Katalog organizacji by Marzenna Modrzejewska - issuu\nMisją Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Inowłodzu jest wspieranie rozwoju dzieci i młodzieży, tworzenie środowiska wychowawczego w miejscu zamieszkania. Realizowana jest w różnych formach poczynając od pracy z rodzinami niewydolnymi wychowawczo do tych rodzin, które posiadają wiele umiejętności i współpracują z nami jako wolontariusze. Prowadzimy przedszkole, organizujemy warsztaty profilaktyczno -edukacyjne, różne formy wypoczynku letniego i zimowego dla uczniów z terenu gminy . Prowadzimy edukację rodziców i dziadków, gdyż jest duże zapotrzebowanie na podniesienie kompetencji wychowawczych tej grupy dorosłych .W tym zakresie współpracujemyze szkołami , Gmninnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej,Gminna Komisja Rozwiazywania Problemów Alkoholowych. Włączamy się w organizowanie Kampanii Ogólnopolskich:” Zachowaj Trzeźwy Umysł “, “Postaw na Rodzinę”. Realizujemy projekty ekologiczne i dziedzictwa .kulturowego gminy.Nasze projekty “\nTo projekt Średniowieczna Ballada w ramach programu”Równac Szanse “ -2011 ,Wakacyjna reAnimacja “-2011 , Z wizytą u Króla Stasia”, O czym Dziadkowie śpiewli ,kiedy byli mali”,\nBarbara Opacka. Mieszkam w Inowłodzu, pieknej wsi położonej w dolinie Pilicy. Urzekli mnie przed laty ludzie tu mieszkający i krajobraz. Praca zawodowa stała się moją pasją ,którą udało mi się zarazić moje koleżanki i kolegów z pracy ,a najwazniejsze rodziców moich uczniów. Stałam się liderem . Podejmowaliśmy wspólne zadania budowa szkoły, Urządzanie pracowni ,których mogły nam zazdrościć skoły miejskie. Dlatego przejście na emeryturę stało się tylko zmianą miejsca działania. Szkołę zamieniłam nz organizacje pozarządowe. Ściśle wspólpracuję z TPD . Jestem Incjatorką i koordynatorką projektów skierowanych do młodzieży.\nTowarzystwo Społeczno Kulturalne Niemców Związek Ochotniczej Straży Pożarnej w RP na Śląsku Opolskim Sekretarz OSP Ściborowice\nPrzewodnicząca Zarządu Gminnego TSKN w Strzeleczkach Ratownik Medyczny ● kordynuję pracą zarządu i 10 kół DFK ● Przewodnicząca DFK KomornikiMultiplikatro miedzynarodowych spotkań dla Łowkowice opiekunów i jednosek MDP &JFV\ndziałania związane z podtrzymywaniem kultury i tradycji niemieckiej dziania w społeczności lokalnej dla MN i nie tylko współpraca i innymi mniejszościami w Polsce wsółpraca z Mniejszością Niemiecka w krajach Europy Środkowo Wschodniej reprezentacja jednostki w uroczystościach ożarniczych\nSztandarowa akcja Młodzieżówki Miejszości Niemieckiej- BJDM Wielkie Ślizganie na lodowisku w Opolu akcja chatrytatywna dla dzieci z domów dziecka - akcja skupia ok 3ty. uczestników rocznie\nZimowy międzynarodowy obóz szkoleniowo - wypoczynkowy Lewin Kłodzki /Polska - Czechy - Niemcy/ 80uczestników uczy się zasad ratownictwa pracy w grupie współdziałania oraz nauk jazdy na nartach\nwiek uczestników 8 do 18 lat\nSobotnie kursy języka dla dzieci w wieku 6-11 lat, poprzez zabawę nauka o regionie i Heimacie, w języku niemieckim, 36 grup w województwie\nWspółpraca międzynrodowa z jednostkami OSP i DJF oraz Grupy ratownicze m.in Joaniterhilfe międzynarodowe targi ratwnictwa i pożarnictwa\npowstała w 2012 r. przy ZKiW nr 1 w Pelplinie\n,,Pozwólmy dzieciom by każdy z nich stał się tym kim stać się może” Janusz Korczak\nFundację tworzą ludzie pozytywnie nastawieni do życia, którzy nie pozostają obojętni wobec potrzeb dzieci i młodzieży. Wspólnymi siłami chcemy wyrównywać szanse i rozwijać talenty dzieci.\nBudujemy parkingi rowerowe\nStowarzyszenie KREUJĄCE RZECZYWISTOŚĆ…. Grupa 17 młodych ludzi z pasją do przeróżnych “rzeczy”, pragnąca działać oraz tworzyć rzeczywistość…, tylko taką pozytywną, w otaczającym nas mikro-świecie, czyli Kleszczelach. Nasze główne cele to: ● Wspieranie i podejmowanie inicjatyw kulturalnych i społecznych. ● Pobudzenie do kreatywnego działania oraz zaszczepianie chęci do pracy nad rozwojem kulturalnym i społecznym w środowisku lokalnym. ● Nauczanie różnych form artystycznych, rozwijanie zainteresowania sztuką i folklorem. ● Propagowanie idei międzykulturowości i poszanowania różnorodności. ● Stwarzanie szans do uprawiania krajoznawstwa i turystyki. ● Promowanie dorobku artystycznego, kulturalnego i muzycznego. Stowarzyszenie pomimo młodego wieku ma na swoim koncie wiele sukcesów opartych o inicjatywy mieszkańców Kleszczel. M. in. zrealizowaliśmy 6-cio miesięczny projekt Jak się nie przewrócisz to się nie nauczysz 2- z młodzieżą zajmującą się parkour/ freerun/ akrobatyką/ fire show/ tańcem, zorganizowaliśmy Wernisaż rysunków na wiaciegdzie ideą było promowanie młodych artystów z naszej gminy a dodatkowo udało nam się przywrócić do życia piękne miejsce- Wiatę na Rampie przy zabytkowym Dworcu PKP, warsztaty: Uszyj Misia z Krysią- na których młode mamy szyły misie swoim pociechom wg ich autorskich projektów. A teraz działamy dalej i tworzymy inne wydarzenia o których możesz więcej poczytać na: https://www.facebook.com/KreatorzyRzeczywistosci\nDaria Chrzanowska- absolwentka Turystyki i Rekreacji na Politechnice Białostockiej. Po studiach wróciła do swojego miejsca na ziemi- Kleszczel i tam w sąsiedztwie żubra, zawodowo zajmuje się pracą z ludźmi w Miejskim Ośrodku Kultury i Rekreacji. Uwielbia pracę z młodzieżą oraz wsłuchiwanie się w rozmowy nieco starszych Pań i Panów na ławeczce. Poza pracą członek Stowarzyszenia Kreatorzy Rzeczywistośći. Odstresowuje się rąbiąc drzewo, a w mniej ekstremalnych przypadkach dziergając przeróżne cuda na drutach.\nJesteśmy stowarzyszeniem utworzonym jeszcze w XX wieku (dokładanie w 1998 roku), zatem z przymrużeniem oka można by powiedzieć, iż burze dziejowe przez „stulecia” kształtowały charakter naszej organizacji. 29 stycznia 2009 roku nastąpiły istotne zmiany, po erze bezruchu, pobudziliśmy na nowo do życia Stowarzyszenie Kulturalno-Ekologiczne Alternatywa…, poczynając od przekształcenia nazwy na: Stowarzyszenie Kulturalno-Ekologiczno-Turystyczne ALTERNATYWA (w skrócie:S.KET-Alternatywa), kończąc na nowych zarządzających. Mieszkamy w Gołdapi i na jej rzecz działamy, dobre wiatry sprawiły, że jesteśmy tu i teraz, by dokonywać zmiany na rzecz dobra wspólnego. Cele: Łączenie pokoleń Promowanie walorów Warmi i Mazur Działanie i pomoc w różnych projektach\nAby wspierać innych, musimy być silni, dlatego nie obce są nam szkolenia i porozumienia ;)\nW stowarzyszeniu jestem od Marca 2013 roku i pełnie funkcje przedstawiciela grupy młodzieżowej z projektu SMS (Spełnienie Mazurskich Snów)\nEfekty naszej pracy: - Zorganizowaliśmy Quest o Gołdapi - Utworzyliśmy ścieżkę literacką OCALENIE - Wykonaliśmy talie kart ze zdjęciami hoteli, restauracji, schronisk młodzieżowych itp. z ich adresami dla turystów - Polsko-Angielski przewodnik po Gołdapi i okolicach Zajęcia w których uczestniczyliśmy - Rajd po Puszczy Rominckiej i warsztaty turystyczne - Warsztaty fotograficzne - Kursy jezyka Angielskiego - Wyrabianie z wosku - Rzeźbienie w drewnie\nGMINNE CENTRUM KULTURY, SPORTU I REKREACJI W SAMBORCU Kim jesteśmy? Gminne Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w Samborcu to samorządowa jednostka kultury, której głównym zadaniem jest aktywizacja kulturalna społeczności lokalnej, rozpoznawanie i odpowiadanie na potrzeby tej społeczności, realizowanie inicjatyw oddolnych oraz ochrona i propagowanie lokalnego dziedzictwa kulturowego, tradycji i folkloru.\nCo robimy? Organizujemy różnego rodzaju zajęcia kulturalne skierowane do różnych grup wiekowych, imprezy kulturalne o różnym zasięgu: regionalnym i ponadregionalnym, animujemy czas wolny dzieciom i młodzieży oraz wyrównujemy szanse edukacyjne poprzez realizację różnego rodzaju projektów dotyczących edukacji pozaformalne (m.in. RSz, MwD, DL itp.)\nDla kogo jesteśmy? Istnienie naszej organizacji jest związane z potrzebami kulturalnymi konkretnej społeczności. Pracujemy z ludźmi i dla ludzi:)\nO mnie:) Marta Szpyra - pracownik GCKSiR w Samborcu:\nJestem animatorem kultury z powołania:) Pracuję z ludźmi i dla ludzi. Sprawia mi to wielką przyjemność. Najciekawszym elementem mojej animacyjnej pracy jest kontakt z żywiołem, jakim jest młodzież. Razem z grupą młodzieży z terenu Gminy Samborzec współtworzę nieformalną Młodzieżową Grupę Działania, która może pochwalić się kilkoma projektowymi sukcesami. Mamy za sobą treningi kreatywności, ogniowe igraszki, streetartowe ekspersje i urzędowe wizyty:) Prywatnie uwielbiam taniec, zwłaszcza ten z ogniem oraz podróże w czasie (najchętniej w rejon średniowiecza) oraz przestrzeni (wszędzie i gdziekolwiek).\n“Hładyszka” “Hładyszka” to nazwa glinianego dzbana do zbierania śmietany, a w Kleszczelach taki napis widnieje na budynku Miejskiego Ośrodka Kultury, Sportu i Rekreacji, wzbudzając zainteresowanie wśród odwiedzających miasteczko. Każdy z Państwa znajdzie, to coś dla siebie. To, tu możemy obejrzeć jedną z największych kolekcji ametystów w Polsce, ale również kryształy górskie, malachity i opale. W kamieniach tych są zawarte i obrazy Picassa, i pejzaże polne, morskie, wizerunki Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Podświetlone dają prawdziwy sezam piękna… Wystawa rzeźby Sławomira Smyka, to kolejna propozycja ośrodka kultury. Artysta uważa się za współtwórcą swoich prac, bo jak mówi - pierwszym twórcą jest natura. Ja tylko obnażam formę drzemiąca w drewnie, którą wyrzeźbiła sama natura - mówi - zdejmuję tylko niezbędne warstwy, by dostrzec do właściwego piękna i wydobyć duszę drewna. Najczęstszym tematem rzeźb jest kobieta. Można się tu napić kawy, herbaty. W każdą sobotę w ośrodku odbywają się zajęcia plastyczne skierowane do dzieci i młodzieży. Aktualnie Miejski Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji w Kleszczelach realizuje Projekt “Kleszczele, królewskie miasto na kresach”, który zakłada utworzenie pieszego szlaku turystycznego. Zapraszamy do Kleszczel...\nMałgorzata Zubik - lubi smak i zapach swojskiego chleba, mazanie farbami po arkuszach papieru. Z wykształcenia pedagog kulturoznawca, pracuje w Miejskim Ośrodku Kultury, Sportu i Rekreacji w Kleszczelach. Koordynator kilku projektów o charakterze społecznym. W ostatnim czasie wspólnie z młodzieżą przygotowała spektakl na podstawie powieści “Panna Nikt”, w ramach projeku StreeTEATR. W wolnych chwilach działa w Stwoarzyszeniu Kreatorzy Rzeczywistości, gdzie oddaje się pasji tworzenia nowych zdarzeń.\nUKS “Szapiro” działa od 1998r. przy Zespole Szkół w Przebrodzie. Głównym celem klubu jest organizacja czasu wolnego oraz różnych form aktywności ruchowej dla dzieci i młodzieży z terenu gminy Suwałki. Oprócz działań rekreacyjno - sportowych klub realizuje projekty edukacyjne dla dzieci i młodzieży np: “Są z nami w wartościach co w życie nieść chcemy - Śladami 2 pułku Ułanów Grochowskich” . Klub współpracuje z szeregiem instytucji kulturalno - oświatowych co umożliwia dzieciom z terenów wiejskich udział w różnych imprezach kulturalno-oświatowych - wyjazdy do kina,na basen. Dzięki pozyskiwaniu dotacji organizowanych jest szereg cyklicznych imprez, między innymi: letnie obozy sportowe dla dzieci z najuboższych rodzin, turnieje piłki nożnej,festyny integracyjno - sportowe itp.\nAnna Wizgo, jestem nauczycielem z 20-letnim stażem. Pracuję w małej wiejskiej szkole, jako nauczyciel wychowania fizycznego i gimnastyki korekcyjno - kompensacyjnej. Ponadto prowadzę zajęcia z doradztwa zawodowego.Jestem osobą aktywną, uwielbiam pływanie oraz jazdę na nartach. Wolny czas najchętniej spędzam z rodziną i na spacerach z moim czworonogiem. Od 15 lat działam w UKS “Szapiro” , którego jestem założycielką i wieloletnim prezesem. W ramach klubu realizuję wiele działań dla dzieci i młodzieży, między innymi: obozy letnie, turnieje piłki nożnej, festyny sportowo - rekreacyjne,itp\nStowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych Przystań www.silprzystan.pl jesteśmy organizacją OPP "Przystań" to nazwa Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych, które zostało założone w marcu 2007 roku w Ulanowie. Inicjatorami powstania organizacji byli nauczyciele, realizujący projekt "Tratwą ku przyszłości" w ramach Programu "Równać Szanse", dofinansowanego przez Polsko - Amerykańską Fundację Wolności i Polską Fundację Dzieci i Młodzieży.\nCelem organizacji jest aktywizowanie i integrowanie środowiska lokalnego, inicjowanie i wspieranie działań na rzecz rozwoju edukacji i kultury, ekologii i ochrony przyrody, rozwoju kultury fizycznej, sportu, rekreacji i turystyki oraz kultywowanie lokalnych tradycji. NASZE GŁÓWNE DZIAŁANIA ● ●\nrealizacja programów równać szanse organizacja spływów kajakowych ● organizacja akcji charytatywnych ● organizacja wyjazdów na narty\nZarząd stowarzyszenia Jan Kosior Waldemar Kokoszka Irena Serafin Alina Mróz Małgorzata Musiał\nJK - w stowarzyszeniu od 2007 r. Byłem koordynatorem OKG RS 2008 - Echa flisackich spławów|.\nPolskie Stowarzyszenie Syndrom Tourette’a To jedyna organizacja w Polsce, która działa na rzecz osób dotkniętych zespołem Tourette’a. Zespół Tourette’a jest wrodzonym zaburzeniem neurologicznym, które charakteryzuje się występowaniem licznych tików motorycznych i głosowych. Zazwyczaj tiki przybierają łagodną postać, jednak w cięższych przypadkach symptomem choroby może być mimowolne przeklinanie lub wykonywanie nieprzyzwoitych gestów. Nazwa zaburzenia pochodzi od nazwiska francuskiego neurologa i neuropsychiatry Gillesa de la Tourette’a, który w roku 1885 w czasie swojej pracy w szpitalu Salpetriere w Paryżu opisał dziewięć przypadków tego zespołu. Początkowo sądzono, że Zespół Tourette’a występuje bardzo rzadko. Obecnie wiadomo, że dotyka on 1-5 na każde 1000 - 10 000 osób (wg różnych statystyk). Zespół Tourette’a występuje we wszystkich kulturach oraz grupach etnicznych. Badania wskazują, że występuje on 3- 4 razy częściej wśród mężczyzn niż kobiet.\nNasza misja: Stowarzyszenie wspiera osoby cierpiące na Syndrom Tourette’a i ich rodziny poprzez ułatwianie wzajemnych kontaktów oraz gromadzenie i upowszechnianie wiedzy o naturze tego schorzenia i możliwościach terapii. Dla realizacji tych celów stowarzyszenie prowadzi działalność informacyjną i wydawniczą oraz współpracuje ze specjalistami i instytucjami działającymi w sferze edukacji, opieki zdrowotnej i badań naukowych. Więcej informacji na: www.tourette.pl Aktualnie trwa ogólnopolska kampania społeczna pod hasłem „VINCENT CHCE BYĆ SOBĄ Z SYNDROMEM TOURETTE’A”, przygotowana przez Polskie Stowarzyszenie Syndrom Tourette’a oraz firmę dystrybucyjną Aurora Films. Celem kampanii jest zwrócenie uwagi publicznej na osoby z zespołem Tourette’a, dzięki czemu zwiększy się świadomość występowania zaburzenia i zmniejszy się lęk społeczny przed osobami chorymi. Kampania może też działać w sposób terapeutyczny dla osób z syndromem, dodając im odwagi i zwiększając samoakceptację oraz poczucie własnej wartości. W ramach kampanii stworzony został film, którego bohaterem jest młody mężczyzna z zespołem Tourette’a. Zapraszamy do obejrzenia: http://www.youtube.com/watch?v=Oi4-Lp5FrdM oraz śledzenia strony Kampanii na Facebooku: https://www.facebook.com/vincentchcebycsoba\nO mnie: W Stowarzyszeniu działam od kilku lat. Pełnię funkcję wiceprezesa. Oprócz mnie w pracę Stowarzyszenia zaangażowanych jest jeszcze kilka osób. Pracujemy społecznie i tworzymy zgrany zespół ludzi z pasją. Aktualnie czeka nas duże wyzwanie - realizacja pierwszego projektu z grantów szwajcarskich, którego celem będzie powstanie sieci liderów lokalnych działających na rzecz osób z zespołem Tourette’a na swoim terenie. Jestem jego koordynatorem. Prywatnie mieszkam od niedawna w Legionowie, pracuję w Warszawie.\nBeata Szewczyk. Kim jestem? Beata Szewczyk - specjalista ds promocji w Centrum Kultury i Promocji w Bardzie, polonista i bibliotekoznawca, biblioterapeuta i animator kultury. Autorka i koordynatorka 7 projektów w ramach programu Równać Szanse (5 w ramach RKG i 2 w w ramach Działajmy Razem), współzałożycielka stowarzyszenia “Bardo.Kultura” (w rejestracji), a wcześniej lokalnego oddziału TRAD “Szansa”. 14 lat doświadczenia w realizacji projektów grantowych, 24 lata pracy z młodzieżą , najpierw jako nauczyciel, potem bibliotekarz i animator kultury.Radna poprzedniej kadencji. Moja praca - moja pasja. Moja praca - zarówno zawodowa, jak i społeczna, polega głównie na animowaniu środowiska lokalnego w zakresie mobilności społecznej i kulturalnej. Praca to moja pasja i wlaściwie nie oddzielam działalności zawodowej od społecznej. Tam, gdzie kończą się moje możliwości zawodowe, zarówno ze względów finansowych (niski budżet mojej macierzystej instytucji kultury) jak i personalne (mała liczba współpracowników), zaczyna się moja działaność społeczna. Na szczęście ludzi pragnących realizować swoje pasje i chcących pracować na rzecz swojego środowiska lokalnego, lokalnego, nie brakuje w Bardzie. Sukcesy. Jednym z największych sukcesów w ciągu ostatnich lat mojej pracy była realizacja projektu “Od Marcowych migdałów do Pstrąga w migdalach” , zrealizowanego przez moją instytucję - przy ogromnym wsparciu społeczności lokalnej - w ramach Regionalnego Konkursu Grantowego Równać Szanse 2011. W jego ramach odbyla się impreza MARCOWE MIGDAŁY RAZ JESZCZE z udziałem reżysera filmu “Marcowe migdały” Radosław Piwowarskiego. Impreza nawiązywała do realizacji niektórych scen z tego filmu w Bardzie. To były niezapomniane przeżycia, a mobilność lokalnej społeczności zaowocowała zawiązaniem najpierw grupy nieformalnej “Bardo.Kultura, a następnie utworzeniem stowarzyszenia o tej samej nazwie (obecnie w rejestracji).\nWitam, od 18 lat pracuję w bibliotece. Czytanie od zawsze było moim drugim życiem i byłabym szczęśliwa gdybym mogła łączyć pasję z pracą, ale to mit, że bibliotekarz może w pracy czytać.\nStowarzyszenie Przyjaciół Gminy Wiskitki Stowarzyszenie powstało z inicjatywy grupy przyjaciół. Może i stąd podświadomie wzięła się nasza nazwa. Dorastaliśmy razem w sąsiedztwie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Skończyliśmy różne szkoły i uczelnie. Część założyła rodzinę i osiągnęła stabilność zawodową. Postanowiliśmy zrobić coś więcej niż tylko wspólne grillowania :). Cieszymy się ogromnie, że dołączyło do nas kilku młodszych zapaleńców i udało się. 26.02.2009 r. Sąd w Warszawie zarejestrował nasze stowarzyszenie i mogliśmy rozpocząć działanie. Przede wszystkim chcemy pobudzić lokalną społeczność do działania. Jest tak wiele do zrobienia w naszej okolicy, w naszej gminie. Szanujemy w naszej działalności różne poglądy i opinię. Nie obrażamy się i nie krytykujemy tylko dlatego, że ktoś ma odmienne zdanie od nas. Znajdzie u nas miejsce każdy komu zależy na aktywnym działaniu w sferze społecznej. Nasz działalność całkowicie opiera się na dobrowolności. W każdym momencie zapraszamy wszystkich chcących działać społecznie. W każdym momencie z tej działalności można zrezygnować bez podania przyczyny. NASZA MISJA Powołując do życia Stowarzyszenie Przyjaciół Gminy Wiskitki chcieliśmy obudzić aktywność mieszkańców naszej gminy. Naszą misją jest tworzenie warunków do pełnego rozwoju osobistego, zawodowego, społecznego i obywatelskiego mieszkańców Gminy Wiskitki. NASZA WIZJA Chcemy, aby nasza organizacja miała istotny wpływ na życie społeczne w Gminie Wiskitki i całym regionie. Zmierzać będziemy do profesjonalizacji naszych działań w sferze organizacyjnej, personalnej i finansowej. Nie zapomnimy jednak o ogromnej wartości drobnych inicjatyw o charakterze akcyjnym integrujących członków stowarzyszenia i aktywizujących lokalną społeczność. NASZE DZIAŁANIA: PROGRAM “KUŹNIA TALENTÓW” Chcemy, aby dzieci i młodzież na wsi miały równe szanse z rówieśnikami z miasta. PROGRAM “BUDZIK” Chcemy, aby mieszkańcy aktywniej włączali się w życie lokalnej społeczności. www.wiskitki.org www.facebook.com/wiskitki.org\ntrener, szkoleniowiec, menedżer, społecznik, ojciec, mąż - człowiek wielu żywiołów Stowarzyszenie Przyjaciół Gminy Wiskitki Prezes ∙ Od luty 2009 do chwili obecnej Najważniejsze projekty: Młodzieżowe Centrum Kultury Od czerwiec 2012 do chwili obecnej Projekt w ramach programu Równać Szanse Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności. Jego celem jest podniesienie kompetencji społecznych grupy 25 osób w wieku z Gminy Wiskitki i Gminy Puszcza Mariańska Artystycznie ku przyszłości II od lipiec 2012 do grudzień 2012 Zajęcia dodatkowe dla dzieci z Gminy Wiskitki mające na celu rozwój kompetencji społecznych i poczucia własnej wartości od lipiec 2011 do grudzień 2011 Projekt współfinansowany ze środków Wojewody Mazowieckiego. Celem: rozwój kompetencji społecznych i wzmocnienie poczucia własnej wartości u 20 dzieci z południowej części Gminy Wiskitki. 60 godzin zajęć plastycznych, tanecznych i muzycznych pod okiem doskonałych instruktorów. PGK "Żyrardów" Sp. z o.o. Kierownik Biura Obsługi Klienta ∙ Żyrardów ∙ Od luty 2008 do chwili obecnej EDUKACJA Szkoła Trenerów Biznesu Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej Rocznik 2010 ∙ Warsaw, Poland Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego Rocznik 2005 ∙ Politologia ∙ Warsaw, Poland Uniwersytet Warszawski Wydział Zarządzania Rocznik 2004 ∙ Marketing i Zarządzanie ∙ Płock, Poland Liceum Ogólnokształcące im. Marii Curie-Skłodowskiej w Żyrardowie Rocznik 1999 ∙ Żyrardów PRYWATNIE zakochany od 17 lat w tej samej kobiecie; twórczy choć zabiegany ojciec 6-letniej Julki i 3-letniego Piotrusia HOBBY gra na gitarze, technologie informacyjne i komunikacyjne www.facebook.com/jakub.krzysztof.kaminski\nStowarzyszenie na rzecz Ekorozwoju Wsi “Nasze Dzieci”:\nStowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez: 1. prowadzenie Zespołu Szkół- Publiczna Szkoła Podstawowa im. Batalionów Chłopskich od 2000 r., Publiczne Gimnazjum w Ursynowie oraz Zespołu Wychowania Przedszkolnego od 2008 r., 2. pisanie i prowadzenie wielu projektów pozalekcyjnych; 3. prowadzenie zajęć, szkoleń, imprez, obozów, kursów edukacyjnych dla dzieci i dorosłych, 4. organizowanie pomocy i opieki dla osób starszych i niepełnosprawnych, 5. organizowanie i prowadzenie działań na rzecz rozwoju infrastruktury wsi, 6. popularyzacja idei rolnictwa ekologicznego, 7. wspieranie rozwoju gospodarczego wsi i tworzenia nowych miejsc pracy, 8. wspieranie działania Koła Gospodyń Wiejskich, 9. promowanie zdrowia i zdrowego stylu życia, 10. pomaganie innym szkołom przeznaczonym do likwidacji w założeniu stowarzyszeń.\nDo kogo działanie jest skierowane? Organizujemy zajęcia, szkolenia, kursy edukacyjne, imprezy sportowe, turystyczne i kulturalne dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Ponadto utworzyliśmy “Klub Wolontariusza”, w którym działają uczniowie klas gimnazjalnych i młodzież ponadgimnazjalna z Ursynowa i okolic.\nNasze działania: Wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci i młodzieży.\nImię i nazwisko: Aleksandra Kielich\n- nauczyciel języka polskiego w ZS w Ursynowie; - wychowawca kl.V PSP; - oligofrenopedagog, - opiekun świetlicy; - redaguję gazetkę szkolną “Nasze Dzieci”; - prowadzę kronikę szkolną; - członek Stowarzyszenia na rzecz Ekorozwoju Wsi “Nasze Dzieci”; - współtwórca wielu projektów edukacyjno-wychowawczych realizowanych w ZS w Ursynowie; Hobby:\n- dobra książka; - teatr; - film.\nDariusz Szewczyk Jestem bibliotekarzem. Pracuję w gimnazjum. Mieszkam w Bardzie. W chwilach “natchnienia” piszę bajki. Zbiór opowieści napisanych przeze mnie nosi tytuł “Opowieści Bajdulinka”. Na podstawie tych utworów opracowaliśmy razem z żoną program “Z Bajdulinkiem w Krainie dziecięcej wyobraźni, który przestawiam poniżej.\n„Z Bajdulinkiem w krainie dziecięcej wyobraźni” organizator: Centrum Kultury i Promocji w Bardzie lokalizacja: Bardo Ponad 80 dzieci z gminy Bardo wędruje - razem z bohaterem bajki napisanej przez mieszkańca Barda – przez krainę dziecięcej wyobraźni, a w tej wędrówce towarzyszą im rodzice i opiekunowie, uświadamiając sobie, jak ważny jest kontakt dziecka z książką i wspólne „aktywne czytanie” Bardzo wiele dzieci - choć ma w domu jakieś książeczki, które są im czytane - dopiero podczas projektu miało możliwość twórczego czytania, z wchodzeniem w role, czy w konwencje, wymyślaniem dalszego ciągu, przeżywaniem czytanych im bajek na poziomie konkretyzacji twórczej - w działaniu, tworzeniu. Teraz dzieci swoją twórczą aktywnością dzielą się z dorosłymi, zapraszając ich do wspólnego przeżywania i odtwarzania świata Bajdulinka, poprzez zabawy w glinie, działania plastyczne, kreację ruchem i dźwiękiem, czy wspólne wymyślanie dalszych losów bohaterów bajki. A rodzice dodatkowo dowiadują się na konsultacjach, jak twórcza aktywność może przełożyć się na powodzenie dziecka w życiu i co zrobić, aby ja u dziecka rozwinąć. Końcowym rezultatem projektu będzie wydanie bajki ze wspólnie wypracowanymi efektami prowadzonych zajęć w postaci konspektów, scenariuszy, ilustracji i zdjęć. W ramach projektu dzieci w wieku przedszkolnym z gminy Bardo mogą wędrować - razem z bohaterem bajki napisanej przez mieszkańca Barda Dariusza Szewczyka – przez krainę dziecięcej wyobraźni, a w tej wędrówce mogą im towarzyszyć rodzice i opiekunowie. Jak? Zapraszamy na naszą imprezę, żeby dowiedzieć się więcej i wspólnie zwiedzić krainę dziecięcej wyobraźni.\nŁukasz Szczepańczyk: Co robimy? Kibice Legii noszą koszulki z napisem “Nie mówię szeptem, gdy mówię skąd jestem”. Nasza misja to działać tak, by ludzie z naszego miasteczka nie mówili szeptem skąd są. Stowarzyszenie IKS - Inkubator Kreatywności Społecznej - to grupa ludzi, którzy schylają się, gdy nie trafią do kosza na śmieci, to ludzie, którzy po 2 miesiącach studiowania w Warszawie nie śpiewają na imprezach “Tak się bawi, tak się bawi STOLICA”. To grupa ludzi, którzy o północy śpiewają “Armaty pod Stoczkiem zdobywała wiara….” i są dumni, że są stąd. Ale dumę muszą popierać mocne argumenty, to że wspomnienia z rodzinnego miasta nie dotyczą tylko picia piwa na skwerku (takie miejsce gdzie wszyscy piją), dlatego animujemy, kreujemy nową rzeczywistość. Życie, które wypełnione jest ciekawymi zajęciami dla różnych grup społecznych, uczymy historii poprzez gry miejskie i spacery multimedialne, tworzymy wystawy, spektakle, musicale i inne fanabarie, które wypełniają sale widowiskowe do maksimum….. a po tym wszystkim idziemy na piwo. Bo najważniejsi są ludzie.\nSTOWARZYSZENIE NA RZECZ EKOROZWOJU WSI “NASZE DZIECI” Stworzyliśmy: -Publiczne Gimnazjum; - Publiczna Szkołę Podstawową im. Batalionów Chłopskich; - Zespół Wychowania Przedszkolnego\nDziałamy dla: - dzieci i młodzieży; - Mieszkańców Ursynowa i okolic; -Siebie i wszystkich którzy tego chcą:)\nMAŁGORZATA MAJ -lat:nawet mąż nie pamięta:)(i dobrze!); - adres: Puszcza Kozienicka; - co robię: ➢ nauczyciel w Zespole Szkół w Ursynowie, gdzie uczę m.in: historii i wos-u, ➢ członek Stowarzyszenia na Rzecz Ekorozwoju wsi “Nasze Dzieci”, ➢ wychowawca klasy VI PSP; -hobby: sport, dobra książka; Poza tym szczęśliwa mama 2-letniej Natalki i “szczęśliwa”(żeby nie było) żona Karola.\nOrganizacje ze szkolenia 5.10.13


Władysław Koziebrodzki wykończył dwuaktową komedię, a raczej krotochwilę, pod tytułem System pana Macieja.\nŚlub p. Romany Popiel z p. Święckim, obywatelem wiejskim, ma się odbyć, jak donosi "Kurier Warszawski", jeszcze w bieżącym tygodniu.\nDoktor Chałubiński wyjechał w poniedziałek do Zakopanego.\nWe wtorek niedaleko Warszawy dwaj chłopcy, Morawski i Ratajski, położyli szynę w poprzek linii kolei żelaznej warszawsko-wiedeńskiej przed nadejściem pociągu idącego z Warszawy do Pruszkowa. Na szczęście oficjalista kolejowy Groblewski dostrzegł szynę i takową uprzątnął, następnie, ujrzawszy uciekających chłopców, puścił się za nimi w pogoń i schwytał obu.\nChłopcy przyznali się od razu, że szynę położyli w zamiarze wysadzenia pociągu.\nŚledztwo wykryje bliższe pobudki, Groblewski dowiódł, że służba drożna jest czynną i gorliwą.\nDziś będzie miało miejsce zamknięcie wystawy tkackiej, która otwartą była od 6 maja rb.\n29 czerwca na dziedzińcu uniwersyteckim miało miejsce jedno z tych spotkań kolegów, którzy po ukończeniu uniwersytetu dali sobie słowo zejść się po pewnym czasie.\nTym razem byli to eks-wychowańcy Szkoły Głównej a następnie uniwersytetu, którzy ukończyli wydział nauk przyrodniczych w roku 1871.\nZebrało ich się kilkunastu, kilku nie mogło się stawić, jeden umarł.\nZ opowiadań tych, którzy się stawili, pokazuje się, że wszystkim mniej więcej nieźle się dzieje. Zajmują stanowiska nauczycieli, leśników lub techników po fabrykach. Imiona niektórych znane są na polu naukowym i literackim.\nW ciągu rozmowy zgromadzeni postanowili zasięgnąć informacji co do rodziny zmarłego kolegi i przyjść jej w miarę możności z pomocą, gdyby się okazała potrzeba.\nZapadło także postanowienie popierania pracą i pieniędzmi badań fizjograficznych w kraju i odpowiednich wydawnictw.\n"Kurier Warszawski" donosi, że ktoś przejeżdżając koleją przez dotknięte głodem okolice Górnego Szląska widział na polu wieśniaków poubieranych we fraki, tużurki - i wieśniaczki w długich sukniach pracujące koło roli. Byli to biedacy, między których porozdzielano rozmaite suknie nadeszłe z Warszawy.\nFaust. Z powodu choroby p. Królikowskiego przedstawienie Fausta odłożone zostało na czas dłuższy. Być może, że będzie miało miejsce dopiero w zimie, na czym, wedle nas, sztuka nie straci - artyści zaś zyskają.\nKrążą znów wiadomości, że panna Reszkówna i brat jej Edward (bas) mają wystąpić we wrześniu w rolach gościnnych. Obecnie podobno dlatego tylko występy nie mogły mieć miejsca, że primadonna, zmęczona poprzednimi zagranicznymi, pragnie dla odzyskania sił spędzić wakacje na wsi.\nKomedia tłumaczona z francuskiego pt. Mąż na wsi, która była już rozdana do nauki artystom, została, jak się obecnie dowiadujemy, cofniętą.


Półbuty oksford - L645K15\nKlasyczne buty typu oksford w kobiecej odsłonie, zwane wiedenkami, wykonane z wysokiej jakości wyselekcjonowanej naturalnej skóry cielęcej. Charakteryzują się smukłą linią, a zamknięta przyszwa oraz kapka dodatkowo podkreślają elegancję. Buty uszyte są na kopycie D010 w kolorze zieleni, śliwkowym oraz średniego brązu. Wnętrze obuwia jest na całej powierzchni podszewkowane delikatną skórą cielęcą. Ceniona przez znawców obuwia podeszwa skórzana ma właściwości oddychające, co jest niezwykle istotne w przypadku stopy, która posiada ponad sto tysięcy gruczołów potowych. Ponadto odprowadza część wilgoci na zewnątrz, dzięki czemu buty są bardzo komfortowe, a stopa nie męczy się tak szybko. Skórzana podeszwa jest dużo lżejsza od gumowej a z upływem czasu w naturalny sposób dopasowuje się do kształtu stopy.


Sukienka SERPENTA - Stylowe, eleganckie ubrania od projektantki mody\n> Sukienka SERPENTA\nWyjątkowa, bardzo elegancka kopertowa sukienka uszyta z weluru w kolorze butelkowej zieleni. Dodatkowym atutem jest zdobiąca ją falbana, na której widnieją delikatne perełki. Efekt ten przepięknie uwydatnia i podkreśla dekolt. Wiązanie w talii atrakcyjnie eksponuje walory sylwetki a efektowny rozporek sprawi, że będziesz wyglądała w tej kreacji seksownie i zjawiskowo.\nSukienka będzie idealna na wieczorne wyjścia na uroczystą galę, wesele, sylwester oraz świetnie się sprawdzi na spotkanie we dwoje. Idealny zestaw stworzysz z klasycznymi szpilkami.\n#na wesele, #na specjalną okazję, #na wieczór, #falbana, #kopertowa, #perły, #seksowna, #sukienka wieczorowa, #długa


Premier Inn Leicester North West Blaby - rezerwuj pokoje w hotelu Premier Inn Leicester North West|Agoda.com\nGlenfield, Ellis, Blaby, Wielka Brytania - pokaż na mapie\nPremier Inn Leicester North West – więcej informacji\nDla podróżujących pragnących poznać wszystkie uroki takiego miasta jak Leicester Premier Inn Leicester North West będzie doskonałym wyborem. Odwiedzający miasto mają stąd świetny dostęp do wszystkich atrakcji, jakie to miejsce ma do zaoferowania. Goście hotelu pokochają jego idealną lokalizację i bliskie sąsiedztwo takich atrakcji jak Klub Golfowy Western Park, Narodowe Centrum Przestrzeni Kosmicznej, Klub Golfowy KirbyMuxloe.\nOferując najlepszą obsługę oraz szeroki wybór wszelkich udogodnień hotel Premier Inn Leicester North West stawia sobie za cel przede wszystkim zapewnienie swoim gościom maksymalnego komfortu. W hotelu dostępny jest szeroki wybór najwyższej jakości usług, takich jak darmowe Wi-Fi we wszystkich pokojach, całodobowa recepcja, udogodnienia dla niepełnosprawnych, Wi-Fi w miejscach publicznych, parking.\nDo dyspozycji gości jest 44 pokoi, a w każdym z nich wyczuć można atmosferę całkowitego spokoju i harmonii. Oprócz tego, szeroki wybór zajęć rekreacyjnych oferowanych przez hotel zapewnia, że nikt nie będzie się nudził podczas pobytu w tym miejscu. Jeśli szukasz komfortowego zakwaterowania w mieście Leicester, wybierz hotel Premier Inn Leicester North West, który zapewni rodzinną atmosferę.


Jakie są najczęstsze choroby weneryczne? Nie tylko AIDS - Dziennik.pl\n7 czerwca 2015, 22:56 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nDo najbardziej znanych wirusowych chorób wenerycznych zaliczamy HIV, czyli ludzki wirus upośledzenia odporności. Systematycznie atakuje on system immunologiczny, który staje się coraz bardziej bezbronny wobec wszelkich infekcji. Stan całkowitej utraty odporności nazywany jest AIDS. HIV można zarazić się głównie przez kontakt seksualny bez użycia prezerwatywy albo kontakt z krwią chorego. Choroba ta nie daje od razu objawów. Okres bez objawów może wynosić aż 15 lat, istnieje więc ryzyko, że chora osoba nie wie o swoim zakażeniu i zaraża innych ludzi. Kolejną wirusową chorobą jest opryszczka narządów płciowych. Objawy opryszczki dotykają jedynie 10% zakażonych i różnią się u kobiet i mężczyzn. Kobiety przechodzą ją bardziej boleśnie, pojawia się swędzenie, pieczenie i ból przy oddawaniu moczu. Występują też pęcherzyki, które zamieniają się w bardzo bolesne rany, a te następnie w widoczne blizny. Opryszczka u mężczyzn przebiega łagodniej i kończy się zazwyczaj po 10 dniach. Najczęściej występuje na penisie, jednak najbardziej uciążliwa i bolesna jest wtedy, gdy pojawia się na jądrach. Kolejną, niebezpieczną chorobą jest zakażenie wirusem HPV. Szacuje się, że na świecie zarażonych jest nim już 630 milionów ludzi aktywnych seksualnie. Jest to wirus, który występuje w 100 odmianach i zazwyczaj przebiega bezobjawowo, ale kiedy na narządach płciowych zaczynają być widoczne brodawki, to bardzo ciężko jest je wyleczyć. Nieleczony wirus HPV jest najgroźniejszy dla kobiet – może prowadzić do rozwoju raka szyjki macicy (więcej informacji na temat raka szyjki macicy znajdziesz na stronie: http://portal.abczdrowie.pl/rak-szyjki-macicy-podstawowe-informacje).\nNajpowszechniejszą bakteryjną chorobą weneryczną jest rzeżączka, która jest wywoływana przez bakterię – dwoinkę rzeżączki. Nieleczona rzeżączka w skrajnych przypadkach może prowadzić do bezpłodności i ciąży pozamacicznej. U kobiet objawia się ona bólem i pieczeniem podczas oddawania moczu, bolesnymi stosunkami seksualnymi, krwawieniem międzymiesiączkowym, gorączką, wymiotami i krwistymi upławami. U mężczyzn natomiast objawia się bólem przy oddawaniu moczu i ropną wydzieliną z cewki moczowej. Pierwsze jej objawy pojawiają się w 5–7 dniu po stosunku. Kiła jest kolejną chorobą bakteryjną. Jej objawy można zaobserwować dopiero około 3–4 tygodnia od zakażenia. Początkowo przybierają one formę twardego nacieku, który następnie przekształca się w owrzodzenie. Zwykle występuje z powiększeniem się węzłów chłonnych. Następną chorobą bakteryjną jest chlamydioza, która przebiega głównie bezobjawowo, a chorzy dowiadują się o niej z okazji powikłań, takich jak zapalenie przydatków jajników u kobiet oraz zapalenie najądrza u mężczyzn. Do objawów chlamydii można zakwalifikować ropne upławy, pieczenie podczas oddawania moczu, mdłości, gorączkę, krwawienie po stosunku. Nieleczenie tej choroby może prowadzić do innych – zapalenia pęcherzyka żółciowego, trzustki, zapalenia stawów, spadku odporności i astmy oskrzelowej.\nDo grzybicznych chorób wenerycznych zaliczamy kandydozę, zwaną także drożdżycą narządów płciowych. Zazwyczaj do zakażenia dochodzi w trakcie spadku ogólnoustrojowej odporności lub w wyniku antybiotykoterapii. Najczęściej występującymi objawami jest ból i pieczenie, a także charakterystyczne białe naloty na błonach śluzowych. Ponadto mogą pojawić się upławy i świąd. Zazwyczaj w leczeniu stosuje się preparaty do leczenia miejscowego.\nOstatnią grupą chorób wenerycznych są choroby pasożytnicze, wśród których wyróżniamy między innymi rzęsistkowicę, za której obecność odpowiedzialny jest pierwotniak zwany rzęsistkiem pochwowym. Może on przez lata być obecny w organizmie zarażonego, nie dając żadnych objawów. Rzęsistkowica może doprowadzić do zapalenia pochwy, cewki moczowej i pęcherza.\nWażny jest fakt, że do zarażenia chorobami wenerycznymi nie dochodzi tylko przy stosunku pochwowym, ale także analnym i oralnym. Dlatego należy pamiętać o ochronie i zabezpieczeniu bez względu na rodzaj stosunku. Niestety nie istnieje jedno badanie, za pomocą którego określimy rodzaj choroby. Niezbędne jest wykonanie szeregu badań, w tym krwi czy wymazu z narządów płciowych. Aby zapobiec możliwościom zakażenia, zaleca się monogamię w związkach partnerskich, wstrzemięźliwość seksualną czy stosowanie prezerwatyw (więcej informacji na temat prezerwatyw znajdziesz na stronie: http://portal.abczdrowie.pl/wszystko-o-prezerwatywach), które znacznie minimalizują ryzyko zarażenia.\nNależy pamiętać, że nieleczone choroby weneryczne mogą prowadzić do rozwoju poważnych problemów zdrowotnych. Szczególnie niebezpieczne są dla kobiet w ciąży lub tych, które ją planują, ponieważ tego typu choroby mogą poważnie zaszkodzić nienarodzonemu dziecku.\nWZW C chorobaweneryczna choroba przenoszona drogą płciową wirus HPV Seks chlamydia wirus HIV bezpieczny seks AIDS\nchorobami cywilizacji jest puszczalstwo , brak oporności fizycznoduchowej po spożyciu alkocholu z osobą mało znaną i są efekty . świat jest piękny tylko ludzie nie potrafią cieszyć się czytą miłością , wybierają seks wyczynowy wspomagany błękitem . dobrze jak kończy się przygodna znajomość na usunięciu animalsów . problem wstydliwy , aktualny i należy go minimalizować przed faktem naprzykład przygód wkacyjnych .\na co można złapać od kota ?\nJakby nie było to i tak wszystko przez babskie cycki !\ninfekcje drog moczowych ? Bardzo czesto sie je lapie i zgadzam sie z tym w 100%, ja przy pierwszych objawach stosuje zurascin URO, nie ma sensu czekac


Zagubiony anioł + CD | Księgarnia Internetowa LoveBooks - z miłości do czytania! O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyz miłości do czytania!\nwyprzedażdziałyAlbumyArtykuły dla niemowlątArtykuły szkolne, biurowe i papierniczeAtlasyAudiobookiCzasopismaDla dzieciDo nauki zawoduEncyklopedieGry planszowe i kartyJęzyki obceKalendarzeKodeksyKomiksy dla dorosłych i dzieciKsiążki kulinarneKsiążki podróżniczeLegoLektury szkolneLiteraturaLogopedia i pedagogikaModelarstwoMultimediaPodręcznikiPodręczniki akademickiePomoce edukacyjnePoradnikiPoradniki metodycznePrawo jazdyPrzewodniki, mapyPuzzleSłownik UpominkiZabawkilovebooks.pl > Zagubiony anioł + CD\nZagubiony anioł + CDLech TkaczykWydawca: ASTRUMDział: EAN: 9788372773272ISBN: 9788372773272Stron: 112, Format: 18.5x18.5cmData wydania: 2010, Oprawa: miękka\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemuZagubiony anioł to czwarty tomik poetycki Lecha Tkaczyka. Podobnie jak poprzednie, tak i ten, naładowany jest olbrzymią energią, którą, jak twierdzi autor, podczas czytania czy słuchania piosenek do jego wierszy może uleczyć nieuleczalne: stres, ból rozstania z bliską osobą, samotność, smutek, chorą miłość. Jednocześnie te dojrzałe wiersze pełne są afirmacji i niedopowiedzeń, bo autora od zawsze fascynuje świat niewidzialny, który rozpoznaje po śladach na Ziemi.Inne książki tego autora:Anioły codziennej troski + CDAnioły codzienności The Angels of Everyday +CDBajka o Panu Zegarze + CDBajka o panu zegarze. Film DVDBajkowe piosenki. AudiobookCiemna strona miłości + CDCiemna strona miłości + CDCyferki idą do przedszkola Słuchowisko edukacyjne na płycie CDCyferki idą do przedszkola. AudiobookDieta funkcjonalna. Leczenie ziołami w kuchniGdyby zwierzęta umiały mówić. 3 bajki słowno-muzyczne na CDGdyby zwierzęta umiały mówić. Dlaczego zając ma kusy ogon z płytą CD gratisGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak bocian Klekot cyferek się uczył z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak dzielny osioł Kichot wilko pokonał z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak foka zdrowo się odżywiała z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak sikorka morze chciała spalić z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak wilka Panka Lis Chytrus chciał oszukać z płytą CD gratisGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak żuraw szukał żony z płytą CD gratisGdyby zwierzęta umiały mówić. Jak żuraw z bocianem liczyli z płytą CD gratisGdyby zwierzęta umiały mówić. Komar kominiarz z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. Lisica i żuraw z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. O mądrym jeżyku i chytrym lisie z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. O podstępnym kocie Miau-Miau i uczciwym psie Hau-Hau z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. O pracowitym osiołku i królu lwie z płytą CDGdyby zwierzęta umiały mówić. O zającu Szybkim i jeżu Kuśnierzu z płytą CDPodobne tytuły Anioł Stróż idzie do szkoły. Twój Anioł z nieba Tom 1EDMOND PROCHAINZabawne opowieści o dwóch małych chłopcach, chodzących do szkoły. Jeden to Antek Dobrzyński, drugi - jego Anioł Stróż. Jeden uczy się jak być dobrym człowiekiem, drugi - jak właściwie opiekować się swoim podopiecznym. Spotykają... cena: 14,90 10,65 złdo koszyka Zagubiony BógWłodzimierz SedlakCzas wakacji sprzyja odnawianiu naszych sił fizycznych i duchowych. Warto w te dni, podziwiając piękno przyrody, odnowić także kontakt ze Stwórcą. "Z wielkości i piękna stworzeń poznaje się ich Stwórcę" - mówi Pismo święte. Zabierzmy... cena: 11,00 9,41 złdo koszyka Zagubiony klejnotScott MarianiŚmiertelnie niebezpieczny spisek, zawrotne tempo akcji i bohater dręczony wyrzutami sumienia…\nJadąc do mieszkającego we Włoszech przyjaciela z wojska, Ben omal nie przejechał chłopca, który wbiegł na jezdnię tuż przed samochodem. To... cena: 39,99 25,50 złdo koszyka Zagubiony szczeniaczekHolly WebbEwa zabiera swojego ukochanego szczeniaka na spacer do parku. Podczas zabawy szczeniak oddala się od właścicielki, a dwa bardzo duże psy głośno go obszczekują i ruszają za nim w pościg. Szczeniaczek jest tym przerażony i ucieka ile sił w... cena: 29,89 19,03 złdo koszyka Zagubiony szlakBeata ZdziarskaNoc Wigilijna. W schronisku, którego nie ma na mapie, spotyka się czworo obcych sobie ludzi: Jan, Marta, Paweł oraz gospodarz schroniska. Tej nocy odkrywają swoje tajemnice. Co w tym szczególnym dniu przygnało samotnych wędrowców na... cena: 29,90 20,35 złdo koszyka Zagubiony w ChinachTroost Maarten J.Mając nikłe wyobrażenie o Państwie Środka i nie znając języka, autor wybiera się na kilkumiesięczną peregrynację po kraju, gdzie bije serce współczesnego świata.\nTak... cena: 25,32 10,29 złdo koszyka Zagubiony autobusJohn SteinbeckSteinbeck opisuje podróż autobusem po drogach Kalifornii. W autobusie spotykają się przypadkowi pasażerowie, każdy z nich jest inny i każdy ma do powiedzenia swoją historię. Spotykamy tu ludzi chciwych, skąpych, intelektualistów,... cena: 36,00 24,18 złdo koszyka Ivar i zagubiony diplodokLisa Bjarbo, Emma GothnerKraina Dinozaurów to pudełko, w którym mieszkają dinozaury Ivara. Ivar jest mistrzem świata, jeśli chodzi o dinozaury. Wie o nich wszystko i nazwy wszystkich zna na pamięć. Oprócz tego Ivar wie coś, czego nikt inny nie wie: wieczorem,... cena: 24,90 15,80 złdo koszyka Zosia i jej zoo. Zagubiony pigwinekAmelia CobbZosia mieszka w Azylu Zoologicznym, gdzie zawsze dzieje się coś ekscytującego. Dziewczynka kocha zwierzęta i uwielbia się nimi zajmować. Ma też pewien niezwykły dar; rozumie mowę zwierząt! Jest to jej największy sekret.


Olbrzymie muzyczne dziedzictwo: 150 nigdy niewydanych utworów, cała masa starych zdjęć i figurka z jego własnym wizerunkiem. A to dopiero początek. Jesteście ciekawi co Gene Simmons wymyślił tym razem? Chcecie wiedzieć co basista Kiss może Wam sprzedać za 50 tysięcy dolarów?\nMimo że na scenie spędził 50 ostatnich lat, wciąż nie planuje emerytury. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych basistów na świecie, który bez wątpienia, znacząco przyczynił się do rozwoju amerykańskiego rock’n’rolla wciąż aktywnie udziela się w muzycznym biznesie. Można by długo wymieniać czym oprócz gry na gitarze basowej zajmował się w swoim życiu 68-letni obecnie Gene Simmons z zespołu Kiss. Zwycięzca nagrody Grammy, aktor, przedsiębiorca, autor książek i wykwalifikowany skandalista właśnie wypuścił na rynek największy w historii kolekcjonerski zestaw płyt zamkniętych… w sejfie.\nObita metalowymi elementami skrzynia na kółkach przypomina artefakt znaleziony podczas podwodnej podróży do wnętrza zatopionego Titanica. Muzyczne dziedzictwo Simmonsa zawiera 10 albumów wypełnionych w sumie 18 godzinami muzyki, która nigdy wcześniej nie trafiła na żadne wydawnictwo. W zestawie znajduje się też książka, kolekcjonerska moneta i figurka z podobizną muzyka zespołu Kiss. To jednak nie koniec szaleństwa. W zależności od tego jaki zestaw wybierzemy, możemy liczyć na wiele dodatkowych atrakcji. Ceny zaczynają się od 2 tysięcy dolarów. Najdroższy „Gene Simmons Vault” wyceniony został na 50 tysięcy dolarów. Jeśli wybierzecie tę opcję, muzyk sam dostarczy skrzynię do dowolnego miejsca na świecie w bonusie dorzucając 2-godzinny koncert. Nie zabrakło też zestawów z sygnowanymi gitarami Simmonsa, Axe lub Punisher.\nGene był w świetnym humorze kiedy przywitał nas w londyńskim hotelu gdzie akurat się zatrzymał. Na przywitanie przybiliśmy „żółwika” co było chyba potwierdzeniem tego, że muzyk wciąż czuje się młodo. Obejrzeliśmy jego słynne gitary, wymieniliśmy kilka uwag na typowo męskie tematy i przeszliśmy do rozmowy.\nGitarzysta: Legendarny Gene Simmons! Wolisz być nazywany Panem i Odkupicielem czy wystarczy po prostu Gene?\nGene Simmons: (Wyjmuje z kieszeni iPhona) Siri, jak na mnie mówisz? (Urządzenie odpowiada: „Jesteś moim Panem i Odkupicielem”).\nŚwietny początek rozmowy! (śmiech) Przejdźmy jednak do konkretów. Opowiedz nam o swoim „sejfie”. Czy to twoje całe muzyczne dziedzictwo?\nNie kupuję takich pustych frazesów jak „dziedzictwo”. Wyobraź sobie, że spotyka cię to szczęście i wspinasz się na Olimp. Masz wystarczająco dużo kasy, żeby zorganizować tam imprezę. I co, robisz to samemu? W pojedynkę? Chodzi mi o to, że wydawanie takich płyt po śmierci artysty mija się z celem. Pierdolę taki układ. Ja też chcę być częścią czegoś takiego! Po co wspinać się na ten cholerny Olimp jeśli na szczycie masz być tylko ty. Jeśli byłoby mi dane zrobić tam imprezę, chciałbym zabrać tam ze sobą jak najwięcej osób. Chcę, żeby cieszyli się tym razem ze mną. Myślę, że bez obecności czy zainteresowania innych ludzi nic nie ma tak naprawdę wartości. Cała idea jaka stoi za pieniędzmi, władzą, pięknem i pozycją nie ma sensu kiedy człowiek jest sam. Śmierć i zniknięcie z tego świata nie ma dla mnie żadnej wartości. Jeśli mam na coś pomysł, chcę go zrealizować póki żyję.\nCo w takim razie znajduje się w tej ogromnej skrzyni?\nTo największy „box set” jaki kiedykolwiek powstał. W jego skład wchodzi 150 utworów, które nigdy wcześniej nie zostały nigdzie udostępnione. Powstawały między 1966 a 2016 rokiem. Nikt nigdy nie wydał czegoś takiego. Można tam znaleźć trzy kawałki, które 18 lat temu napisałem z Bobem Dylanem a także utwory nagrane z Van Halen. Oczywiście nie brakuje tam numerów, które robiłem razem z Kiss. Niektóre z nich to świeżynki z 2016 roku ale są też starocie z lat 60. Wszystko zagrane tymi rękami! (Gene wyciąga dłoń przed siebie) Sami zobaczcie. Mam 68 lat i nic się nie trzęsie. To wszystko dzięki całkowitemu odstawieniu alkoholu i papierosów!\nDawno nie widzieliśmy tak mocnej ręki Gene…\nNo więc, wymyśliłem sobie tę moją skrzynię. A ponieważ mam to szczęście, że jestem kurewsko bogaty, stwierdziłem, że pokryję wszystkie koszty jej dostarczenia do moich fanów. Zapłacę za loty, hotele, ubezpieczenie i ochronę. Jeśli mieszkasz w Sheffield i zamówisz jeden z tych zestawów to przylecę i zagram koncert dla ciebie i twoich znajomych. Dostarczę skrzynię osobiście, prosto do rąk własnych. Zagram na gitarze, poopowiadam trochę historii… Jak sami widzicie, „sejf” wykonany jest z najwyższej jakości materiałów!\nTo prawda, wygląda niesamowicie.\nKażda skrzynia jest personalizowana. Oznacza to, że w każdym zestawie można znaleźć inne skarby. Wszystko to pochodzi z mojej prywatnej kolekcji. To może być wszystko: od ciuchów, po nakładki na buty, które nosiłem na scenie.\nSłyszeliśmy, że jest też zestaw w którym można znaleźć jeden z twoich legendarnych basów: Axe lub Punisher.\nPodpisany Gene Simmons Axe kosztuje od 5 do 15 tysięcy dolarów. Mój box set kosztuje 2 tysiące dolarów. Za oba basy w zestawach inkasuję tym razem 6 tysięcy. Niezła promocja, co?\nA jest coś za pięć dolarów?\nPrzykro mi panowie. Rolls-Royce’a kupuje się w pełnej cenie albo w ogóle. Planuję wypuścić tylko kilka tysięcy takich zestawów. Kiedy wszystko się sprzeda nie będzie drugiej partii. Jeśli ktoś chce żebym spędził z nim cały dzień, musi liczyć się z kosztami rzędu 50 tysięcy dolców. Można zaprosić znajomych i wyjść wspólnie do pubu. Cokolwiek sobie życzycie. Muszę tylko wiedzieć, że naprawdę spędzam czas z ludźmi, którzy czerpią z tego autentyczną radość. W innym wypadku nie ma takiej opcji. Za publiczne wystąpienia biorę normalnie od 100 do 500 tysięcy dolców więc chcę mieć pewność, że przy okazji całej tej akcji spotykam się z prawdziwymi fanami, którzy nadają dzieciakom imiona na cześć piosenek Kiss. To będzie moja ostatnia podróż. Mam 68 lat więc nie wiem ile uda mi się jeszcze pożyć.\nKtóry z tych 150 utworów jest dla ciebie najważniejszy?\nWow! (Gene zamyśla się tutaj na dobrą minutę dop. red.) Myślę, że najważniejszy kawałek to ten z 1966 roku, który nagrałem jako pierwszy w życiu. To jak pierwszy pocałunek - tego się nigdy nie zapomina. Siedziałem wtedy w piwnicy i uczyłem się pierwszych, gitarowych akordów: A, G, D, C, A moll, D moll. Tekst szedł jakoś tak: „Mój wujek to tratwa, która mnie unosi”. I tak powstał pierwszy utwór jaki kiedykolwiek nagrałem.\nOpowiedz nam coś więcej o pracy z Bobem Dylanem.\nZłapałem za telefon i po prostu zadzwoniłem do jego managementu. Przecież nic nie traciłem, prawda? Bardzo często działam w ten sposób. Bob odebrał i spytał co u mnie słychać. Nie minęły dwa dni i Dylan przyjechał do mnie do domu. Wysiadł z nieoznakowanej furgonetki ze swoją akustyczną gitarą. Pamiętam, że przywitałem go w krótkich gaciach bo w Kalifornii było wtedy bardzo gorąco. Po prostu usiedliśmy i zaczęliśmy grać. Nagrałem wtedy cały proces jammowania i pisania piosenek. Wyszły nam z tego trzy numery.\nTen materiał będzie przekazywany z pokolenia na pokolenie…\nDokładnie o to mi chodziło! Żadne tam przechowywanie danych w chmurze, jednorazowe gówno i inne pierdy.\nKto stworzył dla ciebie projekt „sejfu”?\nRóżni ludzie byli odpowiedzialni za różne elementy składowe naszej skrzyni. Początkowo chciałem, żeby zajęła się tym firma, która produkuje prawdziwe sejfy ale wyszło to trochę za drogo. Postanowiliśmy więc działać „po kawałku”. Poszczególne elementy skrzyni pochodzą od różnych producentów. Weźmy na przykład kółka. Żadne tam aluminium. Są w całości wykonane z metalu, żeby przetrwały jak najdłużej. Przez rok czasu zbieraliśmy wszystkie części składowe. Tarcza z przodu to autentyk jak w prawdziwym sejfie. Do ostatnich dni zastanawialiśmy się, czy wprowadzać tu indywidualne kombinacje szyfrów. Stwierdziliśmy jednak, że każdy z nas ciągle zapomina o hasłach i innych PIN-ach dlatego olaliśmy ten temat. Nie chcieliśmy, żeby ludzie musieli się później włamywać do mojego „sejfu”.\nNie ma tu nawet odrobiny miejsca dla współczesnej kultury cyfrowej dystrybucji muzyki…\nWytwórnie płytowe są spłukane. Miałem udziały w kilku z nich ale kiedy wszyscy zaczęli ściągać muzykę w formie plików, dałem sobie z tym spokój. Jedyna szansa na lepsze czasy to zmiany w prawie, które mógłby wprowadzić rząd ale oni zawsze mają inne problemy. Rozwój technologii wyprzedził nasze czasy. Pęka mi serce kiedy widzę, że współczesne zespoły nie mają takich możliwości jak my przed laty. Żeby zarobić na życie, artyści muszą szukać innej pracy. Muzyka może być dla nich tylko hobby. W ten sposób zabijamy następców Elvisa czy Beatlesów. Oni gdzieś tam są ale nie ma szans, że postawią wszystko na jedną kartę. Myślę, że w perspektywie najbliższych 10 lat, nie ma co liczyć na zmiany.\nW dzisiejszych czasach najważniejsze są wyświetlenia…\nCo z tego? To również powinno kosztować! Moja córka (Sophie Simmons dop. red.) wydała numer „Kiss Me” w wytwórni Casablanca Records. Żeby była jasność, nie miałem z tym nic wspólnego. Piosenka zaliczyła 10 milionów odtworzeń ale co z tego? Sophie zarobiła na tym 214 dolarów! To jedna dziesięciotysięczna centa za pojedyncze odtworzenie!\nCzy wliczały się w to odtworzenia na Spotify?\nSpotify-srotify. Nie mam pojęcia. To naprawdę nie ma znaczenia!\nWróćmy do twojego „sejfu”. Czy osobiste dostarczanie skrzyni nie jest w pewien sposób problematyczne? Bilety lotnicze nie są tanie…\n(szeptem) Jestem bogaty. Tak na prawdę wszystko jest względne. Kiedy za dzieciaka znalazłeś dolara na ulicy czułeś, że masz dużo pieniędzy. Kilka lat później, taką samą wartość miało dla ciebie już 10 dolarów. A jak wygrywasz na loterii 100 tysięcy dolców, tamte kwoty przestają mieć znaczenie. Dla każdego bycie bogatym oznacza inne sumy pieniędzy.\nKtoś kiedyś powiedział, że to nie pieniądze czynią bogatym…\nZ tego miejsca mogę ci powiedzieć, że to idiota. I zaraz wyjaśnię dlaczego. Jeśli twoja matka potrzebuje operacji biodra albo ktoś z rodziny nie ma jedzenia lub domu, tylko pieniądze mogą tu pomóc. Etiopska matka wychowująca dziecko na pustyni Kalahari kocha je całym swoim sercem. Ale co z tego jeśli dziecko umrze ponieważ nie mają co jeść i gdzie się schronić. Pieniądze dają radość i nikt nie powie mi, że jest inaczej. Widzieliście kiedyś nieszczęśliwego człowieka, który wygrał kilka milionów dolarów w Lotto?\nAle czy to pieniądze same w sobie dają ludziom szczęście?\nOczywiście, że tak. Ujmijmy to w ten sposób: jeśli jesteś żałosnym chujkiem to wciąż lepiej być bogatym żałosnym chujkiem niż biednym. Trudno się z tym nie zgodzić. Pieniądze stoją u podstaw szczęścia. To dzięki nim możemy kupić jedzenie swoim dzieciom, wesprzeć organizacje charytatywne albo stworzyć nowe miejsca pracy. Zauważ, że w języku słowo biedny nie oznacza tylko kogoś kto nie ma pieniędzy. To również synonim dla kogoś komu współczujemy. Po przeciwnej stronie mamy np. „bogactwo składników odżywczych” w jedzeniu. Chodzi mi o to, że już na poziomie języka widać co jest tutaj bardziej pozytywne. Ludzie oszukują sami siebie mówiąc, że potrzebują tylko tyle pieniędzy, żeby móc przetrwać. Jeśli mają za dużo, chętnie przyjmę każdy grosz.\nOpowiedz nam o swoich „basowych toporach”.\nZacznijmy od tego, że jest to konstrukcja neck-through. W przypadku innych rozwiązań, gryf narażony jest na wypaczenia od wilgoci. Kolejna ważna sprawa to australijskie drewno, które ma znacznie lepszą jakość niż jakiekolwiek inne z którego budowano moje instrumenty w przeszłości. Myślę, że ma to związek z glebą na której rośnie. U nas, ma ona znacznie mniej minerałów co wpływa na mniejszą porowatość drzew. Jeśli wybierzesz się do lasu w północnej Kalifornii, gdzie ziemia nie była nigdy uprawiana, zobaczysz ogromne drzewa… Jak one się nazywają…\nTak. Są niesamowicie grube. Takie drzewo nie może wyrosnąć nigdzie indziej. To za sprawą nienaruszonej gleby. Ziemia na której rośnie większość popularnych drzew ma mało minerałów bo przez setki lat pracowali tam rolnicy. Właśnie dlatego sprowadzamy drewno z Australii, mimo że jest znacznie droższe.\nSkąd wziął się pomysł na ten nietypowy kształt gitar?\nCóż, nie przepadam za basami Fendera ponieważ ciężko gra się na nich wysokie dźwięki. Za duża część progów znajduje się już bezpośrednio na wysokości korpusu. Żeby się tam dostać, musisz być jak Jeff Beck ze swoim tappingiem. Zależało mi na tym, żeby gryf był jak najbardziej odsłonięty, oczywiście bez szkody dla całego instrumentu. Opracowanie idealnego kształtu trwało całą wieczność.\nJeden z basów, który czasami towarzyszy ci na scenie pozbawiony jest pokrętła „tone”. Gitara obklejona jest taśmą i ma przesunięte gniazdo. Skąd te modyfikacje?\nGranie na żywo to zupełnie inna bajka niż nagrania w studio. Artyści łudzą się, że cały arsenał pokręteł może im w czymkolwiek pomóc podczas koncertu. Przełączniki przystawek, pokrętła w lewo, w prawo, w górę, w dół. Wszystkie te zmienne wpływają na siebie nawzajem. Później dochodzi do tego jeszcze brzmienie wzmacniacza do którego się podłączasz a w wielu przypadkach również preamp. Ale to nadal nie koniec. Są jeszcze różne brzmienia kolumn albo wyjście liniowe… Na koniec, przychodzi jeszcze czas na realizatora, który „ukręca” brzmienie z poziomu miksera. No i teraz niech mi ktoś powie, że pokrętła w gitarze dają mu jakąkolwiek kontrolę nad brzmieniem. Oczywiście, że nie!\nJakie twoim zdaniem jest najlepsze rozwiązanie w takiej sytuacji?\nTrzeba znaleźć swoje ulubione brzmienie do grania na żywo i niczym więcej się nie przejmować. I tak jesteś zdany na łaskę swojego realizatora. To on jest najcenniejszym „narzędziem” na całej tej ścieżce, którą pokonuje dźwięk wydobyty z gitary. Musisz w pewien sposób dopasować się do schematu, który tworzy cały ten „soundsystem” ale to właśnie mikser powinien być tą jego częścią, która opanuje niesforne częstotliwości.\nCo wybierasz: kostkę, czy granie palcami?\nCzęsto mam wrażenie, że muzycy studyjni nie mają pojęcia o graniu palcami na żywo. Czasami ciężko usłyszeć co wychodzi spod ich palców bo żaden dźwięk nie jest dostatecznie dobrze zaakcentowany. Oczywiście to też może się podobać bo zawsze na końcu i tak wszystko sprowadza się do przyjemnego dołu. Ale można też grać jak Chris Squire; z bardzo jasnym brzmieniem gdzie dokładnie słychać zarówno atak jak i poszczególne dźwięki. To trochę jak z pianinem. Słyszysz dźwięk bo wiesz kiedy został uderzony klawisz.\nWielu basistów rezygnuje ze wzmacniaczy podczas występów na żywo. Jak jest w twoim przypadku?\nPod tym względem jestem tradycjonalistą. Bardzo lubię brzmienie ze wzmacniacza. Zależy mi na tym, żeby usłyszeli je również ludzie, którzy stoją sto metrów od sceny. Chcę im dostarczyć najlepszych wrażeń dlatego wpinanie się w linię nie jest dla mnie.\nGene, bardzo dziękujemy za rozmowę. Cieszymy się, że wszystko układa się po twojej myśli!\nNie mogę narzekać. A nawet gdybym to robił i tak wszystkim latałoby to koło chuja. Oj! Przepraszam na słownictwo. Latałoby im to dookoła przyrodzenia. Tak będzie chyba bardziej poprawnie?


Jeńcy wojenni w obozie łambinowickim żyli w okropnych warunkach. Spali na piętrowych, brudnych barłogach. Na jednym legowisku tłoczyło się po trzech, a nawet po czterech jeńców. Pościel zastępował papierowy materac, a w nielicznych wypadkach także koc, jeśli jeniec zdołał w jakiś sposób go zdobyć.21)\nWody do mycia w ogóle nie było, nie mówiąc już o mydle czy ręczniku. Obóz pozbawiony był także ścieków, toteż wszelkie brudy, odchody i odpadki gniły, wydając niesamowity odór. Nic dziwnego, że takie warunki sprzyjały rozmnażaniu się wszy, które były najgroźniejszą plagą w obozie. Najdotkliwiej dokuczały one w nocy, bowiem nie pozwalały spokojnie spać. Drugą nieodłączną plagą życia obozowego były szczury. Wyłaziły one z ukrycia, gdy tylko zapadał zmrok, i wykradały jeńcom ostatnią skibkę chleba, zachowaną z wieczornej porcji. Szczury były utrapieniem i zmorą, szczególnie dla tych, którzy na tym punkcie mieli uraz. Nie spali oni po całych nocach w obawie przed ukąszeniem.\nOdpoczynek nocny w obozie trwał krótko i nie pozwalał na regenerację sił utraconych poprzedniego dnia, tym bardziej, że wyżywienie nie przekraczało nawet 600 kalorii.22) Początkowo jeńcy wegetowali kosztem zapasów zmagazynowanych w organizmie w przedobozowych czasach, ale te wyczerpywały się w katastrofalnym tempie. Chudli więc i upodobniali się coraz bardziej do szkieletów. Jeńców Polaków starano się przekonać, ze ich ojczyzna została na zawsze wymazana z mapy Europy. Dążono do powolnego, ale systematycznego unicestwienia ich poczucia narodowego. Na dręczenie jeńców hitlerowcy mieli tysiące sposobów. Najczęstszym były wielogodzinne apele, w czasie których skazywano jeńców na tortury, a nawet pozbawiano życia. Po każdym takim apelu pozostawało na placu po kilkadziesiąt trupów. W obozie rzadko rozstrzeliwano jeńców. Najczęściej umierali oni z wycieńczenia, głodu i z powodu panujących epidemii.23) Codziennie przywoziły także martwych jeńców powracające z pracy komanda. Dźwigano ich na tzw. „tragach", które służył/ normalnie do noszenia kamieni, ziemi czy żwiru. Niektóre ciała porozdzierane były kłami psów.24)\nW braku „trag" nieśli nieboszczyka do obozu jeńcy na swoich barkach. Czynność ta była konieczna, aby skreślić z ewidencji numer danego jeńca, bo inaczej posądzano go o ucieczkę, za co wyciągano konsekwencje w stosunku do całego komanda.\nKażdy dzień kończył się wieczornym apelem, podobnym do poprzednich i następnych. Wycieńczenie, złe odżywienie, brak odpowiednich warunków higienicznych, sprzyjający rozmnażaniu się wszelkiego robactwa, były źródłem różnych epidemii, a szczególnie tyfusu plamistego, czerwonki i malarii, pochłaniających dziennie wiele ofiar.25)\nW czasie porannych apeli chorzy starali się utrzymać na nogach, aby tylko nie zemdleć i nie iść do baraku chorych, skąd już właściwie nie było powrotu. Jeńcy .przekazywali sobie hasło-ostrzeżenie: unikać za wszelką cenę baraku-szpitala. Tam bowiem absolutnie nie starano się wyleczyć chorego. Robiono więc wszystko, aby nie poddać się chorobie. Te groźne epidemie uzewnętrzniały się niezdrowym rumieńcem, przedziwnym lękiem i drżeniem wszystkich członków. Senny wyraz oczu i krótki oddech świadczyły o wysokiej temperaturze. Takich chorych funkcyjni obozowi zanosili w kocach do lazaretu. Tam przeprowadzano na nich jeszcze jakieś doświadczenia, dawano ewentualnie eksperymentalny zastrzyk i wypisywano kartę zgonu.\nIstniały osobne lazarety dla jeńców wojennych angielskich i radzieckich. O tym, jak okropne warunki panowały w baraku chorych dla jeńców radzieckich, wnioskować można z zarządzenia władz obozowych, które mówi, ażeby nie przysyłać tam jeńców francuskich, bo dla nich jest on nieodpowiedni. Przebywali tu bowiem ci jeńcy, którzy byli zupełnie niezdolni do pracy. Stąd było dla nich już tylko jedno wyjście -— na cmentarz.26) W obozie znajdowała się łaźnia, której jeńcy bali się jak. ognia. W przypadkach różnych epidemii dezynfekowano tu odzież gazem. Bardzo często przedwczesne nałożenie takiej odzieży było przyczyną śmiertelnego zatrucia się jeńców, jak np. trzydziestu trzech Anglików.27)\nW obozie nie robiono dosłownie nic, aby zwalczyć epidemie.28) Na pozostawionych legowiskach, zajmowanych później przez innych jeńców, znajdowały się przecież koce zawierające gniazda wszy, roznosicieli chorób. Najzdrowszy człowiek po przespanej tam nocy mógł być zarażony. Tyfus więc dziesiątkował swe ofiary, niszczenie zaś jeńców tym sposobem umniejszało do pewnego stopnia odpowiedzialność Wehrmachtu. Tyfusowi plamistemu towarzyszy zwykle ogromne pragnienie. Ci, którzy chcieli je ugasić, pili wodę, gdzie ją tylko napotkali, a więc w kałużach deszczowych i ściekach, narażając się także na czerwonkę, która wykańczała ich w bardzo krótkim czasie.\njeden z dowodów zbrodni\nStraszna ta choroba rozprzestrzeniała się szybko także z powodu wspólnych ustępów, długich na 10—15 metrów, odkrytych rowów, w lecie pełnych much. Zdarzało się, że chory, będąc zupełnie wycieńczonym, tracił przytomność i spadał do tej latryny. Towarzysze wyciągali go stamtąd, ale nie mieli go gdzie oczyścić, więc cuchnął straszliwie. Choroba pozbawiała jeńców zdolności regulowania fizjologicznych potrzeb, toteż w czasie marszu i apeli krwawy kał ściekał po nogawkach, tworząc skorupę raniącą ciało i powodującą powstawanie jątrzących się owrzodzeń. W takich więc warunkach, pomijając gehennę dotkniętych chorobą, absolutnie nie było mowy o tępieniu epidemii lub jej zapobieganiu.29) Wręcz przeciwnie — stawała się ona powszechna i rzadko kto mógł się od niej uchronić. Ocaleli zatem tylko nieliczni.\nChorzy jeńcy sprawiali bardzo wiele kłopotu swym kolegom, bo pod wpływem wysokiej temperatury majaczyli, ujawniając często obozowe tajemnice.\nW podobnych sytuacjach koledzy musieli w nocy czuwać nad nimi, gdyż czujni nadzorcy chwytali każdy szmer i na odprawie meldowali o wszystkim władzom obozu, które zjawiały się w baraku natychmiast, żądając wskazania „winowajcy". W przeciwnym razie karano wszystkich jeńców danego baraku. Apel z podobnych przyczyn trwał do świtu i wyczerpywał jeńców do ostatnich granic. Wypadki śmiertelne w obozie były tak częste, że jeńcy na ich widok całkiem zobojętnieli.30) Śmierć najbliższego sąsiada, z którym jeszcze przed kilkoma godzinami rozmawiano, przyjmowano jako zwykłe zjawisko. Na rozczulanie się nie było czasu i sił.\nW obozie łambinowickim jeńcy angielscy traktowani byli w porównaniu z innymi łagodniej, ponieważ interesował się nimi Międzynarodowy Czerwony Krzyż. Wobec jego przedstawicieli Niemcy chcieli uchodzić za ludzi cywilizowanych, przestrzegających zasad humanitaryzmu i umów międzynarodowych. Dostawali oni paczki żywnościowe, a także posiadali swego pełnomocnika — szeryfa (niem. Feldwebel).31) Łagodnie obchodzono się również z jeńcami amerykańskimi, francuskimi i innymi, całe zaś okrucieństwo i nienawiść skupiły władze obozu na jeńcach polskich i radzieckich. Warunki ich życia w obozie urągały najprymitywniejszym nawet wymaganiom.\nJeńcy radzieccy przebywali przecież na wolnym powietrzu. W ucieczce przed zimnem kopali sobie łyżkami doły-ziemianki, by móc się w nich schronić.32) Najczęściej nie posiadali płaszczy, a mundury mieli bardzo liche. Latem chodzili boso, a w zimie w drewnianych trepach lub owijali stopy szmatami.33) Nory ziemne, w których mieszkali, miały 300—400 m długości, 3 m szerokości, wysokość wynosiła 1,65 m.34) W każdej takiej norze tłoczyło się około 700 osób i dlatego bardzo często zdarzały się tutaj wypadki zasypania, a śmiertelność było wprost przerażająca. Przez obóz łambinowicki przeszło prawdopodobnie około 200 tys. jeńców radzieckich. 35)Stąd część ich wysłano do pracy przy różnych obozach koncentracyjnych, np. do Brzezinki w celu budowania baraków dla nowych więźniów, a w rzeczywistości w celu ostatecznego ich wyniszczenia. 36) Racje żywnościowe jeńców wahały się w granicach 515-600 kalorii.\nWyżywienie składało się z następujących posiłków: śniadanie — napój z trawy bez cukru i chleba; obiad — 3/4 litra zupy sporządzonej z brukwi z domieszką ziemniaków, a raczej obierzyn ziemniaczanych, latem z domieszką liści z buraków, trawy i szpinaku;37) kolacja — chleb z domieszką trocin (200—250 gramów dziennie). W święta czasem dawano ser.\nOcalały jeniec radziecki pod opieką\nwojskowego lekarza radzieckiego\nTe głodowe racje żywnościowe były przyczyną zdarzających się w obozie wypadków ludożerstwa. Jeden z byłych jeńców opowiadał w czasie przesłuchania, że był świadkiem trzech egzekucji, wykonanych na sześciu jeńcach wojennych właśnie za ludożerstwo.38) Autor pamiętnika podaje znów, że w jednej z ziemianek syn zabrał po śmierci ojca jego mundur, a ponadto pożywił się jego ciałem.39) Fakty takie miały miejsce dosyć często.\nJeńców używano do ciężkiej pracy w polu lub lesie. Zdarzało się, że po pracy celowo wyprowadzano ich zgłodniałych na ziemniaczane pola, by w chwiii gdy rzucali się na nic, znaleźć pretekst do masowego uśmiercania przez rozstrzeliwanie. Nazywano to karą za wykroczenie. Wszystkich zdrowych i silnych jeńców odsyłano do robót w kopalniach, zakładach produkcyjnych i kamieniołomach, a także do budowy autostrady. Tu także stosowano zróżnicowania. W celu nadania pozorów prawnych tej przymusowej pracy zarząd obozu zawierał umowy według dyrektywy Fritza Sauckla, generalnego pełnomocnika do spraw zatrudnienia, z firmami niemieckimi (kopalnie, huty), na mocy których wysyłani do pracy jeńcy narodowości angielskiej mieli obowiązek przepracowania 40 godzin, zaś jeńcy polscy i rosyjscy 55—60 godzin tygodniowo.40)\nByła to jednak tylko fikcja prawa, bo faktycznie czas pracy obejmował cały dzień, bez odpoczynku i bez południowego posiłku.41) W kopalniach zatrudniano jeńców w miejscach szczególnie niebezpiecznych, zagrożonych zawaleniem się lub zalaniem wodą, powodując w ten sposow dziesiątki nieszczęśliwych wypadków.42) Za najmniejsze uchybienie w czasie pracy nadzorcy nakładali na jeńców ciężkie kary. Najczęściej były one połączone z pozbawieniem i tak niezmiernie lichego jedzenia. W przeciągu jednego — półtora roku pracy w takich warunkach jeńcy umierali.\nNiezdolnych do pracy odsyłano z powrotem do Łambinowic. Tu najczęściej kończyli oni życie, a na ich miejsce wysyłano nowych. W kopalniach zginęło prawdopodobnie około 60 tys. jeńców.43) Ci jeńcy, którzy nie wyjeżdżali na roboty poza Łambinowice, pracowali na miejscu lub w pobliżu terenu obozowego i używani byli do kopania rowów lub grzebania trupów. Praca ich trwała od godz. 7 do 11 i od 13 do 20. W przerwie wykonywali różne prace w samym obozie.


Ten zwyrodnialec zmasakrował szczeniaka. Szuka go już cała Polska. Pomóż go złapać! – Pamelka\nGłówna/ Historie/Ten zwyrodnialec zmasakrował szczeniaka. Szuka go już cała Polska. Pomóż go złapać!\nCzteromiesięczny Fijo został bestialsko skatowany. Jak pisze podwarszawska fundacja Judyta, która zajęła się szczeniakiem, pies przejdzie wielotygodniową rehabilitację, aby mieć szansę na jakąkolwiek sprawność. Bartosz Donarski, który jest podejrzany o ten czyn ukrywa się przed policją.\nUdostępnij to i pomóż dorwać tego zwyrodnialca.\nźródło: warszawawpigulce.pl, natemat.pl


Konkurs rowerowy (zakończony) | Rowerowe Porady\nCiekawe 7 maja 2013 15 Cze 2016 / 22\nKonkurs rowerowy (zakończony)\nWitajcie w nowej odsłonie Rowerowych Porad. Na dobry początek nowego szablonu mam dla Was mały konkurs w którym do wygrania będzie przednia lampka o wdzięcznej nazwie Cateye TL-LD155-F OMNI 5. Aby ją wygrać wystarczy wysłać SMS-a… Nie, nie, żartuję :) Udział jest całkowicie bezpłatny i wystarczy wykazać się kreatywnością. Waszym zadaniem będzie napisanie komentarza pod dowolnie wybranym wpisem na stronie, w którym opiszecie jakąś swoją rowerową przygodę.\nPrzykładowo we wpisie o tanim odchudzaniu roweru ktoś może opisać swój rewelacyjny pomysł na zrzucenie zbędnych gramów z roweru. Albo we wpisie o zabezpieczaniu roweru przed kradzieżą można napisać o tym jak samemu zabezpiecza się rower. Może ktoś w rodzinie ma rower z silnikiem spalinowym, a może miał przygody z nawigacją rowerową. Ograniczeniem jest tylko inwencja i tematyka strony :)\nWażne! Komentarz nie może być jednozdaniowym stwierdzeniem. Nie jest wymagane pisanie całostronicowego wypracowania, ale udział wezmą tylko te komentarze, które będą niosły za sobą jakąś przydatną treść i przemyślenia. Każdy kto chce by jego komentarz brał udział w konkursie proszony jest również o podanie swojego adresu e-mail w odpowiednim polu.\nOgłoszenie wyników: Konkurs trwa do 3 czerwca 2013 r. do godziny 23:59. Ogłoszenie wyników nastąpi 4 czerwca w tym wpisie, informacja zostanie również puszczona na Facebooku, tak więc warto polubić nasz profil by być na bieżąco. Zwycięzca zostanie wybrany przez komisję konkursową – w jej składzie jestem ja :) Liczyć się będzie po prostu ciekawy komentarz, wnoszący coś wartościowego do tematu.\nZapraszam do komentowania strony oraz do zaglądania 4 czerwca w poszukiwaniu wyników konkursu.\nRozstrzygnięcie konkursu: Niniejszym bardzo dziękuję za zainteresowanie konkursem, przerosło ono moje najśmielsze oczekiwania. W konkursie wzięły udział 32 osoby, a ostatecznie wygrał Darek B. – serdecznie gratuluję i zapraszam do kontaktu ze mną z e-maila, który wpisałeś w komentarzu (dla weryfikacji, że Ty to Ty).\nPozostałym uczestnikom bardzo dziękuję za wzięcie udziału, następnym razem postaram się przygotować więcej nagród by uhonorować większą liczbę osób!\nRower czy rolki – co lepsze?\n7 powodów dla których karta rowerowa dla dorosłych to niewypał\nKurier rowerowy – na czym polega ta praca?\nPozostaw odpowiedź Dawid Anuluj pisanie odpowiedzi\n2 Cze 2013 o 23:01\nMam świetny pomysł (sprawdzony), jak zamienić jazdę na rowerze w masę niezwykłych przygód – mój sposób to słuchanie audiobooków. Dzięki nim przeszedłem już przez śledztwo prowadzone w Sztokholmie przez szwedzką policję – zagadkę w którą uwikłane były służby specjalne i polityka; byłem na spotkaniu z olbrzymami, centaurami i faunami w czarodziejskiej krainie, byłem świadkiem bitwy pod Mokrą we wrześniu 1939 …\nTo naprawdę niesamowite, jak dzięki rowerowi i audiobookom odkryłem, że moja okolica to niezwykłe miejsce na świecie, tajemnicze i fascynujące – naprawdę zupełnie inaczej patrzy się na „zwykłe” pola i lasy, wykroty i jary, kiedy przejeżdża się przez nie w słoneczne południe lub o zmierzchu, słuchając pasjonujących historii w świetnym wykonaniu, a dookoła jest pusto.\n2 Cze 2013 o 22:35\nZamiast krytykować, wolałbym jednak usłyszeć Twoją historię :)\n2 Cze 2013 o 21:24\nMam wrażenie, że kilka historyjek jest wymyslona mocno na siłę, ale ok. Ja może nie będę opisywać swoich „przeżyć” rowerowych, za to wkleję link do filmiku, który fajnie taką historię opowiada(gościu kręci świetne filmiki): www.youtube.com/watch…0KSuqp2Ssk\n2 Cze 2013 o 12:41\nKiedyś robiąc standardową trasę z kolegą ok.80km(po 40 w jedną stronę) przebiłem oponę . Znajdowaliśmy się ok 12km od domu , także musieliśmy wracać ten kawał drogi „z buta” . Na szczęście kolega mnie nie opuścił i wracaliśmy razem . Jednakże od tamtego dnia zawsze przy dłuższej trasie biorę zestaw naprawczy z łatką .\n1 Cze 2013 o 02:24\nZabezpieczenie roweru przed kradzieżą. Najlepszym z zabezpieczeń rowerowych w jakie możemy się wyposażyć są U-locki (podkowy). Dobrze jest mieć je z renomowanych firm takich jak kryptonite czy abus. Ulocki z lepszych firm mają atest bezpieczeństwa na które warto zwrócić uwagę przy zakupie. Lepsze firmy wprowadzają też własną skalę bezpieczeństwa, która też jest godna uwagi. Zabezpieczenia typu linka są o wiele łatwiejsze do sforsowania. Zazwyczaj wystarczy kilka sekund aby przeciąć taka linkę. Optymalnym zabezpieczeniem rowerowym może być też łańcuch z kłódką. Pozytywną jego cechą jest to, że nie ogranicza w taki sposób jak podkowa (łatwiej znaleść miejsce do przyczepienia się). Rower przyczepiamy do solidnych „konstrukcji”, nigdy za koło!!! zawsze przypinamy ramę ;) Dobrym rozwiązaniem jest wydanie na zabezpieczenie rowerowe 10% wartości roweru. Chyba że bicykl ma wartość sentymentalną ;)\n31 maja 2013 o 13:36\nPewnego razu wybrałem się na wycieczkę rowerową ponieważ pogoda była piękna . Wyruszyłem na wycieczkę do bliskiego miasteczka. Gdy byłem w połowie drogi to usłyszałem głośny trzask. Popatrzyłem na tylnią oponę a tam potężna dziura w dętce. Pomyślałem ,że w tych okolicach nikogo nie znam . Więc podeszłam do domu w którym było otwarte okno i zapytałem czy tutaj ktoś ma może troche kleju i kawałka gumy . Na szczęście pan gospodarz powiedział mi że zna mojego tatę i że postara mi pomóc . Po jakimś czasie Pan Janusz powiedział mi że to na szczęście nic poważnego i że naprawimy oponę w jak najszybszym czasie . Po 15 min załataliśmy dentkę. Podziękowałem panu i mogłem jechać dalej . Po dotarciu do miasteczka spotkałem kolegę z klasy porozmawialiśmy i opowiedziałem mu swoją przygodę . po jakimś czasie nadszedł czas na powrót do domu . W drodze zdarzył mi się wypadek niechcący zahamowałem przednim hamulcem i wypadłem przez kierownice na szczęście nic poważnego mi się nie stało tylko rozciąłem sobie kolano ale miałem przy sobie apteczkę i opatrzyłem ranę . Pojechałem dalej aż w końcu dotarłem do domu i tam spędziłem pozostały dzień .\nOstatnio z koleżankami wyruszyłyśmy na wycieczkę rowerową, ponieważ Oliwia znalazła starą mapę prowadzącą do skarbu. Byłyśmy przygotowane na wszystko, pierwsza zagadka szybko została rozwiązana, natomiast z druga było ciężko. Musiałyśmy przejechać 10 km i popytać ludzi. Wszystkich zagadek było 10. Przy ostatniej trochę główkowałyśmy. Rowerami przejechałyśmy spory kawałek, tak naprawdę zrobiłyśmy koła. Wróciłyśmy do punktu wyjścia. Na końcu była skrzynka, a w niej skarb ważny dla każdej z nas.\n31 maja 2013 o 01:23\nBył wrzesień, okres po maturach najdłuższe wakacje. Całe oszczędności wydane na rower. Zostało tylko jakieś 250 zł. Rządny przygody postanowiłem wybrać się w dalszą podróż. spakowałem do wielkiego plecaka rzeczy które uważałem za najpotrzebniejsze kuchenkę turystyczną, namiot, śpiwór, prowiant(makaron, trochę ryżu, i jakieś słodkości na szybkie dodatnie sił). wytyczyłem trasę! cel morze! jeden z najdalszych jaki może być w Polsce, gdyż mieszkałem wtedy na południu śląska. Mama zaniepokojona moimi przygotowaniami zapytała się gdzie ja się wybieram?! Odpowiedziałem: „Mamo jadę nad morzę” . Mama od razu wybuchał wściekłością i zaczęła krzyczeć, że chyba oszalałem, nigdzie nie jedziesz!. Następnego dnia wstałem rano, Mamy nie było wyszła do pracy, wrzuciłem na siebie plecak i poszedłem po rower, zaskoczony ujrzałem, że w oponach nie ma powietrza! obejrzałem je dokładnie i stwierdziłem, że na szczęście nie są przebite, to mama spuściła z nich powietrze! szybko napompowałem koła i podekscytowany i zaniepokojony jednocześnie zszedłem na dół razem z rowerem. Pamiętam, że czułem się świetnie! Po jakiś 120 km jazdy pierwszego dnia złapał mnie śliny skurcz mięśnia udowego. Stanąłem w jakimś lesie i położyłem się na ściółce, wyjąłem magnez i od razu rozpuściłem dwie tabletki. Po parunastu minutach, kilku ćwiczeniach rozciągających byłem gotowy do dalszej jazdy. Pierwszego dnia zrobiłem około 200 km, po zmroku rozbiłem namiot w jakimś lasku. Kolejnego dnia zbudziłem się obolały, wyszedłem z namiotu i moim oczom ukazała się ruina jakiegoś opustoszonego domu. W nocy nie ujrzałem go, okolica wyglądała na „nawiedzoną” szybko zrobiłem śniadanie, zebrałem się i wsiadłem na mojego „rumaka”. Po 50 km wstąpiłem do sklepu po wodę i batoniki. Po 150 km stwierdziłem, że czas na nocleg, jednak żadne miejsce mi nie pasowało na rozbicie namiotu. Sfrustrowany wjechałem do jakiegoś lasu przedzierając się przez krzaki. Szybko z niego wyszedłem, nie nadawał się na rozbicie. Jadąc dalej coraz bardziej się niepokoiłem jak tu spać, dojechałem do małego miasteczka usiadłem i zacząłem w telefonie sprawdzać czy w okolicy nie ma żadnych tanich agroturystycznych noclegów. Nic nie znalazłem, postanowiłem jechać dalej po krótkim czasie dojechałem do jakiejś niewielkiej wsi, zobaczyłem w oddali trzy ogromne drzewa, drogą polną dotarłem do nich i zmęczony rozłożyłem jedynie karimatę. Rano obudził mnie deszcz. Szybko się ubrałem, nakryłem płaszcze przeciwdeszczowy i zrobiłem śniadanie. Tego dnia dojechałem wieczorem do Torunia, tu zauważyłem camping. Wszedłem do niewielkiego biura, i spostrzegłem ładną blondynkę za biurkiem, zapytałem o nocleg. Zgodziłem się na warunki zaproponowane przez camping i wynająłem niewielki drewniany domek, od razu wziąłem prysznic. Ogarnąłem się i ruszyłem w miasto! Byłem zauroczony piękną toruńską starówką, była niesamowita. Wszedłem na piwo do jakiegoś pubu i tułałem się do nocy po mieście ;). Po Toruńskich wojażach wstałem o 11 popołudniu. Tego dnia dojechałem do Malborka, a o 3 w nocy dotarłem do celu mojej wyprawy! Morze! Pamiętam, że strasznie się śmiałem, że jednak udało mi się dojechać i dać radę. Postanowiłem nie spać tylko rozłożyć karimatę i poleżeć do świtu. Obudziłem się o 8 rano :D. widok na morze był niesamowity. Obok mnie rybacy akurat wypływali na połowy. Strasznie przemarznięty, miałem tylko 1 bluzę, wyciągnąłem kuchenkę i zacząłem się nią grzać. Byłem wycieńczony, ale niezwykle dumny z siebie i to dodawało mi siły.\nPodzielę się z Wami moją rowerową historią :). Był to jeden z moich pierwszych rowerów – Romet Czajka 2.\nRower dostałem od mojego taty, mój tata dostał go z kolei jako prezent na komunię. Rower dzielnie służył mojemu tacie w czasach jego młodości, mi natomiast nie do końca… Zaliczyłem na nim mnóstwo upadków, rozdarte kolana, łokcie były na porządku dziennym. To jednak nie przyćmiło frajdy z samego posiadania roweru, osiedlowe gry i zabawy z rowerem wspominam z uśmiechem na twarzy. Pewnego słonecznego dnia oparłem rower o piaskownicę i poszedłem pobawić się razem z kumplami. Gdy nadeszła pora obiadowa trzeba było wracać do domu, jak wielkie było moje zdziwienie gdy podnosząc rower ten rozpadł się na dwa kawałki… Nie mogłem się nadziwić, dla kolegów też było to coś niezwykłego. Byłem wówczas „uziemiony” – brak roweru bardzo mi doskwierał. Cieszyłem się i cieszę do dziś, że rower nie rozpadł się w trakcie jazdy.\nPointa mojego opowiadania jest następująca, rodzice sprawdzajcie na bieżąco stan techniczny i uczcie swoje dzieciaki jak prawidłowo dbać o rower i o siebie samego, kask oraz ochraniacze wyglądają znacznie lepiej niż kolana i łokcie w plastrach i bandażach :D! Pozdrawiam!\n30 maja 2013 o 13:07\nmoja przygoda rowerowa, to taka ze chcac spokojnie pojezdzic, trzeba przejechac przez cenrum miasta, a ze nie zawsze to jest łatwe przekonałem sie pewnego dnia. Jadac sobie ze srednia predkoscia przez most, ktory byl remontowany, wiał silniejszy wiat, a most osloniety byl plastikowa siatka, przejezdzajac obok, zawial wiatr, siatka zachaczyla o kierownice a ja wyladowałem na ziemi. potem brudny z krwawiacymi palcami trzeba bylo jechac przez centrum do domu, i widzac spojrzenia ludzi.\n29 maja 2013 o 23:01\nPragnę opisać moją historię sprzed ok. 10 lat. Kiedy koraliki ze szprych zniknęły, pojawił się nowy „zabójca”. Mianowicie jeden z najtańszych karfuroskich egzemplarzy. Podczas, gdy ja – żądny adrenaliny rowerzysta, postanowiłem ostro zahamować przed, nieprzykuwającą uwagi metalową rurką, hamulec nie zadziałał. To była 3 jazda na tym rowerze – kilka mm w którąś stronę i chyba zmiażdżyło by mi palce. NIGDY nie kupujcie sobie, ani swoich dzieciom maszyn z tej półki, bo jest to wręcz niebezpieczne B)\n29 maja 2013 o 21:23\nU mnie jednak była to przygoda z nawigacją…była to wycieczka rowerowa w ostatniej klasie technikum zorganizowana przez PTTK w naszej szkole i ja miałem za zadanie prowadzić wycieczkę za pomocą nawigacji lecz w pewnym momencie pomyliłem rzekę z drogą i całe 40 osób wjechało ze mną w podmokłe tereny tzw. bagna które znajdowały się tuż przy rzece..minęło kilka lat od zakończenia szkoły lecz w dalszym ciągu jak spotykam się ze znajomymi z tamtego okresu to skutecznie mi o tym fakcie przypominają :)\n29 maja 2013 o 21:08\nTanie odchudzanie roweru, to sprawa niezwykle prosta. Wystarczy po wypadzie w góry, do lasu, przez pola, umyć dokładnie rower z błota. Zaręczam, że waga spadnie. A o ile spadnie, to zależy wyłącznie od warunków atmosferycznych i nawierzchni, po której jechaliśmy. Tylko nie myjcie rowerów karcherem pod dużym ciśnieniem, bo woda wniknie pod uszczelki i prędzej, czy później piasta, suport albo inna część zakończy swój szczęśliwy żywot. Jeżeli tak się już wydarzy, to kupujcie lżejsze komponenty – efekt ten sam, co przy czyszczeniu z błota – waga spada.\n29 maja 2013 o 20:46\nPewnego razu byłem na wycieczce rowerowej z moją przyjaciółką Zosią. Przejechaliśmy około 20 km i zatrzymaliśmy się w zajeździe na postój, gdzie zostawiliśmy rowery. Poszliśmy na polanę i nagle zobaczyliśmy coś co przerosło nasze najśmielsze oczekiwania… Naszym oczom ukazał się wielki jeleń, który bronił swojego terytorium przed nami. Po chwili głębokiego patrzenia sobie w oczy zaczęliśmy uciekać. Na szczęście zgubiliśmy jelenia, ale również zgubiliśmy orientację w terenie. Po około godzinie poszukiwań drogi do rowerów usłyszeliśmy świst przejeżdżających aut. Doszliśmy do dosyć głównej szosy, a tam zmęczeni poszukiwaniami złapaliśmy stopa i chcieliśmy tym samochodem wrócić do domu. Jednak po krótkiej przejażdżce w aucie zapaliła się kontrolka paliwa, więc zjechaliśmy na pobliską stację. Na szczęście okazało się, że stacja to znajduje się w pobliżu zajazdu, gdzie zostawiliśmy nasze rowery. Ja i Zosia podziękowaliśmy życzliwemu kierowcy, który odjechał. Wtedy dostrzegliśmy, że z bagażnika auta wystaje koło od roweru Zosi. Jak się okazało, naszych rowerów nie było na pozostawionym miejscu, a my musieliśmy wracać autobusem.\n29 maja 2013 o 20:01\nDawno dawno temu, za górami za lasami, za ciemnymi ulicami w mojej rodzinnej miejscowości mieszkałem sobie ja i moja rodzinka. Pewnego upalnego dnia Tato przyjechał z pracy z jakimś dziwnym urządzeniem. Miałem zaledwie 3 lata ledwo co pamiętam tamto zdarzenie, wtedy nie miałem pojęcia co to mogło być. Miało dwa dwa duże okręgi z przodu i z tyłu a do tylniego okręgu, przyczepione były dwa mniejsze, jakimś tworzywem metalowym albo plastikowym, nie pamiętam już dokładnie a wszystko to łączył dziwny pozginany kawałek aluminium (tata powiedział że z takiego materiału wykonana jest rama). Po dogłębnej analizie z pewnej bezpiecznej odległości, tato mnie zawołał. Z początku bałem się podejść bo to dziwne urządzenie mnie niepokoiło, szczególnie gdy tata użył trąbki, wtedy uciekałem gdzie pieprz rośnie ( wiem, wiem śmiejecie się teraz ze mnie, ale cóż poradzić stracha miałem wtedy na wszystko, z czasem to się zmieniło ;) ) tata zaczął się śmiać, ja nie wychodziłem. W końcu poszedł po mnie, schowałem się w malinach ;p szybko mnie znalazł bo wystraszony strasznie głośno płakałem. Powiedział mi żebym się nie lękał, że to urządzenie, (nazwał je Rowerem) to prezent dla mnie, przekonał mnie że powinno mi się spodobać. Jeszcze lekko wystraszony dałem się przekonać Tacie i poszliśmy obejrzeć prezent. Zwolniłem krok gdy się do niego zbliżaliśmy ale w końcu się przełamałem i podszedłem, Tato posadził mnie na siodełko było bardzo miękkie, miększe od mojego łóżeczka, dlatego od razu mi się spodobało. Tato zaczął pchać rowerek a ja pełen pozytywnych emocji krzyczałem z radości, krzycząc i śmiejąc się w niebo głosy. Był to jeden z najpiękniejszych momentów mojego dziecięcego życia, wiatr we włosach, adrenalina, każdy tego pragnął a ja to miałem. Byłem dumny z siebie że dałem radę ;) Jeździliśmy z tatą i jeździliśmy. Po około 3minutach 34 sekundach i 11setnych sekundy, zagapiłem się i wsadziłem palca w szprychy, koło się kręciło i mi palucha u nogi ukręciło, wystraszony tata wezwał pogotowie. W szpitalu przyszyli mi palca, dzięki szybkiej reakcji lekarzy pozostał w pełni władny ;) A ja mogłem dalej cieszyć się moim rowerkiem ;) A morał z tego krótki i nie każdemu znany, bądź ostrożny, zakładaj buciki do jazdy na rowerze. Pamiętaj, bądź uważny ;)\n29 maja 2013 o 19:23\nNigdy nie zapomnę kiedy dostałam na Komunię Św. mój pierwszy rower. Wtedy był on dla mnie rzeczą niesamowicie wartościową. Od razu wsiadłam na mój skarb i zaczęłam go testować. Moja przejażdżka zakończyła się dwoma szwami na ręce i zwichniętyum barkiemi zamiast spędzać czas w tym szczególnym dniu z moją rodziną, spełniłam go w szpitalu, ale dzięki tej przygodzie, moja Pierwsza Komunia Św. wyjątkowo utkwiła mi w pamięci.\n29 maja 2013 o 17:30\nodchudzanie roweru- mam bardzo skuteczny sposób, kupujesz rower całkiem wypasiony, jeździsz tak jak ja 20 km dziennie do pracy, w każdych warunkach śnieg deszcz, upał, po roku rower chudnie, odpadają przerzutki,koła wyrzucają szprychy na polskich drogach, a od soli na drogach łańcuch zrzuca warstwy rdzy a rama lakier, tylko lampki rowerowe są ok, bo chowam je do plecaka po dojechaniu ;))\n29 maja 2013 o 17:01\nMoja przygoda z rowerem była dość niebezpieczna, jechałem asfaltową drogą przez las późnym wieczorem z pracy, było dość ciemno aż tu nagle zauważyłem dzika na poboczu drogi, nikogo innego nie było tylko ja i dzik. Wystraszony zatrzymałem się. Dzik był oddalony ode mnie o około 10 metrów. Nagle szybko zaczął biegnąc w moją stronę, ja szybko zawróciłem i z całych sił uciekałem przed biegnącym za mną dzikiem. Wracając do domu pojechałem później inna trasą. Więc pamiętajcie, w razie możliwości jedźcie z osobami towarzyszącymi, a w razie spotkania z np. takim zwierzęciem szybko uciekajcie bo może wyrządzić wam krzywdę.\n29 maja 2013 o 13:57\nKiedyś uczestniczyłem w klubie kolarskim w moim mieście. Byłem dość młody,ale zawsze ten sport mnie interesował i dążyłem do tego,aby być coraz lepszy aż w końcu wygrywać każde turnieje.Początkowo wszystko szło dość ciężko. O sprzęt rowerowy musiało się dbać samemu jak też i o wyposażenie takie jak kask, napoje. Forma kolarska też nie była zbyt dobra.Na zawody dowozili mnie rodzice, choć nie zawsze było to możliwe. I trzeba było sobie samemu radzić. Bardzo chciałem pokazać się z dobrej strony trenerowi oraz\nrodzicom, którzy opierali we mnie duże nadzieje. Przy pierwszym starcie było dużo nerwów oraz stres. Jak się wypadnie, czy dojedzie się i jaki czas się osiągnie. Kiedy trener sprawdzał mój rower, to niestety zepsuł mój hamulec w rowerze. Dzięki pomocy innego uczestnika taty rywala udało się naprawić go na szczęście. W trakcie wyścigu pewien tata tak chciał faworyzować swojego syna w\ntaki sposób, że zatrzymywał innych, żeby ten osiągnął lepszy czas.Gdy już ruszyłem wszystko nagle opadło ze mnie. Wyścig trwał kilkadziesiąt minut zająłem 3 miejsce, co było dużym osiągnieciem jak na mój młody wiek. Ale najlepszy okres był jeszcze przede mną. Starałem się nie myśleć o tym, iż już stanąłem na 3 miejscu tylko myślałem, co dalej mogę osiągnąć. Kiedy zacząłem osiągać pierwsze nagrody trochę czasu minęło. Początkowo trasy były trudne, a zarazem napawały mnie do dalszej pracy. Przede wszystkim najtrudniejsza była jazda po korzeniach, co jest atrakcja w kolarstwie górskim.W tym sporcie najważniejszy jest rower to on odgrywa najważniejszą rolę powinien być lekki ,szybki i bezpieczny.Tanim sposobem na odchudzanie roweru jest zastąpienie ciężkich części na lżejsze jak wiadomo opony sporo ważą należy je dopasować tak ,aby jak najmniej obciążały,pozbyć się odblasków,rogów przy kierownicy, światełek oraz wymienić siodełko na takie które nie obciąża dodatkowo roweru no i należy posiadać sprawne hamulce zbędne gramy zawsze decydują o końcowym rezultacie.Pierwszy sukces odniosłem dwa miesiące po tym jak się zapisałem do klubu. Nie było już takiego stresu jak kiedyś. Podchodziło się do wyścigu ze spokojem i determinacja. Wyścig odbył się słoneczny dzień ludzi było dość dużo. Kiedy ruszyłem byłem drugi, ale wiedziałem jedno, że rywal kiedyś opadnie z sił, bo trasa była dość długa. W połowie trasy wszystko się zmieniło diametralnie, ponieważ rywal się przewrócił i zanim doszedł do siebie, to już stracił dość dużo. Gdy już prowadziłem wiedziałem, że ten dzień jest mój i że to dzisiaj osiągnę ten postawiony sobie cel jakim było wygranie trasy.\n29 maja 2013 o 11:33\nOd zawsze lubiłam wypoczywać w otoczeniu zieleni z dala od miejskiego zgiełku. Od ok. 2 lat mieszkam jednak praktycznie w centrum dużego miasta, więc odpoczynek na łonie natury wiąże się dla mnie z koniecznością wyjazdu samochodem kilka kilometrów za miasto. Przynajmniej tak myślałam. Któregoś ciepłego dnia (mieszkając już rok w „moim” mieście i sądząc, że świetnie je znam), postanowiłam wsiąść na rower i pojeździć bez planu, „gdzie oczy poniosą”. Pokluczyłam trochę po uliczkach, starałam się zjechać z głównych dróg, żeby przejażdżka była przyjemniejsza. I jakież było moje zdziwienie, gdy odkryłam mały, całkiem przyjemny park otoczony czymś w rodzaju brzozowego lasku! Niemal w centrum miasta, zaledwie 2-3 km od mojego mieszkania! Byłam zachwycona, bo zyskałam miejsce do odpoczynku po pracy, a jednocześnie cel rowerowych wycieczek. Nauczka dla mnie z tego jest taka, że czasem warto wsiąść na rower i pojeździć – samochodem zwykle omija się małe, dziurawe uliczki, a okazuje się, że można nimi dotrzeć do naprawdę ciekawych miejsc.\n29 maja 2013 o 09:51\nTO było 2 lata temu kiedy pod koniec zimy jechałam rowerem. Ulica była przykryta lekkim puchem. Mi było strasznie zimno, samochodów prawie wcale nie było na ulicy, a ja wracałam od koleżanki do domu to było nie całe 2 km. I jadę, jadę i w ostatniej chwili zobaczyłam gałąź na ulicy i zaczęłam „odruchowo” hamować i wtedy było wielkie buummm! Ale miałam tyle szczęścia, że tylko nogę sobie stłukłam i żaden samochód za mną nie jechał.\n28 maja 2013 o 09:44\nOdchudzanie roweru- Trzeba przejechać trasę odległości około 30 kilometrów. Najlepiej tą trasę pokonać na terenach wiejskich ponieważ jest tam piękny krajobraz.


A2 PASOS DEL CAMPO (2) AARTS (1) ALCE NERO (2) AMAIZIN (1) BIOAGROS (2) BIO FOOD (6) BIO ORGANICA ITALIA (3) BIO PLANET - seria KONTYNENTY (8) BIO VERDE (2) CAMPOMAR NATURE (3) DARY NATURY - inne BIO (6) FARMA ŚWIĘTOKRZYSKA (5) GINGER PEOPLE (2) GRON BALANCE (1) HORECA - pozostałe (2) KOWALEWSKI (15) LA BIO IDEA (3) MARSCHLAND NATURKOST (1) NEFELI (1) PRIMAECO (1) RUNOLAND (6) TERRASANA (2) WIEJSKIE SPECJAŁY (2)\n4,00 zł - 423,00 zł\nJest 84 prod.\nwoda, papryka jalapenos*, ocet (*składniki ekologiczne) WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 70 kJ/16 kcalTłuszcz: 0,16 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0 g Węglowodany: 2,73 gw tym cukry: 0 g Białko: 0,35 gSól: 0,03 g ZALECANE WARUNKI...\nPOMIDORY PELATI BEZ SKÓRY...\nPomidory w sosie własnym, bez skóry, w całości. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 110,5 kJ / 26 kcalTłuszcz: 0,30 g,w tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0,05 g,Węglowodany: 4,60 g,w tym cukry: 4,10 g,Białko: 1,20 g,Sól: 0,12 gZALECANE...\nCZOSNEK MARYNOWANY Z...\nNasz wyśmienity ekologiczny czosnek marynowany świetnie sprawdzi się jako przystawka, dodatek do dań głównych i kanapek. Z uwagi na swój wyrazisty smak zmieni zwykły posiłek na wykwintne danie. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 412 kJ...\nPOMIDORY SUSZONE NA SŁOŃCU...\nsuszone pomidory* (63%), olej słonecznikowy*, oliwa z oliwek*, sól morska, ocet winny brandy*, bazylia* (1%), oregano* (*certyfikowany składnik ekologiczny) WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna 1230 kJ/295 kcalTłuszcz: 20 g,w tym kwasy...\nIdealny składnik bigosu, kapuśniaku, pierogów oraz surówek. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 gWartosc energetyczna: 57,4 kJ / 13,7 kcalTłuszcz: 0,2 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0 gWeglowodany: 2,8 gw tym cukry: 0,1 g Białko: 0,9 g Sól: 2,3 gZALECANE...\nPOMIDORY PELATI BIO 2,5 kg...\nobrane pomidory*, sok pomidorowy*, kwas cytrynowy (*certyfikowany składnik ekologiczny) WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna - 88 kJ / 21 kcalTłuszcz - 0,4 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone - 0 g Węglowodany - 2,9 gw tym cukry - 2,7 g...\nBURACZKI TARTE PYCHOTKA...\nMożna podawać je na ciepło lub na zimno samodzielnie lub np. z dodatkiem chrzanu, jako dodatek do drugich dań lub wędlin i przekąsek. Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 389 kJ / 93 kcalTłuszcz: 3,1 gw tym kwasy t...\nEkologiczne pomidory bez skórki, w ekologicznym soku pomidorowym. Idealne jako dodatek do sałatek, sosów i past pomidorowych. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 99 kJ / 24 kcalTłuszcz: &lt,0,5 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0...\nOGÓRKI KONSERWOWE KARTUSKIE...\nEkologiczne ogórki konserwowe znakomicie nadają się jako dodatek do sałatek, kanapek, koreczków i zimnych przystawek. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 gWartosc energetyczna: 93 kJ / 22 kcalTłuszcz: 0,1 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0 gWeglowodany: 5,1 g...\nBuraczki tarte powstały wyłącznie z ekologicznych surowców pochodzących z certyfikowanych upraw, w celu zachowania najwyższej jakości. Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 215 kJ / 51 kcalTłuszcz: &lt,1,1 gw...\nDynia marynowana powstała wyłącznie z ekologicznych surowców pochodzących z certyfikowanych upraw, w celu zachowania najwyższej jakości. Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 317kJ/75 kcalTłuszcz: &lt,0,5 gw tym...\nGruszki marynowane powstały wyłącznie z ekologicznych surowców pochodzących z certyfikowanych upraw, w celu zachowania najwyższej jakości. Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 329kJ/78 kcalTłuszcz: &lt,0,5 gw...\nPaprykamarynowana powstała wyłącznie z ekologicznych surowców pochodzących z certyfikowanych upraw, w celu zachowania najwyższej jakości. Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 101kJ/24 kcalTłuszcz: &lt,0,5 gw...\nCena 386,73 zł\nProdukt niepasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 468 kJ / 113 kcalTłuszcz: 9,0 g,w tym kwasy nasycone: 1,1 g,Węglowodany: 6,4 g,w tym cukry: &lt, 0,5 g,Białko: 1,5 g,Sól: 3,2 gZALECANE WARUNKI PRZECHOWYWANIAPrzechowywać...\nOGÓRKI KISZONE DELUXE...\nOgórki DELUXE to specjalna odmiana wyselekcjonowanych ogórków o mniejszym rozmiarze i dużej chrupkości – idealna do sałatek, lub na przystawkę.Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 57 kJ/13 kcalTłuszcz : &lt,...\nProdukt pasteryzowany. Smak i konsystencja mogą nieznacznie różnić się w zależności od pory roku.Wyśmienity dodatek do wszelkich potraw. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 48 kJ / 12 kcalTłuszcz: 0,2 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0...\nKAPARY MARYNOWANE BIO 140 g...\nIdealne jako dodatek do sałatek, pizzy, potraw z makaronu oraz dań mięsnych lub rybnych. Produkt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 gWartosc energetyczna: 131 kJ / 32 kcalTłuszcz: 1,2 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0,2 gWeglowodany: 1,95 gw ...\nProdukt pasteryzowany. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 423 kJ / 102 kcalTłuszcz: 6,4 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0,5 g Węglowodany: 8,5 gw tym cukry: 5,7 gBłonnik: 2,0 g Białko: 1,6 g Sól: 0,8 gINFORMACJA ALERGENNAMoże...\nPAPRYKA KONSERWOWA BIO 490...\nEkologiczna papryka konserwowa sprawdzi się jako przystawka, dodatek do dań głównych i kanapek. Z uwagi na zdecydowany smak i aromat przypraw doda wyrazistości każdej potrawie, do której zostanie dodana. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość...\nPOMIDORY SUSZONE W OLIWIE...\nEkologiczne suszone pomidory w oliwie. Stanowią wyśmienitą przekąskę lub dodatek do sałatek, sosów i past pomidorowych. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna - 939 kJ / 226 kcalTłuszcz - 15 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone - 1,9...\nKAPUSTA KISZONA Z GRZYBAMI...\nkapusta kiszona* 50%, podgrzybek brunatny* 15%, woda, sól, regulator kwasowości: kwas askorbinowy (*certyfikowany składnik ekologiczny) WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna - 73 kJ/ 17 kcalTłuszcz - 1,1 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone - ...\nKAPUSTA KISZONA BIO 680 g...\nkapusta* (60%), woda, sól, regulator kwasowości: kwas askorbinowy (*certyfikowany składnik ekologiczny) WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna - 125 kJ/ 71 kcalTłuszcz - 2,20 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone - 0 g Węglowodany - 0,30 gw tym...\nOGÓRKI KISZONE TARTE...\nProdukt pasteryzowany. Doskonała podstawa tradycyjnej, polskiej zupy ogórkowej. WARTOŚĆ ODŻYWCZA W 100 g Wartość energetyczna: 45 kJ/ 11 kcalTłuszcz: 0,1 gw tym kwasy tłuszczowe nasycone: 0,03 g Węglowodany: 1,9 gw tym cukry: 0 g Białko: 1,0 gSól:...


Chętni są tylko na karkówkę, schab, łopatkę i mięsa drobne, czyli asortyment grillowy. le schodzą podroby i gorsze elementy. Zupełnie stanął handel szynką. Tak sytuację na rynku mięsa komentują przetwórcy. Częśc zakładów już wprowadziła obniżki, inni zapowiadają je od najbliższego poniedziałku. Ceny skupu żywca spadły średnio o 10 gr/kg, nawet do 2,80 zł/kg. Jednak póki żywca jest pod dostatkiem, a popyt na mięso mizerny, rolnicy nie mają co liczyć na podwyżki - mówią eksperci. Już teraz do punktów skupu trafia coraz więcej macior. To sygnał, że rolnicy ograniczają produkcję. Za maciory zakłady płacą prawie o połowę mniej niż za tuczniki.\nJedne z najniższych cen żywca są w województwie świętokrzyskim. W zależności od regionu kraju w ciągu roku żywiec tanieje od 50 gr do 1,00 zł/kg. Staniały także prosięta. Teraz za parę trzeba zapłacić średnio niewiele ponad 100 zł.