Twórczość to symbol Narodów | to postrzeganie nas w świecie...\nTwórczość to symbol Narodów\nto postrzeganie nas w świecie…\nAllegro – zobacz\nSmartfony tablety telefony komputery\nKategorie: e-book, epub, Henryk Longin Rogowski, informacja, konkurs międzynarodowy, Kontakt, Mobi, Powieść, wydawnictwa\t| Tagi: czytelnie Henryk Rogowski Henryk Sienkiewicz historia Jan Paweł II Szelf publishing Umberto Eco Warszawa\t| Napisz odpowiedź\nKategorie: Henryk Longin Rogowski, informacja, Powieść, Proza, wydawnictwa\t| Tagi: czytelnie Henryk Rogowski historia Rzeczypospolita wiek XVII Jan Paweł II Konkursy międzynarodowe poezja Rzeczypospolita Szelf publishing Washington\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 14 października 2013 Autor: H Rogowski\nJako polski pisarz byłem wielokrotnie wyróżniany. W konkursie międzynarodowym w dziale Literatura Piękna, moja powieść przegrała tylko z Imię Róży, Umberto Eco.\n1. Imię róży – Umberto Eco – Włochy, XIV wiek. W znamienitym opactwie benedyktyńskim ginie w tajemniczych okolicznościach młody mnich… Słynna powieść Umberta Eco w mistrzowskim wykonaniu Krzysztofa Gosztyły.\n2. Burzliwe Lata – Henryk Longin Rogowski – nagroda czytelników – 28 głosów\nKategorie: konkurs międzynarodowy\t| Tagi: historia jury Konkursy międzynarodowe moda sukcesy\t| Napisz odpowiedź\nKategorie: konkurs międzynarodowy, wydawnictwa\t| Tagi: Henryk Rogowski Henryk Sienkiewicz Jan Paweł II Papież poezja Szelf publishing Umberto Eco wiersze\t| Napisz odpowiedź\nTak sądził mistrz\nOpublikowano 7 maja 2013 Autor: H Rogowski\nKategorie: Bez kategorii, Proza\t| Tagi: czytelnie Henryk Rogowski Henryk Sienkiewicz historia Rzeczypospolita wiek XVII Warszawa\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 27 stycznia 2013 Autor: H Rogowski\n1.film – Opinia znanej osobistości\n2. film – warto obejrzeć\n3. film – Tam możesz kupić, lub wydać książkę\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, konkurs międzynarodowy, Kontakt, Powieść, Proza, Trylogia, walki, wydawnictwa\t| Tagi: artyści czytelnie Henryk Rogowski historia historia Rzeczypospolita wiek XVII książki trylogia wiersze\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 30 sierpnia 2012 Autor: H Rogowski\nBardzo Tanie Wydawnictwo\nKonkurs Książka Roku…\nWitam serdecznie… pragnę donieść, że jedna z moich powieści,\n„Burzliwe Lata” była nominowana na książkę roku 2010, w dziale Literatura Piękna… W ocenie czytelników wygrałem z Umberto Eco, ale przegrałem decyzja Jury. Cóż, może nie pora jeszcze na mnie… pozdrawiam serdecznie, dziękuję pięknie czytelnikom…\nlink na stronę konkursową: http://www.ksiazkaaudioroku.pl/2010/kategoria/literatura-piekna_3\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, Jan Kazimierz, malarstwo, Polski Związek Niewidomych, Proza\t| Tagi: Henryk Rogowski Umberto Eco Warszawa\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 16 grudnia 2010 Autor: H Rogowski\nCZYTELNICY PISZĄ – nowy blog do kontaktu z czytelnikami. ZAPRASZAM.\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, Jan Kazimierz, Powieść, Proza, rycerze, Trylogia, walki, wpisy, wydawnictwa\t| Tagi: historia\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 28 lipca 2010 Autor: H Rogowski\nNa www.stronasztuki.pl - wpisz w wyszukiwarkę: Henryk Rogowski i możesz poczytać, lub nabyć moje książki. Jest ich dwadzieścia do wyboru. Dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Zapraszam… Pozdrawiam…\nKategorie: e-book, Powieść, Proza, wydawnictwa\t| Tagi: czytelnie książki wiersze\t| 2 Komentarze\nOpublikowano 11 maja 2010 Autor: H Rogowski\nHenryk Rogowski… Z Wydawnictwem Liber Novus zaprezentujemy Państwu, powieść wydaną w Stanach Zjednoczonych, p.t. BURZLIWE LATA, na płytach CD. W Polsce powieść była w księgarni tylko kilka dni. Pozdrawiam. ZAPRASZAM.\nhttp://www.libernovus.pl/ksiazki/burzliwe-lata – czyta aktor, Eugeniusz Korczarowski.\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, kontak, Polski Związek Niewidomych, Powieść, Proza, rycerze, Trylogia, walki, wpisy, wydawnictwa\t| Tagi: Henryk Rogowski historia książki Warszawa\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 14 sierpnia 2008 Autor: H Rogowski\n– Ja tymczasem zlecę, by dziewczynie spanie przygotowano jak na nią przystało.\nPowiedziawszy to wstał i podszedł do niej.\n- Chcę Wać panną porozmawiać.\n- A kimże waść jesteś?\n- Jestem na usługach hetmana naszego, a zwą mnie Dowgił. Rozkazuję z polecenia hetmana w tej twierdzy.\n- Tedy mnie waść nie rozkazuj, bo rozkazów mam już dość.\n- Nie chcę ci waćpanna rozkazywać, jeno dobrej rady, a może i pomocy udzielić, jemu i tobie, ale musisz mnie wysłuchać, a i opowiedzieć mi swoje troski.\nSpojrzała nieufnie, choć po oczach było widać, że przyjazny odblask mają. Dowgił przywołał Adżipa i coś mu przekazał, a ten po chwili wyszedł.\n- Dałem mu polecenie, by przywołał kogoś, kto waćpannie lokum przygotuje bezpieczne na tę noc.\nPo chwili weszła starsza białogłowa. Ubrana była w czerni i włosy już siwe pokrywały jej głowę, ale były starannie uczesane. Widać było, że kiedyś musiała być piękną damą. Dowgił spojrzał na dziewczynę i rzekł.\n- Będziesz pani pod pieczą tej białogłowy, a ona już zadba o twoją wygodę.\n- A miałeś panie ze mną mówić.\n- A chcesz waćpanna ?\nWygładziła swoje włosy i natychmiast dodała.\n- Wyglądasz mi waść na sprawiedliwego człowieka.\nDowgił spojrzał na starszą kobietę, a ona wychodząc rzekła.\nNaszykuję ten w końcu.\n- Dobra myśl. – Mów więc waćpanna, z czego jesteś tak niezadowolona w swym życiu.\n- Proszę sobie nie żartować ze mnie, bo jestem bardzo nieszczęśliwa.\n- A z czegoś ty chciała wyżyć w stepie? Z tego troszkę jadła, które on miał w torbie przytroczone do siodła. Żyjąc trzeba jeść, mościa panno.\n- Wiem o tym. Na wiosnę była u nas cioteczka, która odziedziczyła pokaźny majątek po mężu. Podczas tego pobytu posprzeczała się z ojcem moim. Nie wiem o co poszło, a ja starałam się ją pocieszyć. Powiedziałam jej, że i ja cierpię, bo kocham kogoś, ale ojciec się sprzeciwia i nie pozwoli mi nigdy na ten związek. – Taki on już jest – odpowiedziała wtedy. – Ale temu zaradzimy. To ciocia podpowiedziała, abyśmy uciekli i przyjechali do jej posiadłości, lecz mieliśmy dla odwrócenia uwagi ruszyć niby w step, by wyglądało, że to przez naszą nieuwagę i nieostrożność Tatarzy nas pojmali. A my mieliśmy objechać koło i ruszyć prawdziwym traktem do cioteczki, która mieszka pod Połańcem.\nDowgił słuchał zamyślony, ale słowo Połaniec spowodowało, iż zamknął oczy. Coś ścisnęło go za gardło, a dziewczyna podtrzymała go za rękę.\n- Co ci waść ?\n- Nic już przeszło. Idź tedy waćpanna i w końcu po prawej stronie znajdziesz swoją komnatę. Pomyślę i przyjdę, by dać odpowiedź na twoje troski.\nWtedy dostrzegli, że zbliża się do nich Melesław.\n- Co znowu, mościa panna mowę odzyskała?\n- Nie acan mnie pojmał, a jeno gości, to też żalu do niego nie mam i mieć nie mogę, bo i za cóż.\n- To prawda, ale i do mnie żal ci minie, gdy zrozumiesz, że robię to dla twojego dobra.\n- Spojrzała nań złowrogo i rzekła do Dowgiła.\n- Pójdę już, bom zmęczona.\nPo czym Dowgił zwrócił się do Melesława.\n- Dziwna ta miłość zakazana. Nie kosztowałem jej nigdy, ale podobno to co zakazane, lepiej smakuje.\n- A ja wiem, że smakuje tylko dobre jedzenie i cóż po miłości, gdy to pierwsze niepewne, mości dobrodzieju. U ojca krzywdy nie ma, a co do młodzieńca, to trzeba ich rozdzielić i dlatego pomyślałem sobie, abyś waść wziął go na służbę do siebie. Lubi on psia takie życie, bom nieraz widział jego oczy, gdy do nas zbrojni zjeżdżali.\n- A tak. Proszę waści usilnie i nie odmawiaj po starej znajomości.\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, Jan Kazimierz, konkurs międzynarodowy, Polski Związek Niewidomych, Proza\t| Tagi: historia Rzeczypospolita wiek XVII\t| 1 Komentarz\nOpublikowano 13 sierpnia 2008 Autor: H Rogowski\n– Ominiemy las i zbliżymy się do rzeki, jeno baczyć mi pilnie, by te psubraty nas nie zaskoczyły.\nNatychmiast konie skręciły omijając las, w którym być może, jak myślał Melesław niebezpieczeństwo chce ich dopaść. Ominęli las nie zbliżając się do niego zbytnio i dotarli do rzeki. Na raz od strony lasu wyskoczyły dwa konie z jeźdźcami i gnały co koń wyskoczy wzdłuż brzegu rzeki, a po chwili jeszcze kilku wypadło na otwartą przestrzeń.\n- Gonią ich! Ci na małych koniach to ordyńce, a uciekający to chyba nasi, więc jedźmy im naprzeciw.\nPogonili konie i pełnym galopem jechali w kierunku Tatarów. Tamci jednak zobaczywszy przed sobą większy oddział jazdy, konie wstrzymali i na powrót jęli do lasu uchodzić, w nim bezpieczeństwa szukając. Tymczasem tych dwóch z przodu również skręciło, ale zaczęli uchodzić w step. Zdziwił się Melesław, bo odległość znaczna była, a z niej powinni dostrzec chorągiew, która powiewała na przedzie oddziału.\n- Ruszajmy ostro, by sprawdzić, kto tak wartko przed nami uchodzi. Toż to pewnie ci, na których dybiemy.\nSpięli konie i popędzili za dwójką uciekających, ale oni skręcili w prawo i jęli gnać wzdłuż gęstwiny, która tu porastała. Melesław ze swymi, mając mniej zdrożone konie, zbliżał się do nich .\n- Od strony lasu! Krzyknął.\nNatychmiast Turczyn i kilku pognało, by przeciąć drogę uciekającym. Ci widząc beznadziejność ucieczki wstrzymali konie, które dopiero teraz było widać, że są całe spienione. Dyszały ciężko przestępując z nogi na nogę. Melesław ze swymi podjechał bliżej i dostrzegł córkę Piekutowicza i pachołka, którego sam nie wiedział, dlaczego tak nazywał.\n- Z konia! – wrzasnął do niego. Michał natychmiast na ziemię zeskoczył.\n- Dziwię ci się waćpana. Z prośby ojca za wami podążam, by cię przekonać, że porządek musi być na tym świecie, a nie samowola.\n- Nie masz waść prawa decydować o moim życiu, ani mi rad udzielać, a tym bardziej ścigać mnie po stepach.\n- A właśnie, że mam, bo takie prawo dostałem od ojca waćpanny. Jedźmy do niego i przekonuj go co do swoich racji, a i ja mu dobre słówko rzeknę, co do sprawy.\nSpojrzała na niego złowrogo i chwilę jakby rozważała co dalej czynić, ale natychmiast usłyszała ostry głos Melesława.\n- Odebrać mu pas i oręż, ręce związać i na konia wsadzić! Nic tu po nas w stepie, więc ruszajmy do imć pana Dowgiła. Bo pewno głodni jesteście?\nOpuściła głowę i spojrzała na Michała widząc, jak mu wiążą ręce. Melesławowi żal zrobiło się dziewczyny, bo przyszły mu do głowy słowa, które Dowgił wypowiedział, a i późniejsze następstwa. Swego chłopaka nawet by puścił, bo ten już odpracował swoje. Skarciłby go tylko za ucieczkę bez słowa, ale co do dziewczyny, to dał słowo, że ją do domu sprowadzi. Zły był teraz i jadąc milczał, a myślał o życiu Dowgiła. Pewnie po stracie bliskich mu osób poszedł na służbę do imć pana hetmana i tu na tym stepie stoi. Niezadługo jadąc pośpiesznie ujrzeli warownię, a i tam ich z murów dostrzeżono. Zaraz powiadomiono Dowgiła, że jacyś ludzie do warowni zmierzają. Dowgił jadł ogromną pieczeń, ale zaraz wstał od stołu i podszedł do okna. Z góry jeszcze bardziej było widać oddział zbrojnych, na którego czele powiewała chorągiew.\n- Toż to Melesławowi ludzie z nim zmierzają, bramy otworzyć nim nadjadą!\nNie wiedział dlaczego już wracają, a już w ogóle nie przypuszczał, że doszli uciekającą parę. Jakiś czas trwało, nim ludzie na koniach zbliżyli się do bramy warowni i przez fosę wjeżdżali na dziedziniec. Zsiedli z koni i zaraz wyszedł do nich Dowgił.\n- Widzę, że szczęśliwie wyprawa zakończona.\n- Nie dla mnie – odpowiedziała dziewczyna hardo i dopiero teraz Dowgił dostrzegł, że wymówiła te słowa białogłowa. Ubrana była tak, że trudno było zobaczyć w niej kobietę. Dopiero teraz, gdy się dobrze przypatrzył, to spod kapelusza wyglądały oczy ciemne i śliczna twarzyczka. Spojrzał w te oczy i natychmiast – rzekł do Melesława.\n- Jadło sobie przerwałem, to i teraz waści zapraszam do stołu.\nNie trzeba było powtarzać tych słów, tylko Melesław nakazał rozwiązać ręce chłopakowi. Zaraz pęta z rąk zdjęto i on również zsiadł z konia, by podążyć za nimi. Szli za Dowgiłem, a on wskazał ogromną izbę, do której wojowie wszedłszy, usadowili się za stołami. Podano jadło i wszyscy jedli w milczeniu. Dowgił z Melesławem siedli przy stole, tuż przy oknie i zdawało się, że obaj nie mają chęci do rozmowy. Dziewczyna też siedziała milcząc i mimo, że przed nią stało jadło, zdawało się, iż go nie dostrzega. Melesław to dostrzegł, spojrzał na nią i rzekł.\n- Jedz waćpanna, bo do domu daleka droga, a i gościny takiej nie sposób odmówić, bo można zgrzeszyć.\nNie odezwała się nic, tylko odwróciła głowę.\n- Nie dolewaj waść oliwy do ognia. Trzeba dużo czasu, aby właściwe myśli nadeszły. Dobrze jest też siebie postawić w takiej sytuacji, by w ten sposób znaleźć odpowiedź, by nie robić komuś tego, co nam niemiłe.\n- Rację masz waść i nie przeczę, bo trzeba coś przeżyć, aby to zrozumieć. – Ja pierwszy raz w życiu goniłem pannę, tedy jeszcze doświadczeń takowych nie miałem, ale teraz już mam.\n- I co waść zrobisz?\n- Nie mam wyboru, bo dałem słowo dobrodzieju, ale na przyszłość naukę mam srogą.\n- A jak to się stało, że tak szybko ich doszliście ?\n- Zawrócili zza rzeki gonieni przez ordyńców, jużci, a może i innych zbójów, dość że zmierzali w naszym kierunku, lecz gdy nas zoczyli, tamci w lasy się cofnęli, a ci do onego lasu też ujść chcieli, aleśmy im drogę odcięli i są tutaj.\nRozmawiali jeszcze dość długo i nim się spostrzegli ciemność ogarnęła step rozciągający się poza fortem. Dowgił spojrzał na swych ludzi. Siedzieli z ludźmi Melesława i śmiejąc się opowieści snuli. A dziewczyna, ni chłopak jadła nie tknęli.\nDowgił spojrzał na Melesława i spytał.\n- Co z nim zrobisz waść ?\n- Ano z chłopakiem.\n- Nie mam ja żalu do niego, bom go teraz zrozumiał. Ja będąc młodym nie musiałem, ale gdybym musiał, też bym tak uczynił, bo huncfot byłem. Matuś zawsze mi to mówiła, mości dobrodzieju. Też sprzeciwu nie lubiłem i zawsze chciałem, by moje było na wierzchu.\n- To dobrze waść, że to rozumiesz, bardzo dobrze. A tymczasem staniecie tu u nas na nocleg, bo ćmok w stepie.\n- Dobrze mości dobrodzieju, ale rankiem ruszymy, by na swoje wcześniej powrócić.\n- Ja tymczasem zlecę, by dziewczynie spanie przygotowano, jak na nią przystało.\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, Jan Kazimierz, konkurs międzynarodowy, Polski Związek Niewidomych, Powieść\t| Tagi: czytelnie Henryk Rogowski\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 12 sierpnia 2008 Autor: H Rogowski\n- Sam mi go waść przybliżyłeś mówiąc, że odważny, przebiegły i uchodzić umie. Te cechy, a najwięcej odwaga mówią o wartości człowieka, a nie to, że on pachołkiem. Kiedyś byłem w podobnej sytuacji, która mnie życia nauczyła, jeśli idzie o te sprawy. Wyszło na to, że ojciec chcąc dobrze zgubił córkę, która gdy ich pojmano i siłą rozdzielono, zamknęła się w sobie i nikt z nas jej głosu od tamtej pory nie słyszał. Jest teraz w klasztorze koło Połańca, Bogu służy i tylko to jest pociechą dla ojca.\n- Przykre rzeczy waść mówisz, ale nie wszystkie sprawy muszą być podobne do siebie i pojęte z tą myślą, choć prawdę mówiąc ludzie i ja nieraz widziałem, jak ich oczy się często spotykały. Myślałem wtedy, że przygląda się jemu z ciekawości, bo po prawdzie on i urodziwy. Czarne włosy jak noc ciemna, a oczy niebieskie przypominające niebo. A i waleczny i w walce przebiegły, jak mało kto.\n- Sam widzisz waść, że wszystko możliwe.\n- Widzę i nawet teraz to czuję, ale sprowadzić ich muszę, bom dał słowo.\n- Tak to jest, gdy człowiek takie słowo za szybko wypowie, ale nie chcę broń Boże waści pouczać, zatem rób waść wszystko zgodnie ze swoim sumieniem. Ja nie dam ci żadnego słowa, a może kiedyś się dowiesz i mnie zrozumiesz dlaczego. Odwrócił się i oczy przysłoniwszy patrzył w step, gdzie na horyzoncie widać było, że oddział konnych podążał ku nim.\n- Kiedy waść ruszasz ?\n- Ano ludzie już odpoczęli i ja również, tedy zaraz wyjedziemy, by do zmroku jeszcze kawał stepu przebyć.\n- Musisz waść zważać, bo silne czambuły zapuszczają się często w tę okolicę, choć prawdę mówiąc, moi mi o tym nie donoszą, ale zważać nigdy nie zaszkodzi. Pójdę z tobą waść, by obaczyć wasz odjazd, a i pożegnać się z ludźmi. Zejdę już z tych murów, bo od tego patrzenia oczy już mnie bolą. Nie przywykłem do bezczynności, a tu od jakiegoś czasu wielki spokój panuje.\n- Co chcesz waść? To dobrze, że czambuły w miejscu stoją.\n- Tak, ale dzień i noc musimy chodzić, i czuwając bez przerwy, baczyć na nich. Mam wieści, że stoją za rzeką obozem, ale to dość daleko od nas.\nIdąc wyszli na dziedziniec, gdzie ludzie też na murach stali, wypatrując.\n- Co tam Snitko?\n- Cisza – mości komendancie, jeno dostrzegłem, że nasi do nas zmierzają.\n- Wiem, widziałem. Otwórzcie bramy, gdy już imć pan Melesław ze swymi do drogi stanie. A tobie waść jeszcze raz mówię, bacz pilnie i z wielkim rozumem podejdź do sprawy, o której mówiliśmy. Zbierz ludzi, a ja tymczasem rozkaz wydam i dam ci, mości dobrodzieju, przewodnika na dalszą drogę. Od Chana on, ale jam go pojmał w boju i rany wyleczył i do zdrowia doprowadził. Krzywdy mu nie robię, to i on wierny, jak pies. A zna tutaj step i lasy za nim, bagna, jak mało kto. No, może dorównać jemu tylko Adżip, który jest również pod moją komendą. Dobrze w drodze mieć takiego człowieka pod ręką.\n- Skoro tak waść mówisz wezmę go, bo prawdę mówiąc nienajlepiej znam te okolice. Któryś dzień już w drodze jesteśmy, tedy daleko od grodu, ale ślady, a i słowa ludzi, tu właśnie prowadzą.\nLudzie Melesława do drogi stanęli, a tymczasem przez fosę i bramę, którą teraz otworzono wjechał Turczyn, prowadząc pod chorągwią swoich. Podjechał, zeskoczył z konia i zameldował.\n- Cisza mości komendancie. Objechalim het w pola i nic, jedynie przed rzeką znaleźliśmy ślady dwóch koni, ale wyglądało na to, że to konie nie od chana, bo ciężkie i dziwnie kute, tedy dałem spokój, a oni z pewnością rzekę przebyli.\n- Mówisz waść, że dziwnie kute. A jak ? – Spytał Turczyna.\n- Pośrodku w podkowach musiały być gwiazdki, bo takie coś na ziemi było widać.\n- Toż to ci, za którymi podążam.\n- Tedy mów waść co chcesz, ale musisz się spieszyć, bo owe ślady wiele godzin temu widzieliśmy. Było to o świtaniu, także dużą przewagę mają nad wami.\nW chwilę po tej rozmowie Melesław dał znak, by na konie siedli, a i Tatar pojawił się z koniem i rzekł do Melesława.\n- Mości panie z rozkazu komendanta mam waści radą w drodze służyć, tedy jestem pod rozkazy. Nie troskaj się waść i ufaj mi, bo słowo komendanta jest mi wszystkim, tedy całym swym umysłem będę waści służył.\n– Dobrze, już dobrze – odezwał się Melesław i głowę skręciwszy, jakby w pokłonie ruszył w kierunku bramy. Zatrzymał jednak konia i spytał, głowę odwracając.\n- A za rzeką droga wolna, bezpieczna?\n– Trzeba bardzo baczyć, bo wprawdzie ordy gdzieś odeszły, ale zawsze do rzeki wrócić mogą, a nawet za nią się zapuścić w naszym kierunku, ale nie trap się waść, Turczyn zna tu stepy i zwyczaje Tatarów, tedy jedź spokojnie.\nRuszyli i za chwilę było słychać odgłosy kopyt końskich dochodzące z mostu, który był opuszczony na fosę. Dowgił stanął tuż przy strzelnicy nad bramą i wzrokiem odprowadzał jadących w step. Zamyślił się teraz, bo odżyły mu w pamięci czasy, kiedy jego córka pokochawszy rówieśnika postanowiła z nim uciec czując, że nie otrzyma zgody na ten związek. Człowiek ten później śmierci szukał i po kilku miesiącach znalazł ją w bitwie z ordami tatarskimi. A córka cóż, Bogu służy, ale nikt z bliskich, ani jednego słowa dotąd od niej nie usłyszał.\n– Gdyby te czasy wróciły się – pomyślał i łza spłynęła mu po policzkach.\nAle otrząsnął się po chwili z odrętwienia na krzyk z drugiej strony murów.\n– Ktoś konno zbliża się ku nam.\nDowgił przeszedł na drugą stronę i przysłonił oczy ręką, ale z tej odległości nie mógł rozpoznać, kto to podąża. Tymczasem Melesław ze swymi wojami oddalał się od warowni, myśląc o tym, co usłyszał od Dowgiła. Słowa przez niego wypowiedziane nie dawały mu spokoju.\n– Dlaczego w ten sposób ze mną rozmawiał? Ocknął się z myśli owych i przywołał Tatara. Jak cię zwą ? – spytał.\n- Turczyn panie.\n– Jak długo służysz u pana komendanta ?\n- Oj, długo już panie, ale z początku nie ja służyłem, bo raczej on mi służył, gdy ze śmiercią się zmagałem.\n– Powiedz mi, jeśli wiesz, czy komendant ma córkę.\n– Wiele słów słyszy się panie tu i ówdzie. Różnie ludziska gadają. Podobno ma w klasztorze.\nMelesław pobladł, bo teraz już wiedział, skąd te przestrogi i słowa wypowiadane przez tego szlachetnego człowieka.\n– Nieraz z nim w bojach bywałem, podziwiając jego zdolności wybitne we władaniu orężem. Teraz chciałem jeszcze jedno wyjaśnić, więc powiedz mi Turczyn, gdzie jest matka córki Dowgiła ?\n– Raz jedyny usłyszałem, bo jak długo służę, o tym się nie mówi. Sam widzisz panie, jak komendant zamknięty w sobie. A matka, słyszałem, że popełniła samobójstwo.\nZamyślił się Melesław, a w chwilę potem wyrwał go z zadumy krzyk.\n– Panie, Tatarzy przed nami !\nOcknął się natychmiast i ocenił sytuację. Przed nimi w znacznej odległości kilku Tatarów na koniach gnało w kierunku lasu, który tu zaczynał się blisko rzeki. Wpadli w ten las i zniknęli im z oczu.\nMało ich, aby odważyli się zaatakować, ale może ich znacznie więcej w lesie stoi, a ci wyjechali na zwiad.\nZatrzymał ludzi i krzyknął.\nspan style=”font-size: small”br /\nKategorie: e-book, Henryk Longin Rogowski, Jan Kazimierz, Polski Związek Niewidomych, Powieść\t| Tagi: historia\t| Napisz odpowiedź\nstrona 1 KRĘTE DROGI – Powieść trzy tomowa\nPusty step, twierdza wysunięta najbardziej na wschód kraju, trawionego przez niezgodę, ognie i najazdy na Rzeczpospolitą.\n- Ciężkie to czas, mości dobrodzieju stać w grodzie i wroga wypatrywać, któren nie wiadomo, z której strony przyjdzie.\n- To prawda, ciężka to służba, ale być ona musi. Wczoraj wieści od króla przyszły, aby się przemóc jeszcze i z tej strony wroga do kraju nie wpuścić. Tedy wyglądam w step, a i ludzie moi nim podążają, śledząc bacznie, czy ordy się nie zbliżają. – A waść skąd wziąłeś się tutaj ze swymi?\n- Tropimy pachołka, któren dwa konie z grodu zabrał i uciekł zmuszając córkę przyjaciela mego, by z nim jechała. Znasz waść jej ojca, co prawda nie jest on teraz z nami, bo podwójne nieszczęście nań spadło. Jeszcze do owej ucieczki doszło i drugie. Niedźwiedź na polowaniu wyskoczywszy z zarośli drasnął go pazurami. Zmogli diabła, ale pazury swe pokazał.\n– Mów waść wreszcie, kto zacz?\n- Już mówię, to imć pan Piekutowicz, szlachcic, który pod moją chorągwią nieraz w bojach bywał, gdy powinność wzywała.\n- Wiem, przecież z wami i ludźmi moimi biliśmy ordyńców. Nie raz widziałem, jak ciosy zręcznie szablą zadawał.\n- A cóż z dziewczyną? Może ona i dobrowolnie z grodu odjechała, z tym na kogo dybiecie?\n- Nie może być. On pachołek mój, którego kiedyś w stepie znalazłem, a któren u mnie się wychował. Jeszcze, gdy był dzieckiem widziałem, że już wtedy odwagi, ale i pychy dużo w nim było.\n- Nie wiem, czy ci acan pomogę, bo jak do tej pory nie mam wieści od moich, tych którzy stepy przemierzają, by taką parę widzieli.\n- Niełatwo będzie tego psubrata wytropić, pewnie nocami jedzie, a w dzień przyczajony siedzi.\n- A mówiłeś waść, że z nim dziewczyna? Jakże to tak. Byłaby mu posłuszna, gdyby jechała wbrew swej woli?\n- Nie wchodząc w szczegóły, moją powinnością jest go złapać, by móc sprawę wyjaśnić. – Co waść się tak zamyśliłeś?\n- A zamyśliłem, bo pomyślałem sobie, że gdyby ona dobrowolnie z nim jechała, a waść ich złapiesz nie naprawisz już nigdy tego, co zburzyć możesz.\n- Dałem słowo Piekutowiczowi, że go dobędę, to i tak być musi.\n- Tak to już jest u nas, że zbyt często, za prędko to słowo dajemy nie zawsze ważąc sprawę. Nie gniewaj się waść, że tak mówię, ale zwykłem mówić, to co czuję nauczony życiem.\n- A cóż waści waży na tym, że za tym pachołkiem obstajesz, skoro go nawet nie znasz?\nKategorie: Henryk Longin Rogowski, Jan Kazimierz, Powieść, Proza, rycerze, Trylogia, walki\t| Tagi: historia Rzeczypospolita wiek XVII\t| Napisz odpowiedź\nOpublikowano 12 lipca 2008 Autor: H Rogowski\nHOŁD POLEGŁYM W KATYNIU\nKiedy ci synku o Katyniu,\ncałą prawdę pokaże,\nKryjące w lasach krzyże i mogiły\nusłyszysz krzyki, co IM towarzyszyły,\nnie z buty,\nbędziesz chciał przekląć wrogie nam siły,\nzrozumiesz pogardę dla ludzi\ni Naszych pokuty.\nKiedy ci powiem synku,\nto co skryte,\njakie Oni doznali blizny,\nułożysz sobie sam z tych liter,\nKiedy ci synku o Katyniu\ncałą prawdę obnaże,\nbędziesz zawsze pamiętał, gdzie są nasze blizny,\ntam, gdzie na wschodzie… Polskie Cmentarze…\nPiękne te pola i droga przy nich piękna,\nporośnięta po obu stronach, drzewami.\nKiedyś powstanie rzuciło nas i ich po świecie,\ni nie te pola i drogi przyszło nam oglądać,\nAby dowiedzieć się, czyja jest ta ziemia,\nczyja jest Polska…\nAle nim mogliśmy się dowiedzieć,\nprzyszły inne wojska,\nktóre nam zabór chciały uczynić.\nI dlatego, gdybyśmy nie poszli się bić,\nTo dzieci mogły by nas winić…\nTak więc poszliśmy , mając karabiny za druchy,\nposzliśmy by być w zgodzie z sumieniem.\nI padaliśmy, jak te okruchy,\nna ustach z takim westchnieniem…\nI przyszedł dzień, w którym trzeba broń,\nTrzeba było budować kraj od podstaw,\nby nie niewolą, a wolnością sie mienić.\nAle krótkie te chwile wolności,\nI dlatego taka szczera żałość pozostaje.\nDlaczego nam, na tak krótko.\nJako narodowi, to się udaje.\nGdy myślimy już, teraz -\nOna,ta wolność jest już za nami.\nWalczyłeś zaciekle Polaku o wolność, za kraj,\nWięc teraz ją masz i serce w nią daj,\nMówię to cicho, z nadzieją, że nowy kraj, nowa Polska powstanie…\nJest Pan niewątpliwie WIELKIM PATRYJOTĄ, pisząc takie …\n… piękne i wzruszające słowa. Jestem głęboko poruszona pana głębią myślenia równą Mickiewiczowi, a niekiedy wyższą.\n~Z.Korbońska 2005-08-07 18:56\nwpis na stronie: http://sev.blog.onet.pl\nZofia Korbońska była najbliższą współpracowniczką męża-Stefana Korbońskiego- jednego z założycieli Polskiego Państwa Podziemnego. Współorganizuje z nim uruchamiając tajną radiostację Kierownictwa Walki Cywilnej, która od początku 1941 roku do końca wojny utrzymuje nieprzerwaną łączność z rządem polskim na uchodzstwie w Londynie. Bierze udział w Powstaniu Warszawskim. W latach 1945 – 1947, Zofia Korbońska współpracuje z mężem jako prezesem PSL na miasto Warszawę i posłem do Sejmu z ramienia PSL.W obliczu ponownego zagrożenia aresztowaniem męża i jej samej, ucieka wraz z nim do Szwecji.W listopadzie 1947 roku przybywają do Stanów Zjednoczonych, gdzie Zofia Korbońska podjęła pracę w polskim serwisie Głosu Ameryki.\nPragnę donieść przyjaciołom, że w dniu 16 sierpnia 2010 roku, zmarła w Stanach Zjednoczonych nieoceniona p. Zofia Korbońska. Zawiadamiam w głębokim żalu i smutku. Cześć JEJ Pamięci!!!\nfont size=”3″br /\nKategorie: konkurs międzynarodowy, Kontakt, Powieść, Proza, wpisy, wydawnictwa\t| Tagi: czytelnie historia pisarze Rogowski Szelf publishing Umberto Eco USA Warszawa Washington Zofia Korbońska\t| 1 Komentarz\nWszystkich wizyt: 5315\nPiszę od kilkunastu lat. W tym czasie powstały cztery powieści i setki wierszy, bo pisanie jest moją pasją. Zachęcam do poczytania nowego blogu "Czytelnicy piszą" Henryk Longin Rogowski\nBlog Liber Novus\nPolskie Podziemie Kulturalne\nSpotkania ze znanymi osobistościami\n5 złotych za powieści, wiersze.\nOto ja Łódź – Andrychów\nRecenzja dr.nauk historycznych Leszka Szymańskiego USA\nZofia Korbońska USA\nKsiążka wydana w Chicago już w Polsce\nPortale o tworczosci\nKsiążki w wydawnictwie w Chicago USA\nMoja strona w rodzimym mieście…\nO mnie Google- PPS z wierszem „Katyń”\nStowarzyszenie Twórców Wszelakich – zapraszam…\nKsiążka roku-II miejsce za IMIĘ RÓZY, Umberto Eco\nGłosami czytelników wygrała - www.stronasztuki.pl\nPani Zofia Korbońska\nTrylogia KRĘTE DROGI\nZrobiłem scenariusz do filmu - www.stronasztuki.pl\nŁódź – Andrychów\nPowieść PRAWDA i PRAWDA II TOMY\nLata przemian w Polsce - 1980-2000 rok.\nRITA, córka fabrykanta łódzkiego -\nLosy żydowskiej dziewczyny, 1939-1945 rok.\nZAGADKI dla dzieci – www.stronasztuki.pl\nPOMAGAJĄ w rozwoju dziecka\nPOMOCNE w rozwoju dziecka.\nja z władzami Andrychowa i dyr. Biblioteki\nMiasta, zalewy, jeziora, rzeki, puszcze, zatoki - wierszem rymowanym pisane do odgadnięcia.\nSzkoła Jana Pawła II w Aleksandrowie/ Łódzkim\n120 paczek najbiedniejszym na NOWY ROK


W dzisiejszych wydaniach brytyjskich gazet: Mirror , Sunday Express i Daily Star Sunday pojawiły się nowe zestawy zdjęć Kate i Williama.\nPierwsze z nich zostały zrobione w czwartek wieczorem, kiedy książęca para wychodziła z restauracji The Kings Head Hotel, która znajduje się niedaleko ich domu w Sandringham. Jak dowiedzieli się dziennikarze, Kate i William zamówili kantara z grilla z pieczonymi śródziemnomorskimi warzywami, a na deser wybrali lody waniliowe. Towarzyszyło im czterech ochroniarzy, ale siedzieli przy osobnym stoliku.\nWilliam był bardzo czuły i troskliwy wobec Kate. Ona miała mokre włosy i podczas rozmowy z nim bawiła się nimi i okręcała wokół palców. Co chwilę trzymali się za ręce.\nGdy skończyli posiłek, kilku mieszkańców podeszło do nich i zaczęło rozmawiać. Oboje byli bardzo rozmowni i serdeczni.\nZauważyliście, że książę ma nowe okulary?\nDrugi zestaw zdjęć został zrobiony na dworcu Kings Cross w Londynie, kiedy książęca para wróciła razem z Lupo z Sandringham. Właściwie spędzili tam tylko jeden dzień (w środę Kate była widziana na zakupach w Londynie) i podejrzewam, że pojechali tam, aby doglądnąć zbliżającego się do końca remontu ich domu Anmer Hall, więc jest całkowicie zrozumiałe, że nie towarzyszył im George.\nNatomiast dzisiejszy The Sunday Times pisze, iż rzecznicy Kate i Williama prowadzą rozmowy co do podróży książęcej pary do Chin w przyszłym roku! Co ciekawe, w poniedziałek 8 września, Kate i William oficjalnie otworzą budynek Centrum Chińskiego na Uniwersytecie w Oksfordzie, więc może jest coś na rzeczy?\nPojawiły się też głosy, że w październiku Kate i William udadzą się na krótką podróż do Singapuru, gdzie będzie okazja, aby księżna założyła tiarę - niestety to na razie nic pewnego ani potwierdzonego.\nAle dziś mieliśmy prasówkę! : )\nDziś 17 rocznica śmierci księżnej Diany - zapraszam do przejrzenia zakładki Księżna Diana z wieloma artykułami i fragmentami jej biografii.\nAnonimowy 31 sierpnia 2014 12:56\nDzisiaj cały dzień płaczę-przez tę 17 rocznicę śmierci Diany ;(...\nMarto wiesz może jakiej firmy jest ta brązowa torebka Kate z Kings Cross ? :)\nMarta 31 sierpnia 2014 13:35\nto torebka marki Tod's, którą Kate nosiła jeszcze za czasów panieńskich :)\nStała Czytelniczka 31 sierpnia 2014 14:28\nSzczęśliwy dzień dziś mamy!;) Rzadko pojawiają się takie zwykłe zdjęcia Kate i Wiliama z ulicy, a dziś proszę: aż dwa różne artykuły!\nPrzy okazji tutorial, jak zrobić kok Kate. Nie wiem, czy przypadkiem ktoś już tutaj nie podlinkowywał tego postu, ale na wszelki wypadek wrzucam jeszcze raz, bo fryzjerce udało się bardzo wiernie odzwzorować upięcie księżnej.\nKrólowa Letizia 31 sierpnia 2014 17:20\nŚwietny ten tutorial i przepiękna, wytworna fryzura.\nAnonimowy 31 sierpnia 2014 16:09\nMoim zdaniem podróż do Chin nie wypali z racji tego jaki tam panuje ustrój polityczny. Media też podczas takiej wizyty mogłyby mieć ograniczony dostęp do pary. Tam się boją takich wizyt, jak nawet papieża nie chcą wpuścić.\nKrólowa Letizia 31 sierpnia 2014 17:11\nKate miała mokre włosy?? Dziwna fryzura jak na wyjście do restauracji.\nSympatyczne te zdjęcia.\nAnonimowy 31 sierpnia 2014 18:27\nMoze deszcz padał? :D\nMarta 31 sierpnia 2014 18:30\nmyślę, że chodzi o to, iż te włosy były wilgotne - może Kate je umyła, nie suszyła ich i wyszła z z domu z niedoschniętymi?\nrzeczywiście mógł też padać deszcz, ale chyba wtedy byłoby to napisane, że właśnie z tego powodu Kate miała mokre włosy ;)\nAnonimowy 31 sierpnia 2014 19:29\njesli kate i william pojada do chin to czy zabiora ze soba jerzyka? jak william byl maly to diana tez zabiera jego ze soba na dalekie podroze ?\nMonika Matkowska 31 sierpnia 2014 22:35\ntak trochę wg mnie Kate postarzała ta stylizacja;p dziwnie dla mnie wygląda.. nie umiem powiedzieć co mi dokładnie nie pasuje, ale jak nie ona;p\nAnonimowy 31 sierpnia 2014 22:56\nCiekawe jak długa będzie ta podróż (o ile wogóle będzie)? A wiecie co znalazłam taką małą ciekawostkę, Julia Hauke była Polką, ale wiecie kim jeszcze była?... Prapraprababcią księcia Williama ...\nGeorge jest już taki duży! :))\nAnonimowy 1 września 2014 17:12\nwitaj Marto, uzupelnij prosze w swoim blogu notke z 5.07 o ile to jeszcze mozliwe technicznie, zalezy mi na dokumentacji kazdego wyjscia Kate:) z gory dziekuje Kate Maniaczka:)


Noclegi Gołdap ul. Sportowa - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nMapa Gołdap, ul. Sportowa Gołdap mapa\nNoclegi w Gołdapi ul. Sportowa, województwo warmińsko-mazurskie, powiat gołdapski\nNoclegi w miejscowości Gołdap, ul. Sportowa. Porównaj możliwość zakwaterowania w Gołdapi w zależności od standardu oraz ceny. Gołdap, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Gołdapi:


Agrofakt»Uprawy»Łąki i pastwiska»Nawożenie łąk pomaga zmaksymalizować ich wydajność!\nKarol Bogacz 31 maja 2017 Brak komentarzy\nGnojówka oraz gnojowica są cennym źródłem azotu, fosforu i potasu. Gnojówka to przede wszystkim nawóz naturalny, w pełni bezpieczny dla środowiska. Gnojówka zawiera dużo potasu. Maksymalna jednorazowa dawka nie powinna przekraczać 30 m3.\nFot: agrofoto.pl; użytkownik: DamianZetor9540


Żaluzja aluminiowa, 25 mm, Gotowa, ciemne drewno, 120x130 cm - porównaj ceny z Najtaniej.co\nAluminiowa żaluzja to prawdziwy mistrz kamuflażu! Jeśli nie chcesz, aby przy rutynowych obowiązkach towarzyszyły Ci spojrzenia ciekawskich sąsiadów lub ostre promienie słońca zasłoń okno żaluzją, która wciąż zdobywa uznanie wśród wielu osób na świecie!\nŻaluzja aluminiowa 25 mm wspaniale odnajdzie się w takich pomieszczeniach, jak: Wszyscy lubimy praktyczne rozwiązania, tym bardziej jeśli chodzi o pomieszczenia, które muszą być ergonomiczne, jak np. Kuchnie.\nŻaluzja wyprodukowana z aluminiowych i opornych na wygięcia lamelek jest wytrzymała na zamoczenie i wilgoć. Skażenia, o które niespecjalnie trzeba się starać w kuchni, nie osiadają tak solidniena żaluzji, jak na dzianinach lub materiałach, więc sam cykl czyszczenia jest istotnie szybszy i łatwiejszy.\nŻaluzja pomoże Ci utrzymać ład i porządek w kuchni codziennie! pomieszczenie nastolatka potrafi być niesłychanie wymagający! Młodej osobie należy zapewnić prywatność, której potrzebuje niezwykle dużo, dobre naturalne oświetlenie, które wspomoże naukę oraz półmrok dający się porządnie wyspać.\nAluminiowa żaluzja, którą można ustawić na dowolnie wybranej wysokości, pozwoli na dobranie adekwatniej ilości światła w pokoju, w zależności od pory dnia czy wykonywanej czynności. Ruchem jednej ręki zabaw się w stworzenie spektaklu światła i cienia.\nOtwieraj i zamykaj lamelki żaluzji, aby w pomieszczeniu zapanowały najkorzystniejsze warunki do pracy albo odpoczynku. Wyprodukowana z aluminium żaluzja oferuje elegancję i postępowy design, który podkreśli loftowy lub przemysłowy charakter wnętrza.\nŻaluzje przeżywają swoją drugą młodość, pojawiając się coraz częściej w dekorach modernistycznych, lekko minimalistycznych wnętrz. Dodatkowym atutem tej osłony okiennej są poziomo ustawione lamele, które nadają wąskim oknom bardziej przestrzennego rozmiaru i wyglądu.\nwykonane, by pokreślić industrialny fason pomieszczeń Szukasz pomysłu na dodatki i dekoracje do wnętrza, które urządzasz w innowacyjnym lub industrialnym stylu? Jeden z 6 stonowanych i niezwykle eleganckich barw żaluzji aluminiowej wprowadzi do wnętrza onieśmielającą stanowczością aurę, która pokreśli wymyślną atmosferę wnętrza.\nAluminium, jako tworzywo, to kwintesencja minimalizmu i prostoty, którą docenią osoby lubujące się w perfekcjonizmie i estetyce wyglądu pomieszczeń. Wygodny i poręczy uchwyt służący do obracania lamelami wokół własnej osi pozwoli na łatwą i szybką zmianę ilości światła w każdym pomieszczeniu.\nCzyszczenie żaluzji Dbając o swoje produkty zapewnisz im piękny wygląd, a także niezawodne działanie poprzez długi okres czasu. Lekkie zakurzenia z aluminiowych lamelek żaluzji błyskawicznie ipousuwasz suchą ścierką.\nTa z mikrofibry nada się wspaniale. Możesz także czyścić lamele pojedynczo używając do tego rękawiczki. Nadzwyczajnym i wyjątkowo wygodnym rozwiązaniem będą specjalnie zaprojektowane szczotki, które czyszczą kilka lamel na raz.


3 OD REDAKCJI Pismo finansowane przez Urząd Miasta Częstochowy Wydawca Biblioteka Publiczna im. dr. Wł. Biegańskiego w Częstochowie Al. Najświętszej Maryi Panny Częstochowa Tel. 034/ Redakcja Aleje NMP Częstochowa Tel. 034/ Teksty niezamówione nie będą zwracane. Zastrzegamy sobie możliwość opracowania i skracania przysłanych materiałów. Poglądy Autorów nie zawsze odzwierciedlają poglądy Redakcji Red. Naczelny Marian P. Rawinis Tel Skład i łamanie Krzysztof Klaus Druk i oprawa: Sowa - druk na życzenie tel. (0-22) Publikacja współfinansowana przez Samorząd Woj. Śląskiego W Sokolich Górach zawsze jest pięknie. Może jesienią najpiękniej i wędrowanie przynosi wiele niezwykłych wrażeń. A choć to teren bliski Częstochowy, nawet w dni wolne od pracy nie spotykamy tłumu spacerowiczów, grzybiarzy, wycieczkowiczów czy rowerzystów. Można do woli korzystać z bogactwa natury. Jurajskie krajobrazy zachwycają, ale i wywołują refleksje poważniejsze o powtarzalności pór roku, o przemijaniu. O tym, co ważne w życiu i o tym, co jest warte utrwalenia, co przetrwa i będzie zapamiętane. Jest w naszym mieście wielce zasłużona Filharmonia Częstochowska. Dobra orkiestra, która od lat ma swój budynek, sale koncertowe, solistów, dyrygentów, chór, ponadto dorobek artystyczny, renomę i ambitne plany. Słowem, wszystko, co potrzeba. Mamy więc koncerty, festiwale, występy, recitale, imprezy. Brakuje tylko jednego. Otóż istniejąca od 1945 r. Filharmonia Częstochowska nie ma swojego patrona - imienia, którym mogłaby się szczycić i po którym byłaby rozpoznawalna w świecie. Przed kilkoma miesiącami grupa entuzjastów skierowała do Rady Miasta propozycję, żeby filharmonia otrzymała imię. Wszystkie filharmonie w Polsce je mają, tylko my o tym nie pomyśleliśmy. Ta propozycja to nazwanie Filharmonii Częstochowskiej imieniem Wojciecha Kilara. Światowej sławy kompozytor jest przecież związany z Częstochową, gdzie bywa i gdzie wykonywana jest jego muzyka (np. podczas Międzynarodowych Festiwali Muzyki Sakralnej Gaude Mater ). Jest związany z Jasną Górą i powszechnie wiadomo, że to właśnie tutaj często poszukuje inspiracji. Muzyka Kilara ma bowiem swoje źródła m.in. w muzyce ludowej i sakralnej, jej autor sięga do głębokich, najgłębszych korzeni narodowej kultury. Rada Miasta na razie nie odpowiedziała na zgłoszoną propozycję. Wątpliwości, jakie spodziewamy się usłyszeć, to fakt, że kompozytor Wojciech Kilar jest człowiekiem żyjącym, a w zasadzie nie ma zwyczaju nazywania czegoś imieniem żyjącego człowieka. Od razu odpieramy ten zarzut, bo i zwyczaje się zmieniają. Istnieją już przecież Państwowe Szkoły Muzyczne imienia Kilara - we Wodzisławiu Śląskim, Dzierżoniowie, ale także i w Rzeszowie. Więc nie tylko na Śląsku, z którym przede wszystkim lubimy kojarzyć tego artystę z naszej, częstochowskiej perspektywy. A przecież to wcale nie jest tak. Wojciech Kilar tylko mieszka na Śląsku, tak samo jak czasami mieszka w Częstochowie, Nowym Jorku, Paryżu. Jest obywatelem całego świata, ponieważ wszędzie gra się jego muzykę i wszędzie się jej słucha. Czy był, czy jest jakiś kompozytor - związany z Częstochową - bardziej znany niż Kilar, o większym dorobku artystycznym? Nie ma i zapewne długo nie będzie. Zatem, jeśli jest w zwyczaju nadawać filharmoniom imiona wybitnych muzyków i kompozytorów, niech nasza Filharmonia nosi imię najwybitniejszego. I nie wydaje się słuszne, żebyśmy mieli czekać, aż Wojciech Kilar przeminie. Czy muzyka staje się lepsza, ciekawsza, bardziej wartościowa tylko dlatego, że jej kompozytor odszedł już do przodków? Wojciech Kilar ma 75 lat. Oby żył jak najdłużej, jak najdłużej pracował. I oby zgodził się udzielić swojego imienia Filharmonii Częstochowskiej. Byłby to bowiem zaszczyt, gdyby tak wielkie muzyczne nazwisko kojarzono w świecie z naszym, powiatowym w końcu, miastem. Marian Piotr Rawinis aleje III 3\n4 KONDUKTOROWNIA Nareszcie u siebie Dotąd wiecznie na walizkach i występach gościnnych 25 września 2007 Regionalne Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Częstochowie przywitało gości w zaadaptowanym do swoich potrzeb budynku Konduktorowi przy ulicy Piłsudskiego 34/36. Impreza wpisała się w obchody XV Dni Częstochowy. Z okazji otwarcia siedziby Zachęta przygotowała wystawę zbiorową Kolaż urodzinowy, w której wzięło udział ponad 60 artystów w większości częstochowian ale również zaprzyjaźnionych twórców z Polski i z zagranicy. To dla oka, a dla ucha można było posłuchać koncertu grupy Ye She w składzie: Antoni Gralak, Marek Pospieszalski, Jan Prosciński, Piotr Pawlak, wspieranej wokalnie przez Stanisława Sojkę. Zgromadzonych bardzo licznie przybyłych witali prezes Zachęty Piotr Głowacki, prezydent Tadeusz Wrona oraz naczelnik Wydziału Kultury Ireneusz Kozera przedstawiając krótko historię działań Towarzystwa i jego starań o własną siedzibę. Budynek został przekazany artystom i wyremontowany przez Urząd Miasta, wyposażony dzięki wsparciu Zygmunta Rolata. Prace do kolekcji sztuki współczesnej Zachęta zakupiła dzięki dotacjom z Instytutu Adama Mickiewicza, Narodowego Centrum Kultury i Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. W trakcie imprezy odbywała się symboliczna kwesta, mająca przypomnieć, iż Towarzystwo liczy na finansowe wsparcie swoich przedsięwzięć. Wystawa Kolaż urodzinowy jest prezentacją twórczości osób będących członkami Towarzystwa, przyjaciółmi, zainteresowanymi jego działalnością. Składają się na nią obrazy, grafiki, rysunki, sgraffito, rzeźby, fotografie, obiekty przestrzenne, prezentacje multimedialne, a nawet wiersze podane w formie plastycznej. Jest ona w małych próbkach zapowiedzią tego, co w najbliższych miesiącach będzie prezentowane na ścianach sali wystawienniczej. Są już bowiem plany wystaw mających odbyć się do końca roku 2008 i zarys planów sięgających końca roku Obecnie oglądać możemy prace m.in. Jacka Pałuchy, Beaty Bebel-Karankiewicz, Dariusza Pali, Włodzimierza Karankiewicza, Jerzego Kędziory, Sabiny Lonty, Elżbiety Chodorowskiej, Jacka Łydżby, Szymona Parafiniaka, Janusza Rafała Głowackiego, Mariana Panka, Piotra Dłubaka, Małgorzaty Stępniak, Tomka Sętowskiego, Dossi Ugo (Monachium), Stanisława Tabisza, Wojciecha Ćwiertniewicza i wielu innych. Niektóre prace pochodzą z kolekcji Zachęty. Wystawę można oglądać bezpłatnie od niedzieli do czwartku w godzinach 13-19, a w piątek i sobotę W otwarciu Konduktorowi uczestniczyło bardzo wiele osób sala była wypełniona po brzegi, a ponieważ dopisał piękny letni wieczór, znaczna część gości po obejrzeniu wystawy pozostała na zewnątrz. Działała też niewielka kawiarenka na piętrze (z tej części budynku widać scenę, bo ściana działowa jest przeszklona), można było usiąść pod parasolami na placu przy budynku. Budynek, którego główną przestrzeń zajmuje sala wystawienniczo-koncertowa zdaje się być stanowczo za mały do akcji, których idee kiełkują wśród tworzących Towarzystwo. Nawet wysłuchanie inauguracyjnego koncertu Ye She było utrudnione być może z powodu nienajlepszej akustyki sali, ale też jej rozmiarów była szczelnie wypełniona słuchającymi. Ruch, światło i dźwięk na zapomnianym końcu ulicy Piłsudskiego wzbudziły 4 aleje III\n5 KONDUKTOROWNIA zainteresowanie jej mieszkańców, niektórzy, (także dzieci) przyciągnęli tu sprzed bram i z podwórek obejrzeć swoje nowe sąsiedztwo. W projekcie są starania o środki na budowę sali wielofunkcyjnej umożliwiającej m.in. odbiór w komfortowych warunkach 400 widzom bądź słuchaczom, która miałaby powstać po odizolowaniu dźwiękowym terenu od dworca i ulicy. Powinno się to udać w przeciągu dwóch lat od uzyskania funduszy. W najbliższym czasie konieczna jest renowacja stuletniego muru okalającego teren Konduktorowi. Działania wokół zorganizowania Towarzystwa trwające od sierpnia 2004 roku mocno ożywiły środowisko artystyczne naszego miasta, a fakt, że przedsięwzięcie zyskało wreszcie stałą lokalizację mobilizuje do dalszego rozwoju, zapraszania do współpracy kolejnych twórców i prezentowania ich działań częstochowskiej publiczności. Odnowienie tego od lat straszącego swoim stanem budynku i uczynienie z niego zalążka centrum sztuki daje nadzieję na początek pozytywnych przemian tej części miasta. (D.R.) Prezydent Częstochowy Tadeusz Wrona przedstawia historię pomysłu i trudy realizacji Konduktorowni: od takiego małego - do takiego wielkiego. Na drugim planie: naczelnik Wydziału Kultury UM, Ireneusz Kozera (skromnie, bo urzędowo) i prezes Zachęty, Piotr Głowacki (swobodnie, bo artystycznie) Fotografie Piotr Dłubak aleje III 5\n6 PLASTYKA RZEŹBIARZ Z Jęrzym Kędziorą rozmawia Marian Panek Należysz do elity polskich rzeźbiarzy. Uczyłeś się w gdańskiej ASP czym były dla Ciebie studia, do jakich zachowań, do jakich strategii artystycznych Cię przygotowały? Uodparniam się na epitety, nie łatwo obrazisz mnie nawet elitami, ale przechodząc do pytania, jest ono dla mnie nieco niewygodne. Nie studiowałem rzetelnie, tzn. nie realizowałem precyzyjnie edukacyjnych programów. Bezproblemowo, lewą ręką zaliczałem stawiane nam zadania a spełniałem się w innych rewirach studenckiego żywota. Byłem animatorem i uczestniczyłem w bogato wówczas kwitnących pozauczelnianych formach kultury i sposobach wypełniania przerw w nauce: życiu klubowym, festiwalach sztuki, teatrach, wystawach niekoniecznie przez Uczelnię zak ładanych. Taki rodzaj studiowania stwarzał mi swoisty, nieco partnerski układ z kadrą. Przez to wymykałem się spod ich ukierunkowań. Ale poczynione obserwacje jakimiś echami wracają do mnie teraz. Wtedy byłem często im niewierny, wątpiący w programy. I choć ceniłem studia, szanowałem nawet, stawiałem sobie i kadrze głupawe, sztubackie pytania, próbowałem robić wbrew lub chodzić na skróty. Chciałem je bezproblemowo ukończyć, jednocześnie musiałem wziąć odpowiedzialność za wcześnie założoną rodzinę. Strategii nie obmyślałem. Mnie interesuje bardziej to, czy uczelnia, praca pod kierunkiem profesorów, wykształciły w Tobie wartości przydatne do tej pory w Twojej artystycznej postawie. Czy dokonała się w Tobie jakaś przemiana po ukończeniu szkoły? Chyba niewielka. W dalszym ciągu jestem dość niezależny, ciekawy nowego. Czy to profesorów Nowy młodzian wejdzie na linę? Jerzy Kędziora w pracowni (Jasnogórska 23) 6 aleje III\n7 PLASTYKA zasługa albo uczelni? Nie sądzę. Może to nawet ich porażka. Teraz krzepnę, trochę się nawracam i widzę, że korzystając z niektórych rad, uwag, nie waliłbym w otwarte drzwi. Przemiany zachodzą u mnie przez pracę, doskonalenie się, samokształcenie. Podwaliny warsztatowe i rozbudzenie, rozmiłowanie w plastyce dał mi częstochowski Plastyk (Miśkiewicz, Łyszczarz, Kłak). Z ASP nie wyniosłem ukształtowanego poglądu na sztukę, przekonania do jakiejś opcji czy ukierunkowania artystycznego, raczej pewną ogładę branżową, poszerzyłem podstawy warsztatu, odpowiedzialności (nawet za szajbę), poznałem rangę i ważkość poczynań zawodowych. Studiowałem u prawdziwych herosów rzeźby tamtego okresu, indywidualistów, wymykających się kierunkom, stylom. (St. Horno Popławski, Fr. Duszeńko, A. Smolana). Żyłem w aurze ich twórczości, przynajmniej się o nią ocierałem - ich prace, pracownie, dorobek, wystawy. Przy tym balansujące powstały jak gdyby w opozycji do jednego z mistrzów, Horno Popławskiego, z pewnej przekory do lansowanej przez niego stylistyki, opcji artystycznej. Ciągnęło mnie zawsze do lżejszego kalibru działań, bardziej rozwichrzonego, nieskrępowanego stylistycznymi kanonami. Poważnie natomiast traktowałem różnego rodzaju imprezy z nimi: biby, uczty a nawet libacje, tę prawdziwą szkołę życia, chyba w myśl przekonania, że nie ważne co, ale z kim. A tych onych na gdańskiej uczelni było znacznie więcej. Czym jest dla Ciebie rzeźba w przestrzeni publicznej? Jakie uwarunkowania powinna spełniać? Dlaczego warto zmieniać i modyfikować pejzaż miejski rzeźbą? Częstochowa jest ciągle uboga w architektoniczne znaki czasu. Czy masz jakieś nowe propozycje dla naszego miasta? Rzeźba może przyjąć różnorakie funkcje i je przyjmuje. Przede wszystkim humanizuje otoczenie, pewne przestrzenie organizuje, staje się dominantą lub dopełnieniem jakichś enklaw, jest czynnikiem utożsamienia społecznego a nawet dumy niektórych jego warstw. Najlepiej, żeby przy tym była dobra: oryginalna, interesująca, dobrze, żeby była akceptowana, niech energetyzuje nawet. Przechodzący przez rzekę tak się spodobał Bydgoszczanom, że zapragnęli mieć drugą moją rzeźbę. ( Przechodzący ma podobno niewieści Nim się wyjdzie w świat, trzeba się trochę przyjrzeć sobie fan-club, jest przyodziewany na zimę, patronuje różnym przedsięwzięciom miejskim, odciąga turystów od konkurencyjnego Torunia, jest perłą miasta). Dostali ruchomego Twardowskiego. Wyczekują kolejnej niepowtarzalnej propozycji. Rzeźby w mieście powinny być w zróżnicowanych skalach emocjonalnych i odniesień. Powinny dawać świadectwo naszych czasów, nas samych przyszłym pokoleniom. Wychodząc z tych uwarunkowań miałbym, i mam, i składałem miastu propozycje, włodarzom i społeczności, w różnych formach i przy różnych okazjach. Wzbudzały nawet, wydaje mi się, niekłamane zainteresowanie, ale niewiele z tego wyniknęło. Jeszcze jakiś pomnik, coś z przesłaniem, nic z czystej radości posiadania strawki duchowej, aleje III 7\n8 PLASTYKA ludzkości, by to obejrzeć, to nie widzę problemu. Największe walory Cepelii: tarasy, patio, otoczenie są źle lub wcale zagospodarowane i użytkowane, zapyziałe, bezbarwne. Myślę że wzorem Poznania także Częstochowa mogłaby stać się miastem sztuki. Bez wątpienia warto stworzyć taki program. Czy miałbyś jakieś własne propozycje? miodziku na serce, cieszydełka oka na co dzień. A nawet z tych większych: był czas przełomu tysiącleci, wejścia do Unii, dysputy o Alejach, aż się narzucało - i były propozycje, i w dalszym ciągu są. Chociażby rzeźbiańce, kędziory, idole częstochowian. Brama czterech stron świata, grające fontanny, balansujące w końcu, przez które miasto mogłoby być lepiej postrzegane, sympatyczniejsze i jeszcze bardziej dobre. Jakie masz zdanie na temat planów wyburzenia pawilonów Cepeli? Może warto przemyśleć koncepcję przebudowy czy dobudowy? Na przykład Konduktorownia została uratowana, odrestaurowana, świetnie będzie służyć wszystkim zainteresowanym działalnością częstochowskiej Zachęty. Jestem większym zwolennikiem budowania niż burzenia, ale nie widzę nic niewłaściwego w przekształcaniu pewnych obiektów, założeń czy idei, jeśli zmieniamy je w lepszą jakość - ciekawszą, bardziej funkcjonalną. Do Cepelii mam stosunek sentymentalny, ale jeszcze większy do poprzedniego założenia z pawilonami tzw. Terenów Wystawowych, a nie bardzo jestem zorientowany, co się proponuje w to miejsce. Można skorzystać z każdej opcji biorąc pod uwagę, na ile one wzbogacą miasto, uatrakcyjnią ten jego zakątek, poprawią organizacje i funkcje miejsca. Stare obiekty stwarzają często wiele ograniczeń, utrzymują jednak pewną więź kulturową, są świadectwem minionych czasów, dorobku miasta. Mamy wiele nieudanych przekształceń, ale gdyby to był obiekt, dla którego miałaby chęć przybyć 1/3 Oczywiście że moglibyśmy, ale musimy zdać sobie sprawę z wielkości i potencjału naszego ośrodka. Nie możemy niczego przeskalować, żeby specjalnie się nie ośmieszyć. Jakiej sztuki, przez jakie S? Czy mamy na nią odbiorców, czy ściągniemy innych? Może na razie warto skupić się na jakości działań w tkance, która istnieje: bazowej, kadrowej, potencjału artystycznego, na sensownej a nawet agresywnej promocji i nawet reklamie tego, czym pochwalić się możemy. Łatkę zawsze zdążą nam przykleić a może i jakiś tytuł nadać. Planować można zawsze. A jeśli chodzi o propozycje od zaraz przygotowywać odbiorcę i mierzyć wysoko; tam np. powinno się dostrzec rzeźby balansujące (to nie musi być żart). Nie zasklepiać się w cieniu, czy w smudze blasku Jasnej Góry. Jakie mamy atuty na Miasto Sztuki? Jak mierzyć się z Poznaniem, Łodzią, Krakowem? Mamy noblistów, milionerów zainteresowanych kulturą, lotnisko w centrum miasta, ośrodek telewizyjny, wolną kubaturę, infrastrukturę komunikacyjną? Jedyna szansa, to unikać sztampy. Robić oryginalnie i więcej niż przeciętnie. Wracając do pytania, zawracałem głowę różnym decydentom miejskim, aby korzystając z popularności Solidarności, Wałęsy, Papieża stworzyć u nas w budynku dawnego Polonteksu (drukarni wcześniej) Muzeum Sztuki Współczesnej krajów dawnej Demokracji Ludowej. Miałem deklaracje wybitnych rzeźbiarzy czeskich, słowackich, bułgarskich, NRD-owskich, z kilku republik zza wschodniej granicy o przekazaniu swoich prac do takiej placówki. Ich kumpli. Myślę, że podobnie byłoby i z innymi dziedzinami. Byłaby to jedyna tego typu placówka na świecie. Poważna kolekcja sztuki współczesnej Europy Środkowej. Może jeszcze jest taka szansa. Realizowałem galerie. Niektóre miały już ogólnopolskie uznanie. Częstochowa przerobiła je na drobne biznesiki. Proponowałem Olimpiady Sztuki w powiązaniu z Igrzyskami Olimpijskimi - byłby 8 aleje III\n9 PLASTYKA bogaty ściąg znaczących person i szeroka promocja imprezy i miasta. Znalazłyby się na nie pieniądze. To jest nisza opuszczona przez polskie środowiska kulturalne, które przestały wysyłać utwory polskich twórców na Olimpiady Sztuki, a odnosili oni w nich znaczące sukcesy. Masz w swoim dorobku szereg znakomitych realizacji rzeźbiarskich. Spróbuj określić te najważniejsze i powiedzieć z perspektywy czasu, dlaczego je wyróżniłeś. Czy były jakieś przełomy w Twojej twórczości? Zacznę od końca. Cały czas jestem w przewrotkach, przełomach i załomach nawet. Mam wiele pomysłów, które chciałbym sprawdzić, przetestować. Jeśli uznam, że jakaś idea się sprawdza, nieracjonalnie ją odstawiam i biorę się za inny pomysł, nowe wyzwanie zamiast z poprzedniego wyciskać soki do uwiądu. Oczywistości szybko mnie nudzą. Postrzegany byłem jako ten, dla którego w pewnych dziedzinach nie ma ograniczeń formalno-czasowych, a pewnie zaczynam krzepnąć i coraz częściej myślę, że spowalniam. Pozostaje jednak praca w niedoczasie i nawet jeśli odbiorca, zleceniodawca, jest z niej zadowolony, ja często odczuwam niespełnienie. Mam pragnienie i wolę, wiele ze swych prac, nawet dobrze przyjmowanych, docyzelować, dopieścić. Dlatego do nich nie będę się odwoływał, a raczej do pewnych idei właśnie, cykli, działań. Na pewno mogę się chwalić, powiem za innymi, nawet szczycić, balansującymi a właściwiej ideą balansowania, zeskorupiałymi i rodzajem skorupowej rzeźby otwartej. Kilkoma projektami rozwiązań pomnikowych, pomysłami na teatr plastyczny... Dlatego je wyróżniam, bo są jedynymi w świecie, odkrywczymi, super moimi. Pewnymi odkryciami dla współczesnej rzeźby, świeżymi gierkami. I może jeszcze nie samo dzieło, ale nagrody za nie. Bo czasem zdarza się tak, że konkurs nie pozwala na osiągnięcie super dzieła, ale jak się dowiadujesz, że startuje w nim plejada najpoważniejszych twórców, a inni się przygotowywali i odpuścili, że jest to manifestacja całego Balansujące akrobacje pod księżycem środowiska a twoje dzieło wyprzedziło całą resztę o kilka długości, to możesz mieć powód do satysfakcji. Tak się stało m.in. w papieskim konkursie na rzeźbę, organizowanym przez Warszawską Archidiecezję z hasłem Otwórzcie drzwi Odkupicielowi, a mającej ukazać Krzyż w życiu współczesnego człowieka, podobnie było z Wiedeńską Wiktorią. Powiedz coś więcej o tym teatrze plastycznym... To już nieco przebrzmiała historia. Poważniej zająłem się nim podczas studiów, a największy oddźwięk w środowisku i mediach, i satysfakcję realizatorską, przyniosła mi przygoda z teatrem ą. Tam grupę kolegów, którzy zaprosili mnie do bardziej literackiego, aktorskiego teatru, przekonałem do realizacji przedstawień plastycznych opartych o światło i cień w połączeniu z żywym aktorem, przestrzennym stelażem wśród publiczności, włączaniem jej w akcję, z zastosowaniem innych, specjalnych, para-teatralnych środków wyrazu. Były to zazwyczaj krótkie, nieco groteskowe etiudy, ale na tyle świeże i oryginalne, że na kilku festiwalach dostaliśmy ważniejsze laury, niż takie topowe wówczas teatry publicystycznopolityczne jak 77 z Łodzi, 8 Dnia z Poznania, Gong czy teatr Mądzika z Lublina. Niektóre gierki wtedy wypracowane próbuję przenieść do aranżacji wystaw, które czasem przyjmują formę aleje III 9\n10 PLASTYKA plastycznego spektaklu. Jak już jesteśmy przy teatrze, to powiem Ci o mniej znanym epizodzie młodego teatru w Częstochowie, jakim był teatr lalkowy Jurka Dudy-Gracza, ze mną, Michalikami, Jankiem Chruścickim i kilkoma jeszcze kolegami z Plastyka. Ale to już inna bajka.. W historii sztuki jest wielu wspaniałych rzeźbiarzy i jeszcze więcej ich genialnych dziel. Czy podejmowałeś kiedykolwiek artystyczny dialog z jakimś twórcą i jego realizacjami? Tworząc, wystawiając, chcesz czy nie chcesz, prowadzisz ten dialog; dopowiadasz, sprzeczasz się, negujesz formy, idee, sformułowania. Nie mam, lub nie zdaję sobie sprawy, że mam wybranego dyskutanta, adwersarza czy współbrzmiącego. Są różne fazy i rodzaje tego dialogu, różny stopień natężenia, ale zupełnie przypadkowy bez programowego założenia. Wystarczy, że bierzesz udział w konkursie, wystawie czy innym wystąpieniu, a już twoją wypowiedź będą konfrontowali z innymi. Uczestniczysz w grupie twórczej, piszesz scenariusz wystawy, jesteś zbliżony do jakiejś formacji, stylu, kierunku, musisz się opowiedzieć, ale dla mnie to nie jest w tej chwili ważne, nie zaprzątam sobie tym głowy, nie umiem Ci krótko i precyzyjnie odpowiedzieć Jakie dzieła z kręgu dziedziny rzeźby chcesz czy mógłbyś wyróżnić jako najważniejsze, niezwykłe czy przełomowe? Jak szerokie może być myślenie rzeźbą? Są takie zapewne. Ja nie jestem mentalnie, intelektualnie przygotowany do takich rozstrzygnięć. Na różnych etapach mojego życia fascynowały mnie różne opcje artystyczne, różna optyka spostrzeżeń. Jeśli miałbym teraz, bez zastanawiania, pokazać te kamienie milowe (nawet jeśli są z brązu), to muszą to być dzieła z klasyki czy hellenistyki greckiej, coś z Michała Anioła, z całokształtu, a we współczesności, już nieco przebrzmiałej, rzeźbiarstwo angielskie lat 50. ubiegłego wieku takich twórców jak Moore, Hepvort, Ermitage, Chedwick. Znalazłbym pewnie jeszcze kilku twórców, ale widzisz, to jakaś klasyka z pewną dawką ekspresji. To dla mnie i być może dla pewnych kręgów zainteresowanych sztuką, a dla ludzkości? Narodów? Społeczności? Brukselczyków? (tu chyba wiem, siusiający gówniarz) Epok? Stylów? Opcji? Zadajesz mi za obszerne pytania, na każde by trzeba jakąś rozprawkę wysmażyć. Jak śpiewa pieśniarz nie mam jasności w temacie twórczości, i do niej miłości. Jestem wielofacetowy (to z technologii kamieni szlachetnych - kształciłem się na Biżuterii - drobne płaszczyzny szlifowanych kamieni, kryształów) biorę, przetwarzam, odbijam, tworzę nową jakość, mam nadzieję wartościową, efektowną, ale o konteksty mi trudniej, o cały ten ideowy anturaż. A jak szerokie może być myślenie rzeźbą? Bardzo. Zauważ, że złożona na pół bibułkowa serwetka to już płaskorzeźba (np. Szańkowski) i opakowane wybrzeże wyspy czy pasma górskiego (Christo) podobno też, i bogato profilowany łebek od szpilki z kości słoniowej, i góry przekształcone w portrety amerykańskich prezydentów czy indiańskiego wodza również są rzeźbami. A tu mówimy jedynie o skali, pewnie jednym z bardziej marginalnych zagadnień tej kunsztownej profesji. Ciągnąć to dalej? Nie. Mówiłem ci nie jestem historykiem sztuki, teoretykiem. Będę sadził banały, oczywistości. Nie śledzę uważnie artystycznych wydarzeń, nie zgłębiam prądów, nie wyłapuję nawet osobowości. Czy interesowały Cię korelacje i związki między rzeźbą i malarstwem? Może przytoczysz kilka przykładów. Tak, i nie chcę uciekać od odpowiedzi, ale nie wiem, jak to w miarę sensownie i krótko ująć. Każda rzeźba ma swój kolor, często koloryt, a czasem jest w ogóle barwna. I to może mogłoby wyczerpywać temat. Ale jeśli twórca tego tak nie zakładał, to może on jest istotny gdzie indziej. Korelacje? Czy są nimi wspólne tematy, styl epoki, ekspresja twórcza? Pewnie tak, tylko że malarstwo powinno być z reguły płaskie i barwne, a rzeźba przestrzenna i monochromatyczna. Ale do którego momentu? Weź obraz Malewicza z białym na białym i płaskorzeźbę Szańkowskiego, tę z bibułki, albo obraz Sterna czy niektóre twoje kreacje z wmontowywanymi w obraz przedmiotami. Może jednak nie brnijmy... Świadome igraszki z barwą w bryle, w przestrzeni i na płaszczyźnie, były przeze mnie podejmowane. W świecie współczesnej plastyki, sztuki w ogóle, zacierających się granic poszczególnych dziedzin, przenikających technik, wielości mediów w jednym założeniu, aranżacje moich niektórych wystaw wypełniają to zagadnienie, ale można by je poszerzyć jeszcze do formy barwnego spektaklu, malarskiego widowiska, psychodeliczno-kinetycznej barwnej kompozycji totalnej. Chcę jedynie zaznaczyć, że w wielu moich przedsięwzięciach rzeźbiarskich znaczące, planowane miejsce zajmuje kolor. Jak na razie, najdalej z tak traktowaną materią pokazałem się w Muzeum Śląskim w Katowicach, gdzie pokazałem groteskę transformacji Balansując. Muzeum Śląskie dawało takie możliwości, szczególnie że prowadzi bogaty, najciekawszy w kraju dział polskiej scenografii teatralnej. 10 aleje III\n11 PLASTYKA Ostatnio brałeś udział w kilku prestiżowych wystawach. Jaka była ich tematyka? Jakie realizacje tam prezentowałeś? Jeśli impreza nie narzuca tematu, lub nie zawęża się do wybranych technik, to spektrum przedstawień jest bardzo rozległe. Liczy się wtedy bardziej forma, osobowość twórcza niż temat. Muszę jednak stwierdzić, że coraz częściej, szczególnie w plastyce przestrzennej, chociaż nie tylko, szanowane jest klasyczne rzemiosło, wirtuozeria realizatorska i realne obrazowanie. Często tematem prac jest człowiek. Być może ja na takie jestem zapraszany i dobrze tam się czuję ze swoimi balansującymi. Wiele jeszcze znaczących, głośnych wystaw pokazuje to, co człowiek zdziałał, najczęściej czym zagraża sobie i światu, ten śmietnik współczesności w postaci pseudofilozoficznych rozprawek zorganizowanych w instalacje. Wzbudza to już coraz mniejsze zainteresowanie, nudzi, stając się powoli dinozaurem, hybrydą współczesnej plastyki. Takie trochę dania na mikrofalę, mało wyraziste, odgrzewane... Jakie to były imprezy, wystawy, sympozja? Indywidualnym pokazem, z dużą pompą na Piotrkowskiej, otwierałem m.in. Międzynarodowy Festiwal Dialogu 4 Kultur w Łodzi. Podobnie było na największym w naszej części Europy festiwalu teatralnym w czeskim Hradcu Kralove. I mimo, że była to tylko trupa towarzysząca, uznawano ją, moje rzeźby i mnie, za gwiazdy tej imprezy. Z czysto plastycznych, to najciekawsze, najbardziej prestiżowe były chyba uczestnictwa w Światowym Sympozjum Rzeźbiarskim w St. Margarethen w Austrii, gdzie wszystkich uczestników wciągnąłem w program Interart złączeni słońcem, na Rzeźbie i obiekcie, wiodącej imprezie kulturalnego lata słowackiej stolicy Bratysławy i Oisterwijk sculptuur w Holandii. Moje prace wystawiano w centrum wydarzeń i trafiały na eksponowane miejsca materiałów promocyjnych tych imprez. Imprezy te, mimo że dość jednostronne, potrzebujące nieprzypadkowego widza, potrafiły ściągnąć ich nawet setki tysięcy, a w szpicy byli podobno członkowie dworu panującego (w Holandii), szeroki korpus dyplomatyczny (w Bratysławie) na pewno. Kilka prac tam prezentowanych trafiło do międzynarodowych kolekcji. Powiem jeszcze bardziej nieskromnie, moje wystawy, samodzielne wystąpienia zaczynają wchodzić w sferę wydarzeń. Niemieckie kliniki Czerwnonego Krzyża urządziły taką na sumowanie 10-lecia przekształceń i łączenia się dwóch systemów ratownictwa w jednym połączonym Berlinie. Za nią poszły inne. W muzeum Pirenejów obejrzało ją 80 tys. widzów. Opowiedz o swoich artystycznych planach i pracach, które obecnie realizujesz Mam mnóstwo pomysłów, a które i w jakiej kolejności wejdą w fazę realizacji, trudno przewidzieć. Nie układam ich wg wagi, a raczej wg humorków (ostatni taki humorek: tydzień w szpitalu plus drugi obserwowanego wyciszenia). Z balansujących chciałbym zrealizować budowniczych drapaczy chmur dla Nowego Jorku, trupę aktorów z teatru dell a rte dla Wenecji, albo budowniczych katedr gotyckich. Przygotowuję się do udziału w festiwalu teatralnym w Zabrzu i wystawie w Lublinie (ze Starowieyskim i Fałatem). Chcę wziąć udział w Praskiej Konfrontacji Rzeźbiarskiej i Osterwijk Sculptuur Rozpatrywane są moje pokazy w Ziemi Świętej, Hamburgu i Birmingham. Chcę wyraziściej zaistnieć na Jurze. Mam na to kilka propozycji, z których niejedną można było zobaczyć na wystawie?ad acta, latem w Miejskiej Galerii Sztuki. Muszę przystosowywać PGR Poczesna do upraw i życia. Poza tym... nieważne zresztą. Coś się zrobi, coś wypadnie, ważne że się kręci, a i zapeszać nie trzeba... No właśnie, zorganizowałeś sobie dom i pracownię w Poczesnej. Czy daje Ci to nowe możliwości i trochę inną perspektywę na to wszystko, co związane było z Częstochową? Próbuję regulować optykę na nowe kręgi odbiorców, nowe działania, współtwórców. Powinien poprawiać mi się komfort pracy. Jestem bardziej na swoim, rodzinnym. Pewne prace adaptacyjne, przeróbki traktuję jako docelowe, stałe, trwałe, własne. Mam plany profesjonalizacji działań związanych z promocją i wnikaniem w rynek sztuki ze swoją twórczością, posterowania nią trochę. Stworzyła mi się szansa pewnych wyborów. Do tej pory wszystko toczy się naturalnym biegiem, od przypadku do przypadku, od zdarzenia do wydarzenia. Wyławia się mnie z poczty pantoflowej, z nasłuchu. Chcę się bardziej otworzyć na świat. Stawiam pierwsze kroki w międzynarodowym stowarzyszeniu twórców i entuzjastów rzeźby Network Sculptuur. Do niedawna Częstochowa była moim punktem odniesienia, teraz schodzi na jedną z orbit, na razie jeszcze tę najbliższą, najważniejszą, ale mam sporo pokus, które chciałyby wcisnąć się przed nią. Pożyjemy, zobaczymy. Ale może i Częstochowa mogłaby się trochę starać, kusić? Dziękuję za rozmowę. aleje III 11\n12 PLASTYKA Truchcikiem po galeriach Sekcja Pastelistów Okręgu ZPAP w Częstochowie zaprezentowała się na wystawie w siedzibie OPK Gaude Mater. Popularność pasteli wciąż odkrywanej jako techniki malarskiej w częstochowskim środowisku plastycznej jest zadziwiająca. Tak więc, kto mógł to próbował pokazać swój lwi pazur pastelisty. Niestety, wystawa ta nie była najwyższych lotów. Ciekawe prace kilku osób, np.: Marii Ogłazy, Alicji Nadolskiej czy Cecylii Szerszeń, nie wpłynęły zasadniczo na całkowity obraz wystawy. Wciąż niedościgłym mistrzem pasteli w naszym środowisku pozostaje Marian Michalik, którego twórczość niezmiennie frapuje fantastycznym warsztatem, jak i magią wyobrażeń rzeczywistości w martwej naturze i pejzażu. Na wernisażu zaprezentowano interesujący film Jacka Sztuki o plenerze i wysiłkach pastelistów. W salach Galerii OPK Gaude Mater zobaczyliśmy II międzynarodową wystawę internetową prac malarskich, graficznych i rysunkowych pt. Artperiscope.com, zorganizowaną przez firmę Internet Plus. Pomysłodawcą przesyłania prac plastycznych z całego świata przez internet, by później te najlepsze, wybrane przez jury i już wydrukowane, zaprezentować na wystawie, jest częstochowski artysta plastyk Bartosz Frączek. Poziom tegorocznego kolejnego konkursu był bardzo wysoki, co dobrze wróży następnym edycjom tej imprezy. W konkursie wzięło udział 472 artystów z całego świata, jury postanowiło zakwalifikować prace 102 autorów. Grand Prix i 1000 dolarów przyznano Sarah Harvey z Wielkiej Brytanii. Laureatami pierwszej nagrody zostali: Branka Moser (Szwajcaria), Wołodymyr Bowkun (Ukraina), Don Gurewitz (USA), Benjamin Vasserman (Estonia), Antonio Carretero (Hiszpania). Drugą nagrodę otrzymali: António Amen (Portugalia), Eva Gyorffy (Holandia), Silvano Battimiello (Włochy), Geraldine Fasentieux (Francja) i Frank Olesen (Dania). Trzecią nagrodę otrzymali: Monika Macken (Belgia), Ursina Gabriela Roesch (Szwajcaria), Rolandas Kiaulevičius (Litwa), Laurens Hensbergen (Holandia), Michael Berry (Australia) i Maciej Zabawa (Polska). W przestrzeniach Galerii Restauracji Stacherczak w centrum handlowym Schott przy ulicy Kościuszki można zobaczyć bardzo interesującą wystawę fotografików zrzeszonych w Jurajskim Fotoklubie Rzeczypospolitej, zorganizowaną w związku z jubileuszem 5-lecia działalności tego artystycznego stowarzyszenia. Ekspozycję przygotowano starannie, jak również edytorsko bardzo dobrze wydany na tę okoliczność plakat i katalog. Wyróżniają się prace znanych już w Polsce ze swoich osiągnięć w dziedzinie fotografii Dariusza Cierpiała, Sławomira Jodłowskiego, Mariusza Kniei, Małgorzaty Kozakowskiej, Janusza Mielczarka, Krzysztofa Muskalskiego, Janusza Stępnia. Działalność Fotoklubu zaprzezentował jego twórca i honorowy prezes Janusz Mielczarek. Licznie zgromadzona na wernisażu publiczność nie szczędziła pochwał przedstawionym fotogramom. Otwarcie wystawy zaszczycił Prezydent Miasta Częstochowy Tadeusz Wrona, prezentacja odbyła się w ramach XV Dni Częstochowy. 12 aleje III\n13 PLASTYKA Konduktorownia. Po wielu miesiącach oczekiwań na zakończenie remontu i po podpisaniu umowy z UM Częstochowy, Regionalne Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych zainaugurowało w swojej nowej siedzibie przy ul. Piłsudskiego 34/36 działalność artystyczną. którą prowadzi już od 2005 roku (46 imprez w 17 miejscach, 300 wykonawców). Pierwsza wystawa w Konduktorowni pt. Kolaż urodzinowy zaprezentowała sześćdziesięciu twórców z Polski, Niemiec, Szwecji, Wielkiej Brytanii i USA. Najważniejszą dziedziną sztuki prezentowanej na tej ekspozycji było malarstwo, które zdominowało prace rzeźbiarskie, rysunkowe czy fotograficzne. Pierwszoplanową gwiazdą tego artystycznego wydarzenia, które ściągnęło trzy stacje telewizyjne i szereg prasowych redakcji, był wnuk jednego z najwybitniejszych twórców surrealizmu Giorgio de Chirico, Jacob. Jego twórczość, sięgająca korzeniami do sztuki dadaistów i surrealistów oraz francuskiego Nowego Realizmu, była po raz pierwszy pokazana w Polsce. Jacob de Chirico wystawiał i brał udział w wielu prestiżowych projektach artystycznych w gronie czołówki światowej współczesnej awangardy, m.in. prezentował swoje prace z francuskimi artystami takimi jak Niki de Saint Phalle czy Ben Voutier. Wystawa Wędrowcy, której pomysłodawcą i kuratorem był Władysław Ratusiński, trwała od 3 do 26 sierpnia 2007 w MGS w Częstochowie. Zbiegła się tematycznie z okresem pielgrzymowania do Jasnogórskiego Sanktuarium Matki Bożej. Na wystawie zaprezentowano malarstwo, rysunek, grafikę, rzeźbę, tkaninę, obiekty, fotografię oraz projekcję video. W wystawie uczestniczyło 35 artystów, również z innych miast i zagranicy. Wyróżniały się prace Włodzimierza Kuleja, Mariana Kępińskiego, Aleksandra Markowskiego, Stanisława Mazusia. Przy przygotowaniu wystawy współpracowali Jacek Sztuka i Tomasz Man. Wojciech Kotlewski (Łódź) - Droga Wawelska Przed otwarciem Fot. Zbigniew Burda aleje III 13\n14 PLASTYKA Fot. Zbigniew Burda Fotografie 3 w poszukiwaniu różnych stanów piękna, to kolejna indywidualna wystawa Janusza Mielczarka, pokazująca portrety osób z częstochowskiego środowiska kulturalnego lub stąd się wywodzące. Tym razem autor zaprezentował też portrety znanych fotografików, kolegów po fachu. Wzorem poprzednich wystaw z roku 1996 i 2002 artysta przygotował kilka fotograficznych instalacji, które urozmaiciły przestrzeń ekspozycyjną prezentacji. Wystawa Janusza Mielczarka, człowieka wielu artystycznych profesji, została zorganizowana w ramach III Częstochowskich Spotkań z Fotografią w MGS w Częstochowie. Interesującemu indywidualnemu pokazowi różnych aspektów i poszukiwań w dziedzinie fotografii towarzyszy dobrze wydany katalog z wieloma świetnymi i znaczącymi w polskiej fotografii zdjęciami. Tadeusz Boruta po raz kolejny zaprezentował swoją twórczość malarską w naszej MGS. Wielkoformatowe płótna jak zwykle zaciekawiają swoją symboliką. Są opowieścią o odwiecznym pierwotnym uwikłaniu człowieka w cielesność, nagość, zmysłowość ciała, któremu przeciwstawiony jest świat idei traktatów, zapisów staro- i nowotestamentowych, apokryfów i związków pomiędzy naturą a kulturą. Artysta pokazuje-teatralizuje, buduje kompozycyjną scenę dla tych związków, wśród materii przesłon i kurtyn, które trzeba własnoręcznie wyobrażeniowo odsłonić. Arche to tytuł wystawy grafiki i rysunki Krystyny Szwejkowskiej, dyrektor Instytutu Plastyki Akademii Jana Długosza w Częstochowie. Artystka realizuje przede wszystkim odbitki litograficzne i prawie całą swoją twórczością odwołuje się do różnych postaci kamienia, który stał się jakby osią i modelem jej plastycznych wyobrażeń. Ten bardzo wyrazisty i syntetyczny sposób obrazowania przywołuje różnorodne symboliczne skojarzenia. Artystka poszukuje własnego Arche. W dużych rysunkowych, lecz i zarazem malarskich kompozycjach kamienne jakby zrodzone z kamienia postaci kobiety i mężczyzny ewokują różnorodne treści, uczucia smutku, osamotnienia, cierpienia, upadku czy zniewolenia. Wernisaż wystawy odbył się 14 września w MGS w Częstochowie. Marian Panek 14 aleje III\n15 GENIUS LOCI Dawna przemysłowa Częstochowa Trzeba wołać o ratowanie zabytków przemysłowych Częstochowy. Gdzie indziej potrafią wykorzystać te wartościowe pod względem historycznym i architektonicznym obiekty np. do celów kulturalnych. Poznań ze Starym Browarem, Warszawa, Łódź z manufakturą. Koncerty Festiwalu Sacrum Profanum w Krakowie też odbywają się w dawnej fabryce. Już o miastach Zachodu nie wspominając. Browar nie może dłużej czekać. Wyposażenie się zniszczy i rozproszy (kadzie!), a same budowle zawalą. Podobnie rzecz się ma z pięknym zespołem budynków Elanexu. Władysław Ratusiński Dawny Elanex. Fot. Z archiwum Antoniego Sawickiego Dawny browar. Fot. Zbigniew Burda. aleje III 15\n16 MUZYKA O sobie Rozmowa z Agatą Ślazyk utalentowaną częstochowianką z urodzenia, artystką krakowską - z wyboru, śpiewającą członkinią zespołu Piwnicy pod Baranami - ze szczęśliwego splotu wydarzeń Dominika Radkowska: Podobno śpiewasz od dziecka. Przy jakiej okazji to się narodziło? Agata Ślazyk: Tak naprawdę nie wiem, kiedy to się zaczęło, ale jako dziecko rzeczywiście lubiłam bawić się z innymi dziećmi w zespół muzyczny. Braliśmy jakieś garnki, pokrywki, plastikową gitarę. I tak się składało, że ja zawsze śpiewałam w tym zespole. Jako dorastająca osoba trochę zapomniałam o tym, że tak lubię śpiewać, chyba prawie każdy nastolatek przechodzi okres takiego wycofania, zawstydzenia. A później to wróciło do mnie. było odbierane to, co robię. W końcu zdecydowałam się przeprowadzić do Krakowa, coraz częściej bywałam też w Piwnicy i nagle zostałam w tym zespole. Czy oprócz poezji Katarzyny Grzesiak śpiewasz teksty innych poetów? Przyznam, że nie odnalazłam drugiego takiego poety, którego wiersze byłyby mi tak bliskie, jak poezja Kaśki. W większości śpiewam jej teksty i własne, choć również pojawiają się wiersze Bolesława Leśmiana, Haliny Poświatowskiej, a ostatnio sporo tekstów Bonifacego Dymarczyka. Potrafi łabyś określić, co Cię ujęło w tych napotkanych tekstach Katarzyny Grzesiak? Myślę, że jest to po pierwsze tematyka, po drugie język, jakim się ona posługuje. Pamiętam, że jeden z pierw- Uczyłaś się gry na instrumencie? Cierpliwości starczyło mi na tyle, żeby wytrzymać rok w ognisku muzycznym i kilka miesięcy w szkole muzycznej. Jednak, przy moim temperamencie i zamiłowaniach sportowych, nie byłam w stanie poświęcić wiele czasu i uwagi grze na gitarze. Potrafię jedynie, lepiej czy gorzej, akompaniować sobie na tym instrumencie. Jaka jest Twoja rodzina? Jak odnosi się do Twoich działań twórczych? Czy bakcyla muzycznego wyniosłaś z domu? W mojej najbliższej rodzinie nie było muzyków. Rodzice bardzo mnie wspierają, a moje bycie w Krakowie na początku byłoby zupełnie niemożliwe, gdyby nie mecenat rodziców. Jak zostałaś zwerbowana do Piwnicy pod Baranami? Do Krakowa mnie przyciągało etapami. Najpierw był Festiwal Piosenki Studenckiej, w którym uczestniczyłam kilka razy. Później kilkakrotnie przyjeżdżałam tu, żeby zaśpiewać swoje piosenki i spotkać się ze znajomymi. Do Krakowa zbliżyło mnie również to, że kiedy po kilku latach poszukiwań tekstów do piosenek wreszcie je odnalazłam, okazało się, że ich autorką jest młoda krakowska poetka Katarzyna Grzesiak. W tym czasie kilka razy do roku przyjeżdżałam do Piwnicy, gdzie pozytywnie Fot. A. Sędek 16 aleje III\n17 MUZYKA szych tekstów Kasi, który mnie urzekł, mówił o pożegnaniu. Sama przez kilka miesięcy starałam się napisać dokładnie o tym, co przeczytałam u niej. A czy vice versa inni artyści wykonują Twoje teksty? Jesteś na tyle twórcza w poezji, żeby obdzielić nią różnych wykonawców? Ja bardzo cierpię z tego powodu, że nawet samej siebie nie jestem w stanie obdzielić tym, co piszę w tym stopniu w jakim bym chciała. Zawsze bardzo długo zmagam się ze słowami, zanim uda mi się wyklarować jakiś temat. Tak więc nie obdarowuję innych moimi tekstami, a też nikt się nie upomina (śmiech). Występują z Tobą Tomasz Kmiecik i Michał Półtorak. Kto jeszcze wchodzi w skład zespołu, który Ci akompaniuje? Przez dwanaście lat współpracy z Tomkiem podejmowaliśmy próby grania z większym zespołem, ale tak się układało, że żaden z tych składów nie przetrwał dłużej niż dwa, trzy koncerty. Może jest to spowodowane tym, że częstotliwość grania przeze mnie takich dużych koncertów jest bardzo niewielka. Najczęściej występujący ze mną i najbardziej pewny skład akompaniujący to właśnie Tomek Kmiecik na instrumentach klawiszowych i Michał Półtorak na skrzypcach. Podbiliście Kraków w duecie z Tomkiem, czy ktoś z Was był tu pierwszy? W zespole piwnicznym pojawiłam się przed Tomkiem, ale on od samego początku bardzo mnie wspierał przyjeżdżał z Częstochowy, żeby mi akompaniować. Później sam zdecydował się dołączyć do kabaretu. Jak na Twoją osobowość wpływają ludzie, z którymi się stykasz? Osób naprawdę wpływających na to, co robię, jest bardzo niewiele, bo choć to banalne, co powiem, takie nietuzinkowe osoby spotyka się w życiu bardzo rzadko. Osobą, która bardzo zmieniła moje spojrzenie na piosenkę i na siebie samą, jest Tomek Kmiecik. Również dużym przełomem było dla mnie odnalezienie wierszy Katarzyny Grzesiak. Na pewno też sam fakt bycia na piwnicznej scenie bardzo mocno wpłynął na moje artystyczne poszukiwania i przemyślenia na temat samej siebie. Ogromne znaczenie miało dla mnie przeprowadzenie się do Krakowa. Przyjechałam z Częstochowy, w której nie ma miejsca życzliwego dla takiej piosenki. Staraliśmy się wcześniej z Tomaszem, zwłaszcza on, przez ponad dwa lata, takie miejsce w naszym mieście stworzyć. Wiele było porównań i zapewne dyskusji na temat: Piwnica dawniej i dziś, to znaczy - za czasów Piotra Skrzyneckiego i po jego śmierci. Czy można powiedzieć, że jest to nadal wspólnota, czy każdy artysta funkcjonuje osobno i tylko razem występujecie? Trudno jest mi powiedzieć, czy zawsze tak było. Obserwuję w Piwnicy wielu artystów, którzy są z nią związani od lat kilkudziesięciu i ci ludzie są tak odrębnymi osobowościami, mają tak różne upodobania estetyczne i światopoglądy, że my tak naprawdę nie możemy chyba stanowić typowego zespołu. I to mi się ogromnie podoba w Piwnicy, że każdy wychodzi na scenę, mówi, śpiewa, biorąc odpowiedzialność za siebie. To nie są reżyserowane, tematyczne programy. Chyba na tym polega niezwykłość tego miejsca i siła, że jest to jak ktoś kiedyś powiedział zbiór osobowości, a nie stricte zespół realizujący określone projekty. Ale są między Wami przyjaźnie, spotkania poza występami? Ja nie tylko w soboty, kiedy jest kabaret, bywam w Piwnicy i jest część artystów, którzy, podobnie jak ja, lubią zajrzeć tu w tygodniu wieczorkiem. Zaklimatyzowałaś się w Krakowie? Jest to Twoje miejsce? Tak, bardzo się cieszę, że udało mi się tutaj zatrzymać i jakimś cudem mieszkam już pięć lat. To miasto jest mi bardzo bliskie i czuję, że (nie chcę używać wielkich słów) tutaj jestem szczęśliwa. A Częstochowę lubię odwiedzać. Jak z perspektywy tak bogatego kulturowo miasta wygląda nasza rodzinna Częstochowa? Nie chciałabym, żeby to tak gorzko zabrzmiało, lecz przyznam, że wygląda smutno. Oprócz tych dwóch lat, kiedy istniała scena Błazen, kiedy nie mogłam się nadziwić, że w moim rodzinnym mieście mogę posłuchać i spotkać się z artystami, których nikt wcześniej tu nie zapraszał, mimo tego iż są wyjątkowi. Wtedy był ten niezwykły okres mojego artystycznego bycia w Częstochowie. A resztę czasu wspominam jako impas, kompletną niemoc działania w mieście. Kiedy zostałaś artystką krakowską intensywność, tempo Twojego życia zwiększyły się? Właśnie tutaj nie można użyć słowa tempo, bo w Krakowie jednak się żyje powoli. Uwielbiam to powiedzenie Piotra Skrzyneckiego, że pośpiech poniża. To jest cudowne to celebrowanie kawy na Rynku, w słoneczku, tak, jak to teraz czynimy. To, że jest na to czas, że możemy w Piwnicy po kabarecie zostać i porozmawiać. A czas przy tym tak szybko płynie, że nie wiemy kiedy mijają trzy, cztery godziny, wtem orientujemy się, że przegadaliśmy jakieś pięć godzin po kabarecie. Czy pod kątem wydarzeń artystycznych Twoje życie jest tutaj bardzo wypełnione? Kraków jest miejscem unikalnym na skalę światową, dla artysty jest to właściwie raj. Ale Piwnica, o ile jest niezwykła i nietuzinkowa, o tyle nie jest zjawiskiem aleje III 17\n18 MUZYKA mocno istniejącym medialnie. Nie ma więc wokół nas szczególnego rozgłosu, choć, na szczęście, publiczność dopisuje. Czy więc nie czujesz się popularna? Nie. To nie jest słowo, które mnie określa. Twoje nazwisko pojawia się wśród czołówki artystów piosenki poetyckiej, ale być może nisza ludzi interesujących się tym gatunkiem jest zbyt płytka do uzyskania popularności. Wydaje mi się, że każda osoba śpiewająca powinna kiedyś wydać płytę. A działanie w tym rodzaju piosenki znajduje się poza głównym obiegiem. Jest się tylko wtedy, kiedy jest się na scenie, z publicznością i to jest piękne. Ale mam świadomość, że wydanie płyty jest niezbędne do tego, żeby więcej niż 100 osób mieszczących się w Piwnicy, usłyszało kiedyś moje piosenki. Osoby znające Twój głos i talent czekają z niecierpliwością na tę płytę. Przygotowujesz się do tego kroku? Wierzę, że tak jest. Kilka osób nawet mi powiedziało, że z przyjemnością posłuchałoby mojej płyty (śmiech). Dlaczego nie została dotąd wydana? Co stoi na przeszkodzie? Przeszkody są banalne. Trzeba mieć zmysł organizacyjny, żeby to dopiąć. Cały czas się staram, ale nie mam zupełnie do tego talentu, więc zadanie rozciąga się w latach. Ale wierzę, że się uda. Trudno jest znaleźć wydawcę takiej mało popularnej muzyki? To też jest trudne, ale najtrudniejsza jest jednak kwestia finansowa. Żeby rozpocząć proces nagrywania, trzeba mieć środki. Staram się o mecenat, poszukuję środków, na razie jednak są to wciąż tylko poszukiwania z nadzieją, że kiedyś pojawią się takie możliwości. Bycie w zespole Piwnicy pod Baranami jest niewątpliwie wielkim sukcesem, ale występujesz też indywidualnie. Czy, kiedy jesteś przedstawiana jako artystka Piwnicy, jest to bardziej nobilitujące, czy szufladkujące? I to i to. Na pewno jest to nobilitujące, a że jest się wtedy przyporządkowanym pewnej estetyce to jest druga sprawa. Jednak Piwnica wydaje mi się tak pojemna, jeżeli chodzi o możliwość wypowiedzi, że to nie jest krzywdząca szufladka. spotykamy się, żeby się pobawić. Wygłupiamy się wtedy, prezentując jakiś lżejszy repertuar. Śpiewając takie piosenki wcale nie myślałam, że będę je wykonywała w swoim programie, ale były świetnie przyjmowane. Zaryzykowałam więc wykonywanie ich w programie piwnicznym, a później też w swoim recitalu. Nazbierało się ich tyle, że stwierdziliśmy z Tomkiem: do Rotundy mamy blisko, to czemu nie zaśpiewać ich na PACE? A z pamiętanych przeze mnie występów w Rotundzie jest tam zazwyczaj fantastyczna publiczność. I na tym właśnie polegał mój program kabaretowy. Kogo słuchasz? Interesuje mnie bardzo to, co robią muzycy w Polsce. Lubię Kasię Nosowską, Renatę Przemyk, szkoda, że Edyta Bartosiewicz ucichła ostatnio, słucham Wojtka Waglewskiego. Największą przyjemność sprawia mi słuchanie ludzi, którzy mówią mi coś o sobie. Ale zdaję sobie sprawę z tego, że w naszym kraju takich artystów się nie zauważa i nie promuje, a znam ich wielu. Jaki jest Twój pomysł na płytę? Co ma się na niej znaleźć: znane piosenki, czy utwory premierowe? Mam kilka pomysłów. Najbardziej zależałoby mi na płycie złożonej z tych najbardziej bliskich mi tekstów. Chciałabym, żeby to była płyta osobista i moja. Marzy mi się również nagranie satyrycznych piosenek. Nie mam natomiast takich utworów, które chowam specjalnie, żeby ujrzały światło dzienne dopiero na płycie. Wszyscy, którzy kiedykolwiek byli na moim recitalu, te piosenki słyszeli. Jednak na płycie pewnie ich brzmienie byłoby nowe. Co będzie się działo u Ciebie w najbliższym czasie? We wrześniu ruszamy z Kabaretem, dwunastego września bardzo ważna data dla Piwniczan coroczny koncert urodzinowy dla Piotra S. I cały czas jestem w trakcie poszukiwania możliwości nagrania płyty i myślę, że moja energia będzie skierowana właśnie w tę stronę. Planujesz jakieś koncerty w Częstochowie? Na razie jest tu cisza, chociaż w zeszłym roku chyba rekordową ilość razy śpiewałam w Częstochowie. Cieszę się z takich propozycji. Wiadomo, jest to moje rodzinne miasto i zawsze miło tam zaglądnąć. Dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Dominika Radkowska Wystąpiłaś w tym roku na Przeglądzie Kabaretów PAKA. Z jakim repertuarem? Czasem przy okazji prywatnych imprez w Piwnicy 18 aleje III\n19 MUZYKA Wydaliśmy płytę i dalej nas to bawi... czyli spotkanie z zespołem muzyki irlandzkiej DRAKE Grupa Drake istnieje bez mała 15 lat, koncertując na wielu festiwalach szantowych w Polsce. Paweł Hutny (vocal, banjo), Sławek Bielan (vocal, boran), Andrzej Drzastwa (gitara basowa), Piotrek Pala (gitara), Wojtek Kotas (flety, drumla), Bartek Wręczycki ( akordeon) w tym roku wydali płytę pt. Talizman. Rafał Salamucha: Kiedy powstał zespół i w jakich okolicznościach zaczęła się wasza działalność? Sławek Bielan: Zespół powstał w 1993 roku. W swojej pierwotnej formie nie przetrwał próby czasu. Ponownie spotkaliśmy się w 2004 r. i od tego momentu gramy w niezmienionym składzie. Jaka jest różnica, i w kładzie i w brzmieniu, pomiędzy pierwszym składem czyli Sir Francis Drake a obecną grupą Drake? Paweł Hutny: Skrzypce zamieniliśmy na akordeon i jednocześnie skrzypaczkę na akordeonistę. Doszedł do nas Andrzej - basista. I w takim składzie gramy przeszło trzy lata. Macie w składzie gitarę, fl et, akordeon ale też takie inne, trochę egzotyczne instrumenty jak borhan i drumla. Wojtek, uczyłeś się grać na drumli czy jesteś samoukiem? Wojtek Kotas: Jestem samoukiem. Jest to instrument pasterski, używany gdzieś tam na halach, ale nie w Polsce. Kawałek sprężynki i ramka - to wszystko. Gra się trzymając go w ustach i szarpiąc palcem ruchomy języczek. To bardzo proste A jeśli chodzi o boran? Sławek Bielan: Uczyłem się grać w domu na pudełku od pizzy i na poduszce. Teraz gram na instrumencie irlandzkim borhan. Jest to bęben wojenny, nadaje rytm w zespole. Gracie irlandzką muzykę tradycyjn, ale właściwie większość kompozycji tworzycie sami. Teksty też są wasze. Paweł, skąd w tobie taka kopalnia tekstów o tematyce marynistycznej? Paweł Hutny: Muzykę, którą tworzymy nazywamy folkiem morskim. Jest ona mocno zakorzeniona w tradycji celtyckiej, irlandzkiej, szkockiej. Stąd te motywy muzyczne, które przeplatamy własnymi kompozycjami. Są one oparte na muzyce tradycyjnej. A teksty biorą się z zamiłowania do żeglarstwa, morza. Do tego, co ogólnie można nazwać przygodą. Co jest dla was inspiracją w tworzeniu muzyki? Sławek Bielan: Literatura, film, życie. Żeglujemy... Piotrek Pala: Mnie inspiruje muzyka. Andreas Volenweider jest moim idolem, jego muzyka jest dla mnie największą inspiracją. Wojtek Kotas: Mnie również muzyka, tradycyjna irlandzka. Bartek Wręczycki: To się bardzo często tworzy samoistnie. A nam najbardziej wychodzi tworzenie takiego klimatu. Do tego później dochodzi coś, co nazywamy przytupem. I tak powstają piękne utwory. Paweł Hutny: Andrzej też tworzy z nami tę muzykę. Andrzej Drzastwa: Kombinuję na basie, nadaję te najcięższe, najniższe dźwięki. Moje inspiracje to... odgłosy Huty Częstochowa. Paweł Hutny: Andrzej wyrósł w nurcie utworów heavymettalowych, twardej muzyki. Namówienie go na granie muzyki irlandzkiej i szant nie było proste. Myślę, że poczuł ten klimat i... Andrzej Drzastwa: Było to dla mnie niezłe wyzwanie. Przejść w taki klimat. Siedziałem w rockowej muzyce. Grałem w różnych kapelach i z wieloma ludźmi z tego kręgu. A tu nagle szanty, folk. Chłopaki mówią: gramy folk. No i fajnie jest. Paweł Hutny: Musieliśmy na początku go stopować, żeby się nie rozpędzał. Zależy nam na pewnym klimacie tajemniczości muzyki. I myślę, że to nam się udaje powoli osiągąć. Opowiedzcie o swoich sukcesach muzycznych których jest niemało. Paweł Hutny: Udało nam się kilkakrotnie brać udział w największym festiwalu tego typu muzyki w Europie, w krakowskim Shanties. Wygraliśmy Festiwal Szanty we Wrocławiu. Dzięki temu zdobyliśmy nagrodę główną, którą było nagranie płyty. Jesteśmy laureatami kilku festiwali i przeglądów. Między innymi jednego z większych festiwali, który odbył się nad Jeziorem Długim, w miejscowości Długie koło Gorzowa Wielkopolskiego - Festiwal Keja. Gramy w całej Polsce i sukcesem jest to, że wytrzymujemy ze sobą. Że jeździmy, bierzemy udział w tych konkursach. Wydaliśmy płytę i dalej nas to bawi. aleje III 19\n20 MUZYKA Jesteście też organizatorami imprez szantowych w Częstochowie i okolicach. Czy możecie opowiedzieć coś na ten temat? Co, gdzie i jak? go po Morzu Bałtyckim na legendarnym, szkoleniowym żaglowcu polskim, Zawisza Czarny. Rok temu, w październiku. I znowu się wybieramy na rejs. Organizujemy sobie także rejsy zespołowe na Mazurach. Wiemy, o co chodzi. Co znaczy stać na burcie, gdy wieje a jacht skacze i nurkuje dziobem w fale. Wydaliście niedawno płytę, promowaliście ją w różnych miastach Polski. Jak została przyjęta? Paweł Hutny: Płyta Talizman jest efektem trzyletniego grania. Myślę, że dokładnie obrazuje ten okres. Bo są tam utwory z początku naszego grania i utwory napisane po to, żeby zdążyć na tę płytę. Jesteśmy z niej zadowoleni. Nagranie jej kosztowało nas niemało wyrzeczeń i pracy. Z efektu muzycznego jesteśmy naprawdę zadowoleni. Płyta niemalże w całości jest płytą autorską. Teksty są autorskie i duża część muzyki. Są kompozycje Piotra, Sławka, Wojtka. Każdy z nas tworzy tę muzykę. Udało nam się nagrać płytę w studiu Radioaktywni w Częstochowie. W czym bardzo pomagał nam Adam Celiński, realizator tych nagrań. Myślę, że bez jego pomocy ta płyta zabrzmiałaby zupełnie inaczej. Paweł Hutny: W miarę tego jak jeździliśmy i oglądaliśmy różne festiwale, chcieliśmy aby jakaś impreza odbywała się tutaj, w okolicach Częstochowy. Żebyśmy to my mogli kogoś zaprosić. Często jesteśmy zapraszani i chcieliśmy mieć możliwość rewanżu. Pokazać tę muzykę naszym przyjaciołom z Częstochowy. Kilkakrotnie nam się to udało. Organizowaliśmy Morskie Opowieści w Ośrodku Morsko. Współorganizujemy Festiwal Tratwa w Katowicach. W Poraju odbywa się Jurajski Festiwal Wodny i też włączmy się do jego przygotowań. Imprezą, w której organizację jesteśmy zaangażowani najbardziej, są Jasnogórskie Spotkania Szantowe Rubin, odbywające się na Jasnej Górze w czasie trzeciego weekendu lipca. Jest to jednocześnie pielgrzymka żeglarzy na Jasną Górę. W związku z tym mamy możliwość spotkania się z wieloma przyjaciółmi. Cieszy nas to, że organizujemy coś zupełnie innego jeśli chodzi o szanty. Jest to taki element zadumy, nostalgii. Gdzie są utwory trochę bardziej stonowane, na które nie ma czasu podczas grania w tawernie przy piwku i podczas dużych festiwali szantowych. Ten wyjątkowy klimat tworzymy tutaj, na Jasnej Górze, i bardzo się cieszymy z tego, że już po raz trzeci byliśmy świadkami tego wyjątkowego wydarzenia. Śpiewacie pieśni o żeglowaniu, szanty. Jak to się przekłada na wasze życie? Wojtek Kotas: Żeglowanie jak najbardziej. Większość z nas interesuje się żeglarstwem. Ja żegluję od drugiej klasy szkoły podstawowej. Przygodę z żeglowaniem miałem okazję rozpoczynać na zbiorniku w Poraju. Później udało mi się popływać po Mazurach i w rezultacie wraz z kolegami udało nam się popłynąć na Rejs Muzyków na Zawiszy Czarnym. Bartek Wręczycki: Albo się zaczęło od żeglowania i później przyszła muzyka. Albo, jak Sławek często powtarza, muzyka go wciągnęła na łódkę. To działa w dwie strony. Możemy pochwalić się Rejsem Muzyków, bo odbyliśmy Sławek Bielan: Promowaliśmy ją najpierw podczas Szant we Wrocławiu. Jej nagranie było nagrodą za wygranie właśnie tego festiwalu. Wszędzie przyjmowana jest dobrze, niesie pozytywny oddźwięk. Na forum internetowym, w Szantymaniaku, można przeczytać kilka recenzji. Ci, którzy kupili płytę, są zadowoleni. Słuchają jej, bawią się przy niej, bardzo się im podoba. Paweł Hutny: Jak na razie tylko jeden nasz serdeczny przyjaciel od dziecka zażądał zwrotu pieniędzy za kupienie płyty. Myślę, że może się jeszcze kiedyś przekona. Bardzo dużo pochlebnych recenzji na temat tej płyty dostajemy i to nas mobilizuje, żeby to, co w przyszłości mamy jeszcze zamiar nagrywać, było jeszcze lepsze od tego, co udało nam się zrobić teraz. Dziękuję za rozmowę. Rafał Salamucha 20 aleje III


Oferta pracy - Liceum ogólnokształcące, Oferta pracy w weekendy dla nauczyciela języka angielskiego, Warszawa | infoPraca.pl\nBądź na bieżąco z rynkiem pracy. Otrzymuj podobne oferty na e-mail: Liceum ogólnokształcące, Oferta pracy w weekendy dla nauczyciela języka angielskiego - Warszawa\nCzy wiesz, że możesz otrzymać nowe oferty pracy dla Liceum ogólnokształcące, Oferta pracy w weekendy dla nauczyciela języka angielskiego w miejscowości Warszawa ? Wpisz swój adres email:\nZaoczne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych Cosinus II oddział Fundamentowa 38/42 (Praga Południe, Grochów) poszukuje nauczyciela do nauczania języka angielskiego od 24 lutego 2018 r. Praca w systemie weekendowym.\nCV proszę kierować na adres m.zajac@cosinus.pl


Oder-Stellung: dwusektorowy schron bojowo-obserwacyjny nr 397\nWracamy do okolic Głogowa - w pobliże wsi Wojszyn. Wśród wielu ciekawych konstrukcji Pozycji Odry na wyróżnienie zasługuje z pewnością schron, któremu nadano numer 397. Na wstępie można również dodać, że dzieje tego obiektu mają we współczesnej jego historii dość dramatyczny przebieg... Stand zbudowany został bardzo blisko brzegu Odry, u nasady półwyspu utworzonego przez rzekę i starorzecze. Posiadał dwie izby bojowe, które ogniem pokrywały nurt Odry. Pełnił również rolę obserwacyjną.\nOdwiedzając dzisiaj Stand nr 397 można by rzec, że zachował się w bardzo dobrym stanie... Bryła schronu pozostała nienaruszona przez jakąkolwiek eksplozję, czy to podczas działań wojennych, czy podczas powojennej akcji pozyskiwania pancerzy, która zresztą go ominęła. Ponadto - mimo bliskości rzeki - obiekt jest praktycznie nie zalewany. Niestety... Schron ten jest tragicznym przykładem niszczycielskiej działalności złomiarzy. Jeszcze do 2004 r. (lub 2005 r.) posiadał zachowane dwie płyty stalowe 7P7 oraz stalową poziomą płytę obserwatora... Zostały one przez złodziei wycięte i powędrowały na bliżej nieokreślony złom... Niełatwo się o tym pisze...\nOglądając schron moją uwagę przyciągnęło wyjście ewakuacyjne, które zostało umiejscowione tuż obok wejścia. Nie było to rozwiązanie stosowane często, prawdopodobnie dlatego, że mogło się okazać zupełnie niepraktyczne w warunkach bojowych...\nPrzez dziesięciolecia płyty stalowe stanowiły pewną izolację dla wnętrz schronu. I jeśli ktoś celowo nie dewastował ścian wewnętrznych, to nie nosiły one znacznych śladów zniszczenia. Widać to jeszcze obecnie, mimo że od kradzieży pancerzy minęło już ok. 15 lat... Szczególnie cenne są napisy eksploatacyjne, których w schronie zachowało się całkiem sporo. Mimo że schron nie jest mocno zalewany, to na posadzce zebrała się warstwa błota i gliny, aczkolwiek obiekt nie wymaga gumowego wysokiego obuwia do eksploracji. Niestety - szczególnie izby bojowe - z czasem będą ulegały coraz mocniejszej degradacji, przede wszystkim w wyniku działania pogody.\nStand nr 397 to ciekawa konstrukcja. Składała się z aż pięciu pomieszczeń. Mimo sporych rozmiarów do wnętrza prowadziło tylko jedno wejście. Zamykane było stalowymi drzwiami z wyłazem lub bez i prowadziło do niewielkiego przedsionka. Mimo jego niewielkich rozmiarów ulokowano tutaj również wyjście ewakuacyjne oraz dwie nisze na karabiny maszynowe. Moim zdaniem było to rozwiązanie niefunkcjonalne, ten sam pocisk, który mógłby doprowadzić do uszkodzenia i/lub zasypania wyjścia, dokonałby prawdopodobnie podobnych uszkodzeń w przypadku luku ewakuacyjnego... Wejście do schronu nie było w żaden sposób bronione. W ścianie rozdzielającej przedsionek i izbę wypoczynku nie umieszczono stanowiska obrony wewnętrznej, co intrygujące - warunki ku temu istniały!\nPrzedsionek płynnie przechodził w niewielką izbę załogi, znajdowało się tu prawdopodobnie miejsce na 3 prycze. Ślady na ścianach wskazują, że było to pomieszczenie zaopatrzone w filtrowentylator, piec, telefon, z innymi izbami kontakt umożliwiały rury głosowe. Z izby wypoczynku (niem. Bereitschaftsraum) przedostać się można było do pozostałych pomieszczeń: do obu izb bojowych oraz obserwatora. Ze względu na zaplanowane sektory ognia kąt pomiędzy osiami ostrzału izb bojowych wynosił ok. 120 stopni. Z tego powodu wejście do jednej z izb bojowych znajdowało się w prawym tylnym narożniku pomieszczenia. Przejścia pomiędzy izbą wypoczynku a izbami bojowymi oraz obserwatora miały charakter śluzy zamykanej z jednej strony drzwiami dwudzielnymi a z drugiej drzwiami gazoszczelnymi.\nPomieszczenie obserwatora było najmniejszą izbą schronu. Członka załogi pełniącego funkcję obserwatora chroniła pozioma płyta stalowa o wymiarach 200 x 200 x 10 [cm szer. x wys. x grub.]. Osprzęt optyczny był wysuwany przez okrągły otwór o średnicy 30cm.\nMimo dramatycznej historii Stand nr 397 nadal jest obiektem godnym eksploracji! Nadal jest też warty ochrony!\nZa pomoc dziękuję Dariusz Pstuś/4 Historie\nDwusektorowy schron bojowo-obserwacyjny nr 397\nPancerze: 2x 7P7, 1x drzwi stalowe z wyłazem lub bez, 1x płyta pozioma obserwatora, 3x drzwi stalowe dwudzielne (?), 3x drzwi gazoszczelne (?)


www.behape.com.pl - Szkolenia, doradztwo w zakresie ppoż i bhp.\nwww.behape.com.pl - szkolenia,doradztwo i kompleksowy nadzór w zakresie ppoż i bhp. Szkolenia dla pracowników i pracodawców. Sporządzanie dokumentacji powypadkowej, ocena i analiza ryzyka zawodowego. Szkolenia dla kierowców wózków jezdniowych ważne w całej unii europejskiej. Szkolenia bhp przez internet.\nJesteśmy firmą działającą w branży bezpieczeństwa i higieny pracy (bhp) oraz ochrony przeciwpożarowej.\nKorzystanie z naszej wiedzy jest dla Państwa gwarancją najwyższych usług, kompetencji i profesjonalizmu realizowanych przez osoby z wieloletnim doświadczeniem w służbie bhp oraz ppoż. które spełniają wszystkie wymagania dla osób szkolących (odpowiednie wykształcenie, doświadczenie, posiadanie kursu pedagogicznego).\nWspółpracujemy z innymi firmami działającymi w tej samej branży uzupełniając sie wzajemnie w celu jak najwyższej jakości oferowanych usług. Bezpośrednio lub pośrednio (jako podwykonawcy) obsługujemy zarówno firmy lokalne jaki i firmy o zasięgu ogólnokrajowym.\nW związku z tym swoją ofertę kierujemy do klientów z terenu całego kraju.