Esej wspomnieniowy IV.4. O tym, że nie tylko dydaktyką i pracą naukową żyłem | Obserwatorium Edukacji\nEsej wspomnieniowy IV.4. O tym, że nie tylko dydaktyką i pracą naukową żyłem\nO tym, że nie tylko dydaktyką i pracą naukową żyłem w czasie pracy na UŁ\nZgodnie z zapowiedzią, którą zakończyłem poprzednią część moich wspomnień – „Esej wspomnieniowy IV.3. O studenckich obozach naukowych”, zapraszam do ich kolejnego fragmentu, którego tematem jest moja, prowadzona równolegle z pracą nauczyciela akademickiego, działalność społeczna.\nZacznę od opowiedzenia o mojej aktywności świeżo upieczonego magistra pedagogiki w roli – jak to się wówczas określało – prelegenta Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Wielu z czytających tę informację ma prawo mieć bardzo złe konotacje tego stowarzyszenia – jako „miękkiej” przybudówki propagandowej ówczesnej władzy. Nie przecząc tej opinii, muszę jednak powiedzieć, że – jak wszystko – także i to czym konkretnie zajmowały się poszczególne oddziały TWP zależało od osób nimi kierujących. I właśnie w Łodzi ton nadawali ludzie, którzy w ramach w jakich przyszło im działać – robili dobrą robotę.\nWszystko zaczęło się od tego, że podczas studiów była ze mną na roku koleżanka, która pracowała w biurze łódzkiego oddziału TWP przy ul.Piotrkowskiej. I to ona namówiła mnie, abym po ukończeniu studiów odwiedził ją tam – bo oni rozwijają właśnie nurt pracy oświatowej z rodzicami łódzkich szkół (pedagogizacja rodziców) i poszukują osób dobrze przygotowanych merytorycznie do prowadzenia pogadanek – nie tylko z rodzicami, ale i uczniami – na różne, intreresujące te środowiska, tematy. W ofercie chcieliby mieć także odczyty, wspierające nauczycieli w ich pracy wychowawczej\nJeszcze jesienią 1975 roku złożyłem wizytę w siedzibie Łódzkiego Oddziału TWP gdzie zostałem przedstawiony jego prezesce, którą okazała się… moja znajoma, była komendantka Hufca ZHP Łódź-Widzew (z pierwszych lat po reaktywowniu ZHP w 1956 roku) – Freda Sołtysiak. Od razu dostałem konkretne propozycje tematów oraz adresy placówek, do których będę umawiał się na spotkania. Moją pierwszą prelekcję odbyłem w świetlicy środowiskowej na Chełmach pod Zgierzem. Słuchaczami byli okoliczni mieszkańcy w „wieku rodzicielskim”, a mówiłem – tak to dziś pamiętam – „o rozsądnym wspieraniu ich dzieci w roli ucznia”.\nMuszę jeszcze wyjaśnić, że realizacja zadań prelegenta TWP, choć w swych funkcjach miała charakter działalności społecznej, to – w potocznym tego słowa znaczeniu – „społeczną” nie była, gdyż wygłoszenie prelekcji było usługą płatną. Każdy prelegent, dostając „zlecenie” konkretnej prelekcji, otrzymywał jednocześnie druk „delegacji”, na której były wymienione: adres, termin i temat prelekcji, oraz pozostawione miejsce na potwierdzenie jej przeprowadzenia – podpisem osoby upoważnionej oraz pieczątką instytucji, na terenie której ona się odbyła.Nie były to duże kwoty, z tego co pamiętam – dwadzieścia kilka złotych…\nAle nie ze względu na te pieniądze stałem się stałym i „pracowitym” prelegentem. Po prostu – każda prelekcja był swoistą premierą w teatrze „jednego aktora”. Nawet jeśli wygłaszałem kilka (a bywało, że kilkanaście, a nawet więcej) prelekcji na ten sam temat – każda z nich była do innej „widowni”, towarzyszyły jej różne okoliczności, inne były reakcje słuchaczy. I za każdym razem było to dla mnie wyzwaniem, było źródłem adrenaliny. A ta, jak wiadomo, potrafi uzależniać.\nNiezbyt obciążający tygodniowy plan zajęć na uczelni stanowił dodatkową okoliczność sprzyjającą mojej tewupowskiej aktywności. Mogłem wieczorami upowszechniać kulturę pedagogiczną wśród rodziców uczniów, ale także nie miałem trudności, aby przyjmować zamówienia na prelekcje przedpołudniowe: do uczniów – podstawówek, liceów i zawodówek, a także wygłaszać pogadanki do nauczycieli na zebraniach rad pedagogicznych tych szkół.\nBardzo szybko wyrobiłem sobie markę „wziętego” prelegenta, zwłaszcza wtedy, gdy podjąłem się tematów, które – i w tamtych czasach – były swego rodzaju „gorącym kartoflem”: „Problemy dojrzewania” – w ostatnich klasach szkół podstawowych, i „Wychowanie seksualne” – w szkołach ponadpodstawowych. Prelekcje na takie tematy były bardzo chętnie zamawiane przez szkoły, bo niewielu nauczycieli było przygotowanych do tej problematyki, a także – bardzo często – krępowali się oni rozmawiać ze swoimi uczniami na „te” tematy. Zanim ja podjąłem się roli prelegenta z tego obszaru tematycznego – TWP poszukiwało prelegentów wśród lekarzy. A tych – z przygotowaniem z zakresu seksuologii – też prawie nie było. A jeśli już podejmowali się tego zadania lekarze innych specjalności, najczęściej interniści, to później do TWP docierały dość krytyczne recenzje, że „mówią fachowym, niezrozumiałym dla dzieci językiem”, że „wypowiadają się wyłącznie na tematy fizjologii organów płciowych”, że „nie chcą odpowiadać na większość zadawanych przez uczniów pytań”.\nWyjaśnię jeszcze jak do tego doszło, że akurat do mnie (wszak nie seksuologa) skierowano ofertę podjęcia się tych tematów prelekcji. Otóż wszystkiemu była winna owa pracująca w TWP koleżanka ze studiów, której jeszcze wtedy opowiedziałem o przypadku nastoletniego chłopca z „mojego” domu dziecka, którego przyłapano na podglądaniu dziewczynek w WC, z którym odbywałem wizyty u doktora Barczewskiego w poradni seksuologicznej, i o tym, że częste wizyty tam składane spowodowały moje zainteresowanie problematyką okresu dojrzewania oraz, że – dzięki wskazówkom doktora – przeczytałem wtedy wiele wartościowych, popularno-naukowych książek na ten temat. A ona te opowieści zapamiętała i teraz, w sytuacji kierowanych przez szkoły zapotrzebowań na prelekcje o tej tematyce, przypomniała sobie o tym. Więcej o owej historii z domu dziecka –TUTAJ\nW okresie dwudziestu kilku lat mojej prelegenckiej aktywności takich spotkań z obszaru wychowania seksualnego odbyłem kilkaset…\nAle nie tylko na „te tematy” wygłaszałem prelekcje. Bardzo lubiłem i chętnie podejmowałem się spotkań, także cyklicznych, w których realizowałem misję „pedagogizacji rodziców”. Były takie szkoły, które zapraszały mnie na kolejne „okresowe” wywiadówki. Były one organizowane w ten sposób, że rodzice, zanim poszli na spotkanie z wychowawcą klasy swojego dziecka, uczestniczyli w ogólnym zebraniu, organizowanym zazwyczaj w szkolnej sali gimnastycznej. A tam, po krótkim wystąpieniu „dyrekcji” szkoły i organizacyjnych komunikatach Komitetu Rodzicielskiego – czekałem już ja, z kolejną pogadanką…\nI muszę jeszcze pochwalić się odniesionym w tej działalności sukcesem. Otóż Zarząd Główny TWP zorganizował konkurs na najlepszą prelekcję. Namówiono mnie, abym do niego przystąpił. Pamiętam, że na ten konkurs przygotowałem prelekcję pt. „Czy to musiało się tak skończyć”. Adresatami byli rodzice jednej z „moich” szkół, a przekaz owej pogadanki dotyczył problemu samobójstw wśród dzieci i młodzieży oraz sposobów zapobiegania im. Powiem krótko: Moja prelekcja w ocenie trzyosobowej komisji konkursowej (która in corpore uczestniczyła w spotkaniu w tylnym rzędzie) zdobyła w ich ocenie maksymalną liczbę punktów i w konsekwencji zajęła pierwsze miejsce! W skali ogólnopolskiej było tylko kilka takich wyróżnień…\nOprócz nagrody finansowej, owocem tego sukcesu było włączenie mnie do grona „zespołu konsultantów”, co obok prestiżu i bywaniu na ogólnopolskich spotkaniach tychże, skutkowało zwiększoną stawką wynagrodzenia za każdą prelekcję…\nNo i nie będę krył, że moja działalność w TWP została doceniona poprzez przyznanie mi w 1982 roku Srebrnej Odznaki Honorowej „Zasłużony Popularyzator Wiedzy TWP:\nJuż po zakończeniu pracy na UŁ stałem się łódzkim specjalistą od jeszcze jednego tematu prelekcji. Była nim problematyka narkomanii wśród młodzieży – w wydaniu „jak nie dać się wkręcić w branie”. Ale o tym opowiem więcej w kolejnej części moich wspomnień (w części V – z lat 1983 – 1988), bo jest o czym opowiadać…\nJeśli ma się w swej osobowości „gen społecznego ADHD”, to długo nie wytrzyma się bez możliwości „rozładowania” tej potrzeby aktywności. Tak było i ze mną w czasie funkcjonowania w społeczności nauczycieli akademickich Instytutu Pedagogiki i Psychologii UŁ. Wystarczyły dwa lata, a ja dałem się namówić na pełnienie funkcji Zakładowego Społecznego Inspektora Pracy – funkcji, na którą jest się wybieranym przez ogół pracowników – członków związku zawodowego. W tamtym czasie jedynym związkiem zawodowym, do którego należeli nieomal wszyscy pracownicy IPiP, był Związek Nauczycielstwa Polskiego. I to właśnie oni wybrali mnie na zwołanym w tym celu zebraniu, na okres 4 lat, takim SIP-owcem. Nie pamiętam czyj to był pomysł – kto mnie zgłosił…\nJednak abym mógł swoje nowe obowiązki wykonywać kompetentnie, zostałem wysłany na specjalne – chyba dwutygodniowe – szkolenie. Pamiętam, że odbywało się ono w jakimś ośrodku w Wieliczce. Nie wnikając w merytorykę tego „dokształtu” powiem, że nie byłbym sobą, gdybym nie skorzystał z tej szansy, aby najpierw zwiedzić słynną kopalnię soli, ale także – i to nie jeden raz – pobliski Kraków.\nSamo pełnienie obowiązków SIP-owca nie było zbyt angażujące czasowo i emocjonalnie. Nie przypominam sobie żadnego „wypadku przy pracy”, a okresowe przeglądy stanowisk pracy były tylko cykliczną formalnością.\nKolejną opowieścią o mojej, wykraczającej poza obowiązki pracownika naukowo-dydaktycznego, działalności będzie historia mojej niespodzianej „kariery” w PZPR i jeszcze szybszego i definitywnego jej końca. Z dalekosiężnymi konsekwencjami tegoż.\nPrzypomnę, że informowałem już o okolicznościach w jakich zostałem członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) – w „Eseju wspomnieniowy: Od kandydata na murarza do marynarza – wątek „marynarski”. Bo stało się to w ostatnim roku mojej służby wojskowej, odbywanej na Okręcie Hydrograficznym „Bałtyk”. Dla przypomnienia tamtych wydarzeń odsyłam do pliku z fragmentami owego eseju – TUTAJ\nDla ciągłości relacji nie mogę także pominąć informacji, że po powrocie do cywila nie udało mi się tego epizodu ukryć, o czym pisałem w „Eseju wspomnieniowy: Cz. III-1 „Od zawodowego harcerza do magistra…”. Oto jego fragment z tą treścią – TUTAJ\nW tym miejscu powiem jedynie, że miałem nadzieję, iż jeśli nikomu w Łodzi nie przyznam się do tego, że w wojsku odbywałem staż kandydacki do PZPR, to sprawa pójdzie w zapomnienie. Tak się jednak nie stało, odpowiednie „organa” partyjne mnie odnalazły, a ja nie za bardzo mogłem zaprzeczać faktom, pracując w wojewódzkich władzach ZHP. Jak tam napisałem – „od tamtego czasu, aż do jesieni 1980 roku, byłem szeregowym członkiem tej ‚przewodniej siły narodu’, płaciłem składki i uczestniczyłem w zebraniach.” Żyłem przez kolejne lata z tą legitymacją, nie mając z ową partią żadnych innych relacji, oprócz płacenia owych składek (ściąganych „automatycznie”, jeszcze przed wypłatą) – aż do jesieni 1980 roku.\nO tym co się wtedy wydarzyło pisałem już w „Eseju wspomnieniowy: Mój rok 1980. Jak sierpniowe strajki zamieszały w moim życiu”. Po przywołaniu „tła historycznego” wydarzeń w Polsce z lata 1980 roku, tak opowiedziałem tę historię:\n[…] I na tej fali przemian również w strukturach partyjnych UŁ także zaszła zmiana. Podjęto decyzję, że istniejące wcześniej na wydziałach uczelni duże podstawowe organizacje partyjne (pop) zostaną rozwiązane i rozpoczął się proces tworzenia małych, instytutowych organizacji. Nie ominęło to także IPiP. Na zebraniu, zwołanym w celu wyboru sekretarza tej organizacji, padła nagle, zaskakująca dla mnie, propozycja, zgłoszona przez kolegę z mojego Zakładu, aby sekretarzem pop w IPiP został … towarzysz Kuzitowicz. Uzasadniając swój wniosek powiedział, że „na te nadzwyczajne czasy musi to być ktoś zupełnie nowy, kto nie miał dotąd żadnych funkcji, kto potrafi podjąć te nowe wyzwania i zadania, a takim człowiekiem jest, jego zdaniem, tow. Włodzisław Kuzitowicz.”\nNie było innych kandydatur, ja jakiś czas oponowałem, twierdząc, że przecież są wśród nas bardziej odpowiedni do pełnienia tej funkcji towarzysze, ale zebrani nie podzielili moich argumentów. Przystąpiono do głosowania i za kilka chwil zostałem (już nie pamiętam czy jednogłośnie, ale na pewno przygniatającą liczbą głosów) wybrany sekretarzem POP w IPiP UŁ.\nOceniając tę sytuację z perspektywy minionych lat nie mam wątpliwości: wszyscy członkowie partii z tytułami doktorów lub docentów (profesora w tym gronie nie było żadnego) zachowali się w tej sytuacji asekuracyjnie (żeby nie powiedzieć – tchórzliwie) – nie chcieli ryzykować swoich karier w przypadku kolejnej zmiany na krajowej politycznej scenie. I okazało się, że – z ich punktu widzenia – podjęli słuszną decyzję.\nNatomiast ja, niepoprawny idealista, podjąłem się tej roli z wszystkimi tego konsekwencjami. Ale o tych konsekwencjach napiszę za rok. I właśnie aby to, o czym będzie w tym przyszłorocznym eseju wspomnieniowym „Mój rok 1981” było zrozumiałe – opowiedziałem tutaj tę historię „jak zostałem sekretarzem pop”. Nie aby epatować czytelników takim „smakowitym” kąskiem z mojej biografii…[…]\nJako że odstąpiłem od systemu pisania corocznych „rocznych” wspomnień – o tym czym zajmowałem się jako „pierwszy sekretarz” i jaki był tego finał opowiem już teraz. A o „odroczonych” konsekwencjach finału tej historii będzie dopiero w części V wspomnień.\nWydarzenia, które teraz wspominam działy się czterdzieści lat temu, przeto pamiętam jedynie te fakty, które z jakiegoś powodu utkwiły w mojej pamięci. Między innymi pamiętam, że to wtedy zgłosił się młody (27-o letni) asystent w Zakładzie Teorii Wychowania – mgr Bogusław Śliwerski, że chce wstąpić do PZPR. Na najbliższym zebraniu naszej POP (Podstawowej Organizacji Partyjnej) został przyjęty i stał się „kandydatem na członka”. Wspominam ten fakt, gdyż za chwilę opowiem o ważnym „zadaniu partyjnym” jaki ów kandydat otrzymał do wykonania.\nBo już wkrótce przyszło nam – całej społeczności uczelnianej – przeżyć „historyczne” dni. Były nimi dni strajku studentów łódzkich uczelni, który w dniach 21 stycznia – 18 luty 1981 roku sparaliżował tradycyjny rytm roku akademickiego. Jako pierwsi zastrajkowali studenci Wydział Prawa i Administracji UŁ. Wkrótce dołączyli do nich studenci pozostałych wydziałów – w tym także z kierunków pedagogicznych i psychologii. Podczas akcji – jak to wtedy nazwano ten swoisty strajk okupacyjny – „solidarnego czekania” zajęcia odbywały się zgodnie z planem, ale studenci – w przeważającej większości, acz nie wszyscy – pozostawali w budynkach uczelni na noc. Po kilku dniach strajkowali już studenci innych łódzkich szkół wyższych, a później wybuchały strajki solidarnościowe w uczelniach całej Polski.\nStrajk – oczywiście – nie ominął także studentów, mających zajęcia przy Uniwersyteckiej 3. Nie twierdzę, że wszyscy w jego „okupacyjnym” elemencie uczestniczyli, ale co noc kilkadziesiąt osób nocowało tam gdzie się dało – najczęściej na podłodze w salach dydaktycznych. Znakomita większość pracowników naukowo-dydaktycznych udzielała im poparacia – nie tylko słownego. Nieliczni – w tym ja, sekretarz POP – czasami, w geście solidarności, nocowali tam z nimi.\nFoto: Zdjęcie ze zbiorów własnych [WK]\nW ogóle byłem na co dzień blisko strajkujących, bywałem częstym gościem Komitetu Strajkowego, kierującego protestem w siedzibie IPiP. Na jego czele stał student pedagogiki – Paweł Januszkiewicz, który bywał na odprawach w strajkowej „centrali”, która działała w siedzibie Wydziału Filologicznego przy Kościuszki. Pewnego dnia, gdy stamtąd wrócił, przyszedł do mnie – w stanie lekkiego wzburzenia – i powiedział: „Panie magistrze, Walczak (jeden z liderów łódzkiego strajku) powiedział mi przy ludziach, że na pedagogice to strajkiem rządzi sekretarz partii. Czy to prawda?” Na co ja do niego: „Ty mnie nie pytaj, zapytaj siebie, czy czujesz się przeze mnie rządzony”. Chwilę pomyślał i powiedział: „No nie. Ale dlaczego pan z nami siedzi?” Na co ja: „Bo popieram wasze żądania.” I już bez obaw i zahamowań z jego strony towarzyszyłem im aż do końca. Dziś mogę się przyznać, że wspólnie z Komitetem Strajkowym wypiliśmy po szklaneczce wina, aby ufetowć zalegalizowanie NZS, podpisanie porozumień – zwycięstwo strajku.\nPo dwudziestu paru latach los sprawił, że ponownie spotkałem Pawła Januszkiewicza – w jakże nieprzewidywalnej w tamtym czasie roli…\nJak już wspomniałem, studenci ze strajkujących łódzkich uczelni powołali Komitet Strajkowy, który pracował w gmachu przy ul. T. Kościuszki, skąd kierował całą akcją strajkową i gdzie prowadzone były rozmowy z przedstawicielami władz. Delegacji rządowej, która przyjeżdżała na rozmowy ze strajkującymi studentami, przewodniczył ówczesny Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki – prof. Janusz Górski, dobrze w Łodzi znany, gdyż wcześniej był przez wiele lat profesorem na łódzkiej ekonomii, a w latach 1972 – 1975 rektorem UŁ.\nPracami Komitetu Strajkowego kierowały dwie osoby: Marek Perliński – student psychologii i filozofii i Wojciech Walczak – także z psychologii. Ten pierwszy w Stanie Wojennym wyemigrował do Szwecji, zaś Walczak, po tym, jak w noc 13/14 grudnia, razem z kierownictwem łódzkiej „Solidarności”został internowany, i w dalszej konsekwencji tego – skreślony z listy studentów, ale niedługo potem wrócił na studia i skończył je w 1984 roku, a po 1989… odegrał pewną, ważna rolę, nie tylko w mojej biografii zawodowej. Ale o tym opowiem w jednej z następnych części moich wspomnień.\nFoto: Ze zbiorów Edwarda Chudzika [www.kronika.uni.lodz.pl]\nGrupa strajkujących studentów w gmachu Wydziału Filologicznego UŁ przy al. Kościuszki. Z mikrofonem w ręce Wojciech Walczak\nStudenci domagali się przede wszystkim szybkiej rejestracji NZS. Wśród postulatów znalazły się także żądania autonomii uczelni, możliwości wpływu na kształt programu studiów, prawa do wyboru dwóch lektoratów języków obcych, zniesienia obowiązkowego lektoratu języka rosyjskiego, likwidacji praktyk robotniczych, skrócenia szkolenia wojskowego, prawa do posiadania paszportu, ograniczenia cenzury, uwolnienia więźniów politycznych, opracowania nowych podręczników do historii.\nAle były jeszcze postulaty „lokalne” – zgłaszane przez strajkujących studentów w poszczególnych wydziałach i instytutach. Także studenci (głównie studentki) strajkujący w budynku przy Uniwersyteckiej takowe mieli. Na jednym z pierwszych miejsc był postulat wysunięty przez studentki pedagogiki, które domagały się odsunięcia od zajęć dydaktycznych pewnego docenta, który, jak twierdziły – określając to dzisiejszą terminologią – molestował je seksualnie…\nJuż po zakończeniu strajku wniosek w sprawie owego docenta dotarł także do egzekutywy POP naszego Instytutu. Jako jej sekretarz nie mogłem, ale i nie chciałem go zignorować. I wtedy narodził się pomysł, aby zweryfikować to oskarżenie metodą obiektywnego sondażu środowiskowego, czy zarzut ten jest tylko opinią kilku najbardziej aktywnych strajkowiczek, czy problem ów jest powszechnie znany i zostanie w anonimowych ankietach potwierdzany przez ogół studentek..\nZadanie partyjne przeprowadzenia tego badania otrzymał „kandydat na członka” – mgr Bogusław Śliwerski. Wywiązał się z tego znakomicie. Opracował materiał pozyskany z przeprowadzonego badania ankietowego i przedstawił konkluzję, która w pełni potwierdziła, że ów pan faktycznie w swoim gabinecie na IV piętrze „naszej” kamienicy (w którym stała wersalka) bardzo lubił, przyjmować „w pojedynkę” studentki – nie tylko na konsultacje, lecz przede wszystkim na egzaminy. I nie zawsze oceny jakie wpisywał im do indeksu były wyłącznie za sprawdzoną wiedzę…\nMając takie obiektywne dowody, złożyłem w tej sprawie oficjalną wizytę ówczesnemu dziekanowi Wydziału Filozoficzno-Historycznego, którego częścią był nasz Instytut, domagając się w imieniu POP pozbawienia pana docenta prawa do prowadzenia zajęć dydaktycznych. I tutaj napotkałem na „miękki”, acz stanowczy opór. Usłyszałem, że „ja także mam podobne zdanie w tej sprawie, ale...” I nastąpiło wiele tych „ale” – z brakiem podstaw prawnych podjęcia takiej decyzji wobec samodzielnego pracownika nauki – na czele.\nPan docent pozostał na stanowisku (i w swoim gabinecie) niezagrożony (dopracował do emerytury), a towarzysz Śliwerski był już nieomal pewny, że pozytywnie zakończy okres kandydacki i zostanie pełnoprawnym członkiem PZPR. Zakończyłby, gdyby nie noc 12 na 13 grudnia…\nBo to wtedy ówczesny premier – generał Wojciech Jaruzelski „postanowił bronić Ojczyznę przed interwencją ZSRR” i wprowadził w Polsce Stan Wojenny. Na kilka tygodni praktycznie zamarło normalne życie obywateli. Obok wielu innych restrykcji – np. brak łączności telefonicznej, normalnych programów radiowych i telewizyjnych, prasy, powszechnie obowiązujący zakaz opuszczania miejsca zamieszkania oraz godzina milicyjna (od 22:00 do 6:00) – zawieszono działalność wszystkich szkół i uczelni. Uczniowie wrócili do szkół już 4 stycznia, ale studenci dopiero 8 lutego 1982 roku, kiedy to w normalnych warunkach trwałaby zimowa sesja egzaminacyjna.\nTo było jak trzęsienie ziemi. O ile po podpisaniu Porozumień Gdańskich łudziłem się jeszcze – jak wielu optymistów-idealistów – nadzieją na zreformowanie systemu i – jak to się wtedy określało – „komunizm z ludzką twarzą”, to ta noc sprawiła, iż wszelkie moje złudzenia definitywnie się rozwiały. Pierwszym co zrobiłem, gdy już mogłem przojechać na uczelnię, było pójście do siedziby Komitetu Uczelnianego PZPR, gdzie w sekretariacie złożyłem pisemne oświadczenie (z uzasadnieniem) o mojej rezygnacji z członkostwa w Partii, dołączając do tego moją legitymację partyjną.\nNie wiem co działo się dalej w instytutowej POP. Wiem, że nie tylko ja „rzuciłem legitymację”, ale większość towarzyszy pozostała wierna szefowi swojej partii! Dowiedziałem się że i Bogusław Śliwerski zrezygnował z ubiegania się o członkostwo w PZPR…\nTak skończył się czternastoletni okres mojej przynależności do PZPR. Jak już opowiedziałem – nie zapisałem się tam z pobudek ideowych, ani „dla kariery”, a jedynie po to, aby wygrać rozgrywkę o przywrócenie odebranych praw moich i kolegów marynarzy z OH „Bałtyk”. Był to jedyny sposób, aby starszy marynarz mógł stanąć przeciw synowi Wiceministra Obrony Narodowej – Szefa Zarządu Politycznego LWP – i wygrać w tej sprawie. I nigdy nie zabiegałem o partyjne stołki, ani o rekomendacje na lukratywne stanowiska.\nOkres pracy na uniwersytecie to był także okres mojej zwiększonej – społecznej aktywności w ZHP. Ale nie na stanowiskach kierowniczych, a w miejscach, w których mogłem służyć mojej (mimo wszystkich zmian epoki Gierka) organizacji swoją wiedzą i doświadczeniem. Byłem członkiem Chorągwianej Komisji Kształcenia – za co nagrodzono mnie „Złotą Odznaką Kadry Kształcącej”. W okresie „karnawału „Solidarności” (nie wcześniej, nie później) spotkała mnie jeszcze jedna niespodzianka: ówczesne władze Komendy Chorągwi Łódzkiej wystąpiły do Głównej Kwatery z wnioskiem, a ta rozpatrzyła go pozytywnie, i w lipcu 1981 roku nadała mi najwyższy w tamtym czasie, honorowy stopień instruktorski „Harcmistrza Polski Ludowej”.\nByła to, wprowadzona w 1965 roku, peerelowska wersja przedwojennego stopnia honorowego „Harcmistrza Rzeczypospolitej”. W zasadzie nie powinienem się nim dziś szczycić, gdyż po zmianie ustroju (w 1990 roku) stopień ten zniesiono, a wszyscy jego posiadacze nie mogą się nim posługiwać – z powrotem są harcmistrzami. Wspomniałem o tym tylko dlatego, że stało się to w tym jednym jedynym roku „wiary i nadziei” w to, że „jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie…”\nKonsekwencją mojej aktywności w owej Komisji Kształcenia (instruktorów ZHP – oczywiście), ale także prowadzenia zajęć z przedmiotu „Metodyka wychowania w ZHP” na zaocznych studiach pedagogiki było zaproszenie mnie do składu Rady Programowej Centralnej Szkoły Instruktorów ZHP w Oleśnicy, którą otwarto tam 2 kwietnia 1975 r. Powstała ona z połączenia, przeniesionej z Cieplic Sl. Centralnej Szkoły Instruktorów Zuchowych z Centralną Szkołą Instruktorów ZHP, działającą uprzednio w Warszawie.\nPamiętam że w tej roli byłem tam z wizytą kilka razy. Z jednej z tych wizyt znalazłem w moim archiwum dwa zdjęcia:\nJa „w cywilu” podczas roboczego spotkania Rady – zabrałem głos na jakiś (?) temat.\nJa (pierwszy z lewej) w stroju organizacyjnym – wygłaszam gawędę na „kominku” dla uczestników akurat odbywającego się kursu.\nPrzypomniałem tą, wszak epizodyczną” w skali mojej aktywności instruktorskiej z tamtych lat, działalność, przede wszystkim z jednego powodu: za kilka lat (konkretnie w 1990 roku) kontakt ten bardzo mi pomoże w zupełnie innej działalności…\nI „na deser” o jeszcze jednym obszarze mojej społecznej działalności. A było nim moje nowe miejsce zamieszkania. Wkrótce po zasiedleniu świeżo zbudowanych pięciu bloków Osiedla „Pienista”, które postawiono na planie prostokąta (ograniczały przestrzeń, idealną dla urządzenia tam placu zabaw dla dzieci), odbyły się wybory do Rady Osiedla, która w tamtych czasach była częścią większej struktury, określanej nazwą: Komitet Obwodowy „Nowe Sady”. Nie byłbym sobą, gdybym nie zgłosił swego akcesu także i do tej społecznej działalności. Powiem krotko: zostałem przewodniczącym Komisji do spraw Dzieci i Młodzieży. „Walczyłem” o zagospodarowanie naszego „dziedzińca” w piaskownice, huśtawki, ławeczki dla mam (i tatusiów). Byłem inicjatorem i organizatorem osiedlowych imprez z okazji „Dnia Dziecka”.\nFotokopia aktu powołania na funkcję\nAle współuczestniczyłem także w innych przedsięwzięciach całej Rady, a zwłaszcza w walce o bezpieczne przejście przez tory PKP, które na tym odcinku biegną w wykopie i oddzielały nasze bloki od Retkini, gdzie jeździły autobusy, tramwaje, gdzie było przedszkole i szkoła. Pokonywaliśmy przez prawie rok tą przeszkodę „na dziko”, ryzykując (zwłaszcza zimą ) nawet życiem i zdrowiem, także naszych dzieci Bo władze o nas zapomniały…\nGdy nie skutkowały petycje – skrzyknęliśmy się z sąsiadami, „podkradliśmy” trochę płyt chodnikowych zwiezionych do budowy ulicy Falistej (bo tej, z porządną jezdną i chodnikiem dla pieszych także wtedy jeszcze nie było) i własnoręcznie zrobiliśmy z nich stopnie schodów – po jednej i po drugiej stronie kolejowego wąwozu. Wybuchła afera, że to samowolka, że tak nie wolno, ale… ale wkrótce władze PKP zbudowały oficjalne przejście (ze „ślimakiem”), a po roku miasto postawiło nad torami kładkę dla pieszych… Kładka stoi do dzisiaj – teraz jest elementem nowo zbudowanego przystanku PKP Łódź – Retkinia.\nI to byłoby wszystko o moich aktywnościach „pozazawodowych”. Opowiedziałem o nich jeszcze przed częścią wspomnień, poświęconych relacji o tym pierwszym aspekcie obowiązków „pracownika naukowo-dydaktycznego”, którym w tamtym czasie byłem na Uniwersytecie Łódzkim, nie bez powodu. Bo kiedy wkrótce przeczytacie opowieść o tym co robił starszy asystent Kuzitowicz w ramach jego pracy naukowej – nie będziecie zdziwieni, że tego nie było wiele…\nNo cóż – nie „poczułem blusa”, nie odnalazłem powołania do bycia naukowcem w pedagogice, a co gorsze – „obserwacja uczestnicząca” rzeczywistych form „bycia naukowcem-pedagogiem” dodatkowo mnie do tego zniechęciła. Jak widzicie – wszytko inne bardziej mnie interesowało i zajmowało…


Światło w stylu industrialny - jakie lampy wybrać? | SolarniLampy\nStyl industrialny zdobywa szczyty popularności. Może nie zawsze wygrywa z innymi pomysłami, ale od długiego czasu znajduje się na aranżacyjnym podium. Choć jego korzenie znajdują się w zupełnie innej części globu, to w Europie przyjął się doskonale. Jednak uwarunkowania były inne. O ile w Stanach Zjednoczonych jego powstanie zostało wymuszone, o tyle na starym kontynencie po prostu zainspirowano się tamtejszymi rozwiązaniami.\nMyślę, że szerokie zainteresowanie stylizowaniem na industrializm, nie jest tylko czasową modą. Styl industrialny jest receptą dla wszystkich, którzy chcą mieć dom z duszą. Niezależnie od tego, czy zajmują starą fabrykę, czy mieszkanie na nowoczesnym osiedlu i muszą inwestować nawet specjalne klosze do lamp wiszących.\nCo jest ważne w stylu industrialnym?\nStyl industrialny można podsumować w kilku słowach. Co prawda jest to duże uproszczenie, ale spróbuję:\nWiem, że to trochę spłyca temat, ale na potrzeby dzisiejszego tekstu jest wystarczające. W końcu ma on dotyczyć światła, chodzi więc o zaznaczenie, że jest ono nieodłączną częścią industrialnych aranżacji.\nTa lista nie jest nie do ruszenia. W gruncie rzeczy, jeśli lubi się poszukiwania i eksperymenty, to można znaleźć takie abażury z PCV, które będą doskonale imitować beton i dopiero solidne przyjrzenie się pomoże to zauważyć.\nŹródła światła w stylu industrialnym\nPierwsze o co trzeba zadbać, to nie klosze do lamp wiszących, ale okna. Deweloperzy narzucają nam spore ograniczenia, jeśli chodzi o rozmiar okien, ale wszystko można ominąć. Naturalne światło jest bardzo ważne, więc w miarę możliwości staraj się przeznaczyć na industrialne aranżacje pomieszczenia z oknami skierowanymi na południe. Dzięki temu przez (nawet te mniejsze) okna, będzie wpadać dość światła.\nNie zasłaniaj ich w ciągu dnia. Ciesz się światłem. Nocą odsłonięte okna mogłyby sprawiać, że poczujesz się niekomfortowo, więc przygotuj rolety, których będziesz używać po zmroku.\nDrugi element to oświetlenie sztuczne – lampy stojące, wiszące, lampki dekoracyjne, a także te odpowiednie dla konkretnych pomieszczeń. Lampy potrafią bardzo skutecznie przysłonić pewne niedociągnięcia w aranżacji, dlatego warto poświęcić im chwilę.\nKlosze do lamp wiszących i stojących w stylu industrialnym\nStyl industrialny rządzi się swoimi prawami, jeśli chodzi o lampy. Przede wszystkim – ciepła barwa światła. Dobrze, jeśli klosze do lamp wiszących (stojących też) nie zasłaniają źródła światła. Nie muszą być w całości otwarte – akceptowalne są klosze kierujące światło w dół, lub przysłaniające je u góry. Niemniej dla zachowania poprawności sięgnij po takie klosze, które pozwolą jak najbardziej rozproszyć światło w pomieszczeniu. Wspomniane już abażury z PCV mogą pomóc. W końcu to tworzywo nieco światła przepuszcza (w porównaniu z prawdziwym betonem), więc może nieco rozjaśnić przestrzeń po zmroku.\nTrzeba pamiętać, że styl industrialny to często duże, nie do końca wypełnione przestrzenie. Dlatego oświetlenie ich jest kluczowe, jeśli nie chcemy wędrować z lampami stojącymi w kilka różnych miejsc każdego dnia. Liczy się zatem nie tylko wygląd lamp, ale również ich ilość. Jeśli jedna nie poradzi sobie z rozjaśnieniem pokoju, to bez obaw można sięgnąć po kolejną. W tym przypadku im więcej, tym lepiej. Lampy wiszące, które mają niewielkie abażury (z PCV, czy czegokolwiek innego), będą w sam raz dla oświetleniowego tła. Większe rozmiary sprawdzą się nad blatami.\nPoza kloszami do lamp wiszących i stojących trzeba też przemyśleć, czy wykorzystamy (i jakie, jeśli tak) dekoracyjne źródła światła. Ponieważ nikt nie będzie przy nich czytał, można sięgnąć po żarówki Edisona, które doskonale odnajdują się w industrialnych pomieszczeniach.\nDawne trendy w nowym wydaniu – abażury do lamp


Już zaraz Porsche Panamera GTS - Menadżer Floty\nJuż zaraz Porsche Panamera GTS\nPremiery Rynek Opublikowany: Październik 17, 2018 10:00 Autor:Maciej Gis\nJeżeli komuś nie wystarcza zwykła Panamera Turbo S, a nie chce odmiany hybrydowej, to już niedługo będzie mógł wybrać ciekawszą odmianę tego modelu. Do oferty powraca wersja GTS.\nPorsche postanowiło pokazać odmianę GTS od razu w dwóch wariantach: klasycznej oraz Sport Turismo. Wizualnie model ten wyróżnia się nieco ostrzej zarysowanymi zderzakami z większymi wlotami powietrza, dodatkowymi czarnymi elementami oraz 20-calowymi alufelgami. Oczywiście nie można zapomnieć o emblematach GTS. Z tyłu pojawiło się natomiast rozkładane skrzydło z wersji Turbo.\nWnętrze postanowiono wykończyć w ciemnej tonacji (czerń) z czerwonymi akcentami (np. przeszycia). Standardowo z tym aucie znajdziemy pakiet Sport Chrono, z charakterystycznym stoperem na szczycie deski rozdzielczej. Wraz z premierą tego modelu ma zostać przedstawiony nowy wyświetlacz HUD.\nPod maską Panamery pracuje podwójnie doładowane V8 o objętości skokowej 4-litrów, generujące 460 KM i 620 Nm momentu obrotowego. Sprint do setki ma zajmować 4,1 sekundy, zaś prędkość maksymalna to skromne 292 km/h. Auto standardowo oferowane jest ze sportowym zawieszeniem, obniżonym o 10 mm, inaczej zestrojonym systemem Porsche Active Suspension Management i wydajniejszymi hamulcami.\nNiestety nie znamy jeszcze polskich cen tej wersji Panamery. W Niemczech jest ona wyceniona minimum na 138 500 euro zaś za Panamerę GTS Sport Turismo trzeba zapłacić co najmniej 141 350 euro.\nTagi: GTS panamera porsche premiera V8


Aktualności - Lewiatan - czarna lista barier w rozwoju przedsiębiorczości\nCo ogranicza rozwój biznesu? Wybraliśmy ponad 400 przepisów dotyczących m.in. podatków, prawa pracy, edukacji, zamówień publicznych, funduszy europejskich, ochrony zdrowia, energetyki, telekomunikacji, mediów.\nZbyt wysokie, biorąc pod uwagę potrzebę akumulacji kapitału i jakość otoczenia biznesu, podatki.A do tego niejasne przepisy podatkowe prowadzące do licznych konfliktów między przedsiębiorcami i organami skarbowymi.\nPodatki ograniczają możliwości oszczędzania i inwestowania oraz skłaniają do działania w szarej strefie, co zakłóca uczciwą konkurencję i utrudnia efektywną alokację kapitału. W Polsce podatki są na poziomie zbliżonym do średniej europejskiej, a powinny być wyraźnie niższe biorąc pod uwagę większe potrzeby inwestycyjne przedsiębiorstw. Polscy przedsiębiorcy dysponują kapitałem na jednego zatrudnionego trzy razy mniejszym niż ich niemieccy konkurenci: 47 tysięcy euro w Polsce wobec 135 tysięcy euro w Niemczech.\nW ostatnim rankingu "PayingTaxes", prowadzonym przez Bank Światowy i PwC, Polska zajęła dopiero 58 miejsce na 189 państw i to pomimo znacznego awansu. O miejscu w rankingu decyduje wysokość podatków i ich skomplikowanie. Podatki wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne stanowią w naszym kraju 40% zysku handlowego przedsiębiorstw, czyli tyle, ile średnio w UE i EFTA. Polski przedsiębiorca poświęca średnio na rozliczenie podatków 271 godzin, czyli znacznie więcej niż średnio 173 godziny w UE i EFTA.\nZdaniem wielu komentatorów podstawowym problemem w naszym kraju jest skomplikowanie a nie wysokość podatków. Taka opinia jest uzasadniona jedynie w odniesieniu do dużych przedsiębiorstw, które najczęściej konkurują z innymi dużymi firmami zarówno na rynku krajowym jak i zagranicznym.\nZdaniem małych przedsiębiorców problemem jest zarówno skomplikowanie jak i wysokość podatków. Taka opinia w ich przypadku jest również zrozumiała. Po pierwsze, koszty obsługi podatków w małych firmach są wielokrotnie wyższe niż w dużych. Po drugie, w naszym kraju wyjątkowo dużo małych przedsiębiorstw działa w szarej strefie, a trudno z nimi konkurować oferując produkty droższe o wartość podatków i składek.\nMali przedsiębiorcy stoją więc przed dylematem: uczciwie płacić podatki i przegrać z konkurentami pozbawionymi skrupułów czy łamać prawo. Ich apele o zmniejszenie podatków są więc w pełni uzasadnione i powinny być traktowane jak wezwanie do ograniczenia szarej strefy i zapewnienia warunków uczciwej konkurencji.\nPrzedsiębiorcy nadal krytycznie oceniają polski system podatkowy. Potwierdza to także długość Czarnej Listy Barier. Konieczne jest uproszczenie przepisów połączone ze wzrostem "kultury" ich stosowania przez Ministra Finansów i podległe mu organy podatkowe.\nW ostatnich kilku latach rząd podejmował doraźne działania mające na celu ograniczenie uciążliwości rozliczeń podatkowych, m. in. zmniejszając ilość szczególnych momentów powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT, eliminując system podwójnej dokumentacji akcyzowej, umożliwiając stosowanie ryczałtu przy rozliczeniu korzystania przez pracownika z samochodu służbowego do celów prywatnych, czy też umożliwiając rozliczenie przychodów i kosztów wynikających z korekty faktury w bieżącym okresie rozliczeniowym. Zmiany te nie wpłynęły zasadniczo na łatwość stosowania przepisów podatkowych. Nadal rozliczenie wielu transakcji podatkowych wymaga uzyskania interpretacji niezrozumiałych przepisów.\nPrzedsiębiorcy źle oceniają także administrację podatkową, wskazują na jej opresyjność i nieprzygotowanie do pełnienia swojej roli. Rosnące wyłudzenia w podatku VAT, błędnie utożsamiane z działalnością przedsiębiorców, powodują, że urzędnicy skarbowi starają się uzupełnić ubytki w budżecie kosztem uczciwych przedsiębiorców. Dodatkowo już uchwalone oraz planowane zmiany legislacyjne, które służyć mają poprawie ściągalności podatków, nie wpłyną na uproszczenie rozliczeń podatkowych. Walka z oszustwami i wyłudzeniami powinna być realizowana przez przygotowane i wyspecjalizowane organy, które mają możliwość koordynacji działań różnych służb zajmujących się walką z przestępczością. Praktyka pokazuje, iż zaostrzenie polityki podatkowej oraz mnożenie nowych regulacji prawnych dla ogółu przedsiębiorców nie dość, że nie przynosi oczekiwanych efektów finansowych, to dodatkowo powoduje utratę zaufania do organów państwa.\nPoważną wadą polskiego systemu podatkowego jest niestabilność przepisów. Ich częste zmiany w połączeniu z zawiłym procesem legislacyjnym, powodują ciągłe poczucie niepewności wśród przedsiębiorców. W ostatnich miesiącach każdego roku uchwalanych jest kilka ustaw podatkowych oraz wydawanych jest kilkadziesiąt rozporządzeń wykonawczych. Zmiany te rzadko poprzedzone są rzetelnymi konsultacjami społecznymi. Kilkudniowe terminy konsultacji oraz brak dialogu z decydentami powodują, że przedsiębiorcy bardzo często nie są przygotowani do czekających ich zmian.\nZbyt sztywne - biorąc pod uwagę obecny etap rozwoju gospodarczego - prawo pracy W Polsce elastyczność pracy powinna być większa niż w bogatych krajach, bo tylko dzięki elastyczności jesteśmy konkurencyjni. Wprowadzenie standardów obowiązujących w najbogatszych państwach świata może się źle skończyć, bo na obecnym etapie rozwoju, konkurujemy z państwami będącymi jak my na dorobku.\nPolscy producenci robią postępy, ale nadrabianie dystansu do czołówki zajmie nam lata. A w tym czasie brak kapitału, cennych surowców, nowoczesnych technologii, renomowanych marek i międzynarodowych powiązań kooperacyjnych musimy nadrobić silniejszą motywacją i większą mobilnością pracowników. Musimy zgodzić się na warunki pracy bardziej elastyczne niż w bogatych społeczeństwach. To cena, którą musimy zapłacić, jeżeli chcemy gonić bardziej rozwinięte gospodarki.\nZnaczna część związkowców, polityków i dziennikarzy domaga się zwiększenia stabilności zatrudnienia poprzez ograniczenie możliwości stosowania elastycznych umów o pracę.\nWiększość pracowników pragnie stałej, dobrze płatnej pracy w regularnych godzinach. Tyle, że za taki komfort trzeba zapłacić wysoką cenę w postaci zmniejszenia konkurencyjności przedsiębiorstw i wolniejszego wzrostu gospodarczego, a w rezultacie niższych wynagrodzeń i większego bezrobocia.\nGodząc się na standardy odpowiednie dla społeczeństwa na dorobku, nie powinniśmy jednak tolerować nieuczciwej konkurencji na rynku pracy zarówno miedzy pracownikami jak i między przedsiębiorcami, bo prowadzi to do zmniejszenia efektywności gospodarki. Obecny podział pracowników na dwie grupy, z jednej strony nadmiernie chronionych, a z drugiej w pełni elastycznych, jest niesprawiedliwy i szkodliwy.\nZe zbyt sztywnym prawem pracy firmy poradziły sobie stosując np. umowy na czas określony i cywilne. Doprowadziło to do segmentacji rynku pracy, która przeszkadza zarówno pracownikom jak i firmom. Potrzebujemy rozwiązań, które zapewnią elastyczność pracy, ale też uporządkują rynek. Dlatego należy pozostawić więcej swobody w negocjacjach na poziomie przedsiębiorstw w zakresie czasu pracy, warunków zatrudniania i zwalniania czy kształtowania wynagrodzeń w dostosowaniu do kondycji finansowej firmy. Jednocześnie trzeba uprościć zasady zawierania i rozwiązywania umowy o pracę oraz ograniczyć zbędne obciążenia biurokratyczne i koszty związane z zatrudnieniem.\nNiedopasowanie systemu edukacji do bieżących potrzeb i trendów gospodarki W Polsce brakuje rzetelnej prognostyki rynku pracy, która powinna stanowić narzędzie określania zapotrzebowania na pożądane zawody oraz dostosowywania oferty edukacyjnej do potrzeb pracodawców. Przedsiębiorcy zwracają uwagę na brak tzw. kwalifikacji miękkich, jak umiejętność pracy zespołowej czy komunikacji. Potrzebne jest wprowadzenie dualnego systemu kształcenia opartego na łączeniu nauki w szkole z praktyką w przedsiębiorstwach. Zmagamy się z niedoborem wykwalifikowanych pracowników fizycznych i postulujemy rozwój szkolnictwa zawodowego i technicznego, ale tworzonego we współpracy z pracodawcami.\nWażnym instrumentem wsparcia rozwoju umiejętności wśród pracowników stał się Krajowy Fundusz Szkoleniowy. Niestety nie funkcjonuje on tak efektywnie jak powinien. Należy uprościć i uporządkować zasady wsparcia szkoleń z KFS oraz wprowadzić podmiotowy system finansowania, przy większym zaangażowaniu partnerów społecznych, zwłaszcza organizacji pracodawców.\nNieefektywne aktywizacja zawodowa i pośrednictwo pracy\nPrzy ciągle wysokim bezrobociu i niemal 1,5 mln bezskutecznie poszukujących pracy nawet 80% przedsiębiorców doświadcza problemów ze znalezieniem odpowiednich pracowników. Rynek pracy w Polsce pozostaje nieefektywny ze względu na niedostateczną skuteczność aktywizacji bezrobotnych oraz źle funkcjonujący system pośrednictwa pracy. Należy w większym stopniu wykorzystać potencjał niepublicznych instytucji rynku pracy, zwłaszcza agencji zatrudnienia włączając je w proces aktywizacji i pośrednictwa pracy dla osób bezrobotnych. Agencje zatrudnienia powinny mieć lepsze warunki do prowadzenia swojej działalności, zwłaszcza w obszarze pracy tymczasowej. Wymaga to uporządkowania rynku oraz stworzenia warunków do zatrudnienia większej liczby osób w tej formie, m.in. poprzez wydłużenie okresu zatrudnienia u jednego pracodawcy użytkownika, dopuszczenie do prac tzw. niebezpiecznych oraz w sektorze publicznym.\nNiska efektywność zamówień publicznych\nProfesjonalizacja zespołów obsługujących zamówienia publiczne przebiega zbyt wolno i jakość specyfikacji stanowiących podstawę przygotowania ofert pozostaje niska. Pracownicy instytucji publicznych nie stosują standardów dobrych praktyk wykorzystywanych z powodzeniem w innych państwach i starają się wszelkie ryzyka związane z realizacją zamówienia przerzucać na wykonawców. Dominuje kryterium najniższej ceny zakupu, co ogranicza możliwości wykorzystania postępu technicznego i konkurencji jakościowej między oferentami, niedoceniane są koszty eksploatacji. Nie odrzuca się ofert z rażąco niską ceną i nie sprawdza przedstawianych rekomendacji.\nTakie postępowanie zamawiających sprzyja nierzetelnym firmom gotowym do podjęcia nadmiernego ryzyka i uniemożliwia wybór optymalnych rozwiązań i wykonawców.\nPrzewlekłe i kosztowne dochodzenie należności\nPowoduje obniżenie dyscypliny płatniczej, bo nieuczciwi klienci i przedsiębiorcy czują się bezkarni, a uczciwi czują się bezsilni. Utrudnia efektywną alokację kapitału, bo przejmują go przedsiębiorcy pozbawieni skrupułów, a nie najbardziej efektywni. Skrócenie postępowań sądowych i egzekucji komorniczej jest niezbędne, aby zmniejszyć ryzyko i koszty prowadzenia działalności gospodarczej w naszym kraju i w konsekwencji zwiększyć inwestycje. Potrzebujemy lepszej organizacji pracy sądów oraz popularyzacji mediacji i arbitrażu, aby odciążyć sądy i budować zaufanie między przedsiębiorcami.\nUtrudniony dostęp przedsiębiorców prywatnych do rynku usług publicznych: komunalnych, zdrowotnych, pocztowych...\nUdział przedsiębiorców prywatnych w realizacji usług publicznych pozwala poprawić ich jakość, bo przedsiębiorcy wnoszą kapitał i kompetencje, których brak władzom publicznym. A mimo to, partnerstwo publiczno-prywatne, czyli współpraca władz centralnych i samorządowych z przedsiębiorcami przy realizacji usług publicznych, rozwija się bardzo wolno. Przykładem są rynki zdrowia, edukacji czy usług pocztowych, na których przedsiębiorcy prywatni są dyskryminowani. Rząd jest właścicielem Poczty Polskiej i broniąc jej interesów opóźnia liberalizację tego rynku.\nRząd i samorządy nie powinny wchodzić w rolę przedsiębiorcy, co niestety często czynią. Kiedy będąc regulatorami rynku stają się jednocześnie graczami na tym rynku, naruszają zasadę równej konkurencji i utrudniają efektywne wykorzystanie zasobów.\nBariery utrudniające racjonalne zagospodarowanie przestrzeni i realizację inwestycji budowlanych\nSkróceniu uległ czas uzyskania pozwolenia na budowę, dzięki sprawniejszej obsłudze inwestorów w urzędach. Ale nie doczekaliśmy się wdrożenia Kodeksu Urbanistyczno-Budowlanego, który obejmowałby kompleksowo wszystkie etapy lokalizacji i realizacji inwestycji, oraz racjonalizacji podatku od nieruchomości. A są one niezbędne, aby umożliwić władzom samorządowym prowadzenie racjonalnej gospodarki przestrzennej i powstrzymać proces rozpraszania zabudowy.\nWładze samorządowe często nie doceniają konsekwencji braku planów zagospodarowania przestrzennego a jednocześnie w obecnym stanie prawnym mają bardzo ograniczone możliwości finansowania skutków uchwalanych planów.\nTymczasem brak planu określającego przeznaczenie terenu i charakter zabudowy znacząco zwiększa ryzyko inwestycji: nabywca gruntu nie ma pewności co i kiedy będzie mógł na nim zbudować i co w przyszłości zostanie zbudowane w sąsiedztwie. Brak planu przestrzennego utrudnia ocenę rentowności inwestycji i pozyskanie finansowania, wydłuża czas niezbędny do uzyskania pozwolenia na budowę, uniemożliwia racjonalną rozbudowę sieci drogowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, energetycznej.\nPlanowanie przestrzenne jest nam potrzebne, aby powstrzymać zjawiska rozpraszania zabudowy i obudowywania dróg. Rozproszona zabudowa podnosi koszty budowy i eksploatacji infrastruktury. Ogranicza możliwość wykorzystania transportu publicznego i skazując nas na kosztowniejszy transport indywidualny utrudnia funkcjonowanie rynku pracy. Obudowywanie dróg wpływa na zwiększenie liczby wypadków i związanych z nimi kosztów. Potrzebne są nam nowe regulacje dotyczące planowania przestrzennego na poziomie gmin i województw, które z jednej strony ułatwią władzom samorządowym uchwalanie planów i umożliwią im finansowanie skutków tych planów, a z drugiej wymuszą na nich realizację tego zadania.\nZwiększenie pokrycia terenów planami zagospodarowania przestrzennego przyczyni się do zmniejszenia ryzyka i kosztów inwestycji, obniży koszt rozbudowy infrastruktury i transportu, wprowadzi ład przestrzenny i podniesie standard życia.\nUtrudnienia w wykorzystaniu funduszy europejskich\nZ końcem 2015 r. wdrażanie funduszy europejskich na lata 2014-2020 znajduje się wciąż na początkowym etapie – wsparcie przedsiębiorstw w większości regionalnych programów przesunięto na IV kwartał tego roku, natomiast w programach krajowych środki są uruchamiane od połowy tego roku.\nNiektóre zasady przyznawania wsparcia nie odzwierciedlają specyfiki prowadzenia działalności gospodarczej. Są też takie, które cechuje nadmierna formalizacja, dominująca nad merytoryką składanego projektu. Trudne do spełnienia wymogi stawiane wnioskodawcom nie zawsze są poparte wsparciem informacyjnym na temat dokładnych oczekiwań wobec projektu albo sposobów ich spełnienia.\nBariery wynikające z przepisów ogólnogospodarczych Duże znaczenie dla zdecydowanej większości przedsiębiorców miała zmiana przepisów dotyczących marketingu bezpośredniego, która weszła w życie 25 grudnia 2014 roku. Wprowadzony przy okazji prac nad ustawą implementującą Dyrektywę o prawach konsumenta, artykuł 172 Prawa telekomunikacyjnego, adresowany jest nie tylko do operatorów telekomunikacyjnych, ale do wszystkich przedsiębiorców, którzy w celach marketingowych kontaktują się z potencjalnymi klientami. Zgodnie z tym przepisem, wykorzystanie tzw. telekomunikacyjnych urządzeń końcowych (urządzeń podłączonych do sieci telekomunikacyjnej, jak telefon czy komputer) w celach marketingu bezpośredniego jest dopuszczalnej tylko wtedy gdy osoba, z którą się kontaktujemy wyraziła na to wcześniej zgodę. Zgoda wymagana jest nie tylko w kontaktach z konsumentami, ale również w relacjach pomiędzy przedsiębiorcami. Przepis rodzi wiele problemów praktycznych i wątpliwości interpretacyjnych. W odniesieniu do kontaktów pomiędzy przedsiębiorcami, znacznie ogranicza on możliwość pozyskiwania partnerów biznesowych oraz dotarcie do potencjalnie zainteresowanych współpracą podmiotów gospodarczych. Rodzi też istotne wątpliwości dotyczące sposobu uzyskania uprzedniej zgody, tzn. tego kto w firmie miałby ją wyrazić i w jakim trybie.\nW odniesieniu do relacji z konsumentem niejasny jest wpływ przepisu na wyrażone wcześniej przez konsumentów zgody na kontakty marketingowe. Nie jest też jasne czy od chwili wejścia w życie przepisu przedsiębiorcy powinni prosić konsumentów o kolejną, poza wymaganymi już na gruncie innych przepisów, zgodę np. na przekazywanie informacji marketingowej. Przyjęcie restrykcyjnej interpretacji tego przepisu zakwestionowałoby możliwości kontaktów z dotychczasowymi klientami i wymagałoby od przedsiębiorców uzyskiwania trzech różnych zgód na to samo działanie. Rodziło by to koszty i byłoby uciążliwe dla przedsiębiorców i konsumentów. Ze względu na sankcje administracyjne, jakie wiążą się z naruszeniem artykułu 172 PT, obecna sytuacja naraża firmy na duże i nieuzasadnione ryzyko.\nUbiegły rok nie przyniósł korzystnych zmian w przepisach dotyczących ochrony danych osobowych. Mimo postulatów przedsiębiorców, nie przywrócono obowiązującego do 2012r. artykułu 7a ustawy Prawo działalności gospodarczej, wyłączającego stosowanie ustawy o ochronie danych osobowych do danych przedsiębiorców, ujawnianych w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej (CEIDG). Od chwili uchylenia tego przepisu przedsiębiorcy są zobowiązani do realizacji dodatkowych obowiązków, przewidzianych z myślą o ochronie prywatności, wobec osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Wymaga to m.in. rejestracji baz danych z danymi kontrahentów, spełniania obowiązku informacyjnego o przetwarzaniu danych i zabezpieczenia tych danych. Jest to często nieuzasadnione, gdyż te same dane są udostępniane w jawnym rejestrze CEiDG. Ponadto, pewność obrotu przemawia za tym, żeby dane osób fizycznych, które jednocześnie identyfikują je w obrocie gospodarczym nie podlegały tak daleko idącej ochronie jak dane związane z ich sferą prywatną.\nW 2015 roku nie doszło również do zmiany archaicznego rozporządzenia w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych. Przepisy te nie przystają do obecnych realiów przetwarzania danych z wykorzystaniem technologii informatycznych. Nakładają szereg obowiązków, które nie zabezpieczają danych, a często utrudniają prowadzenie działalności, np. obowiązek wskazania budynków, w których dane są przetwarzane. Nadal obowiązuje też art. 221 kodeksu pracy, który wprowadza wąski katalog danych pracownika, które może przetwarzać pracodawca. Niestety zakres tych informacji nie obejmuje danych, które mają kluczowe znaczenie dla wielu specyficznych branż. Szkodliwym z punktu widzenia interesu firmy, a nawet klienta/konsumenta jest np. ograniczenie możliwości przetwarzania danych o niekaralności (pracodawca może żądać ich zażądać tylko jeżeli obowiązek ich podania wynika z odrębnych przepisów). Dostęp do takich danych ma kluczowe znaczenie dla firm działających na rynku finansowym, powierzających swym pracownikom pieniądze lub papiery wartościowe, a także tych, które kontaktują się z klientem bezpośrednio u niego w domu. W takich okolicznościach pracy wiedza o ewentualnym konflikcie z prawem, w jaki mógł wejść pracownik, może mieć istotne znaczenie dla jakości świadczonych usług, dla bezpieczeństwa klientów, dla bezpieczeństwa pozostałych pracowników firmy oraz samej firmy.\nMimo 26 lat gospodarki rynkowej mechanizm konkurencji w ochronie zdrowia został wprowadzony w minimalnym zakresie. Podstawowym sposobem rozwiązania problemów jest wprowadzanie kolejnych obostrzeń, zakazów, kar oraz mnożenie dokumentów do raportowania.\nOrgany władzy państwowej reagowały jedynie w sytuacjach kryzysowych, co skutkowało wprowadzaniem zmian bardzo okrojonych, dotykających poszczególnych problemów, ale nieuwzględniających całego systemu.To powoduje, że koszyk świadczeń gwarantowanych staje się coraz szerszy. Natomiast suma wszystkich środków wpływających do Narodowego Funduszu Zdrowia jest ograniczona i nie ma możliwości w nieskończoność finansowania z nich coraz to nowych zakresów, szczególnie biorąc pod uwagę wzrastające koszty usług medycznych w wyniku starzenia się społeczeństwa i wdrażania nowych technologii. Wymagane jest wprowadzenie realnego koszyka świadczeń opłacanych w ramach środków publicznych oraz wprowadzenie dopłat do świadczeń wykraczających poza ten standard.\nPostulujemy również zobiektywizowanie kontraktowania świadczeń zdrowotnych. Od lat mamy bowiem do czynienia z aneksowaniem umów na świadczenia, co powoduje zamknięcie systemu dla innych podmiotów i brak konkurencyjności w tym obszarze. A tylko konkurencja jest naturalnym sposobem na udostępnienie pacjentom jak najlepszych usług.\nZ drugiej strony państwo zaprzestało działań w ramach programów strategicznych. Postulujemy wprowadzenie strategii rozwoju przemysłu farmaceutycznego i polityki lekowej. Obecne działania w obszarze lekowym skupiają się wyłącznie na obniżaniu cen produktów podlegających refundacji w kierunku zmniejszenia obciążeń płatnika publicznego. W pozostałym zakresie państwo zupełnie nie zwraca uwagi na siłę, którą w Polsce jest przemysł farmaceutyczny.\nKonieczna jest również zmiana podejścia w zakresie sądownictwa w sprawach patentowych.\nDo niezrealizowanych postulatów należy również brak włączenia do systemu opieki farmaceutycznej. Konfederacja Lewiatan od dłuższego czasu zwraca uwagę na lukę powstałą pomiędzy pacjentem a świadczeniami udzielanymi przez pielęgniarki, lekarzy. Konieczne jest zatem włączanie, szczególnie w zakresie programów profilaktycznych i zdrowotnych, farmaceutów, którzy swoją wiedzą i doświadczeniem mogą wesprzeć pracę pielęgniarek i lekarzy.\nZ powodu braku jasnych zasad, złego podziału środków oraz braku nacisku na jakość obsługi nie dziwi dynamiczny rozwój prywatnej opieki zdrowotnej, na którą wydajemy rocznie już około 24 mld zł. Sumy te będą rosły, bo wraz z bogaceniem się społeczeństwa, wzrostem jego świadomości, potrzeby ubezpieczonych będą coraz większe. Należałoby zatem racjonalnie rozdysponować te środki.\nWymaga to zmiany podejścia do Zdrowia i wprowadzenia większych mechanizmów rynkowych. Państwo powinno zadbać o stworzenie ram prawnych w zakresie dostępności do leczenia i skupić się na finansowaniu samych świadczeń oraz nadzorowaniu jednostek działających w systemie. To pacjent natomiast powinien móc wybrać placówkę, w której chce być leczony.\nBariery rozwoju branży energetycznej\nObowiązkiem rządu jest zapewnienie dostaw energii w cenie konkurencyjnej wobec innych państw. Niestety w Polsce rząd bardziej troszczy się o nagrody dla górników niż o odbiorców energii.\n10 sierpnia 2015 roku zabrakło prądu w polskim systemie elektro-energetycznym i po raz pierwszy od 25 lat nie tylko inwestorzy, ale także odbiorcy energii odczuli skutki wieloletnich zaniechań, braku systemowych regulacji i strategicznych decyzji o kierunkach rozwoju sektora energetycznego. Operator polskiego systemu przesyłowego (OSP) informuje, że ograniczenia dostaw mogą powtórzyć się okresowo w najbliższych latach, a poważne braki mocy mogą wystąpić po 2020 roku, co oznacza, że stan polskiej energetyki staje się barierą rozwoju gospodarczego Polski. Potrzebne więc są inwestycje w nowe bloki wytwórcze zarówno konwencjonalne jak i odnawiane. Nie mniej ważne są jednak regulacje wynagradzające dyspozycyjność mocy wytwórczych, wspierające poprawę efektywności energetycznej oraz wdrażające narzędzia zarządzania popytem na energię. Rok 2015 nie przyniósł w tym zakresie przełomu.\nW lutym 2015 roku sejm przyjął dawno oczekiwaną ustawę o odnawialnych źródłach energii, która wprowadza od 1 stycznia 2016 roku wieloletni, stały system wsparcia dla mikroproducentów, aukcyjny system wsparcia dla większych instalacji oraz modyfikuje dotychczasowy system zielonych certyfikatów. Niestety pomimo 3.letniego okresu prac nad ustawą, jej zapisy są nieprecyzyjne. Ustawa wymaga nowelizacji, a nowy system wsparcia - notyfikacji, co może opóźnić ogłoszenie pierwszej aukcji. Niepewność regulacyjna zniechęca inwestorów i instytucje finansujące i podraża oczywiście koszty inwestycji w OZE.\nKonieczność odtwarzania mocy konwencjonalnych jest w pierwszym rzędzie skutkiem przyspieszonego zamykania tych instalacji, których modernizacja dostosowująca do zaostrzonych standardów środowiskowych (IED, BAT ) jest ekonomicznie bezzasadna. Niestety sektor ciągle tkwi w pułapce niskich hurtowych cen energii, które nie stwarzają impulsu inwestycyjnego, pomimo rosnącego pobytu i malejących relatywnie mocy wytwórczych. Tego paradoksu (niskie ceny pomimo niedoboru mocy) administracja nie próbowała rozwiązać w 2015 roku. Stworzyła natomiast dodatkowe zagrożenie poprzez ponawiany nacisk na zarządy spółek energetycznych z udziałem skarbu państwa do lokowania środków na ratowanie spółek górniczych zamiast na inwestycje rozwojowe.\nSektor kogeneracyjny tkwi z kolei w niepewności związanej z przedłużającymi się rozmowami z KE ws. akceptacji krajowego systemu wsparcia i możliwości jego wydłużenia poza 2018 rok. Potrzebne jest przyjęcie długoterminowego krajowego programu rozwoju kogeneracji w celu eliminacji niskiej emisji w miastach oraz poprawy efektywności wytwarzania ciepła.\nPotrzebę budowy nowych mocy wytwórczych mogłoby ograniczyć inteligentne zarządzanie popytem na energię, szczególnie w godzinach szczytu zapotrzebowania. Niestety w 2015 roku nie została znowelizowana ustawa o efektywności energetycznej, a kryzys 10 sierpnia pokazał, że OSP, dysponujący potężnym narzędziem administracyjnego ograniczania popytu, nie jest zainteresowany wykorzystaniem instrumentów rynkowych, takich jak "negawaty," które są już oferowane przez dużych odbiorców i tzw. agregatorów popytu.\nPozytywne, aczkolwiek powolne, zmiany obserwujemy natomiast na liberalizującym się rynku gazu co jest wynikiem uwzględnienia nacisków Komisji Europejskiej, rozbudowy transgranicznej infrastruktury gazowej oraz osłabienia monopolistycznej pozycji krajowego dostawcy gazu. Ograniczeniem dalszego rozwoju konkurencji są bariery administracyjne, w tym w zakresie importu gazu ziemnego skutkujące brakiem trwałych transgranicznych powiązań handlowych z krajami Unii, praktyczne wyłączenie gazociągu jamalskiego poza polski rynek obrotu gazu, brak transparentnego obrotu wtórnego zdolnościami przesyłowymi oraz utrzymywanie taryfikacji sprzedaży gazu dla wszystkich odbiorców wbrew regulacjom unijnym i wyrokowi ETS. Kolejnymi barierami utrudniającymi wejście na rynek nowych podmiotów są nadmierne obowiązki sprawozdawcze i konieczność przeprowadzenia prawnego rozdziału działalności obrotowej i dystrybucyjnej przez małe przedsiębiorstwa gazownicze.\nNowe bariery środowiskowe dla przemysłu i energetyki W lipcu 2015 roku ukazał się projekt rewizji dyrektywy o handlu emisjami (EU ETS), który określa metodologię przyznawania darmowych uprawnień do emisji CO2 dla przemysłu w latach 2020-2030. Zaproponowane przez KE mechanizmy osłabią konkurencyjność przemysłu europejskiego, ponieważ nie gwarantują darmowych uprawnień do emisji nawet dla najlepszych w Europie instalacji przemysłowych. Prace w Brukseli będą trwały cały 2016 rok. Aktywność polskiego biznesu oraz administracji w tym procesie jest bardzo istotna. Lewiatan proponuje, aby darmowe przydziały uprawnień do emisji dla przemysłu były w oparciu o bieżące poziomy produkcji i w całości pokrywały zapotrzebowanie na uprawnienia wynikające z benchmarków.\nW drugiej połowie 2015 roku została przyjęta nowa ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, która określa zasady gospodarowania zużytym sprzętem. Ta regulacja to duże rozczarowanie, ponieważ utrwala obecne na rynku patologie. Mimo apeli przedsiębiorców, legislatorzy nie wprowadzili zapisów, które uszczelniłyby system i wyeliminowały nieuczciwe praktyki. Uważamy, że niezbędne jest wprowadzenie systemu monitoringu oraz zagwarantowanie, że organizacje odzysku będą swoje przychody przekazywać na rozwój systemu, a nie wypłatę dywidend.\nW grudniu 2015 roku otrzymaliśmy do zaopiniowania projekt rozporządzenia w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Rozporządzenie ma zastąpić dotychczas obowiązujące rozporządzenie w sprawie standardów jakości gleby. Zgłaszaliśmy wielokrotnie, że obowiązujące rozporządzenie jest złe i powinno zostać zmienione. Oczekiwaliśmy odejścia od podejścia "zero – jedynkowego" standardu w kierunku oceny ryzyka związanego z zanieczyszczeniem gruntów i wód podziemnych. Tymczasem nowy projekt utrzymuje dotychczasowe podejście i jednocześnie wprowadza szereg nowych ryzyk dla przedsiębiorców. Zaproponowane w projekcie mechanizmy w większości nie korespondują z warunkami środowiskowymi, które w rzeczywistości są na terenach przemysłowych. W naszej ocenie propozycja nowelizacji pozbawiona jest również rzetelnej oceny skutków i kosztów wdrożenia.\nW 2015 roku Rząd nie zrobił nic, aby poprawić system sprawozdawczości środowiskowej. Na mocy ustawy Prawo ochrony środowiska wraz z aktami wykonawczym oraz Ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji przedsiębiorcy są zobowiązani do przygotowywania sprawozdań dotyczących wykorzystania środowiska w różnych układach i w różnych terminach dla różnych instytucji. Nie ma żadnego uzasadnienia dla takiego zróżnicowania sprawozdawczości i jej szczegółowości. Od lat apelujemy o uporządkowanie tego obszaru.


Skoryguj niedoskonałości z nowym podkładem Inglot HD - Kobiecezasady.pl\n01 Paź 2015 | Autor: Justyna Jucha | Kategoria: Kosmetyki, Nowości\nMarka Inglot własnie wprowadziła do sprzedaży nowe bazy pod makijaż, które wyposażono w nowoczesne pigmenty HD Inglot. Są one dostępne w pięciu wersjach kolorystycznych, dzięki którym każda kobieta szybko zamaskuje niedoskonałości skórne i wyrówna koloryt cery.\nKażdy z kosmetyków posiada ekstrakt z lilii oraz hialuronowy kwas zapewniające doskonałe wygładzanie oraz nawilżanie. Podkład bardzo łatwo się aplikuje, a dzięki niemu ostateczny makijaż jest wyjątkowo trwały.\nOdcienie, w jakich stworzono korygująca bazę Inglot HD, to:\nMOCHA – posiadające ekstrakt z ginko biloba poprawiający elastyczność cery oraz neutralizujący przebarwienia.\nPEACH – z ekstraktem z szafranu mającym właściwości antyoksydacyjne, maskujące fioletowe oraz niebieskie przebarwienia, a także rozświetlające cerę.\nYELLOW – z ekstraktem z drzewa enantia chlorantha, działa matująco, neutralizująco dla przebarwień fioletowych oraz czerwonych oraz absorbująco nadbiar sebum.\nGREEN – z ekstraktem z kasztanowca, działa wzmacniająco na naczynka, pomaga w pozbyciu się zaczerwień i ukryciu popękanych naczynek.\nPINK – z ekstraktem z trufli białych, działa odżywczo i rozświetlająco.\nCena za jedno opakowanie korygującego podkładu Inglot HD to 45 zł.


Zielone szparagi zapiekane w szynce - przepisy z myTaste\nJajka ugotować na twardo. Aby lepiej się obierały dodać do wodyw której się gotują szczyptę soli. Ugotowane odcedzić i obrać ze skorupek\nJajka można przygotowaćw różnej formie, tym razem zrobiłam jajka faszerowanemarynowanymi pieczarkami\nThe post Zieloneszparagizapiekanewszynce appeared first on Kaszamanna Studio. Zieloneszparagi nie wymagają obierania\nDrugą odmianą są szparagizielone - zdecydowaniewolę tę odmianę - , które rosną ponad ziemią, są zdecydowanie cieńsze i wyrazistew smaku niż te białe\nW takim właśniezestawieniu zjadłam niedawnozieloneszparagiw poznańskim Myconosie, gdzie spędzałam czas czekając w kolejce do biura paszportów\nInną propozycję na pyszny zawijany smakołyk znajdziesz w poście Banany ZapiekanewSzynce. Delikatnie chrupkie zieloneszparagi, ulubiona szynka i cudownie roztapiający się żółty ser\nSzybkie i proste danie – szparagiowinięte szynką parmeńską, zapiekanew jajku, posypane parmezanem. Szparagi zapiekamy w formie ceramicznej\nJuż się cieszę na nadchodzący okres - wiosenny i letni. Ogłaszam, że i u mnie sezon na szparagi rozpoczęty\nPoniżej prezentuję przepis na zieloneszparagiwszynce z sosem parmezanowym. Szparagiwszynce z sosem parmezanowym\nRozkoszujmy się ich smakiem, zostało nam już niewiele czasu, niebawem kończy się sezon na szparagi. Pyszne i proste danie, znakomite w sezonie szparagowym\nTe znane ze swoich leczniczych właściwościzielone pędy uznawane są również za afrodyzjak, nie ma więcpowodu dla których nie należałoby ich jeść często\nUwielbiamszparagi praktycznie pod każdą postacią, jednak to danie wyjątkowo urzekło moje serce Nie jest ono niestety zbyt dietetyczne, ale za to jest pyszne\nZieloneszparagizapiekane z szynką parmeńską i do tego z klasycznym sosem holenderskim. Zieloneszparagiwszynce z sosem holenderskim to coroczny hit sezonu\nWrzucamyprzygotowaneszparagi i czosnek pokrojony w plasterki. W sezonie nie może zabraknąć ich u nas w domu\nTak podane zieloneszparagi z szynką parmeńską, mogą być świetnym pomysłem na romantyczne śniadanie, nie napisałem tego na początku, ale szparagi to świetne afrodyzjaki\nPrzygotowaćszparagi. Kiedy już zaspokoiliśmy swój apetyt zjadając sporą ilość białych szparagów tylko z tartą bułką i masłem, a zielonych usmażonych na patelni grillowej, przyszedł czas na przyrządzanie szparagów na inne sposoby\nDziś klasyka szparagizwijanewszynce. Podobno szparagi je się tylko do najkrótszej nocy w roku ( taki przesąd niemiecki )\nRozgrzać na patelni oliwę z masłem, zeszklić szalotkę i czosnek z odrobiną soli i cukru, dorzucić szparagi bez główek (one na samym końcu duszenia), chwilę smażyć do miękkości, dodać główki szparag, przyprawić, podlać winem, chwilę dusić do odparowania alkoholu, podlać następnie śmietanką\nPowstałymi "pół plastrami" obwijamyszparagi i układamy je na blasze wyłożonej papierem. Skoro już ponoć sezon szparagowy zmierza ku końcowi, nie mogłam sobie odmówić raz jeszcze przygotowania ich wwersji pieczonej


Prof. Krasnodębski: “Paradoks polega na tym, że Brytyjczycy są pełnoprawnymi członkami UE, a szczyt w Bratysławie jest nieoficjalny i ich wyklucza” | Zdzisław Krasnodebski\nProf. Krasnodębski: “Paradoks polega na tym, że Brytyjczycy są pełnoprawnymi członkami UE, a szczyt w Bratysławie jest nieoficjalny i ich wyklucza”\nŚledząc media niemieckie myślę, że Niemcy, kanclerz Merkel, czuje się odpowiedzialna za Europę. W kwestii Brexitu dużą rolę odgrywa orientacja polityczna — powiedział na antenie radia TOK FM prof. Zdzisław Krasnodębski, poseł do Parlamentu Europejskiego.\nPodkreślił, że nie należy zapominać, że w Niemczech jest rząd koalicyjny.\nOstatnio sporo się też pisze o rosnących rozdźwiękach między SPD a CDU. Zbliżają się wybory. Z jednej strony na pewno socjalistom daleko było do Brytyjczyków, ale niektórzy z CDU, a nawet sama Merkel ma poczucie odpowiedzialności za swój kraj, ale też za Unię Europejską – w sensie wypracowania jednolitego stanowiska. Zapewne boi się, że Brytyjczycy będą kraje europejskie rozgrywać, co próbują czasami robić inne mocarstwa — mówił europoseł.\nZapytany co sądzi o pomyśle ministra Sellina o zachęcaniu Brytyjczyków do rewizji swojego stanowiska odpowiedział, że Theresie May trudno jest zlekceważyć referendum.\nWidać jednak, że perspektywa rozwodu Wielkiej Brytanii z Unią Europejską się oddala. Czytałem ostatnio, że ma to być rok 2019. Paradoks polega na tym, że Brytyjczycy są pełnoprawnymi członkami Unii Europejskiej, a szczyt w Bratysławie jest nieoficjalny i ich wyklucza Podkreślił, ze podobny problem istnieje w grupie politycznej.\nCały artykuł dostępny jest na stronie: http://wpolityce.pl/polityka/305336-prof-krasnodebski-paradoks-polega-na-tym-ze-brytyjczycy-sa-pelnoprawnymi-czlonkami-ue-a-szczyt-w-bratyslawie-jest-nieoficjalny-i-ich-wyklucza


Odzyskać spokój w kilka minut – inspirujące ćwiczenia na grudzień - Zwierciadlo.pl\nJedną ze skutecznych technik relaksacyjnych jest wizualizacja wodospadu - dzięki niej doświadczysz przyjemnego uczucia oczyszczenia i odprężenia: woda zmywa z ciebie stres, napięcia i zmartwienia. (Fot. iStock)\nWedług ajurwedy i medycyny chińskiej organizm człowieka znakomicie daje sobie radę ze wszelkimi patogenami (jak wirusy, bakterie czy pasożyty), o ile nie została zachwiana jego homeostaza. Wielu lekarzy medycyny zachodniej potwierdza natomiast, że długotrwały stres osłabia układ immunologiczny człowieka. Jak temu przeciwdziałać? Z perspektywy przeszło 20 lat badań nad technikami relaksacji i medytacji uważam, że – praktykowane regularnie – nie tylko prowadzą do odprężenia, ale uodporniają na stres oraz pomagają znaleźć oparcie w sobie.\nTwoje poranne samopoczucie może mieć duży wpływ na to, jak będziesz się czuć w ciągu kolejnych godzin. Jeśli od samego rana towarzyszą ci pośpiech i napięcie, to większość zdarzeń w ciągu dnia zinterpretujesz przez filtr stresu. Warto więc zacząć dzień, doświadczając spokoju i z takim nastawieniem przeżywać potem to, co się dzieje wokół. Polecam następujące ćwiczenie:\nUsiądź z wyprostowanym kręgosłupem na łóżku, krześle lub poduszce medytacyjnej. Przenieś ręce nad głowę, wyprostuj je i spleć dłonie. Wraz z wdechem rozciągnij kręgosłup, na wydechu rozluźnij ręce – powtórz dwa razy. Następnie zamknij oczy i poczuj przyjemną ciężkość powiek – ramiona opadają w dół, kierujesz uwagę w stronę tułowia. Zacznij świadomie oddychać. Gdzie w ciele odczuwasz teraz aktywność oddechu: w klatce piersiowej czy bardziej w brzuchu? Koncentruj się na każdym oddechu: wdychaj powietrze nosem, wydychaj ustami. Po 2–3 min powiedz w myślach: „Witam ten dzień, dziękuję za moje życie. Otwieram się dziś na… ( radość, miłość, obfitość, kreatywność, dobro, śmiech)”.\nKrótkie przerwy w trakcie pracy\nZdaniem Natalie Goldberg, amerykańskiej pisarki i popularyzatorki praktyki zen, stres sprawia, że wszystko chcemy zrobić natychmiast. Tymczasem jest to sygnał, że potrzebujemy przerwy i wytchnienia, nawet w trakcie pracy. Oto kilka propozycji:\nTa praktyka wpływa na równomierną pracę serca i uspokaja tętno. Pomoże ci, gdy poziom napięcia w pracy sięga zenitu, a ty czujesz, że ciśnienie ci wzrasta. Usiądź wygodnie i wyprostuj kręgosłup. Jeśli chcesz, możesz zamknąć oczy. Teraz przenieś uwagę na klatkę piersiową i połóż na niej swoją dłoń. Zrób kilka spokojnych wdechów i wydechów. Poczuj ciepło, które wypływa z dłoni w głąb klatki piersiowej. Powiedz powoli w myślach lub szeptem: „Czuję przyjemne ciepło w klatce piersiowej”, „Moje tętno jest spokojne i równe”, „Odczuwam spokój i bezpieczeństwo”. Ćwicz przez 3–5 min.\nPowtarzanie jednego słowa\nAby dość szybko wprowadzić się w stan uspokojenia, usiądź wygodnie, zamknij oczy i zacznij wypowiadać w myślach słowo „spokój” (możesz również wybrać inne, które pozytywnie ci się kojarzy). Oto pełna praktyka: zrób świadomy wdech nosem i powiedz powoli w myślach: „spokój” (poczuj, jak wdychasz spokój do całego ciała), następnie zrób świadomy wydech i wypowiedz powoli w myślach: „spokój” (poczuj, jak wydychasz spokój na zewnątrz). Ćwicz przez 2–3 min.\nPoniższe ćwiczenie ma za zadanie wprowadzić cię w stan odprężenia dzięki zastosowaniu elementu treningu autogennego Schultza. Usiądź wygodnie, zamknij oczy i zrób kilka spokojnych wdechów oraz długich wydechów. Skieruj uwagę na prawe ramię. Powiedz w myślach: „Moje ramię jest ciężkie. Jest tak ciężkie, że nie mogę go unieść. Czuję przyjemny ciężar ramienia i ciepło, które się rozprzestrzenia w dół do mojej prawej dłoni. Czuję, że prawa dłoń jest przyjemnie ciężka i ciepła”. Następnie skieruj uwagę na lewe ramię i powiedz w myślach: „Moje ramię jest ciężkie. Jest tak ciężkie, że nie mogę go unieść. Czuję przyjemny ciężar ramienia i ciepło, które się rozprzestrzenia w dół do mojej lewej dłoni. Czuję, że lewa dłoń jest przyjemnie ciężka i ciepła”. Poczuj przyjemny relaks ramion i dłoni. Na koniec zrób trzy głębokie wdechy i wydechy. Wróć świadomością do tu i teraz. Ćwicz przez 3–5 min.\nChłodne czoło – wizualizacja\nJeśli czujesz, że twoja głowa jest „rozgrzana” od myślenia i analizowania, proponuję technikę chłodnego czoła. Usiądź wygodnie i zrób kilka spokojnych oddechów. Następnie wyobraź sobie, że jesteś w górach: widzisz piękny wodospad i słyszysz szum spadającej wody. Podchodzisz powoli do wodospadu i sięgasz dłonią po wodę. Czujesz jej przyjemny chłód. Teraz dotykasz tą dłonią do swojego czoła. To ochłodzenie przyniesie ulgę mózgowi, poczujesz się spokojniej niż wcześniej. Ćwicz przez 2–4 min.\nPo przyjściu z pracy, po zrobionym zadaniu\nKontynuujemy wizualizację wodospadu, ale tym razem pójdziemy o krok dalej. Tę praktykę warto wykonać tuż po przyjściu z pracy, a jeśli pracujesz zdalnie – po jej skończeniu. Dzięki ćwiczeniu poczujesz oczyszczenie na poziomie ciała i umysłu.\nUsiądź wygodnie i zamknij oczy. Weź kilka spokojnych oddechów, wyobraź sobie górski krajobraz i piękny wodospad pośrodku lasu. Podejdź do niego bliżej, aż poczujesz w nozdrzach krystaliczną świeżość powietrza. Oddychaj głębiej i wydajniej, wsłuchaj się w kojący dźwięk spadającej kaskady. Przybliż się jeszcze bardziej do wodospadu i wyciągnij rękę w stronę strumienia wody, jej temperatura jest dla ciebie idealna. Nabierz wodę w dłonie i obmyj nią twarz. Po chwili wejdź pod strumienie (możesz zostać w ubraniu albo rozebrać się do bielizny). Poczuj, że doświadczasz przyjemnego uczucia oczyszczenia i odprężenia: woda zmywa z ciebie stres, napięcia i zmartwienia. Zostań tam tak długo, jak potrzebujesz. Na koniec połóż się na trawie, aby odpocząć, i ciesz się promieniami słońca na skórze. Opuść to miejsce w wyobraźni i wróć do tu i teraz. Jak się czujesz? Ćwicz przez 3–5 min.\nByć osadzonym jak góra\nJeśli doświadczasz lęku o przyszłość, a umysł podsuwa ci wciąż różne scenariusze, możesz mieć trudności z zasypianiem. Aby uspokoić umysł, zastosuj wizualizację gór, które są symbolem mocy i majestatu, ale również dobrego osadzenia w rzeczywistości.\nUsiądź wygodnie i zamknij oczy. Wyobraź sobie ulubione pasma górskie albo po prostu szczyt góry. Obserwując go w wyobraźni, pomyśl, że ta góra pozostaje nieporuszona niezależnie od okoliczności. Uświadom sobie, że w tobie również jest taki aspekt, który mocno trzyma cię przy ziemi w chwili życiowych zmian. Powiedz teraz do siebie: „Mam świadomość, że wobec zmian mogę być jak góra. Mocno ugruntowany i pewny siebie”. Poczuj swoje ciało jak górę. Poczuj połączenie z podłożem. Ćwicz przez 10−15 min.\nUspokojenie tuż przed snem\nW tym ćwiczeniu nauczysz się przenosić uwagę z poziomu mózgu do poziomu serca. Stosując świadomy oddech, osiągniesz stan koherencji, dzięki któremu poczujesz spokój i odprężenie.\nNa początek – siedząc lub leżąc wygodnie – połóż dłoń na środku klatki piersiowej. Uświadom sobie delikatny ruch mięśni podczas wdechu i wydechu. Oddychaj spokojnie i równomiernie. Po chwili uświadom sobie obecność serca wewnątrz klatki piersiowej. Zacznij kierować oddech w kierunku serca, spokojnie, relaksująco. Poczuj, jak z każdym kolejnym oddechem jesteś coraz bardziej odprężony − uświadom sobie przyjemny ciężar głowy, ramion, dłoni… Jakby całe ciało przyklejało się teraz do podłoża. Postaraj się (bez zmuszania, jedynie zdając się na wewnętrzne prowadzenie) doświadczyć fali odprężenia, która przepływa przez całe ciało: od czubka głowy po palce stóp. Dzięki temu wejdziesz w stan głębokiego relaksu. Możesz powiedzieć w myślach: „Czuję spokój, jestem bezpieczny, z ufnością zanurzam się w sen”.\nA zatem dobrej nocy i pięknego kolejnego dnia!\nWięcej relaksacji w książce: Dagmara Gmitrzak, „Trening relaksacji. Jak uwolnić się od stresu, lęku i depresji”, wyd. Samo Sedno\nPolecamy książkę: Dagmara Gmitrzak, „Trening relaksacji. Jak uwolnić się od stresu, lęku i depresji”, wyd. Samo Sedno\nDagmara Gmitrzak: terapeutka holistyczna, trenerka rozwoju osobistego, nauczycielka technik relaksacji, autorka poradników psychologicznych; www.rozwojosobisty.waw.pl.


MDK2 : "Portret drzewa" - grafika Młodziezowy Dom Kultury nr 2 - "Portret drzewa" - grafika\n"Portret drzewa" - grafika\nKomentarze do wystawy\nLubelskie Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Psychicznego istnieje 13 lat, od 5 lat prowadzony jest specjalistyczny Ośrodek Wsparcia, którego działania są na bieżąco rozszerzanie stosownie do potrzeb - zajęcia terapeutyczne, psychoterapia, psychedukacja, poradnictwo, spotkania informacyjne.\nDziałania Stowarzyszenia są realizowane przy współudziale finansowym Miasta w ramach "Strategii działań na rzecz osób niepełnosprawnych w Mieście Lublinie w latach 2001 - 2010", Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego oraz Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego.\nBieżące zadania Stowarzyszenia obejmują:\nCentrum Interwencji Kryzysowej zapewniające specjalistyczną pomoc w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia, w sytuacji kryzysu psychicznego i depresji, konfliktu i przemocy w środowisku rodzinnym oraz innych sytuacjach "załamania nerwowego". Z pomocy Centrum może skorzystać osoba, która z powodu zaostrzenia choroby psychicznej lub innej przyczyny prowadzącej do kryzysu psychicznego, nie potrafi samodzielnie funkcjonować. Osoba zgłaszająca ma możliwość: rozmowy ze specjalistą w Centrum lub w domu, rozwiązania kryzysu psychicznego w sposób inny, niż poprzez umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym, doraĄnego noclegu poza miejscem zamieszkania, gdy jest to konieczne, jednorazowej konsultacji, krótkotrwałej psychoterapii.\nHostel dla osób po psychiatrycznym leczeniu szpitalnym, których aktualny stan zdrowia pozwala na zadawalające funkcjonowanie w grupie poza placówkami stacjonarnej opieki zdrowotnej. Z pobytu w Hostelu mogą skorzystać osoby, których sytuacja mieszkaniowa jest szczególnie trudna (osoby bezdomne, pochodzące z rodzin niewydolnych wychowawczo lub patologicznych, mieszkające daleko od placówek zapewniających rehabilitację psychiatryczną). Pacjenci korzystający z tej formy pomocy, mają zapewnione zamieszkanie przez określony czas w Hostelu; specjalistyczną opiekę, rehabilitację psychospołeczną\nOśrodek Wsparcia "Serce" funkcjonujący w systemie pobytu dziennego. Osobom z Lublina i regionu Ośrodek oferuje: zajęcia terapeutyczne grupowe i indywidualne, psychoedukację i zajęcia dyskusyjne; psychoterapię indywidualną i grupową; kompleksowe poradnictwo dla osób chorych i ich rodzin.\nNauczycielom i uczniom lubelskich szkół oraz pracownikom placówek opiekuńczo-wychowawczych Ośrodek oferuje:\n- szkolenia i kursy przygotowujące do profesjonalnej pracy z osobami chorymi psychicznie ukierunkowane na rozszerzenie wiedzy na temat chorób psychicznych, poznanie form terapii i opieki;\n- spotkania edukacyjne na temat zaburzeń psychicznych zwiększające świadomość na temat chorób psychicznych i ich następstw, przyczyniające się do przełamywania stereotypów na temat chorób psychicznych oraz barier w kontaktach społecznych.\nStudentów i wolontariuszom Ośrodek oferuje:\n- praktyki studenckie, staże przygotowujące do pracy z osobami chorymi;\n- szkolenia i warsztaty z zakresu poradnictwa i interwencji kryzysowej.\nOd 5 lat prowadzone są Integracyjne Warsztaty Teatroterapii - cykliczne spotkania integracyjne "Teatroterapia i rekreacja" odbywające się w okresie wakacyjnym, każdego roku w innym rejonie Polski.\nWarsztaty ukierunkowane są na przełamywanie przez osoby z zaburzeniami psychicznymi barier w kontaktach społecznych, rozwijanie aktywności społecznej, wyjście z roli osoby chorej, kompensowanie niepełnosprawności poprzez pracę twórczą w środowisku ludzi zdrowych, aktywizację ruchową oraz poznanie geografii i historii danego miejsca.\nProjekt "Artyści Życia" realizowany od dwóch lat we współpracy z Młodzieżowym Domem Kultury nr 2 w Lublinie, skierowany jest do młodzieży i nauczycieli lubelskich szkół oraz do podopiecznych i pracowników organizacji samorządowych i pozarządowych działających na rzecz osób niepełnosprawnych.\nProjekt obejmuje: cotygodniowe spotkania integracyjnej grupy graficznej w MDK nr 2, prowadzonej przez specjalistę z zakresu technik graficznych, warsztaty graficzne dla grup zorganizowanych, wydawnictwa (okolicznościowe, katalogi wystaw, kartki pocztowe z reprodukcjami prac uczestników projektu), wycieczki do galerii, publikacje informacji o projekcie na stronach internetowych oraz internetową galerię prac na www.mdk2.lublin.pl. Projekt uczestniczył również w realizacji idei programu Światowego Towarzystwa Psychiatrycznego "Schizofrenia - Otwórzcie Drzwi", a z okazji Europejskiego Roku Osób Niepełnosprawnych (w ramach projektu MDK nr 2 "Nie jesteś sam") grafiki nadrukowane na banerach eksponowane były w plenerze: na Placu Łokietka i przy ul. Krakowskie Przednmieście.\nDodatkowo w sierpniu 2004 uczestnicy projektu wzięli udział w integracyjnym Plenerze Graficznym, towarzyszącym Warsztatom Teatralnym w Kazimierzu Dolnym.\nW bieżącym roku szkolnym nasze działania zostaną poszerzone o konkurs literacki "Artyści Życia" , przeznaczony dla lubelskiej młodzieży (dotyczący twórczości osób niepełnosprawnych w kategoriach), wydanie specjalnego numeru gazety MDK "Po Schodach" poświęconego w całości twórczości niepełnosprawnych oraz wystawę poplenerową.\nW opinii ogółu ciągle istnieje stereotyp osoby chorej psychicznie wynikający z medialnej kreacji oraz niewiedzy społeczeństwa na temat faktycznego problemu. Projekt "Artyści Życia" ma te opinie zmieniać poprzez prezentację osób niepełnosprawnych jako ludzi aktywnych i kreatywnych. Dzięki temu nie są izolowani, zyskują szanse na wyjście z roli osoby chorej, działają w swoim środowisku - środowisku twórców, artystów a ludzie młodzi dotknięci choroba - wśród zdrowych rówieśników. I tak poznają ich inni ludzie, którzy przestają się ich bać - dostrzegają w nich współpracowników i przyjaciół.\nprezes Lubelskiego stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Psychicznego\n© 2004 Dział Programów i Promocji - Młodzieżowy Dom Kultury nr 2 w Lublinie


O kontach osobistych 3\nW których bankach mo¿na za³o¿yæ Profil Zaufany?\nChcesz móc za³atwiaæ sprawy urzêdowe przez Internet? Za³ó¿ bezp³atny Profil Zaufany. Aktywujesz go przez Internet w bankowo¶ci elektronicznej. Niestety tylko 7 banków udostêpnia tak± mo¿liwo¶æ.\nKupuj bilety komunikacji miejskiej za 1 z³ z Masterpass od mPay\nChcesz zaoszczêdziæ na biletach komunikacji publicznej? Teraz masz ku temu okazjê – kupuj±c bilet w aplikacji mPay, zap³acisz za niego tylko 1 z³.


Jak uniknąć zakażenia koronawirusem? 12 porad ekspertów | Popularne\nPopularne » Koronawirus » Jak uniknąć zakażenia koronawirusem? 12 cennych rad ekspertów\nJak uniknąć zakażenia koronawirusem? To pytanie zadaje sobie większość Polaków, szczególnie tych, którzy mieszkają w tzw. „czerwonych strefach”. Problem dotyczy głównie mieszkańców Śląska i Małopolski, gdzie obserwuje się rekordowe przyrosty zakażeń. Eksperci radzą, jak się chronić.\nGdy jedni dwoją się i troją, żeby odnaleźć skuteczny sposób na koronawirusa, inni twierdzą, że znaleźli już antidotum.\nOpinię publiczną zaskoczył Władimir Putin, który twierdzi, że po dwóch miesiącach testów na ludziach, Rosjanie mają pierwszą skuteczną szczepionkę na koronawirusa.\nZapewne mieszkańcy wielu krajów mogliby mieć opory przed testowaniem tego, co zaproponują Rosjanie. Jednak Putin twierdzi, że jedną z pierwszych osób, testujących działanie szczepionki, była… jego córka.\nJedna z moich córek się zaszczepiła. W tym sensie ona brała udział w eksperymencie. Po przyjęciu szczepionki, miała 38 stopni temperatury. Na następny dzień już 37 i trochę, to wszystko\n– twierdzi prezydent Rosji, cytowany przez Ria Novosti.\nSzczepionkę opracował moskiewski Instytut Gamaleya. Prezydent Putin wyraził nadzieję, że również innym krajom uda się odnieść sukces w tym zakresie.\nNie wiadomo, na ile można wierzyć rosyjskim danym odnośnie przyrostu zachorowań, ani na ile prawdziwe są doniesienia o skutecznej szczepionce. Jedno jest pewne: w Polsce jeszcze długo będziemy radzić sobie bez niej.\nJak wynika z dzisiejszego raportu Ministerstwa Zdrowia, liczba zakażeń ostatniej doby zmalała. Pozytywny wynik testu otrzymało 551 osób. Najgorzej ponownie jest na Śląsku i w Małopolsce, gdzie odnotowano kolejno 128 i 71 nowych przypadków.\nEksperci apelują, żeby korzystać ze sprawdzonych źródeł wiedzy i podkreślają, że można uniknąć zakażenia dzięki stosowaniu się do kilku prostych zasad. Niektóre mogą być sporym zaskoczeniem, ponieważ przypominają, że ochrona przed koronawirusem to nie tylko częste mycie rąk i zachowywanie dystansu społecznego, ale także dbanie o odporność, np. poprzez właściwą dietę.\n12 cennych rad ekspertów, jak uniknąć zakażenia:\nPrzypomnijmy: chociaż w 80 proc. przypadków choroba ma łagodny przebieg, to u 15-20 proc. pacjentów mogą wystąpić poważne komplikacje. Umiera 2-3 proc. chorych.\nŹródła: www.se.pl, www.onet.pl


Opublikowane w pon., 19/05/2014 - 11:51\nUliczne mistrzostwa pań wróciły do Bielska-Białej po roku przerwy (z Płocka). Akces do walki o medale zgłosiło łącznej 16 pań, sklasyfikowano 11. Najszybciej trasę spod bramy tyskiej fabryki samochodów osobowych na Plac Ratuszowy pokonała Iwona Lewandowska z Vectry Włocławek. To już drugi tytuł w karierze zawodniczki, którą szersze grono biegaczy powinno kojarzyć choćby z 4 triumfów (z rzędu!) w „Biegnij Warszawo”.\nW Bielsku-Białej p. Iwona pobiegła w czasie 33:22, co jest najlepszym osiągnięciem w historii kobiecych mistrzostw w biegu na 10 km. Wygrywając swój pierwszy tytuł w 2012 r., także w stolicy Podbeskidzia, p. Iwona pobiegła 12 sekund wolniej. W 2013 r. podczas II Tumskiej Dychy Dominika Nowakowska osiągnęła czas 34:06.\nSrebrny medal bielskich mistrzostw wywalczyła Katarzyna Kowalska. Specjalistka od biegu na 3000m z przeszkodami straciła do zwyciężczyni tylko 13 sekund. Brązowy krążek przypadł olimpijce z Aten i Pekinu Monice Drybulskiej. Do drugiego miejsca straciła 34 sekundy. Medale mistrzostw kraju wręczył osobiście wiceprezes PZLA Zbigniew Polakowski.\nTuż za podium biegu pań, ale z ponad minutową stratą, uplasowały się Izabela Trzaskalska i Marta Krawczyńska. 9. lokatę zajęła mistrzyni biegów górskich Dominika Wiśniewska-Ulfik (open).\nRywalizację mężczyzn zdominowali Kenijczycy. Wygrał Abel Kibet Rop uzyskując czas 29:20, czyli o 19 sekund gorszy od rekordu trasy, który od ubiegłego roku należy do jego rodaka Juliusa Lagata. Na podium bielskiej imprezy stanęli jeszcze Joelem Maina Mwangi (29:26) i Haronen Sirmą (29:33). Najlepszym z krajowej stawki okazał się goczałkowiczanin Wojciech Baczyński, który zajął siódme miejsce.\nO jak najlepsze miejsca i życiówki walczyli w Bielsku biegacze kilkunastu krajów: Polski, Kenii, Czech, Niemiec, Słowacki, ale też Hiszpanii, Irlandii, Włoch czy Stanów Zjednoczonych. Jak donosi dyrektor imprezy Andrzej Filipiuk, padło mnóstwo osobistych rekordów. – Mieliśmy znakomite warunki do biegania - 14 stopni Celsjusza, słońce za chmurami i naprawdę rześkie i czyste powietrze. Gorący doping kibiców też zrobił swoje.\nBielska impreza zgromadziła też kilkuset uczestników towarzyszących biegów dzieci i młodzieży oraz osób niepełnosprawnych (ponad 200 osób), nadając wydarzeniu odpowiednią rangę. Nie było tym razem koncertów, ale to celowy zabieg organizatora. – Idziemy raczej w kierunku dobrej organizacji imprezy, z maksymalną liczbą nagród i bogatym pakietem – tłumaczy organizator. Dodaje, że w przyszłym roku scenariusz ma być podobny.\n– Bieg Fiata to nie jest duży maraton czy Festiwal Biegowy, gdzie w programie jest kilkanaście biegów, a sama impreza trwa kilka dni. To jest jednostkowa impreza, kompaktowa. Chcemy, by była perfekcyjna. Tu ukłony w kierunku firmy Fiat Auto Poland, która jest z nami od pierwszej edycji imprezy. I będzie także za rok - to ewenement w skali kraju – cieszy się szef jednej z najstarszych imprez biegowych z dystansem 10 km w Polsce.\n22. Bieg Fiata po raz kolejny wypadł więc okazale. – Bardzo cieszy mnie wysoki poziom sportowy imprezy. Podwójnie cieszy mnie z kolei frekwencja. Owszem, rekordy w tej materii notuje dziś wiele imprez, ale nasz bieg konkurował w ten weekend z Cracovia Maratonem – podkreśla organizator. I już zaprasza za rok do Bielska-Białej.\nPrzypominamy, że wyniki biegu głównego możecie wpisać do klasyfikacji „Najlepszy biegacz 5-10-15” Ligi Festiwalu Biegów. Znajdziecie je w naszym KALENDARZU IMPREZ.\nfot. Facebook Iwony Lewandowskiej


Mecze Azotów-Puławy w TV – Klub Sportowy Piłki Ręcznej "Azoty-Puławy" Spółka Akcyjna\nMecze Azotów-Puławy w TV\nDwa styczniowe mecze z udziałem Azotów-Puławy będą mogli zobaczyć kibice w telewizji. Canal+ Sport przeprowadzi bezpośrednie transmisje ze spotkań Stal Mielec – Azoty-Puławy i Azoty-Puławy – Wybrzeże Gdańsk.\nPierwszy mecz odbędzie się 17 stycznia w Mielcu i będzie to mecz 16 serii spotkań PGNiG Superligi. Transmisja rozpocznie się o godzinie 18:15, a kwadrans później – bezpośrednia relacja z meczu.\nZ kolei pojedynek puławian z Wybrzeżem to mecz 19 kolejki. Spotkanie to odbędzie się w sobotę i w związku z relacją telewizyjna (początek o godzinie 12:45) zawody rozpoczną się o godzinie 13.\n← Borucki ponownie powołany\nAzotowcy najlepsi w Ostrowcu →\n07 dni 07 godziny 18 minuty 56 sekundy


Co na fiołek polny w jęczmieniu? | Rodzaje chwastów\nCo na fiołek polny w jęczmieniu?\n19 kwietnia 2016 Malwina\nFiołek polny, zwany również bratkiem polnym jest dwuliściennym chwastem występującym głównie w zbożach ozimych. Uznawany jest za chwast jednoroczny, ale również dwuletni. Ma zdolność przetrwania w ziemi przez okres zimowy, dlatego jego wegetacja rozpoczyna się aktywnie wiosną. Wtedy to również zaczynają wzrastać siewki oziminy m. in.\njęczmienia. Fiołek, który ma dużą łatwość w rozsiewaniu się, może też jako nowa wiosenna roślina zaburzyć rozwój zboża. Ważnym zadaniem dla uprawiających jęczmień jest wczesne zaobserwowanie wschodzących chwastów, bo to daje dużą szansę na skuteczne zlikwidowanie ich. Pozostawiony bez nadzoru fiołek może być bardzo groźny dla upraw, chodź jest rośliną niepozorną i prawie ozdobną, wygląda jak miniaturka bratka. Prezentuje się ładnie i przeciętny obserwator nie dostrzega w nim zagrażającego uprawom polowym potencjału.\nŻeby uwolnić jęczmień od populacji fiołka polnego, koniecznie muszą być wykonane opryski plantacji. Rolnicy mają do dyspozycji kilkanaście herbicydów, ale niektóre nie radzą sobie z usunięciem fiołka. Potrzebna jest dogłębna wiedza na temat gatunków chwastów i faz ich rozwoju, żeby zastosować skutecznie działające preparaty. Fiołek polny jest wyjątkowo uporczywym i dosyć trwałym chwastem i nie każdy oprysk jest w stanie go usunąć, czasem konieczne jest powtórzenie zabiegu albo użycie mieszanki o wzmocnionym stężeniu. Najpewniej zadziałają te substancje, które zastosuje się w najwcześniejszym okresie wegetacji fiołka polnego.\nPoprzedni wpisZboża jare – jak je pielęgnować?Następny wpisChwasty w uprawach rolnych


Prezydent Chin blokuje gry sieciowe dla dobra swoich obywateli | Darmowe MMORPG - spis gier MMO, MMOFPS, MMORPG 3d, MOBA\nPrezydent Chin blokuje gry sieciowe dla dobra swoich obywateli\nNie muszę Wam mówić, że Chiny to specyficzny kraj, prawda? Już nie chodzi nawet o ustrój polityczny, kulturę, czy prawodawstwo. Nawet jeśli rozchodzi się o gry, to mają tam nader nietypowo. I wyjątkowo nie mam na myśli cenzury, przez którą oberwało się niektórym producentom.\nTym razem na tapecie jest prezydent Chin, który otwarcie przyznał się do blokowania dostępu do gier dla obywateli swojego kraju. Mieszkańcy Chińskiej Republiki Ludowej będą musieli pogodzić się z nową dyrektywą prezydenta Xi Jinpinga, który narzuca spore ograniczenia na wydawców i producentów gier, ale również i na samych graczy. Dlaczego?\nPowód jest prozaiczny. Chodzi o krótkowzroczność, która jest plagą wśród młodych obywateli Chin. Podobno spędzają za dużo czasu przed monitorami grając, w efekcie czego pogarsza im się wzrok. W trosce o ich dobro, głowa państwa postanowiła działać! W jaki sposób?\nMłodzi Chińczycy dzięki specjalnym dyrektywom mają mniej czasu spędzać przed komputerami dzięki zmniejszeniu liczby gier online. Mowa tutaj o takich tytułach jak League of Legends, Fortnite, Overwatch czy Path of Exile. Wszystkie one cieszą się sporą popularność, więc NIE zostaną zablokowane. Niemniej w pewien sposób ograniczone – gorzej wygląda sprawa nowych, sieciowych produkcji, jak np. Monster Hunter: World. Mogą one w ogóle nie być dostępne w Chinach z powodu blokady.\nNa efekty nie trzeba było długo czekać. Tencent już notuje spadek swoich akcji. Twórcy gier sieciowych (w tym MMORPG) również nie są zadowoleni, bowiem Chiny to akurat ciekawy kąsek. Najwidoczniej przez jakiś czas będzie on dla sporej ilości deweloperów niedostępny.\nW tym wszystkim ciekawe jest, czy podejście władzy w Chinach i Xi Jinpinga okaże się krótkowzrocznym sposobem na walkę ze problemem, czy też młodzi Chińczycy dzięki nim zobaczą świetlaną przyszłość…\nlol league of legeneds


Praca w Holandii a zaległe PIT-y\nAleksander Słysz • Opublikowane: 2014-08-11\nWraz z narzeczonym mieszkamy w Holandii – ja od 2010 r., on od 2011 r. Ostatnio usłyszeliśmy, że trzeba się rozliczać w Polsce. Mamy więc kilka zaległych PIT-ów i nie wiemy, co robić, jak uniknąć podatku… Dodam, że w Holandii mieszkamy cały rok poza urlopem i mamy tu kupione mieszkanie, ale nie wykluczamy powrotu do Polski za kilka lat. Co robić?\nPostępowali Państwo prawidłowo, pod warunkiem, że Państwa miejsce zamieszkania w sensie podatkowym przeniosło się (co zależy głównie od Państwa woli) do Holandii. Brak miejsca zamieszkania w Polsce, połączony z brakiem dochodów w Polsce powoduje, że nie ma obowiązku rozliczania się w Polsce. Nie ma tu znaczenia moim zdaniem fakt, że dopuszcza Pani możliwość powrotu do kraju w przyszłości.\nZasadą jest, że jeżeli osoby fizyczne mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Jeśli osoby fizyczne nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – jest to tzw. ograniczony obowiązek podatkowy. Trzeba pamiętać, iż „za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:\nZasady przywołane powyżej stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a które modyfikują wskazane we wstępie reguły.\nKonwencja podpisana w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, stanowi, że „zwrot »osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie« oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie. Niemniej jednak, jeżeli, stosownie do cytowanej zasady, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:\nNa podstawie tych zasad, powiązań osobistych i gospodarczych, uważam, ze mogą Państwo twierdzić, że mają miejsce zamieszkania w Holandii. Wymagałoby to złożenia NIP-3 przy wyjeździe, czego państwo nie dokonali, ale nie przekreśla to takiej linii „obrony”. Obecnie NIP-3 już w zasadzie się nie składa, zastąpił go formularz ZAP-3. Problem polega na tym, że w formularzu NIP-3 jest pole, w którym można wpisać datę zmiany miejsca zamieszkania, natomiast w formularzu ZAP-3 nie ma takiego pola, więc Państwo muszą złożyć go wraz z wyjaśnieniami, iż zmiana miejsca zamieszkania nastąpiła odpowiednio w 2010 i 2011 roku. Wtedy zaczną Państwo znów rozliczać się w Polsce, dopiero jeśli przeniosą Państwo tu swoje miejsce zamieszkania.\nDla do zasady dodać należy, że niezłożenie NIP-3 w terminie, gdyż zmienili Państwo miejsce zamieszkania, stanowi wykroczenie karne skarbowe, zgodnie bowiem z Kodeksem karnym skarbowym „każdy podatnik, który wbrew obowiązkowi:\n– podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe”.\nArtykuł 51 § 1 tego kodeksu stanowi jednak, iż „karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok”. W obecnej sytuacji zatem okres karalności upłynął.\n➟ Zapłata podatku od części środków niewykorzystanej na cele mieszkaniowe\n➟ Odszkodowanie po ugodzie sądowej a podatek