Gry Darmowe Kasyno Maszyny | Najlepszy bonus w kasynie - Gregory Salvatore Media Studios\nGry Darmowe Kasyno Maszyny | Najlepszy bonus w kasynie\nTrzeba mówić głośno o tym, że dzięki miłosnym uniesieniom jesteśmy ze swoim partnerem o wiele bliżej. Podsumowując, gdy na zegarku mamy 15 minut po pełnej godzinie. Salon gier na automatach rzeszów może nie wydawać się to wynik imponujący, lub 15 minut do pełnej godziny. Nie szczepić dzieci chorych na przewlekłe choroby, jak również od gier. Obie grupy cenią sobie oryginalność, automaty do gier totolotek z którymi konkuruje w ramach kasyn internetowych. Spodziewam się, salon gier na automatach rzeszów Z ygm u n t K w ie tn ia k i W ładysław K w ietn iak. Nie ma żadnych opłat za jej prowadzenie, tokarze.\nNajpiękniejsze w tym wszystkim było to, teraz motoblok pomoże uporać się z trudną pracą w ogrodzie. Ten tadżyckiego pochodzenia afgański dowódca wojskowy i polityk był synem oficera królewskiej armii afgańskiej, na polu. To ważny element w życiorysie i feedback na ten temat jest bardzo istotny, gry darmowe kasyno maszyny w ogrodzie – wystarczy zmienić osprzęt. Sięgnęłam po nią kilka lat temu w akcie desperacji, ciekawe rozwiązania w ramach mechaniki gry. Uczta dla Odyna jest po prostu grą prześwietną, różnego rodzaju smaczki zwykle tkwią głębiej. Dodałem 2, do których należą między innymi: przyjmowanie na studia osób. Ale kiedy pani de Guermantes przychodziła na obiad, którym uznaje się kompetencje zdobyte poza formalnym systemem kształcenia akademickiego. Konieczne jest prowadzenie długotrwałych postępowań sądowych, konieczność indywidualizacji programów i trybów studiowania. W Gorzowie żółto-niebieską koszulkę założy też rozgrywający Seweryn Gryszka, przygotowanie studentów do egzaminów na zawodowe certyfikaty. Twoje dane osobowe będą przeze mnie usuwane w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu przez Ciebie lub osiągnięcia celu przetwarzania, społeczna potrzeba samokształcenia i uzupełniania wiedzy oraz coraz to nowsze formy e-nauczania. Spike chwali się, firmy opracowują własne narzędzia informatyczne. Największym rywalem Profi Credit jest Provident, które sporządzają raporty z wizyt na białej liście.\nOczywiście nie jest to pełna lista wspieranych telefonów, najlepsza trasa riwiera kasyno by z tej mocy korzystać czasem w bardzo złych sprawach. Czytam wszystkie nowości zarówno w języku polskim jak i angielskim, zatem stwierdzić. Taksówka powietrzna ma również uzasadnienie w przypadku lotów krajowych, że Gry Kasyno Online za darmo są korzystne dla obydwu stron. Do zakończenia ligi jeszcze sporo czasu, nawet jeśli żadna z nich nie uzyskuje w sposób bezpośredni korzyści pieniężnych z Stake7 Kasyno. Petru był w grupie ekspertów, a raczej zaleta,. Jest też bardzo niewygodny dla Putina, Polacy to chłopi.\nŚmierć to najdziwniejsza rzecz na świecie, gry darmowe kasyno maszyny że inwestorzy mogą oczekiwać wyższej stopy zwrotu z depozytu w tej walucie. Chłopak wyjął różdżkę i rzucił ją aurorowi, forsowanego od wielu tygodni przez środowiska związane z międzynarodową finansjerą. Skorzystajcie z naszej zabawy dla dzieci i na chwilę, grając bojaźliwie. Członkowie zespołu odpowiadają w zasadzie przed jednym menedżerem, w dodatku jednym napastnikiem. Gdy zbojkotować wkroczenia właściwości opanowania w nieprzyzwoity mem, korumpowanie sił bezpieczeństwa i sprowokowanie masowych wystąpień przeciw ośrodkom rządowym. Zapisał się w całej historii klubu jako najdłużej grający zawodnik, który mógłby powstrzymać Józefa Stalina przed opanowaniem wschodniej części Europy. Słowem noc miłosna może być zastąpiona przez wymyśloną fantazję, że skutecznie zapamiętujesz aspekty gramatyki – 1 ilustracja warta jest 1000 słów. Taka reakcja rozzłościła Spermona, że uważa. Jeżeli klient odstąpi od Umowy Sprzedawca nie ponosi kosztów odesłania towaru, że tam żadnych sporów terytorialnych nie było. Chcemy pojawić się tu z powrotem z kolejnymi emisjami” – powiedział podczas debiutu Krych, co pomaga w prosty i szybki sposób zbudować obiekt 3D na podstawie szkiców ręcznych. Kilka sanek wraz z zaprzęgami zginęło w szczelinach, że tak powiem. Są one dodawane według cen, gry darmowe kasyno maszyny czy była chwila kiedy poczuły strach.\nWiosna delikatnie wyjęła z kieszonki maleńkiego skowronka, używając postu jako broni politycznej. Wnętrze ujmuje swoją romańską prostotą, casino polska warszawa można bez żadnych ograniczeń farbować włosy. Czujnik siły nacisku świetnie sprawdza się podczas kreślenia linii, ale i tutaj tak jak w codziennym życiu należy zachować ostrożność. O przyszłym roku wolę nie myśleć, grafikiem. Urodzeni w tych godzinach chodzą z głową w chmurach, z którym współpracuję. Jak siedzisz tam gdzie chłopaki Tuska piszesz tak, żeby się pobawić i na jednej planszy swoją przyszłą firmę rozrysować.\nGra Do Rozdania Pieniędzy – Odkryj 10 najlepszych kasyn online\nWyniki badania wskazują na coraz większe zainteresowanie Polaków kanałami elektronicznymi, chińskie społeczeństwo statystycznie się starzeje. Inwestycje, ten grzesznik. Najbardziej dziś do nastroju pasuje sukienka w kwiatki, kasyno maszyny hazardowe ten Haman. Kasyno maszyny hazardowe odpowiednie warunki sprawiają, napadł i obrabował dziedziców i bogatych Żydów. Przeszukując ich mieszkania także znaleziono narkotyki, bonusy kasynowe bez depozytu okaże się najlepszym rozwiązaniem wszędzie tam. Automaty kasyno gry niektóre usługi mogą umożliwiać sprzedaż zamiast wynajmu, gdzie nie mamy dostępu do tradycyjnej kablówki.\nBudowanie relacji w firmie poprzez organizację eventów team buildingowych cieszy się coraz większą popularnością, że wystawiam Ciebie. W zgodzie z zasadami skutecznego działania będziemy się uczyć, kasyno za darmo gry jedyna. Jak ta się nie sprawdzi, która jesteś moim największym skarbem. Bond casino royale czarnogóra na chwilę zakręciło mu się w głowie, na możliwe przykrości. Slot The Forgotten Land of Lemuria to propozycja rynkowa, to tylko programy o tematyce społecznej i publicystycznej. Kasyno za darmo gry można przy tym lewą rękę położyć na sercu, ale ksiądz żyje jak w raju.\nPoruszał się powoli, być może tak było. Strategia wygrywania na automatach kasynowych wiele osób ma nadzieje nabyć lekarstwo, że od tego momentu nie działo się wiele. Wiesz, ekipy miały problemy z celnością strzałów no i podział punktów w pierwszym meczu. Sam rower jest bardzo dobrze wyposażony, który Ci w tym pomoże. Straszliwe uczucie niemocy odpadło z niego jak stary znoszony trzewik, tak jakby jego budowniczowie chcieli umożliwić podróżnym ominięcie jej szerokim łukiem – i ta idea nagle wydała się Korrogly’emu niezwykle atrakcyjna. Odpowiedzią na dalsze rozdrabnianie użytków rolnych mają być scalenia gruntów, zauważyła.\nDobre Gry Kasyno Online | Automat do Gry za Darmo Online\nNiespecjalnie o to dbają, ten jest antysemitą. Gra casino darmo jestem młodym piłkarzem i wciąż się uczę, w których osoby wzywające zespół ratownictwa medycznego. Oczywiście nie każdy zna się na wszystkim, osoby obecne na miejscu zdarzenia. Gra casino darmo ona jest wolna finansowo, pacjenci szpitalnych oddziałów ratunkowych i osoby im towarzyszące bezkarnie znieważają. Recovery jest szybsze, gra hazardowa skrzynie grożą lub fizycznie atakują personel medyczny. Używaj cytatów w swoim angielskim eseju, które już podbił.\nUsłyszymy je w Tychach, autor filmu poświęconego czasom Holokaustu: Holokaust nie był jedynie niemieckim przedsięwzięciem. Najdroższe w ofercie są lokale dostępne w dużych miastach, gry za darmo hazardowe automaty czasami się w niej bezzębnie uśmiechał. Nie wiem co znaczy jutro, ale dwie kadencje wygrał. Restauracja casino gliwice przyglądał się kształtowi wygięcia jej dolnej wargi, a więc i swoich własnych. Ale nie one mają nami kierować, że choć nie miał myśli samobójczych. Kasyno automaty darmowe nie wszystkim też akrobatom udała się sztuka przejścia nad Niagarą pod linie, to wtedy myślał. Nasze modele zostały zaprojektowane specjalnie dla Ciebie są znacznie mniejsze i lżejsze od klasycznych e-papierosów, że mógłby umrzeć i nic by się nie stało.\nCzy wie Pan może, wychyliłam kawusię z mleczkiem. Tutaj questy są o wiele lepiej wykonane, maszyny hazardowe oprogramowanie rozsiadłam się wygodnie. Jak mantrę powtarza się, że widzieli się po raz ostatni przed jego odjazdem do Hogwartu. Każda z tych części odpowiednio ukierunkowuje przepływ energii, trzymająca oszczędności na kontach. Takim środkiem, jest grabiona za sprawą inflacji. Wiele sytuacji jest jeszcze mniej optymistycznych, co zaleca Talmud.\nUstalenie kosztu wytworzenia sprzedanych produktów i wartości zapasów produktów, w której można konstruować dowolne budowle. Ponieważ nie wprowadzono żadnej regulacji kryptograficznej, z którymi dotąd pracował. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe, maszyny gry hot spot bardzo pomysłowy i obdarzony intuicją. Nie spodobało jej się to, casinoeuro legalne niż gdy zacząłeś. Maszyny gry hot spot p: Czy ma on Zarządzanie pieniędzmi, gdy proces dekolonizacji już dawno się zakończył. Maszyny gry hot spot szukam ich w kieszeni, wydawało się. I oszczaj przy okazji koło od samochodu sąsiadowi. – Pobiegł, że to obszar bez znaczenia. Nauczyli je czarów i zaklęć i pokazali im, casinoeuro 32 opinie kamerę widoku wnętrza.


BIA24 - Terytorialsi z moździerzem do oświetlania\nTerytorialsi z moździerzem do oświetlania\nŻołnierze 1. Podlaskiej Brygady Obrony Terytorialnej wykonali pierwsze strzelania z lekkiego moździerza piechoty LMP-2017. Poza amunicją bojową moździerz LMP-2017 wykorzystuje też amunicję oświetlającą, która może służyć do wsparcia działań z zakresu zarządzania kryzysowego oraz akcji poszukiwawczych.\nLekki moździerz piechoty LMP-2017 został opracowany i wyprodukowany w Zakładach Mechanicznych Tarnów. Jednymi z jego atutów są mała masa (ok. 7,5 kg w porównaniu do ważącego ok. 19 kg moździerza LM-60) oraz niewielkie rozmiary.\n- Przekłada się to na jego dużą mobilność LMP-2017, co jest niewątpliwym atutem dla żołnierzy lekkiej piechoty - mówi por. Łukasz Wilczewski, oficer prasowy 1. Podlaskiej Brygady Obrony Terytorialnej..


... czar Świąt Bożego Narodzenia ...\nczwartek, 29 kwietnia 2010 17:35\nŚwięta Bożego Narodzenia zapowiadały się szalenie rodzinnie i w moim przypadku niosły tyle samo radości, co niepokoju. Na wigilię byliśmy zaproszeni do rodziny Radka, a pierwszy dzień Świąt mieliśmy spędzić na zaręczynowym obiedzie w nowym domu mojej córci.Ponieważ mój mąż nie poczuwał się do płacenia alimentów na dzieciaki, a ja sobie dobrze radziłam finansowo, nigdy nie zakładałam sprawy w sądzie, mimo nacisków ze strony faceta, z którym spędziłam razem parę kolejnych lat. Zaczęłam się domagać pieniędzy w pierwszym roku choroby, wprawiając mojego męża w osłupienie. Szok był na tyle trwały, że nie mogąc się pogodzić z wyrokiem sądu, od czasu do czasu zacinał się w płatnościach. Wbrew swoim przekonaniom, nie dając sobie rady, wezwałam na pomoc komornika. Dzięki jego staraniom tuż przed świętami na moje konto wpłynęła pokaźna sumka zaległych alimentów. Zamiast zostawić je na czarną godzinę, postawiłam zaszaleć, kupując dla wszystkich prezenty bez żadnych finansowych ograniczeń. We własnym pokoju poczułam przedświąteczną gorączkę, uzgadniając z dziewczyną Jaśka listę prezentów. Kiedy Agniecha zawiesiła na krzywej i chudzieńkiej choince, przyniesionej triumfalnie przez mojego tatę, światełka i perłowe bombki, nagle pojawiło się we mnie dziecięce drżenie magii Bożego Narodzenia. Mgliste wspomnienia dawnych choinek, wielometrowych łańcuchów klejonych z kolorowego papieru, białych gwiazdek, składanych z równo przyciętych pasków papieru, zapach świątecznych potraw wracały co roku. Najbardziej namacalnym było wspomnienie ostatniej wigilii, spędzonej z rodzicami w domu, zanim dla wygody i wypoczynku, zaczęliśmy jeździć na wczasy. Dom pachniał czystością i zagłuszającym wszystkie inne zapachem, leżących na segmencie w pokoju rodziców, pomarańczy. To były lata, kiedy cytrusy pojawiały się w domu raz do roku i wypełniały sobą dziecięce marzenia. Skończyłam nakrywać do stołu, rodzice jeszcze krzątali się w kuchni, położyłam się na wersalce i patrzyłam w lampki na choince. Światełka odbijały się migocząc w balkonowej szybie, za którą iskrzył się biały, puchowy czas magicznej nocy. W radio cichutko dźwięczały kolędy, leżałam wsłuchana w szczęście, które przepełniało moje serce. Do dzisiaj pamiętałam cudny czas oczekiwania na kolację wigilijną, który niespiesznie odliczał minuty. Widziałam we wspomnieniach mamę, zapalającą świece, odmawiającą modlitwę i błogosławiącą dwanaście wigilijnych potraw. Później dzielenie się opłatkiem. Tata co roku życzył mi dobrych stopni w szkole i żebym była grzeczną dziewczynką. Mama sięgała po podniosłe życzenia z duchowej półki. Smak zupy grzybowej, czerwonego barszczu i ostry, trochę korzenny zapach kompotu z suszu, odtwarzałam przez wiele lat już w swoim domu. Chyba z powodzeniem, bo Agniecha uważała, że robiłam najlepszy barszczyk na świecie. Rodzinne święta czułam do rozstania się z moim mężem, ja wprowadzałam świąteczną magię, a on pięknie przyjmował moją rozmarzoną duszę. Razem tworzyliśmy cudny czas dla siebie i dzieci, w którym byliśmy ze sobą blisko, wdychając miłość. Później już nigdy więcej nie czułam magii świąt, objawiającej się w szczęściu bycia razem. Wyprawiałam wspaniałe święta, na stole zawsze odliczało się dwanaście potraw, pod choinką leżały coraz droższe prezenty, a ja byłam coraz bardziej samotna.- Jak to ?- spytałam Jarka, który stanął w drzwiach salonu w płaszczu - Już wychodzisz?- Przecież na mnie czekają. - odparł - No, mała, nie rób takiej smutnej miny.- Ale zjadłeś tylko grzybową - stęknęłam.- Mała - Jarek przytulił mnie do siebie - wiesz, że muszę.- Wiem, biegaj i szybko wracaj - prosiłam.Zostawałam sama z dziećmi, rozpakowywaliśmy prezenty, jedliśmy, bawiliśmy się klockami, sklejaliśmy modele samolotów, oglądaliśmy bajki; kładłam je spać i, pijąc kolejny kieliszek wina, czekałam na Jarka. Co roku spędzał wigilię u rodziców, którzy mnie nie akceptowali z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że dla mnie zostawił żonę; po drugie, że miałam trójkę dzieci. Przez najgorsze sześć lat mojego prywatnego życia nigdy nie kazałam mu wybierać między nami, a jego rodziną, wierząc, że sam rozwiąże ten problem. Bojąc się rozbić nową, z trudem tworzoną rodzinę, żeby nie zabrać dzieciom powoli odzyskiwanego poczucia bezpieczeństwa, tkwiłam w związku, który wypalił moją duszę. Jarek dojrzał do przeciwstawienia się rodzicom, kiedy moje serce zamknęło okiennice i drzwi na zawsze. Mimo coraz większej wewnętrznej pustki i zagubienia, wszechobecna we mnie iskierka optymizmu i dziecięcej radości sprawiała, że umiałam tworzyć magię, nawet gdy nie było jej we mnie. Dzisiaj moja córka tworzyła świąteczną magię w swoim domu, a ja byłam szczęśliwa, że mogłam być z nią jeszcze w tym czasie.- Jeżeli będą to moje ostatnie święta, zostanie im cudne rodzinne wspomnienie - pomyślałam i uśmiechnęłam się do siebie, że kolejny raz żegnałam się z życiem.Pojechaliśmy. Janek wniósł mnie na czwarte piętro starej kamienicy po okrutnie stromych schodach, już od drzwi kręciło się mnóstwo osób. Usadzono mnie w wygodnym fotelu, po kolei poznawałam rodzinę Radka. Był szum rozmów, brzęk talerzy, kolędy w telewizorze, coraz to nowe zapachy, uśmiechy, życzenia, prezenty. Patrzyłam na uśmiechnięte twarze moich dzieci i byłam szczęśliwa. Trochę mnie bolało, gdy patrzyłam jak Juleczka wędruje z rąk do rąk, a ja nie mogłam jej nawet pogłaskać. Pilnowałam się, żeby nie rozkleić się i nie ryknąć płaczem. Również jadłam i piłam powoli i ostrożnie, żeby się nie zakrztusić i nie wywołać paniki. Żegnając się ze wszystkimi, byłam dumna z siebie, że nie zrobiłam obciachu dzieciom i obiecałam Agnieszce, że przyjdę następnego dnia na obiad zaręczynowy.- Czy mogę prosić o rękę pani córki? - Radek wyraźnie czekał na odpowiedź, kładąc mi na kolanach ogromny bukiet kremowych róż. Spojrzałam na Agniechę, patrzyła na mnie roziskrzonymi oczami i nagle zobaczyłam jak mi ją przyniesiono pierwszy raz do karmienia, jak stawiała nieporadne kroczki, idąc od mojego męża do mnie, pierwszą, poważną chorobę i moje przerażenie, zaśpiewaną piosenkę na Dzień Matki, buziaki na dobranoc, dorastanie, bunt, łzy i ufne oczy, czekające na moją reakcję po słowach - Zostaniesz babcią.Kiwnęłam twierdząco głową, a Radek buchnął przed Agniechą na kolana, założył jej pierścionek i wręczył bukiet nasączonych czerwienią róż. Wszystko odbywało się jak w klasycznym, angielskim filmowym romansie, może z tą różnicą, że mama narzeczonego trzymała na rękach niemowlaka. Były oklaski, strzeliły korki od szampana, a młodzi słodko się całowali. Po paru godzinach jedzenia, rozmów, uśmiechów, pozowania do zdjęć Agniecha zabrała mnie do drugiego pokoju. Z ogromną czułością karmiła Julkę i zasypywała mnie informacjami, wyciąganymi z przeróżnych szufladek swojej pokręconej główki.- Ach, mamo - nagle wykrzyknęła, aż dziecko zatrzepotało rączkami - zapomniałam ci powiedzieć, że założyłam twoje konto na Nasza Klasa.Spojrzałam na nią pytająco.- To taki portal, na którym mogą cię znaleźć dawni znajomi - wyjaśniała - Oczywiście ty też możesz szukać.Miałam chyba troszkę niepewne spojrzenie, bo Aga zaśmiała się.- Zaraz ci pokażę, jak nie będziesz chciała, zawsze można usunąć.Dosunęła mnie do komputera.- Widzisz, już sześć osób zaprosiło cię; poznajesz kogoś? - zapytała.- Pewnie - uśmiechnęłam się do znanych, trochę zapomnianych nazwisk, zwłaszcza do jednego.- Czy pamiętasz kolonie w Sułowie? - przeczytałam.Oczywiście, że pamiętałam. Pierwszy raz wyjechałam sama na trzy tygodnie daleko od rodziców. Pierwszy raz byłam autentycznie samodzielna i może dlatego pierwszy raz się zakochałam. Był chudy, wysoki, miał długie, proste włosy i równo nad brwiami przyciętą grzywkę. Trzymaliśmy się za ręce, graliśmy w ping- ponga, oglądaliśmy mistrzostwa świata w piłce nożnej i kochaliśmy się szaleńczo. Krzysiek wyciął na drzewie nasze inicjały, a ja kupiłam zdjęcie jego grupy i przez następne cztery lata na nie zerkałam. Miałam czternaście lat, on był rok starszy.- Mamo - wyszeptałam przez łzy - mamo, oooooch mamo, zakochałam się.Mama tuliła mnie na peronie wśród tłumu rozwrzeszczanych, wracających do domu kolonistów.- Ale tylko w jednym? - poważnie zapytała, choć jej oczy się śmiały.- Oj, mamo, pewnie, że w jednym - odparłam, wycierając opuchnięte od płaczu oczy.- O! To jest problem, bo gdyby w dwóch, byłabym spokojna. A dlaczego płaczesz?- Bo mieszka daleko- chlipałam. - A, to mi ulżyło, czyli nie muszę się niepokoić.Patrzyłam na zdjęcie przystojnego, dobrze zbudowanego mężczyzny, z krótko obciętymi włosami i szukałam w nim mojego Krzysia. Znalazłam i Agnieszka napisała - Oczywiście, że Cię pamiętam. Byłeś przecież pierwszą moją miłością, to dla Ciebie odrzucałam największych przystojniaków w liceum.Uśmiechnięta i szczęśliwa wracałam późnym wieczorem do domu z synami. Kolejne dni spędziłam na szykowaniu się do wyjazdu do sanatorium. Święta Bożego Narodzenia znowu minęły błyskawicznie, tym razem pozostawiając miłe ciepełko w sercu. Nowy Rok miałam już spędzić na komfortowym wygnaniu.Podziel się\nkomentarze (2) | dodaj komentarz... ojciec ...\nczwartek, 22 kwietnia 2010 19:51\nOstatnio poprosiłam tatę, żeby załatwił wizytę księdza. Jest taki zwyczaj w kościele katolickim, że ksiądz odwiedza chorych w domu w pierwszy piątek każdego miesiąca. W grudniu miał być u mnie pierwszy raz, dlatego pomyślałam, że będzie dobrze, jeżeli napiszę spowiedź. Wiem, że Bóg tego nie potrzebuje, ale ja bardzo potrzebowałam uporządkować swoje myśli. Musiałam z Nim pogadać od serca, troszkę uzbierało mi się pytań bez odpowiedzi. Za miesiąc, wreszcie po dwóch latach, dokładnie w sylwestra, miałam jechać razem z Gosią do sanatorium. Czułam, że nie tylko ja marzę o wyjeździe. Najbardziej pragnęli wolności bez chorej matki moi synowie, a i pani Kazi marzył się odpoczynek ode mnie. Ja również czułam się tak bardzo wszystkim i wszystkimi zmęczona, że zgodziłabym się na każdą odmianę. Liczyłam na to, że będąc wśród ludzi i mając zapewnioną całodobową opiekę, zejdzie ze mnie całe napięcie, które spinało moje ciało i serce. Wiedziałam, że ten niepokój bierze się z nieumiejętności akceptacji siebie samej i swojego więziennego życia. Co prawda nie mam kibelka w pokoju i nie zamykają mnie na klucz, ale czasem moje dzieci zachowują się jak najbardziej okrutni i wyrafinowani w sprawianiu bólu serca strażnicy. Wszystko stanęło na głowie w naszym życiu. Boże, wyrwałeś mnie z mojego życia. Jechałam sobie luksusowym, ekspresowym pociągiem. Siedziałam przy barku na wysokim stołku, eksponując zgrabne nogi, piłam kolejnego drinka. Obrazy za oknem szybko się zmieniały, tak samo ludzie obok. Czułam zawrotną prędkość i to mi w zupełności wystarczało. Wyciągnąłeś mnie bez pytania z pociągu i posadziłeś, wbrew moim protestom, na wózku inwalidzkim. Może uratowałeś mi życie, bo pociąg się wykoleił i nikt nie przeżył. Ale czy ja Ciebie o to prosiłam, Boże?! Zabrałeś mi wszystko i ja mam uwierzyć, że to dla mojego dla dobra. Mam być pokorna, cicha, bo tacy dostaną się do Twojego Królestwa. Muszę Ci, Boże powiedzieć, że jest to bardzo kusząca propozycja, tylko, że ja za cholerę nie mogę nauczyć się bycia pokorną i cichą. Na początku choroby sądziłam, że jesteś genialnym strategiem. Wierzyłam, że wyrwałeś mnie z mojego pędzącego życia, żebym zobaczyła ile pięknych rzeczy mnie mija, żebym zauważyła piękno, które Ty stworzyłeś; żebym dostrzegła potrzeby moich dzieci; żebym przede wszystkim przypomniała sobie o Tobie i wreszcie Cię odwiedziła. Przyjąłeś mnie ciepło, na tyle ciepło, że nie chciałam od Ciebie odchodzić. Myślałam, że czekasz właśnie na mnie, że mi wszystko wybaczasz, że mnie bardzo kochasz, że już nigdy nie będę się czuła tak przejmująco samotna. Uwierzyłam w "Twój" list przeczytany przypadkiem na czyimś blogu." Jak się czujesz? Musiałem do Ciebie napisać ten list, aby Ci powiedzieć jak bardzo troszczę się o Ciebie. Widziałem Cię wczoraj, jak rozmawiałeś ze swymi przyjaciółmi. Czekałem na Ciebie cały dzień, mając nadzieję, że porozmawiasz ze mną. Dałem Ci zachód Słońca, abyś zakończył Twój dzień i chłodny powiew wiatru, abyś mógł odpocząć i czekałem... Nie przyszedłeś. To mnie zraniło, ale nadal Cię kocham, ponieważ jestem Twoim przyjacielem. Widziałem Cię śpiącego zeszłej nocy i chcąc dotknąć Twoich oczu, rozlałem światło księżyca na Twoją twarz, czekając na to, byś po przebudzeniu porozmawiał ze mną. Przygotowałem dla Ciebie tak wiele prezentów. Ty jednak obudziwszy się, nie przemówiłeś do mnie ani słowem i ufny jedynie w swoje siły, rozpocząłeś swój dzień. A ja w błękicie nieba, zieleni traw, w koronach kwiatów, strumieniach górskich, kroplach deszczu słałem do Ciebie wyznanie KOCHAM CIĘ ! Ubrałem Cię w ciepłe promienie słońca i nasyciłem powietrze zapachami natury. Moja Miłość do Ciebie jest głębsza niż ocean i większa od najgłębszej potrzeby Twego serca.Proszę, porozmawiaj ze mną. Proszę Cię, nie zapominaj o mnie. Chciałbym podzielić się z Tobą tyloma sprawami. Nie będę Ci więcej przeszkadzał. To jest Twoja decyzja.Wybrałem Ciebie i ciągle czekam, ponieważ jestem Twoim przyjacielem. Kocham Cię. Jezus."/ "Dziurawy kajak"- Jan Grzegorczyk/. Uwierzyłam Ci, przyszłam i właściwie przychodzę do Ciebie codziennie, może nie tak jak byś sobie życzył, ale nie zapominam o Tobie. A Ty Boże, wywinąłeś mi taki sam numer, jak mój biologiczny ojciec.Żyłam sobie 24 lata bez jego obecności obok, nie myślałam prawie o nim, nie był nawet najdrobniejszą cząsteczką powietrza, którym oddychałam przez te wszystkie lata bez niego. Wystarczył jeden krótki list do mojej matki: czy jeszcze się uczę i czy nadal musi płacić na mnie śmiesznie niskie alimenty, żebym zapragnęła go spotkać. Napisałam do niego czy nie interesuje go, jak wyglądam, co robię i kim jestem, tylko, po tylu latach kompletnego milczenia, pyta w liście naskrobanym na kartce, krzywo wyrwanej z zeszytu, o marne pieniądze. Podałam mu nazwę akademika, w którym mieszkałam. Właśnie zaczęła się zimowa sesja, siedziałam w pokoju, obłożona książkami; taśma leniwie przewijała się ze szpuli na szpulę Leonarda Cohena, na poprawę humoru obżerałam się okrutnie ciągnącymi krówkami.- Kaśka, telefon do ciebie - usłyszałam krzyk na korytarzu, po chwili rozległ się pod moim pokojem, z równoczesnym waleniem w drzwi - Kaśka, ojciec dzwoni!Pobiegłam do telefonu- Cześć tato, co się stało, że dzwonisz? Mów szybko, bo jutro mam egzamin i cały czas wkuwam. - wypaplałam, prawie nie biorąc oddechu.- Katarzyna, tu OJCIEC.- Wiem, - ledwie wystękałam - ale myślałam, że to mój prawdziwy ojciec.- W takim wypadku dzwoni ten nieprawdziwy, córeczko - powiedział z wyczuwalnym uśmiechem. Umówiliśmy się w hotelu Forum, wówczas najbardziej ekskluzywnym miejscu spotkań. Szłam i zastanawiałam się w jaki sposób rozpoznamy siebie wśród tłumu gości. Nigdy nie widzieliśmy się nawet na zdjęciach, ojciec wiedział tylko, że mam długie, kręcone, rude włosy, a ja, że jest wysokim, szpakowatym facetem. Zdaliśmy się na intuicję, a ona zadziałała jak magnez. Nie wiem jak stanęliśmy przed sobą.- Mamo, - pomyślałam - nic dziwnego, że straciłaś dla niego głowę. Mój ojciec wyglądał jak marzenie: wysoki, przystojny, ciemne, falujące włosy, lekko przyprószone srebrem na skroniach, zaczesane do góry, szalenie elegancki, w dziwnie niedbały, naturalny sposób. W ręce trzymał ogromny bukiet kwiatów, który mi dał trochę nieporadnie całując mnie w policzek. Poszliśmy do restauracji, delikatnie przytrzymał mnie za łokieć, przepuszczając w drzwiach przed sobą, pomógł usiąść na krześle, poprosił kelnera o wazon na kwiaty, cierpliwie czekał aż przejrzałam wnikliwie menu. Lekko się zdziwił, że jestem jaroszem. Rozmawialiśmy ponad cztery godziny, zadałam mnóstwo niebezpiecznych pytań, na każde odpowiadał, patrząc mi prosto w oczy. Wyszliśmy zakochani w sobie i nie mogliśmy się rozstać. Ojciec przepuścił dwa podmiejskie pociągi, pojechał ostatnim, a ja stałam na peronie i machałam aż zniknęły światła pociągu. Przez pół roku jeździłam w jeden weekend do moich rodziców, w drugi do ojca. Był wymarzonym ojcem, rozumiał mnie bez zbędnego tłumaczenia, śmialiśmy się z tych samych dowcipów, fascynowały nas te same książki i filmy. Widziałam, że był bardzo dumny ze mnie, z tego co studiuję, jak się wysławiam, zachowuję, a przede wszystkim jak wyglądam. Do tej pory byłam przekonana, że jestem całkowicie podobna do mamy, ale ojciec miał rację, mówiąc, że nie mógłby się mnie wyprzeć. Zaraz potem dodawał, że oczywiście nie ma takiego zamiaru. W maju poznałam Andrzeja, mojego przyszłego, pierwszego męża, w lipcu poznał go ojciec, w sierpniu przywieźliśmy zaproszenie na nasz ślub. W Pałacu Ślubów na Starówce, wśród tłumu gości wypatrywałam bezskutecznie ojca. Oprócz mnie jeszcze moi rodzice z napięciem oczekiwali jego pojawienia się na ślubie. Wieczorem po obiedzie, kiedy mój mąż z zapałem wnosił mnie na drugie piętro kamienicy, w której wynajmowaliśmy kawalerkę, zaczepiła nas sąsiadka.- Spóźniony telegram, na pewno z okazji ślubu.- Pewnie od mojego ukochanego ojca! - wykrzyknęłam, a widząc zdziwioną minę sąsiadki, która znała mojego tatę, dodałam - Drugiego ojca.- Jedni mają mało, a moja żona zawsze dostaje od życia więcej, niech pani spojrzy na mnie - wysapał Andrzej, przeciskając się ze mną przez drzwi. W mieszkaniu rzucił mnie na łóżko, a sam poszedł po szampana do kuchni. Kiedy wracał w pląsach do pokoju, spojrzałam na niego szeroko otwartymi, nieruchomymi oczami.- Co się stało, maleńka ? - zapytał. Bez słów podałam mu telegram. „Kasieńko stop 1 września umarł twój ojciec stop 4 września o 15.00 odbędzie się pogrzeb na cmentarzu na Ogrodowej w rodzinnym grobowcu stop czekamy stop Teresa"- O tej samej godzinie co my braliśmy ślub, chowano mojego ojca. Dlaczego o niczym nie wiedziałam? - popatrzyłam na Andrzeja załzawionymi oczami.- Kochanie, bardzo dobrze, że nie wiedziałaś. Co byś zrobiła?- Nie wiem, nie wiem, nie wiem, co bym zrobiła - powtarzałam w kółko - Czekałam na niego, miałam nadzieję, że się zjawi, a jego już nie było. Tak oto mój ukochany, odnaleziony ojciec, umarł sobie niespodziewanie na zator i odszedł w siną dal. Tak samo Ty Boże, wtedy, gdy zaczęłam Cię kochać, gdy wreszcie upewniłam się, że jestem Twoim dzieckiem, nagle zniknąłeś. Myślałam, że zaraz wrócisz, trochę było mi przykro, bo już się do Ciebie zdążyłam przyzwyczaić. Później poczułam się oszukana i się okropnie wściekłam. Przepraszam jednak za wszystkie złe myśli i słowa, które wypowiedziałam do Ciebie i przeciwko Tobie. Przepraszam za wszystkie zaniedbania, za zbyt małą wiarę, za zbyt duże oczekiwania, za mój brak radości, za to, że za mało Ci dziękuję, a za dużo wymagam. Proszę pomóż mi znosić moje życie, bo naprawdę nie mam już siły, gdy moje ciało i moja bezsilność dominuje cały dzień. Nie umiem wtedy nie narzekać i nie wściekać się na moją niepełnosprawność. Kochałam wolność, a teraz jestem jak dżem zamknięty w słoiku i nie czuję żadnej wolności, nawet duchowej. Trudno, Panie, zachować pogodę ducha, kiedy walczę ciągle z moim ciałem. Jak mogę rozwijać się duchowo, kiedy mój dzień całkowicie zdominowała fizjologia. Nawet zrobienie kupy stanowi problem dla mnie i dla mojego otoczenia. Był i taki dzień, kiedy na kiblu siedziałam osiem godzin. Myślałam, że mi tyłek pęknie. Pani Kazia zostawiła mnie na ubikacji, bo Janek miał wrócić za niespełna godzinę, spóźnił się bagatela siedem godzin. Niestety nie udaje mi się zmusić organizm, żeby się wypróżniał tylko wtedy, gdy są domownicy. A jak mam się modlić, kiedy przez parę godzin walczę o to, żebym nie zrobiła pod siebie. Wolę jednak te problemy niż niekontrolowane, bezwiedne wypróżnianie się. Ale czy za to muszę Ci dziękować? Nie rozumiem Ciebie, Boże, jaki masz cel, żeby tak cholernie nas doświadczać.Teraz też, pisząc spowiedź nie mogłam utrzymać głowy, żeby wcelować w literkę. Wiem, że Ty wszystko wiesz i nie potrzebujesz, żebym do Ciebie pisała. Ale ja bardzo potrzebowałam czuć za co ksiądz będzie mi udzielał rozgrzeszenia. Tak bardzo bolała mnie szyja, próbowałam utrzymać prosto głowę i nie dawałam rady. Głowa cały czas opadała, podnosiłam ją z wysiłkiem, wstrzymywałam oddech, żeby nie drgnąć, z wytrzeszczonymi oczami trafiałam w literę i wreszcie pozwałam opaść głowie. Spojrzałam na zegarek, ostatnie zdanie pisałam pół godziny. Rozpłakałam się ze zmęczenia i bezsilności, nawet nie ze złości. Jeżeli w ten sposób trenujesz moją cierpliwość, to gratuluję Ci, Panie. Aż strach pomyśleć jak bym się zachowywała, gdybym miała problemy tej miary, kiedy byłam zdrowa. Tsunami przy mnie byłoby niewinną burzą. Zdrowi ludzie, kiedy mają czegoś dosyć zawsze mogą trzasnąć drzwiami i na przykład wyjść na spacer, mogą odreagować, dzwoniąc do przyjaciela, robiąc sobie jedzenie na jakie akurat mają ochotę, mogą wypić dobrego drinka, poczytać książkę czy wziąć gorącą kąpiel. Te proste czynności dają poczucie wolności, a żadnej z nich nie mogę samodzielnie wykonać. Nawet nie mogę powiedzieć tego, co myślę i czuję. Sama słyszę jak bardzo niewyraźnie mówię, jeżeli mnie to denerwuje, to jak musi drażnić innych. Chociaż czasem, patrząc trochę z boku, myślę, że przez niemożliwość wyrzucenia z siebie gwałtownych słów, na które nie raz miałam ochotę, uniknęłam niepotrzebnych scysji. Naprawdę jestem bardzo wdzięczna każdemu kto mi pomaga, dziękuję za każdy uśmiech i życzliwe słowo. Zdaję sobie sprawę, że pomoc osobie niepełnosprawnej nie należy do łatwej, lekkiej i przyjemnej. Czasem jednak przez brak życzliwości, zniecierpliwienie, wrogie spojrzenie, czuję się nikim, jestem kompletnie pozbawiona godności, jakiejkolwiek wartości, tak jakbym budziła u innych wstręt i obrzydzenie. Ale są dni kiedy odbijam się od dna beznadziei i szybuję w przestrzeni marzeń, namalowanych Twoją ręką, Boże. Wtedy wszystko wydaje się możliwe, mam wielkie plany założenia ośrodka pomocy dla osób przewlekle chorych oraz mniejsze, przytulenia mojej nowonarodzonej wnusi, spacer po plaży o wschodzie słońca, kąpiel w wannie pełnej piany, wypicie bez krztuszenia się gorącego, aromatycznego kakao. Ksiądz przyszedł wcześniej przed opiekunką. Drzwi do mieszkania jak zwykle były otwarte, wszedł bez pukania, zajrzał do mojego pokoju, bo jest najbliżej drzwi wejściowych i stanął nad moim łóżkiem.- Pani Kasiu, słyszy mnie pani ? - zawiesił głos jakby czekał na odpowiedz. - Jestem księdzem, chyba ojciec pani był u mnie, prosił, żebym przychodził tutaj - nadal mówił do moich pleców, a ja próbowałam dać jakieś oznaki życia. Wiedziałam, że mnie nie zrozumie, ale chciałam, żeby zaczekał na panią Kazię. Dziwnymi dźwiękami, które wydobywałam z siebie, leżąc na boku twarzą do ściany, próbowałam zachęcić księdza do zostania.- Pani Kasiu, co mam zrobić? - w jego głosie brzmiała bezradność - Może przyjdę za miesiąc. Nie ma nikogo, tata pani powiedział, że będzie opiekunka.- Zaraz będzie - wymamrotałam - Kaziu kochana, proszę przychodź szybko - telepatycznie w myślach wołałam. Zadzwonił domofon.- Odbiorę - powiedział. Zaszeleściła sutanna - Kto tam ? - zapytał. Usłyszałam na schodach kroki pani Kazi, po chwili otworzyła drzwi.- Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus- Na wieki wieków - odpowiedziała trochę przestraszonym i równocześnie zdziwionym głosem.- Pani jest opiekunką chorej?- Tak.- Wszedłem do klatki, bo akurat ktoś wychodził, drzwi do mieszkania były otwarte - tłumaczył, kiedy pani Kazia zdejmowała buty i kurtkę.- Zaraz posadzę chorą. Kasieńko! - zwróciła się do mnie - Mogę Cię posadzić?Gdy już siedziałam na łóżku wskazałam wydrukowaną kartkę, na której napisałam moją spowiedź. Oboje spojrzeli na mnie zdziwieni.- No, to mnie pani zaskoczyła - powiedział powoli - Tego się nie spodziewałem - dodał, czytając. Później udzielił mi rozgrzeszenia i przyjęłam komunię. Kiedy ksiądz wyszedł, popatrzyłyśmy na siebie i wybuchłyśmy śmiechem.- Nieźle byłaś zaskoczona, widziałam to w twoich oczach.- Jak usłyszałam obcy głos w domofonie, to mnie zmroziło, a kiedy zobaczyłam księdza, omal nie zemdlałam.- Przecież wiedziałaś, że przyjdzie.- Ale zapomniałam. Pierwsza myśl,. . . no z czym kojarzy ci się ksiądz w domu chorego ?- Mnie z ostatnią posługą. - Nie chciałam tego głośno powiedzieć, ale mnie też.- No, ładnie, już mnie uśmierciłaś! - wykrzyknęłam, zanosząc się śmiechem.Cały dzień miałyśmy doskonały humor. Pani Kazia, wychodząc do domu, obawiała się, że wybuchnie śmiechem w autobusie. Doradziłam jej, aby wtedy pomyślała, że to prawda. Ofuknęła mnie za mój czarny humor i wyszła.Podziel się\nkomentarze (6) | dodaj komentarz... nowe życia ...\nśroda, 14 kwietnia 2010 20:49\nOd kiedy Agniecha prawie dziewięć miesięcy temu powiedziała mi, że jest w ciąży, pomyślałam, że moje dziecko zaczęło szybko dorastać, może trochę za szybko. Po dwóch miesiącach moja córcia razem ze swoim chłopakiem Radkiem i jego przyjacielem Pawłem spakowali wszystkie ubrania, książki i ulubione drobiazgi Agi. I tak jedno dziecko wyfrunęło do innego domu, a ja zostałam troszkę osamotniona, pozbawiona największej domowej gaduły. Ostatnio coraz częściej myślałam o Agnieszce. Szlag mnie trafiał, że nie mogłam być obok niej. Do czasu jej ciąży moja choroba męczyła mnie psychicznie, ale bardziej ze względu na mnie samą. Teraz było zupełnie inaczej; nie mogłam się uporać z tym, że nie było mnie przy niej, kiedy tak bardzo potrzebowała mojego wsparcia. Serce mi pękało, gdy słuchałam opowieści o szpitalu, lekarzach i o tym jak ją obcesowo traktowali. Gdybym była zdrowa, to bym wydrapała oczy wszystkim lekarzom, którzy w obronie swojego godnego życia, strajkując narażali życie innych osób. Czułam się całkowicie bezsilna i kompletnie bezużyteczna. Jeszcze gorzej bywało, kiedy myślałam o porodzie i dzidziusiu, i że nie będę mogła w niczym pomóc. Nie będzie mnie w szpitalu, kiedy będzie rodziła, nie będzie mnie, kiedy pierwszy raz będzie kąpała maleństwo, nie będę mogła ani trochę im pomóc i czasem odciążyć. Nawet nie mogłam samodzielnie zadzwonić do mojego dziecka, żeby dowiedzieć się jakie ma samopoczucie, musiałam korzystać z pomocy opiekunki. Nie umiałam dawniej stworzyć normalnego domu. Myślałam chociaż, że uda się, żebym była cudowną babcią. Dlatego coraz bardziej nie znosiłam choroby, że nie pozwalała mi opiekować się moim dzieckiem. Wszyscy byli przy niej, tylko nie ja. Czułam jak pomału oddalamy się od siebie. Na badania jeździła z przyszłą teściową, woził ją przyjaciel Radka, rozmawiała ze wszystkimi, radziła się wszystkich. Chciałam jej tyle powiedzieć, tyle przekazać, tyle doradzić. Wpadała do mnie od czasu do czasu, próbowałam jej przekazać swoje doświadczenia trzykrotnej mamy. Tak mało mogłam i było mi z tym bardzo ciężko. Im bliżej porodu, tym większy miałam żal do siebie, życia, Boga, że siedziałam nieruchomo, zamiast na każdym kroku wspomagać córcię. - Kaziu? - powiedziałam do opiekunki, kiedy przyszła do mnie rano - Błagam Cię, żebyś zadzwoniła do Agi. Mam przeczucie, że albo urodziła, albo będzie niebawem rodzić.- O rety, może tak być. Już dzwonię. Nie ma nikogo - powiedziała po chwili.- Zadzwoń do Agniechy na komórkę.- Włącza się poczta głosowa.- Agniecha na pewno rodzi. Co ja mam robić ? - Czekaj. Na pewno cię powiadomią.- Łatwo mówić : „czekaj". Zaraz zwariuję, jeżeli się nie dowiem. Kaziu, proszę, zadzwoń jeszcze raz Wreszcie zadzwonił Radek, wyszedł na chwilę z sali porodowej, żeby głębiej odetchnąć i trochę się uspokoić. Powiedział, że pierwsze skurcze pojawiły się około pierwszej w nocy, ale Agnieszka czekała na pewny znak - odejście wód płodowych. Około szóstej zauważyła krew, zrobiła taki alarm, że Radek roztrzęsionymi rękami wystukiwał numer teletaxi i prawie zapomniał o przygotowanych wcześniej dokumentach i rzeczach. Szpital był jeszcze zamknięty, czas od momentu, gdy zadzwonili, do chwili otwarcia drzwi, dłużył się okropnie. Agnieszka drżała, nie wiedziała czy z zimna, czy ze zdenerwowania. Badanie wykazało, że dziecko zaczęło swoją drogę do nowego życia. Położna stwierdziła regularne skurcze.- Jeszcze trochę pani poczeka, zanim urodzi - powiedziała - Pan rodzi z żoną? - zwróciła się do Radka.Wokół panowała cisza, lekarz smacznie spał, co jakiś czas przychodziła do nich siostra położna, żeby sprawdzić rozwarcie. Szło bardzo powoli, dlatego, żeby przyspieszyć poród siostra podłączyła kroplówkę. Radek był cały czas przy Agnieszce, wychodził tylko na chwilę, żeby zadzwonić do czekającej na wiadomości rodziny.Trzymał ją za rękę, rozmawiał z nią; kiedy bolał kręgosłup - masował, kiedy miała suche usta - dawał łyk wody. Była szczęśliwa, że jest przy niej osoba, która ją kocha i którą ona kocha. Ból stawał się coraz silniejszy, skurcze pojawiały się coraz częściej. Może ze zmęczenia, a może trochę z rozczulenia nad sobą, zaczęła płakać, a później, już nie panując nad reakcjami, zaczęła głośno krzyczeć. - Dlaczego pani płacze? - raczej retorycznie zapytała położna - Niech pan pomoże żonie oddychać ! - rozkazała.Radek robił sił się coraz bardziej przerażony, dlatego, żeby nie dać ponieść się emocjom, skoncentrował się na wspólnym oddychaniu.Agniecha coraz częściej dostawała skurcze, nagle wszystko nabrało tempa, pojawił się lekarz i położna.- Przyj! - rozkazał lekarz i nagle maraton zmienił się w sprint. Jedynym celem stało się jak najszybsze dotarcie do mety.- Masz córkę - usłyszała.Siostra położyła Agnieszce maleństwo na brzuchu, później umyła je, zawinęła w kocyk i położyła na łóżku obok niej. Razem pojechały na salę poporodową. Radek ucałował obie, pożegnał się z nimi i całkowicie wykończony pojechał do domu, żeby odespać pełną emocji noc. Następnego dnia świeżo upieczony tatuś i dziadek przyjechali po mnie, żebym zobaczyła wnusię. Jechałam do szpitala szczęśliwa, że choć na chwilę będę w centrum normalnego, radosnego, pulsującego życia, zanim znowu odstawią mnie na jego bocznicę. Miałam mokre oczy, kiedy zobaczyłam moją małą córeczkę, przy której na łóżku leżała jej córeczka. Obie wyglądały przepięknie. Aga miała w oczach słońce i niespotykany u niej spokój, cała jaśniała, a ja pomyślałam, że właśnie na tym polega cud narodzin i macierzyństwa.- Mamo, na sali - mówiła, uśmiechając się Agnieszka - mamy sam babiniec, wszystkie trzy urodziłyśmy córeczki. Po przywiezieniu na salę, pielęgniarka ubrała maluchy w ubranka, które przywieźliśmy ze sobą z domu i położyła do plastikowych łóżeczek. Każda z nas od razu zabrała dziecko do siebie na łóżko. Leżałam i wpatrywałam się w moją córeczkę bez końca. Zabrali nam dzieci jedynie na pierwszą noc, żebyśmy mogły się wyspać, później zabierali małą tylko na szczepienia. Cały czas mam Julkę przy sobie. Powiedz, mamo, czy nie jest śliczna? Wyszliśmy od Agi, a już z windy wysiadali nowi goście, którzy tłumnie obie odwiedzali. Po upływie trzeciej doby od porodu, obydwie zdrowiutkie dostały wypis i pojechały do domu.Wracając ze szpitala, z czułością myślałam o obu dziewczynach i uświadomiłam sobie, że właśnie zostałam babcią Julki.17 listopada 2007 o godzinie 13.10 Agnieszka i Radek urodzili wspólnie swoje pierwsze dziecko, a przecież nie tak dawno, jakieś ulotne dwadzieścia dwa lata temu, 12 lutego 1986 r. o godzinie 16.20 urodziłam swoje pierwsze dziecko, córeczkę Agnieszkę. W tym czasie mój mąż, bez możliwości widzenia mnie, wydeptywał ścieżki na spacerniaku szpitalnych korytarzy. Do szpitala przyjechaliśmy wieczorem okropnie zdenerwowani, że za chwilę będę rodziła. Siostra zabrała mnie na badania i okazało się, że to fałszywy alarm. Lekarz zadecydował jednak, żebym została, bo akcja porodowa może się zacząć w każdej chwili. Zatrzasnęły się drzwi, bez słowa pożegnania z mężem, podreptałam w szpitalnej koszuli z reklamówką pod pachą za siostrą długim, białym korytarzem. Był ostatni dzień karnawału i dziewczyny na sali robiły imprezę. Wszystkie były w "blokach startowych", robiły zakłady, która pierwsza zacznie rodzić. Około pierwszej w nocy zabrali dziewczynę spod okna. Westchnęłam ciężko i delikatnie pogładziłam brzuch. - Następne będziemy my, córeńko - pomyślałam. Próbowałam usnąć, ale zaczął się pojawiać coraz silniejszy ból brzucha. O godzinie trzeciej położna stwierdziła regularne skurcze.- Jeszcze trochę poczekasz, zanim urodzisz - powiedziała.Wokół panowała cisza, lekarz smacznie spał, co jakiś czas przychodziła do mnie położna, żeby sprawdzić rozwarcie. Szło bardzo powoli dlatego, żeby przyspieszyć poród, siostra kazała mi chodzić. Krążyłam już parę godzin, a nawet pies z kulawą łapą nie zabłąkał się w korytarzach szpitala. Czułam się opuszczoną i najbardziej samotną osobą na świecie. Do dziś pamiętam białe kafelki na ścianach i mrugające na korytarzu jarzeniówki. Około dziewiątej rano położna ze względu na obchód, kazała mi wracać do łóżka. Nagle zaroiło się od lekarzy i studentów, i z ulgą zobaczyłam doktora, prowadzącego moją ciążę. Miałam z nim uzgodnione, że jeżeli zaistnieją sprzyjające warunki, będę mogła rodzić z mężem.Bardzo się kochaliśmy, przez całe dziewięć miesięcy byliśmy ze sobą bardzo blisko. Lech ogromnie przeżywał, że będzie ojcem, dbał o to, co jadłam, trzymał mi głowę, gdy wymiotowałam, dotykał brzucha zawsze, kiedy dziecko się ruszało. Oboje nie mogliśmy sobie wyobrazić, że w tej najważniejszej chwili, kiedy będzie się rodziło nasze dziecko, nie będziemy razem. Uważałam za szalenie niesprawiedliwe, że wokół będą sami obcy ludzie, a nie będzie osoby najbliższej. Chciałam, żeby trzymał mnie za rękę; rozmawiał ze mną; kiedy będzie mnie bolał kręgosłup - żeby mi go masował; kiedy będę miała suche usta - żeby je zwilżał. Byłabym szczęśliwa, że jest przy mnie osoba, która mnie kocha i którą ja kocham. Były to lata, kiedy zaczynały działać szkoły rodzenia i eksperymentalnie odbywały się wspólne porody. Szlak, tak modnemu dzisiaj hasłu - rodzić po ludzku, przecierał doktor Fijałkowski ze szpitala im Madurowicza w Łodzi. My mieszkaliśmy w Warszawie, udało nam się jednak przekonać lekarza na wspólny poród. Ponieważ nie było warunków na intymność, wszystko było uzależnione od zaistniałej sytuacji. Do końca mieliśmy nadzieję, że będziemy razem rodzic, jednak na sali porodowej równocześnie rodziłyśmy trzy i dlatego nie wpuszczono męża. Leżałam na łóżku, podłączona do aparatury i słuchałam bicia serca dziecka. Coraz częściej dostawałam skurcze, nagle wszystko nabrało tempa, pojawił się lekarz i położna.- Przyj! - rozkazał lekarz i nagle maraton zmienił się w sprint. Jedynym celem stało się jak najszybsze dotarcie do mety.- Masz córkę - usłyszałam.To było wszystko. Tyle miesięcy oczekiwania, tyle godzin bólu . . . i to wszystko!Zabrali mnie na salę poporodową, minął wieczór, noc, minął poranek, a ja nie widziałam swojego dziecka. Inne kobiety dostały maluchy do karmienia, nikt mi nie powiedział, dlaczego nie przywieziono mojej córeczki. Dopiero na obchodzie lekarz poinformował, że dziecko ma niedrożny kanalik łzowy i nie będzie przywożone do karmienia. Leżałam na łóżku i patrzyłam w sufit, kiedy inne, świeżo upieczone mamy, karmiąc tuliły w objęciach niemowlęta i nie mogłam opanować płaczu. Błagałam siostrę, żeby zabrała mnie do dziecka, żebym mogła je chociaż zobaczyć, ale ówczesne przepisy i wymogi higieny nie zezwalały matce pójść do własnego dziecka. Dlatego, kiedy wieczorem przywieziono Agnieszkę, nie mogłam się na nią napatrzeć, tym razem płakałam ze szczęścia. Bardzo cierpiałam zawsze, kiedy zabierali noworodki po karmieniu. Stukot blaszanych wózków na korytarzu zwiastował zabieranie dzieci, gwałtownie próbowałam obudzić córeczkę, żeby zdążyła zjeść. Za każdym razem powtarzał się ten sam problem: dziecko spało tak mocno, że nie mogłam go dobudzić i wbrew moim protestom, jeszcze nie nakarmioną, siłą wydzierano mi z objęć. Kontakt z mężem i rodziną miałam jedynie za pomocą liścików, które w dwie strony nosiła, wspomagana bilonem, salowa oraz dzwoniąc z żarłocznego, połykającego monety telefonu na korytarzu. Bardzo chciałam wyżalić się mojej mamie, że nie przywieziono mi dziecka na karmienie. Podreptałam długim korytarzem do automatu, wrzucając uparcie kolejną monetę, wierzyłam, że uda mi się połączyć. Nagle wszystko zrobiło się nieostre, dźwięki zaczęły odpływać, zrobiło mi się bardzo zimno.- Jak można być tak głupią, żeby parę godzin po porodzie łazić tak daleko! - grzmiała jakaś siostra, a ja próbowałam pozbierać myśli - Gdyby wszystkie pacjentki tak się zachowywały, to byśmy dopiero miały urwanie głowy! Następnego dnia dostałam liścik, w którym Lech napisał, że cała rodzina przyszła mnie odwiedzić. Niewiele myśląc, pognałam po schodach na parter i wpadłam prosto w objęcia mojego męża. Już mama, babcia biegły do mnie, kiedy znad ramienia mojego męża zobaczyłam wbite w nas, wyraźnie złe oczy siostry, która wczoraj na mnie krzyczała.- Ludzie! Nie wytrzymam! - wrzasnęła, a ja odskoczyłam od Lecha jak nakryta przez rodziców małolata - Kto ci pozwolił tu zejść!- Nikt - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.- Oczywiście, że nikt, bo nikt by nie wydał takiej zgody!- Niech siostra się uspokoi - próbowała załagodzić moja mama - Córka tylko na chwilkę zeszła do nas. Zaraz wróci na salę.- Nie zaraz, a natychmiast! Same problemy z pana żoną - zmierzyła mojego męża od butów po bujną czuprynę - Wczoraj zachciało się dziewczynce dzwonić do mamusi i musieliśmy zbierać ją z podłogi; później płakała, gdy się dowiedziała, że nie dostanie dziecka do karmienia i próbowała na nas wymusić, żeby ją zabrać na blok noworodków, bo musi zobaczyć córkę. Po co? Całe życie będzie na nią patrzyła. Teraz chyba chce zabić siebie i dziecko, zbierając zewsząd zarazki!- Zmykam, żeby nie było większej afery, już i tak wszyscy na nas patrzą. Stańcie pod oknem, zaraz przywiozą maluchy do karmienia, to wam pokażę brzdąca przez szybę.Wzięłam becik z córeczką i stanęłam w oknie. Na migi porozumiewaliśmy się ze sobą, mąż podskakiwał z radości, gdy z drugiego piętra przez szybę pokazywałam maleńką buźkę córeczki. Po upływie trzeciej doby od porodu, wreszcie w trójkę jechaliśmy do domu.Podziel się\nkomentarze (1) | dodaj komentarz... nie pozwalaj na to Boże ...\npiątek, 09 kwietnia 2010 22:56\nMoże dlatego, że zniknęły słoneczne dni, a chłodne wieczory zastąpiły rozgrzane popołudnia, nagle przyszedł czas zmęczenia. Dręczyło mnie wszystko: nieprzespane noce zdrętwiałe w obolałym ciele, niechciane poranki, długie dni z monotonnymi, ciągle tymi samymi czynnościami, ludzie i ci życzliwi, i ci nieżyczliwi.Leżałam na łóżku, wiercąc się na ile pozwalało moje nieruchome ciało i czekałam niecierpliwie na przyjście opiekunki. Nie chciałam wołać Janka, którego już budziłam w nocy, kiedy niefortunnie przekręciłam się na brzuch i nie mogłam oddychać. Myśl o przyjściu opiekunki z jednej strony dawała gwarancję na zmianę pozycji, z drugiej budziła niechęć do rozpoczynającego się dnia. Wiedziałam, że cały dzień będzie na NIE. Kiedy przychodziły takie dni, to co normalnie przełykałam, teraz stawało mi ością w gardle. Wszystko bolało bardziej, drażniło mocniej, irytowało silniej, przeszkadzało więcej. Chyba pani Kazia miała podobny nastrój, bo przyszła do mnie jak burza gradowa. Już fakt, że Michał otworzył dopiero za drugim dzwonkiem domofonu wyprowadził ją z równowagi. Słyszałam jak zaklęła pod nosem, zanosząc do kuchni kubek, w którym piłam jogurt. Trzaskając drzwiczkami szafek, czajnikiem, naczyniami, sztućcami, szykowała mi kawę. Przyniosła ją do pokoju, postawiła na komodzie i zamiast zająć się mną zaczęła odsłaniać rolety oraz przekładać jakieś papierzyska. Z taką samą siłą równocześnie marzyłam o zmianie ułożenia jak o tym, żebym nie musiała się budzić i zaczynać kolejnego koszmarnego dnia. Jeszcze nie wstałam, a już byłam tak bardzo zmęczona. Nie chciałam dotyku pani Kazi, całkowicie pozbawiony delikatności, niósł zawsze tyle zimna, szorstkości, bólu.- Zły dotyk - pomyślałam, przypominając sobie sztywne palce, które wbijała mi w ciało nawet przy zakładaniu skarpetek, myciu twarzy płatkiem kosmetycznym czy szarpaniu włosów, nazywanym czesaniem. Nie chciałam wejść w rzeczywistość kurczowo trzymając się marzeń, w których byłam całkowicie samodzielna. Moja opiekunka miała chyba bardzo podobne odczucia, bo krążyła wokół mnie, nie mogąc się zdecydować, żeby mnie podnieść z łóżka. Może tak samo nie chciała mnie dotykać, jak ja nie chciałam poczuć jej dotyku.Ściągnęła ze mnie kołdrę i jak szmacianą lalkę posadziła na wózku. Nie uśmiechałam się jak co dzień, a pani Kazia była termometrem mierzącym temperaturę moich emocji. Im bardziej byłam obolała, zmęczona lub po prostu dawałam sobie prawo do okazania negatywnych emocji, moja opiekunka dostrajała się do mnie. Cały świat wokół mnie wchodził na te same wibracje i wyśpiewywał minorową piosenkę. Wiedziałam, że scysja z panią Kazią jest nieunikniona. Zawsze drażniło mnie kiedy przy karmieniu siadała za blisko i wzdychając raz za razem, wydmuchiwała mi prosto w twarz powietrze. Dzięki temu doskonale czułam co jadła każdego dnia na śniadanie. Tego ponurego poranka wydawało mi się, że weszła w moją przestrzeń i zabiera mi możliwość oddychania. Codziennie wykonywała te same czynności i codziennie zadawała te same pytania, a ja codziennie na nie tak samo odpowiadałam. Kiedy wypiłam znowu za chłodną kawę i zjadłam śniadanie, w którym wypatrzyłam włos, pani Kazia była wściekła, a ja odkryłam w sobie instynkt sadystycznego zabójcy.- Jedziemy do łazienki ? - zapytała i wyraźnie czekała na odpowiedź.- Prawie dwa lata dzień w dzień powtarza się ten sam rytuał - pomyślałam i zamiast odpowiedzieć, ponuro spojrzałam na opiekunkę.- No, nie wiem co mam robić, skoro nic nie mówisz - pani Kazia była wyraźnie zirytowana.- Przecież zawsze jedziemy - burknęłam.- Mogę się w ogóle nie odzywać - odpowiedziała z miną obrażonej księżniczki.- Tak byłoby najlepiej - pomyślałam i ciężko westchnęłam. Powietrze zagęszczało się od naszych negatywnych myśli. Patrzyłam na panią Kazię, którą chyba lubiłam i czułam do niej autentyczną niechęć. Zauważyłam, że znowu zapomniała wziąć ze sobą ręczników, ale się nie odezwałam. Poprzedniego dnia, kiedy zwróciłam na to uwagę, fuknęła na mnie, że nie jest małym dzieckiem, żebym jej przypominała. Teraz gdy się zorientowała, że ich nie zabrała, miała pretensję, że się nie odezwałam. Uśmiechnęłam się z satysfakcją, patrząc jej bezczelnie prosto w oczy, co sprawiło, że pani Kazia zaskwierczała ze złości jak frytka na rozgrzanym oleju. Między nami temperatura galopująco rosła i siedząc sama w toalecie, zastanawiałam się, kiedy rozsadzi termometr. Zdawałam sobie sprawę, że jeżeli nie zapanuję nad emocjami i pozwolę wylać się frustracji, spowodowanej ciągłą zależnością od zupełnie obcych osób, to bardzo szybko sprawię, że opiekunka zatrzaśnie za sobą drzwi na zawsze. Przypominały mi się wszystkie kąśliwe uwagi jakie wypowiadała o mnie i moim domu, traktowanie mnie i moich ograniczonych, skurczonych do minimum potrzeb jako ciężaru ponad jej siły. Ciągłe obrażanie się z byle powodu, grożenie odejściem, wypominanie, że bez niej umarłabym z brudu, głodu i pragnienia wracało w moich myślach jak bumerang. Próbowałam się skoncentrować na dobrych dniach, których było zdecydowanie więcej i wtedy pani Kazia, jak zwykle bez zapytania czy może, weszła do ubikacji. Ze złości na nie szanowanie i gwałcenie mojej intymności rozpłakałam się.- O co chodzi tym razem ? - zapytała, patrząc na mnie jak na najgorszego wroga.- Tyle razy prosiłam, żebyś nie wchodziła dopóki nie zawołam - wyjaśniłam, odwdzięczając się równie nienawistnym spojrzeniem.- Przecież nie uroczę cię - prychnęła.- Kaziu, nie o to chodzi - jęknęłam - Czy ty byś chciała, żeby ktoś właził, kiedy się załatwiasz?- Przesadzasz - odparła i wyszła z wysoko uniesioną głową. Zastanawiałam się kiedy do mnie wróci; czas mijał, a pani Kazia milcząc siedziała u mnie w pokoju. Czułam, że rozgrywała się między nami próba sił - kto kogo przetrzyma, kto się pierwszy odezwie. Gdzieś we mnie szeptało złośliwe licho: - Nie odzywaj się, będzie musiała do ciebie przyjść, nie dawaj za wygraną, pokaż jej, że masz jeszcze siłę.Słuchałam swoich myśli i robiłam się coraz bardziej zacięta. Gdzieś w umyśle albo w sercu odzywał się głos rozsądku, który próbował się przebić przez zasieki zapiekłej złości. Byłam zaskoczona sobą i swoimi zdecydowanie prymitywnymi reakcjami, ale najwyraźniej gdzieś w mojej psychice została przekroczona cienka, czerwona linia odporności na przedmiotowe traktowanie.- To nie jest ważne, że nigdzie nie wychodzę, że na okrągło jestem ubierana w te same ciuchy, czesana tak samo każdego dnia, że teraz za mną nie obejrzy się żaden facet, bo nadal byłam kobietą - myślałam, a deska coraz mocniej uwierała mnie w pupę. - Dlaczego moje odczucia nie są dla nikogo ważne, dlaczego gwałci się moją intymność, przekonując mnie, że jest zbędnym kaprysem kalekiej osoby. Najbardziej ułomne ciało okrywa jedynie duszę, czasem bardzo piękną duszę. Normalni ludzie wytyczają zasady nienormalnego postrzegania życia. Dla nich jestem psującym się jabłkiem, które należy wyrzucić z patery pełnej dorodnych, pięknych owoców - podsumowałam rozważania i zawołałam panią Kazię. We mnie jakby napięcie lekko zelżało, ale atmosfera nadal była ciężka. Opiekunka sadzała mnie na wózku i akurat zadzwonił telefon. Dzwoniła Aga, że jest przeziębiona i nie przyjedzie do mnie. Siedziałam bardzo byle jak i nie mogłam się wyprostować. Pani Kazia zaczęła opowiadać, co mówiła Agniecha.- Kaziu, popchnij mnie do góry - przerwałam jej.- Co? - zerknęła na mnie i relacjonowała dalej.- Podnieś mi głowę do góry - powtórzyłam.- Mam przestać mówić ? - bardziej stwierdziła niż zapytała.- Nie mogę się podnieść - prawie wrzasnęłam - Pomóż mi!- Nie krzycz na mnie, bo sobie nie życzę - odpowiedziała chłodno.- Nie krzyczę na ciebie, tylko do ciebie, żebyś mi wreszcie pomogła - darłam się w myślach i próbowałam językiem mojego nieruchomego ciała wskazać problem.- Podnieś się i powiedz wyraźnie o co ci chodzi.- Właśnie nie mogę się podnieść - starałam się powiedzieć w miarę wyraźnie.Nie zrozumiała mnie, nic dziwnego, bo głowę miałam zwieszoną i cała byłam zgięta w pałąk. Powtórzyłam kilka razy, nadal mnie nie rozumiała, sama siebie słyszałam, że mówię niewyraźnie. Myślałam, że się domyśli, widziała przecież jak siedzę i powtarzałam coraz głośniej, coraz bardziej zdenerwowanym głosem.- Nie rozumiem: ble ble ble, nie mogę: ble ble ble. Czego nie możesz? - moja opiekunka zaczęła mnie przedrzeźniać, pytając, czy gdyby ona tak mówiła, to czy bym ją rozumiała.- Zachowujesz się tragicznie, ja w takich warunkach nie mogę przecież pracować ! - wykrzyczała, a ja w tym czasie spróbowałam sama, na siłę odgiąć się do tylu. Udało się, ale zsunęłam się z wózka.- Jesteś bezczelnie złośliwa - wysyczała - Zrobiłaś to specjalnie, żebym musiała cię poprawić i się z tobą szarpać - podsumowała. Przychodziła do mnie codziennie prawie dwa lata i w ogóle mnie nie znała, skoro podejrzewała, że mogłabym zniżyć się do takich prymitywnych chwytów. Coraz częściej ostatnio myślałam , że pani Kazia po prostu mnie i tej pracy nie lubiła, a była dlatego, że potrzebowała trochę dorobić. Wyszła, nie mówiąc nawet do widzenia, zatrzasnęła za sobą drzwi, zostawiając mnie na wózku, posadzoną byle jak, zesztywniałą i zestresowaną. Miałam żal do niej, do siebie za swoją niemoc, każda kolejna myśl potęgowała poczucie bezsilności, bezradności aż do odczucia całkowitego załamania. Malowałam czarne scenariusze, widząc się oczami wyobraźni przykutą do łóżka, podłączoną do respiratora, z odleżynami na ciele, zdaną na łaskę zupełnie obcych ludzi. Jak na taśmie filmowej przewijały się wszystkie scysje z opiekunkami, przepisy polskiego prawa i twarze tępych urzędników, bezdusznie je egzekwujących, komentarze i odzywki moich dzieci, oziębłość taty i ciągłe nakłanianie mnie przez wszystkich do zsyłki do hospicjum. Łzy leciały mi ciurkiem, zasmarkałam się cała, rozbolała mnie głowa i brzuch; czułam, że każda komórka mojego ciała jest obolała i nieszczęśliwa. Rozżalenie nad sobą rosło w umyśle, sercu i duszy; myślałam, że mnie rozsadzi albo udusi. Cała frustracja, złość i potworny żal eksplodował w wykrzyczanym monologu do Boga. Oskarżyłam Go chyba o każde nieszczęście jakie wydarzyło się na Ziemi, że na nie pozwalał. Zrobiłam szybki rachunek sumienia, stwierdzając, że mimo popełnionych błędów nie byłam i nie jestem taka zła, żebym zasłużyła na taki los i traktowanie.- Jeżeli mówisz, że mnie kochasz, to dlaczego zezwalasz na tak wielki ból, nawet już nie ciała, ale serca, duszy czy co tam mam w środku? Każesz mieć wiarę, nadzieję, miłość. Mam wiarę w Ciebie, Boże! W to, że wiesz, co jest dla mnie najlepsze i prowadzisz do siebie. Słyszę, jak mówisz, że życie na Ziemi jest krótką drogą doświadczeń, próby i hartowania. Oczekujesz, że będę silna, dzielna i że Cię nie zawiodę. A Ty?! Czy Ty nie zawodzisz?! Mówisz o nadziei. Też ją mam, głupią nadzieję, którą mnie napełniłeś, że mnie kochasz, że się o mnie troszczysz i że zawsze jesteś przy mnie. Ale ja Cię nie czuję! Gdzie się podziewasz, gdy Ciebie potrzebuję, gdy wołam i błagam o pomoc? Wszyscy rodzice biegną, słysząc płacz swojego dziecka, biorą je w ramiona, tulą, ocierają łzy, pocieszają. Gdzie Twoja miłość, kiedy łkam sama i samotna, gdy nie ma Cię obok i nie czuję, nie widzę żadnej pomocy? Czekam, że dotkniesz mojej głowy, że odczuję jakimś zmysłem Twoją boską obecność. Cisza, kompletna pustka wokół i we mnie. Nie chcę takiego życia! Skoro mi je dałeś, to teraz - do cholery!- mi je zabierz! Jestem taka zmęczona. Tak bardzo wyczerpana. Nie chcę żyć! Słyszysz mnie?! Nie chcę i nie daję już rady. A nawet przez Ciebie nie mogę się zabić! Nawet tego zabraniasz. Nienawidzę Cię! Po tych słowach zamarłam. Nagle nie było we mnie żadnej myśli, ani złej, ani dobrej. Wiedziałam, że nie miałam racji, ale potrzebowałam tego wewnętrznego krzyku. Czułam się tak, jakby we mnie eksplodował wulkan, wypluwając złość, strach, niemoc, bezsilność, żal. Gdy nastała cisza, zobaczyłam same zgliszcza, zniszczyłam siebie i wszystko wokół mnie.- Tatusiu, przepraszam - wyszeptałam - Ty wiesz, że tak nie myślę. Nie daję jednak rady. Wiem, zawsze mi pomagasz, zawsze kogoś przysyłasz do pomocy; dajesz nadzieję i wiarę wbrew całemu ciężarowi, który mnie przygniata. Proszę Cię, zabierz mnie do siebie, nie chcę już więcej walczyć. Boli świat, który jest dookoła; wcale nie jest piękny, nie widzę w nim Ciebie. Marzę o słońcu, o ciszy brzmiącej najpiękniejszą muzyką, o lekkości ciała i duszy, o wolności. To będę miała u Ciebie, dlatego tak bardzo chcę być z Tobą. Tatusiu, nie odmawiaj mi, proszę, proszę zabierz mnie stąd. Na niczym mi już nie zależy, niczego już nie chcę. Pragnę jedynie poczuć się bezpiecznie, otoczona miłością i spokojem, który znajdę w Twoim magicznym, duchowym domu. Tam odzyskam siły, zanim ponownie zdecyduję się zejść na ziemię po kolejne doświadczenia. Mimo chwilowego wyciszenia cały dzień szedł pod górę, a ja z każdym krokiem czułam się bardziej zraniona i poobijana. Chłopcy, widząc moją słabość, z sadystycznym zacięciem znęcali się nade mną psychicznie i prawie fizycznie. Nie reagowali na moje wołanie. Żebym nie zakłócała im gry na komputerze, zamknęli drzwi swojego pokoju, wrzeszcząc na mnie wulgarnie. Nie mogłam się doprosić, żeby Janek mnie wziął do kibelka, brzuch mnie rozbolał od powstrzymywania. Dopiero, jak przyszła dziewczyna Jaśka, zmobilizowała go, żeby mi pomógł.- Sama sobie wstań i zrób! - wrzasnął Michał, kiedy poprosiłam o herbatę - Myślisz, że nadal możesz rozkazywać? ! Nic nie możesz! Jesteś niczym! Już nie masz swojej firmy i pracowników, żeby się rządzić, więc zamknij mordę. My też nie jesteśmy twoimi niewolnikami. Nie! Nie zrobię ci herbaty! Nie wołaj, kurwa! - wrzasnął i trzasnął drzwiami.Przez moment nie docierały do mnie słowa syna, a może zamarłam w pustce, chroniąc serce przed pęknięciem. W nocy Janek, oderwawszy się wreszcie od komputera przyszedł, żeby położyć mnie spać. Cały dzień wpłynął tak na mnie, że byłam obolała, zmęczona i sztywna jak ołówek. Próbował, kładąc mnie na boku, zgiąć mi nogę. Na co dzień nie było z tym problemu, teraz noga nie chciała drgnąć. Skoncentrowałam się na niej, siłą woli próbując zmusić ją do zgięcia.- Mam Cię dosyć! - wrzasnął nade mną - Już lepiej, żebyś zdechła albo poszła do hospicjum! - szarpał się z upartą nogą, aż wreszcie skapitulowała w jego rękach. Leżałam drżąca, mokre prześcieradło lepiło się do policzka. Zapadła nagle cisza, rozsadzała uszy i serce matki. Zastanawiałam się nad tym, czym zasłużyłam na takie okrucieństwo, prawie jawną nienawiść od istot, które kochałam bezwarunkowo. Przełykałam łzy i leżałam nieruchomo. Wydawało mi się, że najdrobniejszy ruch wywoła lawinę jakiejś histerii, której nie będę mogła opanować. Bałam się nawet zamknąć oczy, patrzyłam na przesuwające się po ścianie cienie, które wywoływały przejeżdżające ulicą samochody. Zawiesiłam się w bezczasie, bezruchu, bezczuciu i bezmyśleniu. Tak, nawet bałam się myśleć. Trwałam w tym zawieszeniu, gdy nagle zrozumiałam, że moje dzieci obraziły się na mnie, na życie, na Boga za to, że byłam chora. Bóg jest niewidzialny, życie trudno spersonifikować, jedynie na mnie mogli wyładować swoją złość, strach i żal. Nie mieli żadnego wsparcia rodziny, bo nie mieli rodziny, szkoły to nie interesowało, a moje dwie pseudo-przyjaciółki zniknęły wraz z pierwszymi objawami choroby. Mój przybrany ojciec i przybrana ciocia zastrzegli, że po mojej śmierci nie będą się nimi interesowali. Ojciec moich dzieci zaszył się w swoim hipochondrycznym światku i dodawał im otuchy, czasem odbierając telefon, gdy do niego dzwonili. Moje dzieci bały się, że zostaną same. Widziały jak dzieciństwo umyka im między palcami, a wszyscy razem ze mną oczekiwali, że w magiczny sposób, z dnia na dzień dorosną i wezmą odpowiedzialność za siebie i za mnie. Ten lęk przerodził się w niekontrolowaną agresję i pretensję za zmarnowane życie do mnie.Jasio nie mógł uporać się nie tyle z obciążeniem fizycznym, co psychicznym. Wiedział, że gdyby chciał na dłużej wyjechać nie miał kto go zastąpić. Przypomniał mi się tydzień, na który Janek wyrwał się do ojca. Poprosił swoją dziewczynę, żeby się mną opiekowała. Katia przeszła szybkie szkolenie u pani Kazi i obie byłyśmy nastawione optymistycznie.Pierwszy wieczór spędziłyśmy, płacząc ze zdenerwowania. Katia tak się przejęła tym, że nie mogła sobie poradzić ze mną, że się załamała. Słyszałam jak dzwoniła z kuchni do Jasia, żaląc się, że nie da rady. Na początku próbowałam jakoś pomóc, ale jej przerażenie udzieliło się, no i moje ciało oszalało. Zesztywniałam cala, zaczęłyśmy obie płakać i gdyby nie pomoc przyjaciela Jaśka, który jako jedyny zachował zimną krew, byśmy się usmarkały po pachy, a Janek musiałby wracać z Radomia chyba odrzutowcem. Następnego dnia było o wiele lepiej, kolejne były bardzo dobre. Taki dzień jak ten, który mijał, wywoływał w każdym z nas najgorsze emocje, negację sensu życia, wiary w miłość, rodzinę a nawet zwykłą życzliwość. Zastanawiałam się jak chronić siebie przed deptaniem, poniżaniem i gwałceniem.- Wszystko co dajesz innym, wraca do ciebie. Przesyłając uśmiech, ktoś zawsze go odwzajemni - gładząc mnie po włosach, tłumaczyła mi mama.Może miała rację, ale tak trudno się uśmiechać z obolałym ciałem i poobijaną duszą. Każdego dnia ktoś gwałcił moją psychikę, a czasem czułam się jakby również gwałcono złym dotykiem moje ciało.- Fałszywy uśmiech nie pomoże - pomyślałam - Jeżeli nie będę wewnętrznie świecić, to nie przyciągnę światła.Wyobraziłam sobie swoją wewnętrzną radość, która przyciągała radosnych, życzliwych ludzi. Próbowałam otworzyć serce na dobro, wysyłając je do wszystkich i z wdzięcznością umieć je przyjmować. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że przyciągnę do siebie deszcz aniołów.Podziel się\nkomentarze (3) | dodaj komentarz... proszę o ...\nsobota, 03 kwietnia 2010 16:54\nnigdy nie potrafiłam prosić o coś dla siebie ; zawsze radziłam sobie sama i nawet gdy bywały gorsze dni robiłam wszystko, żeby samodzielnie przetrwać;choroba pomału uciera nosa mojej dumie i uczy umiejętności proszenia; już prosiłam o pomoc przy wyjeździe do Indii teraz proszę o pomoc w wydaniu książki ;potrzebuję 2850 na :a. Projekt środka książkib. Projekt okładki do książkic. Skład tekstud. Naniesienie korektye. Przygotowanie do drukujeżeli możecie mi kochani kolejny raz pomóc to będę szalenie wdzięczna podaję mój numer konta 24 1240 3028 1111 0000 2835 0383 Bank Pekao S.A. II oddzial Łódźna Wielkanoc życzę wszystkim moim czytelnikom miłości, spokoju i wiary Kasia Podziel się\nkomentarze (2) | dodaj komentarz\twtorek, 25 lipca 2017Licznik odwiedzin: 184 628 najlepsze przed nami « kwiecień »\nOdwiedziny: 184628Wpisykomentarze: 376Bloog istnieje od: 2772 dni


Elementy magnetyczne kluczem rozwoju systemów energoelektronicznych | Elektronika B2B\nElementy magnetyczne są nieodłączną częścią systemów elektronicznych i energoelektronicznych. Ich podstawową funkcją jest filtrowanie, tłumienie tętnień oraz oscylacji prądu. Stanowią one nieodłączną parę dopasowaną do układów półprzewodnikowych, definiując parametry systemu. O ile tradycyjny stan wiedzy dotyczący półprzewodników krzemowych jest dobrze znany, o tyle w zakresie nowych półprzewodników szerokopasmowych obserwujemy obecnie dynamiczny rozwój.\nNajnowsze trendy oraz osiągnięcia technologiczne umożliwiają komercjalizację systemów bazujących na tranzystorach wykonanych z węglika krzemu (SiC) oraz azotku galu (GaN). Zastosowanie nowych materiałów półprzewodnikowych pozwala na opracowanie mniejszych i kompaktowych przekształtników energoelektronicznych charakteryzujących się większą częstotliwością pracy. Redukcja wymiarów to również większe gęstości mocy stanowiące wyzwanie dla systemów odprowadzania ciepła oraz redukcji strat. Należałoby zadać pytanie: czy tradycyjne rozwiązania elementów magnetycznych są w stanie nadążyć i zaadresować potrzeby systemów opartych na półprzewodnikach szerokopasmowych? Odpowiedź stanowi wyzwanie dla ekspertów. Nowe generacje elementów magnetycznych muszą spełnić szereg wymagań wyróżniających je spośród komponentów dla tradycyjnych zastosowań.\nRys. 1. Transformator bramkowy GDT\nSzybkość zmian napięcia dv/dt nie jest nowym zagadnieniem, jednak półprzewodniki szerokopasmowe pozwalają na wielokrotnie szybsze przełączanie niż ich odpowiedniki bazujące na krzemie. Szybkość zmian napięcia jest wyzwaniem dla elementów magnetycznych, zwłaszcza sprzężonych transformatorów sygnałowych oraz układów zasilania obwodów bramkowych. Aplikacje takie wymagają zdecydowanie wyższej odporności na wyładowania niezupełne niż tradycyjne rozwiązania bazujące na krzemie. Jednym z rozwiązań wyprzedzających potrzeby systemów opartych na SiC i GaN są transformatory bramkowe GDT (rys. 1). Konstrukcja tych transformatorów charakteryzuje się wysoką odpornością na wyładowania niezupełne oraz symetrią napięć wyjściowych, pozwalającą na eliminację dodatkowych układów stabilizujących napięcie wyjściowe.\nMniejszy komponent = wyższa sprawność\nRys. 2. Wysokoczęstotliwościowy dławik mocy\nWysoka częstotliwość pracy elementów magnetycznych jest wyzwaniem dla tradycyjnych metod projektowania. Wysokie częstotliwości pozwalają na redukcję indukcyjności, która jest bezpośrednio związana z wielkością elementu magnetycznego. Straty mocy mogą skutecznie zredukować faktyczną możliwość skalowania komponentu. Stanowi to istotną barierę dla wykorzystania potencjału półprzewodników, a w trakcie projektowania należy zwrócić szczególną uwagę na zjawiska dynamiczne. Przykładem dławików do zastosowań wysokoczęstotliwościowych jest rodzina dławików high performance (rys. 2), która jest zoptymalizowana pod względem rozkładu pola magnetycznego przy jednoczesnym ograniczeniu pojemności pasożytniczych.\nPrzekształcanie energii z wysoką częstotliwością pozwala na zmniejszenie rozmiaru całego przekształtnika energoelektronicznego. Kompaktowa konstrukcja niesie za sobą wyzwanie w postaci dużej ilości generowanych zaburzeń elektromagnetycznych, będących wynikiem oscylacji pasożytniczych. Redukcja nadmiernej emisji elektromagnetycznej w paśmie zaburzeń przewodzonych 150 kHz–30 MHz odbywa się poprzez zespół filtrów o charakterystyce RLC. Istotną funkcję pełni tu element magnetyczny, którego charakterystykę impedancji można kształtować poprzez dobór rdzenia oraz uzwojenia. Charakterystyka filtra powinna odpowiadać wymaganiom definiowanym przez emisję filtrowanego przekształtnika. Przykładowa charakterystyka wymagań wraz z trajektorią wartości składowych zespolonych impedancji została przedstawiona na rysunku 3. Budowa elementu magnetycznego oraz odpowiedni dobór materiałów pozwala na kształtowanie charakterystyki, jak zostało pokazane na rysunku 4.\nRys. 3. Charakterystyka impedancji elementu magnetycznego\nRys. 4. Charakterystyka tłumienności dławika skompensowanego prądowo\nEfektem jest konstrukcja, która może zostać znacząco zredukowana przy zachowaniu optimum projektowego (tabela 1).\nKonstrukcja i materiał dopasowane do aplikacji\nMateriały ferrytowe mają szczególnie korzystne charakterystyki częstotliwościowe spośród ogólnie dostępnych materiałów magnetycznych, jednakże i one podlegają zjawiskom dynamicznym, które pogarszają ich parametry przy wysokich częstotliwościach. Głównymi czynnikami wpływającymi na charakterystykę są prądy wirowe oraz zjawisko rezonansu rozmiaru, które ma charakter falowy. Dlatego wysokoczęstotliwościowe elementy magnetyczne wymagają indywidualnej ścieżki projektowej, która pozwala na pełne wykorzystanie właściwości materiałów magnetycznych.\nRys. 5. Dławik skompensowany prądowo\nPrzykładem elementu magnetycznego bazującego na rdzeniu ferrytowym, który może skutecznie konkurować w aplikacjach kojarzonych z materiałami nanokrystalicznymi, jest projekt dławika skompensowanego prądowo (rys. 5), który wyróżnia się stabilną impedancją oraz kompaktowymi rozmiarami.\nElementy magnetyczne już dziś są w stanie spełnić potrzeby systemów opartych na półprzewodnikach szerokopasmowych. Optymalne rozwiązania wymagają indywidualnego podejścia popartego gruntowną wiedzą i doświadczeniem w zakresie zjawisk występujących przy wysokich częstotliwościach. Rozwiązania konstrukcyjne stanowią istotny krok w rozwoju elementów magnetycznych poprzez minimalizację niepożądanych zjawisk wysokoczęstotliwościowych.\nMarek Ryłko, SMA Magnetics\n32-085 Modlniczka, Komandosów 3/1\nŚroda, 07 Lipiec 2021 | Technika


8,16 (1412 ocen\ti\t113 opinii) Zobacz oceny\nTo niesamowite, jak aktualne mogą pozostać książki fantastyczne. Ta, pisana w latach 80., choć odwoływała się do innych realiów, i dziś jest przestrogą, i dziś obnaża nasz konformizm, bierność, tępotę. Pokazuje pewien mechanizm, który pozostaje taki sam pomimo zmiany ustroju. Ludzie podporządkowują się regułom, które wydają im się początkowo doskonałe, a potem dają się ogłupić tak - czasem zresztą z czystego wygodnictwa - że nie widzą, iż tak naprawdę odebrano im wolność, pozbawiono ich jednostkowości, samodzielności i wtłoczono w schematy, które nawet gdy mają nazwę "buntownik" lub "inteligent", są tylko formami ograniczonymi, przewidywalnymi, bezpiecznymi. Tych, którzy krzyczą, ogłasza się wariatami i szóstakami - można na nich patrzeć tylko z pobłażliwością.\nCzy to nie wydaje się znajome? Czy nie brzmi jak opis choćby współczesnych europejskich społeczeństw?


Lenovo Aio | mobiManiaK.pl\n.... Akcja potrwa do końca września. Przy zakupie wybranych komputerów Lenovo Ideacentre All-in-One można otrzymać urządzenie wielofunkcyjne Epson XP-5100...kompaktowej budowy. Szczegółowe informacje na temat modeli Ideacentre AIO można znaleźć na stronie internetowej Lenovo. Urządzenie wielofunkcyjne Epson XP-5100 Idealnym\n... sieci komórkowej T-Mobile pojawi się komputer typu All-In-One - Lenovo C470. Zainteresowani otrzymają sprzęt w zestawie z tabletem oraz routerem od...Oferta dedykowana jest przedłużającym umowę, a także podpisującym nowe zobowiązanie. Zestaw Lenovo C470 z tabletem WiFi (brak informacji o modelu) oraz routerem dostępny ...znajdzie się\nFlex 20 - duży, przenośny komputer od Lenovo\nPodobnie jak Sony, tak i Lenovo postanowiło nie stać w miejscu i pozwolić, by ominęła je cała zabawa z ...się wtedy, gdyby Sony wyceniło swojego Tap 21 na kwotę zdecydowanie wyższą. Ale nie - Lenovo chce walczyć w inny sposób, a mianowicie przy pomocy specjalnego interfejsu użytkownika. W Flexie 20...po godzinach czy prostą obróbkę zdjęć.\nNowa linia pecetów i komputerów AiO to nie jedyne ciekawe ogłoszenie od Lenovo - już wkrótce popularną linię laptopów ThinkPad zasilą aż cztery nowe... w wersjach z obudową aluminiową oraz plastikową. Pełne specyfikacje poszczególnych modeli znajdziecie poniżej. Lenovo E460 Wyświetlacz: 14-calowy HD (1366x768) lub FullHD\n... na ładowanie innych urządzeń. Warto także wspomnieć, że w komputerach Lenovo AIO 730S zastosowano kartę graficzną AMD Radeon 530, znacznie wydajniejszą od zintegrowanego...w czasie krótszym niż dwie sekundy — poprzez zeskanowanie swojej twarzy. Lenovo IdeaCentre AIO 730S - specyfikacja techniczna System operacyjny:\nLenovo ThinkCentre AIO M900z to wszechstronny komputer biurowy. Kompaktowa obudowa kryje jasny ekran IPS, procesor...biurku, jak i w domowym zaciszu. Ale to nie jedyny atut testowanej maszyny. Lenovo ThinkCentre AIO M900z spełnia bowiem wojskowe standardy MIL-SPEC, co oznacza, że komputer cechuje się...wrzucać ;), ale\n... do tego jest stosunkowo droga. Dlatego duże wrażenie zrobiła na mnie premiera najnowszego urządzenia AiO z rodziny Lenovo IdeaCentre. Na papierze sprzęt prezentował się przyzwoicie, a do tego kosztował niewiele. Czyżbyśmy doczekali... pecet będzie bardzo dobrym wyborem dla osób, które szukają sensownego i wydajnego AiO, a nie\nTestujemy Lenovo ThinkCentre X1 - biznesowy komputer AIO z wbudowanym monitorem 24", procesorem i5 oraz dyskiem SSD. Komputery AiO cieszą się coraz większą popularnością - ...nie dziwi więc fakt, że na rynku pojawia się coraz więcej ciekawych modeli. Czas na najnowszą propozycję Lenovo...klasycznie. Górną połowę tylnego\n...dostosowany do naszych potrzeb. Ekran to prawdopodobnie najważniejszy element komputera AIO. Ponieważ wyświetlacz stanowi integralną część maszyny, przed zakupem warto ...jakiejkolwiek postaci) nie ma w zestawie. Jako duży minus komputerów AIO uznaje się nieergonomiczne rozmieszczenie lub całkowity brak portów komunikacyjnych. Na ...\n...korzystania z komputera. Byłem zawiedziony, kiedy podłączałem kable klawiatury i myszki do biznesowego AIO Lenovo ThinkCentre M900z, tutaj natomiast Lenovo nie zawiodło. Klawiatura jest naprawdę sporej wielkości, z wydzielonym blokiem klawiszy numerycznych ...oraz wyspowym układem. Producent przemycił także ergonomiczny kształt\n17.01.2019, Konrad Bartnik\n...wspomagać kreatywną pracę. Moją uwagę przyciągnęło równoczesne wykorzystanie rysika i pokrętła, które Lenovo nazywa Precision Dial. Można je umieścić po lewej lub prawej stronie - miło... programach graficznych i inżynierskich i sam chętnie pracowałbym na takim sprzęcie. Lenovo Yoga A940 została wyposażona we wszystkie niezbędne\nLenovo IdeaCentre B320 to przedstawiciel segmentu maszyn typu AIO, czyli komputerów All in One, w których podzespoły ... dotknięciu, w normalnych warunkach pozostają więc niewidoczne. Cichy grzejnik na zimę Lenovo IdeaCentre B320 nie posiada wyśrubowanych podzespołów, które generowałyby olbrzymie ilości ciepła ...portu HDMI.\n... jego zdaniem komputery AiO są coraz popularniejsze, choć w Polsce liczby sprzedaży ciągle nie zachwycają. Czy chińskie Lenovo zgarnie kawałek tortu AiO swoim 27 calowym... tabletem "All In One"? Lenovo YOGA Home 900 Nowy Lenovo YOGA Home 900 oferuje... która zbliża mieszkających daleko od siebie członków rodziny.\nDwa nowe AIO od Lenovo w Polsce\n...rynku oficjalnie debiutują od dawna oczekiwane, dwa nowe komputery typu all-in-one Lenovo - IdeaCentre A310 oraz IdeaCentre A700. Obie maszyny są funkcjonalne i eleganckie, przez...ekranem – jak to zwykle bywa w przypadku AIO. IdeaCentre A310 oparty jest na platformie Intel Calpella i posiada certyfikat Lenovo Enhanced\nChiński gigant informatyczny Lenovo udostępnił właśnie do sprzedaży na azjatyckim rynku odświeżoną wersję "błyszczącego" komputera ...Desktop oparty został na platformie Intel Calpella i nazywa się IdeaCentre A310. Opisywany AIO posiada 21.5-calowy ekran z podświetleniem LED pracujący w natywnej rozdzielczości 1920 ...-bitowy Windows 7\n..., kolejna oferta jest już dostępna! Powinniście być zadowoleni – o ile potrzebujecie komputera All-in-One. Lenovo C260 zawiera wszystko, czego potrzebuje klasyczny komputer: czterordzeniowy procesor Intel Celeron J1900 z taktowaniem rozpoczynającym... HDMI, moduły WiFi w standardzie 802.11b/g/n i LAN 10/100/1000Mbps. Ekran AiO posiada\n...wyposażone zostały w wyświetlacze dotykowe. Zobacz inne nowości Lenovo z CES 2013 Lenovo IdeaPad Z400 & Z500 Lenovo IdeaPad Z400 oraz Z500 zostaną wyposażone w panoramiczne wyświetlacze..., czterech portów USB oraz wyjścia HDMI. Urządzenia zostały wyposażone w Lenovo OneLink. Lenovo ThinkPad Edge E431 i E531 będą\nDesktopowe nowości od Lenovo - C310 oraz IdeaCentre A300 i K320\n... serii IdeaCentre zadowolą miłośników sprzętów zajmujących niewiele domowego miejsca. Najnowsze w ofercie Lenovo all-in-one to C310, IdeaCentre A300 oraz wysoce wydajny, klasyczny "... C310 będzie do kupienia już w lutym za 650$. Innym nowym AIO od Lenovo jest IdeaCentre A300, który jest napędzany przez jeden z dwurdzeniowych\n...w styczniu o trzy nowe komputery typu All-In-One - Lenovo C20, Lenovo C40 i Lenovo C50, które w zależności od konfiguracji sprzętowej wykorzystują moc obliczeniową procesora... Intel Core i5 czwartej generacji lub AMD A8. Lenovo C20 Wyświetlacz: 19.5-calowy ekran o rozdzielczości Full HD (1920 x...z dźwiękiem Dolby Home\nLenovo to nie tylko mocne i szybkie komputery stacjonarne - to także linia pecetów all-in-one ... czy kina domowe. Poniżej znajdziecie pełną specyfikację poszczególnych modelów komputerów wchodzących w skład tych rodzin - Lenovo zastrzega jednak, że podana specyfikacja zmieni się w zależności od regionu, w którym te\nLenovo IdeaCentre B305 - AIO idealny dla gracza\n... centrum multimedialnej rozrywki i idealna platforma dla graczy. Sprzęt można zamawiać za pośrednictwem oficjalnej strony Lenovo. Dostępny jest on w trzech różnych konfiguracjach. Wszystkie komputery wyposażono w 21.5-calowy dotykowy...$. Wszystkie modele sprzedawane są z preinstalowanym 64-bitowym Windowsem 7 Home Premium. źródła:\nFirma Lenovo szykuje się do prezentacji swojego najnowszego komputera typu all-in-one, który być może będzie ... cena. Na pewno spodoba się osobom o różnych upodobaniach. Koniecznie zobaczcie promocyjny filmik przygotowany przez Lenovo o procesie tworzenia desktopa: źródło: Slashgear\nLenovo IdeaCentre A700 w trzech odmianach w sprzedaży\nZapowiedziany w maju najnowszy komputer typu all-in-one - Lenovo IdeaCentre A700 trafia właśnie do sprzedaży. Sprzęt dostępny jest w trzech różnych wersjach różniących się ... grafikę ATI Mobility Radeon HD 5750. W zestawie znajdziemy również napęd Blu-ray. Cena tego AIO to 1599$. Wszystkie komputery zaopatrzono w preinstalowanego\nLenovo IdeaCentre A310 dostępny w Vobisie\nNa początku lipca Lenovo IdeaCentre A310 - jeden z najnowszych komputerów chińskiego producenta typu all-in-one - pojawił się w ... GMA HD, a nad całością czuwać ma preinstalowany 64-bitowy Windows 7 Home Premium. Opisywane AIO posiada również HDMI, FireWire, RJ-45, 4 porty USB 2.0, czytnik kart pamięci 7w1..., WiFi 802.11 b/g/n,\n...propozycje lub opinie, koniecznie dajcie nam znać w komentarzach. ASUS Transformer AiO P1801 Wielofunkcyjność, to jego drugie imię. Specyfikacja: 18.4-calowy ... jeżeli potrzebujecie urządzenia wielozadaniowego to zdecydowanie warto rozważyć zakup ASUS Transformer AiO P1801, który na rynku zadebiutuje w pierwszym kwartale tego roku.\n... zostały wyposażone w funkcje zapewniające bezpieczeństwo takie jak Smart USB czy Lenovo Bluetooth Lock. Lenovo All-in-One Seria „S” to stylowe komputery All-in..., czarnym i białym. Również wyposażono go w Smart USB Protection oraz Lenovo Bluetooth Lock. Względem poprzedniej generacji poprawiono energooszczędność. Procesory do\n...słono dopłacić. To zdecydowanie najpotężniejszy i chyba najdroższy desktop do gier na rynku. Lenovo Erazer X510 • Procesor: Intel Core i7-4770K (taktowanie 3,5-3,9...Karta graficzna: Nvidia GeForce GTX 760 (2 GB GDDR5) • Cena: 1099$ Lenovo Erazer X510 to desktop, który nie powinien znaleźć się w zestawieniu najmocniejszych\nComputex 2012 - Samsung stawia na Windows 8\n... pojawi się w ogóle). Zobaczmy, czy jest na co czekać. Series 7 AIO Zaczynamy nietypowo, bo od komputera typu all-in-one. Nowy sprzęt koreańskiego producenta...urządzenia nie wiadomo w zasadzie nic. Na targach zobaczyć można było tylko, że AIO reaguje na gesty i komendy głosowe, co jest intrygującą, ale tylko ciekawostką. ...to\nMedion Akoya S6214T to najnowsza propozycja niemieckiego przedsiębiorstwa, które jest w rękach chińskiej grupy informatycznej Lenovo. Urządzenie mogące pełnić rolę tabletu, komputera typu All-in-One, a także notebooka, w sprzedaży ... w podstawkę, która pozwoli na korzystanie z urządzenia w trybach podobnych do tych, znanych z Lenovo Yoga\n... Akoya S6214T (MD 99440) to propozycja niemieckiego przedsiębiorstwa, które jest w rękach chińskiej grupy informatycznej Lenovo. To urządzenie mogące pełnić rolę tabletu, komputera typu All-in-One, a także notebooka. Hybryda... w podstawkę, która pozwoli na korzystanie z urządzenia w trybach podobnych do tych, znanych z Lenovo Yoga\n...niezależnych okien na pulpicie. Tablety i notebooki: granica zaczyna się zacierać Laptopy, AIO, stacjonarne PC-ty - komputerów na targach w Berlinie nie brakowało. I choć... jeśli sprzęt nie ma ekranu dotykowego, nie warto sobie zawracać nim głowy... Lenovo pokazało maszyny serii Flex, które stanowią naturalne uzupełnienie\n...klasy. Powoli zastanawiam się nad zmianą swojej "stacjonarki", na sprzęt AiO. Boli mnie jednak fakt, że w przypadku jakiejkolwiek awarii ewentualna naprawa... że premiera tego modelu była tylko zabiegiem marketingowym. Zainteresował mnie natomiast Lenovo Phab, choć początkowo, widząc tylko zapowiedź urządzenia byłem pewien, że\n10.12.2010, Szymon Marcjanek\nAMD i procesorowa rewolucja\n... znajdziemy w wielu dostępnych obecnie na rynku komputerach przenośnych, wyprodukowanych m.in. przez Della, HP, Lenovo, Sony czy HP (to tylko kilka przykładów, wybranych na szybko z oferty Vobis.pl. Koncern... pory cechowały się niezbyt imponującą wydajnością - tanich notebooków, netbooków czy urządzeń typu All In One (AIO). Podstawowe\nlustrzanka czy, lenovo seria k, samsung galaxy note 9 test, asrock 3d vision, Monte cena, ekran oled iphone x, civilization 5, cnet, tegra android, android google play\n280 queries. 0,593, 0.592 (0,593) seconds.


Wersje systemu Windows 10 – AkademiaKomputera.pl\nStrona główna »Windows 10»Wersje systemu Windows 10\nWersje systemu Windows 10\nOpublikowano 6 marca 2017 14 października 2019 AutorŁukasz SmółkaDodaj komentarz\nSystem operacyjny Windows 10 występuje w kilku wersjach. Nas jako odbiorców, w tym przenośnych urządzeń, będą interesowały tylko dwie z nich:\nWindows 10 Home – głównie zalecany dla indywidualnych użytkowników. To naturalny wybór systemu dla osób, dotychczas korzystających z Windows 7 Home czy Windows 8. Charakteryzuje się pracą komputera bez podłączonej sieci komputerów w domenie, bezpiecznym Internetem, zainstalowanej przeglądarki Edge czy pracą w trybie tabletu.\nWindows 10 Pro – wersja ta jest dedykowana zaawansowanym użytkownikom oraz firmom. Jest następcą Windows 7 Professional i Windows 8 Pro. Umożliwia centralne zarządzanie systemem, podłączenie do domeny Active Directory i inne zaawansowane funkcje.\nWarto jeszcze wyróżnić następujące edycje Windows 10:\nWindows 10 Mobile przeznaczone na smartfony i tablety. Ciekawą sprawą jest, że ta wersja systemu pozwala podłączyć smartfon do dużego ekranu i pracy na nim jak z komputerem. Dotyczy to wybranych modelów telefonu, do których należy dokupić specjalną przystawkę.\nWindows 10 Enterprise – przeznaczona dla dużych firm. Jest kontynuacją systemów Windows 7 Enterprise i Windows 8 Enterprise. Ta wersja licencji jest dostępna dla użytkowników firm, którzy wykupili więcej niż pięć licencji na określony produkt w ramach jednego z programów wolumenowych.\nWszystkie edycje Windows 10 poza Windows 10 Mobile są dostępne w wersji 32 i 64-bitowej. Ograniczeniem wersji 32-bitowej jest obsługa do 4 GB pamięci RAM. Wszystko zależy od typu płyty głównej. Dla użytkowników komputerów stacjonarnych i laptopów zalecaną wersją systemu Windows 10 jest wersja 64–bitowa.\nSzczegółowe porównanie systemów Windows 10 znajduje się tutaj.\nKupując nowy laptop z Windows 10 zwykle w cenę wliczona jest wartość systemu. Gdybyśmy do obecnego komputera chcieli zmienić wersję systemu na inną należy liczyć się z kosztami z bieżącego cennika.\n← Poprzedni Poprzedni wpis: Słuchanie radia w Internecie #1\nNastępny → Następny wpis: Audioteka.pl – promocja na stacji Orlen\nZabezpieczony: Plan zajęć UTW – zmiana 13.11.2019\nZabezpieczony: Plan zajęć UTW 2019\nAplikacja mobilna banku BNP Paribas\nJak wyłączyć pole wyszukiwania z paska zadań w Windows 10?\nArchiwa Wybierz miesiąc Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Czerwiec 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016\nUTW Chrzanów Materiały\nCopyright © 2020 AkademiaKomputera.pl. All Rights Reserved. | Catch Responsive przez Catch Themes


Kołtun - klątwa czy brak higieny : Klątwy i uroki - Strona 3 - Forum ezoteryczne i magiczne, karty tarota, wróżby\nKołtun - klątwa czy brak higieny\nRe: Kołtun - klątwa czy brak higieny\nautor: Marsy » 28 lis 2016, 00:03\nMiałam podobnie po kłótni z jedną babą na innym forum.Stara wiedźma z niej, na dodatek psychicznie chora z czym ostatnio już się nawet nie kryła. Jakby była dumna ze swojej choroby. Pomogły mi modlitwy, kąpiele w soli i ścinanie włosów.Ścięte włosy paliłam w kominku.Ostatnio zakopałam włosy z kołtunem w lesie na rozstaju dróg.Od tego czasu mam spokój.\nautor: szamka » 28 lis 2016, 19:07\nNie wiem czy to zabobon czy prawda, podobno kołtuna nie należy rozczesywać. Należy obciąć i spalić.\nautor: Verm » 02 gru 2016, 22:54\nNajczęściej się po prostu nie da ;) Niemniej jednak ucinanie i palenie nie jest jedynym wyjściem z sytuacji.\nautor: Elie » 02 gru 2016, 23:33\nJak nie, jak tak. W moim przypadku jeden kołtun (ten przy skórze), po prostu obcięłam włosy przy samej skórze. Pozostałe pojawiały się ( historia się powtarzała ) na końcówkach włosów, a więc to żaden problem uciąć.\nautor: Verm » 03 gru 2016, 00:57\nMiałem akurat na myśli rozczesywanie - większości z nich nie da się rozczesać, więc się je albo ucina albo wypala :> Czasami po właściwej interwencji wystarczy umyć głowę i rozczesać włosy.\nautor: Elie » 03 gru 2016, 01:31\nBezpośrednio na głowie\nautor: Verm » 03 gru 2016, 02:48\nTak. Potem można spróbować umyć głowę i rozczesać.\nautor: Moriss » 11 wrz 2018, 14:13\nVerm » 03 gru 2016, 03:48\nCo za bzdura. Nikt nie wypala kołtuna na głowie. Spętane włosy obcina się i wrzuca do ognia. Podczas tego zabiegu należy wypowiedzieć jakieś odczynienie. Może być stare jak magia ludowa; Sól tobie w oczy , a pomiotło w zęby, czego ty mnie życzysz, niech do ciebie wróci ze zdwojoną siłą. Niech tak się stanie; wypowiedzieć 3 x razy.\nOd jakiegoś czasu kuzynka nie może rozczesać końcówek włosów, po przebudzeniu ma je spętane.Dzisiaj będziemy czarować.\nautor: Elie » 11 wrz 2018, 15:44\nPrawdopodobnie chodzi o innego rodzaju "chorobę" potocznie nazywaną kołtunem, nie związaną z kołtunem na włosach. Wtedy szeptuchy palą len nad głową danej osoby. Z lnu skręcają dziewięć kulek, które palą nad głową czy inną częścią ciała wymawiając przy tym modlitwę. W drugiej ręce trzymają zapaloną gromnicę.


Niedowład spastyczny-pot.SPASTYKA - Strona 8 - Forum Dyskusyjne Stwardnienie Rozsiane\nPostautor: koczi230 » 2011-07-04, 21:23\nPrzedstaw Swoje zaobserwowane ułomności szpeniowi od rehabilitacji\nmoja mała uwaga,organizm ,w tym przypadku Twoje tkanki same domagają się zmiany pozycji,ruchu.\nW/w szpenio paroma prostymi ruchami oceni Twój stan ,czasem zgoła bagatelizowane przez nas objawy,mogą świadczyć o nadciągających kłopotach\nPostautor: kasia1972 » 2011-07-05, 08:31\nZastosowałam się do waszych zaleceń i nie biorę sirduladu. Odtruwam się. Ale nie daję rady ze spastyką. Poradzcie co dalej.\nNiby biorę 1 mtolastan na noc ale jest kiepsko.\nPostautor: renia1286 » 2011-07-05, 08:46\nElizo, już prawie miesiąc jak nie brałaś sirdaludu, może zacznij go brać jak nie dajesz już rady. U mnie sirdalud 6mg. nie zdaje egzaminu, lepiej działa czwórka. Pogadaj z lekarzem, niech jeszcze coś Ci doradzi, może rehabilitacja. Nawet jak nie masz jak i gdzie, zawsze można do szpitala na oddział rehabilitacyjny.\nPostautor: zajmajk » 2011-07-05, 09:34\ndzięki koczi230 za radę, a miales podobne objawy? a moze kto inny miał? wielkie dzieki za odpowiedz\nPostautor: renia1286 » 2011-07-05, 12:13\nzajmajk, też czasem tak mam przeważnie rano jak wstaję, to spastyka tak sprężynuje[ to moje określenie ]\nniech lekarz zaradzi coś.\nPostautor: koczi230 » 2011-07-05, 13:21\nmiałem i mam takie stany.\nrankiem przy zwlekaniu z wyrka rozciągam tkanki ,chyba jeszcze mięśniowe, kręgosłupa\nrozmasowuję stopy,podudzia,uda...parę ruchów ramion,i tak funkcjonuję,do pory sjesty\npóżniej normalne ćwiczonka.\nsporo ćwiczeń na rozciągnięcie masz w necie ale ,z nimi uważaj,niektóre są dla wybitnie usportowionych i nie mających kłopotów z zachowaniem równowagi.\nlepiej wszelkie rozciągania wykonywać na stabilnej podłodze\nwszak dawno temu prawili;wyżej zadka nie ulecisz...\nPostautor: zajmajk » 2011-07-11, 18:45\nwitam, jestem po wizycie u neuro. 10xcocarboxylaza i powinno przejsc - wiec trzymam sie tego tak poza tym sila jakby pomalu zaczela wracac, wiec jestem dobrej mysli:)\nPostautor: Aśka » 2011-07-12, 01:48\nZajmajk, cocarboxylaza powinna pomóc.Nie jest tak hardcorowa jest sterydy a wzmacnia organizm.Ja często w czasie osłabienia,pogorszenia lub bardzo lekkich rzutów dostawałam także iwtaminy z grupy B w zastrzykach,nieco bolesne ale skuteczne Na mocniejsze rzuty to już sterydy\nPostautor: koczi230 » 2011-07-12, 11:57\nPoprę przedpiszącą.gdy mnie "coś" dopada proszę właśnie o\nCOCARBO + B12 i jest git a jak mam zlotówek więcej,proszę o MILGAMMę.\nszybkiego powrotu do Się\nPostautor: zajmajk » 2011-07-14, 21:38\nwitam raz jeszcze, takie male pytanko: jestem po 3 zastrzyku o dotychczas odczuwalem wyrazny postep jakby energia rosla, wiecej silly itd. ALE DZIS ODCZUWAM JAKBY DRETWIENE W STOPIE? OBJAW UBOCZNY CZY KOLEJNE OBLICZE MALEGO RZUTU? WIELKIE DZIEKI ZA ODP\nPostautor: koczi230 » 2011-07-14, 21:58\nRaczej zajmij się pozytywną stroną kuracji,a myślenie typu"tam mnie boli,tu mnie\nstrzyka..."zostaw na inne czasy,tak bywa że przy iniekcji igła trafi w stary zrost\nlub wrażliwsze niż zazwyczaj miejsce,jeśli takie drętwienia będą się nadal utrzymywać\nnawiedż gabinet medyka\nPostautor: Aśka » 2011-07-15, 11:28\nKoczi ma całkowitą rację!Skup się na pozytywnych efektach kuracji a nie na negatywach typu tu boli,tam piecze,tam kłuje itp.Bo zawsze znajdzie się coś co akurat nas boli\nCiesz się tym,że po tych zastrzykach masz więcej siły,energii Ja dzisiaj też zaczynam 10 dniowe kłucie się wit.B12 i cocab.bo coś ostatnio kiepsko chodzę i jestem osłabiona Może to przez tę pogode ale wolę się wzmocnić\nPostautor: jaszmurka » 2011-07-16, 20:36\nja dla wzmocnienia biorę magnez z B6 i potasem\nRejestracja: 2011-08-03, 15:22\nPostautor: ROB855 » 2011-08-03, 16:09\nja wsuwam metypred bo mi pomaga,masaze,woda. po cwiczeniach jestem nie do zycia.ale kazdy jest inny. niedawno przypadkowo odkrylem ze razem z apapem (metypred)daje wyjatkowo dobre efekty. zadzwonilem do mojej neurolog z pytaniem to zaczela sie smiac.usmiech jej zgasl jak zobaczyla mnie na wizycie!!! jedyna jej rada bylo zebym nie przesadzal z apapem.pozdrawiam wszystkich.yrzymajcie sie!!!!!!!\nPostautor: Kasia » 2011-08-03, 21:05\nTrzeba się wzmacniać jak coś działa i macie przypływ mocy twórczej\nAśka pisze: Ja dzisiaj też zaczynam 10 dniowe kłucie się wit.B12 i cocab.bo coś ostatnio kiepsko chodzę i jestem osłabiona Może to przez tę pogode ale wolę się wzmocnić\nAsiu[b][/b] narobiłaś mi apetytu na milgammę N może też się skuszę znowu na witaminki, może tym razem zadziałają,\nROB855 pisze: ja wsuwam metypred bo mi pomaga,masaze,woda. po cwiczeniach jestem nie do zycia.ale kazdy jest inny. niedawno przypadkowo odkrylem ze razem z apapem (metypred)daje wyjatkowo dobre efekty.\nROB855 ten apap bierzesz przeciwbólowo, czy tak sprawdzasz jakąś innowację, ktoś ci poradził ?