Posiedzenie: 13. posiedzenie Senatu RP IX kadencji, 2\tdzień\n(Wznowienie posiedzenia o godzinie 9 minut 36)\n(Posiedzeniu przewodniczą wicemarszałkowie Maria Koc, Adam Bielan i Grzegorz Czelej)\nWysoka Izbo, pragnę zaproponować, abyśmy rozpoczęli nasze obrady w dniu dzisiejszym minutą ciszy, aby upamiętnić małżeństwo Józefa i Wiktorię Ulmów oraz wszystkich Polaków…\nAle proszę, usiądźcie państwo jeszcze na chwilę.\n…Którzy zginęli, ratując Żydów w czasie II wojny światowej na terenie Polski.\nAle wcześniej pragnę poprosić o zabranie głosu pana profesora Jana Żaryna.\nGłos pragnie jeszcze zabrać pan senator Bogdan Klich.\nPani Marszałek! Koleżanki i Koledzy\nTo jest pamięć, która łączy. To jest pamięć ponad wszelkimi podziałami. To jest pamięć, którą odbudowujemy i przywracamy po latach zaniedbań i po latach niepamięci. Kiedy w 2004 r. była wydawana po raz pierwszy w języku polskim Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata przez krakowski Instytut Studiów Strategicznych i kiedy Władysław Bartoszewski informował o tym profesora Israela Gutmana z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie, tamten odpisał: Drogi Władku, bardzo cieszę się z tego, że taka inicjatywa się pojawiła, tylko powiedz mi, dlaczego tak późno.\nNadrabiamy opóźnienia w naszej świadomości historycznej. Nadrabiamy zaległości – i to ma pokazać tę heroiczną, chociaż codzienną twarz Polaków ratujących swoich sąsiadów, obywateli Polskich, z narażeniem życia swojego oraz swoich najbliższych. Wydana niedawno książka, we współpracy jednego i drugiego instytutu – mam na myśli Instytut Studiów Strategicznych oraz Instytut Pamięci Narodowej – książka właśnie o Markowej, pokazuje jak w soczewce to, co było codziennym wyzwaniem dla wielu obywateli polskich. Pokazuje ten heroizm dnia codziennego i pokazuje to doświadczenie, które – niecałe – jest zapisane w Księdze Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Instytut Yad Vashem dysponuje tylko częścią wiedzy o tym, jaki był zakres i jaka była skala tego bohaterstwa.\nPoprosiłem o udzielenie mi głosu także po to, abyśmy mieli w tej sali i poza nią poczucie tego, że Markowa jest symbolem polskiego bohaterstwa ponad podziałami. Bo w wyniku badań prowadzonych przez ostatnich 11 lat udało się odtworzyć kilkaset nieznanych wcześniej historii rodzin i ludzi, którzy także zginęli, którzy także ponieśli śmierć ze względu na pomoc swoim sąsiadom, polskim Żydom. Mam nadzieję, że te badania będą kontynuowane. Mam także nadzieję, że kolejne tzw. rekordy, czyli zapisy mówiące o tym codziennym bohaterstwie, będą publikowane. Bo to się należy obu stronom: tym, którzy ginęli z rąk hitlerowców tylko dlatego, że byli pochodzenia żydowskiego, i tym, którzy ginęli z ich rąk tylko dlatego, że pomagali tym, którzy tej pomocy wymagali.\nW związku z tym, Pani Marszałek, w pełni popieram inicjatywę uczczenia minutą ciszy wydarzeń w Markowej. Dziękuję.\nWysoka Izbo, proponuję uzupełnienie porządku obrad o punkty: ustawa o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie – i rozpatrzenie go jako punktu jedenastego porządku obrad; ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją Szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 roku – i rozpatrzenie go jako punktu dwunastego porządku obrad.\nPunkt 10. porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie 80. rocznicy pierwszej deportacji ludności polskiej do Kazachstanu\nPrzystępujemy do rozpatrzenia punktu dziesiątego porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie 80. rocznicy pierwszej deportacji ludności polskiej do Kazachstanu.\nPrzypominam, że projekt ten został wniesiony przez Komisję Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą i zawarty jest w druku nr 108, a sprawozdanie – w druku nr 108 S.\nJeśli można, Panie Marszałku, to…\n(Wicemarszałek Adam Bielan: Bardzo proszę o ciszę i o umożliwienie panu senatorowi przedstawienia uzasadnienia uchwały. Dziękuję.)\n(Senator Janina Sagatowska: Prosimy o ciszę, o patriotyzmie mówimy…)\nJa wiem, że państwo mają podzielną uwagę, niemniej nie wszyscy są tacy zdolni, ja nie, ja nie mam podzielnej uwagi, więc nie mogę słuchać państwa rozlicznych rozmów i jednocześnie mówić.\nOtóż treść tej uchwały jest następująca.\nMam pytanie do senatora sprawozdawcy i wnioskodawcy. Stale się mówi o tym, żeby państwo polskie pomagało rodzinom z Kazachstanu w powrocie do ojczyzny. Tymczasem kiedy rozmawia się z niektórymi, którzy tam mieszkają, okazuje się, że oni wcale nie chcą wracać – oni chcą, żeby państwo polskie pomogło im tam lepiej żyć, czyli żeby wspierało polskie szkoły, miejsca kultury, miejsca spotkań itd. Dlatego w tych różnych uchwałach, ale także w naszych rozmowach, trochę mi brakuje… Bo stale akcentujemy, że mają wracać, a za mało mówimy o tym, że mamy im pomagać. Oni tam chcą żyć, tam chcą tę diasporę polską tworzyć, budować i rozwijać. Wielu z nich, powiedziałbym, wrosło w tamtą kulturę, w tamten kraj. Nie mówię tu tylko o Kazachstanie, ale także o innych republikach dawnego Związku Sowieckiego. Tak że chciałbym, żebyśmy również na to zwracali uwagę, zwłaszcza że niewiele robimy w tym celu, żeby ci ludzie wracali. Prawda? Dziękuję bardzo.\nTak, dyskutowaliśmy na ten temat na poziomie Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą, i stąd to zdanie, które mogło oczywiście umknąć uwadze w nawale innych zdań, a które brzmi następująco: „Senat Rzeczypospolitej Polskiej wyraża przekonanie, że na Państwie Polskim spoczywa obowiązek umożliwienia powrotu ludności polskiej do Macierzy”. To oznacza zobowiązanie jednostronne, ponieważ, rzecz jasna, nawet przez myśl nie powinno nam przejść coś takiego, żebyśmy zamierzali kontynuować praktyki deportacyjne, czyli zmuszali kogokolwiek do powrotu do dzisiejszego państwa polskiego, by to było nie wyrażenie woli, a obowiązek. Dlatego jest to zwrot jednostronny, to znaczy państwo polskie powinno się zobowiązywać do tego, by umożliwić takowy powrót. Rzecz jasna wiemy, że Polacy żyjący czy w Kazachstanie, czy w innych częściach byłego Związku Sowieckiego i państwach powstałych na – szczęśliwie – gruzach Związku Sowieckiego, nie chcą wracać. Jest to oczywiście problem, który wymaga odwrotnego kierunku działań, czyli wzmacniania tych wszystkich pomysłów, idei i praktycznych rozwiązań, które służą pomocy Polakom tam, na miejscu. Jak państwo wiedzą, Komisja Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą – i przez to cały Senat – jest w tej chwili na dobrej drodze do, mam nadzieję, jak najsprawniejszego dystrybuowania środków na rzecz Polaków poza granicami kraju na Wschodzie i Polonii na Zachodzie.\nTo przytoczone zdanie było nam potrzebne także po to, żeby niewątpliwie wskazać, iż w tej kwestii, jeśli chodzi o państwo polskie, jest bardzo dużo do zrobienia. O tym świadczy rzeczywistość tych dwóch doświadczeń, jakie mieliśmy w ciągu ostatnich 2 lat, dotyczących powrotu Polaków z zagrożonych wojną terenów dzisiejszej Ukrainy. Jak wiadomo, można długo dyskutować, czy państwo polskie potrafi sobie poradzić z tym jakże liczebnie małym na razie problemem. Jest to więc pewnego rodzaju próba adresowania do właściwych organów państwa apelu, że ta gotowość musi mieć realne zabezpieczenie, rozwiązania… Oczywiście, jak państwo wiedzą, Senat będzie też pracował nad ustawą repatriacyjną, w związku z tym to wszystko się łączy w pewną logiczną całość, dotyczącą także przyszłości. O tym wszystkim dyskutowaliśmy, stanowiło to także podstawę naszej refleksji, którą widać w tym jednym małym zdaniu, ale ono nie jest przypadkowe.\nCzy są jakieś zgłoszenia do dyskusji?\nPan senator Pociej, bardzo proszę.\nChciałbym poprzeć prośbę pana senatora Żaryna, żeby ten tekst został taki, jaki zaproponował pan senator. Bardzo długo rozmawialiśmy w komisji, próbowaliśmy wyważyć kontekst historyczny, ale również kontekst dzisiejszy naszych stosunków z Kazachstanem. Dzięki zaangażowaniu panów senatorów wyłowiliśmy pewne problemy dotyczące w ogóle diaspory polskiej, nie tylko tej w Kazachstanie, bo także tej, która po przesiedleniach do Kazachstanu w tej chwili mieszka poza Kazachstanem, tak że nie warto… Zapewne nie ma czasu, żeby przytoczyć wszystkie argumenty, ale proszę nam wierzyć, że to jest, jak się wydaje, taki najbardziej wyważony tekst. Dziękuję bardzo.\nPan senator Peczkis.\nTo bardzo ważna uchwała. Co prawda dotyczy ona wydarzeń sprzed 80 lat i wydawać by się mogło, że Polacy tak na co dzień nie żyją tymi wydarzeniami i ich nie pamiętają, ale to się wiąże po prostu z tym, że Związek Sowiecki bardzo skutecznie odciął możliwość powrotu tym Polakom, którzy zostali deportowani. Ta skuteczność była wprost porażająca. A ci, którzy próbowali wrócić do kraju, osiadali w tych miejscach, w których mieli możliwość żyć. I stąd w uchwale nie zawężamy tego tylko do Kazachstanu, ale uwzględniamy również pozostałe republiki radzieckie. Obecnie te środowiska to są potomkowie tych, którzy zostali wygnani, np. ze względu na to, że wcześniej byli na eksponowanych stanowiskach państwowych – to był pierwszy powód wygnania, a drugim powodem był potencjał intelektualny tych osób. To była po prostu elita, która poprzez swój poziom intelektualny mogła zagrażać powodzeniu manipulacji, jaka miała się dokonać na narodzie zamieszkującym Wołyń i Żytomierszczyznę. I znamienne jest to, że tutaj, w kraju, przez długie dziesięciolecia w zasadzie nie mówiono o tym ani nie upominano się o pamięć tamtych czasów – ale to jest efektem tego, że tych, którzy byli bezpośrednio zainteresowani, tu w kraju nie było.\nJeśli chodzi o to, o czym mówił kolega, że Polacy stamtąd nie chcą tutaj wracać, to muszę powiedzieć, że to prawda. Mam kontakt z Polakami mieszkającymi na Ukrainie, z kilkoma środowiskami, i wiem, że oni w zasadzie ułożyli sobie życie w miejscu, w którym przyszło im żyć. Te kilkadziesiąt lat wystarczyło na to, żeby odnaleźli się w sytuacji w miejscu, w którym przyszło im żyć. Zwracam jednak uwagę na to, że status naszych rodaków tam jest bardzo niski. Profesor akademik – to jest wysoki tytuł, jeden z najwyższych, jaki można było uzyskać w Związku Radzieckim – pracujący jeszcze obecnie, pomimo wieku 89 lat, na uniwersytecie technicznym w Sumach, zarabia miesięcznie 176 dolarów, a to jest dość wysoki pułap, jak na tamte warunki. Problemy tych ludzi na dzień dzisiejszy to są tylko i wyłącznie takie, powiedziałbym, problemy egzystencjonalne czy bytowe. Oni najczęściej kierują do nas prośby o to, żeby umożliwić ich dzieciom, ich potomkom mówiącym po polsku naukę i rozwój w Polsce. To nie jest kwestia tego, że oni tu chcą przyjechać, osiedlić się i zostać, tylko kwestia tego, że chcą się tutaj przede wszystkim uczyć. I o to najczęściej kierowane są prośby stamtąd.\nPowiem państwu szczerze, że nawet jak się pracuje na uczelni, zorganizowanie takiej pomocy dla osób z Kartą Polaka nadal jest bardzo skomplikowane, to jest po prostu trudne. A to jest duża siła intelektualna – proszę mi wierzyć, osoby z Ukrainy czy z Białorusi mają znacznie większy potencjał w naukach ścisłych niż Polacy. To wynika tylko i wyłącznie z tego, że nauki matematycznej, nauki fizycznej na poziomie edukacji podstawowej jest tam znacznie więcej niż u nas, więc ta młodzież przyjeżdża dużo lepiej przygotowana do nauki na studiach technicznych niż ich rodacy z Polski.\nJestem bardzo wdzięczny wszystkim, którzy pracowali nad tą uchwałą, przede wszystkim panu profesorowi, za ten wkład, ale również panu Robertowi Wyszyńskiemu, który jako doradca merytoryczny nie tylko włożył mnóstwo pracy w przygotowanie tej uchwały, ale też poświęcił swój czas – można powiedzieć, że część swojego życia – na opracowywanie tego konkretnego tematu. Dziękuję bardzo.\nPani senator Anders, bardzo proszę.\nJa nie byłam w Kazachstanie, ale przypuszczam, że sytuacja w Kazachstanie jest mniej więcej taka jak w Uzbekistanie. Byłam w Uzbekistanie 3 lata temu i dzięki temu, że tam byłam, stworzyliśmy fundację imienia generała Andersa, której udało się sprowadzić na studia do Polski 150 młodych ludzi. Fundację musiałam niestety zlikwidować, kiedy zostałam ministrem w kancelarii.\nMnie chodzi o to, że nie jest tak bardzo łatwo pomagać Polakom w tych krajach. Jednak muszę się zgodzić, że dla starszych ludzi przyjazd do Polski też nie jest łatwy. Pracowałam z panem ambasadorem Przeździeckim, który był naszym ambasadorem w Uzbekistanie, i on miał takie doświadczenia, że starsi ludzie nie bardzo się integrują, natomiast jest to bardzo ważne dla młodych ludzi. Ja, która do pewnego stopnia stałam się w ogóle twarzą ustawy o repatriacji, muszę podkreślić, że nikogo się nie zmusza, żeby tutaj przyjeżdżał. Zdaje mi się jednak, że młodych ludzi powinno się zachęcać, żeby tutaj przyjeżdżali, bo oni w tamtych krajach nie mają absolutnie żadnej przyszłości. Tak że nie wiem… Ja nie mam doświadczenia, jeżeli chodzi o dalsze kroki w tym wszystkim, ale zdaje mi się, że jeżeli ma być taka uchwała, to uważam, że powinno się w niej dodać coś, co by zachęcało młodych ludzi do przyjazdu.\nBardzo proszę, senator Zając.\nMam na co dzień do czynienia z tymi, którzy przyjeżdżają do Polski na studia właśnie z Kazachstanu, i chciałbym się podzielić paroma uwagami. Przede wszystkim jeżeli uda się im pozałatwiać formalności, to starają się przez cały okres studiów już nie ryzykować, nie wracać, żeby znowu nie wpaść w ten, że tak powiem, korkociąg formalności utrudniających przyjazd do nas. Gdybyśmy czas przeznaczany na omawianie tych spraw i wyrażanie tutaj naszej woli przeznaczyli na to, żeby przyjrzeć się problemom, z jakimi się stykają ci, którzy chcą tutaj przyjechać, to zrobilibyśmy, jak myślę, bardzo dużo. I z tego też powodu apeluję, żebyśmy przeszli raczej do czynów aniżeli do słów, apeli itd., dlatego że dla tych ludzi nawet pobyt tutaj jest trudny, gdyż nie mają dostępu do stypendiów. A tego przełamać w żaden sposób nie można. Granica unijna wyklucza nam możliwość finansowania tych, którzy przyjeżdżają stamtąd jako rodowici Polacy na studia do Polski.\nI rzecz najważniejsza. Musimy też pamiętać o tym, że większość z nich utrzymuje się tutaj dzięki prywatnemu wsparciu tych, którzy nie podają nigdzie swoich nazwisk, nie ogłaszają się. Właśnie u siebie mam taką sytuację: 3 osoby z Kazachstanu utrzymują się już czwarty rok na studiach dzięki prywatnemu wsparciu. Dlatego też apeluję, żebyśmy przeszli od pięknych słów do czynów. Dziękuję bardzo.\nPani przewodnicząca Sagatowska.\nUchwała, którą dzisiaj, mam nadzieję, jednogłośnie podejmiemy, to jest uchwała okolicznościowa. Tą uchwałą, która jest przed nami, pragniemy przypomnieć sobie samym… Mamy także przypomnieć rodakom o historii, o tragicznej historii, o jednym z wątków tragicznej historii naszego narodu.\nCzy mogę po prostu przemawiać, przepraszam bardzo? To za ważna sprawa. To jest właśnie, jak mówiliśmy… Początek dzisiejszego posiedzenia jest w pewnym sensie patetyczny i wielki dla nas, bo coś czcimy i oddajemy komuś hołd. Oddaliśmy swoim milczeniem hołd tym, którzy zginęli, ratując innych. Tą uchwałą oddajemy hołd tym, którzy cierpieli. I ci, którzy źle czują się tam, w Kazachstanie, nadal cierpią – to tak w nawiązaniu do wypowiedzi w dyskusji.\nTą uchwałą… Nie rozwiążemy w tej uchwale problemów repatriacyjnych, stypendialnych itd. Ona jest po to, żeby zachęcić młodych ludzi i nas samych do sięgnięcia do tamtej historii i do zapoznania się z nią. Ja, rozmawiając często – a zajmuję się Polakami i Polonią już tyle lat… Młodzi ludzie, ale nie tylko oni, bo nawet wszyscy nie znają tej historii. Jeśli zapytać, z jakiego powodu Polacy byli w Kazachstanie, to mało kto odpowie tak historycznie, że to był 1936 r., że to była Marchlewszczyzna, że tam tworzono właśnie polską republikę rad itd., itd., i później była ta tragedia…\nW komisji, nim przystąpiliśmy do prac nad uchwałą, zleciliśmy ekspertowi, już tu wspomnianemu doktorowi Wyszyńskiemu, przedstawienie opracowania historycznego na ten temat. W komisji naszej jest ono do pobrania – zachęcam do tego senatorów – Senat wydał je w formie takiego jakby biuletynu, i bardzo chętnie… Mamy ten biuletyn w posiadaniu i jeżeli ktoś z państwa senatorów byłby zainteresowany, proszę zgłosić się do komisji i ewentualnie taki biuletyn, taki zeszyt pobrać.\nTak więc powtarzam jeszcze raz: pamiętamy, składamy hołd i stawiamy sobie zadania – tak, zadania – jako ci, którzy odpowiadają przed narodem za politykę, za kreowanie takiej czy innej polityki. A generalnie nasze zadanie to pomagać, pomagać Polakom, tak jak powiedział pan senator Ryszka, pomagać tym, którzy chcą tam zostać, poprzez szerzenie tam polskiej oświaty, poprzez naukę języka. I to jest czynione, choć oczywiście daleko niewystarczająco w każdym z krajów, gdzie są Polacy, szczególnie na Wschodzie. A to dlatego, że budżet państwa polskiego – nieraz już o tym mówiłam – teraz już zapisany na nowo przy Kancelarii Senatu, te 60,5 miliona, w stosunku do potrzeb to jest naprawdę kropla w morzu, żeby zapewnić nawet tę… A w tej chwili jest wybuch polskości w wielu krajach, począwszy od Litwy, przez Ukrainę, Syberię, Buriację itd. Nie mówię już o krajach zachodnich. Jak wielkie są problemy oświatowe i inne!? Tam rodzą się dzieci, tam trzeba myśleć o punktach szkolnych, szkołach sobotnio-niedzielnych itd. To wszystko jest nam zadane, i to jest przed nami. Starajmy się w miarę możliwości z tego zadania się wywiązywać – my tu w Senacie, rząd, Sejm i wszyscy, którzy… Tyle jest organizacji pozarządowych, które robią niesamowitą, wspaniałą pracę na rzecz kolonii, pobytów, oświaty i innych… Nic tylko składać hołd, jak pięknie Polacy tu, w Polsce, łączą się z Polakami na całym świecie. I tą uchwałą także wyrażamy tym wszystkim, jak uważam… Skoro pamiętamy, to jednocześnie wyznaczamy sobie zadania. I tak Polacy czynią, od Pomorza po Tatry. Są setki organizacji, które niestrudzenie pracują na to, żeby stale wykazywać łączność Polaków ze sobą na całym świecie. Tak jak mówił Ojciec Święty: tam, gdzie bije polskie serce, tam jest Polska, tam jest ojczyzna. I apeluję: podejmijmy tę uchwałę bez poprawek, dlatego że ona została wypracowana naprawdę w wielkim zrozumieniu i z wielkim sercem przez obie komisje. Dziękuję bardzo. (Oklaski)\nPan senator Warzocha, bardzo proszę.\nW nawiązaniu do słów, które padły tutaj już wcześniej, a szczególnie do tego, o czym przed chwilą mówiła przewodnicząca naszej komisji, pani senator Janina Sagatowska, pragnę podkreślić wartość materiału, który został opracowany na zlecenie naszej komisji, autorstwa doktora Roberta Wyszyńskiego, a który warto przeanalizować, warto przestudiować, i to bardzo dokładnie, dlatego że on w sposób całościowy pokazuje pewien precyzyjny plan wobec naszego narodu, przedstawiony i wykonany przez zbrodniczy system, praktycznie na tyle, na ile mógł on sobie na to pozwolić.\nTen plan opierał się głównie na trzech zasadniczych punktach. Pierwszym z nich była eksterminacja – tam, gdzie tylko taka możliwość została stworzona – narodu polskiego żyjącego na wschód od Bugu. Drugim etapem były repatriacja i wynaradawianie osób, które zostały na taki los skazane. A trzecim punktem wspomnianego planu było wychowywanie już młodego pokolenia Polaków spośród repatriantów… Oni byli przygotowywani do roli takich janczarów. Oni wtedy często… Historia odnotowywała takie przypadki, że osoby polskiego pochodzenia, Polacy, młodzi Polacy wychowani przez system sowiecki, kiedy wracali do swoich okolic, do swoich rodzin, do swojego kraju, byli wrogo nastawieni do polskości, wrogo nastawieni nawet do własnych rodziców czy własnych rodzin. To jest zbrodnia.\nWspomniany materiał przedstawiono podczas posiedzenia komisji. Dodatkowo został on poszerzony przez pana profesora Żaryna, i nie tylko, o pewne komentarze i dygresje, których mieliśmy wielką przyjemność słuchać i które uzupełniły przedstawioną wiedzę. Trzeba o tym wszystkim pamiętać, bo to jest nasza historia. I może tyle na obecnym etapie wystarczy, jeżeli chodzi o przeszłość.\nA teraz może wyjdźmy trochę w przyszłość.\nZgadzam się z tezą, która padła ze strony pani senator, pani minister Anders, że trzeba oczywiście w jakiś sposób zachęcić do pewnego ruchu, szczególnie właśnie młode pokolenie, na którym nam zależy, ale oczywiście nie należy w żaden sposób zamykać drzwi przed osobami starszymi, które marzą o tym, by po latach tułaczki, również niewoli, przymusu, który stosowała wobec nich władza sowiecka, mogły powrócić do swojego kraju czy też do kraju swoich przodków.\nMiejmy też świadomość tego, że – bardzo często mówią o tym różnego rodzaju badania i głosy, które stamtąd do nas płyną – obraz naszej ojczyzny w oczach osób polskiego pochodzenia jest często mocno wyidealizowany. Przetrwał on bowiem głównie w opowiadaniach, opowieściach, które przekazywane były często z pokolenia na pokolenie, i dzisiaj ma taką formę trochę mityczną, często spotykamy się nawet z takim określeniem, że wręcz baśniową. Bardzo często bywało też tak, że w poprzednich latach osoby, które tutaj wracały, zderzały się z rzeczywistością i nie do końca przystawała ona do tego obrazu, który ci ludzie wynieśli z rodzinnych wspomnień.\nTak więc przed polskim państwem, kiedy będzie już procedowana i przyjmowana ustawa o repatriacji, stanie bardzo ważne zadanie. Przepisy prawa trzeba przygotować tak, żeby stworzyć odpowiedni system, aby takie osoby, kiedy tutaj wrócą, mogły w miarę bez trudu odnaleźć się w naszej polskiej rzeczywistości. Mówię „w miarę bez trudu”, bo oczywiście pewne trudności zawsze będą występować i tego się pewnie nie uniknie. I być może to, o czym mówię, to nie jest tylko kwestia napisania precyzyjnej, dobrej czy nawet świetnej ustawy o repatriacji. Być może będzie trzeba ingerować również w przepisy innych aktów prawnych, po to, żeby otoczyć wspomniany akt prawny przepisami, które spowodują, że pobyt tych osób tutaj stanie się zbliżony do takiego, jakiego oczekują. To bardzo ważne zadanie. I mam nadzieję, że mu sprostamy, a przynajmniej głęboko w to wierzę.\nZwracam się również do Wysokiej Izby z wnioskiem, prośbą o to, żeby podjąć tę uchwałę bez wnoszenia poprawek. Została ona bowiem bardzo dokładnie wypracowana i wycyzelowana w swoich szczegółach. Dziękuję.\nNie mam wątpliwości, że tę uchwałę, starannie opracowaną przez komisję, należy przyjąć, najlepiej bez poprawek. Zgadzam się z głosami wszystkich moich przedmówców, z panem senatorem Ryszką, że trzeba dbać też o tych, którzy chcą zostać w Kazachstanie, ale dać im przynajmniej trochę pomocy w kultywowaniu polskości, jak i z tymi, którzy pragną ułatwić powrót chcącym wrócić do ojczyzny.\nZabrałem głos, ponieważ dzisiaj lecę do Kazachstanu jako obserwator OBWE wyborów do niższej izby parlamentu, a o 12.00 mam się spotkać z ambasadorem Kazachstanu w Polsce. Mam prośbę do pana senatora Żaryna. Mam nadzieję, że do tego czasu przegłosujemy tę uchwałę, ale jeśli nawet nie, to prosiłbym o jej draft, który zaniósłbym panu ambasadorowi, aby korzystając z tej nadarzającej się okazji, przekazać stanowisko Senatu i upomnieć się o obywateli Kazachstanu, którzy czują się Polakami. Dziękuję bardzo. (Oklaski)\nPunkt 11. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie\nPrzystępujemy do rozpatrzenia punktu jedenastego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.\nTekst ustawy zawarty jest w druku nr 112, a sprawozdanie komisji – w druku nr 112 A.\nProszę sprawozdawcę Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji oraz Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą, senator Janinę Sagatowską, o przedstawienie sprawozdania komisji.\nByła to inicjatywa Senatu, więc senatorowie znają jej szczegóły. Ta ustawa była tutaj przedstawiana, prezentowana. Miałam ten wielki zaszczyt i honor reprezentować Wysoką Izbę podczas prac nad tą naszą inicjatywą w Sejmie w odpowiednich komisjach.\nDzisiaj jeszcze raz przypomnę, że głównym celem tej ustawy było wpisanie w porządek prawny roli Senatu w sprawowaniu opieki nad Polonią w wymiarze finansowym. Było to konieczne z tej racji, że Senat zawsze tradycyjne – podkreślam to: tradycyjnie – zajmował się Polonią na świecie; a tylko w krótkim okresie, od 2012 r. do minionego roku, finansowaniem Polonii i Polaków, ich potrzeb zajmowało się Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Teraz na szczęście te środki są zapisane w budżecie Kancelarii Senatu. I żeby nie było zastrzeżeń tych, którzy pytają, dlaczego to Senat to robi, i którzy mówią, że jest to tylko tradycja itd., którzy mówią – a co jakiś czas pojawiają się tacy – że może te środki wyprowadzić do jakiegoś resortu, postanowiliśmy właśnie zainicjować tę zmianę w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, bo to jest najmniejsza ingerencja w porządek prawny. Robimy to w tej ustawie dlatego, że Senat, sprawując tę opiekę, zleca wykonywanie zadań – czy to zadań inwestycyjnych, czy to zadań programowych, oświatowych – organizacjom pożytku publicznego, różnym organizacjom. Te zmiany zostały wpisane właśnie po to, żeby nam prawnie ułatwić realizowanie tego zadania i uporządkować to w pewnym sensie.\nPragnę poinformować, że Sejm wprowadził bardzo niewielkie zmiany legislacyjne, które dzisiaj na swoim posiedzeniu komisje, Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji oraz Komisja Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą, przyjęły, nawet z wdzięcznością, bo one były konieczne, gdyż teraz nawet bardziej wyraźnie, expressis verbis, rola Senatu jest wpisana w ten nowy, proponowany porządek prawny. Obie komisje na dzisiejszym posiedzeniu zgodnie przedstawiły uchwałę, w której wnoszą o przyjęcie przedmiotowej ustawy bez poprawek, o co w imieniu obu komisji proszę.\nDziękuję także panu ministrowi, posłom za tak sprawne procedowanie nad tą ustawą i jej poparcie. Naprawdę odczuwaliśmy bardzo duże poparcie w czasie prac nad nią. Jeszcze raz bardzo serdecznie dziękuję wszystkim, którzy pracowali nad tą ustawą, dziękuję i proszę o przyjęcie ustawy bez poprawek. (Oklaski)\nInformuję, że przedstawicielem rządu jest sekretarz stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, pan minister Krzysztof Michałkiewicz.\n(Senator Stanisław Kogut: Bardzo kompetentny minister, bardzo, jak wszyscy.)\nChciałbym poinformować, że nie mamy oficjalnego stanowiska rządu, ale Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie zgłasza żadnych zastrzeżeń do tej ustawy, wręcz przeciwnie, uważamy, że długoletnia tradycja Senatu, jeśli chodzi o wspieranie Polaków i Polonii, jest gwarancją, że będzie to nadal bardzo dobrze wykonywane.\nChciałbym podziękować także za to, że Senat uwzględnił w zmianach ustawy wprowadzenie nowej sfery działalności pożytku publicznego – chodzi o działalność na rzecz weteranów i weteranów poszkodowanych w czasie działań poza granicami państwa. Uważamy, że to umożliwi wspieranie tej grupy osób, które dobrze zasłużyły się dla Polski. Dziękuję bardzo.\n(Senator Stanisław Kogut: Ja bym…)\nJa uważam, że należą się słowa podziękowania dla rządu pani Beaty Szydło – składam te podziękowania na ręce pana ministra Michałkiewicza – za to, że to, co zostało zepsute w poprzedniej kadencji, mimo protestu całego Senatu, także senatorów PO i PSL, kiedy to pan minister Sikorski na siłę brał te środki, aby łatać dziury budżetowe w resorcie pana ministra finansów, pana Rostowskiego, zostało naprawione. Drodzy Państwo, tyle protestów, ile wpływało w tym czasie, kiedy fundusze były w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, do biur pań i panów senatorów, także mojego, to było naprawdę niespotykanie dużo, niesłychana liczba. Wcześniej podejmowaliśmy uchwałę na temat Polaków w Kazachstanie. Tu była podobna sytuacja, wszystkie środowiska polonijne na świecie upominały się o to, żeby te pieniądze wróciły do Senatu.\nI nie bez kozery powiedziałem, kiedy wszedł pan minister Michałkiewicz, że to najlepszy minister, bo wiele razy dyskutowałem z nim na te tematy. Jego stanowisko było jednoznaczne, żeby mianowicie wpisać to do ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Panie Ministrze, serdecznie dziękuję. Na pana ręce składam podziękowania dla rządu Prawa i Sprawiedliwości za to, że podjął się tego trudnego tematu.\nDrodzy Państwo, trzeba także podziękować panu marszałkowi Karczewskiemu, bo w pierwszej wersji Sejm Rzeczypospolitej głosował inaczej, ale później były jego długie, długie negocjacje z rządem Rzeczypospolitej, poparcie pana prezesa Prawa i Sprawiedliwości, pana Jarosława Kaczyńskiego dla tego, aby pieniądze były w Senacie. I mamy dzisiejszy efekt. Dziękuję bardzo.\n(Senator Alicja Zając: I naszej przewodniczącej.)\nI naszej przewodniczącej, tak. Dziękuję.\nNie widzę więcej zgłoszeń do dyskusji, w związku z czym zamykam dyskusję.\nPunkt 12. porządku obrad: ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją Szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 roku\nPrzystępujemy do rozpatrzenia punktu dwunastego porządku obrad: ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją Szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 roku.\nTekst ustawy zawarty jest w druku nr 111, a sprawozdanie komisji – w druku nr 111 A.\nProszę sprawozdawcę Komisji Obrony Narodowej, senatora Jarosława Rusieckiego, o przedstawienie sprawozdania komisji.\nWysoki Senacie! Panie Ministrze! Szanowni Państwo!\nChciałbym przedstawić w imieniu senackiej Komisji Obrony Narodowej sprawozdanie dotyczące ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją Szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 r.\nSzanowni Państwo, ustawa zawarta w druku senackim nr 111 obejmuje główne cele związane z przygotowywaniem wielkiego wydarzenia, jakie będzie miało miejsce w Warszawie, w naszej stolicy, w lipcu tego roku – przedstawiciele 28 państw, w tym głowy państw i szefowie rządów, będą uczestniczyli w szczycie Paktu Północnoatlantyckiego. Naszym narodowym, naszym państwowym interesem jest to, aby do tego wydarzenia bardzo dobrze się przygotować. I temu celowi służy właśnie ta ustawa. Chodzi o to, aby organizacja i wykonywanie różnego rodzaju dostaw, usług, robót związanych z tym wydarzeniem, przebiegły sprawnie.\nTa swego rodzaju specustawa, że tak powiem, wyłącza ustawę o zamówieniach publicznych. Jak wiemy, stosowanie przepisów o zamówieniach publicznych nie jest łatwe, a czas płynie nieubłaganie. Gdy spojrzymy dzisiaj w kalendarz, to sobie uświadomimy, że to wydarzenie, Szanowni Państwo, będzie miało miejsce już za 3 miesiące. A prac przygotowawczych z pewnością jest bardzo wiele.\nW czasie posiedzenia komisji, które miało miejsce dziś w godzinach rannych, pan minister Bartosz Kownacki, obecny wśród nas, przedstawiał argumenty, które powinny nas zachęcać do tego, aby tę organizację usprawnić. Jak pewnie państwo zwrócili uwagę, art. 2 mówi o tym, że ustawa ta obowiązuje do 15 lipca. A więc jest to ustawa, która ma swoje ściśle określone ramy czasowe.\nChcę powiedzieć, że w czasie dzisiejszego posiedzenia ta ustawa została jednogłośnie przyjęta przez członków komisji. Dziękuję bardzo.\nBardzo dziękuję, Panie Senatorze, Panie Przewodniczący.\nJa chyba czegoś nie rozumiem… Okazuje się, że my bardzo lubimy specustawy, czyli coś, co reguluje jakąś materię w odmienny sposób, tak jak byśmy nie mogli stosować przepisów, które nas obowiązują w normalnym trybie. Ja nie byłem na tym posiedzeniu komisji, ale mam przed sobą ustawę – Prawo zamówień publicznych. Art. 4 tej ustawy mówi o tym, do jakich zamówień ustawy się nie stosuje. W pkcie 5 czytamy, że ustawy nie stosuje się do zamówień, którym nadano klauzulę „tajne” lub „ściśle tajne” zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych, lub jeżeli wymaga tego istotny interes bezpieczeństwa państwa lub ochrona bezpieczeństwa publicznego. Powtarzam: jeżeli wymaga tego istotny interes bezpieczeństwa państwa lub ochrona bezpieczeństwa publicznego. W związku z tym jest taki wyjątek w ustawie.\nPewnie tłumaczenie znowu będzie takie, że poprzedni rząd, który nie dopełnił, nie zdążył… Ale przecież szczyt będzie w lipcu, czyli to już będzie mniej więcej 8 miesięcy istnienia tego rządu. I ja nie widzę potrzeby przyjmowania jakiejś specustawy, która pewnie będzie budziła wątpliwości co do zgodności z prawem europejskim – bo można zaraz takie wątpliwości wysunąć. Czy nie można tego procedować, po pierwsze, w oparciu o ustawę, która takie wyjątki przewiduje, a po drugie, w oparciu o ustawę o zamówieniach publicznych, tam, gdzie to jest realne i możliwe do zrobienia w tym czasie? A tam, gdzie nie można – no, to są sytuacje wyjątkowe opisane w tej ustawie – wtedy można z tego skorzystać. Więc ja nie za bardzo rozumiem, po co tworzyć kolejną specustawę, czasową, na okres do 15 lipca, jeżeli to wszystko jest, moim zdaniem, do zrealizowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Czy na ten temat w komisji była rozmowa, dyskusja? Czy było to brane pod uwagę? Dziękuję.\nSzanowny Panie Senatorze, powiem tak. Ma pan rację, z jednym tylko wyjątkiem: o szczycie w Warszawie zdecydowano w 2014 r. w Walii, w Newport… No, jednak muszę to powiedzieć. Rząd pod przywództwem pana formacji politycznej, Platformy Obywatelskiej, rząd i minister wywodzący się z Platformy Obywatelskiej nie wykazali się należytą starannością, bo upływający czas nieubłaganie… Rząd Platformy miał 14 miesięcy na przygotowanie organizacyjne do szczytu w lipcu tego roku – jeszcze raz powiadam, od tego momentu zostały nam 3 miesiące – a nie uczynił nawet takiej rzeczy jak zarezerwowanie obiektu, w którym to wydarzenie miałoby się odbywać. A tu przede wszystkim chodzi o to, aby ten szczyt był sukcesem Polski, a nie sukcesem jakiejkolwiek formacji politycznej. I to jest główna intencja rządu, Ministerstwa Obrony Narodowej, aby skupić w tej chwili wszystkie siły organizacyjne, żeby bez jakichkolwiek zastrzeżeń dobrze to przygotować i żeby później cieszyć się z tego, że Warszawa dla 28 członków NATO była czymś szczególnym i ważnym. Nie mówię o warstwie politycznej, która jest dla Polski, dla krajów Europy Środkowo-Wschodniej… Ostatnio członkowie senackiej Komisji Obrony Narodowej mieli spotkanie z grupą parlamentarzystów z Estonii – dla nich również jest to bardzo ważne wydarzenie. I dołożenie tej staranności jest związane z przyjęciem tej ustawy, co, jak powiadam, zostało życzliwie przyjęte przez całą komisję w czasie dzisiejszych obrad.\nPozwolę sobie teraz udzielić głosu sobie, nawiązując trochę do pytania pana senatora Florka.\nPanie Przewodniczący, jaki był wynik głosowania nad tą ustawą w komisji? W szczególności pytam o to, jak głosowali senatorowie z klubu senackiego Platformy Obywatelskiej w tej sprawie. Dziękuję.\nJak powiedziałem w pierwszej części swojego wystąpienia, ustawa została przyjęta jednogłośnie, również przez obecnych na posiedzeniu parlamentarzystów, senatorów Platformy Obywatelskiej.\nJa oczywiście nie podważam zasadności szczytu, przygotowań, starań itd., ale mówimy tu o dwóch różnych sprawach. To, co pan mówi, to jest bardzo istotne, ale ja cały czas podkreślam, że oczywiście możemy mówić, że minister Siemoniak był złym ministrem, a teraz jest dobry minister, taką narrację możemy oczywiście prowadzić przez kilka miesięcy, ale wydaje mi się, że po 8 miesiącach można by już z taką narracją skończyć.\nJa mówiłem o prostej sprawie, o tym, że są przepisy prawa, które powinny nas obowiązywać, że jest ustawa, której musimy przestrzegać, ustawa, która umożliwia również podjęcie działań związanych ze szczytem ze względu na zapisy, które w tej ustawie są, i jest ustawa o zamówieniach publicznych, która obowiązuje wszystkich. I w związku z tym wydaje mi się, że nie trzeba tworzyć specjalnych ustaw, tak zwanych specustaw okazyjnych, skoro są przepisy prawa umożliwiające przygotowania do szczytu zgodnie z przepisami. Jak zdążyłem się zorientować, są wątpliwości co do tego, czy ta ustawa jest zgodna z prawem europejskim. Słyszałem nawet wypowiedź pana ministra Szymańskiego w tej sprawie. Po co w takim razie się narażać, tworzyć nowe przepisy specustawy, skoro można skorzystać z prawa, które jest? Tylko o to mi chodziło. Szkoda, że to nie zostało wzięte pod uwagę, bo moim zdaniem takie możliwości są. Tylko tę kwestię chciałem wyjaśnić. Dziękuję bardzo.\nJa rozumiem argumentację pana senatora, ale komisja nie podzielała tego przekonania i uznała, że najważniejszą racją jest dobre przygotowanie szczytu i że to jest naszym nadrzędnym interesem w całym procesie związanym z przygotowaniem, a później przebiegiem szczytu. Chcę tylko powiedzieć, że wszystkie te procedury są objęte działaniem Centralnego Biura Antykorupcyjnego i instytucji za to odpowiedzialnych. Nie ma tutaj żadnych ograniczeń czy przeszkód, aby wszystko było przygotowane dobrze i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za bezpieczeństwo naszych gości, jak również obywateli w Polsce, gdzie szczyt będzie się odbywał.\nInformuję, że na sali przebywa sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, pan minister Bartosz Kownacki.\nCzy pan minister pragnie zabrać głos w sprawie rozpatrywanej ustawy i przedstawić stanowisko rządu? Bardzo proszę, Panie Ministrze.\nJa bardzo krótko ustosunkuję się do wątpliwości pana senatora Florka. Mogę powiedzieć, że z jednym stwierdzeniem pana senatora się zgadzam – miał pan rację, mówiąc, że panu senatorowi się wydaje. Co do tego ma pan absolutną rację, panu się wydaje, a fakty są takie – i powinien pan to wiedzieć jako doświadczony parlamentarzysta – że prawo zamówień publicznych nie jest u nas najdoskonalsze i najprostsza procedura przetargowa trwa kilka, a zdarza się, że kilkanaście miesięcy, jeżeli np. zostaną włączone zapytania, procedury odwoławcze. Takie są fakty. Gdyby rząd Platformy Obywatelskiej rozpoczął tę procedurę przetargową i dzisiaj już byśmy ją kończyli, to rzeczywiście można by było powiedzieć, że możemy bezpiecznie przygotować szczyt. Ponieważ jednak ta procedura przetargowa odpowiednio wcześniej się nie rozpoczęła, to dzisiaj nie jesteśmy w stanie tego zrealizować w takim czy innym trybie przetargowym.\nPytał pan też o te wyjątkowe możliwości, które daje ustawa – Prawo zamówień publicznych, np. użycie klauzuli „tajne” i „ściśle tajne”. Pomijam tu już to, że każdy z tych trybów, również klauzula bezpieczeństwa państwa, wymaga odpowiednich procedur, klauzula bezpieczeństwa państwa wymaga odpowiedniego uzasadnienia etc., a to też trwa długo. No, proszę mi wyjaśnić: jak można np. obłożyć klauzulą „tajne” lub „ścisłe tajne” albo klauzulą bezpieczeństwa państwa np. kampanię telewizyjną? No, jakkolwiek by na to patrzeć, to nie jest związane z bezpieczeństwem państwa. Proszę mi wytłumaczyć: jak można zastosować klauzulę bezpieczeństwa państwa w przypadku najmu kilkuset autokarów? A o takiej skali mówimy w przypadku szczytu NATO. Proszę mi wskazać, jak można określić klauzulę tajności czy bezpieczeństwa państwa w przypadku zakupu posiłków, co będzie kosztowało kilka milionów złotych ze względu na skalę przedsięwzięcia. A przecież tych postępowań dzielić nie możemy. I z tego względu musimy zastosować specustawę.\nRzeczywiście wolelibyśmy nie być w takiej sytuacji, ale ze względu na fakty, które panu podałem, takie, że pewne procedury przetargowe nie zostały rozpoczęte – a ranga przedsięwzięcia powoduje, że nawet w przypadku najprostszego zakupu wchodzimy w kwoty wymagające zastosowania odpowiednich procedur prawa zamówień publicznych – musimy skorzystać z tych rozwiązań. Te kierunki, które państwo próbowaliście pokazywać także w Sejmie, w żaden sposób się nie kwalifikują. Jak pokazałem, narazilibyśmy się później na kompromitację przed Komisją Europejską i na poniesienie odpowiedzialności właśnie za to, że stosujemy zupełnie nieuzasadnione wybiegi. Zgodnie ze znanym nam orzecznictwem Komisji Europejskiej, ze stanowiskiem Komisji Europejskiej tego rodzaju zamówienia nie kwalifikują się do wyłączenia na podstawie art. 4. Dziękuję.\nW takim razie prosiłbym odpowiedzieć na pytanie, czy ten projekt jest zgodny z prawem europejskim. Poza tym, Panie Ministrze… Ja znam ustawę o zamówieniach publicznych. Przez ostatnie 8 lat byłem wojewodą i stosowałem ją przy okazji wielu zamówień. A na przykład w czasie konferencji klimatycznej, bardzo ważnej, organizowanej w Poznaniu, odpowiadałem między innymi za bezpieczeństwo medyczne. I ja te wszystkie procedury w przeciągu 8 miesięcy jestem w stanie przygotować. Oczywiście, tak jak pan powiedział, niektóre zamówienia, chociażby na wynajem autobusu czy dotyczące kampanii telewizyjnej, można przecież zrealizować w normalnej procedurze, nie musi być tu użyta specustawa, a art. 4 pkt 5 stosowano by tylko w tych sytuacjach, kiedy trzeba, na przykład jeżeli chodzi o catering. Pan mówi, że… Catering jest bardzo ważną…\n(Senator Robert Mamątow: Pytanie, bo minuta minęła.)\n…sprawą. Jeżeli mamy mieć u siebie przedstawicieli 28 państw świata, w tym prawdopodobnie prezydenta Stanów Zjednoczonych, to proszę mi nie mówić, że to ze względu na bezpieczeństwo, na ochronę nie jest istotne, nie jest ważne. Moim zdaniem jest tylko kwestia interpretacji tej ustawy. A więc pytanie moje dotyczy tego, czy ta ustawa jest zgodna z ustawą o zamówieniach publicznych, czy projekt tej ustawy był z nią zgodny, Panie Ministrze.\nMoże być z miejsca, jak myślę.\nPanie Marszałku, Panie Senatorze, można być…\n(Wicemarszałek Adam Bielan: Mikrofon.)\nMożna być odpornym na argumenty, ale… Dam panu prosty przykład. W przypadku zamówień dotyczących progu unijnego – a nawet sama usługa cateringowa to jest wydatek rzędu kilku milionów złotych, z kolei próg unijny to jest 135 tysięcy euro – jest obowiązek, żeby ogłoszenie wisiało na stronie internetowej od 22 do 40 dni. Nie ma możliwości, żeby w tym momencie z odpowiednim zapasem czasu przeprowadzić postępowania przetargowe. Nawet gdybyśmy je rozpoczęli w listopadzie, nie da się go bezpiecznie zakończyć – biorę pod uwagę ewentualne rozstrzygnięcia odwołań – na przykład do końca kwietnia. Po prostu takie są terminy. Musi się pan pogodzić z tym, że pana koledzy polityczni nie przygotowali, nie wdrożyli pewnych postępowań tak, żeby one się kończyły… Oczywiście na kilkadziesiąt czy kilkaset postępowań, które by były przeprowadzane, zapewne 95% albo nawet 99%, mam nadzieję, skończyłoby się sukcesem. Jednak wystarczy, żeby tylko jedno – czy dwa postępowania – nie zakończyło się sukcesem. I proszę bardzo, jak pan wytłumaczy to później? Szczyt świetnie przygotowany, wszystko załatwione, ale na przykład autobusy nie zostały wynajęte.\nApelowałbym więc, żebyśmy w tej sprawie raczej szukali zgody i porozumienia. Nawet takie ugrupowanie jak Nowoczesna potrafiło dostrzec wagę tego szczytu. Państwo przyjęliście koncepcję opozycji totalnej, odporni na argumenty, nie dostrzegacie swoich zaniedbań. Ja nie twierdzę… Nie chcę teraz oceniać, z jakich powodów one wystąpiły.\nJeśli jednak pan pyta o kwestię prawa unijnego, to odpowiem panu tak: są sytuacje, w których dobro niższej wartości poświęca się na rzecz dobra wyższej wartości. Ja rozumiem, że państwo byście byli szczęśliwi, gdyby ten szczyt NATO nie doszedł do skutku i gdyby rząd ogłosił, że nie można go przeprowadzić, bo państwo nie przygotowaliście tego szczytu. Tylko jeszcze raz chcę powiedzieć: to pana koledzy polityczni odpowiadają za to, pan również. Odpowiadacie za to, że wcześniej ten szczyt nie został przygotowany pod względem organizacyjnym. Tak więc zasada „im gorzej dla szczytu NATO, tym lepiej dla Platformy Obywatelskiej” w tym wypadku nie będzie działała, bo to wy odpowiadacie za te wszystkie zaniedbania. My powinniśmy przyjść jesienią tego roku i wiedzieć, że wszystkie procedury są wdrożone, i bezpiecznie w lutym i w marcu je kończymy, tak żeby mieć zapas czasu i być do szczytu NATO przygotowani. O to, dlaczego jesteśmy w bardzo trudnej sytuacji, dlaczego przygotowujemy tę specustawę, proszę pytać swoich kolegów, a nie obecny rząd. Dziękuję.\nPanie Ministrze, mam pytanie… Oczywiście nie neguję sensowności tej ustawy, jest potrzeba jej uchwalenia i według mnie to jest poza dyskusją. Mam tylko pytanie: czy sensownie było umieścić art. 2 z datą końcową obowiązywania tej ustawy? Pytanie jest też takie: jeśli to jest ustawa epizodyczna, która i tak zostanie skonsumowana, tak to nazwijmy, w okolicach szczytu, tzn. po szczycie jej postanowienia staną się jakby bezprzedmiotowe, to czy nie lepiej byłoby po prostu zrezygnować z daty końcowej? Bo i tak w większości zamówienia, które będą realizowane, zostaną jakby sfinalizowane przed szczytem, a ewentualnie te, które pojawiłyby się po szczycie, bo takie przecież też mogą być… Dawanie sobie daty końcowej może być niebezpieczne, no bo to jest niedługi czas, bodajże 5 czy 6 dni od zakończenia szczytu. Dlatego stawiam pytanie, czy nie lepiej zrezygnować z art. 2, który wygasza działanie ustawy tak, jakbyśmy to siekierką ucinali, zgodnie z określoną datą.\nJeżeli można… Zasady techniki prawodawczej wymagają, aby w przypadku ustawy epizodycznej był wskazany termin końcowy, tym bardziej ze względu na to, co podnosił pan senator Florek, mianowicie że w przypadku ustawy epizodycznej, która bardzo szybko zostanie wyrugowana z polskiego porządku prawnego, zostanie zakończony okres jej obowiązywania… Również kwota nie jest de facto ogromna, łącznie to jest około 150 milionów zł wydatków na szczyt NATO. Wszystko to powoduje, że my nie oceniamy, iż ta sytuacja stanowi jakiekolwiek zagrożenie w przypadku późniejszych postępowań przed Komisją Europejską. W związku z tym jak najbardziej ten termin końcowy jest potrzebny. Jest on troszeczkę wydłużony ponad to, ile potrwa sam szczyt NATO – to kilka dni później, aniżeli skończy się szczyt NATO – dlatego że mogą być pewne usługi, które będą wykonywane po szczycie NATO, a które są związane z tym szczytem, jak na przykład usługi związane ze sprzątaniem terenu i zabezpieczeniem pewnych elementów. I dlatego termin został tak określony. I na to, że ten termin musi być, wskazują również służby legislacyjne. Dziękuję.\nJa oczywiście nie przyjmuję pana retoryki, że ja byłbym szczęśliwy, albo moi koledzy, którzy odpowiedzialni za to… W Senacie obowiązuje troszeczkę inna retoryka niż w Sejmie i my staramy się rozwiązywać problemy dla dobra nas wszystkich, dla dobra interesu państwa, i proszę tak to traktować. A takie wypowiedzi polityczne, moim zdaniem, akurat w tym miejscu, gdy szukamy dobrych rozwiązań, może niekoniecznie na dzisiaj, może na przyszłość, bo za chwilę może będzie jakaś kolejna bardzo istotna impreza… A już wiemy o lipcowej wizycie papieża, o Światowych Dniach Młodzieży. Więc żeby może nie trzeba było uchwalać kolejnych specustaw w związku z tymi uroczystościami…\nPanie Ministrze, pewno różne przyczyny można tu wymieniać. Ja mógłbym powiedzieć, że może jakaś tam wymiana przeprowadzana w wojsku też jest niekorzystna i może też wpływa na opóźnienie – ale nie chcę wchodzić w taką retorykę. Jedno jest pewne: oczywiście trzeba ten szczyt dobrze przygotować.\nCo do tego, co pan mówił o 95%, że pewno w 90% udałoby się, a w kilku procentach coś by nie wyszło, to oczywiście akurat art. 4 pkt 5 jak najbardziej byłby do zastosowania, jeżeli do takiej sytuacji by nie doszło. Ale nie chcę już negować tej kwestii i prowadzić dalszej dyskusji w tej sprawie. Fakt jest faktem: trzeba ten szczyt dobrze przygotować.\nMamy kolejną specustawę, na szczęście obowiązującą krótko, do 15 lipca. W związku z tym dobrze jest pomyśleć, żeby w przyszłości, przy okazji kolejnych ważnych uroczystości nie trzeba było kolejny raz tworzyć specustaw. Bo specustaw w Polsce mieliśmy już dużo, a terminy niektórych, choć miały być krótkie, potem są przedłużane i takie specustawy obowiązują dłużej. Tak więc ja nie neguję, apeluję tylko o spokój. To jest ważne spotkanie, musi być dobrze zabezpieczone i oczywiście wynika z tego to, że ta specustawa jest nieodzowna. Dziękuję bardzo.\nPanie Ministrze, czy pan chce się…\nJa bardzo dziękuję panu senatorowi. Naprawdę jest to ustawa epizodyczna. Nie możemy dzisiaj przewidzieć, które z postępowań zakończyłoby się brakiem sukcesu – a wtedy zastosowanie klauzuli bezpieczeństwa państwa byłoby już w ogóle niemożliwe. Dlatego musimy zastosować ją w taki właśnie sposób.\nPragnę też tylko zauważyć, Panie Senatorze, że w przypadku Światowych Dni Młodzieży – i o tym również media wielokrotnie już informowały – także jest przygotowywana specustawa. I to o dużo szerszym zakresie obowiązywania. Bo, jak wynika z wiedzy, którą ja dysponuję, w tym przypadku też pewne elementy nie zostały niestety przygotowane. I zgadzam się z tym, że bez względu na to, kto sprawuje władzę, kto odpowiada… powinniśmy przewidywać takiego rodzaju imprezy dużo wcześniej. Mechanizm państwowy powinien działać tak, ażeby nawet w przypadku zmiany rządu móc sprawnie nad tym przejść i zorganizować każdą takiego rodzaju imprezę. Każda specustawa jest złem koniecznym, powinniśmy jak najrzadziej stosować takiego rodzaju rozwiązania, bo one pokazują, że państwo polskie po prostu nie funkcjonuje tak, jak byśmy chcieli. Dziękuję.\nCzy są jakieś zgłoszenia? Nie.\nSą jakieś ogłoszenia, Panie Senatorze? Bardzo proszę.\nInformuję, że posiedzenie Komisji Ustawodawczej poświęcone rozpatrzeniu ustawy o zmianie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz niektórych innych ustaw, druk senacki nr 113, odbędzie się dziś, 17 marca, w sali plenarnej 15 minut po ogłoszeniu przerwy w obradach.\nNastępnie w tej samej sali odbędzie się wspólne posiedzenie Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji poświęcone pierwszemu czytaniu projektu uchwały w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, druk senacki nr 114. Dziękuję.\n(Przerwa w obradach od godziny 10 minut 58 do godziny 13 minut 01)\nWysoka Izbo, proponuję uzupełnienie porządku obrad o punkty: ustawa o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw – i rozpatrzenie tego punktu jako punktu trzynastego porządku obrad; drugie czytanie projektu uchwały w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Radia Europy – i rozpatrzenie tego punktu jako punktu czternastego porządku obrad.\nJeżeli nie usłyszę sprzeciwu, uznam, że Wysoka Izba przyjęła przedstawione propozycje. Nie ma sprzeciwu.\nPunkt 13. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw\nPrzystępujemy do rozpatrzenia punktu trzynastego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw.\nTekst ustawy zawarty jest w druku nr 113, a sprawozdanie komisji – w druku nr 113 A.\nProszę sprawozdawcę Komisji Ustawodawczej, senatora Marka Pęka, o przedstawienie sprawozdania komisji.\nSkomplikowana nazwa tej ustawy może sugerować, że chodzi tutaj o jakieś bardzo złożone zmiany, a tak naprawdę wszystkie te zmiany zmierzają do jednego: trzeba opóźnić wejście w życie – czyli przedłużyć okres vacatio legis – zmian związanych z pracami nad budową systemu teleinformatycznego, które mają doprowadzić do tego, że będzie możliwe składanie wniosków w postępowaniu wieczystoksięgowym właśnie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. To dotyczy notariuszy, notariusze będą mieli takie uprawnienia. To są zmiany mające usprawnić postępowanie wieczystoksięgowe.\nKrajowa Rada Notarialna zgłaszała, że jeszcze prowadzone są testy tego systemu przez użytkowników, a więc przez notariuszy. Występują pewne problemy natury informatycznej, elektronicznej. W przypadku prostych wniosków system funkcjonuje prawidłowo, ale w przypadku bardziej skomplikowanych wniosków wieczystoksięgowych ujawniają się pewne mankamenty tego systemu. W związku z tym należy dać czas przedstawicielom Krajowej Rady Notarialnej, aby ten system dopracowali. To są czynności bardzo precyzyjne, bardzo ważne z punktu widzenia funkcjonowania ksiąg wieczystych, w związku z tym przesunięcie w czasie wejścia w życie tych przepisów jest jak najbardziej uzasadnione.\nJeżeli chodzi o prace komisji, to komisja po wysłuchaniu przedstawiciela ministerstwa jednomyślnie podjęła w głosowaniu decyzję, żeby takie przesunięcie wprowadzić. To tyle.\nMinisterstwo Sprawiedliwości reprezentuje pan minister Łukasz Piebiak. Witamy, Panie Ministrze.\nSzanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo!\nPowiem w wielkim skrócie, ponieważ ustawa, jak pan poseł sprawozdawca słusznie powiedział, ma długi tytuł, a treść krótką, do tego zupełnie nieskomplikowaną, jeżeli chodzi o meritum, choć może legislacyjnie wygląda to troszeczkę bardziej skomplikowanie.\nUzasadnienie zasadniczej części ustawy, czyli przepisów od art. 3 do art. 6, jest dokładnie takie, jakie podał pan senator sprawozdawca, tzn. mamy system, system jest gotowy, ale system nie jest jeszcze w stanie obsłużyć trudniejszych wniosków. Wiadomo, że bezpieczeństwo prawne wszystkich obywateli i całego biznesu spoczywa na prawidłowym funkcjonowaniu systemu wieczystoksięgowego.\nW sytuacji, w której 1 kwietnia – zgodnie z tą ustawą, która taki termin nakładała, ustawą z 15 stycznia 2015 r. – wystartowalibyśmy i notariusze zaczęliby składać wnioski o wpisy do ksiąg wieczystych za pomocą systemu teleinformatycznego, jego funkcjonowanie nie byłoby doskonałe, zawieszałby się, odrzucał wnioski bez podstawy itd. Wprowadziłoby to zamieszanie i niepewność prawną w stosunkach społeczno-gospodarczych, czego za wszelką cenę należy uniknąć. Dlatego Ministerstwo Sprawiedliwości w pełni popiera poselski projekt, który pozwoli na dopracowanie systemu i wyeliminowanie tych uchybień.\nW pierwotnym przedłożeniu poselskim pojawiała się data 8 września 2016 r. Myśmy zrobili wszystko, co możliwe – jako że to nasz departament informatyzacji te prace nadzoruje – ażeby to przyspieszyć, ażeby te zmiany, które są dobrymi zmianami, weszły w życie jak najszybciej. Data 1 lipca jest datą optymalną. Ostatecznie na tym stanęło i tak izba niższa parlamentu to uchwaliła. Ja oświadczam, że my będziemy gotowi do tego, żeby wystartować z tym systemem 1 lipca.\nSygnały Krajowej Rady Notarialnej o pewnych niedoskonałościach rzeczywiście się potwierdziły. Potraktowaliśmy je poważnie. Niepoważne byłoby zignorowanie ich i taki skok do basenu, w którym nie ma wody.\nDodatkowo są tylko 2 tzw. zmiany czyszczące. Jedna dotyczy dodania słowa „wojskowy” w art. 1 w ustawie o pracownikach sądów i prokuratury, ponieważ omyłkowo zostało ono usunięte w jednej z poprzednich nowelizacji. Tak samo w art. 2 akceptujemy zmianę, popieramy poselski projekt w zakresie zamiany określania „Prokuratura Generalna” na określenie „Prokuratura Krajowa”, ponieważ taka już istnieje. Niedoróbki legislacyjne, które się pojawiły, trzeba wyeliminować, dlatego projekt poselski zawiera także te 2 zmiany czyszczące, a zasadniczy cel i funkcja projektu są takie, jakie pan senator sprawozdawca przedstawił. Dziękuję bardzo.\nProszę o pozostanie jeszcze przez chwilę.\nPanie Ministrze, ja zadam pytanie, które może troszeczkę wykracza poza materię tej ustawy, ale ponieważ jakoś osobiście jestem zainteresowany tą tematyką, a jest okazja, żeby powiedział pan o tym kilka słów, to zapytam. Na czym w tym systemie ma polegać rola notariusza? Jak to usprawni pracę sądów wieczystoksięgowych? Jak to zwiększy bezpieczeństwo obrotu? Byłbym bardzo wdzięczny za przybliżenie tego zagadnienia.\nWysoka Izbo, nowy system jest systemem, który zakłada przejście z dotychczasowego tradycyjnego systemu dokumentacji papierowej, czyli aktów notarialnych sporządzanych na papierze, w określonym uroczystym trybie, w obecności notariusza oraz stron, które dokonują czynności… Następnie, tak jak to znamy z tradycji, notariusz osobiście czy też ktoś z jego kancelarii albo za pośrednictwem poczty dostarcza wnioski, które są zawarte w aktach notarialnych – chodzi o wnioski o dokonanie wpisów w księgach wieczystych – do sądu. Zastąpienie tej tradycyjnej formy doręczenia osobistego, przez posłańca czy też za pośrednictwem poczty formą teleinformatyczną w sposób oczywisty przyspieszy postępowanie – wniosek znajdzie się w sądzie nie po kilku dniach po sporządzeniu aktu, tylko natychmiast. Jest również oczywiste, że podniesie to poziom bezpieczeństwa obrotu, gdyż… No, sąd po prostu szybciej to rozpozna. Tak więc to, co mogłoby się wydarzyć od momentu, w którym zostało złożone oświadczenie woli w akcie notarialnym, do momentu, w którym sąd wieczystoksięgowy poweźmie wiadomość… Ten okres się skraca, a im jest krótszy, tym mniejsze jest ryzyko, że zdarzy się coś, co mogłoby, powiedziałbym, wywołać stan niepewności prawnej. To nie jest duża zmiana w systemie prawnym jako takim – to nie jest zmiana prawa materialnego – ale to jest zmiana o charakterze istotnym z punktu widzenia praktyki funkcjonowania obrotu cywilnoprawnego, w tym gospodarczego w Polsce. To przenosi nas na wyższy poziom, a w XXI wieku do tego właśnie powinniśmy dążyć. Dziękuję.\nProszę o zadanie pytania pana senatora Żaryna.\nJa też, jeśli można, zadam pytanie wykraczające – nie wiem jak znacznie – poza treść tego, o czym mówimy. Chodzi o wpisy zaległe do ksiąg wieczystych. Czy taka kategoria istnieje? Jak głęboko ona sięga w czasie z racji braku tegoż systemu? Jakie w związku z tym widzi pan czasowe możliwości usunięcia po 1 lipca pewnego balastu, który funkcjonuje, z punktu widzenia prawa własności? Mówię o tym z pewnej perspektywy, nie tylko perspektywy całej Polski, ale z perspektywy konkretnego jej fragmentu, to znaczy ziem zachodnich i północnych. Czy dzięki temu systemowi zaistnieje możliwość, że dokonana zostanie pewna korekta co do czasu wypełniania ksiąg wieczystych dotyczących prywatnej własności polskiej na tych terenach ziem zachodnich i północnych?\nDziękuję bardzo, Panie Senatorze, za to pytanie. Choć ono rzeczywiście jest dość luźno powiązane z tym, nad czym dzisiaj Wysoki Senat obraduje. Postaram się odpowiedzieć w ten sposób. Sama zmiana systemu z modelu tradycyjnego na model teleinformatyczny problemu zaległości w ujawnianiu rzeczywistego stanu rzeczy w księgach wieczystych… Taka próba kilka lat temu była podjęta, ale zakończyła się, powiedzmy, umiarkowanym sukcesem, że tak to oględnie skomentuję. Związek pomiędzy tymi… Postępowanie wieczystoksięgowe jako całość powinno oczywiście się przyspieszyć, sąd pewnie troszeczkę zostanie odciążony, ale bardziej na etapie pracy sekretarskiej, to znaczy odpakowywania tej korespondencji, przedstawiania jej referendarzowi czy sędziemu – to głównie są referendarze, ale czasami jeszcze sędziowie… Problem zaszłości historycznych jest problemem innym, ale wymagającym, jak się wydaje, uregulowania. Jednak na pewno nie w tej ustawie. Oczywiście są zaległości w sądach wieczystoksięgowych, ale musiałbym zebrać odpowiednie dane… Nie jestem przygotowany, bo luźno się to wiąże z omawianą tematyką. Zakładam, że te zaległości będą likwidowane. Ale problem, o którym pan senator wspomina, nie wynika z opieszałości – zawinionej bądź nie – sądów wieczystoksięgowych, tylko z tego, że nie wpływają wnioski. Wniosek nie wpłynie, sąd wieczystoksięgowy go nie rozpozna, koniec, kropka. Dziękuję bardzo.\nCzy ktoś z państwa ma jeszcze pytania do przedstawiciela rządu? Nie widzę zgłoszeń.\nJa tylko króciutko. Chciałbym, niejako wykraczając poza ten punkt, w ramach którego mówimy tylko o przesunięciu w czasie wejścia w życie pewnych przepisów, odnieść się do ich strony merytorycznej. Bardzo się cieszę, że takie zmiany w prawie zachodzą, że notariusze otrzymują takie dodatkowe kompetencje. To jest pewien ciąg zmian dotyczących unowocześniania pracy notariusza. Pierwszym wyłomem było stworzenie możliwości korzystania przez notariuszy z elektronicznego systemu ksiąg wieczystych. To już był ogromny postęp. Zanim to zostało wprowadzone w życie, notariusz był zdany na papierowe księgi, na wycieczki do sądu, wiadomo, że było to pracochłonne, czasochłonne. Teraz notariusz na bieżąco może sprawdzać stan ksiąg wieczystych, można w systemie elektronicznym pobrać prawomocne, wiarygodne odpisy z ksiąg wieczystych o takiej samej wartości dowodowej, prawnej jak te papierowe. W tej chwili pojawia się kolejny etap podnoszenia bezpieczeństwa obrotu notarialnego. Wiadomo bowiem, o czym już skrótowo mówił pan minister, że istnieje etap niepewności prawnej pomiędzy momentem podpisania aktu notarialnego przez notariusza a jego dotarciem do sądu i uczynieniem w sądzie odpowiedniej wzmianki, że akt notarialny o określonej treści miał miejsce. To jest ten moment, kiedy teoretycznie istnieje możliwość, że nieuczciwy kontrahent np. kilkakrotnie obróci tą samą nieruchomością, a w sądzie nie będzie o tym wzmianki. Teraz ograniczamy takie ryzyko, bo zaraz po podpisaniu aktu notarialnego w systemie elektronicznym ksiąg wieczystych pojawi się wzmianka o dokonaniu konkretnej czynności. Tak że są to zmiany jak najbardziej w dobrym kierunku, nowoczesne, mające na celu podnoszenie bezpieczeństwa obrotu prawnego. Oby tak dalej. Dziękuję bardzo.\nProszę o zabranie głosu pana senatora Pocieja.\nJa również bardzo króciutko. Chciałbym tylko zwrócić uwagę szanownych kolegów na jedną sprawę. Otóż prezentacja, której dokonał pan senator Pęk, i to, co mówił pan minister, są o tyle mylące, że ta ustawa nie dotyczy tylko i wyłącznie tego, że są kłopoty z wdrożeniem systemu elektronicznego. Bo to, że jakiś system może nie zadziałać, wszyscy wiemy z doświadczenia i nikt o to pretensji nie ma. Ale tych kwestii dotyczą tak naprawdę art. 3, art. 4 i może art. 6. Tymczasem, Panie Ministrze, Wysoka Izbo, Szanowni Koledzy, pozostałe trzy punkty są dlatego, że przyjmujemy ustawy na kolanie, i nawet Ministerstwo Sprawiedliwości, wiedząc, jak ciekawe zmiany ma nam do zaproponowania – np. że teraz mamy Prokuraturę Krajową, a nie generalną itd. – no, nie do końca panuje nad tym materiałem. I dlatego to poprawiamy – bo możemy, i to nie jest żadna wpadka. Ale jeżeli tempo procedowania będzie tak szybkie, to jestem pewien, że będziemy poprawiali dużo grubsze błędy. A jeśli będzie więcej czasu na zastanowienie się i trochę więcej pracy, i spokoju, to nie będziemy musieli procedować takich ustaw jak w tej chwili. Dziękuję bardzo.\nPunkt 14. porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy\nPrzystępujemy do rozpatrzenia punktu czternastego porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.\nPrzypominam, że projekt ten został wniesiony przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji i zawarty jest w druku nr 114, a sprawozdanie komisji – w druku nr 114 S.\nProszę sprawozdawcę, przewodniczącego komisji, pana senatora Seweryńskiego, o przedstawienie wspólnego sprawozdania komisji o projekcie uchwały.\nKomisja Ustawodawcza oraz Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji przedstawiają Wysokiemu Senatowi projekt następującej uchwały.\n„Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.\nNadia Sawczenko jest więźniem politycznym, porwanym na terytorium Ukrainy i od ponad półtora roku bezprawnie przetrzymywanym przez władze Federacji Rosyjskiej.\nUwolnienie Nadii Sawczenko jest ciągle odkładane w czasie, co zagraża jej życiu, ponieważ w proteście przeciw bezprawiu ukraińska deputowana prowadzi głodówkę. Przetrzymywanie Nadii Sawczenko w więzieniu jest rażącym naruszeniem podstawowych wolności i praw człowieka, przeciwko czemu podnoszone są powszechne protesty.\nSenat Rzeczypospolitej Polskiej przyłącza się do tych protestów i apeluje do władz Federacji Rosyjskiej o natychmiastowe zwolnienie Nadii Sawczenko.\nPanie Senatorze Sprawozdawco, na posiedzeniu komisji, zdaje się, było głosowanie. Tak? Jaki był wynik tego głosowania?\nProjekt uchwały został przyjęty jednomyślnie. Dodam jeszcze – nie zdradzając przecież żadnych poufnych informacji – że wcześniej ten projekt był dyskutowany na posiedzeniu obu klubów. Został nam przekazany, do ostatniej chwili wspólnie go poprawialiśmy i jednomyślnie go przyjęliśmy.\n(Głos z sali: Jedna osoba się wstrzymała.)\nTak, pan senator ma rację, jeden senator wstrzymał się od głosu.\nPanie Profesorze, mam takie pytanie: jakie są nadzieje na to, że sprawa pani Sawczenko zostanie pozytywnie rozstrzygnięta?\nPanie Senatorze, o nadziejach obie komisje nie dyskutowały.\nPan senator Pociej chciałby zadać pytanie. Tak?\n(Senator Aleksander Pociej: Nie, pan senator już sprostował informację, tak że…)\n(Senator Michał Seweryński: Jeśli wolno, Panie Marszałku, to…)\nJa prywatnie zadawałem sobie takie samo pytanie, jakie zadał pan senator Jackowski, i myślę, że wszyscy – chociaż o tym nie dyskutowaliśmy – mamy cichą nadzieję, że nasz głos nie pozostanie bez echa.\nA czy na posiedzeniu komisji była mowa o tym, czy inne parlamenty podjęły podobne inicjatywy?\nCzy macie państwo jeszcze pytania do sprawozdawcy? Nie widzę zgłoszeń.\nOczywiście bardzo ważny jest los Nadii Sawczenko, oficera ukraińskiej armii, ale w tym, co się z nią dzieje, jest jakby… To, co się z nią dzieje, pokazuje, co się w ogóle dzieje na wschodzie Ukrainy. Na wschodzie Ukrainy trwa agresja Rosji, do której Rosja się nie przyznaje. Jednak dla wszystkich obserwatorów jest oczywiste, że to nie jest tylko agresja polityczna i informacyjna, że to nie jest tylko agresja propagandowa. Na terytorium Ukrainy w kwietniu ubiegłego roku było około 8 tysięcy żołnierzy rosyjskich w kilku grupach uderzeniowych. Było tam mniej więcej 500 czołgów rosyjskich, 500 systemów rakietowych, systemy obrony przeciwlotniczej S-300. Były tam też najnowsze systemy, które weszły do uzbrojenia armii rosyjskiej rok wcześniej czy dwa lata wcześniej, w 2012 r. Rosjanie twierdzą, że ta broń to jest broń separatystów, zdobyta od armii ukraińskiej, ale fakty temu przeczą. Podczas walk w okolicach Mariupola w sierpniu ubiegłego roku używano systemów, które były na wyposażeniu tylko armii rosyjskiej. Jest też inna kwestia, wydaje się już, jasna. Ustalono, że samolot cywilny, w którym większość pasażerów stanowili obywatele Holandii, został zestrzelony pociskiem systemu rosyjskiego. Rosja wykonuje różnego typu wygibasy propagandowe, żeby stwierdzić, że akurat to zrobili Ukraińcy, ale holenderska komisja do spraw wypadków nie stawia tu znaków zapytania.\nTo, co się dzieje z Nadią Sawczenko, dzieje się także z wieloma innymi ukraińskimi obywatelami i żołnierzami. Nadia Sawczenko została porwana z terytorium Ukrainy, przewieziona do Rosji i rosyjski sąd – nie wiadomo, na jakich podstawach – sądzi ją także za nielegalne przekroczenie granicy. I tutaj się opowiada taką właśnie historię, że Nadia Sawczenko przekroczyła nielegalnie granicę Ukrainy i Rosji, a kiedy znalazła się na terytorium Rosji, oddała się w ręce władz rosyjskich. No, jest to historia, w którą chyba nikt, jak się wydaje, nie może wierzyć. Jednak Rosjanie, Rosjanie karmieni propagandą putinowską, w to wierzą. I wierzą, że walczą z nacjonalistami spod znaku Bandery, z faszystami, że znowu, tak jak w II wojnie światowej, oswobadzają tę część Europy od faszystów. I Nadia Sawczenko znajduje się w sytuacji bardzo trudnej. To jest młoda kobieta siedząca od dłuższego czasu w więzieniu rosyjskim, która co chwilę podejmuje głodówki, niewątpliwie zagrażające jej zdrowiu, a może także życiu. I to jest pokazanie, jak wyglądają praworządność i prawo w Rosji, w jaki sposób można używać siły, nie zwracając uwagi na prawo, na praworządność i na umowy międzynarodowe. Bo żadne umowy międzynarodowe nie pozwalają uprowadzać żołnierza z terytorium jego własnego kraju do innego kraju i stawiać go przed sądem za to, że walczył przeciwko agresji. Przypomnę, że podobna sprawa była z oficerem służb jednego z państw bałtyckich, który też został zwabiony na terytorium Rosji, tam aresztowany i skazany za nielegalne przekroczenie granicy i za szpiegostwo przeciwko Rosji, czyli za to, co robił w ramach struktur własnego państwa.\nDlatego to dobrze, że podejmujemy taką uchwałę, dobrze, że zajmujemy się Nadią Sawczenko, bo uchwała dotyczy oczywiście indywidualnej kobiety, ale sprawa ma charakter znacznie szerszy. Podkreślam: sprawa ma charakter znacznie szerszy, dlatego że to, co robi Rosja na terenie Ukrainy, to, że Rosja odrywa fragmenty Ukrainy – niektóre fragmenty, jak Krym, już oderwała, a potem sięgnęła po Donbas i Ługańsk, które nazwała Noworosją – jest bardzo niebezpieczne. To jest bardzo niebezpieczny precedens. Pamiętajmy, że wtedy, kiedy tereny Ługańska i Doniecka nazywane były Noworosją, tereny obecnej Polski nazywane były Priwislinskim Krajem. I to jest problem, który dotyczy także nas, choć w tej chwili tylko teoretycznie. Popieram omawiany projekt uchwały. (Oklaski)\nCzy ktoś z państwa chce jeszcze zabrać głos w dyskusji? Nie.\nNie ma przemówień do protokołu?\nWysoka Izbo, w związku z tym, że jutro będziemy rozpatrywali jeszcze jeden punkt porządku obrad, specustawę… Na posiedzeniu konwentu zdecydowaliśmy, że lepiej przedłużyć obrady do jutra, niż przyjeżdżać na oddzielne posiedzenie.\nZarządzam w tej chwili 15-minutową przerwę, potem przegłosujemy wszystkie dotychczasowe punkty, po czym będzie przerwa do jutra do godziny 12.00, kiedy to rozpatrzymy tę jedną ustawę, która będzie jutro rano w Sejmie.\nOgłaszam przerwę do 13.50. O 13.50 będą głosowania nad wszystkimi dotychczasowymi punktami.\n(Przerwa w obradach od godziny 13 minut 34 do godziny 13 minut 50)\nWznawiam obrady, Szanowni Państwo. Proszę o ciszę.\nPrzypominam, że wniosek Komisji Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich w tej sprawie zawarty jest w druku nr 110.\nKomisja Regulaminowa, Etyki i Spraw Senatorskich na posiedzeniu w dniu wczorajszym jednogłośnie przyjęła projekt uchwały Senatu w sprawie zmian w składzie komisji senackich. Projekt brzmi następująco.\nSenat Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 13 ust. 2 Regulaminu Senatu, odwołuje: senatora Jana Marię Jackowskiego z Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz senatora Marka Martynowskiego z Komisji Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich.\nSenat Rzeczypospolitej Polskiej wybiera: senator Annę Marię Anders do Komisji Obrony Narodowej oraz Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą; senatora Jana Marię Jackowskiego do Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą; senatora Marka Martynowskiego do Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji.\nGłosowało 77 senatorów, 75 – za, 1 – przeciw, 1 wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 3)\nPunkt 1. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks karny wykonawczy (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu pierwszego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks karny wykonawczy.\nW przerwie w obradach odbyło się posiedzenie Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, które ustosunkowały się do przedstawionych w toku debaty wniosków i przygotowały wspólne sprawozdanie w tej sprawie. Znajduje się ono w druku nr 105 Z.\nProszę sprawozdawcę, senatora Zbigniewa Cichonia, o przedstawienie sprawozdania komisji.\nStanowisko komisji jest takie, że postanowiono nie uwzględniać poprawek i przyjąć ustawę bez zmian.\nCzy senator wnioskodawca…\n(Senator Sprawozdawca Zbigniew Cichoń: Z tym że jedna poprawka została w ogóle wycofana.)\n(Senator Stanisław Gogacz: Autor wycofał wszystkie.)\n(Senator Sprawozdawca Zbigniew Cichoń: To znaczy autor, który złożył poprawki, wycofał je.)\nCzy senator wnioskodawca Jan Rulewski chce...\n(Senator Sprawozdawca Zbigniew Cichoń: Oczywiście nie dotyczy to mojej osoby, bo ja swoich poprawek nie wycofałem.)\n(Głos z sali: …Ale ktoś może podtrzymać.)\nDobrze. Nie widzę na sali pana senatora Rulewskiego, ale przypominam, że senator Jan Rulewski wycofał swoje wnioski: punkt II, poprawka nr 1, 2 i 3 z druku nr 105 Z.\nKto z państwa jest za przyjęciem ustawy?\nGłosowało 82 senatorów, 79 – za, 3 – przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 4)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks karny wykonawczy.\nPunkt 2. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu drugiego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw.\nW przerwie w obradach odbyło się posiedzenie Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, które ustosunkowały się do przedstawionych w toku debaty wniosków i przygotowały wspólne sprawozdanie w tej sprawie. Znajduje się ono w druku nr 104 Z.\nProszę państwa, komisja postanowiła przyjąć ustawę bez poprawek.\nDziękuje, Panie Senatorze.\nW imieniu mniejszości, zgodnie z wnioskiem mniejszości, proponuję – to pierwsza wersja – odrzucenie ustawy, a jeżeli ten wniosek nie zostanie przyjęty, to głosowanie za przyjęciem poprawek nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14. Dziękuję bardzo.\nPrzypominam, że wnioski w trakcie dyskusji zgłosili: pani senator Lidia Staroń, pan senator Zbigniew Cichoń, pani senator Bogusława Orzechowska, senator Margareta Budner, senator Robert Mamątow, senator Wojciech Piecha, senator Józef Zając, senator Michał Seweryński.\nKto z państwa jest za wnioskiem o odrzucenie ustawy?\nGłosowało 82 senatorów, 27 – za, 53 – przeciw, 2 wstrzymało się od głosu. (Głosowanie nr 5)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że wniosek został odrzucony.\nGłosowało 84 senatorów, 51 – za, 28 – przeciw, 5 wstrzymało się od głosu. (Głosowanie nr 6)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, ze Senat podjął uchwałę w sprawie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw.\nPowracamy do rozpatrywania punktu trzeciego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji.\nKomisja Kultury i Środków Przekazu przedstawiła projekt uchwały, w którym wniosła o przyjęcie tej ustawy bez poprawek – druk senacki nr 92 A.\nGłosowało 84 senatorów, 84 – za, nikt nie głosował przeciw ani się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 7)\nPunkt 4. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu czwartego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw.\nW przerwie w obradach odbyło się posiedzenie Komisji Budżetu i Finansów Publicznych, która ustosunkowała się do przedstawionych w toku debaty wniosków i przygotowała sprawozdanie w tej sprawie. Znajduje się ono w druku nr 94 Z.\nW dniu 17 marca komisja rozpatrzyła wnioski zgłoszone w trakcie debaty w dniu 16 marca nad ustawą o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw i przedstawia Wysokiemu Senatowi stanowisko akceptujące poprawki nr 1–41.\nW trakcie prac komisji były rozpatrywane poprawki zgłoszone przez przewodniczącego komisji. Były to poprawki wychodzące naprzeciw sugestiom zgłoszonym w trakcie poprzedniego posiedzenia komisji, zgłoszonym przez Izbę Zarządzających Funduszami i Aktywami. Dotyczyły one obniżenia wysokości wymiaru kar możliwych do zastosowania przez regulatora, czyli Komisję Nadzoru Finansowego. W toku tamtego posiedzenia w zasadzie doszło do przyjęcia zgodnego stanowiska Komisji Nadzoru Finansowego i Ministerstwa Finansów, że proponowane w pierwotnym projekcie ustawy kary są zbyt wysokie i nieadekwatne do wielkości podmiotów operujących na rynku polskim. Dziękuję.\nCzy senator wnioskodawca, pan Grzegorz Bierecki, chce jeszcze zabrać głos?\n(Głos z sali: Czy możemy głosować w bloku?)\n(Senator Jadwiga Rotnicka: Nie możemy.)\nPoprawka nr 1 dodaje definicję pojęcia „dane kontaktowe”.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 8)\nPoprawka nr 2 zmierza do określenia prawidłowej relacji pomiędzy alternatywnym funduszem inwestycyjnym a alternatywną spółką inwestycyjną.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 9)\nPoprawka nr 3 ma na celu precyzyjne wskazanie, że alternatywna spółka inwestycyjna prowadząca działalność w formie spółki komandytowej oraz komandytowo-akcyjnej może mieć tylko jednego komplementariusza będącego spółką kapitałową.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 10)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że poprawka nr 3 została przyjęta.\nPoprawka nr 4 koreluje ze sobą przepisy ustawy.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 11)\nStwierdzam, że poprawka nr 4 została przyjęta.\nPoprawka nr 5 precyzuje, że w przepisie mowa jest o spółce kapitałowej, a nie o spółce komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, której spółka kapitałowa jest komplementariuszem.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 12)\nWobec wyników ogłaszam, że poprawka nr 5 została przyjęta.\nPoprawka nr 6 zmierza do jednoznacznego określenia zasad ponoszenia kosztów procesu z powództwa depozytariusza przeciwko towarzystwu funduszy inwestycyjnych.\nKto z państwa jest za przyjęciem poprawki nr 6?\nGłosowało 87 senatorów, 87 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 13)\nPoprawka nr 7 obniża wysokość maksymalnych kar pieniężnych wprowadzanych do ustawy o funduszach inwestycyjnych w następstwie wdrożenia tzw. dyrektywy UCTIS.\nGłosowało 87 senatorów, 87 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 14)\nPoprawka nr 7 została przyjęta.\nPoprawka nr 8 obniża wysokość maksymalnych kar pieniężnych innych niż przewidziane przez dyrektywy unijne.\nGłosowało 87 senatorów, 87 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 15)\nPoprawka nr 9 eliminuje z ustawy budzące wątpliwości pojęcie „wprowadzanie do obrotu alternatywnych funduszy inwestycyjnych”.\nBardzo proszę państwa senatorów o głosowanie.\nGłosowało 84 senatorów, 84 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 16)\nPoprawka nr 10 uwzględnia, że aktywa netto mają wartość, a nie wysokość.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 17)\nPoprawka nr 11 dodaje przepis zmieniający, który wyeliminuje odesłanie do nieobowiązującej już ustawy.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 18)\nPoprawka nr 11 została przyjęta.\nPoprawka nr 12 dostosowuje wyliczenie do wprowadzenia do wyliczenia.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 19)\nPoprawka nr 12 została przyjęta.\nPoprawka nr 13 uwzględnia, że do prowadzenia działalności uprawnia wpis do rejestru, a nie sam rejestr.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 20)\nPoprawka nr 14 koreluje zakres odesłania z przepisem, do którego następuje odesłanie.\nPan marszałek Borusewicz jeszcze nie oddał głosu. Panie Marszałku, proszę zagłosować.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 21)\nPoprawka nr 15 eliminuje odesłanie, które wprowadza w błąd.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 22)\nPoprawka nr 16 eliminuje wątpliwości odnośnie do terminu ważności prospektu emisyjnego.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 23)\nPoprawka nr 16 została przyjęta.\nPoprawka nr 17 eliminuje pozorną zmianę.\nProszę głosować, Państwo Senatorowie.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 24)\nPoprawka nr 17 została przyjęta.\nPoprawka nr 18 eliminuje fragment przepisu będący powtórzeniem innej regulacji.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 25)\nPoprawka nr 18 została przyjęta.\nPoprawka nr 19 eliminuje wątpliwości, które państwo będzie państwem macierzystym emitenta, w przypadku gdy papiery wartościowe emitenta przestaną być dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym we wcześniej wybranym państwie macierzystym, a pozostaną dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym innego państwa członkowskiego.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 26)\nPoprawka nr 19 została przyjęta.\nPoprawka nr 20 uwzględnia, że w dniu 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa – Prawo restrukturyzacyjne.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 27)\nPoprawka nr 21 uwzględnia, że w przepisie, do którego następuje odesłanie, mowa jest o zakazach, a nie o obowiązkach.\nSenator Pociej, senator Bonkowski, bardzo proszę…\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 28)\nPoprawka nr 21 została przyjęta.\nPoprawka nr 22 formułuje odesłanie zgodnie z zasadami techniki prawodawczej.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 29)\nPoprawka nr 22 została przyjęta.\nPoprawka nr 23 ujednolica terminologię ustawy.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 30)\nPoprawka nr 24 zmierza do tego, aby obowiązki związane z obrotem akcjami spółek publicznych, które będą powstawały w przypadku zbywania akcji, nie obejmowały obowiązku ogłoszenia wezwań do zapisywania na sprzedaż lub zamianę akcji spółki.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 31)\nPoprawka nr 24 została przyjęta.\nPoprawka nr 25 koryguje błędne odesłanie.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 32)\nPoprawka nr 25 została przyjęta.\nPoprawka nr 26 eliminuje pozorną zmianę.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 33)\nPoprawka nr 26 została przyjęta.\nPoprawka nr 27 koryguje błędny spójnik i ujednolica terminologię ustawy.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 34)\nPoprawka nr 27 została przyjęta.\nPoprawka nr 28 eliminuje sformułowanie, które nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia maksymalnej wysokości kary pieniężnej.\nBardzo proszę, pan senator Klich…\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 35)\nPoprawka nr 28 została przyjęta.\nPoprawka nr 29 zmierza do zapewnienia zwięzłości ustawy.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 36)\nPoprawka nr 29 została przyjęta.\nPoprawka nr 30 eliminuje wewnętrzną sprzeczność w ustawie.\nBardzo proszę, jeszcze senator Borusewicz i senator Pociej…\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za. (Głosowanie nr 37)\nPoprawka nr 30 została przyjęta.\nPoprawka nr 31 uściśla odesłanie.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 38)\nPoprawka nr 31 została przyjęta.\nPoprawka nr 32 ujednolica terminologię ustawy.\nA senator Peczkis?\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie był przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 39)\nPoprawka nr 32 została przyjęta.\nPoprawka nr 33 formułuje odesłanie zgodnie z zasadami techniki prawodawczej.\nJeszcze pan senator Chróścikowski…\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, przeciw nikt nie głosował, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 40)\nPoprawka nr 33 została przyjęta.\nPoprawka nr 34 ujednolica terminologię ustawy.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 41)\nPoprawka nr 34 została przyjęta.\nPoprawka nr 35 koreluje przepis karny z przepisem materialnym.\nA senator Obremski?\n(Senator Jarosław Obremski: Już się poprawiłem.)\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 42)\nPoprawka nr 35 została przyjęta.\nPoprawka nr 36 eliminuje zbędny spójnik, ujednolicając sposób formułowania analogicznych przepisów.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 43)\nPoprawka nr 36 została przyjęta.\nPoprawka nr 37 skreśla zbędny wyraz.\nSenatorowie Gogacz i Ryszka jeszcze… Dobrze.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 44)\nPoprawka nr 37 została przyjęta.\nPoprawka nr 38 uwzględnia, że w przepisie jest mowa o wymogu, a nie o wymogach.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 45)\nPoprawka nr 38 została przyjęta.\nPoprawka nr 39 zmierza do tego, aby przepis czasowo utrzymujący w mocy dotychczasowe rozporządzenia odnosił się wyłącznie do tych rozporządzeń, które w następstwie nowelizacji stracą moc obowiązującą.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 46)\nPoprawka nr 39 została przyjęta.\nPoprawka nr 40 koreluję formułę przepisu czasowo utrzymującego w mocy dotychczasowe rozporządzenia z zasadami techniki prawodawczej.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt się nie wstrzymał. (Głosowanie nr 47)\nPoprawka nr 40 została przyjęta.\nPoprawka nr 41 zmierza do wyeliminowania wątpliwości w zakresie tego, który podmiot jest właściwy do wdrożenia mechanizmu korygującego.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 48)\nPoprawka nr 41 została przyjęta.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za przyjęciem ustawy, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 49)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie przyjęcia ustawy o zmianie ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym oraz ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających.\nPunkt 5. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym oraz ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu piątego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym oraz ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających.\nKomisja Budżetu i Finansów Publicznych przedstawiła projekt uchwały, w którym wniosła o przyjęcie tej ustawy bez poprawek. To druk senacki nr 102 A.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie był przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 50)\nPunkt 6. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o lasach oraz ustawy o ochronie przyrody (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu szóstego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o lasach oraz ustawy o ochronie przyrody.\nW przerwie w obradach odbyło się posiedzenie Komisji Środowiska, która ustosunkowała się do przedstawionych w toku debaty wniosków i przygotowała sprawozdanie w tej sprawie. Znajduje się ono w druku nr 101 Z.\nProszę senator sprawozdawcę Alicję Zając o przedstawienie sprawozdania komisji. Bardzo proszę, Pani Senator.\nKomisja Środowiska na posiedzeniu w dniu dzisiejszym zapoznała się z poprawkami senatora Wcisło, odrzuciła te poprawki w głosowaniu i proponuje przyjęcie ustawy bez poprawek. Dziękuję.\nCzy senator wnioskodawca Jerzy Wcisła chce jeszcze zabrać głos? Nie widzę…\n(Senator Jerzy Wcisła: W jednej sprawie, bo…)\n(Senator Jerzy Wcisła: W jednej sprawie. Chciałbym tylko poprawić moje nazwisko – Wcisła.)\n(Głos z sali: Nie słychać!)\nWcisła, przepraszam, Panie Senatorze.\n(Senator Jerzy Wcisła: To nie do pani marszałek, to było do pani senator. Wcisła.)\nBardzo proszę o ciszę. Bardzo proszę o ciszę, Państwo Senatorowie. Bardzo proszę.\nPrzystępujemy do głosowania nad wnioskiem Komisji Środowiska, popartym przez komisję, o przyjęcie ustawy bez poprawek.\nGłosowało 86 senatorów, 56 – za, 29 było przeciw, 1 senator wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 51)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie przyjęcia ustawy o zmianie ustawy o lasach oraz ustawy o ochronie przyrody.\nPunkt 7. porządku obrad: drugie czytanie projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu siódmego porządku obrad: drugie czytanie projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.\nSenat po przeprowadzeniu drugiego czytania projektu ustawy skierował projekt do Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Rodziny, Polityki Senioralnej i Społecznej i zobowiązał te komisje do przygotowania jeszcze na obecnym posiedzeniu Senatu dodatkowego sprawozdania. Znajduje się ono w druku nr 46 X.\nProszę sprawozdawcę, senatora Marka Borowskiego, o przedstawienie dodatkowego sprawozdania komisji.\nDo senackiego projektu tej ustawy została zgłoszona jedna poprawka. Komisja rekomenduje przyjęcie tej poprawki, o ile zdołałem zauważyć, chyba jednogłośnie. Dziękuję.\nObecnie senatorowie mogą zgłaszać trwające nie dłużej niż minutę zapytania do sprawozdawcy i wnioskodawcy w jednej osobie, senatora Marka Borowskiego, w związku z przedstawionym dodatkowym sprawozdaniem.\nW pierwszej kolejności zostanie przeprowadzone głosowanie nad zgłoszoną poprawką. Po przeprowadzeniu tego głosowania przystąpimy do głosowania nad przyjęciem projektu ustawy – druk nr 46 S – w całości ze zmianami wynikającymi z przyjętej poprawki.\nPoprawka rozszerza katalog osób uprawnionych do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby z bliskiej rodziny, jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia opieki innemu dziecku niż to, na które jest pobierane świadczenie pielęgnacyjne, a drugie z rodziców nie żyje albo uchyla się od sprawowania opieki.\nGłosowało 86 senatorów, 34 było za przyjęciem poprawki, 47 – przeciw, 5 wstrzymało się od głosu. (Głosowanie nr 52)\nWobec tego stwierdzam, że Senat poprawkę odrzucił.\nPrzystępujemy do głosowania nad przyjęciem przedstawionego przez komisję projektu ustawy oraz projektu uchwały w sprawie wniesienia do Sejmu tego projektu ustawy, zawartego w druku nr 46 S.\nKomisje proponują, aby Senat upoważnił senatora Marka Borowskiego do reprezentowania Senatu w dalszych pracach nad projektem ustawy.\nKto z państwa jest za przyjęciem projektu ustawy?\nGłosowało 86 senatorów, 86 głosowało za, głosów przeciw nie było, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 53)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat przyjął projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów i podjął uchwałę w sprawie wniesienia do Sejmu tego projektu ustawy.\nJednocześnie informuję, że Senat upoważnił senatora Marka Borowskiego do reprezentowania Senatu w dalszych pracach nad tym projektem.\nPunkt 8. porządku obrad: drugie czytanie projektu ustawy o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu ósmego porządku obrad: drugie czytanie projektu ustawy o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.\nPrzypominam, że komisje wnoszą o przyjęcie przez Senat projektu ustawy zawartego w druku nr 45 S.\nKomisje proponują ponadto, aby Senat upoważnił senatora Zbigniewa Cichonia do prezentowania stanowiska Senatu w dalszych pracach nad tym projektem.\nSenatorze Bonkowski, proszę jeszcze o zagłosowanie.\nGłosowało 86 senatorów, 84 było za, nikt nie był przeciw, 2 wstrzymało się od głosu. (Głosowanie nr 54)\nJednocześnie informuję, że Senat upoważnił senatora Zbigniewa Cichonia do prezentowania stanowiska Senatu w dalszych pracach nad projektem.\nPunkt 9. porządku obrad: drugie czytanie projektu ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu dziewiątego porządku obrad: drugie czytanie projektu ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych.\nPrzypominam, że komisje wnoszą o przyjęcie przez Senat projektu ustawy zawartego w druku nr 73 S.\nKomisje proponują ponadto, aby Senat upoważnił senatora Marka Pęka do prezentowania stanowiska Senatu w dalszych pracach nad tym projektem.\nProszę państwa senatorów o głosowanie.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 55)\nJednocześnie informuję, że Senat upoważnił senatora Marka Pęka do prezentowania stanowiska Senatu w dalszych pracach nad tym projektem.\nPunkt 10. porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie 80. rocznicy pierwszej deportacji ludności polskiej do Kazachstanu (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu dziesiątego porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie 80. rocznicy pierwszej deportacji…\n(Senator Kazimierz Kleina: Wygnanie. To było wygnanie.)\n…ludności polskiej do Kazachstanu.\nPrzypominam, że komisja wnosi o przyjęcie przez Senat jednolitego projektu uchwały zawartego w druku nr 108 S.\nGłosowało 84 senatorów, 84 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 56)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie 80. rocznicy pierwszej deportacji ludności polskiej do Kazachstanu.\nPunkt 11. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu jedenastego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.\nKomisja Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą oraz Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji przedstawiły projekt uchwały, w którym wnoszą o przyjęcie tej ustawy bez poprawek – druk senacki nr 112 A.\nGłosowało 86 senatorów, 86 – za, nikt nie głosował przeciw ani nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 57)\nPunkt 12. porządku obrad: ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją Szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 roku (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu dwunastego porządku obrad: ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją Szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 roku.\nKomisja Obrony Narodowej przedstawiła projekt uchwały, w którym wnosiła o przyjęcie tej ustawy bez poprawek – druk senacki nr 111 A.\nProszę państwa senatorów o oddanie głosów.\nGłosowało 85 senatorów, 62 – za, 1 – przeciw, 22 wstrzymało się od głosu. (Głosowanie nr 58)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją szczytu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w 2016 r.\nPunkt 13. porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu trzynastego porządku obrad: ustawa o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw.\nKomisja Ustawodawcza przedstawiła projekt uchwały, w którym wnosiła o przyjęcie tej ustawy bez poprawek – druk senacki nr 113 A.\nGłosowało 85 senatorów, 85 – za, nikt nie głosował przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 59)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie ustawy o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, ustawy o administracji podatkowej oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw.\nPunkt 14. porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (cd.)\nPowracamy do rozpatrywania punktu czternastego porządku obrad: drugie czytanie projektu uchwały w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko – deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.\nPrzypominam, że komisje wnoszą o przyjęcie przez Senat jednolitego projektu uchwały zawartego w druku nr 114 S.\nBardzo proszę państwa senatorów o oddanie głosów.\nGłosowało 82 senatorów, 81 – za, nikt nie głosował przeciw, 1 senator wstrzymał się od głosu. (Głosowanie nr 60)\nWobec wyników głosowania stwierdzam, że Senat podjął uchwałę w sprawie uwolnienia Nadii Sawczenko, deputowanej do Rady Najwyższej Ukrainy oraz członkini zgromadzenia parlamentarnego Rady Europy.\nOgłaszam przerwę do jutra, do godziny 12.00.\n(Przerwa w posiedzeniu o godzinie 14 minut 36)