyszłości. Z przyjemnością dołączam do grona czytelników, szalenie usatysfakcjonowanych lekturą Twojego dzieła.\n…podsuwając Nortonowi arkusz e–papieru. –> …podsuwając Nortonowi arkusz e-papieru.\nStarsza pani o fryzurze kalafiora uśmiechnęła się… –> A jaką fryzurę ma kalafior?\n…fizjoterapeutyczny egzoszkielet skryty pod warstwą ubrań. –> …fizjoterapeutyczny egzoszkielet skryty pod warstwą ubrania.\n…pierwszego w epoce post–industrialnej… –> …pierwszego w epoce postindustrialnej…\nPot zalewał mu oczy i słonymi strużkami spływał na plecy… –> W jaki sposób pot, zalawszy oczy, mógł jeszcze spływać na plecy?\nRześkie powietrze przesycała woń dojrzałej frezji. –> Czy tu aby nie miało być: Rześkie powietrze przesycała woń rozkwitłych frezji.\n…na wakacjach w dystrykcie Sp–04. –> …na wakacjach w dystrykcie Sp-04.\n…obszar De–S/02 formalnie nazywano Dreznem. –> …obszar De-S/02 formalnie nazywano Dreznem.\nNawet nie chciało mu się sprawdzać, czy Sara chciała z nim porozmawiać. –> Powtórzenie.\n…bransoletka nie była mu już do niczego potrzebna. Sto czternaście razy odrzucił połączenia od matki. Nawet nie chciało mu się sprawdzać, czy Sara chciała z nim porozmawiać.\nWstawał w południe i pisał, dopóki starczało mu sił, a potem leżał w ciemności, wsłuchany w e-szept cyfrowej dżungli.\nDepartament oddał mu wiele, tak naprawdę nie oddając mu nic. Zwrócono mu status obywatelski, którym się brzydził, dostęp do Netu, którego nie chciał, i rodzinę, którą wypchnął za drzwi nowego domu. Nie oddał mu tylko imienia… –> Czy wszystkie zaimki są konieczne?\nNie odpowiedziałeś na moje pytanie – powiedział inspektor… –> Nie brzmi to najlepiej.\nmężczyzna, Bochnia | 13.03.19, g. 19:19\nPrzybywam trochę wcześniej, niż zamierzałem, ale tylko dlatego, że palec mi się omsknął i zamiast dodać do kolejki, oznaczyłem jako przeczytane. XD\nOpowiadanie pamiętam z jakiejś wcześniejszej wersji i przyznam, że odwaliłaś kawał dobrej roboty. Poza właściwie szkieletem wydarzeń zabrałaś się za historię na nowo i bardzo dobrze jej to zrobiło. Jeśli dobrze pamiętam, tekst jest też chyba krótszy – w tym przypadku uważam to za plus.\nI cóż mogę rzec? Socjo SF w całkiem upiornym wydaniu. Ktoś w komentarzach porównał opowiadanie do “1984” i nie sposób nie przyznać tutaj racji. Dzieło Orwella wypada może lepiej pod kątem prezentowania zgubnych idei, ale umówmy się, że nie sposób konkurować z objętością powieści. Udało Ci się jednak, mimo skromnego w porównaniu metrażu, zarysować kapitalizm i socjalizm w taki sposób, że refleksja na temat zgubności skrajnych postaw nasuwa się naturalnie. Co mi się tu jednak najbardziej podobało, to doskonałe wykorzystanie potęgi współczesnych social mediów i całej tej otoczki, która z roku na rok narasta i kto wie, do czego może doprowadzić niebawem. Snujesz swoją wizję w bardzo przekonujący sposób – mnie to w każdym razie kupiło. Pokusiłbym się tu nawet o stwierdzenie, że wychodzi Ci to lepiej niż Orwellowi – jego dzieło powstało już jednak lata temu i pewnych rozwiązań technologicznych nie mógł przewidzieć (choć podobno plany stworzenia Internetu i odciągnięcia ludzkości od siania nienawiści zrodziły się wkrótce po 2WŚ).\nI niby na przestrzeni znaków niewiele się dzieje, a jednak nie idzie się od czytania oderwać. Mnie o to przede wszystkim w czytaniu chodzi – o dobrą zabawę, o miłe spędzenie czasu. Jeśli nawet są tu jakieś wady, które ktoś znający się na rzeczy potrafiłby wytknąć, to nie czuję potrzeby ich poznawania, bo IMO zostały zamarkowane bardzo dobrze.\nNo i nie wiedziałem, że można wstawiać do tekstu linki! Super sprawa, świetnie wzbogaciły całość. Szczerze mówiąc, sam zastanawiałem się kiedyś nad takim rozwiązaniem, ale wypadło mi z głowy, żeby sprawdzić. Dobrze wiedzieć!\nkobieta, Wrocław | 13.03.19, g. 19:35\nBardzo się cieszę, że moja wizja, w której dostrzegłaś poniekąd odbicie świata nam znanego, zdobyła Twoje uznanie. :) Usterki poprawę, gdy beryl pozwoli, żeby było sprawiedliwie. Cholera, znowu to “ubranie”, ja to się nigdy nie nauczę…\nŻyczę Ci w takim razie permanentnego delirium tremens z silnymi objawami drgawkowymi, coby te palce zawsze tak się ześlizgiwały… Nie, tak naprawdę to nie, nikomu nie wolno życzyć delirium (to w końcu potworne skutki odstawienia alkoholu, co implikuje jasny wniosek, że alkoholu odstawiać nie należy).\nCieszę się, że opowiadanie Ci się podobało (masz rację, nowa iteracja wyszła chudsza nawet z tymi ozdobnikami, co też uważam za plus. ;)). Ostatecznie położyłam też nacisk na uwypuklenie trochę innych elementów, które, co mnie zresztą bardzo satysfakcjonuje, zauważyłeś. Samym sformułowaniem “lepiej niż Orwellowi” załatwiłeś mi już migotanie przedsionków na ten wieczór.\nA z linkami – widzisz, też nie wiedziałam! Niewiele brakowało, żeby szatański plan runął, ale na szczęście z pomocą przybył mi bohaterski Arnubis (bohaterski Beryl wykazywał w tym czasie gotowość operacyjną). Fajnie, że Ci się podobały! I absolutnie nienachalnie zwrócę Twoją uwagę na logo – prawda, że ładne? Ładne? Ładne??!\nkobieta, Łódź | 13.03.19, g. 19:40\nCholera, znowu to “ubranie”, ja to się nigdy nie nauczę…\nMoże daj sobie spokój z ubraniami… Zostaw tylko tę czerwoną sukienkę. ;D\nkobieta, Wrocław | 13.03.19, g. 19:43\nOkrutnicy, buty byście chociaż zostawili… :D Autora tu w kapciach puszczą.\nmężczyzna, Bochnia | 13.03.19, g. 19:50\nŁadne! Czyżby autorskie dzieło? ;)\nkobieta, Łódź | 13.03.19, g. 19:54\nIstotnie, puszczą w kapciach nie uchodzi, to już miej te buty. ;)\nkobieta, Wrocław | 13.03.19, g. 19:55\nA gdzie tam, ja prostej kreski nie postawię w sposób estetyczny. Jak zaznaczyłam w przedmowie, logo wykonała (cierpliwie znosząc moje marudzenia, stękania i “– Daj te skrzydła na dół, będzie wyglądało jak młot!”) panna Dominika Mirko. Podlinkowałabym portfolio, ale skromna bestia na razie się w internetach nie chwali.\nmężczyzna | 15.03.19, g. 17:23\nWiktorio, szczerze gratuluję napisania tak bardzo dopracowanego opowiadania, zdecydowanie doceniam autorów, którzy szanują swoich czytelników. Nie wydaje mi się, żeby tekst był szczególnie innowacyjny pod względem fabuły i świata przedstawionego, co nie zmienia faktu, że nie uznaję podobieństw do innych pełnokrwistych science fiction za istotną wadę.\nDecyzja stronnictwa Mendozy zepchnęła na skraj ubóstwa przeszło czterdzieści milionów ludzi, stawiając ich tym samym w stanie zagrożenia życia.\nAle za to jak wspaniale musieli zmniejszyć inflację ;)\nNie podoba mi się za to sposób w jaki przedstawiłaś zwolenników teorii cellularystycznej. Główny bohater zostaje uznany za winnego min. przez przygrubą Brigitte Delacroix (typowy obraz nikczemnego, brzuchatego kapitalisty) oraz Jeffa, bezdusznego sportsmena (czyt. przedstawiciela klasy wyzyskującej w XXI wieku). Na deser pozostaje nam Lavin oraz Reese, czyli duet psychopaty z sadystą. Jak dla mnie ta sytuacja została przedstawiona w trochę za bardzo jednowymiarowej formie, a przecież zło rzadko bywa tak oczywiste.\nWINNY (przesuń w lewo) | NIEWINNY (przesuń w prawo)\nPewnie kojarzysz posty z facebook-a z obrazkami pudełek, podpisane “kliknij, żeby zobaczyć co jest w środku”? No cóż, nie powiem ile razy sprawdzałem, czy ta część opowiadania również nie jest interaktywna ;)\nmężczyzna, 34 lata, Gdańsk | 16.03.19, g. 14:46\nBardzo dobry tekst socjo SF. Z właściwie uwypuklonymi elementami, przed którymi ostrzegasz. “Rok 1984” sam się nasuwa, zwłaszcza porównując końcówkę losów Winstona z Nortonem ;) Odrzucenie, “resocjalizacja”, potem powrót już jako “pachołek” rządu.\nSama treść jest więc dobrze przemyślana i zapodana, ale forma wzbudza mój największy zachwyt. Dobry pomysł z motywami interaktywnymi. Jeszcze lepsze prezentowanie fragmentów dzieł Nortona oraz komentarzy pod tekstem. To daje zawsze poczucie, że świat żyje i reaguje na działania postaci.\nTak więc i forma, i treść bardzo dobrze tutaj współgrają, tworząc silnie emocjonalny tekst. Parę niedociągnięć też się znajdzie – wrogowie Nortona reprezentujący system są przedstawieni w mocnych kolorach czerni, niczym O’Brien. Wiadomo – nie mają wzbudzać sympatii. Jednak mniej sadystyczni strażnicy systemu mogliby podbić jego powszechność. Obrońcami nie byliby wytypowani psychopaci, ale ludzie z sąsiedztwa. Małe to jednak niedociągnięcie, graniczące raczej z upodobaniem niż faktyczną wadą.\nPodsumowując: w treści nienowy, ale zaserwowany naprawdę pomysłowo koncert fajerwerków.\nkobieta | 17.03.19, g. 17:21\nZaznaczam z góry, że to będzie mój jedyny post tutaj.\nOPINIA nr 189-67/04/05\nWiktorio – niską podatność na stres? Czy jednak odporność? Pójdę dalej i zobaczę.\nChyba lepiej by było: podsuniętą mu tubkę.\nwycisnął na złączone nadgarstki obfitą strugę żelu\nHmm, "obfita struga" jakoś dziwnie brzmi, zwłaszcza w połączeniu z żelem. Ale możesz uznać, że się czepiam.\nwypluł treść kilku dokumentów\nW przypadku drukarki byłoby to obrazowe, ale na wyświetlaczu?\nZamknąć pysk w porę to też\nZamknąć pysk w porę, to też.\npowinno ustalić jego wyrok\nNikt nie powstrzymał go, kiedy odebrał\nDałabym raczej: odbierał – bo tak wygląda, jakby najpierw odebrał, a potem miał być powstrzymywany.\nuliczny chaos ruchów Browna\nWiem, o co chodzi, ale troszkę mętne.\no fryzurze kalafiora\nOd kiedy kalafiory mają włosy? :)\nnadmiernie sztywna sylwetka\nze wzorem wirującej Andromedy.\njak nadgorliwy dzięcioł\nJeszcze mają dzięcioły? (Przepraszam, nie bardzo dzisiaj lubię ludzkość.)\njakim odbyło się to kosztem\nTo odnotowanie, jak rozumiem?\nZwykle mówi się: upadek obyczajów.\nraziły ostrą, ordynarną czerwienią\nMoże dobrze by było to skondensować.\nHologram Philippe Chevareza z Biura Analiz Chasebooka obruszył się.\nnieformalnie od dawna przeznaczone do rozbiórki\nW jaki sposób zdezelowane?\nżelazne embargo strefy offline\nPotknęłam się, a szkoda, bo bardzo sensowne po bliższym przyjrzeniu.\nnajbardziej to myślą\nNajbardziej, to myślą.\nściśnięty ze stresu\nTroszkę nie brzmi.\nA ty wysłuchałeś ich, Mesjaszu?\nnie chcieli mieć już z nim nic więcej wspólnego\nNaturalniej: nie chcieli już z nim mieć nic wspólnego.\nZwykle mówi się "historia chorób".\nrównie szczery co pokerowy szuler\nNapisałabym raczej: równie szczery, jak pokerowy szuler.\nTwarz mogła najwyżej zdradzać wrażliwość.\nkołdrą z syntetycznym pierzem\nA nie "z pierza"?\nZdajesz sobie sprawę, że to oksymoron?\nJedzenia jest nad podziw dużo, szczególnie w okolicach śródmiejskich parków i budek\nMimo ekologiczności i regulacji? Punkt dla Ciebie (serio, dobrze to rozegrałaś).\nIdiom: komunikacja miejska.\nobchód po parku\nodzianych w zbyt wiele czerni\nłagodną łaskawością przystał na ten przejaw\nwyrzucił na wydechu\ndostępne tylko dla posiadaczy\nDostępne tylko posiadaczom.\nsztucznie uzupełnianych zmarszczkach\nTo brzmi trochę tak, jakby zmarszczki były dodawane – chyba nie to miałaś na myśli.\nW chwili zmian ustrojowych\nRaczej: w czasie. Albo: kiedy wprowadzono nowy ustrój.\njak nasiona cisu.\nZnowu przyrodnicza metafora – normalnie bym się nie czepiała, ale przy tych kryształowych drzewach wydaje mi się to niespójne.\nTy także mógłbyś, Norton.\nEch, coś tak czułam…\nnaszprycowane z nanopodajników katecholaminami\nPrzeorganizowałabym: naszprycowane katecholaminami z nanopodajników.\nCzy życzysz sobie przygotować kąpiel?\nCzyli: Czy przygotujesz kąpiel? Chyba nie w to celowałaś.\nczy Sara chciała\nChce – c.t.\nHipokampu, jeśli się nie mylę.\nPierwsza zasada katastrofy lotniczej: najpierw załóż własną maskę tlenową.\nTak, żeby nie dokładać ratownikom zbędnej pracy. Ale to jest spójne z Twoją antyutopią, więc gra idealnie.\nCzasami wciąż krwawił z nosa.\nwiedział, że był już październik\nprzerzucił się garścią korespondencji\nuiściła pokaźną sumę na konto Fundacji.\nRaczej przelała – uiszcza się opłatę za coś.\nczuł ukłucie wstydu, że rok wcześniej nazwał obiecującego pisarza skurwysynem.\nTu mnie zaskoczyłaś.\nDałabym raczej "przygotował", albo "opracował", ale to drobiazg.\nNie my pierwsi rozpatrujemy społeczeństwo jako spójny organizm.\nprzyjmowałeś się do służby\nNikt nie przyjmuje się sam – kiedy przyjmowano cię do służby, albo kiedy się zaciągałeś.\nzeschłe liście opadłe na jesień.\nI kolejna przyrodnicza metafora, która pasuje, kurczę – tylko nie do świata przedstawionego, a do treści.\nWiktorio, brak mi słów. Po prostu.\nmężczyzna | 18.03.19, g. 15:48\nMimo że nie jestem fanem SF, a socjo SF tym bardziej, Twoje opowiadanie podobało mi się i uważam, że jest bardzo dobre.\nW zasadzie nie mam się czego doczepić (nawet obawa przed zbyt wielką ilością informacji do przyswojenia, jaka zaczęła kiełkować w mojej głowie po kilku pierwszych linijkach lektury, okazała się bezpodstawną).\nJak już wspominano w komentarzach, bardzo dobrze skonstruowałaś świat wraz mechanizmami nim rządzącymi.\nPodobało mi się obiektywne przedstawienie poglądów tak głównego bohatera, jak i tych “jedynie słusznych”. W żaden sposób nie czułem się popchnięty w stronę jednych czy drugich. Wydaje mi się, że takie czysto obiektywne podejście jest rzadko spotykane w dziełach fabularnych (jakiegokolwiek typu).\nNie zrozumiałem jednego – dlaczego Norton się zabił, skoro otrzymał możliwość powrotu na łono społeczeństwa? Czy coś mi umknęło?\nCiekawą kwestią jest bohater. Na pierwszy rzut oka zdawał się być stereotypowym wręcz, odważnym nonkonformistą walczącym z nieludzkim, brutalnym systemem. Im bardziej jednak wgłębiałem się w opowieść, im bardziej zapoznawałem z konfliktowymi światopoglądami, tym mniej oczywistą stawała się dla mnie ta postać. Kiedy wypchnięty poza margines społeczeństwa bohater gorliwie przyjął wyciągniętą dłoń systemu (ależ to pretensjonalnie zabrzmiało ;)), jego przemiana, ”odzyskanie twarzy”, wydała mi się w pierwszym momencie zbyt szybka i łatwa, nie pasująca do tej postaci i nierealistyczna. Potem zdałem sobie jednak sprawę, że taka przemiana nie pasowała tylko do mojego wyobrażenia takiej postaci, wyobrażenia opartego na stereotypie bojownika o wyższe cele. Natomiast przedstawiona w opowiadaniu reakcja bohatera jak najbardziej mogła mieć miejsce, ba, wydaje się nawet być tą najbardziej realistyczną opcją, a przynajmniej tą najbardziej “ludzką”…\nIMO wszystko powyższe, jak również osobiste ustosunkowanie się czytelnika do poglądów Nortona sprawia, że bohater może wzbudzać bardzo zróżnicowane uczucia. No, zdecydowanie nie jest to postać prosta czy jednowymiarowa. :)\nTakie mnie jakieś dzikie przemyślenia naszły, mam nadzieję, że nie namieszałem. ;)\nCiekawe, ile Mojżesz zebrałby dislajków, gdyby wrzucił Dekalog na swoją tablicę?\nkobieta, Wrocław | 18.03.19, g. 16:43\n@Krikosie, cześć i dziękuję za wizytę!\nSzczerze dziękuję za uznanie dla pracy, która została włożona w napisanie tego tekstu (ewoluował od lipca, więc jest to definitywnie rzecz, w której dłubałam najdłużej). Ha, zaiste, inflacja musiała solidnie spaść, co poniekąd sugeruje także pewną innowacyjność koncepcji świata i przedstawionej tu fabuły (na tle powszechnie tworzonych dystopii).\nPrzyznam szczerze, że nie rozpatrywałam drugoplanowych bohaterów “tłumu” (Brigitte, Jeff, dziewczynka) w taki sposób, jak to ich opisujesz. Kolejny przykład na to, że interpretacje mogą niejednokrotnie zadziwić autora. :D Nie twierdzę też, że nie są słuszne; być może możecie widzieć tu więcej, niż ja sama widziałam.\n“Duet psychopaty z sadystą” – czy te pejoratywne określenia naprawdę są pejoratywne? Obserwując zjawisko psychopatii, można dojść do ciekawych wniosków, że osoby o tym typie osobowości są stałym elementem populacji i mogą być potrzebni dla zbiorowości. Jeśli zrobią użytek z własnej nieprzydatności.\nWybacz za clickbait! :D\nTak coś przeczuwałam, że forma przypadnie Ci do gustu, po przeczytaniu Twojego opowiadania plebiscytowego (gwoli ścisłości zaznaczę, że “Hasztag” dawno już kisił się na becie w aktualnej koncepcji, nim zagoniono mnie do czytania nominowanych tekstów). Lubię pewną dozę zabawy konwencją, zwłaszcza gdy doprowadza do złamania muru pomiędzy autorem a współczesnym mu czytelnikiem. Utwory klasyczne są fascynujące, ale ich forma podania nie przystaje do sposobu, w jaki aktualnie się komunikujemy, a ten tekst, co już zauważono, mimo osadzenia fabuły w przyszłości jest całkiem aktualny. Partia rządząca w ostatnich miesiącach postarała się nawet, żeby był bardziej. ;)\nNie zgodzę się jednak, że “obrońcy systemu” są tu jednowymiarowo czarni. Ja tam Reese’a widzę bardzo kolorowo. Właściwie to ja go tu najbardziej lubię. ;D\n@El Lobo de Sombrero Chica Chorizo Tequila Antonio Banderas El Muymalo,\nBardzo Ci dziękuję za przeczytanie i komentarz. ;) Jeśli chodzi o przyczynę samobójstwa Nortona, jej wytłumaczenie jest ukryte pod wieloma biologicznymi smaczkami naprowadzającymi na trop fascynującego zjawiska, które warunkuje spójność naszego organizmu. Pozwolę więc sobie go nie wyjaśniać łopatologicznie i pozostawić do swobodnego przemyślenia. ;)\nCieszę się, że niejednoznaczność Nortona do Ciebie trafiła i nie została odebrana jako niedopracowanie postaci. Spodziewałam się tu swego rodzaju dyskusji światopoglądowej i zależałoby na tym, by czytelnik mógł opowiedzieć się za poglądami jednej ze stron. Jeszcze bardziej zaś zależało mi na tym, by tak naprawdę nie był w stanie jasno opowiedzieć się za żadną. Widzę, że misję wykonano. :D Bardzo Ci dziękuję, dzikie przemyślenia to dokładnie to, czego sobie tutaj życzyłam!\nmężczyzna | 18.03.19, g. 20:28\nBardzo Ci dziękuję, dzikie przemyślenia to dokładnie to, czego sobie tutaj życzyłam!\nA więc jednak. Zatem kłaniam się. ;)\nDzień dobry, pani Wiktor, całuję rączki i powracam z solidnym komentarzem.\nZakończyłam lekturę #prayfornorton bardzo usatysfakcjonowana. Świat został wykreowany skrupulatnie i dokładnie, w bardzo przemyślany sposób, bez zwracających na siebie uwagę potknięć. Sama historia powiela schematy antyutopijnych opowiastek z przestrogą (których od czasu Orwella mieliśmy nieskończoną ilość), natomiast udaje ci się unikać klisz, choć niejednokrotnie balansowałaś na granicy – widać tu twoje niezłe wyczucie tekstu.\nNatomiast najbardziej urzekła mnie forma tekstu i jego styl. Opisy są miękkie i zgrabne, przez opowieść idzie się jak nożem przez masło, a kolorowe ozdobniki, graficzne zabawy i pomysłowy sposób podania sprawiają, że tekst wybija się z antyutopijnego, szarego tłumu podobnych sobie opowiadań.\nDoskonała robota, Wiktorze.\nmężczyzna, Gdańsk | 25.03.19, g. 14:58\nPo takiej reklamie w Hyde Parku nie sposób nie zajrzeć do opowiadania. :)\nOgólnie więcej będzie pochwał, niż negatywów, bo to bardzo dobre opowiadanie. Jednocześnie dobrze wpisujące się w forumowy trend “medium” SF. ;) Oczywiście, to nie jest żaden zarzut, nic z rzeczy typu "napisałaś pod publiczkę", tylko moje prywatne spostrzeżenie po przeczytaniu kilkuset opowiadań na portalu.\nPlusy to zdecydowanie konsekwentnie wykreowany świat, który dobrze przemyślałaś i nie ma praktycznie słabych punktów. Ciekawe są odnośniki do "prawdziwych" dokumentów. To coś nowego i przyznam bardzo fajnego. Świetne słownictwo, dobrze wymyślone i wiarygodnie brzmiące gadżety. Można powiedzieć, doskonały świat. Oprócz tego, że jest czarno-biały. To znaczy o hoolywodzkim charakterze, jeśli mogę się podeprzeć porównaniem filmowym. Czyli świat ogólnie ma klapki na oczach, jest zimny, wyrachowany i takie tam, a w nim pojawia się prawy i niewinny człowiek, który próbuje ten świat zmienić. To w skrócie scenariusz pewnie kilkudziesięciu (dobrych) filmów, które widziałem.\nI to mój, chyba jedyny, zarzut. Opowiadanie bowiem jest tak dobre, że aż prosi się o nadanie mu drugiego dna, esencjonalnego. Bo doktor manipulant zupełnie za takie robić tu nie może. Skupiasz się mocno na złym świecie i choć podajesz samą informację, że naszego bohatera popiera ponad trzynaście tysięcy osób, to są one "tylko" cyfrą wśród realnych, złych bohaterów, których tworzysz, nawet w epizodycznych rolach, których dopracowujesz, porzucając zupełnie drugą stronę. A szkoda, wielka szkoda. Brakuje mi właśnie odrobiny tej drugiej strony, która zmusiłaby mnie do refleksji, wyciągnięcia jakiś głębszych wniosków oprócz dobrej zabawy z lektury.\nMógłbym się przyczepić do przemiany bohatera, której de facto nie ma. ;) W końcu popełnia on samobójstwo, do końca wierny swoim ideałom. Przynajmniej ja tak to odbieram.\nTo wszystko nie zmienia jednak faktu, że to kawał dobrej literatury, i od strony warsztatowej i fabularnej. Mam tylko nadzieję, ze względu na powyższe uwagi, że piórko nie będzie w stosunku 9:0 i głosy na NIE zmobilizują Cię do jeszcze lepszych tekstów.\nkobieta, Wrocław | 27.03.19, g. 15:42\n@Kam_mod – cała przyjemność po mojej stronie! W kwestii utopijności tworu i poruszonych tutaj motywów pisałam więcej w odpowiedzi na komentarze poprzedników, więc nie będę się już powielać (jeśli jesteś zainteresowana, po prostu odwołam Cię do zerknięcia w górę) i stwierdzę jedynie, że bardzo dziękuję Ci za komentarz i słowa uznania.\nPrzyznam szczerze, że wciąż uważam się za nowego użytkownika i nie jestem na bieżąco z lokalnymi trendami, więc trudno mi nawet podejmować próby utrafienia “w klucz”. ;) Cieszę się jednak, że podobała Ci się konwencja i forma podania. Obawiałam się, że dodatkowe ozdobniki będą wywoływały reakcje typu “Meh, trzeba klikać”, “Po co to, to nic nie wnosi”, “O, karta z opowiadaniem mi uciekła”, “Gdzie ja skończyłem/am…”, ale widzę, że odbiór tego zabiegu jest zdecydowanie pozytywny.\nW kwestii poszukiwanego przez Ciebie drugiego dna – otóż… ono tam jest. Jak widzę po komentarzach wielu poprzedników, da się nawet do niego dokopać. ;) Myślę, że udało mi się napisać opowiadanie na tyle złożone, że jeśli tylko uważnie wczytać się i połapać drobne, z pozoru losowe elementy, możemy uzyskać diametralnie inną jego wymowę.\nBardzo Ci dziękuję za komentarz i wiarę w moje opierzenie. ;) Pożyjemy, zobaczymy.\nmężczyzna | 27.03.19, g. 22:29\nBardzo mi się podobało i piszę to z pozycji osoby, która chce rozrywki, ciekawej lektury, która szybko nie wywietrzeje z pamięci i da poczucie dobrze spędzonego czasu. Twój tekst z pewnością do takich mogę zaliczyć, zwłaszcza, że zmusza do refleksji i zadania sobie pytania czy nasz świat wkroczył już na tę linię rzeczywistości i jak szybko fikcja stanie się codziennym życiem i czy aby przypadkiem, w swój zawoalowany sposób już nie jest. Świetne, dobrze napisane, chociaż przyznaję, że jestem wielkim fanem tego typu wizji i ciężko, aby mi się nie podobało.\nJest jednak jedna rzecz, na którą ze swojej strony chciałbym zwrócić uwagę, która została już nieco szturchnięta w powyższych komentarzach. Chodzi o głównego bohatera – Willema. Pomimo tego, że tekst krótki i z takim właśnie zamiarem, jak zakładam, został napisany, bohater dał się polubić w mojej opinii, jednak mam wrażenie, że nie poznałem go tak dobrze, jakbym chciał. Dlatego też nie do końca dla mnie jego zachowania i motywacje są dla mnie jasne, zwłaszcza pod koniec historii. Z jednej strony ledwo w jakiś sposób gardzi otaczającym go światem czego rezultatem jest Raj ulepszony, później niespodziewanie dla siebie samego zostaje wykluczony ze społeczeństwa, żyje jakiś czas poza systemem, by później do niego powrócić tylko po to, aby napisać stek kłamstw i zwieńczyć to ostatnią kropką odbierając sobie życie. Dlaczego zgodził się na powrót? Wywnioskowałem, że zawiódł się na wszystkich i tak naprawdę nie miał do czego wracać – zakładając nowy terminal nakazał skasować wszelkie wiadomości, odcinając się tym samym od starego życia. Jeśli nie chciał mieć z nim nic wspólnego po co wrócił? Taki sam efekt, jeśli nie lepszy, osiągnąłby umierając jako wykluczony, jednak nie porzucając swoich idei i poglądów. To jedyna do której się czepiam. Nie, nie czepiam, bardziej zastanawiam :P\nPodsumowując – w mojej opinii świetne, jakbym przeczytał to w papierowej wersji w wydaniu NF to bym się raczej nie zgorszył, wręcz przeciwnie :) Tymczasem lecę czytać dalej, a biorąc pod uwagę Twoją aktywność (to już prawie spam! :P) pewnie szybko znowu na Ciebie trafię.\nkobieta, Gdańsk | 29.03.19, g. 20:58\nKomentarz będzie dłuuugi, ponieważ chcę objaśnić swoją opinię.\nJak do jeża podchodziłam do Twojego opowiadania, ponieważ oznaczyłaś je jako socjofantastykę, a wobec niej jestem szczególnie wymagająca – lubię ją. Jednak kobyłka ciągle stała u płota, gdyż napisałam, że przeczytam opowiadania nagrodzone w konkursie „Odzyskać twarz”, a obietnica to ważna rzecz. Pozwolę sobie na ostrzejszy komentarz, ponieważ dobrze i sprawnie piszesz.\nKońcowa ocena – nie podoba się, wymagałoby dopracowania i przemyślenia, chociaż momenty były:) Dlaczego? W telegraficznym skrócie:\n1/ Akcja i jasne prowadzenie głównego wątku: prześladowany Norton-zły świat-przegrana, lecz nie wiemy, jak starcie się zakończy, bo choć tropy zostawiasz wyraźne, więc w zasadzie wiadomo, jednak zawsze pozostaje nadzieja i to na plus.\n2/ Efekty specjalne – klikalność zapewniająca dostęp do dodatkowych materiałów i odwołanie się do hashtagu (bardzo na czasie). Doceniam. Fajne kolory znaku Eskulapa i odwrócenie skrzydeł.\n3/ Postać Nortona nadająca impet opowieści. Pięknie oddany i czujący. Autentycznie, bo scena z matką, samotnością, małą dziewczynką, leitmotivem panicznego lęku przed utratą opaski, Sarą (przy Sarze zawiesiłam logikę, bo czy mogła nie znać jego esejów, poglądów?)\n4/ Kilka planów, w odróżnieniu od poprzednich przeczytanych przeze mnie opowiadań "Elektrycznego runa”, które bardzo mi się podobało (niestety nie wstawiłam komentarza, poprawię się, bo w pewnym sensie uważam je za najlepsze), opowiadania z konkursu Snów i opowiadania o teściowej. Rozwijasz się i to jest super!\n5/ Wszystkie medyczno-biologiczne: apoptoza, Casp-3 (pytanie – dlaczego nie zewnętrzna apoptoza lecz wewnętrzna? i dlaczego po angielsku, a nie Kasp-3), doktryna cellularystyczna, scaffoldy (rusztowanie komórkowe – dobre lecz dla tkanek nie kryształów – dlaczego kryształy wprowadziłaś, zamiast bazować na tkance?),\n1/ Brakuje spójnej koncepcji na ten świat (co byś nie mówiła/pisała o odniesieniach do Huxleya): jak jest urządzony, brakuje motywacji ludzi, którzy zdecydowali się zachowywać według zasad systemu, walczyć o jego zachowanie i niestety – dla mnie – też głównego bohatera. Mógłby być i Syzyfem, lecz nie wiem, o co walczy? Jest skupiony na sobie, jak i inni w tym świecie, co mogłoby to być kolejna cegiełką do świata tej opowieści, lecz nie jest.\nPrzepadam za fabułą jeden kontra świat, lecz niemożność zrozumienia, o co toczy się gra, już wspaniałe nie jest. U Szyszkowego były robaki i im podporządkował świat. U tych największych: Orwell jest koherentny do bólu, mistrzyni budowania nowych, socjologicznie światów – Le Guin trzyma zachowania i reakcje na wodzy, waży każde słowo w odniesieniu do wykreowanego świata; Ayn Rand – irytuje poglądami, lecz nie mogę odmówić jej konsekwentnie prowadzonej myśli, innych już nie będę wymieniać. Ty płyniesz i nie zawsze kupy się to trzyma – przepraszam, ale tak myślę. Suniesz słowem, a mnie to stopuje, macham ręką na jedno, potem drugie, przy trzecim myślę sobie – przecież to nie tak, to nielogiczne.\nPomysł (dla mnie wiodący) doktryna cellularystyczna i odrzucane rakowiejące komórki – bardzo dobry. Stąd nawiązania do przyrody były w punkt, ale niestety było ich tyle, co kot napłakał i wrzuciłaś te kryształowe drzewa. Postaci drugoplanowe przerysowane, nie wierzą w ideę ani trochę.\nPrzebłyski możliwych powiązań są, lecz giną pośród innych, słowem chaos lub brak decyzji – nie wiem. Skłaniałabym się ku drugiemu. Mamy: organizm odrzucający rakowiejące komórki-jednostki; religię z Matką Boską Apoptyczną; rodziny jako więzi – albo organizm, albo podstawowe komórki; przypadek Pawlika Morozowa (tylko odwrócony); komunizm/socjalizm kontra kapitalizm (nie widzę tego, opierasz na egoizmie, trzeba byłoby pójść o krok dalej, bo on nie spaja i w tym przypadku stawiasz na strach), wykluczonych, bo się stoczyli i wykluczanych, bo pomaganie im zagraża nam, naszym zyskom, dobrobytowi(?); ekologię (błądzi po tekście słabo, a szkoda, bo mogłaby mocniej), potrzeba akceptacji i lajki (też nośne), lecz zestawiasz to z systemem „Dostęp do opieki zdrowotnej” i rodzajem SESAME project (za co dostawali punkty?, zostawiasz w domyśle, a na tym opiera się ten świat?)\nOtrzymałam koszyk z jajkami i mam wybierać z niego te, które najbardziej mi się podobają. Bot mógłby zestawić tę opowieść składając ją z preferencji czytelników i opublikowanych treści. Zapytałabym – opowiedz, po prostu, co się w tym świecie dzieje?\n2/ Z metaforami – uważaj, nie każda jest dobra. Mi zgrzytały, nie niosąc znaczenia. Stawały się przeszkodami. Kilka przykładów poniżej:\n* oczy gada” – nie są matowe; rozumiem, że „lecisz” po awersji do gadów, lecz nie, przyszpilanie wzrokiem jest tym, co nas przeraża, lecz bezruch i szybkość, nagły atak. W kwestii wzroku – źrenica jest pionową kreską zwracającą uwagę, a nie żółć – kolor. Jeśli coś może dodatkowo przerażać, to ich osadzenie i wyłupiastość, leniwość, przez powieki, no nie wiem do jakiego gada porównujesz.?Pogryzający spokojnie jabłko Reese wprawił mnie w dysonans, bo rozluźnienie, a nie sprężenie.\n* z lekka dla mnie nieadekwatna – ruchy Browna (fajne, lecz czy to chaos przy zderzeniach, pójdź dalej – o co się obijają? w przenośni.\n*”woń palonego cukru” i czyste powietrze?\n*„kątami wytyczonymi w doskonałej harmonii”, syntetyczny kryształ – niefortunny\n*”fizjoterapeutyczny egzoszkielet” – zatrzymało, więc polemiczne, lecz i uśmiechnęło, można przymknąć oko, lecz kalafiorowa fryzura to już niepotrzebne przegięcie.\njeśli ręce/nadgarstki są sklejone to tubki wziąć nie można i odkleić ich sobie.\nspotkanie z dziewczynką – fajne lecz w sytuacji, gdy uważnie lustrował otoczenie, jak mógł jej nie zauważyć?, nawet jeśli potem piszesz, że zasnął, przecież był zagonionym zwierzęciem. Natomiast sama scena z dziewczynką bardzo dobra!\ndarknet – już istnieje? Chyba nazwij inaczej.\n…Trzydniowe netferendum powinno ustalić jego wyrok. Ważny głos miał każdy mieszkaniec Zjednoczonej Europy, którego saldo Punktacji Obywatelskiej mieściło się w zakresie dopuszczalnego deficytu…” – niemożliwe, jeśli rządziła klika. Wyobraź sobie świat, w którym decydowałyby głosy użytkowników – to bardzo interesujące, jak mógłby funkcjonować?\nCellularyzm – ok i co dalej, daj chociaż zarys mechanizmów, plącze się społeczeństwo i rodzina (ta Matka Boska). Społeczeństwo nie jest tak proste, w gruncie rzeczy, jak organizm. Wyjaśnij połączenia, inaczej tylko odczucia.\nMatki Boskiej Jednakowej – dysonans przez użycie: Matka Boska i odwołanie się do jednakowości (aczkolwiek sformułowanie – super!). Dobry obywatel w Twoim świecie – kim jest, to ważne pytanie. Religia – w co wierzą? Scena w katedrze? – dlaczego miejsce jest offline?\nDokumenty, w które klikamy są niezrozumiałym bełkotem, niestety:(. Przyjęłam, że nawet może tak być, mało to dokumentów takich jest, ale tu są koncepty wyjaśniające świat, mogą być sałatka słowną lecz coś musi dominować. Zbitki słów mają to do siebie, że mogą być same w sobie – cudne, lecz musi za nimi stać odpowiedniość. Tu jej nie ma. Mogłabym się przyczepiać do każdego słowa w pierwszym dokumencie w sekcji „Wnioski”. Już nawet machnęłabym ręką na odniesienia do diagnoz psychologicznych, lecz ostatnie zdanie jest bardzo trudne do przyjęcia/zrozumienia: „doktryny cellularystycznej i nie potrafi odrzucić archaicznej koncepcji miłosierdzia”. Razi „miłosierdzie”, no chyba żebyś w tekście dała mi dobry powód przeciwstawienia: dobro ogółu – miłosierdzie.\nPrzy czym, na zakończenie tego długiego postu, napiszę – jestem (chyba?) cholernie nietypowym czytelnikiem i nie przejmuj się moim zdaniem, a broń Panie Boże kieruj.\nA tego świata nie porzucaj ponieważ jest Twój, wyklaruj koncepty i pójdź za nimi.\nmężczyzna, 41 lat, Wrocław | 31.03.19, g. 23:19\nSorki, że zapewne będę powtarzał to, co inni już pisali, ale nie zapoznałem się z komentarzami. Odbiłem się od dyskusji probecikowców z antybecikowcami.\nZatem: Tekst jest z pewnością bardzo dobry. Napisany solidnym, świetnie pasującym do treści stylem – konkretnie, dynamicznie, obrazowo, bez rozjeżdżania się w poetyckość, z precyzyjnie rozmieszczonymi tu i ówdzie znakomitymi zdaniami czy konstrukcjami. Styl jest inny, niż w tym tekście o pandach, co znaczy że masz doskonałą świadomość pióra, nie jedziesz wszystkiego od sztancy "własnego stylu", ale potrafisz dostosować sposób pisania do treści i pomysłu, by wzmocnić wymowę opowiadania.\nŚwiat jest spójny i przejrzysty. Co prawda nie bawisz się w Magellana, pływasz po mocno uczęszczanych szlakach handlowych. Pomysł na "syndrom voodoo" jest znakomity i nie pamiętam, bym kiedyś się z podobnym spotkał, ale cała reszta to raczej typowa antyutopia bliskiego zasięgu. Fakt, pewien rys charakterystyczny nadaje temu wszystkiemu to, że nie starasz się przedstawić systemu jednostronnie źle (jest opresyjny, ale ma trochę sensu). Nie jest to jednak zarzut poważny (o ile zarzut w ogóle) bo nie wymagam wcale od każdego tekstu żeglowania po nieznanych wodach, sprawne manewrowanie między wielgachnymi supertankowcami też jest cenną umiejętnością.\nTak trochę na marginesie (bo odnosi się do wielu podobnych tekstów, nie tylko do Twojego): w całej tej wizji wszechobecnego systemu społeczeństwo jest wyjątkowo monolityczne. Brak podziałów choćby etnicznych czy religijnych, jakby Europa w niedalekiej przyszłości pozbyła się wszystkich problemów z rożnorakością grup społecznych. Można być tylko totalnie w systemie, albo totalnie poza nim. System, który nie musi sobie radzić z ogarnięciem bazyliona grup i warstw (ha, dość archaiczne określenie) społecznych może być dużo prostszy i przedstawiać pozory skuteczności, tym samym znacznie ułatwiając pracę autorowi antyutopii :-)\nTeraz pozostaje jeszcze kwestia piórkowego głosowania. Czy porządna, solidna, bardzo dobrze napisana, bazująca na ogranych motywach i nadziana tu i ówdzie wisienkami oryginalnych pomysłów fantastyka zasługuje na piórko? Jeszcze nie wiem, gdybym widział w tekście coś pozwalającego, jakąś supernową geniuszu, to bym się nie zastanawiał. Z drugiej strony tekst jest pod wieloma względami podobny (choć oczywiście o czymś innym i inaczej napisany) od opowiadania Chrościska o Homo Platfusofilus – głównie w tym, że obydwa należą do tej nielicznej grupy, którą czytając nie przewijałem co jakiś czas do komentarzy ;-) – a co do tamtego to jestem w zasadzie przekonany… Zobaczymy. Czas jeszcze jest.\nAha i jeszcze jedno na koniec. Nie znam Twoich publikacji w innych miejscach, ale tu, na portalu NF masz przegadany i poniekąd rozmemłany debiut, niezły, ale baśniowo-poetycko przegięty i niespecjalnie zrozumiały tekst soworonkowy, taki sobie króciak o potworach pod łóżkiem i ten na UFO, którego bardzo słusznie nie puściłaś. A potem nagle Pandawagonowie i to tutaj. To nie ewolucja, nie rozwój, to eksplozja. Jakby ktoś nagle dołożył Ci moduł pisarstwa, jakbyś podpisała jakimś czerwonym płynem dokument o odpowiedniej treści, zapisany na pergaminie o podejrzanej fakturze…\nSorki, to tylko takie luźno rzucone wrażenie… ;-)\nkobieta, Wrocław | 01.04.19, g. 14:01\n@Wilku z Betonu, witam na pokładzie!\nBardzo cieszę się, że opowiadanie przypadło Ci do gustu i skłoniło do sięgnięcia po inne moje publikacje. Jeżeli chodzi o postać Villema – a raczej dwóch kluczowych tutaj bohaterów: jego i inspektora Reese – są oni poniekąd symboliczni i myślę, że całość nabiera więcej sensu, jeśli będą rozpatrywani razem. A już zwłaszcza wówczas, gdy zderzyć ich z procesem, który stał się motywem przewodnim tego opowiadania, a który odpowiada na Twoje pytania: dlaczego Norton wrócił do społeczeństwa i dlaczego zabił się, działając przedtem według reguł, które wcześniej zakwestionował?\nA przede wszystkim – dlaczego uważasz, że napisał stek kłamstw? ;)\n@Asylum – z częścią Twoich zarzutów nie zgadzam się w całej rozciągłości, jednak nie wyjaśnię krok po kroku, dlaczego moje zdanie jest właśnie takie. Zabiłoby to wszelki sens pisania tego rodzaju opowiadań i odwoływania się do metaforyki.\nNiemniej jakąś tam jednak polemikę podejmę. ;)\nPo pierwsze: Czy Sara mogła nie znać jego poglądów i twórczości? Myślę, że tak – skoro dziewczyna rzuciła go bez słowa, kiedy tylko jego opinia została publicznie nadszarpnięta, można wywnioskować, że ta relacja w gruncie rzeczy była płytka i niepoparta dialogiem.\nPo drugie: Immunologia i biologia molekularna bazuje praktycznie wyłącznie na nazewnictwie angielskim, wolałam przytoczyć po prostu oryginalny skrót. A wyboru szlaku wewnątrzpochodnego pozwolę sobie nie tłumaczyć, bo jest ściśle związany z interpretacją tekstu. ;)\nPo trzecie: Nie zgodzę się z zarzutem niespójnej koncepcji i niejasności motywacji Nortona, którego postulaty zostały całkiem jasno wyłożone. Słusznie zauważyłaś, że ostatecznie skupiał się i tak na sobie – nie jest to przypadkowy artefakt wynikający z nieprzemyślanego poprowadzenia postaci, podobnie jak fakt, że “żaden z bohaterów drugoplanowych za grosz nie wierzy w ideologię” – a dlaczegóż by miał? Elementy systemu mają działać, a nie deliberować o systemie. Ten zaś system jest tak szczelny właśnie dlatego, że jednostka go realizuje, zamiast kwestionować swoje miejsce.\nPo czwarte: Nigdzie nie zasugerowałam, że rządziła klika.\nPo piąte: “Społeczeństwo nie jest tak proste, w gruncie rzeczy, jak organizm” – Nie zgodzę się, a ta niezgoda jest motywem przewodnim całego opowiadania. “Dobry obywatel w Twoim świecie – kim jest, to ważne pytanie” – bardzo ważne. ;)\nPo szóste: Nie zgodzę się, że dokumenty są bełkotliwe i niezrozumiałe – fakt faktem, język stylizowany na prawniczy momentami przeraża (chyba taki właśnie miał być? :D), ale po odbiorze czytelników widzę, że ich odcyfrowanie nie nastręcza trudności.\nSumma summarum myślę, że mamy tutaj chyba sytuację podobną jak z Fajromem – nie zgadzamy się co do elementarnych motywów, na których został oparty tekst, jego filozofia i logika. Niemniej cieszę się, że miałaś ochotę tutaj zerknąć i wytrwałaś do końca! :D\nkobieta, Wrocław | 01.04.19, g. 14:33\n– Dantalionie, pisz – rzuciła, odkręcając buteleczkę krwistoczerwonego lakieru do paznokci. – Drogi Thargone, dziękuję ci za wizytę i…\nZgięty w półukłonie, kuriozalnie szpetny demon zaklął i otworzył laptopa.\nDziękuję ci za wizytę i witam na pokładzie ORP Becikowe!\nBardzo cieszę się, że wykonanie przypadło Ci do gustu i uważasz, że posiadam wyczucie pióra (Oś chorągiewka stosina – normalna rodzina!) – przyznaję, że za każdym razem staram się opowiedzieć historię słowami, które będą do niej pasowały. Jeżeli chodzi o Magellana i nieuczęszczane szlaki handlowe, z przykrością muszę stwierdzić, że racji masz tu mniej więcej tyle samo co włosów i…\n– Dantalionie! – warknęła ostro, unosząc wzrok znad rozczapierzonej dłoni. Dwa paznokcie czekały jeszcze na swoją porcję lakieru; gęsta kropla o barwie byczej krwi skapnęła na pergamin zasnuty pajęczym pismem.\nDemon złożył kozi pysk w ciup i teatralnie zamrugał.\n– Tak, ma’am?\n– Nie możemy tak się zwracać do ludzi.\n– Ależ, ma’am…\n– Po prostu nie możemy. Skreśl to.\nJeżeli chodzi o Magellana i nieuczęszczane szlaki handlowe, pozwolę sobie do nich wrócić później. Syndrom voodoo, czyli śmierć socjogenna, jest faktycznym zjawiskiem i doskonale pasowała mi tutaj do zilustrowania motywu przewodniego tego opowiadania – a motyw ten twardo uzasadnia, dlaczego przedstawione tu społeczeństwo jednolite jest, będzie i być musi. Wydaje mi się, że rozumiem, co masz tu na myśli – tego rodzaju rozwiązania są często spotykane w antyutopiach, choć zdają się być mało prawdopodobne – tutaj jednak nie wynikają z mojego niedbalstwa lub nieprzemyślenia sprawy.\n– Lepiej, ma’am?\n– Mogę mu już napisać Sama Wiesz Co?\n– Nie piszemy Sam Wiesz Czego ludziom, którzy nas czytają, Dantalionie. Po co mieliby nas czytać, skoro już im wszystko z góry opowiemy?\nWracając zaś do Twojego pytania: “Czy porządna, solidna, bardzo dobrze napisana, bazująca na ogranych motywach i nadziana tu i ówdzie wisienkami oryginalnych pomysłów fantastyka zasługuje na piórko?” odpowiedzieć muszę: panie, nie mnie pytaj! Natomiast zdradzę, że spośród wszystkich moich dotychczasowych publikacji ta jest absolutnie najlepiej odpicowana, jeżeli chodzi o warstwę ideologiczną i konstrukcję uniwersum. W założeniu chciałam napisać opowiadanie, które posiada co najmniej dwie równorzędne, sprzeczne ze sobą interpretacje – a odbiór czytelników powyżej i kilka naprawdę entuzjastycznych podziękowań drogą prywatną pokazały mi, że misję udało się zrealizować. ;) Dlatego też jeżeli chodzi o piórko, bardziej niż na Twoim sakramentalnym “TAK” zależy mi na skłonieniu Cię, byś o moim hasztagu kiedyś jeszcze pomyślał.\nI spróbował zastanowić się, czy “cała reszta to raczej typowa antyutopia bliskiego zasięgu”, bo ja uważam, że niekoniecznie.\nChociażby dlatego, że antyutopią w ogóle może nie być. ;)\n– Na tym kończymy, ma’am? – spytał demon, z gracją pianisty wystukując na klawiaturze ostatnie zdania. Zamaszystym gestem wbił symbol nawiasu i wyprostował się, zwijając język w trąbkę.\nDziewczyna podmuchała na paznokcie.\n– Kończymy. Pozdrów i zaproś go do śledzenia dalszych publikacji.\n– A co z…sekundkę, ma’am… o, mam: “To nie ewolucja, nie rozwój, to eksplozja. Jakby ktoś nagle dołożył Ci moduł pisarstwa, jakbyś podpisała jakimś czerwonym płynem dokument o odpowiedniej treści, zapisany na perga…”\n– Głupoty, Dantalionie. Kliknij “Gotowe” i zajmij się kolejnym tekstem.\nkobieta | 02.04.19, g. 02:15\nPrzeczytałam, dobrze napisane, fajny zabieg z tymi zewnętrznymi “dokumentami”, ładne wplecenie biologii w mechanizmy społeczne (apoptoza, doktryna komórkowa). Niestety, bardzo mi zgrzytnął główny wątek – motyw (i sposób) postępowania Nortona. Poczynając od tego, że skoro od wieku lat 3 żył w społeczeństwie bez socjalu – to skąd nagle przyszło mu do głowy, że socjal powinien być? (To coś, jakby murzyni zaczęli krzyczeć, że powinno się przywrócić niewolnictwo, bo plantacje bawełny upadają ;)). Po drugie – przy wszechobecnym “życiu w sieci” nie wierzę, że nikt nie znał poglądów Nortona przed ujawnieniem książki. A tu nawet najbliższe osoby – matka i dziewczyna były zdumione. Do tego, ta wyjątkowa naiwność, że dokona “przewrotu”, bo wszyscy uznają jego racje (mimo iż z nikim na ten temat nigdy nie rozmawiał(!)) – czytając opowiadanie nie widziałam tej jego “racji” ani przez chwilę i w zasadzie, to nie rozumiem, czemu Aiden i spółka wynajęli hejterów – imo, nie musieli, z czystego tekstu wychodzi “oszołom” (zwłaszcza, w realiach opowiadania). Podsumowując – opowiadanie byłoby świetne, gdybyś dała jakiś bardziej realistyczny (w świecie opowiadania) problem. A tak, mam uczucia mieszane.\nkobieta, Wałbrzych | 04.04.19, g. 18:28\nBlack Mirror, Modyfikowany Węgiel, Dystrykt-9 i 1984-ty wchodzą razem do baru…\n…a za barem, w zaułku, Norton buszuje właśnie po śmietnikach?\nOdrobinę przewidywalne, ale nadrabiasz tym smacznym teatralnym stylem, który bardzo lubię (u Ciebie, wisielca, Słowika, stna, wybrańczyni i funa), także czytałam zadowolona. Jako że fabuła to tak trochę zlepek innych fabuł, miło było ujrzeć rzeczy absolutnie Twoje – np. dokumencik z pieczątką (rzeczy clickable są cacy) albo ten charakterystyczny wiktorzycowy trupizm. Nortona jako postaci nie lubię – jak to symbol, jest hologramem reprezentującym ideę, którą popiera się lub nie; więc modlić się za niego nie będę :) Swoją drogą, modlitwy nie mają chyba większego znaczenia – zaraz mi je ktoś wykorzysta do napędzenia jakiejś nienawistnej maszyny.\nCiężko odejść od wizerunku-fundamentu dystopijnego społeczeństwa, każdy próbuje odbić się od niego we własnym kierunku, co nie jest wcale proste – a jednak coś Twojego jednak tutaj jest, może nie mega dużo (a szkoda), ale tak czy siak, gatunek lubię, filozofowanie lubię, więc bawiłam się dobrze podczas lektury. Może tylko coś bardziej “łubudu”-tnego następnym razem? ;)\nmężczyzna, Świnoujście | 05.04.19, g. 18:50\nPogrywasz znanymi motywami i elementami (manipulacje władzy, ogłupione społeczeństwo, obozy "wyautowanych z systemu" itd.). Słyszę tutaj dalekie echa klasycznych książkowych antyutopii Huxleya, Orwella, Zamiatina; oraz filmowych "Surogatów", "Minority Raport", czy nawet "Equilibrium”.\nJest trochę racji w tym, co napisała Bellatrix. Czy Twój bohater mógł mieć aż taki wpływ na świat, czy to naiwne założenie? Trudno jednak uznać to za grzech Autora. Wszak cała kultura pełna jest takich postaci, które służą głównie przedstawieniu zawartej w tekście idei. Postaci, które znajdują się w pewnych okolicznościach i wykonują jakieś działania, które odkrywają większe od nich procesy, tajemnice i poruszają fundamenty świata przedstawionego. Wyolbrzymiony wpływ tych postaci na owe światy wpisany jest w taki schemat, ten typ fabuły i narracji.\nZatem zawieszam niewiarę i ufam Autorowi, że jego bohater napisał książkę, która w innych okolicznościach i w mniej odmóżdżonym systemowo społeczeństwie mogła być zarzewiem jakieś rewolucji. Mogła demaskować i obnażać prawdziwe oblicze świata i władzy. I ta władza pograła owym bohaterem po swojemu ku własnych korzyści.\nPrzyznam szczerze, że mnie bardziej podpadło samobójstwo głównego bohatera. Takie nijakie to rozwiązanie. No i stworzyłaś dosyć sztampowe postaci antagonistów.\nAle ogólnie jestem na tak ;). Brakuje chyba takiej fantastyki pełną gębą z socjologicznym zacięciem. Dystopii bliskiego zasięgu, kreującej rzeczywistość możliwą i znajdującą się niemal na wyciągnięcie ręki. Rozwijasz po swojemu pewne trendy czy zjawiska, jakie dziś dostrzegamy wokół siebie. I chociaż zdają się absurdalne, to przecież historia uczy, że nic nie jest wystarczająco absurdalne, by się nie ziścić, a ludzkość w swej masie jest nieprzewidywalna. "Ekstrapolujesz" te fenomeny społeczne w kierunkach, które nam wszystkim świtają na horyzoncie wśród najgorszych z możliwych opcji.\nOd strony warsztatowej i technicznej tekst jest napisany bardzo sprawnie i czysto. Kilka razy pokiwałem głową z uznaniem dla jakiegoś pomysłu, gadżetu, chwytu literackiego, sformułowania czy porównania.\nkobieta, Wrocław | 05.04.19, g. 20:37\n@Bellatrix! Cześć, dzięki Ci, że wpadłaś i zostawiłaś po sobie ślad. ;)\nCieszę się, ze spodobała Ci się zastosowana forma i “komórkowe” odniesienia, które stanowią pewną kreatywną interpretację twierdzenia mojej profesor genetyki (choć pani Basia pewnie nie spodziewałaby się akurat takiego jego rozwinięcia…). Względem Twoich wątpliwości co do postępowania i postawy Nortona, myślę, że dają się one uzasadnić. Po pierwsze, przy dostępie do źródeł historycznych odkurzanie dawnych (choć w tym opowiadaniu – nie aż tak dawnych, wszak minęło ledwie dwadzieścia lat z okładem) idei nie jest niczym dziwnym. Ich przenikanie do środowisk, które z pozoru nie powinny być na nie w żaden sposób chłonne, także. Przykład? Istniejący nawet w tej chwili polscy neonaziści. Fakt, nie jest ich wielu, aleich część nie skończyła trzydziestki, nie ma w rodzinie żadnego Niemca i wykazuje chore fascynacje faszyzmem. Zdziwiłabyś się, ile potrafią zapłacić za nazistowski mundur oficerski uszyty z oryginalnego materiału. Skąd się w nich to bierze? Nie wiem. Może z przemożnego pragnienia, by robić obojętnie co, byle tylko inaczej niż pokolenie rodzicielskie?\nDlaczego nikt nie znał poglądów Nortona? Myślę, że nie jest to tak bezsensowne, jak się wydaje. Internet czyni nas lepiej skomunikowanymi, ale niekoniecznie bardziej otwartymi. Znam ludzi, którzy z niektórymi poglądami kryją się, także (a raczej: przede wszystkim) przed najbliższymi. Żeby daleko nie szukać, jestem taką osobą.\nA wygrzebał coś z tych śmieci ciekawego?\nWiktorzycowy trupizm zrobił mi dzień, proszę Żonglera. Cieszę się, że znajduję tu jego entuzjastów! Myślę też, że zdziwiłabyś się, jak wiele “mnie” i “mojego” w tym tekście jest. Właściwie to sądzę, że jest to mój najbardziej “spersonalizowany” tekst, jaki do tej pory gdziekolwiek opublikowałam (może z wyjątkiem jednego, który cierpliwie oczekuje na ujrzenie światła dziennego). Właściwie to główną formą “Hasztagu” było wyeksponowanie właśnie tej kwestii, co, jak widzę, zostało przez niektórych wyłowione. Na dobre albo na złe.\nCieszę się, że aranżacja Ci się podobała, i będę zaszczycona, jeśli zerkniesz tu jeszcze kiedyś, żeby dogrzebać się do kolejnych porcji “mnie”. Tylko mam nadzieję, że wciąż będziesz po tym rozlewać ze mną piwo!\nSądzę, że zastosowane tu ograne chwyty nie są aż tak ograne. ;) Lektura powyższych komentarzy pokazała mi, że interpretacja tego tekstu jest niejednoznaczna i nie trzyma się jednej płaszczyzny – tak miało być. Uważam, że to najciekawsze opowiadanie, jakie do tej pory napisałam – i nie ze względu na oś fabularną, wykreowany świat albo dialogi. Ciekawi mnie sposób, w jaki jego interpretacja – i komentarze czytelników – eksponują poglądy odbiorców.\nMiał być kij w mrowisko – całkiem wyszło, a jeśli doliczyć jeszcze tamtą gównoburzę… ;) No.\nSamobójstwo bohatera nie jest tu przypadkowym chwytem, wynikiem nieumiejętności zamknięcia fabuły lub inną akcją po linii najmniejszego oporu. Całe opowiadanie oparte zostało na zjawisku, które ekstrapoluję na ogół społeczeństwa. W jego świetle zakończenie jest jedynym akceptowalnym dla mnie rozwojem wypadków.\nGdyby skończyło się inaczej, całość – włącznie z motywem przewodnim i sposobem podziału opowiadania – nie miałaby żadnego sensu.\nCieszę się, że tekst zdobył Twoje uznanie (i kiwanie głową – świeć, Panie, nad kręgami szyjnymi Marasa)! Mam nadzieję, że po przeczytaniu monitor jednak nie uległ spaleniu. ;)\nmężczyzna, Kraków | 14.04.19, g. 22:26\nElegancki socjologiczny cyberpunk. O pozycjonowaniu w społeczeństwie za pomocą systemów punktowych opartych o lojalność wobec państwa czytałem dotychczas tylko w felietonach poświęconych chińskim pomysłom, połączenie tego ze zdegenerowaną pop-e-demokracją wydaje mi się pomysłem świeżym, choć przyznaję, że za mało jestem oczytany we współczesnej SF, żeby o tym wyrokować. Tak czy owak, jesteś pierwszą autorką, u której o tym czytałem i tak już zostanie ;)\nOdrobina przyprawy pod postacią elementów religijnych zawsze robi na mnie wrażenie. Przy okazji – gdzieś tam po drodze oczy Matki Boskiej zmieniły Ci się z “kompozytowych” na “laminatowe”.\nMożna tekst rozbierać od strony logiczno-psychologicznej, wskazując na małą wiarygodność bohatera, tak naiwnego w swoich nadziejach co do możliwości zmiany społeczeństwa. Z drugiej strony takimi bohaterami literatura stoi.\nMyląca jest dla mnie scena, w której Norton wprowadza się do nowego mieszkania (tego z akwariami) – wydaje się, że w tym momencie jest kupiony przez system. W kolejnym epizodzie nie ma już bransolety i niezdrowo się prowadzi – ten przeskok jest dla mnie zbyt gwałtowny, zwłaszcza w połączeniu z twistem z jeszcze wcześniejszej sceny.\nUważaj z oryginalnymi porównaniami – te jeżowce uratowałaś kolejnym akapitem o wakacjach, ale ziarenko cisu jest już zupełnie od czapy – kto i po co smakowałby ziarna cisu (no dobra, znam taki jeden przypadek z toksykologii)? Porównania powinny zawierać się w sferze równo dostępnej autorowi, bohaterowi i czytelnikowi.\nkobieta, Kraków | 15.04.19, g. 11:33\nWracam z okazji głosowania oraz w nieco lepszych warunkach do lektury niż kiedy czytałam to po raz pierwszy. Tym razem podobało mi się bardziej ;) Po namyśle główny problem mam, podobnie jak Bellatrix, z kreacją głównego bohatera i jego prawdopodobieństwem, choć po trochu mógł tu zawinić limit. Końcówka wyszła nieco infodumpowa, ale nie bardzo wiem, jak inaczej przekazać zawarte tam informacje. Ogólnie jednakowoż druga lektura wypadła znacznie lepiej niż pierwsza, może nie powinnam była brać się wtedy za czytanie.\nA dodatkowo jedna rzecz mnie zastanawia, na którą wcześniej uwagi nie zwróciłam, ale to może być zboczenie zawodowe…\nWybrałaś na miejsce akcji Drezno – przywołałaś Bismarcka i stary kościół, a przecież akurat Drezno jest w ogromnej mierze odbudowane po bombardowaniach… Celowo? Bo drugie skojarzenie, jakie mi się w związku z tym nasuwa, to “Rzeźnia nr 5” – jest coś na rzeczy? Czy też sobie nadinterpretuję?\nTo natomiast mnie zastanowiło inaczej:\n“Villem zagryzł zęby tak mocno, że aż poczuł, jak żwacz wypycha mu skórę na policzkach.”\nOn jest lekarzem, że używa tak technicznego określenia? Skoro narracja jest z jego punktu widzenia, to wszystko, co w niej jest, powinno być w jego zasięgu myślowym.\nmężczyzna, 34 lata, Gdańsk | 16.04.19, g. 18:21\nWłaściwie mogę napisać to samo, co poprzednio. Świetny pomysł, przemyślane wykonanie i jasna treść, przesycona do tego emocjami. Tu i ówdzie jakaś gruda się trafi – przedstawienie dwóch głównych antagonistów pierwsze mi się pojawia na myśli – ale nie jest to ani przeszkadzające w odbiorze, ani jakieś decydujące dla finalnego odczucia po tekście. To wyśmienity koncert fajerwerków. Stąd z czystym sumieniem stawiam TAKa :)\nmężczyzna | 16.04.19, g. 18:48\nJak to dziwnie w życiu bywa – z nominowanych w marcu opowiadań to właśnie czytałem jako pierwsze, a skomentuję je jako ostatnie XD\nNo ale co się odwlecze, to nie uciecze!\nDobra historia. Podobała mi się właściwie od pierwszego czytania – szczególnie dojrzałością narracyjną, sprawnym tempem, upojnym worldbuidingiem i wartkim tempem, dzięki któremu czytałem z zainteresowaniem do samego końca.\nElement interaktywny sprawił, że immersja podskoczyła na niesłychany poziom. Przejrzałem to wszystko raz jeszcze po publikacji i widzę, że odwaliłaś kawał świetnej roboty. To tylko opowiadanie, a jednak znalazłaś w niej miejsce tak na mikro– (wątek osobisty Nortona), jak i makrokosmos (jego książka, wątek społeczny). I wszystko ładnie się zazębia, po czym satysfakcjonująco kończyć. Brawo, Wiktorio!\nMinusy? No, ten nijaki Norton. Nie zmienię zdania co do chłopa ;p\nAle tak poza tym, to spisałaś się.\nkobieta, 30 lat, Kraków | 27.01.20, g. 12:44\nDobry tekst, wyważony pod względem akcji, słów dziwnych, emocji i skrojenia bohatera, a przy tym świat przedstawiony nie został zaniedbany ani kiczowato przerysowany. Napięcie sieciowe, tak bym to nazwała, dobrze pokazuje kierunek wirtualnego rozwoju, bez popadania w przesadę. Nie mam wiele do napisania, to i nie będę wymyślać na siłę i usiłować stworzyć rozprawki filozoficznej. Tekst jest wzrocowy, interaktywność na plus ;)\nkobieta, 41 lat | 23.02.20, g. 20:55\nKolejny bardzo dobry tekst Wiktorii, bardzo dobry, ale niepokojący, dający do myślenia, przedstawiajacy pewną przerażającą wizję rzeczywistości, wobec której nie da się przejść obojętnie; szczególnie, że poruszasz tu kwestie ważne we wspólczesnym świecie.\nA poza tym, jak to u Ciebie świetnie opisy, rewelacyjny język, narracja, styl. Po prostu bardzo dobrze się czytało. Wyjątkwo satysfkacjonująca lektura. Serdeczne gratulacje :)\nmężczyzna, 39 lat | 24.02.20, g. 02:49\nOoo, ale się przy tym zaplułem ;-D Śliczny neologizm ;-)\nCzyta się: gładko, słowem operujesz zacnie i człowiek leci do samiutkiego końca w trybie turboczytania.\nLajtomotyw: brzmi Zamiataninem i Orwellem, trochę Huxleyem i Bradburym, ale nie ujmuje to przyjemności z lektury nic a nic.\nBajery: na plus, wykorzystujesz medium, jakim jest internet mimo #brajtozy w funkcjonalnościach portalu – nic przełomowego, ale bardzo, bardzo miły akcent, który jednocześnie służy jako wyróżnik-skojarzenie pozwalające zapamiętać tekst.\nBardzo spodobała mi się metafora społeczeństwa jako organizmu poddanego rygorowi efektywnego oczyszczania i naprawiania się, by żyć (apoptoza, odwołanie do nowotworu i limfocytów). Podoba mi się przedstawienie bliskiej przyszłości ekstrapolowanej z bieżących trendów politycznych i społecznych, w tym “utopieniu” się w reżimie akceptacji sieciowej. Niby nic nowego, ale jak obrazowo przedstawione. Reese – pełnokrwista, niejednoznaczna postać, mogłabyś całą serię w oparciu o tego bohatera napisać :-) Podoba mi się też prezentacja, bez odautorskiej oceny, dwóch różnych punktów widzenia – zarysowujesz konflikt na starcie, pozwalasz mu się rozwinąć i zostawiasz czytelnikowi decyzję, z kim mu bardziej po drodze. Podoba mi się, że ten “jednomyślny” system nie jest narzucany siłą, a bardziej polega na logice tłumu, który napędza się sam poprzez wirtualne relacje i opinie; jest to system znacznie subtelniejszy niż opisujące totalitarne systemy antyutopie klasyków s-f. Tekst trzyma tempo, nie ma tu zbędnych elementów ale…\nMoje “ale” dotyczy postaci Nortona. Jest… Swoje wrażenie podsumuję tak: miękka faja. Nie chce mi się wierzyć, że byłby zdolny targnąć się na swoje życie. Jego względnie krótka przemiana z nonkomformisty, kontestatora w tubę propagandową dla systemu – jest do przełknięcia, jest logiczna (sygnalizuje to jawnie pierwszy raport doktora). Norton jest buntownikiem słabym, nieświadomym braku swego kręgosłupa, a przy tym przeświadczonym początkowo o mojszości swojej racji i jednocześnie dociskanym przez nieśmiertelny instynkt przetrwania. Jego samobójstwo smakuje sztucznie, jakbyś musiała ciachnąć ten wątek bo “szybko, do brzegu” – wszak taki gest wymaga niewyobrażalnego wręcz przełamania się, zduszenia podstawowego imperatywu, by żyć. Zgrzyta mi to w tej postaci. Przez to odnoszę wrażenie, że Nortona spojrzenie na świat nie ewoluuje, nie zmienia się mimo doświadczeń; dlatego ten samobój straszliwie obniża dla mnie wydźwięk tego tekstu. “Pokochanie Wielkiego Brata” u Orwella było właśnie tym bardzo gorzkim, pesymistycznym finałem; Д-503 zapisujący się na Wielką Operację, po której nie pamięta ukochanej i skazujący ją następnego dnia na śmierć niesie potężny ładunek emocjonalny… Ty ograniczyłaś się zwrotem w kierunku podsumowania postaci Reese’a jako niezbędnego, choć niebezpiecznego, elementu społeczeństwa rozumianego jako organizm.\nSkok w antyutopijny świat: system ludziom serce skradł\nmiast społeczeństw jest organizm, co niestraszny jest mu wróg,\nmężczyzna, 31 lat, Koszalin | 25.02.20, g. 16:25\nPamiętam, że do tego tekstu zaglądałem zaraz po jego opublikowaniu i klikałem w interaktywne części. Mnie się ten interaktywny pomysł podobał, owe załączniki też ładnie stylizowane. Ale za cholerę nie mogę sobie przypomnieć, dlaczego wtedy nie przeczytałem tekstu :D Obstawiam brak czasu, lub jakiś rozpraszacz – ale teraz nadrobiłem, bo mam zaległości w tych nominowanych tekstach!\nI cieszę się, bo bardzo fajnie napisane. Czyta się gładko, tylko ta Matka Boska Apopkelptomanka, za cholerę nie mogłem tego słowa zapamiętać i musiałem je sylabować za każdym razem :D – pewnie się okaże, że tylko ja tego nie znałem…\nWszystko pięknie i cacy, tylko się do jednego przyczepię. Ci mundorowi/agenci/kripo czy jak ich zwać, mogliby używać tłumików, skoro tak po cichu raczej odwalają wykluczonych.\nTen gadżet-opaskę to muszę sobie kupić, nie wiesz gdzie i za ile?\nStrefa offline w katedrze dobra, I te niby przerysowane wpisy mieszkańców, a jak się tak spojrzy na Internety, to wcale nie przerysowane… No i problem z socjalem istnieje, tylko nikt nie wymyślił jak go rozwiązać. Proponujesz tutaj dość skrajne, ale czy tak bardzo fantastyczne rozwiązanie? Socjal to często dawanie ryby zamiast wędki, z drugiej strony zabrać kalekim? Selekcja naturalna? No i pytanie, co czyni nas ludźmi, a nie zwierzętami itd… itd…\nNo, podobało się. Masz swój styl i dobrze się to czyta.\nkobieta, Warszawa | 26.02.20, g. 20:19\nPodobał mi się pomysł z interaktywnymi dodatkami, widać, że napracowałaś się nad stworzeniem tła tej opowieści. Zajrzałam do opowiadania pierwszy raz, zdziwiłam się, bo jest inny niż Twoje teksty, które znam.\nCzytało się dobrze, sprawnie prowadzisz narrację. Bohater wiarygodny, z rodzaju tych uwikłanych w historię. Jedynie postępowanie rodziny Nortona, zwłaszcza jego matki, wydało mi się mało realistyczne. Za to mocno wybrzmiała charakterystyka ludzi z przyszłości, a może również z teraźniejszości, pokazanie społeczeństwa ślepo wierzącego chasebookowi, w którym utrata konta równa się śmierci. Ogólnie, dobry i ciekawy tekst.\nmężczyzna | 10.03.20, g. 22:06\nNapisane żwawo i z charyzmą, widać, że znakomicie operujesz słowem i swobodnie nadajesz stylistykę w zależności od tego co w danym momencie piszesz (czy to fragment Raju utraconego, Ocalonego czy narracja). Świat jest wiarygodny, ciekawy i wypełniony drobnymi szczegółami, które go budują. I w sumie nie wydaje się bardzo odległy czy niemożliwy.\nŚwietnym pomysłem wydają mi się również linki interaktywne (choć i bez nich opowiadanie jest znakomite). Są bardzo dobrze i autentycznie wykonane.\nBardzo przypadło mi do gustu głosowanie w sprawie winy przez ludzi. A to że dodałaś perspektywę Brigitte Delacroix i Jeffa, którzy przy okazji jakichś tam czynności niedbale klikają o winie jest naprawdę wyśmienitym zagraniem.\nNo i jeszcze te dwie perełki:\n– Zamknąć pysk w porę to też wolność słowa.\n– Imponujące. Co czujesz w takich momentach? (…)\n– Kiedy zabijam ludzi? – Reese wzruszył ramionami. – Przeważnie zapach prochu.\nkobieta, 48 lat, Kraków | 13.03.20, g. 14:36\nPomysłowy, literacko dobrze przemyślany, koncepcyjnie ciekawy tekst – sam fakt, jakie wzbudził dyskusje, o tym świadczy. Zasłużenie znalazł się na liście dziesięciu najlepszych tekstów roku.\nkobieta, Szczecin | 14.03.20, g. 09:55\nJest rozmach, do tego bardzo porządny. Sam ogrom świata wraz ze zbuntowanym bohaterem powoduje, że jestem zadowolona. Bardzo sprawnie rozpisałaś wątki, więc nie czułam się zagubiona w świecie przedstawionym. Rzeczywiście można było wskoczyć do realiów Villema, ale… no cóż, jest ale. Kiedy jestem po lekturze tego typu opowiadania (lub książki) zaczynam się zastanawiać czy czegoś mi nie brakuje. Kiedy czytam, jest efekt wow, pochłania mnie świat, a później refleksje mnie otrząsają trochę. W każdym razie, mam poczucie, że chodzi o ten klasyczny motyw z jaką łatwością można manipulować informacją i ludźmi. W pewnym momencie miałam poczucie, że to za grubymi nićmi szyte.\nAle ogólnie, opowiadanie jest bardzo dobre, a możliwość interakcji z dodatkowymi plikami było super. Jeszcze bardziej mnie trzymało przy lekturze.\nkobieta, 24 lata | 14.03.20, g. 22:34\nTak jak i komuś wcześniej, opowiadanie przywiodło mi na myśl “1984”, choć uważam, że nie porusza do końca tej samej tematyki. Czytałam je z zainteresowaniem – dobrze przedstawiasz bohatera, który z jednej strony jest przeciwny temu, co dzieje się na świecie, a z drugiej ni potrafi bez tego świata żyć, przynajmniej ja to tak rozumiem.\nPogubiłam się na moment gdzieś przy wprowadzeniu postaci lekarza, wydaje mi się, że zbyt dużo nowych informacji oraz równocześnie niewiadomych pojawiło się w jednej chwili. Szczerze, nie bardzo też rozumiem, dlaczego Norton zgodził się napisać tę książkę. Nie wydaje mi się, aby w to wierzył.\nOgółem jednak tekst jest dobrze napisany, fajnie kreujesz świat, a i te dodatkowe materiały – szczególnie pierwszy – dodają trochę klimatu.\nkobieta, 26 lat, Wrocław | 16.03.20, g. 20:14\nOk, nadrabiam komentarze. Póki co, jeszcze nie wyszłam z Twojego tekstu zawiedziona. #prayfornorton może nie odbiega znacząco od tematyki, która nieraz się już pojawiała, od wizji kierunku w jaki podąża społeczeństwo, kiełkujący w realu już teraz. Niemniej jednak jest to tekst, który czyta się znakomicie, wciąga, wzbudza emocje i pozostaje w pamięci. Nie dziwota, że znalazł się w czołówce :) I życzę mu powodzenia w głosowaniu.\nP.S. Bardzo mi się dodatek w postaci załączników podobał.\nmężczyzna | 17.03.20, g. 10:50\nNooo… Powiem Ci, Wiktorio, że jestem pod wrażeniem. Zwykle nie podzielam entuzjazmu innych osób pod Twoimi opowiadaniami, ale tutaj ocena mocno w górę.\nOgólnie znasz moje zastrzeżenie do pozostałych tekstów i… Hm, wychodzi na to, ze tu ta cecha również jest obecna, choć w mniejszym natężeniu (raczej nie kwestia przyzwyczajenia, bo obecność tej cechy treści jest dla mnie wyraźna, tylko własnie mniejsze natężenie względem cąłosci treści).\nKoszmarny świat, czas psychopatów, manipulacja postaci przez inne postacie, manipulacja czytelnikiem przez autorkę ;-), ugryzienie tematu lajków od innej strony, ciekawa wrzutka neurosocjologiczna odnośnie oddziaływania terminali na zdrowie.\nDla mnie klasa i szkoda, że wśród tych Twoich tekstów, które oceniam inaczej od większości, przegapiłem akurat ten.\nPS. Odzyskał twarz, czy ją stracił przed sobą? Odzyskał twarz przed społeczenstwem czy to raczej społeczenstwo w ramach masowej hipokryzji odzyskało swoją twarz we własnych oczach, mimo przed finałem nawet nie uważało, ze ją straciło? Fajne prowokowanie do pytań.\nmężczyzna, Płock | 19.03.20, g. 14:25\nPowracam jeszcze z komentarzem plebiscytowym. U mnie opowiadanie w top 5. Dlaczego nie w top 3? Prawdopodobnie dlatego, że niespecjalnie przepadam za dystopią. Nie do końca pasowała mi psychologia postaci, ale to drobiazg. Generalnie trudno się do czegoś przyczepić, może poza niewielkimi zakłóceniami płynności akcji. Na pewno wszelkie pochwały i zachwyty zasłużone, ja też od strony technicznej nie mam większych zastrzeżeń, zresztą sam wniosłem drobny wkład w obróbkę i szlify. Zwyczajnie nie odnajduję się w takich realiach, strasznie to wszystko jakieś odczłowieczone, co jeszcze byłoby pół biedy, ale to jest taki rodzaj odczłowieczenia, który mnie odstręcza. Mam z tym opowiadaniem coś takiego, że moje odczucia z nim związane są cholernie mało uchwytne i ciężkie do przekazania. Po prostu jest w nim coś nie do końca kompatybilnego z moją wrażliwością, jest jakaś nuta cyberpunku, który słabo trawię w formie literackiej (lepiej w filmowej). Klimat też ciężki jak jasna cholera i nic tego nie równoważy, nie przełamuje, brnę przez to uczucie beznadziei od samego początku do końca. Tak to, kurde, odbieram :/\nPodsumowując, po kolejnym przejrzeniu tego opka dzieje się ze mną coś takiego, że aż mi się prawie “tryb Asylum” w komentarzu załącza. Dobry tekst, jak widać wywołuje we mnie bardzo konkretne emocje, a to osiągnięcie, ale nie jestem targetem, tyle :P\nkobieta, 25 lat, Kraków | 19.03.20, g. 15:06\nOkej, powracam, Wiktorku, do ciebie.\nNic się nie zmieniło z moich odczuć, nadal uważam, że jest to bardzo dobre opowiadanie, napisane z rozmachem, każde słowo jest tam, gdzie powinno być, znaczy że na swoim miejscu. Fajne jest to, że można go sobie interpretować na różne sposoby i jako dystopię i jako nie-dystopię, bo kto niby powiedział, że podanie do ręki prawa możliwości decydowania o zbiorowości członkom tejże od razu musi być dystopią. Dobrze było tu wrócić, no.\nTrzymam kciuki za pierwsze miejsce w plebiscycie!\nmężczyzna, 21 lat, Piaski | 19.03.20, g. 20:05\nTo jest tekst, którego się oczekuje na papierze, a przynajmniej takiej jakości ja oczekuję się na papierze. I szerze oraz delikatnie mówiąc, irytuje mnie, że będę musiał głosować na to w plebiscycie, bo to powinno być na wspomnianym papierze, w twardej oprawie i zbierze opowiadań lub powieści o takich realiach. Nie będę wnikał w styl, nie pochylę się nad warsztatem, bo dobrego tekstu nie trzeba chwalić.\nPodoba mi się cykl idealisty wrzuconego w system, jest przykry, poruszający, ale prawdziwy. Tutaj również nie będę się rozpisywać, bo dobrze wiesz i ja też dobrze rozumiem, co chciałaś przekazać. Udało się. Jeden jedyny czep, drobny, subiektywny i nieznaczący.\n@Alex Berger: #prayfornorton\nTo opowiadanie powinno się skończyć tutaj, jak dla mnie oczywiście. Końcówka tylko przyćmiła brzmienie tego fragmentu, a właściwie wszystkiego, o czym mówili w tym końcowym fragmencie, można się było domyślić. To niedopowiedzenie, zrobiłoby z człowieka miazgę.\n[*] znicz dla kolejnego idealisty, który poślizgnął się na systemie i skręcił kark\nkobieta | 20.03.20, g. 00:51\nŚwietny pomysł wyjściowy z przedstawieniem społeczeństwa jako organizmu w kontekście social media; wysunięcie na pierwszy plan właśnie tej warstwy opowiadania było dobrym pomysłem, bo nie odbiera się go tylko przez pryzmat losów Nortona, nie ma tak jednoznacznego wydźwięku, jaki mógłby mieć przy innym rozłożeniu akcentów; pojawia się więcej niuansów i ścieżek interpretacyjnych, a nad konfliktem jednostka–system wisi w takim ujęciu jakaś ponura nieuchronność.\nZamysł więc udany, a realizacja niezwykle atrakcyjnie podana literacko. Ogromnym atutem Twojego stylu jest to, że przy przejrzystości i przystępności przekazywania myśli nie staje się przezroczysty, ale pozostaje charakterystyczny i wyrazisty. Żonglerka nazwała go “teatralnym” i podoba mi się to określenie – drobiazgowo budujesz dramatyzm poszczególnych scen, przy czym utrzymujesz do niego pewien dystans, który pozwala tekstowi zachować lekkość. Nie dajesz też czytelnikowi się nudzić, a to wzbogacając narrację fragmentami książki Nortona i wstawkami z Chasebooka, a to wplatając perspektywę postaci pobocznych, a to dodając elementy interaktywne; nie wspominając o błyskotliwych zdaniach-perełkach. Znakomity tekst. :)\nmężczyzna, 29 lat | 20.03.20, g. 19:18\nMocny tekst, podobały mi się zwłaszcza te porównania i metafory biologiczne, stworzyły pewną spójność wizji i dodały oryginalności. A przy takich utopiach z motywem buntownika przeciwko systemowi ważne jest się czymś wyróżnić. Językowo też na bardzo wysokim poziomie. Co do tych linków to dla mnie to jednak zbędny bajer – rozumiem zamysł wprowadzenia interaktywności nawiązującej do treści opowiadania, ale to przeklikiwanie mnie jednak wybijało z rytmu czytania. Podobne wrażenie miałem przy Black Mirror: Bandersnatch, gdzie interaktywność odebrałem jako bajer i tyle. Ale poza tym drobiazgiem nie mam się do czego przyczepić. Świetny tekst.\nmężczyzna | 21.03.20, g. 15:06\nkobieta, 24 lata | 21.03.20, g. 23:20\nKolejne polityczne opowiadanie, więc byłam do niego nastawiona dość sceptycznie, ale naprawdę, robi robotę! A kwestie polityczne są tu podane w łatwy sposób. Podobał mi się klimat, a historia, jak na tego typu opowiadanie, wciągnęła mnie. Nie wiem, co jeszcze mogę napisać, bo już jestem zmęczona maratonem czytania plebiscytowych opowiadań, ale ogólnie wrażenie bardzo pozytywne i zastanawiam się nad przyznaniem głosu temu tekstowi.\nmężczyzna, 71 lat, Toruń | 24.03.20, g. 22:17\nZaglądam tu nieprzyzwoicie późno, ze względu na tzw. uwarunkowania obiektywne, ale lepiej późno niż wcale. I powiem, że zbudowałaś całkiem solidny świat nadciągającej przyszłości. Pomysłowe gadżety: biochemiczne kajdanki, garnitury z technojedwabiu, inteligentna włóknina, hologramy, e-papier (w dobie deficytu od razu pomyślałem o e-papierze toaletowym :) ), piękne wisty (– Mam prawo do wolności słowa! – Zamknąć pysk w porę to też wolność słowa.) – wszystko to tworzy scenografię godną polecenia twórcom filmów SF których akcja toczy się w niedalekiej przyszłości.\nMuszę wyznać, że fragmenty „Raju ulepszonego” wskazują na zbieżność poglądów Nortona z moimi, ale Ty jako autor trzymasz właściwy dystans, zachowując pozycje bezstronnego narratora, co jeszcze bardziej przydaje wiarygodności.\nSpołeczność tego niewątpliwie totalitarnego systemu nie funkcjonuje w narkozie lęku tylko perfidnej społecznej inżynierii, która z łatwością radzi sobie z kształtowaniem sympatii i antypatii, o czym świadczy volta tejże społeczności względem głównego bohatera.\nNo i kto by pomyślał: dwie dystopie na podium w plebiscycie! I choć dzieli je dystans czasowy, warsztatowy i koncepcyjny, równie dobrze mogłyby się zamienić miejscami :)\nTak czy owak gratulacje Wiktorze! Miło się stoi obok Ciebie :)\nmężczyzna, Kraków | 17.04.21, g. 21:45\nWszystko pro publico bono. Brrr. Okropność. Polecam do przeczytania i zastanowienia