Cztery zachowane kadry pierwszego polskiego filmu Ślizgawka w Łazienkach nakręconego pleografem przez Kazimierza Prószyńskiego w Warszawie w latach 1894–1896.\nArtykuł opisuje specyfikę oraz historię kinematografii w Polsce. Przy jego redakcji przyjęto, że Polska jako miejsce produkcji filmowej w przekroju historycznym obejmuje: w latach 1895–1918 – ziemie polskie znajdujące się pod zaborami: Wielkie Księstwo Poznańskie, Kraj Nadwiślański oraz Królestwo Galicji i Lodomerii; w latach 1918–1939 – terytorium II Rzeczypospolitej; w latach 1939–1945 – tereny Polskiego Państwa Podziemnego (a także kinematografię powstałą na zlecenie polskiego rządu na uchodźstwie); od roku 1945 – terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz III Rzeczypospolitej.\nBolesław Matuszewski wraz z bratem Zygmuntem założył 1895 roku w Warszawie pierwszą polską wytwórnię filmową o nazwie Paryska Fotografia Lux Sigismond et Comp, w której zatrudnił kilku operatorów. W latach 1896-1898 zrealizowała ona między innymi przy użyciu kinematografu kilkanaście krótkich filmów dokumentalnych z życia codziennego Warszawy oraz sceny z rodziną carską oraz z dworów niemieckiego i austriackiego.\n18 lipca 1896 roku odbył się pierwszy pokaz filmowy, jednakże niezależnie od pionierów, bo przy użyciu kinematografu spółki Edisona. Natomiast pierwsza projekcja kinowa miała miejsce 14 listopada 1896 roku i została przeprowadzona przez ekipę operatorską należącą do Louisa Lumière’a. Pierwsze kino na ziemiach polskich – Gabinet Iluzji – zostało założone w Łodzi w 1899 roku przez braci Antoniego i Władysława Krzemińskich, reaktywowane w 2016 roku pod nazwą Stare Kino Cinema Residence.\nPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości udało się scalić trzy różne rynki filmowe należące do zaborców, a rozwój przemysłu filmowego nabrał rozpędu. Mimo to polska kinematografia nie zdołała wówczas stworzyć żadnych arcydzieł, co było związane z silnie patriotycznym charakterem i melodramatyczną fabułą produkowanych filmów. Wynikało to z przesycenia kultury narodowej dziedzictwem polskiego romantyzmu. Irzykowski wytykał polskim dziełom kina niemego „protokolarność” i „trywializm”. W latach 1919–1922, w związku z konfliktami zbrojnymi Polski, dominowała produkcja filmów propagandowych. Po utrwaleniu niepodległości Polski kino patriotyczne przeplatało się z kolei z melodramatami i komediami. W okresie kina niemego sukcesy komercyjne odnosiły takie nieme produkcje jak powstały w rocznicę bitwy warszawskiej Cud nad Wisłą (1921) Ryszarda Bolesławskiego, melodramaty Iwonka (1925) Emila Chaberskiego i Trędowata (1926) Edwarda Puchalskiego, film przygodowy Mogiła nieznanego żołnierza (1927) Ryszarda Ordyńskiego, oparty na konwencji „żywych obrazów” Pan Tadeusz (1928) tego samego reżysera i nawiązujący do poetyki niemieckiego ekspresjonizmu Mocny człowiek (1929) Henryka Szaro. Jeden z bardziej spektakularnych polskich filmów batalistycznych – wykorzystująca zdjęcia lotnicze Gwiaździsta eskadra (1929) Leonarda Buczkowskiego o wojnie polsko-bolszewickiej – uchodzi za zaginiony.\nW latach 30. XX wieku rozpoczęła się dominacja nowo wprowadzonego kina dźwiękowego. Pierwszym polskim filmem dźwiękowym z nagranymi dialogami była Moralność Pani Dulskiej (1930) Bolesława Newolina, jakkolwiek jej udźwiękowienie utrwalone na płytach gramofonowych nie zachowało się do dzisiejszych czasów. Natomiast komedia Każdemu wolno kochać (1933) Mieczysława Krawicza, Janusza Warneckiego stanowiła już film udźwiękowiony bezpośrednio. Również na początku lat 30. XX wieku dominowały tendencyjne ekranizacje literatury. Spośród ich twórców najbardziej pod względem artystycznym wyróżniał się Józef Lejtes, autor dzieła historycznego Młody las (1934), które jako pierwszy film polski otrzymało nagrodę na festiwalu międzynarodowym (w Moskwie). Lejtes zasłynął również Dziewczętami z Nowolipek (1937) oraz Granicą (1938), melodramatami o ambicjach społecznych. Oprócz Lejtesa działalność reżyserską podejmowali między innymi Juliusz Gardan (komedia farsowa Czy Lucyna to dziewczyna?, 1934), Leonard Buczkowski (Wierna rzeka, 1936) oraz Michał Waszyński (Znachor, 1937). Osobliwym zjawiskiem była produkcja filmów w języku jidysz. Za najwybitniejszy z nich uznawany jest Dybuk (1937) Waszyńskiego, aczkolwiek powodzeniem cieszyły się również filmy Józefa Greena (Judeł gra na skrzypcach, 1936).\nNa schyłek dwudziestolecia międzywojennego przypada także pojawienie się filmu barwnego. Autorstwo pierwszych filmów polskich zrealizowanych w kolorze – Piękna Księstwa Łowickiego (1937) i Wesela księżackiego w Złakowie Borowym (1938) przypisuje się inżynierowi Tadeuszowi Jankowskiemu. Oba filmy oświatowe były wielokrotnie nagradzane, między innymi na festiwalach filmowych w Paryżu i Budapeszcie. Kolejny film zrealizowany w kolorze, pokazany na wystawie światowej w Nowym Jorku reportaż Malownicza Polska (1938–1939), posłużył jako materiał wyjściowy dla powstałego już w trakcie II wojny światowej dokumentu The Land of My Mother (Kraj mojej matki, 1943) Romualda Gantkowskiego z narracją Ève Curie.\nJerzy Januszajtis filmujący z czołgu Sherman na południe od Caen Operację Overlord w 1944.\nKadr z kroniki filmowej ukazującej ruiny Prudential podczas powstania warszawskiego.\nPo wybuchu II wojny światowej polski przemysł filmowy uległ likwidacji. Infrastruktura oraz sprzęt zostały zrabowane przez niemieckich i sowieckich okupantów, a twórcy ponosili śmierć, ukrywali się lub emigrowali. We wrześniu 1939 roku filmowano działania wojenne podczas kampanii wrześniowej w Warszawie w ramach tak zwanej „ekipy Starzyńskiego”. Samodzielna polska działalność kulturalna została zakazana na terenach okupowanych przez III Rzeszę, w których kina zostały poddane administracji niemieckiej. Repertuar obejmował propagandowe kroniki wojenne Deutsche Wochenschau oraz kilkadziesiąt przedwojennych bądź ukończonych w trakcie okupacji filmów polskich. Wśród nielicznych przykładów kolaboracji znalazła się niesławna współpraca części polskich aktorów przy niemieckim, hitlerowskim filmie Heimkehr (pol.Powrót do ojczyzny, 1941) Gustava Ucicky'ego; organizator akcji, Igo Sym, został zastrzelony przez polskie podziemie. W czasie okupacji kraju filmy kręcone były przede wszystkim przez polski ruch oporu. W 1942 roku Komenda Główna Armii Krajowej powołała w Biurze Informacji i Propagandy grupę filmową kierowaną przez Antoniego Bohdziewicza, która była odpowiedzialna między innymi za filmy z powstania warszawskiego.\nPolacy, którzy wyemigrowali z kraju i przystali do instytucji współpracujących z rządem RP na uchodźstwie, filmowali działania zachodnich wojsk alianckich oraz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (główni twórcy: reżyser Michał Waszyński, scenarzysta Konrad Tom, operatorzy Stanisław Lipiński i Seweryn Steinwurzel). Ekipa Waszyńskiego miała największy dorobek spośród polskich wojskowych czołówek filmowych na Zachodzie, tworząc takie filmy jak dokumentalne Monte Cassino (1944) o słynnej bitwie z udziałem Polaków oraz pełnometrażowy film fabularny Wielka droga (1946). W Wielkiej Brytanii z kolei działało londyńskie Biuro Filmowe kierowane przez Eugeniusza Cękalskiego, w ramach którego zrealizowane zostały takie dzieła, jak esej filmowy To jest Polska (1940), eksperymentalny film Wzywamy pana Smitha (1943) Stefana i Franciszki Themersonów oraz – po lądowaniu w Normandii – Droga do Wilhelmshaven (1944) Mieczysława Leszczyca-Petreyki.\nWojna i okupacja doprowadziły do zniszczenia polskiej kinematografii, a władze komunistyczne, które objęły władzę w Polsce po II wojnie światowej, rozpoczęły szybką jej odbudowę, licząc na wykorzystanie tej formy przekazu do własnych celów propagandy politycznej w polskim społeczeństwie. 13 listopada 1945 na mocy dekretu rządowego utworzono państwowe przedsiębiorstwo „Film Polski”, podlegające bezpośrednio Ministerstwu Kultury i Sztuki. Miało ono wyłączność na produkcję filmów w kraju oraz dystrybucję filmów zagranicznych. W tym samym roku zostało utworzone pierwsze atelier filmowe w historii kinematografii polskiej. Natomiast trzy lata później powstała Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa w Łodzi, pierwsza instytucja publiczna prowadząca edukację w zakresie sztuki filmowej.\nDzieje polskiego filmu powojennego zapoczątkowała Polska Kronika Filmowa oraz propagandowe filmy dokumentalne. Na początku okresu 1945–1955 dominowały jednak rozrachunki z okresem okupacji hitlerowskiej z czasów wojny. W 1947 Leonard Buczkowski zrealizował pierwszy powojenny film fabularny Zakazane piosenki (1947). Buczkowski stworzył też pierwszą powojenną komedię polską pod tytułem Skarb (1948). Większe znaczenie artystyczne miały jednak dwa filmy ukazujące zbrodnie hitlerowskie: Ostatni etap (1948) Wandy Jakubowskiej o gehennie obozu koncentracyjnego w Auschwitz oraz Ulica Graniczna (1949) Forda o warszawskim getcie. W 1946 roku rozpoczęło również działalność pierwsze polskie pismo filmowe pod nazwą „Film”.\nWraz z umacnianiem się systemu komunistycznego w Polsce wzrastała centralizacja produkcji filmowej i przestawienie jej wyłącznie na cele ideologiczno-propagandowe. Utworzenie w 1952 roku Centralnego Urzędu Kinematografii spowodowało załamanie produkcji filmowej. Nowo wyprodukowanym dziełom propagandy narzucono estetykę realizmu socjalistycznego i totalitarny system produkcji w polskiej kinematografii, zamykając ją na wpływy zachodnich twórców. Tylko nieliczne filmy, między innymi Piątka z ulicy Barskiej (1954) Forda, Celuloza (1953) i Pod gwiazdą frygijską (1954) Jerzego Kawalerowicza oraz Pokolenie (1955) Andrzeja Wajdy, zdołały przełamać schematyzm twórczości socrealistycznej.\nŚmierć Józefa Stalina spowodowała zatrzymanie procesu ideologizacji polskiego kina i złagodzenie cenzury. Władze komunistyczne zezwoliły reżyserom na zakładanie zespołów filmowych, gwarantujących większą swobodę twórczą. Efektem tego był drastyczny wzrost jakości polskiej sztuki filmowej. Odkłamywaniu uległy dokumenty, które zaczęły przedstawiać ciemne strony panującego systemu, takie jak zły stan zaopatrzenia, będące w krytycznym stanie warunki mieszkaniowe oraz – przede wszystkim – narastające chuligaństwo. Zainicjowaną przez Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego serię dokumentów, uosabianą przez szokujący wówczas Uwaga, chuligani! (1955), określono mianem „czarnej serii”. Na gruncie fabularnym z kolei zrodziło się specyficzne zjawisko – dzieła polskie zaczęły zdobywać coraz więcej nagród na międzynarodowych festiwalach. Krytyka zachodnia określiła ten fenomen mianem polskiej szkoły filmowej. Tematykę szkoły polskiej stanowiły tragiczne wydarzenia II wojny światowej – wojna obronna Polski, okupacja niemiecka, podziemny ruch oporu, powstanie warszawskie czy wyzwolenie ziem polskich przez ZSRR, powiązane z narzuceniem państwu polskiemu systemu totalitarnego.\nO polskiej szkole filmowej krytycy zaczęli mówić dopiero w przypadku filmu Kanał (1957) Wajdy, ukazującego tragedię powstania warszawskiego. Tu uwypuklił się romantyczny styl reżysera, który otwarcie sympatyzował z żołnierzami Armii Krajowej. Największym dziełem Wajdy epoki szkoły polskiej stał się jednak Popiół i diament (1958), który socrealistyczną w wymowie powieść Jerzego Andrzejewskiego przekształcił w dyskurs na temat tragedii pokolenia okresu wojny.\nRomantycznemu stylowi Wajdy przeciwstawiał się Andrzej Munk, który zastosował gorzką, racjonalistyczną ironię wobec szaleńczego heroizmu w dziełach Eroica (1958) i Zezowate szczęście (1960). Munk zainicjował wcześniej rozrachunek z czasami stalinowskimi w Polsce współczesnym dziełem Człowiek na torze (1957), które po w założeniu socrealistycznym początku stopniowo przekształcało się w demaskację patologii w stosunkach międzyludzkich. Inną wielką osobowością szkoły polskiej był Jerzy Kawalerowicz, autor między innymi filmu wojennego Prawdziwy koniec wielkiej wojny (1958), wnikliwego filmu społecznego Pociąg (1959) oraz metafizycznego dramatu Matka Joanna od Aniołów (1961). Polemikę z Wajdą podejmował także Kazimierz Kutz dziełami Krzyż walecznych (1959) oraz Nikt nie woła (1960) – to ostatnie bezpośrednio polemizowało z Popiołem i diamentem. Swoje odrębne kino autorskie stworzył Tadeusz Konwicki filmami Ostatni dzień lata (1958) oraz Zaduszki (1961), z których ten pierwszy, stanowiący improwizację artystyczną, okazał się najtańszym pełnometrażowym filmem fabularnym w dziejach. Ostatnią znaczącą indywidualnością szkoły polskiej był Wojciech Jerzy Has ze swymi dziełami Pętla (1957), Pożegnania (1959) oraz Jak być kochaną (1962). Do innych przedstawicieli szkoły polskiej należeli Stanisław Różewicz (Świadectwo urodzenia, 1961) oraz Jerzy Passendorfer (Zamach, 1959).\nNa przełomie lat 50. i 60. XX wieku pojawili się inni twórcy, niepowiązani ze szkołą polską. Wśród nich wyróżnili się Stanisław Lenartowicz (pozbawiony dialogów Zimowy zmierzch, 1956), Czesław Petelski (Baza ludzi umarłych, 1958), Tadeusz Chmielewski (komedia Ewa chce spać, 1959) czy też Janusz Morgenstern (Do widzenia, do jutra, 1960). Zapowiedź odrębnego kina autorskiego znalazła się również w debiucie Romana Polańskiego (Nóż w wodzie, 1962). Wyraźnie przeciwko refleksyjnej naturze szkoły polskiej skierowana była natomiast historyczna superprodukcja Krzyżacy (1960) Forda, w której wyeksponowany został motyw odwiecznej wrogości polsko-niemieckiej.\nNa początku lat 60. XX wieku doszło do faktycznej likwidacji polskiej szkoły filmowej w wyniku Uchwały Sekretariatu KC PZPR z 1960 roku w sprawie kinematografii. Filmy tego nurtu artystycznego jako niezgodne z propagandą partii poddane zostały negatywnej ocenie. Równocześnie ograniczona została swoboda twórcza polskich zespołów filmowych, co wraz z wydarzeniami marca 1968 roku spowodowało emigrację z kraju licznych twórców polskiego kina, m.in. Polańskiego i Forda. Echa szkoły polskiej pobrzmiewały w takich dziełach jak Giuseppe w Warszawie (1964) Lenartowicza, Salto (1965) Konwickiego i Westerplatte (1967) Różewicza. Innym zjawiskiem, jakkolwiek bardzo ograniczonym, było naśladownictwo nurtu Nowej Fali. Do przemian w europejskim kinie odwoływali się Jerzy Skolimowski – kolejny późniejszy emigrant (Rysopis, 1964), Henryk Kluba (Słońce wschodzi raz na dzień, 1967) oraz Witold Leszczyński (Żywot Mateusza, 1968), bezpośrednią inspirację Nową Falą można zaobserwować natomiast u Wajdy w dziele Wszystko na sprzedaż (1968). W międzyczasie sukcesy odnosiła polska szkoła animacji, zainicjowana przez Jana Lenicę, Waleriana Borowczyka i Władysława Nehrebeckiego. Film dokumentalny także został włączony do dziedziny sztuki filmowej, za sprawą takich osobowości jak Kazimierz Karabasz (Muzykanci, 1960) oraz Władysław Ślesicki (Płyną tratwy, 1962).\nNa przełomie lat 60. i 70., po sukcesie Krzyżaków, tematykę współczesną przyćmiło kino historyczne i kostiumowe, pomijające tematykę II wojny światowej, a oparte na dziełach literackich. Nacisk w tych produkcjach położono na rozmach inscenizacyjny. Sukcesy odniosły takie filmy jak rewizjonistyczne Popioły (1965) Wajdy, Rękopis znaleziony w Saragossie (1965) Hasa, Faraon (1966) Kawalerowicza czy bardziej konwencjonalny Pan Wołodyjowski (1969) Jerzego Hoffmana, a w latach 70. XX wieku – nagradzane za poziom artystyczny Sanatorium pod Klepsydrą (1973) Hasa, Potop (1974) Hoffmana, Noce i dnie (1975) Jerzego Antczaka oraz Ziemia obiecana (1975) Wajdy. Tradycję kultury śląskiej, rozdartej między narodowościami polską i niemiecką, uwypuklił Kutz w swoim dziele Sól ziemi czarnej (1969). Jeśli odwoływano się do II wojny światowej, to z punktu żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego. Batalistykę opartą na tej tematyce kręcili Czesław Petelski wraz z żoną Ewą, Jerzy Passendorfer oraz Bohdan Poręba ze swoim sztandarowym tytułem Hubal (1973).\nOd 1969 roku ukształtował się nurt zwany Kinem Młodej Kultury, oparty na hasłach Adama Zagajewskiego o „mówieniu wprost” i ukazywaniu rzeczywistości w pełnej krasie. Czołowym przedstawicielem nurtu był Krzysztof Zanussi ze swoimi dziełami Struktura kryształu (1969) oraz Iluminacja (1972), innowacyjnymi pod względem użycia języka filmowego. W dokumencie z kolei ujawniła się tzw. szkoła krakowska, reprezentowana przez nagradzanych w Krakowie reżyserów takich jak Tomasz Zygadło (Szkoła podstawowa, 1970), Bohdan Kosiński (Na torach, 1971) i Krzysztof Kieślowski (Pierwsza miłość, 1974). Groteską dla oddania marazmu okresu „małej stabilizacji” posłużyli się Marek Piwowski filmem Rejs (1970) oraz Andrzej Kondratiuk (Hydrozagadka, 1970). Z kolei dekonstrukcji patologii życia społecznego dokonywał Antoni Krauze (Meta, 1971). Sukcesy odnosili również animatorzy ze Studia Miniatur Filmowych oraz jego filii – krakowskiego Studia Filmów Animowanych. Poza nurtami rzeczywistość opisywali reżyserzy komedii Janusz Majewski (komedia Sublokator, 1967) oraz Sylwester Chęciński (popularna komedia Sami swoi, 1967). Filmy kręcił także awangardowy artysta Andrzej Żuławski (Trzecia część nocy, 1971).\nNa przełomie lat 70. i 80. XX wieku wyłoniła się grupa młodych artystów, która z niepokojem patrzyła na moralną degrengoladę polskiego społeczeństwa, powodowaną przez korupcję i nepotyzm wśród społeczności lokalnych. Wątpliwości filmowców budziły także przemiany i wydarzenia lat 70. w Polsce. Narodził się wówczas nurt określany mianem kina moralnego niepokoju. Tematykę nurtu stanowiły różnorodne zagadnienia społeczne takie jak rozpad rodziny wielopokoleniowej czy też więzi małżeńskiej. Późniejsze filmy nurtu opisywały także walkę idealistów ze skorumpowanymi i cynicznymi przedstawicielami władzy, badały zjawisko oportunizmu czasów PRL-u oraz wyłaniania się opozycji inteligenckiej.\nMoralnie kinu moralnego niepokoju przewodził Andrzej Wajda swoim dziełem Człowiek z marmuru (1976), będącym jednocześnie rozrachunkiem z systemem stalinowskim w Polsce. Innym głównym twórcą nurtu stał się Zanussi za sprawą takich filmów jak Barwy ochronne (1976), Constans (1980) i Kontrakt (1980). Wśród debiutantów w ramach nurtu znajdowali się między innymi Krzysztof Kieślowski (Blizna, 1976; Spokój, 1976; Amator, 1979), Janusz Kijowski (Indeks, 1977; Kung-fu, 1979), Feliks Falk (Wodzirej, 1977), Filip Bajon (Aria dla atlety, 1977), Agnieszka Holland (Aktorzy prowincjonalni, 1978) i Barbara Sass (Bez miłości, 1978).\nPoza kinem moralnego niepokoju działali twórcy również protestujący przeciwko działalności systemu komunistycznego. Ich filmy były zwykle skazywane na zakaz rozpowszechniania. Los ten podzieliły między innymi: Przypadek (1981) Kieślowskiego, Kobieta samotna (1981) Holland, Zmory (1978) Wojciecha Marczewskiego oraz Wojna światów – następne stulecie (1981) Piotra Szulkina. Do pokłosia kina moralnego niepokoju zalicza się również komedię Miś (1980) Stanisława Barei, której premierę w kinach również okresowo powstrzymano. Do czasu ogłoszenia stanu wojennego okresowo były pokazywane Gorączka (1980) Holland oraz głośny, nagrodzony pierwszą w historii polskiej kinematografii Złotą Palmą w Cannes, Człowiek z żelaza (1981) Wajdy.\nPo ogłoszeniu stanu wojennego nastąpiło załamanie polskiej kinematografii. Władze komunistyczne zdusiły odwołania do systemu panującego w Polsce. Zakaz rozpowszechniania otrzymały wówczas między innymi filmy Przesłuchanie (1981) Ryszarda Bugajskiego oraz Matka Królów (1982) Janusza Zaorskiego. Część twórców wyemigrowała (między innymi Holland), część zaś musiała przestawić produkcję filmową z pominięciem wątków politycznych, zastępując ją silnymi odwołaniami do polskiej obyczajowości. Sukcesy odnosiły między innymi Krzyk (1982) Sass, Kartka z podróży (1984) Waldemara Dzikiego, Yesterday (1984) Radosława Piwowarskiego. Sławę zdobyli też tacy twórcy jak Andrzej Kondratiuk (Gwiezdny pył, 1982), Andrzej Barański (Kobieta z prowincji, 1984), Marek Koterski (Dom wariatów, 1986) czy też Leszek Wosiewicz (Kornblumenblau, 1988). Powstało również kilka udanych adaptacji dzieł literackich, między innymi Dolina Issy (1982) Konwickiego oraz Austeria (1983) Kawalerowicza.\nGłównym nurtem w kinematografii polskiej było jednak tzw. kino popularne. Zainicjował je Juliusz Machulski komediami Vabank (1981) oraz Seksmisja (1983). Właśnie filmy komediowe różnych twórców (między innymi Romana Załuskiego), będące satyrą na polską obyczajowość, przeżywały szczególną popularność. W kinie popularnym tego okresu wyeksponowane zostały nagość, seksualność oraz swoboda obyczajowa. Tematykę sensacyjną podejmowano natomiast w naśladujących konwencje hollywoodzkie dziełach, takich jak Wielki Szu (1983) Chęcińskiego czy Zabij mnie, glino (1988) Jacka Bromskiego. Mimo cenzury do opresji systemu komunistycznego odwoływali się między innymi Wiesław Saniewski (Nadzór, 1983), Waldemar Krzystek (Ostatni prom, 1989) oraz Maciej Dejczer (300 mil do nieba, 1989).\nPod koniec lat 80. XX wieku rozpoczęło się w Polsce łagodzenie cenzury w celu odbudowy kondycji polskiej kinematografii. W 1987 roku uchwalona została Ustawa o kinematografii, na mocy której powołano Komitet Kinematografii, odpowiadający za dystrybucję filmów. Państwo straciło niepodzielną kontrolę nad produkcją i rozpowszechnianiem filmów. Międzynarodową sławę w międzyczasie zdobył Kieślowski odżegnującym się od rodzimych realiów cyklem metafizycznym Dekalog (1988–1989), szczególnie powstałymi w jego ramach filmami Krótki film o miłości (1988) i Krótki film o zabijaniu (1988).\nTransformacja ustrojowa w Polsce spowodowała zniesienie cenzury i dalszą decentralizację produkcji filmowej. W 1990 roku zlikwidowana została odpowiedzialna za dystrybucję kinową Centrala Rozpowszechniania Filmów, a dawne zespoły filmowe zaczęły przekształcać się w studia filmowe. Kinematografia w Polsce znalazła się w kryzysie, załamaniu uległa frekwencja w kinach, a do kraju masowo trafiały produkcje ze Stanów Zjednoczonych, na początku lat 90. nie istniał również zawód producencki. Państwo w celu powstrzymania napływu obcych filmów do kin zmieniło zasady przyznawania dotacji: co najwyżej 40% kosztów danej produkcji pokrywali producenci, resztę w dużej mierze finansowały telewizje, a najmniej – zagranica.\nTuż po upadku systemu komunistycznego w Polsce pojawiły się liczne dzieła dokonujące rozrachunku z okresem PRL-u. Wielką popularność zdobył wieszczący kres cenzury film Ucieczka z kina „Wolność” (1990) Marczewskiego. O traumie pojedynczego człowieka wychowanego w czasach PRL-u opowiedział Grzegorz Królikiewicz dziełem Przypadek Pekosińskiego (1993). Kutz z kolei demaskował czasy stalinizmu oraz stanu wojennego dziełami Zawrócony (1994), Śmierć jak kromka chleba (1994) i Pułkownik Kwiatkowski (1995), natomiast w krzywym zwierciadle do stalinizmu odwołał się Zanussi filmem Cwał (1995). Powstawały również filmy pomijające tematy polityczne. Kieślowski nakreślił trylogię Trzy kolory (1993–1994) o znamionach metafizycznych. Arkadyjski obraz prowincji polskiej ukazywali tacy reżyserzy jak Barański (Nad rzeką, której nie ma), Andrzej Kondratiuk (Wrzeciono czasu, 1995) i Jan Jakub Kolski (Jańcio Wodnik, 1994). Indywidualne kino stworzyli również Robert Gliński (Wszystko, co najważniejsze, 1992), Dorota Kędzierzawska (Wrony, 1994), Jerzy Stuhr (Historie miłosne, 1997) i Lech Majewski (Wojaczek, 1999).\nGłówny wpływ na odbudowę kondycji polskiej kinematografii miał sukces kina rozrywkowego. Polską rzeczywistość komentowały takie filmy jak Kroll (1991) i Psy (1992) Władysława Pasikowskiego, Uprowadzenie Agaty (1993) Piwowskiego, Sara (1996) Macieja Ślesickiego i Dług (1999) Krzysztofa Krauze. Osobliwym zjawiskiem w polskim kinie było pojawienie się tzw. nurtu bandyckiego, eksponującego nihilistyczną wizję nowej Polski targanej przestępczością i szerzącą się korupcją, zainicjowane między innymi przez Pasikowskiego. Kino komercyjne niejako odbudowało kondycję polskiego kina – w 1999 roku roczna liczba widzów wzrosła z 10 milionów (na początku transformacji) do 27 milionów.\nPrzełom XX i XXI wieku w polskiej kinematografii rozpoczął się od ekranizacji kanonicznych dzieł literatury polskiej, takich jak Pan Tadeusz (1999) oraz Zemsta (2002) Wajdy, Ogniem i mieczem (1999) Hoffmana czy Quo vadis (2001) Kawalerowicza. W opozycji do tego zjawiska realizowali się przedstawiciele kina społecznego – między innymi Gliński (Cześć Tereska, 2001), Andrzej Jakimowski (Zmruż oczy, 2002), Piotr Trzaskalski (Edi, 2002), Ryszard Brylski (Żurek, 2003), Falk (Komornik, 2004) i Krauze (Plac Zbawiciela, 2005). Popularność wówczas zdobył również Koterski (groteska Dzień świra, 2002). Międzynarodowe uznanie, potwierdzone przez otrzymanie Złotej Palmy, zyskał Polański koprodukcją Pianista (2002) o latach wojennej okupacji niemieckiej i prześladowaniach Żydów.\nW 2005 roku na mocy nowej ustawy o kinematografii, w miejsce dotychczasowego Komitetu Kinematografii, utworzony został Polski Instytut Sztuki Filmowej, którego zadaniem było wspomaganie finansowe produkcji filmów o wysokiej wartości artystycznej. Konsekwencją tej decyzji był dalszy wzrost frekwencji w polskich kinach oraz liczby koprodukcji międzynarodowych, a także szerzenie edukacji filmowej w szkołach. Uznanie zdobył za granicą Jakimowski dziełem Sztuczki (2007), natomiast odważne poszukiwania twórcze zanotowała Małgorzata Szumowska (33 sceny z życia, 2008). Po okresie martyrologicznej twórczości wycelowanej w komunizm, reprezentowanej przez Katyń (2007) Wajdy oraz Generała Nila (2009) Bugajskiego, a także po sukcesie melodramatu Mała Moskwa (2008, reż. Waldemar Krzystek) wystąpiło szczególne zjawisko w polskim kinie rodzimym. Polegało ono na zmuszaniu widza do pogłębionej refleksji nad obecną rzeczywistością i istotą zakorzenionego w człowieku zła. Problematykę tę poruszali tacy twórcy jak Wojciech Smarzowski (Dom zły, 2009), Borys Lankosz (Rewers, 2009) i Xawery Żuławski (Wojna polsko-ruska, 2009). Do kinematografii polskiej powrócili Skolimowski (Essential Killing, 2010) i Holland (W ciemności, 2011), a nagradzani za szczególne osiągnięcia byli także między innymi Smarzowski (Róża, 2011), Jan Komasa (Sala samobójców, 2011), Lech Majewski (Młyn i krzyż, 2011), Grzegorz Zgliński (Wymyk, 2011), Leszek Dawid (Jesteś Bogiem, 2012) oraz Paweł Pawlikowski (Ida, 2013).\nW okresie rządów partii komunistycznej w Polsce państwo instytucjonalnie ograniczało wolność wypowiedzi filmowej. Dowodem tego było utworzenie w 1944 roku Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Ówczesna cenzura uniemożliwiała artystom wyrażania swoich opinii na temat ówczesnych wydarzeń w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Filmy niezgodne z obowiązującymi poglądami partii komunistycznej PZPR otrzymywały zakaz rozpowszechniania, zyskując potoczną nazwę „półkowników”. Peerelowska cenzura wstrzymała emisję i rozpowszechnianie wielu polskich filmów, a nawet zakazywała publikacji jakichkolwiek informacji o nich. Niektóre filmy były tak długo wstrzymywane przez cenzurę, że zostały zapomniane i uchodziły za zaginione np. Kwiat paproci (1972) w reżyserii Jacka Butrymowicza, który swoją premierę miał 29 maja 2009 roku czyli 37 lat po powstaniu.\nW zaleceniach dla cenzorów z 1975 roku Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk wymienia kilkanaście półkowników m.in. Długa noc (1967) Janusza Nasfetera, „Zasieki” (1973) Andrzeja Piotrowskiego, „Diabeł” (1972) Andrzeja Żuławskiego, Ręce do góry (1967) Jerzego Skolimowskiego, Przeprowadzka (1972) Jerzego Gruzy, Pełnia nad głowami (1974) Andrzeja Czekalskiego i innych. Tomasz Strzyżewski w swojej książce o cenzurze w PRL cytuje oficjalny tajny dokument urzędu kontroli podając zakres ingerencji cenzorskich wraz z listą zakazanych filmów: „Nie należy zwalniać żadnych materiałów (informacji,omówień, recenzji, reportaży, postulatów wprowadzenia na nasze ekrany itp.)”.\nNa początku lat 80. XX wieku twórcy zaczęli jednak masowo opierać się cenzurze, ukazując patologiczny charakter systemu komunistycznego. Przełom nastąpił po transformacji ustrojowej roku 1989, kiedy faktycznie zniesiono cenzurę państwową. Obecnie w Polsce nie istnieje prawnie usankcjonowana cenzura filmów wyświetlanych w kinach. Możliwości twórcze filmowców są ograniczane przede wszystkim przez budżety filmów oraz naciski producentów, różnego rodzaju lobby lub środowisk religijnych.\nPo ustanowieniu w Polsce w 1989 roku rządów demokratycznych oraz zniesieniu cenzury również zdarzały się przypadki zatrzymywania filmów do emisji. Przyczyną są zwykle naciski polityczne lub biznesowe. Przykładem mogą być dwa filmy dokumentalne Witajcie w życiu(1997) Henryka Dederki oraz Necrobusiness (2008) Fredrika von Krusenstjerna i Richarda Solarza oba wstrzymane przez procesy sądowe wytoczone przez koła biznesowe przedstawione w tych filmach.\nW Polsce istnieją liczne festiwale promujące sztukę filmową, między innymi: Gdynia Film Festival, Nowe Horyzonty, Camerimage, Krakowski Festiwal Filmowy, Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy, a także corocznie organizowana jest uroczystość rozdania Polskich Nagród Filmowych. Kinematografia znajduje się wśród form sztuki wspieranych przez państwo. Wśród instytucji wspierających działalność kinematografii w Polsce znajdują się Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Filmoteka Narodowa oraz Krajowa Izba Producentów Audiowizualnych. Od 1963 roku Telewizja Polska, będąca także emitentem filmów polskich, produkuje serię form filmowych o charakterze spektakli teatralnych pod nazwą Teatr Telewizji.\nKształcenie reżyserów, operatorów, montażystów oraz innych osób pretendujących do zawodu filmowego odbywa się w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej (instytucji publicznej), Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy, Akademii Multi Art oraz Warszawskiej Szkole Filmowej (instytucjach prywatnych). Istnieją także inne prywatne placówki edukujące w zakresie sztuki filmowej, umiejscowione w Warszawie, Krakowie, Łodzi, Gdyni oraz we Wrocławiu. W zakresie filmoznawstwa edukację na poziomie wyższym prowadzą Uniwersytet Śląski, Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Łódzki oraz Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Szkoły ponadpodstawowe mają do dyspozycji zestawy 55 polskich filmów fabularnych, w ramach programu Filmoteka Szkolna. Ponadto dla popularyzacji sztuki filmowej w szkołach ponadgimnazjalnych od 1989 roku organizowany jest Ogólnopolski Konkurs Wiedzy o Filmie. Od 1986 roku istnieje w Łodzi Muzeum Kinematografii, zajmujące się upowszechnianiem wiedzy o sztuce filmowej.\nPionierska publikacja Matuszewskiego pt. Nowe źródło historii z 1898 roku traktująca o dokumentacyjnej funkcji filmu.\nNatalia Chojna. Co to jest edukacja filmowa?. „Magazyn Filmowy SFP”. 26, lipiec, sierpień 2013.\nAnna Kwiecińska-Utkin. Kazimierz Prószyński. Polski panteon. „Młody Technik”. 8, s. 24-26, 2004.\nTadeusz Lubelski: Polska. W: Historia kina. Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska (red.). T. 1: Kino nieme. Kraków: 2012.\nJerzy Toeplitz (red.): Historia filmu polskiego. T. 1: 1895-1929. Warszawa: Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, 1966.\nfilmpolski.pl – serwis Internetowa Baza Filmu Polskiego\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Cinema Residence\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie PAP\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Land-of-my-mother\n↑ a b Marszałek i Bukowiecki 2008 ↓, s. 188.\n↑ Marszałek i Bukowiecki 2008 ↓, s. 284.\n↑ Marszałek i Bukowiecki 2008 ↓, s. 286.\n↑ Marszałek i Bukowiecki 2008 ↓, s. 288.\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Sobolewski2009\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Essential Killing\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Felis2013\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Wyborcza2012\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Hossa-kina\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie KinoOrange\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie PISF-kina\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie NowoczesneKino\n↑ Premiera ostatniego półkownika „Gazeta Wyborcza” z 29 maja 2009 roku ]\n↑ Łódzki potentat pogrzebowy zablokuje emisję szwedzkiego przeboju o "łowcach skór"?, www.wiadomosci24.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).\n↑ Pokaz filmu o Amwayu odwołany. Rzeczpospolita.pl, 2009-10-13. [dostęp 2013-07-14].\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Edukacja Filmowa\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie ASiK\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie TOMO-Group\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie MartinScorsese\n↑ Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Rzeczpospolita2014


Towarzystwo Miłośników Polanicy stawia na kulturę – w swojej siedzibie otworzyło mini galerię, w której swoje prace mogą prezentować polaniczanie. Gratulacje!\nW Teatrze Zdrojowym im. M. Ćwiklińskiej, w Polanicy-Zdroju odbyło się Forum Gospodarcze Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, pod nazwą: „KŁODZKO - NOWA RUDA, ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE, BYSTRZYCA KŁODZKA, KUDOWA ZDRÓJ: STREFA DOBRA DLA FIRM?”. W Forum wzięła udział m.in.: Ilona Antoniszyn-Klik – wiceminister gospodarki.\nPowiało „wielkim światem” – politycznym konkretnie.\nMinister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Bogdan Zdrojewski był gościem XV Dolnośląskiego Forum Samorządu Terytorialnego, które obywało się w Kudowie Zdroju. Podczas dwóch dni trwania Forum rozmawiano o dziesięcioletniej bytności Dolnego Śląska w UE. Wow.\nWoda mineralna „Staropolanka” gasiła pragnienia tenisistek podczas trwania kobiecego turnieju tenisowego BNP Paribas, który odbywał się w Katowicach. „Staropolanka” była wyłączną wodą jaką podczas turnieju serwowano. Reklama jak się patrzy. Gratulacje!\nSpółka „Wadex Invest” ruszyła z pracami porządkowymi na terenach przewidzianych pod budowę napowietrznej kolejki gondolowej. Sen o gondolach w Kłodzku powoli staje się rzeczywistością…\nPodziemna Trasa Turystyczna w Kło-dzku zdobyła I miejsce i nagrodę „Złotego Kompasu” w kategorii turystyka, w plebiscycie Samorządowy Lider Roku Kompasy 2013. Wyróżnienie odebrał burmistrz Bogusław Szpytma. Gratulacje!\nW Polanicy Zdroju odbyła się kolejna „Artystyczna Niedziela Palmowa”. Impreza miała miejsce w Teatrze Zdrojowym im. M. Ćwiklińskiej.\nAtrakcji organizatorzy przygotowali sporo m.in.: były występy artystyczne, konkursy na najładniejszą palmę wielkanocną, pisankę, kiermasze ozdób i potraw wielkanocnych. Gratulacje!\nPracownica jednego z domów opieki w powiecie kłodzkim „gwizdnęła” tysiąc złoty z pomieszczenia służbowego.\n41-letnia białogłowa swoją „akcję” dobrze przemyślała - dopasowanym kluczem otworzyła pomieszczenie służbowe, po czym „dobrała” się do pieniędzy znajdujących się w szafce.\nNaiwna myślała, że sprawa ucichnie, niestety nie ucichła. Niewieście grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nSwoją drogą, jakby pensje były na odpowiednim poziomie, to by nikt nie szukał sposobów na „dorobienie”…\nW powiecie kłodzkim ruszyły policyjne patrole rowerowe. Służba będzie ośmiogodzinna, sezonowa i dopasowana do warunków atmosferycznych.\nPatrole będą się pojawiać w tych miejscach, gdzie pojazdom trudno dotrzeć m.in.: parki, tereny zielone.\nPomysł rewelacyjny. Nie tylko będzie bezpieczniej, ale i zdrowiej dla samych policjantów. Dotlenią się, stracą zbędne kilogramy.Gratulacje!\nW ramach kudowskiej majówki zaplanowano zorganizować konkurs picia wody mineralnej. Ten jakże „interesujący” pod względem estetycznym konkurs organizują prawie wszystkie uzdrowiska.\nMistrz Ziemi Kłodzkiej w Piciu Wody Mineralnej otrzyma wyjątkowa nagrodę - oprócz tytułu, także kwotę 400 zł.\nA co sobie przy tym za darmo taki uczestnik popije…to jego.\nPodczas kontroli jednej z posesji na terenie gminy Bystrzyca Kłodzka, policjanci znaleźli 30 butelek alkoholu i ponad 22 kg tytoniu bez polskich znaków akcyzy. W mieszkaniu jednego z mieszkańców Bystrzycy Kłodzkiej ujawniono kolejny nielegalny towar – ponad 1200 sztuk papierosów i 7 butelek alkoholu niewiadomego pochodzenia bez polskich znaków akcyzy. Wygląda na to, że gmina Bystrzyca Kłodzka, to „epicentrum” szmuglowania używek.\nPewien policjant będący po służbie, robiąc zakupy w jednym ze sklepów\nw Bystrzycy Kłodzkiej zauważył mężczyznę znanego mu z kartotek policyjnych (swoją drogą, tylko pozazdrościć pamięci funkcjonariuszowi), policjant nie zastanawiając się przeszedł do interwencji, konkretnie przeskoczył regał z warzywami i zatrzymał poszukiwanego gagatka.\nZastanawiające jest to, dlaczego policjant przeskoczył regał z warzywami, nie mógł go obejść?\nBurmistrz Kłodzka – Bogusław Szpytma w przedsądowym wezwaniu do naruszenia dóbr osobistych, domaga się od posła PO – Jakuba Szulca przeprosin i zadośćuczynienia w wysokości 50 tys. zł.\nSprawa ta, to pokłosie opinii Szulca po decyzji NIK, która zawiadomiła prokuraturę o możliwości popełnienia przestępstwa przez Burmistrza przy sprzedaży ziemi Wodociągom. Poseł PO poinformował, że nie ma zamiaru odpowiadać na pismo Burmistrza.\nKłodzka Spółdzielnia Mieszkaniowa ma nowego prezesa – Bogdana Haławina. O fotel prezesa ubiegało się 7 kandydatów. Gratulacje!\nInspektor Grzegorz Jach z Komendy Głównej Policji wystąpił do samorządowców z niecodziennym apelem - 14 czerwca o godzinie 16.00 mają złapać się za serce i wybijać jego rytm.\n„Zatrzymajmy się na chwilę, połóżmy prawą dłoń na sercu i wybijajmy wspólnie jego rytm. Rytm wolnych serc. Serc wolnych od uzależnień, przemocy i obojętności na drugiego człowieka” namawia Jach.\nWygląda na to, że inspektor poczuł wiosnę w sercu.\nW kłodzkim ratuszu odbyło się szkolenie dla funkcjonariuszy straży miejskich i gminnych powiatu kłodzkiego - dotyczyło ono istoty oraz celu udzielenia pomocy, a także asysty podczas interwencji. Organizatorem była Komenda Powiatowa Policji w Kłodzku. Ciekawe.\nPowiat kłodzki prezentował się na tegorocznych Gdańskich Targach Turystycznych.\nNa stoisku Ziemi Kłodzkiej ofertę turystyczną prezentowali m.in.: przedstawiciele Stowarzyszenia Gmin Ziemi Kłodzkiej, Starostwa Powiatowego w Kłodzku, Gminy Stronie Śląskie, Uzdrowiska Lądek - Długopole Zdrój S.A. Gratulacje!\nWydano przewodnik dla rowerzystów promujący turystykę rowerową we wszystkich miejscowościach gminy Stronie Śląskie.\nPrzewodnik zawiera mapki, profile wysokościowe i opisy wszystkich oznakowanych w terenie szlaków rowerowych. Gratulacje!\nPolicjanci z Kłodzka podczas inspekcji drogowej zatrzymali 21-letniego mężczyznę, który miał przy sobie amfetaminę. Jakby tego było mało, był nietrzeźwy. To już powoli staje się nudne…\nMieszkaniec Bystrzycy Kłodzkiej (nudząc się zapewnie), rzucił koszem ulicznym w przejeżdżający samochód - wybijając przednią szybę. Na szczęście nie było ofiar.\nJak się okazało, jegomość miał 3,6 promila alkoholu w organizmie.\nGłupich nie sieją, sami się rodzą… niestety.\nPolskie Koleje Państwowe zaproponowały samorządowi lokalnemu\nw Szczytnej, przejęcie na rzecz gminy budynku dworcowego.\nBudynek jest w opłakanym stanie, konkretnie - to ruina. Budżet miasta również nie ma się najlepiej, tak więc szansa by temu miejscu nadać dawną świetność jest raczej minimalna.Przytłaczające…\nStadion miejski w Polanicy Zdroju będzie modernizowany. Decyzją Zarządu Województwa Dolnośląskiego, miasto otrzyma dofinansowanie w ramach programu budowy urządzeń lekkoatleczynych. Super! Może i basen miejski doczeka się remontu…\nMieszkaniec Nowej Rudy ukradł wkład kominkowy o wartości 3000 zł. Pod nieobecność właścicieli „gwizdnął” go z jednego z domów, po czym ukrył w zaroślach na terenie miasta. Okazało się, że jegomość ma na swoim koncie podobne przestępstwo. Zmarzluszek…\nMieszkańcy Kletna przeprowadzili tradycyjną akcję porządkowania swej miejscowości. Efekt usuwania śmieci – to kilkanaście dużych worków. A po pożytecznej społecznej akcji, znalazł się też czas na miłe spotkanie przy ognisku.I znów możemy czekać na turystów.


Ill uważnie obserwowała jej ruchy. Cóż, jej samej takiej zgrabności zawsze brakowało. Stary kufer na kółkach zatrzeszczał otrzegawczo, gdy zmęczona Ill się na nim oparła. Był okropnie ciężki i Ill ledwo wytaszczyła go poza przedział. A... tak... - przypomniała sobie o czymś.\nWróciła do przedziału i ściągnęła również amarantowe walizki Nylli. Było ich więcej, ale przynajmniej nie były tak wyładowane jak kufer Ill, więc każda była lekka. Również te walizki wystawiła za przedział. Teraz była kolej na najtrudniejsze ( Ill wiedziała jak trudno ją samą obudzić).\nTylko jej się tak wydawało - ledwie swoją zimną ręką dotknęła policzka Nylli, ta zatrzepotała rzęsami i usiadła z pytaniem "Co się stało?".\n- Nic się nie stało. - wyjaśniła łagodnie Ill, ktorą samą zdziwił ton jej głosu. "Jesteśmy już na stacji" - Dokończyła, już normalnym dla niej głosem.\nNylla podziękowała za wyniesienie bagażu i wyszła za Ill z przedziału. Wielu uczniów już wyszło ze swoich przedziałów w oczekiwaniu, aż pociąg zupełnie się zatrzyma na stacjii w Hogsmeade.\nOstatnio zmieniony przez Illuminary dnia Wto 17:54, 30 Gru 2008, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Wto 18:03, 30 Gru 2008 Temat postu:\nKiedy pociąg się zatrzymał, Av czekała aż tłum wysiadających i wrzeszczących uczniów się zmniejszy. Kiedy nadeszła jej kolej, delikatnie zdjęła bagaże i zeskoczyła ze schodków na peron. W Hogsmeade padał deszcz, Hagrid wołał ich z oddali. Av ruszyła powoli przed siebie, ciągnąc ciężkie kufry. Kot miałczał i próbował wyjść z klatki. Dziewczyna coraz bardziej się denerwowała i z ulgą opadła do dosyć starej, trzeszczącej łodzki, która pod ciężarem dzieci trochę zapadła się w ziemie. Podróż trwała dłużej niż zwykle, bo pogoda nie była zbyt dobra. Z pomocą Hagrida Av wysiadła na brzeg i choć próbowała iść tak jak zawsze, z gracją i poszanowaniem dla siebie samej, nie wychodziło jej to. Czarne, błyszczące buty na obcasie były w błocie, a szata cała mokra. Av marzyła tylko aż położy się w łóżku, w swoim dormitorium. Na przeszkodzie stawała jeszcze uczta i wybór domu. Wszyscy pierwszoroczni ustawili się przed Salą Wejściową w oczekiwaniu na McGonagal.\nWysłany: Wto 18:25, 30 Gru 2008 Temat postu:\nIll ostrożnie przesiadła sie do chyboczącej łódki. Potem ostrożnie (równie ostrożnie) wysiadła i po chwili znalazła sie w jasno oświetlonej Sali Wejściowej. Profesor McGonagal wlaśnie skońzcyla objaśniać sposób przydziału7 domu. "Jednak wy, możecie wpłynąć na ten wybór. Jeśli bardzo zapragniecie znaleźć się w którymś z domów, Tiara Przydziału napewno to zrozumie i uwzględni przy wyborze. Dlatego już teraz, pomyślcie, czy jest jakiś dom, w którym chcielibyście się znaleźć:" - Dokończyła.\nRozemocjowana Ill wpadła na Avalię. Przepraszam- powiedziała i zaraz sie spytała; Czy chciałabys znaleźć się w jakimś z tych domów? - Teraz na jej twarzy widać było każdą emocję, widać było, jak bardzo ją ciekawi zdanie koleżanki. Nie umiała poprostu się powstrzymać.\n-Ja? Chciałabym do Slytherinu. Ale nie mam czystej krwi-powiedziała, ustawiając się w rzędzie. Ceremonia przydziału właśnie się zaczęła.\n-A ty gdzie chciałabyś trafić?\nWysłany: Wto 18:30, 30 Gru 2008 Temat postu:\n-Ja? - Ill oparła sie o poręcz schodów. No tak, to pytnie musiało w końcu paść, choćby zadane z czystej grzeczności.\n- Niewiem... Jestem z mugolskiej rodziny, to znaczy adoptowali mnie mugole, a co do prawdziwych rodziców to niewiem kim byli... - Teraz na bladej twarzy Ill widać było zakłopotanie. - Może opowiedziałabyś mi o każdym z domów, skoro tyle wiesz? - Szybko, chłodnym głosem zmieniła temat.\nWysłany: Wto 18:36, 30 Gru 2008 Temat postu:\n-Ja też jestem mugolką. Nikt, oprócz mnie i mojego brata, nie jest osobą magiczną. Ale dużo czytałam... Więc...\nDo Gryffindoru trafiają osoby mężne, odważne.\nDo Ravenclawu - mądre.\nDo Hufflepuffu - wszyscy pozostali zazwyczaj.\nI wreszcie, do Slytherinu - tutaj trafiają osoby Czystej Krwi, które nie mają żadnego mugola w rodzinie. W tym domu był Vo... Sama-wiesz-kto.-powiedziała i spojrzała na dziewczynkę siedzącą na krześle. -Gryffinfor! Krzyknęła tiara.\n-Ciekawe kiedy my..\nIll spojrzała na stary zakurzony kapelusz. Była trochę przewrażliwiona na punkcie swojej fryzury, więc teraz czuła obrzydzenie, że coś takiego ma się za chwilkę znaleźć na jej głowie. Teraz zielonymi oczami lustrowała McGonagall, która zdejmowała właśnie TP z mysich włosów dziewczynki, która trafiła do Ravenclavu. "Jones" - rozległ się macny głos profesorki i tęgi chłopiec o niezbyt przyjaznym wyglądzie trafił po chwili do Slytherinu.\n"Jonsson" - rozległo się. Ill delikatnie popchnęła Avalię przez tłum pierwszoroczniaków. Avalia szła przez całą Wielką Salę zapewne czując jak na niej skupiają się spojrzenia wszystkich zebranych.\nWysłany: Wto 18:52, 30 Gru 2008 Temat postu:\n- Cholera! Przepraszam no! - Nylla niegrzecznie pchała się naprzód, by dogonić Av i Ill.\n- Mam Was! - krzyknęła. Wszyscy skierowali swój wzrok ku niej. Niski blondyn zaczął chichotać.\n- Patrzcie! Wiewiórka! - szepnął do kolegów.\n- Ja Ci dam wiewiórkę, Ty nędzy... - zakasała rękawy szaty.\nAv obróciła się i obdarzyła Nyllę słabym uśmiechem, który zdarzył jej się pierwszy raz od kąd postawiła stopę na peronie 9 i 3/4. Szła przez wielką salę, starając się zrobić dobre wrażenie. Starannie wyuczony krok tym razem ją zawiódł-nogi uginały jej się co trochę. Powoli, aby nie pognieść szaty, usiadła na krzesełku. Po chwili poczuła, jak tiara opada jej na głowę. Minęła chwila czasu, zanim z ust tiary wydobyły się słowa: "Nonono. Panienka Jonsson. Siostra Olivera, tak tak. Gdzie by cię tu przydzielić? Umysł tęgi, maniery że ho-ho ale i odwaga, odrobina szaleństwa... Niech będzie... HUFFLEPUFF!". Av podąrzyła w stronę stołu Hufflepuffu, gdzie brzmiały gromkie brawa. Zajęła miejsce gdzieś z boku i zasępiła się, patrząc pusto w talerz. W zamyślenia wyrwał ją głos McGonagall wołający "Nyllę McCarthy". Z daleka zauważyła, że dziewczyna poznana w pociągu popchnęła Nyllę w stronę nauczycielki.\nNylla zrobiła się blada i miała ochotę zwymiotować.\n- Nylla, Nylla, Nylla. Buntowniczka... Taak. - zaczęła Tiara pogardliwie, gdy włożono ją na głowę dziewczyny. Nylla skrzywiła się i założyła ręce na piersi.\n- Kochana, chciałabyś być Ślizgonem, co?\n- Yyy... Tak. - odparła niepewnie.\n- No cóż, historia lubi się powtarzać a ja lubię płatać figle McCarthy'om. Hufflepuff!\nRozległy się brawa. Nylla słaniała się na nogach. Dopadła Av i krzyknęła:\n- Chcę do domu! - a jej oczy zielone oczy przyjęły morski odcień.\nWysłany: Wto 19:40, 30 Gru 2008 Temat postu:\n-Ja też-powiedziała, patrząc pusto przed siebie.\n-Nie chcę tu być. Ale muszę. To chyba najżałośniejsze wyjście jakie mogłoby istnieć.\nWysłany: Śro 15:44, 31 Gru 2008 Temat postu:\nIll poczuła się opuszczona i samotna gdy zobaczyła jak dwie osoby z którymi dopiero co się zapoznała zostają kolejno przydzielone do Hufflepuffu a potem, siedząc obok siebie o czymś rozmawiają. Ill była bardzo przerażona, tak, że nie widziała ich wyrazu twarzy. Jej strach jak mgła przesłaniał jej wszystko co miała przed oczyma.\nNagle wyraźnie dobiegło jej uszu jej nazwisko. Widząc, jak prawie wszystkie twarze zgromadzonych zwracają się ku niej, przywołała na twarz wyraz "kamienny". Nie zwykła pokazywać żadnego rodzaju uczuć przy obcych osobach, ba, przy całym tabunie tych "obcych" nie było mowy o pokazaniu czegokolwiek. Ill przeszła całą Salę. W końcu, Tiara przedziału założona stanowczym ruchem prof. McGonagall na jej głowę całkowicie przesłoniła jej zielone oczy i Ill ujrzała "drugą stronę" starego, postrzępionego materiału.\n- Tiaro Przydziału, dlaczego od wieków jesteś zbyt duża na głowy pierwszoroczniaków? Powinni cię zmniejszyć o conajmniej dwa rozmiary. - pomyślała gniewnie Ill. Niebyło jej zbt przyjemnie siedzieć na wysokim stołku, wdychając przesiąknięty stęchlizną zapach materiału.\n- Wyprać też by się przydało. - Hardo kontynuowała.\n- Nie wiedziałaś, że słyszę Twoje myśli, co? - z nieukrywaną uciechą szepną do ucha Ill ten stary kapelusz. - No,no,.no... Na pierwszy rzut oka , w głąb twojej duszy, nadawałabyś się do Slytherinu... Ale jest tu przecież sporo sprytu i mądrości. Ah tak... Slytherin byłby dla ciebie wspaniały... "Zgadzam się"- pomyślała Ill i zacisnęła mocno powieki.\n- Hahaha - cicho zachichotała jej Tiara do ucha. - Jednak mój nieomylny instynkt wskazuje na coś innego. Hufflepuff! - Zadudniło Ill w uszach, tubalny okrzyk Tiary przeszył ciszę. Przy stole Puchonów rozgległy się gromkie brawa.\nWysłany: Śro 15:49, 31 Gru 2008 Temat postu:\nAv odwróciła wzrok od Nylli. Usłyszała bowiem, że Illuminary została przydzielona do Hufflepuffu. Chwilę później koleżanka siedziała obok nich.\n-I co? Cieszysz się?-zapytała. Starając się ukryć rozczarowanie, zaczęła mozolnie, (ale oczywiście) z gracją wycierać widelec w serwetkę.\nIll uważnie przyjrzała się porcelanowemu talerzowi. Nie była wcale pewna, czy jej twarz, nadal jest taka porcelanowa, zimna jak ten talerz. Prawdę mówiąc niezbyt cieszyła ją myśl, że trafia do domu gdzie trafia "reszta"- pozostali, jak wytłumaczyła jej to Av.\n- Mmm... niewiem... Dom do którego trafiają pozostali... - Ill tępo wbiła wzrok w bialutki obrus. Tak chciała zetrzeć uśmiech z twarzy zadowolonym starsszym "kolegom","koleżankom". Chciała wstać, cisnąć w kogoś talerzem, ale wiedziała , ze byłoby to conajmniej dziwnie odebrane.\nPowoli przeniosła wzrok an Av.\n- Wiesz...miałam być w Slytherinie... Tak mówiła... a potem zaczęła coś mędzić o nieomylnym instynkcie.- Ill prychnęła, a grupka debatujących nad czymś Puchonów spojrzała na nią ze zdziwieniem.\n- To znaczy.. Tiara mędziła - Uściśliła, wskazując podbródkiem na kapelusz, który jeszcze przydzielał ostatnich uczniów do Domów.\nOstatnio zmieniony przez Illuminary dnia Śro 16:02, 31 Gru 2008, w całości zmieniany 1 raz\n-Mi gadała, przepraszam - mówiła, że mam cechy z każdego domu. Ale jednak przydzieliła mnie tu.-Av starała się za wszelką cenę ukryć emocje, które w tym momencie rozrywały jej wszystkie wnętrzności. Smutek, złość, rozczarowanie... Zaległa cisza. Ostatni uczeń został przydzielony do Raveclawu, McGonagall wyniosła Tiarę i krzesło. Dumbledore powstał.\n-Witam was wszystkim na kolejnym roku nauki w Hogwarcie. Witam też wszystkich pierwszorocznych, tych zadwolonych z przydziału, i tych mniej (w tym momencie spojrzał na Av i kilku innych "maluchów" po bokach), tych wystraszonych i tych całkiem wyluzowanych. Mam nadzieję, że poczujecie się jak w domu. Co do spraw organizacyjnych; tym razem kadra nauczycielska pozostaje w dawnym składzie. Zabrania się chodzenia do Zakazanego Lasu, wypraw po Hogwarcie w nocnych godzinach, używania zaklęć niewybaczalnych i innych wybryków. Zapraszam do jedzenia!-na stole pojawiły się wszelakie potrawy.\nAv rozejrzała się po stole. Większość uczniów zajęło się jedzeniem, ale jej jakoś odebrało apetyt. Miała ochotę wyjść na dwór, wrócić do domu albo zniknąć - cokolwiek. Jej brat patrzył na nią z dala, z drugiej strony stołu Hufflepuffu.


Syberia oswojona - Debaty i wykłady - Wydarzenia - CPRDiP | Centrum Polsko Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia\nJak wyglądał proces włączania się zesłańców w życie społeczeństwa Syberii i ich współdziałania z miejscową ludnością? Jaka jest obecnie ich postawa wobec własnej polskości oraz ich wizji przeszłości? W jaki sposób kultywuje się polską tożsamość narodową? Czy młode pokolenie widzi swoją przyszłość za Uralem? Punktem wyjścia do dyskusji była publikacja Swietłany Muliny „Migranci wbrew swej woli. Adaptacja zesłanych powstańców styczniowych na Syberii Zachodniej”.\nProces adaptacji Polaków na Syberii, a także przekształcenia ich tożsamości od dość dawna stanowią przedmiot badań rosyjskich i polskich historyków. Już w pamiętnikach zesłańców możemy odnaleźć opisy polskich kolonii lub spotkań z rodakami, którzy wcześniej pojawili się na Syberii. Autorzy wspomnień chcieli widzieć w nich wzór i korzystać z ich doświadczeń, w jaki sposób można „przetrwać” na Syberii. (…) Istotne jest nie tylko opisanie zmian zachodzących wśród migrantów w warunkach przystosowywania się do życia w nowym społeczeństwie, ale także zbadania reakcji samego społeczeństwa na pojawienie się nie-Rosjan. (fragment książki „Migranci wbrew swej woli. Adaptacja zesłanych powstańców styczniowych na Syberii Zachodniej” autorstwa Swietłany Muliny).\ndr Swietłana Mulina – pracuje na Omskim Uniwersytecie Państwowym im. Fiodora Dostojewskiego. Specjalizuje się w historii zesłań politycznych na Syberię oraz w stosunkach polsko-rosyjskich od XVIII do początku XX w. Autorka ponad 80 publikacji z zakresu historii Polaków na Syberii. Członek Omskiego Obwodowego Polskiego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Rodzina”, Wolnego Towarzystwa Historycznego i Rady Naukowej Biblioteka Polsko-Syberyjskiej.\ndr Piotr Marciniak – politolog i dyplomata, poseł na Sejm RP II kadencji. Ukończył studia na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował naukowo jako politolog, m.in. w Polskiej Akademii Nauk. W latach 2000-2005 był ambasadorem RP w Mołdawii. Później pełnił funkcję konsula RP w Irkucku, a następnie zastępcy ambasadora RP w Moskwie i konsula generalnego RP w Petersburgu.\nProf. Wiesław Caban – historyk, absolwent Uniwersytetu Łódzkiego. Laureat nagrody im. prof. Skowronka za książkę Służba rekrutów z Królestwa Polskiego w armii carskiej w latach 1831–1873. W latach 2005-2008 dziekan Wydziału Humanistycznego Akademii Świętokrzyskiej, a 2008-2012 prorektor Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Członek Komisji do Badań Diaspory Polskiej PAN. Zainteresowania badawcze: dzieje polskich zrywów niepodległościowych (w szczególności powstania styczniowego), stosunki polsko-rosyjskie w XIX i początkach XX w., przemiany społeczno-gospodarcze i kulturalne w Królestwie Polskim.


Airbnb® | Mittelberg, Kleinwalsertal – wynajmy wakacyjne i miejsca pobytu - Vorarlberg, Austria\nMittelberg, Kleinwalsertal – znajdź miejsca pobytu na Airbnb\nWynajem wakacyjny w: Mittelberg, Kleinwalsertal\nMiejsca na pobyt w: Mittelberg, Kleinwalsertal\nNasz pobyt w Haus Bernadette była znakomita. Pokój (Apt. 7) zapewnia wszystko, co potrzebne. Chociaż nie jest bardzo duży, ale oferuje oszczędność łóżko ściany, a zwłaszcza duży balkon przestrzeń. Stamtąd masz wspaniały widok na kościół i głów owiec w tle. Śniadanie na balkonie z tym poglądem - lepszy sposób na rozpoczęcie dnia. Lokalizacja była fenomenalna! Nie 100 metrów od hotelu znajdą Państwo supermarket, restauracje i przystanek autobusowy. Szlaki nawet uruchomić bezpośrednio za domem. Ale przede wszystkim Thomas zainspirowały nas. Był zawsze tam, kiedy potrzebowaliśmy czegoś i dał cenne wskazówki, które sprawiło, że nasz pobyt był bardziej przyjemny. Haus Bernadette jest jednym z tych klejnotów, w którym zarówno ceny do wydajności, a gospodarze są doskonałe. Trzymamy ten mały raj w twojej pamięci i uczynić nas ustalone przed wrócić wkrótce.\nI świetnie się 4 dni Haus Bernadette i czuł powitanie od pierwszej sekundy wchodzimy główne drzwi. Nie były najłatwiejsze dla gości, ponieważ nasz czas przyjazdu został zmieniony w ostatniej chwili. Przyjechaliśmy o 1 w nocy i wszystko było gotowe, więc mogliśmy spać w przytulnym i czystym mieszkaniu. Następnego dnia rano spotkaliśmy Thomas, który jest bardzo pomocny i uprzejmie gospodarzem. On pomoże Ci wszystko, co mogą, aby Państwa doświadczenie w Mittelberg najlepsze możliwe. Również jego pies Billy jest jednym z rodzaju psa: DI na pewno wrócimy, jeśli jadę Kleinwalsertal i polecam haus Bernadette każdemu.\nTim & Inga2016-01-25T00:00:00Z\nThomas jest doskonałym gospodarzem: miły, otwarty, ciepły i pomocny. Kiedy przyjechaliśmy, że oczekuje nas z belki. Nasz apartament był bardzo ładny, bardzo przytulne i praktyczne. The Murphy Bed umożliwia, że pewnego dnia ma miejsce i jest to bardzo wygodne. Mała kuchnia ma wszystko, czego potrzeba: Mogliśmy śniadanie dobrze i gotować obiad. Nasz numer mieszkania 7 był z widokiem na góry. Mieliśmy wspaniały widok na śniegu i wyciągów. Jego lokalizacja jest doskonała: W ciągu 2 minut jesteś na przystanku autobusowym przy Kiche lub w supermarkecie. Różne wyciągów można dotrzeć w ciągu kilku minut. Jeśli istnieje kilka gier ciągnie dalej - dla Kanzelwand na przykład - wtedy można wsiąść do autobusu z kartą gościa, którego jednym z Thomas dostaje proste. Mieliśmy fantastyczne dni w Thomas domu Bernadette. Dziękujemy jeszcze raz. Na pewno wrócimy wkrótce.\nThomas jest doskonałym gospodarzem. On uprzejmie czekał na nas jak byliśmy przybyciu późnym wieczorem. Kiedy przyjechaliśmy, on pokazał nam do naszego pokoju, gdzie znajdowała się butelka wina czekał na nas. Pokój był świetny. Było dużo miejsca dla dwóch osób, ładną kuchnią ze wszystkim, co potrzebne do gotowania i ładne czyste łazienki. Jedna z najlepszych części w tym miejscu jest niesamowite widoki wokół ciebie. Na zdjęciach widać, że jest niesamowite, ale nie robią wystarczająco dobrą pracę. To małe miasto jest skarb, który trzeba odwiedzić. Istnieje wiele rzeczy do zrobienia wokół, zwłaszcza Objazdowe / piesze i rowerowe. My głównie przyszedł tutaj tylko na odpoczynek, który był idealny, ponieważ jest tak cicho. Zrobiliśmy przygodę się do pobliskiego jeziora górskie. Inne dobre rzeczy o tym miejscu: Jest tam supermarket obok, który ma wszystko, czego potrzeba do dobrej cenie. Thomas jest bardzo pomocny i chętnie udzieli wszelkich potrzeb, a jest wielki rozmawiać przy kawie.\nVorarlberg – popularne atrakcje\nOd 1 005 zł/osobę\nWspaniały apartament - ogromny! Bardzo wygodne, czujesz się jak w domu. Każdy pokój ma własną łazienkę i wszystko jest super czyste. W kuchni jest wszystko, czego potrzebujesz do gotowania. Mieliśmy 8 i mieliśmy wspaniały weekend - wędrówki, kanapę i gotować razem i jeść na dużym stole. Gorąco polecam !!\nBernd był doskonałym gospodarzem. Mieliśmy bardzo relaksujący czas na absolutnym poziomie luksusu w magicznej scenerii. Całkowicie godne polecenia.\nObchodziliśmy 60 urodziny naszej matki, mieliśmy 4 z jej 5 dzieci, synową i syna oraz wnuczkę w wieku poniżej 2 lat. To był sen. Mieszkanie jest jak na zdjęciach i każdy znalazł swoje miejsce. Duży stół jest wspaniały, a kuchnia ma wszystko, czego potrzebujesz. Nic mi nie umknęło! Bernd z zadowoleniem przyjmuje bardzo ciepły i otwarty i zawsze był dostępny. Środowisko w Kleinwalsertal zapiera dech w piersiach, a karty gościa (z których można korzystać z kolejek linowych i autobusu za darmo), starannie się staraliśmy. Niestety 3 dni minęły zbyt szybko! Planujemy dziś coroczne spotkanie na początku lata. Jest nawet miejsce dla większej liczby członków rodziny :)\nŚwietne miejsce z doskonałym gospodarzem! Salon jest ogromny, idealne miejsce na dużą imprezę, aby powiesić na weekend. Oddzielne sypialnie pozwalają każdemu się wycofać, kiedy tylko mają na to ochotę, a izolacja akustyczna jest bardzo dobra - nasze dzieci spały spokojnie pomimo przyjęcia obok. Krajobraz w Kleinwalserstal jest niesamowity, aw pobliżu jest wiele dobrych restauracji.\nByliśmy tam z sześcioma osobami, aby złapać relaks. A ten apartament był niesamowity właśnie dlatego. Widok panoramiczny jest niesamowity i wszyscy byliśmy bardziej niż szczęśliwi\nCudowny apartament z wszelkimi wygodami, przestronnością i estetyką. Byliśmy tam na coroczną rodzinną podróż do ośmiu, mieliśmy kolejne 5 z łóżka, ale zawsze na śniadanie i kolację. Pokochały go trzy pokolenia, szczególnie podobała mi się ciepła drewniana podłoga i wiele okien z widokiem na góry. W każdej chwili znowu!\nDoskonałe mieszkanie dla grupy lub fanly wakacje! Bernd to bardzo dobry gospodarz z doskonałą radą i wskazówkami.\nByliśmy z grupą 11 chłopców na weekend w Berghaus Anna Lisa - Talgrün. Mieszkanie znajduje się na nowoczesnym standardzie i oferuje dużo miejsca. To jest bardzo gustownie urządzone i dobrze wyposażone. Gospodarze są bardzo przyjazny, kompetentny i elastyczny. Bez wyrzutów sumienia możemy użyć mieszkanie na wyjazd na narty, wędrówki lub - jak my - znajomego o canyoning i rafting! Pozdrowienia i być może do następnego razu, Fabian\nZarezerwowaliśmy pobyt w HausBernadette dla chritsmas i Nowego Roku 2012. Nasz gospodarz Tomasz był po prostu najlepszy i tak słodki i zrobił wszystko, co mógł, by nasz pobyt w obszarze Kleinwasertal najlepsze, i Thomas upewnić się nasze 10 dni fantastyczny pobyt. Thomas upewnić się, że nic nie brakowało w domu i wokół domu. Miał nawet świece i ciasteczka w naszym mieszkaniu dzień przyjechaliśmy. Apartament miał wszystko, więc rzeczy do kuchni to byśmy normalnie przynoszą Thomas miał allready upewnić się, że to było. Chcielibyśmy, aby przyjść i pobyt w HausBernadette ponownie. Dziękuję Thomas sporządzaniu zatrzymać sen.\nZakwaterowanie, które naprawdę nam się podobało. Mieliśmy piękny widok na otaczające góry. W atrakcyjnie urządzonym i w pełni wyposażonym apartamencie od razu poczuliśmy się bardzo dobrze i spędziliśmy kilka relaksujących dni. Jest to świetny punkt wypadowy do uprawiania sportów w Kleinwalsertal. Wielkie dzięki dla Bernda, który nas bardzo przyjaźnie nastawił i przekazał nam wspaniałe wskazówki dotyczące wycieczek i kolacji z lokalnymi specjałami.\nBardzo nowoczesne i ładnie urządzone mieszkanie - czuliśmy się bardzo komfortowo! Mieszkanie jest wyposażone we wszystko, czego potrzebuje serce. Bardzo wspaniała panorama górska z balkonu (lub salonu / sypialni) - wracałaby w każdej chwili :-)\nWszystko było w porządku, bardzo dobrze urządzone mieszkanie. Dla naszej małej córeczki łóżko i wysokie krzesełko zostały już dostarczone. Świetny ekspres do kawy :-) Check-out całkowicie nieskomplikowany! Brakowało nam trochę balkonu w naszej wymarzonej pogodzie, ale właśnie do tego służą większe apartamenty w Berghaus. Trochę z dala od zgiełku après ski, ale z autobusem wszystko super dostępne. Mała wada podczas podróży z małymi dziećmi - mieszkanie jest dość hałaśliwe i nie można go odpowiednio przyciemnić. Zalecamy kontynuowanie!\nPiękny dom w pięknym miejscu. Pokoje były bardzo czyste i ciepłe. Nasz gospodarz był doskonały. Śniadanie było pyszne i najbardziej wyzywająco się tu ponownie.\nWszystko było dobrze: śniadanie, lokalizacja, apartament, karta gości, przyroda, bardzo blisko przystanku autobusowego. Z przyjemnością polecamy. Dziękuję bardzo!\nZameldowanie działało naprawdę łatwo. Gospodyni jest bardzo przyjazna i bardzo się starała, nawet zapewniła nam bilety na wyciąg. W sumie miły pobyt i udany weekend w pięknym Mittelberg! :)\nBardzo dobrze. Czysty. Łatwe do znalezienia. Piękna lokalizacja.\nPani Thaler jest bardzo przyjaznym gospodarzem. Czuliśmy się bardzo dobrze, nawet tylko na 1 noc, i bardzo chcielibyśmy wrócić.\nbardzo gościnny i autentyczny\nMieliśmy bardzo przyjemny pobyt. Pokoje były ciche i czyste, fantastyczne śniadanie. Dziękuję bardzo i chcielibyśmy wrócić.\nThomas jest doskonałym gospodarzem, zakwaterowanie został dokładnie opisany i jest pięknie położony w Mittelberg. Na pewno tam wrócimy!\nPiękne 2-pokojowe mieszkanie, które jest praktyczne i wygodne. Mała hala Niezależny jest wspaniały na narty, buty i CO, dzięki czemu masz więcej miejsca w pokoju rzeczywiście mieszka. Thomas jest wspaniałym gospodarzem: sympatyczny, otwarty, komunikatywny i nieskomplikowany. Na pewno wrócimy.\nDom Bernadette jest wspaniały dom letniskowy w niewielkiej dolinie. Lokalizacja jest prawie idealne miłośników szczególnie narciarstwa. Wejście w kilku ośrodkach narciarskich jest tuż za progiem. A także na koniec dnia na nartach, masz możliwość kierowania bezpośrednio do drzwi. Niemniej jednak, dom jest usytuowany w miejscowości Mittelberg (sklepów i kilka restauracji w odległości spaceru), a także do przystanku autobusowego jest tylko kilka metrów. Dla rodzin z dziećmi, dom ten jest bardzo zalecane, ponieważ tuż za domem jest wzgórze, a na sankach latający dywan dla początkujących. Thomas jest bardzo przyjazny i gościnni gospodarze! Do obaw i życzeń swoich gości, on zawsze ma otwarte ucho. Spędziliśmy wspaniałe wakacje w domu Bernadette i na pewno wrócimy!\nWymaga słowa: doskonały !!!\nFantastyczny w zimie lub latem. Sam lub z rodziną. Super listing!\nŁadne i dobrze wyposażone mieszkanie. Pieszo, wyciąg narciarski, szlak i przystanek autobusowy są 2 minuty, najbliższy supermarket 8 minut, a centrum wioski jest około 15 minut pieszo. Apartament znajduje się w kompleksie hotelowym, dzięki czemu infrastruktura może być częściowo udostępniona. Zintegrowana jest również wypożyczalnia sprzętu narciarskiego i szkółka narciarska. Komunikacja była bardzo dobra i, podobnie jak klucze, działała wspaniale. Wrócimy!\nWspaniały apartament w Apart-hotel, gdzie wszystkie udogodnienia są do Państwa dyspozycji. W odległości spaceru od skibusu. Wszystko zostało doskonale przygotowane wcześniej przez właściciela. Superszybka reakcja na pytania. Powtarzane!\nŚwietna lokalizacja! Apartament idealny! Wszystko, czego potrzebujesz do rodzinnego ferii zimowych! Wracaj ponownie!


naszKostrzyn.pl - Kresowianie: NIEPODLEGŁA\nOpublikowano: środa, 03, październik 2018 22:58\nW otatnim czasie Klub TMLiKP-W w Kostrzynie nad Odrą zorganizował spotkanie swoich członków na tzw. „Wieczorze lwowskim”. W tym dniu chcieliśmy oddać cześć i hołd tym, którzy przyczynili się do odzyskania niepodległości przez Polskę. Okazja ku temu był szczególna, bowiem już wkrótce będziemy obchodzili 100. rocznicę jej odzyskania. To wielkie wydarzenie stało się powodem, aby przypomnieć wydarzenia i ludzi sprzed roku 1918. Nasz szczególnie interesowała, z racji naszej statutowej działalności, rola Lwowa i jego mieszkańców w walce o niepodległość. Spotkanie uświetnili: burmistrz Andrzej Kunt, wiceprzewodniczący Rady Miasta Michał Kunt, radny i dyrektor Zespołu Szkół Leszek Naumowicz i radna Helena Rudaniecka.\nW uroczysty i podniosły nastrój wprowadził nas zespół „Echo z Dębowego lasu” z DPS Kostrzyn nad Odrą. Chór wykonał pieśni: „Kresowy płomień”, „Matka Ziemia”, „Niepodległa, Niepokorna”, „Semper Fidelis”, „Dzieci Lwowa” i „Zostaniemy na tej ziemi”. Chór wystąpił w składzie: Jan Piśko- instruktor zespołu, Bogusława Strojnowska, Wiesława Sołtys, Adrianna Nizińska, Pamela Różanowska, Janina Dziemidowicz, Zofia Kowalczyk, Alicja Kruszak, Helena Lewandowska, Józef Lewandowski i Ireneusz Combrzyński. Pieśń „Wilno” dedykowano pani Beacie Skórskiej, współwłaścicielce restauracji „Duet”, w której odbywało się spotkanie.\nAdela Pawlukiewicz zaprezentowała swoje utwory pełne miłości i najlepszych uczuć do naszego miasta- Kostrzyna nad Odrą. Na zakończenie Zbigniew Łukasiewicz zachęcał zebranych do śpiewania pieśni zarówno biesiadnych i popularnych. Spotkanie zakończyło się odśpiewaniem pieśni patriotycznej „Jak długo na Wawelu”.\nOjczysta miłość tkwi, Stać będzie kraj nasz cały,\nNiech to spotkanie będzie maleńką cząstką naszego udziału w obchodach setnej rocznicy odzyskania niepodległości przez nasz kraj. Za przygotowanie i przebieg spotkania pragnę podziękować: mec. Michałowi Kuntowi, Adeli Pawlukiewicz i prowadzącej spotkanie Bogusławie Strojnowskiej. Serdeczne podziękowania przesyłam pani Beacie Skórskiej- współwłaścicielce restauracji „Duet”.


jest ku temu odbycie aplikacji radcowskiej, jednakże na drodze do uzyskania wpisu do listy aktualnych radców prawnych wymagane jest ukończenie egzaminu zawodowego. W chwili obecnej praca jaką\nDodane: 08-06-2020 15:08\nW chwili obecnej praca jaką\nJak zorganizować pokaz tańca przydatnie?Masz prawo wiedziećMoje ulubione style wystrojuSzkolenia BHPWynajem dekoracji weselnychKwestia smaku - wędzenieZbadaj się- dowiedz się więcej o endoskopiiSzybalski-stomatologia.plO czym warto pamiętać dbając o samochód?Dywany- nowoczesne i piękneMechanik potrzebny - samochód się zepsułCiuch jak ciuch. O lumpeksachBroken car on the road - it is dangerousPorady na temat klimatyzacjiTeż masz w domu bizancjum syfu?Styl prowansalski w centrum uwagi.Kto wyczyści brudny dywan?Pulsar BHPDarmowe i tanie, czy indywidualne i dedykowane? Jakie oprogramowanie wybraćCzęści do twego auta - gdzie i jak?Sekrety Aby naprawiać sklepy prestashopOdnośnie klimatyzacji słów kilkaJak Zaparzyć Włoską Kawę Natychmiastowo?Co musisz wiedzieć o pozycjonowaniu i innych sposobach marketinguNie ma jak skórzane mebleHostessa - reprezentacja i profesjonalizmO typach i rodzajach ogrodzeniaZaplanuj swoją wymarzoną podróż New thread how to buy us auto parts? O budowaniu i maszynach na budowie


POWIDŁA MALINOWO - JABŁKOWE BEZ DODATKU CUKRU 310g - KROKUS - dżemy i konfitury bez cukru\nSklep / Miody, dżemy, kremy>Dżemy i przetwory owocowe>POWIDŁA MALINOWOWO - JABŁKOWE BEZ DODATKU CUKRU 310g - KROKUS\nPowidła owocowe, powstałe jedynie z malin i jabłek. Bez dodatku cukru.\nSkładniki: maliny (66,5%), jabłka (33,5%).\nPowidła, które powstały tylko z owoców - w tym przypadku z malin i jabłek. Pyszne powidła są przeznaczone dla osób, które unikają spożycia cukru (nie dodano do nich żadnej substancji słodzącej). Można je dodawać do ciast, deserów, a także smarować nimi naleśniki i pieczywo.\nPo otwarciu konfiturę należy przechowywać w lodówce. Produkt jest pasteryzowany; zawiera naturalnie występujące w owocach cukry.\nWartość energetyczna: 369 kJ/88 kcal\nCena za kg : 41.90


Przepis - Duszona kaczka z kopytkami przepis - Gotujmy.pl\nDla mojej rodziny kaczka jest wyśmienitym obiadem, jest dobrze doprawiona, a mięso miękkie i soczyste\nUdka nacinamy na skórze. Mieszamy ze sobą majeranek, sos sojowy, przeciśnięty czosnek i nacieramy udka. Odstawiamy na 1 godzinę. Następnie solimy udka i obsmażamy na złoto, najpierw ze strony, po której jest skóra. Marchewki kroimy w paski, jabłka obieramy i kroimy na czwórki, cebulę siekamy. Udka podlewamy 3 szklankami wody, solimy wodę do smaku. Wrzucamy cebulę, jabłka i marchewki, dusimy przez 40 minut.\nZiemniaki gotujemy na miękko w osolonej wodzie, tłuczemy dokładnie. Wyjmujemy jedną z czterech części ziemniaków, w to miejsce wsypujemy tyle mąki ile było ziemniaków, i wkładamy z powrotem ziemniaki do reszty.\nZagniatamy ciasto, formujemy wałeczki, wycinamy kopytka o długości 4 cm. Gotujemy w osolonej wodzie, po wypłynięciu jeszcze przez 2 minuty.\nPodajemy kaczkę z kopytkami.\nDuszone nogi kaczki\nkopytka kaczka duszona dania


Lublin • Najlepsze oferty\nStrona główna • Lublin\nCatering Grodzka 15 Lublin\nSerdecznie zapraszamy do restauracji Grodzka 15, w której będą Państwo mieli okazję skosztować smakowitych potraw oraz naszych piw specjalnie warzonych dla klientów. Niezwykła atmosfera i miła obsługa to nasze zalety. Organizujemy przyjęcia okolicznościowe i catering. W Lublinie wiele jest smacznych restauracji, ale tylko u nas poznają Państwo tajniki powstawania naszego piwa.\nKarczma Bida to wyjątkowa restauracja. Lublin, choć jest miastem dużym, nie oferuje wielu tego typu miejsce. Dlatego też odwiedzają nas nie tylko okoliczni mieszkańcy czy przejezdni, ale naszymi klientami są również lublinianie. Wyjątkowa atmosfera i niepowtarzalne smaki sprawiają, że nasi klienci wielokrotnie do nas wracają. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.\nHotel Kmicic konferencje w Lublinie\nOcena: 4.5, Ilość głosów: 23\nMoto Start nauka jazdy Lublin\nHurtownia A-art działająca w Lublinie oferuje szer unikalnych kolekcji wyrobów z naturalnej skóry: torebki damskie, portfele skórzane, aktówki, etui oraz modną biżuterię srebrną. Zachęcamy do wizyty na naszej stronie i zakupów w sklepie internetowym.\nTytuł strony: Lublin Najlepsze oferty © TMC Polska


Emerytury | VoxEurop (polski)\nPortugalia: „Sprawa zamknięta”\nDziewiętnastego grudnia Trybunał Konstytucyjny jednogłośnie odrzucił zmiany w systemie emerytalnym, które spowodowałyby dziesięcioprocentową obniżkę emerytur sektora publicznego. Tym samym rząd pozostaje z niedoborem 400 milionów […]\n20 grudnia 2013 – Presseurop i\nNiemcy: Emerytury „à la carte”?\nW Niemczech może się pojawić „pokolenie elastycznych emerytur”, pisze w tytule Tageszeitung dzień po podjęciu przez rząd decyzji o podwyższeniu świadczeń w 2014 r. (o […]\n18 kwietnia 2013 – Presseurop Die Tageszeitung\nEmeryci: Nowe życie na stare lata\nJuż nie tylko bogaci emeryci z Europy Zachodniej mogą się cieszyć ze starości pod tropikalnym słońcem na drugim krańcu świata. Coraz więcej Czechów w podeszłym wieku opuszcza swój rodzimy kraj, aby „przetrwać zimę”.\n3 kwietnia 2013 – Respekt (Praga)\nSpołeczeństwo: Życie pod znakiem mini\n2 kwietnia 2012 – Süddeutsche Zeitung (Monachium)\nKryzys zadłużenia: Rating Czech idzie w górę\n„Wiarygodność Czech wzrasta. Wyprzedzamy już Włochy”, cieszą się Hospodářské Noviny. Agencja Standard & Poor’s podniosła wczoraj rating kraju nad Wełtawą o dwa stopnie. Podczas obecnego […]\n25 sierpnia 2011 – Presseurop Hospodářské Noviny\nWlk. Brytania: Politycy zjednoczeni przeciw strajkom\n„Brytania zajmuje stanowisko”, obwieszcza The Independent. Przywódca Partii Pracy Ed Miliband dołączył do Davida Camerona w nawoływaniu związków zawodowych, aby zaniechały masowych strajków zaplanowanych na […]\n29 czerwca 2011 – Presseurop The Independent\nCzechy: Książki ofiarą reformy emerytalnej\n„Podczas gdy 100 tysięcy osób ratuje książki, rząd ratuje swoją reformę”, stwierdza MF DNES. Chodzi o to, że – jak zakłada projekt – reforma emerytur […]\n10 marca 2011 – Presseurop Mladá Fronta DNES\nEmerytury: Wszyscy będą pracować dłużej, tylko nie Polacy\n„W Unii muszą pracować dłużej”, odnotowujeRzeczpospolita popiątkowym szczycie Unii Europejskiej, na którym kraje eurolandu dyskutowały o podniesieniu wieku emerytalnego, co ma być sposobem na zmniejszenie, […]\n7 lutego 2011 – Presseurop Rzeczpospolita\nHiszpania: Porozumienie w sprawie emerytur\n„Dożywotnie składki”, pisze w tytule dziennik ABC w dzień po zawarciu porozumieniamiędzy rządem José Luísa Rodrígueza Zapatero a czołowymi związkami zawodowymi w sprawie reformy systemu […]\n28 stycznia 2011 – Presseurop ABC\nPolska: Rząd bierze się do reformy emerytur\n„Budżet ocalony kosztem emerytów”, donosi na pierwszej stronie Dziennik Gazeta Prawnanazajutrz po prezentacji planunajwiększej od 11 lat reformy systemu. Zakłada ona redukcję składki przekazywanej do […]\n25 stycznia 2011 – Presseurop Dziennik Gazeta Prawna\nCzechy: Warto słuchać babcinych rad\nPo dwudziestu latach Czechom się wreszcie udało: „Koalicja doszła do porozumienia w sprawie reformy emerytur”, głosi tytuł artykułu Lidovych Novin. Ta „mądra reforma”, jak ją […]\n21 stycznia 2011 – Presseurop Lidové Noviny\nWęgry-Polska: Mroczny przedmiot pożądania – prywatne składki emerytalne\n„Węgry znacjonalizowały prywatne składki emerytalne”, dziwi się czeski dziennik Hospodářské Noviny. 13 grudnia tamtejszy parlament przyjął ustawę, która pozwala włączyć z powrotem do publicznego systemu […]\n14 grudnia 2010 – Presseurop Hospodářské Noviny\nTiunin: System emerytalny w przebudowie\n26 października 2010 – Kommersant (Moskwa)\nWielka Brytania: Paryż wrze, a co z Londynem?\nMiliony ludzi wyszły na ulice francuskich miast, by oprotestować podwyższenie wieku emerytalnego proponowane przez rząd Sarkozy’ego. Tymczasem Anglicy, którzy w latach dziewięćdziesiątych organizowali zamieszki przeciwko Margaret Thatcher, siedzą cicho. A przecież ludzie Davida Camerona, uczniowie Żelaznej Damy, zaaplikowali właśnie Wyspom największe od niepamiętnych czasów cięcia.\n21 października 2010 – The New York Times (Nowy Jork)\nFrancja: Strach przed radykalnymi wypaczeniami\nWokół protestów przeciwko reformie systemu emerytalnego rozwijają się ruchy, które trudno kontrolować, dotyczy to zwłaszcza wystąpień młodzieży. W ocenie francuskiej prasy ta sytuacja może być niebezpieczna.\n19 października 2010 – Presseurop ()\nFrancja: Emerytury to nie wszystko\nNa stacjach benzynowych brakuje paliwa, na ulicach płoną samochody, a szkoły są zamknięte na cztery spusty. Protesty przeciwko reformie systemu emerytalnego, w których udział wzięły miliony obywateli, sprawiły, że Francja pogrąża się w chaosie. Tak naprawdę nie chodzi tylko o emerytury – pod znakiem zapytania stanął cały system państwowy.\n19 października 2010 – Frankfurter Rundschau (Frankfurt)\nPortugalia: Reforma emerytur trochę poczeka\n„Podwyższenie wieku emerytalnego do 65 lat w przypadku pracowników sektora publicznego [obecnie 62 i pół] nastąpi w 2015 r.”, donosi Jornal de Negócios. Taki kalendarz […]\n19 października 2010 – Presseurop Jornal de Negócios\nFrancja: Strajk się rozszerza\n„Pokaz”, pisze w tytuleLibération nazajutrz po czwartym już dniu protestów przeciwko reformie systemu emerytalnego we Francji. W manifestacjach wzięło udział od 1,23 miliona (według policji) […]\n13 października 2010 – Presseurop Libération\nPakt stabilności: Komisja skłonna do kompromisu\n„Komisja Europejska zgadza się rozważyć inną metodę liczenia długu publicznego”, donosi Pùblico. Dziewięć krajów członkowskich (Polska, Węgry, Republika Czeska, Rumunia, Słowacja, Bułgaria, Litwa, Łotwa i […]\n18 sierpnia 2010 – Presseurop Público\nZatrudnienie: Bruksela was potrzebuje do 70 lat\nW zielonej księdze poświęconej świadczeniom emerytalnym Komisja Europejska zaleca automatyczne podniesienie wieku zakończenia aktywności zawodowej, jeśli tylko zaistnieje taka potrzeba, a więc w zależności od rozwoju sytuacji demograficznej. Część prasy europejskiej nie jest do końca przekonana o słuszności tego pomysłu.\n8 lipca 2010 – Presseurop ()\nPrzemysł naftowy: Wyciek BP zalewa angielskie emerytury\nBarack Obama trzyma „nóż na gardle” angielskich emerytów, pisze Daily Telegraph. To niezwykłe oskarżenie pojawia się w następstwie jadowitej krytyki amerykańskiego prezydenta pod adresem brytyjskiej […]\n10 czerwca 2010 – Presseurop The Daily Telegraph\nFrancja: Trudna reforma\n„Jedno słowo należy wykluczyć z debaty w sprawie emerytury w wieku 60 lat: słowo ‘tabu’”, ponieważ obejmuje ono „tych, którzy bronią postępu społecznego niczym prymitywne […]\n26 maja 2010 – Presseurop Libération\nHiszpania: Huzia na Józia\nPodczas gdy nie milkną echa rezygnacji Baracka Obamy z udziału w szczycie UE, unijna prezydencja José Luisa Zapatero stoi na mieliźnie. Zresztą nie chodzi tylko o scenę europejską. W samej Hiszpanii targanej kłopotami gospodarczymi premier przechodzi kryzys na niespotykaną dotąd skalę, tamtejsze gazety mówią o tym jednym głosem, a często brutalnie.\n5 lutego 2010 – Presseurop\nHiszpania: Dwa lata później na emeryturę\n„Hiszpanie to, obok Holendrów, pierwsi Europejczycy, którzy przechodzić będą na emeryturę w wieku 67, a nie 65 lat”, pisze w tytule El País. Po ogłoszeniu […]\n1 lutego 2010 – Presseurop El País\nKryzys: Grecka gospodarka ledwo dyszy\nDziura w kasie ubezpieczeń chorobowych i emerytur oraz ogólny stan greckiej gospodarki niepokoją Brukselę. Ekspertom, cytowanym przez Eleftherotypia, nie pozostało nic innego, jak zgodzić się […]\n1 grudnia 2009 – Presseurop Eleftherotypia\nEmerytury: Czy 67-letni Holendrzy będą musieli pracować?\n„Nie unikniemy pracy do sześćdziesiątego siódmego roku życia”, jasno stawia sprawę tytuł z De Volkskrant. Na to wygląda. Zgodnie z rządową propozycją z marca 2009 […]\n1 października 2009 – Presseurop De Volkskrant\nImigracja: Mocniejszy głos europejskich miast\nEurocities, stowarzyszenie 130 głównych miast Europy, wezwało instytucje unijne, by dały władzom municypalnym szersze prawo do wypowiadania się na temat imigracji. Imigracja bowiem dotyczy głównie […]\n18 sierpnia 2009 – Presseurop euobserver.com\nRumunia: Nowe państwo opiekuńcze?\nRumuńskie władze dbają o emerytów lepiej niż niejeden kraj wysoko rozwinięty. W znacznie gorszej sytuacji znajdują się bezrobotni, których zasiłki są o wiele niższe niż w innych państwach Unii.\n16 lipca 2009 – România libera (Bukareszt)


Statyści Łódź - agencja statystów | INFERNAL\nAgencja statystów z Łodzi\nStatyści Łódź – Infernal\nStatyści Łódź Infernal na plany zdjęciowe, do programów tv na eventy i konferencje. Nasza agencja specjalizuje się w zapewnianiu i organizacji statystów. Mamy do dyspozycji wielu ludzi, których to zapewniamy na rożnego rodzaju projekty oraz produkcje telewizyjne. Jesteśmy w stanie nawet zorganizować dużą ilość fajnych z charakterem i ciekawą twarzą osób na określone zlecenie. Nie boimy się dużych i poważnych wyzwań, dlatego mogą Państwo liczyć, że damy radę nawet z ogromną ilością uczestników. Mamy w naszej bazie kandydatów w różnym wieku od dzieci do starszych, którzy tylko czekają aby wziąć udział w konkretnym planie nagraniowym. Zapraszamy do złożenia zapytania, gwarantujemy profesjonalne wykonanie usługi i udział najlepszych twarzy. Wszyscy nasi statyści z lokalizacji Łódź mają aktualne i dobrej jakości zdjęcia, które to na życzenie Klienta możemy pokazać do wyboru. Dodatkowo do każdego zdjęcia możemy załączyć dokładny opis wybranego statysty.\nSkorzystaj z usług naturalnych statystów\nW naszej agencji pracują statyści zamieszkujący miasto Łódź cechujący się kulturą osobistą, ciekawą osobowością i naturalnym wyglądem. Mamy starannie wyselekcjonowane osoby, prowadzimy skrupulatną selekcje i nie każdy statysta może być zapisany w naszym banku twarzy. Współpracujemy z osobami, które mają pasję i lubią chodzić na nagarnia. Jeśli potrzeba, możemy zorganizować także doświadczonego koordynatora, który zaopiekuje się wszystkimi ludźmi na określonym:\nNasze działania zapewniają również formę transportu lub ubezpieczenia dla danych pracowników.\nJeśli chcesz być statystą w naszej agencji to wyślij swoje zgłoszenie!\nProwadzimy oczywiście cały czas rekrutacje, gdzie są nam potrzebni statyści z miasta Łódź. Zapewniamy ciekawe projekty, w których spędzisz miło czas a ponadto zarobisz sobie godne wynagrodzenie. Nasza agencja gwarantuje współpracę na wysokim profesjonalnym poziomie i tego także oczekujemy od Ciebie. Zgłoszenie można wysłać natomiast przez naszą stronę wchodząc w zakładkę casting. Wypełnij czytelnie wszystkie pola elektronicznie i czekaj cierpliwie na akceptacje, gdyż później będzie od tego wymagać Twoja praca. Jak wiadomo praca statysty to zawód dla cierpliwych, dlatego jeśli jesteś taki to zapraszamy serdecznie do współpracy.


Autor Małgorzata Rogala\nAutor Małgorzata Rogala (10)\nBestsellerowa kryminalna seria!\nCzy wiesz, co może się stać, gdy nie pilnujesz swojej prywatności? W Lesie Kabackim zostaje zastrzelona młoda kobieta, matka kilkuletniej dziewczynki. Niedługo po tym w podobnych okolicznościach ginie druga kobieta – także matka. ...\nŚledcza, jakiej nie znajdziecie na kartach innych kryminałów! Dominika otrzymuje zlecenie wyjazdu do Lyonu w celu skopiowania jednego z obrazów. Po skończonej pracy obraz znika, a kopistka nie wraca do Polski. Gdy jej babcia otrzymuje ...\nPierwszy tom bestsellerowej serii mistrzyni kryminału psychologicznego!\nRemigiusz Mróz, Łukasz Orbitowski, Jakub Małecki\nKUPUJĄC TĘ KSIĄŻKĘ, WSPIERASZ FUNDACJĘ „POMOC KOBIETOM I DZIECIOM“, Takiej książki na polskim rynku jeszcze nie było! 15 kryminalnych spraw. 15 najlepszych polskich pisarzy. „ZABÓJCZY POCISK” funduje ...\nRemigiusz Mróz, Łukasz Orbitowski\nMistrzyni kryminału psychologicznego powraca!


Reguła 21 stóp\nPrzekopując niedawno zasoby internetowej składnicy wiadomości różnych i różnistych natknąłem się na kilka youtubowych filmików poświęconych „regule 21 stóp” – kilka osób z przejęciem odgrywało sceny walki noża z pistoletem, wyciągając z nich barwne wnioski. Tytułowa reguła jest od dawna treścią wielu wątków na forach dyskusyjnych – w Europie rzecz cała ma wymiar platoniczny, ale w Stanach Zjednoczonych już całkiem realny. Tyle, że i tam dotyczy raczej\nTylko dla orłów: Desert Eagle Pistol\nTrawestując znaną sentencję Twaina o rozmiarowych zależnościach kłamstwa i statystyki, można powiedzieć, że pistolety samopowtarzalne dzielą się na małe, średnie, duże i Desert Eagle. Hoplofobi, histeryczni przeciwnicy broni, lubią przywoływać Freuda i wywodzić jej powodzenie wśród mężczyzn z teorii kompensacji rozmiarów – wiadomo czego. Oczywiście mylą się fundamentalnie, jak tylko fundamentaliści potrafią. Trzeba jednak przyznać, że duże pistolety samopowtarzalne od samego początku istnienia tej klasy broni\nKażdemu, kto się dziwił, że opracowanie i uruchomienie produkcji Tantala zajęło Polakom aż dziesięć lat, poddajemy pod rozwagę losy produkcji AK-74 w NRD. Ta uruchamiana była przy pełnej sowieckiej pomocy i na podstawie licencyjnej dokumentacji – której w Polsce zabrakło – a wdrożenie też szło jak po grudzie… Niemiecka Republika Demokratyczna, dawna sowiecka strefa okupacyjna w III Rzeszy, była jednym z kilku krajów Układu Warszawskiego, które poszły\nNowe wcielenie legendy: karabinki sportowe CZ 457\n75 lat rozwoju konstrukcji braci Kouckych zaświadcza, że co jak co, ale karabinki sportowe bocznego zapłonu Czesi robią znakomite. W 2019 roku miała miejsce premiera ich nowej generacji – rodziny CZ 457. Bez większego ryzyka błędu można stwierdzić, że każdy z nas miał w którymś tam stadium przygody na strzelnicy do czynienia z karabinkiem bocznego zapłonu. To znakomita broń do nauki i treningu umiejętności strzeleckich – i to na każdym ich\nO rzeczach chowanych przed najeźdźcami przez zakopanie w ziemi od lat mawiano z przekąsem, że poszły do „banku ziemskiego”. Nie wszystkie jednak przedmioty zakopywane przed wejściem Armii Czerwonej miały tylko uniknąć grabieży – niektóre zakopywali organizatorzy hitlerowskiego ruchu oporu, Werwolfu, z myślą o dalszej walce. W roku 1944, ponad pięć lat po wywołaniu II wojny światowej, armia III Rzeszy cofała się na wszystkich frontach. Ze wschodu parła niepowstrzymanie Armia Czerwona, zachodni alianci\nJak pamiętamy, pistolety SIG Sauer serii Legion znamienne są metalowymi częściami z wykończeniem Legion Grey, czyli pokrytymi szarym azotkiem tytanu. Tak też wykończono najnowszy model, P320 XCarry Legion, który miał swą premierę podczas nietypowych, pandemicznych targów SHOT Show 2021, zorganizowanych jako prezentacje internetowe. Po długim wyczekiwaniu nowy Legionista trafił w końcu do sprzedaży, w sugerowanej przez producenta cenie detalicznej 900 dolarów.P320 XCarry Legion\nNowy Smith & Wesson M&P15T II\nAery Smith & Wesson Military & Police 15 (STRZAŁpl 7-8/19) cieszą się ogromną popularnością na rynku karabinów samopowtarzalnych i przez wielu uważane są za najlepszy wybór dla strzelca zaczynającego przygodę z Black Rifle. Najbardziej taktyczny model w rodzinie doczekał się właśnie zaktualizowanej wersji S&W M&P15T II.Nowy, szesnastocalowy Czarny Karabin ma 30-nabojowy magazynek P-Mag Gen M3 firmy Magpul i pełnej długości łoże M-LOK.\nPistolet i sztylet\nA skoro już produktach Smith & Wesson serii Military & Police jesteśmy, to zauważmy, że linia pistoletów z logo M&P od samego wejścia na rynek w roku 2005 sprzedawała się znakomicie. W ciągu swojej szesnastoletniej historii seria rozrosła się do szerokiej gamy wariantów i opcji na różne naboje, które trafiły do szeregu formacji uzbrojonych oraz rzeszy użytkowników cywilnych.Teraz producent dodał do kolekcji M&P nową edycję specjalną: zestaw Spec Series.\nLunety Nightforce dla US SOCOM\nFirma Nightforce Optics – słynny amerykański producent sprzętu optycznego – właśnie ogłosiła, że w ramach programu Miniaturowego Systemu Celowniczego – Optyka Dzienna (SOCOM’s Miniature Aiming Systems – Day Optic, w skrócie MAS-D) US SOCOM wybrało dla swych operatorów i strzelców wyborowych lunetę Nightforce ATACR 4–20×50 F1. Optyka ta, z przeznaczeniem do strzelania na średnie odległości, trafić ma na obecnie używane automatyczne karabiny szturmowe\nFilipińska firma Armscor International, znana z budżetowych Jedenastek marki Rock Island Armory, zaprezentowała w czerwcu swój pierwszy bezkurkowy pistolet – STK100 na nabój 9 mm Parabellum.Wygląda nowocześnie i naprawdę ładnie. Aluminiowy szkielet, o rękojeści pochylonej podobnie jak w Jedenastce, ma stalowe wodzidła dla zamka, zaokrąglony kabłąk i szynę montażową. Zamek jest odchudzony licznymi otworami i fabrycznie przystosowany do zamocowania kolimatora, celownik mechaniczny zainstalowano niestety\nTo może dotyczyć także i europejskich strzelców, więc i polskich. Dlatego na wszelki wypadek informujemy o wadliwych partiach amunicji Winchester, których pełną listę oznaczeń znajdą Państwo pod adresem internetowym https://winchester.com/Support/Customers/Winchester-9mm-Luger-115-gr-Recall. Ostrzeżenie odnosi się do nabojów 9 mm Parabellum ze 115-granowym pociskiem FMJ lub JHP, które trafiły do sprzedaży po 25 marca br.Firma Winchester ustaliła, że mogą one zawierać wadliwy materiał miotający. Może to spowodować, że pocisk pozostanie w lufie, a wówczas wystrzelenie\nLebiediew zamiast Makarowa\nPo pozytywnym zakończeniu prób państwowych, Federalna Służba Gwardii Narodowej Federacji Rosyjskiej właśnie przyjęła oficjalnie do uzbrojenia nowy pistolet modułowy MPL (Modulnyj Pistoliet Lebiediewa) na nabój 9 mm Parabellum i jego wersję specjalną MPL-1 (na zdjęciu), z podwyższonymi przyrządami celowniczymi i lufą przystosowaną do zamontowania tłumika dźwięku. Testowe egzemplarze są właśnie przekazywane Rosgwardii do prób poligonowych. Nowy pistolet ma stopniowo zastępować wysłużone Makarowy w rosyjskich wojskach\nNowe-stare ukaemy M240\nFirma FN America w czerwcu podpisała wojskowy kontrakt o wartości 92 104 736 dolarów na produkcję uniwersalnych karabinów maszynowych rodziny M240. Umowa, której realizacja ma zostać ukończona do czerwca 2026 roku, obejmuje dostawy ukaemów M240C, M240B, M240L, M240D i M240H na nabój 7,62 mm × 51 NATO nie tylko w ramach programów zbrojeniowych US Army, ale również do innych programów Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych. Przypomnijmy: M240\nCieszmy się latem\nTegoroczne lato ma być wyjątkowo ciepłe i pogodne – być może tak, jak to osiemdziesiąt dwa lata temu. Zażywajmy więc słonecznych kąpieli i ładujmy baterie organizmu, bo może się to przydać, gdyby jesień okazała się – jak wówczas – taka jakby trochę mniej pogodna i przyjazna. Wiele przesłanek skłania bowiem do poszukiwania analogii, zgodnie ze znanym powiedzeniem nieocenionego księdza Bronisława Bozowskiego, że „nie ma przypadków,


Wacław Sadkowski (55665) - Lubimyczytać.pl\nŻródło zdjecia: Mariusz Kubik: http://www.mariuszkubik.pl/, http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Waclaw_Sadkowski.JPG&filetimestamp=20060704075309\nZnany również jako: Wacław Rola\nPisze książki: biografia, autobiografia, pamiętnik, publicystyka literacka, eseje, historia, językoznawstwo, nauka o literaturze, czasopisma\nUrodzony: 19 maja 1933\nPolski krytyk literacki, eseista i tłumacz.\nJego debiut przypada na 1949 rok. W roku 1955 ukończył Wydział Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Działalność jako krytyk literacki rozpoczął na początku lat 50. XX wieku, publikując szkice i recenzje książkowe w czasopismach (m.in. "Tygodnik Powszechny", "Znak", "Nowa Kultura", "Twórczość") oraz występując w radiu i w telewizji. Był także recenzentem literackim dziennika "Trybuna Ludu", członkiem zespołu redakcyjnego dwutygodnika "Współczesność", w latach 1972-1993 redaktorem naczelnym miesięcznika "Literatura na Świecie", a w latach 1988-1990 prezesem i redaktorem naczelnym Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik". Od 1990 r. jest prezesem Fundacji "Literatura Światowa". Jest także wiceprezesem Fundacji Kultury Polskiej.\nJest członkiem Związku Literatów Polskich (w latach 1953-1957 i od 1983), Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (od 1961), Polskiego PEN-Clubu (od 1974) i Societe Européene de Culture (od 1975 r. – od maja 2003 r. jest członkiem Conseil Exécutiv tego stowarzyszenia).


Już zebrano 10 tysięcy podpisów w obronie oświaty polskiej\nAkcja jeszcze trwa\nOkoło 10 tys. osób podpisało się pod listem otwartym do przedstawicieli najwyższych władz Litwy i Polski w sprawie obrony oświaty polskiej na Litwie. Inicjatorem zbierania podpisów jest powstałe spontanicznie Forum Rodziców Szkół Polskich na Litwie.\nList wystosowali rodzice uczniów szkół polskich na Litwie, którzy zrozumieli, że nowy projekt Ustawy o oświacie jest zagrożeniem dla ukształtowanej przez dziesięciolecia sieci szkół polskich na Litwie. Z powodu tego zagrożenia powstało Forum Rodziców Szkół Polskich na Litwie (FRSzPL), którego pomysładawcą i założycielem jest Mirosław Szejbak, przewodniczący komitetu rodzicielskiego w szkole im. Sz. Konarskiego.\nJak poinformowała „Tygodnik“ Edyta Maksymowicz, matka dwojga dzieci i aktywistka Forum, 10-osobowa delegacja przedstawicieli Forum Rodziców przed dwoma tygodniami była w Warszawie, gdzie przekazała list otwarty marszałkom i wicemarszałkom Sejmu i Senatu RP, uczestniczyła w konferencji prasowej poświęconej tej drażliwej kwestii. W dniu wizyty delegacji rodziców z Litwy odbyło się wspólne posiedzenie komisji – sejmowej i senackiej – zajmujących się sprawami Polonii i Polaków na świecie, uwieńczone przyjęciem rezolucji skierowanej do władz Litwy z apelem o zaniechanie przyjęcia dyskryminacyjnej ustawy.\nMaksymowicz dodała też, że członkowie delegacji byli dosłownie rozchwytywani przez polskie środki masowego przekazu i żadne liczące się wydawnictwo, program telewizyjny bądź radiowy, czy też portal internetowy nie pominął sprawy milczeniem.\nEdyta Maksymowicz, nie wierzy specjalnie, że władze litewskie wycofają się z kontrowersyjnego projektu, jednak faktem jest to, że pod naciskiem zorganizowanych wysiłków społeczności polskiej, organizacji i polityków na Litwie i w Polsce projekt został, przynajmniej tymczasowo, odroczony. – Jest to niewątpliwe osiągnięcie, ale mimo wszystko, nie wierzę, że władze litewskie z tego pomysłu zrezygnują, chociaż, podobno, nadzieja umiera jako ostatnia – z odrobiną optymizmu w głosie stwierdziła Maksymowicz.\nPoinformowała też, że od ubiegłego czwartku podpis pod listem można złożyć również za pośrednictwem Internetu. W ten sposób także rodacy w Polsce i na świecie mogą wesprzeć litewskich Polaków w ich walce o oświatę w języku ojczystym. – Akcja zbierania podpisow potrwa przynajmniej do połowy stycznia i liczę na zaangażowanie ludzi w tej wspólnej i tak ważnej dla nas sprawie. Myślę, że uda nam się zebrać kilkadziesiąt tysięcy podpisów, co będzie miało wymierny wymiar medialny i nie tylko – dodała przejęta matka dwójki dzieci, którym chciałaby zapewnić warunki do nauki w języku ojczystym. Dodała, że do akcji zbierania podpisów powinny włączyć się wszystkie polskie organizacje, a szczególnie Stowarzyszenie Nauczycieli Szkół Polskich na Litwie „Polska Macierz Szkolna“\nPo raz kolejny zaapelowała o poparcie walki o zachowanie szkoły polskiej i o złożenie podpisu na stronie: http://www.wilnoteka.lt/pl/tresc/w-obronie-polskich-szkol-na-litwie.\nJako dziennikarka pamięta jednak, że 25 tys. podpisów zebranych w sprawie obowiązkowej matury w języku ojczystym nie przekonały decydentów po stronie litewskiej i egzamin został odwołany. Tym niemniej jest święcie przekonana, że podpisy zbierać trzeba, gdyż będą one dowodem na to, jak władze litewskie traktują mniejszości narodowe i jak się liczą ze zdaniem społeczności.