Powieści prawdziwe [Józefa Sawicka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00073 003819 22406448 na godz. na dobę w sumie\nPowieści prawdziwe - ebook/epub\nAutor: Józefa Sawicka Liczba stron:\nOstoja. POWIEŚCI PRAWDZIWE. DRUGA ŻONA. W GNIAZDKU. WACHLARZ. WIDMO. NA STACYI. ŻAL. WARSZAWA. NAKŁAD „BIBLIOTEKI ROMANSÓW I POWIEŚCI.” 41. Nowy Świat.41. 1892\nDRUGA ŻONA. Wyjeżdżaliśmy z malutkiej stacyi, zaledwo wykończonej. Na nowej drodze pociągi kursowały tymczafiom według potrzeby, stosując się więcej do przewożonych materiałów, niż do podróżnych, którym nie pilno jeszcze by(o ryzykować życie i tracić czas, wlokąc się pięć wiorst na godzinę. Na stacyi tedy z obcych ani żywego ducha! Zato nasza kawalkada, liczna, hałaśliwa, przypominałaby Trochę "żydowskie wesele, gdyby nie miała pretensyi do dobrego tonu i najwyższej dystynkcyi. Dzień by( słoneczny, jesienny; z pozostałych kilkunastu brzóz po wyciętym wzdłuż plantu lesie wiatr rozsypał garść zżółkłych liści na peronie; przechodząc do wagonu, podniosłam ich kilka. Pensyonarski zwyczaj: dawniej, wracając z wakacyj na pensye, zabierałam kwiaty na pamiątkę: teraz, jadąc w poślubną podróż, zabrałam kilka suchych liści. W jesieni, po pierwszych przymrozkach, o kwiaty trudno; nikt też nie pomyślał, żeby mię pożegnać chociaż przywiędłym bukietem. Nie chciano może robić przytyku do spóźnionego nieco zamęźcia. Na stacyę przybyli wszyscy prosto od śniadania: panie zaledwo zdołały schwycić zarzutki, panowie wyszli z cygarami w ustach; pozujący na znudzonego oryginała "złoty" Bolo przyszedł ze szklanką wina. Na tej "dzikiej" stacyi wszystko ujdzie, zresztą byli przecież u siebie: plant przerzynał park dworski. Pan zawiadowca zawczasu oświadczył służbie, że będzie strzelał psy, koty, nawet kury… wkraczające bez pozwolenia na dworskie terytoryum. Jako zapowiedź przyszłych sąsiedzkich stosunków, otrzymał za to ślepego kasztanka, na którym próbował czasami wyprzedzać rozpędzoną niby lokomotywę. Czy kasztanek zarżał do dworskich koni, przybyłych na stacyę, czy zawiadowca wiedział już, co się komu należy – na peronie w oka mgnieniu wystawiono więcej krzeseł, niż było potrzeba. Zasiadły na nich tylko poważniejsze panie, dwóch podagrycznych wujaszków i stary ponter. Wesołe kuzynki śmiały się, skupione około mnie; panowie, usposobieni poważniej obiadem i toastami, spoglądali na jedyny wagon pierwszej klasy, marząc o wygodnej kanapce. Powiedziano mi już wszystko, co się mówi w takich razach; życzono, całowano w ręce i w oba policzki; przez pięć minut aż duszno było od szczerej i konwencyonalnej serdeczności. W końcu nie było już nic do powiedzenia. Po pierwszym dzwonku weszłam do wagonu, chociaż majstrowano coś jeszcze przy machinie, czy może gdzieś na drodze most wykończano naprędce, a prowadzący pociąg oznajmił, że odjeżdżamy za kwadrans zaledwo, jeżeli nic ważnego nie stanie na przeszkodzie. Ledwie wsiadłam do wagonu, już całe towarzystwo zapomniało, że żyję na świecie. Wśród różnobarwnych kuzynek i trochę ociężałych kuzynów zapanował gwar donośny. Naradzano się… co zrobić z resztą dnia – zaprojektowano jechać do następnej stacyi: projekt upadł, każdy doradzał co innego, a wszystkim razem pilno było wracać do domu "z tej nudnej stacyi," gdzie właściwie nic już nie było do roboty. Ciotka marszałkowa z dziesięć razy już przeżegnała mię zdaleka, sądząc, że tym sposobem przyśpieszy trzeci dzwonek i świst odjeżdż.ijącej lokomotywy. Podagryczni wujowie ziewali; młodzi oglądali niby strukturę miniaturowego dworca o żółtych ścianach, czerwonym dachu i jednym kominie; wszystkich ogarniała dręcząca niecierpliwość, właściwa stacyom kolei, gdzie wszy.sey zawsze skazani są na czekanie. Opuścić stanowiska przed odejściem pociągu nie wypadało. Odprowadzano wprawdzie tylko ubogą kuzynkę, wydaną za urzędnika: mais ca ne jait rien – jak trzeba, to trzeba! Panowie nawet bardzo uprzejmie zgrupowali się około pana młodego. Wuj Adam, w po])iclatym garniturze, z nasturcyą w butonierce, w panamie zsuniętej nieco na tył głowy, śmiał się… nadrabiał rezonem, chociaż kolana uginały się chwilami od długiego siania… – a dzwonka wciąż jeszcze nie słychać! Stella, najdowcipniejsza z kuzynek, zaproponowała powrót do domu na herbatę, albo na poczekaniu chociaż partyę wista bez panów, którzy każdą grę na świecie przedłużają niezdecydowaniem i brakiem sprytu. Posłała męża po ciepły szal do powozu; odwołała go z drogi, przypomniawszy, że nim zdąży spełnić najprostsze zlecenie, to nawet pociąg z miejsca ruszyć się potrafi. W końcu usiadła na krze śle, ręce skrzyżowała na piersiach, rozparta wysunęła nóżki z pod sukni. Słońce oblewało jej śliczną ligure w czarnym aksamitnym kostyumie, oświecało przezroczystą cere, rudawe włosy, załamywało się w pysznych brylantowych kolczykach. Mrużyła oczy przed słońcem, widziała jednak, że wszyscy patrzą na nią, że nawet mój mąż, rozmawiając z wujem Adamem, obejrzał się parę razy w jej stronę – lecz cóż ja to mogło obchodzić? w tej chwili wpakowałaby ich wszystkich do wagonu, nie wyłączając męża, byleby razem z nimi ruszył i ten pociąg nieszczęsny, chociażby na koniec świata! Utrzymywała stale, że na świecie chyba zadużo jest mężczyzn, szukających własnej zguby; w przeciwnym bowiem razie, ona, najkapryśniejsza z kobiet, nie powinna byłaby znaleźć męża, który ją kocha w dodatku! Obiecywała zato, że z czasem wykieruje go na porządnego człowieka, jeżeli w dalszym ciągu będzie jej posłusznym. Z całego towarzystwa jeden tylko mój mąż nie nudził się wcale. Z kapeluszem w ręku, w długim paltocie w kratki, w żółtych rękawiczkach z czarnem wyszyciem, stał w kółku mężczyzn, uśmiechnięty, ożywiony; odpowiadając na pytania, skłania! lekko głowę przed mówiącym. Ten ruch przesadnej grzeczności zaczynał mię drażnić; rozmawiając przez okno z ciotką, śledziłam jego ruchy, łowiłam słowa. Widziałam, jak podane sobie dwa palce wuja Adama schwycił, ścisnął kilkakrotnie, kłaniał się przytem zbyt nizko. Z rozpromienioną twarzą zwracał się kolejno do wszystkich, chwytal skwapliwie podawane sobie palce, dziękował im za coś, może za banalne słowa grzeczności, które w różowem usposobieniu ducha za słowa uznania przyjmował. Jeden ze staruszków, znudzony oczekiwaniem, poszedł pożegnać go przed dzwonkiem; idąc, ziewnął parę razy i zdaleka już wyciągnął do niego sztywne palce. Karol i tę rękę schwycił, zatrzymał w dłoniach, kłaniał się uprzejmie; a staruszek ponad jego głową powiódł okiem po otaczających i wzruszył nieznacznie ramionami. Karol go do drzwi dworca przeprowadził, tam jeszcze raz po rękę sięgnął. Wróciwszy do stojących przy plancie mężczyzn, opowiadał coś z uśmiechem, wskazując kilkakrotnie w stronę, gdzie odszedł staruszek: mówił zapewne coś dowcipnego, gdyż śmiał się szczerze, pokazując białe zęby wśród czarnego zarostu, ale śmiał się sam jeden. Obecni z poważnemi minami oglądali cygara lub paznokcie. Gdy mówić przestał, wszyscy jednozgodnie obejrzeli się na dzwonek, przy drzwiach zawieszony. Nawet wuj Adam, niezmiernie uprzejmy, odszedł w końcu od niego i biegał po peronie z rękoma założonemi za plecy; inni też rozeszli się dokoła, a panowie tymczasem, rozmawiając z damami, skupili się w sali dworca. Widziałam, że się waha, czy ma podejść do nich, czy zostać na miejscu. Zawołałam go – udał… że nie słyszy; czyhał na wuja Adama, i już nawet parę kroków ku niemu postąpił, błogo uśmiechnięty, gdy dzwonek się nareszcie odezwał. Z dworca wybiegła wujenka Adamowa z chusteczką przy oczach: za nią lokaj niósł kosz owoców i torbę z podróżnemi zapasami. Nastąpiło ostatnie, a dla mnie jedyne serdecznie pożegna.nie. Popłakałyśmy się obie… w ostatnim pocałunku oddałam jej część swej duszy. Wychodząc zapłakana z wagonu, uniosła z sobą moję wdzięczność bez granic, przywiązanie córki. Stokroć więcej nawet: przywiązanie siostry, która tylko ją jedne miała na świecie! Pociąg ruszył. Karol długo jeszcze machał przez okno chusteczką, kłaniał się z najwdzięczniejszym uśmiechem: w końcu usiadł naprzeciw mnie na sofie, przesunął ręką po czole. – Mili Indzie! – szepnął rozmarzonym głosem. Patrzył czas jakiś przez okno na sunące sic zwolna wzdłuż drogi drzewa i krzaki: oczekiwał widocznie, kiedy ja chusteczkę od twarzy odejmę. Szanując moje wzruszenie, sięgnął do kosza z owocami i zaczął jeść gruszki jedne po do drugiej. Na tle ponsowej kanapy, z gutaperkową poduszką pod łokciem, z pledem na nogach, wydał mi się trochę innym, niż dawniej, Rozparł się wygodnie, mrużąc oczy; promień słońca, ślizgający się chwilami po twarzy, oświecał śniadawą cere, piękny czarny zarost, sieć zmarszczek koło oczu i srebrnawe włosy w lśniącej czarnej czuprynie. Powolny ruch pociągu usposabiał do snu; Karol pochylił głowę, brodę przycisnął do piersi i – chrapnął… mimowoli zapewne. Ocknął się natychmiast, wyprostowany spojrzał przelotnie na mnie, pochylił się do okna, spoglądał na okolicę – ociężałe powieki przymykały się co chwila. Wogóle rozmownym nie był, chociaż przeczuwałam, że miałby wiele do powiedzenia i milczy tylko z zasady. Wyglądał tak inteligentnie! Piękny brunet, pojawiający się kiedyniekiedy na arystokratycznych rautach, odrazu zwrócił moję uwagę. Powiedziano mi naprzód, że to jest śpiewak włoch, bawiący przejazdem w mieście; potem, że jakiś attache posła francuzkiego, rozkochany w znanej piękności z wielkiego świata; w końcu, po przeprowadzeniu drobiazgowego śledztwa, dowiedziałam się, że jest tylko członkiem jakiegoś banku, z którym wuj Adam i wielu innych mieli ważne sprawy. Wówczas już było mi wszystko jedno, kim był, byle był! Stal zwykle przy drzwiach w tłumie czarnych fraków i białych krawatek; stopniowo awansowano go w kąt przy piecu; nareszcie trafem jakimś znalazł się przy oknie, w cieniu olbrzymiej palmy… i tu, przypadkiem, zawiązaliśmy z sobą pierwszą rozmowę. Byłam przekonana, że mnie zna, że śledził mnie wzrokiem oddawna, że wie o mojem chrzestnem imieniu, a w myślach spieszczą je może z szorstkiej Teodory na Dorę, Dosię i t… d. Właściwie mówiąc, to ja sama robiłam to wszystko, myśląc o nim. Przeczuwałam, jak niecierpliwie wyczekiwał pierwszej ze mną rozmowy, jak gwałtownie bije mu teraz serce! Tyle razy patrzyliśmy na siebie zdaleka: zdawało mi się czasami, że, ujrzawszy mie, skłaniał głowę nieznacznie, jak kłos przy lekkim powiewie wiatru. Tryumfowałam wówczas, chociaż było to może tylko złudzenie, wywołane perspektywą salonu i ciągłym ruchem gości. Znaliśmy się tedy w krainie marzeń, obcowaliśmy z sobą nawet dość poufale; spotkawszy się jednak pod palma, na razie nie mieliśmy sobie nic do powiedzenia. Jako krewna gospodarstwa, z obowiązku bawiłam gościa. Na parę moich uwag o licznem zebraniu, o zbytnem gorącu, skłonił tylko głowę i milczał jak poosąg. Czeka iam, kiedy przemówi. Pewną byłam, że usłyszę głos trochę stłumiony. – Zapewne to pani papuga? – spytał, wskazując wśród wazonów złoconą klatkę z zieloną papugą. – Śliczny ptak i śliczna klatka! Spojrzał na mnie: widziałam, jak po ustach prześlizną! mu się ironiczny uśmiech. Jak on to powiedział: "Śliczny ptak i śliczna klatka!" wyraźnie przymówka do mnie! Żyłam przecież, jak ptak w złoconej klatce, karmiona i chowana z łaski bogatych krewnych. On, człowiek oddany pracy, staczający walkę zżyciem, przypomniał mi to nieznacznie zaraz przy pierwszej rozmowie! Uczulam dla niego odrazu serdeczną wdzięczność; gorzką prawdę może mówić tylko szczery przyjaciel. Myślał zapewne nieraz o mojem położeniu i, jako człowiek stojący o własnych silach, miał trochę współczucia dla zawieszonej między niebem a ziemią istoty. Odpowiedziałam mu z całą szczerością: – Nie, panie, do mnie tu nic nie należy! – Taak! – odrzekł przeciągle, zmierzy! mnie od stóp do głowy zdziwionym wzrokiem, widocznie nie spodziewał się takiej szczerości. Rozmowa ożywiała się stopniowo. – Pani często bywa na zabawach? – spytał, usiadłszy obok mnie na krześle. Nie pamiętam, com mu odpowiedziała… w rozmowie słowa grały podrzędną rolę: kiedy mnie zapytywał, czy wolę walca, czy polkę, – kiedy patrzył przytem w oczy badawczo, wiedziałam, że nie o tańce mu chodziło. Chciał poznać moje upodobania, chciał zbadać: czy strona moralna harmonizuje z powierzchownością. Znał mię z widzenia, teraz poznawał moje duszę – to mię zachwycało. Ideałem moim zawsze byt człowiek głębokiego umysłu. Żelaznej woli i wytrwałej pracy. Cechy te odgadłam w nim już wówczas, gdyśmy zdaleka przesyłali sobie badawcze spojrzenia, Bladawy brunet, z głębokiemi oczyma, wytwornie okazały, musiał mieć i rozum, i wolę, i samodzielność; duszę jego odgadłam wprzód, nim do mnie przemówił. Jakież znaczenie mogły mieć przytem słowa, puste dźwięki, wywołane konwenansem, okoliczno.ściowe, dowcipne, albo tylko nudne zapytania i odpowiedzi! Zresztą mówił niewiele, więcej słuchał, chciał mnie poznać; ja zaś poznawać go nie potrzebowalam: kobiety posiadają niezrównany instynkt, zastępujący krytycyzm i rozwagę. Dawniej śmiałam się z tej właściwości, wspólnej wszystkim zwierzętom, ptakom, bodaj nawet i żabom; teraz podziwiałam tylko, że moje marzenia spełniły się co do joty. Nawet krój fraka, całe ubranie bez zarzutu, zdawało się być dopasowanem do całości, chociaż o takich drobnostkach nigdy nie myślałam zosobna. Spotkawszy nadspodziewanie ideał, wymarzony niemal od lat najmłodszych, uczulani się nad wyraz szczęśliwą, gdy po kilku rozmowach, mniej więcej do pierwszej podobnych, mogłam zostać jego zona. Stosunki, stanowisko, świat cały, wydawały mi się czemś w rodzaju ciemnych plamek, rojących się przed zmęczonym wzrokiem po długiem wpatrywaniu się w światłość. Mrużyłam oczy, żeby ich nie widzieć; zresztą, co mnie to wszystko mogło obchodzić! Wy-szlachctnialam do niepoznania; przez sen nawet ])owta rżałam sobie w duchu, że będę się stargała dorównać mu we wszystkiem, stanę się godną jego miłości. Dowiedziawszy się, że ma córeczkę z pierwszej żony, pokochałam raptem wszystkie dzieci, uśmiechałam się do każdego maleństwa na ulicy; słuchając o sierotkach, miewałam łzy w oczach! Gdybym nie była pzekonana, że wyborem moim kieruje rozsądek, znajomość życia, właściwa mniej więcej każdej dwudziestopięcioletniej pannie, posądziłabym siebie o szaloną miłość; tak źle jednak nie było. Szalona miłość jest ślepą, ja zaś widziałam dobrze braki w moim narzeczonym, które czasem się zwiększały, najczęściej jednak znikały zupełnie z przed oczu. Uśmiechnął się do mnie, ujrzawszy, że w końcu odjęłam chusteczkę od oczu. Ten uśmiech zastępował rozmowę: uwalniał go od oklepanych frazesów, dla mnie zaś był dostatecznie zrozumiałym. Zaczął się unosić z kolei nad wszystkimi krewnymi, którycheśmy zostawili na stacyi. – Pyszni ludzie! – powtórzył kilkakrotnie, nadymając zlekka policzki. – Niezmiernie mili ludzie! Zdawało się, że cały czas naszej milczącej podróży tylko o nich myślał. Oddawna już zauważyłam, że w najdrobniejszych nawet szczegółach ubrania, w ruchach i wyrażeniach, przypominał "złotego Bola;" na drogę też ubrał się jakby w jego garnitur: kraciasty po|)ielaty surducik, szare spodnie, miękki popielaty kapelusz i duńskie rękawiczki, przesiąkle zapachem stajni. Podobieństwo wypływało może ze wspólnych gustów; lecz przelotne na dymanie policzków i wyraz "pyszni!" – były już widocznem naśladownictwem, Uśmiechnęłam się w duszy; uśmiechałam się potem coraz częściej – z hojnych napiwków, z pogardliwego milczenia wobec przpadkowych naszych towarzyszów podróży, z całego wielkopańskiego szyku, z którym mu było bardzo do twarzy. Serdecznym śmiechem wybuchnęłam dopiero w Wiedniu, gdy nas zapisano w hotelową księgę jako "Herrschaft Duwnar-Suchocki, Gutsbesitzer" Ja nigdy w życiu nie miałam nawet kwiatowego ogródka; on posiadał wprawdzie kamienicę, ale tak odłużoną podobno, że wstyd było do niej się przyznawać… w przyszłości miał wprawdzie odziedziczyć po ciotce aptekę w żydowskiej dzielnicy miasta i kawał gruntu w sąsiedztwie cmentarza, którego wartość epidemia chyba mogła podnieść z czasem; teraz jednak oboje zasługiwaliśmy raczej na miano ptaków niebieskich, niemających nie wspólnego z ziemskiem bogactwem. Śmiałam się tedy, nawet chciałam odwołać kelnera, i przekreśliwszy zaszczytną nazwę, "Bettelurm" dopisać w szczerości ducha. Karol ściągnął brwi, skarcił mnie wzrokiem, jak niesforną pensyonarkę. Po twarzy jego przemknęła chmura, znikła w mgnieniu oka, lecz pozostawiła chłód w oczach i przykry grymas na ustach. Ho… ho! mieliśmy tedy podróżować pod pseudonimem bogaczów – to mię troche,., zastanowiło. Nie cierpiałam mistyfikacyi, nawet o latach swoich mówiłam otwarcie… iCarol zauważył zmianę na mojej twarzy; milczał i gryzł zgasłe cygaro. siedzieliśmy na balkonie, wychodzącym na rodzaj ogródka, urządzonego z wiedeńską elegancyą: dokoła asfaltowy chodnik, pośrodku klomb z róż, otaczających białą marmurową bachantkę z gazową latarnią w ręku; równiutko przystrzyżone drzewka wkoło chodnika tworzyły niewolniczo akuratny wianeczek; przy jakichś drzwiach w kącie usychała olbrzymia datura w zielonej beczce; trzy liście w górze żyły jeszcze, kilka zwiędlych, zwiniętych w trąbkę, zwieszało się wzdłuż łodygi zbyt wybujałej, w klombie róż wyglądałaby rażąco… o cały łokieć przerosła piękne drzewka, zgrabnie przystrzyżone – usychała tedy na uboczu, w pokojach, na schodach nawet, już dla niej miejsca nie było. Przechodzący panowie gasili koło jej łodygi niedopalone cygara, panie zaczepiały parasolkami o trzy ostatnie liście, malutka ptaszyna bujała się sama jedna na liściu, gdy setki jej towarzyszów świegotały wśród krzaków różanych, trzepotały się w zakurzonych liściach zgrabnych drzewek. Biedna datura! Karol też rzucił na nia niedopalone cygaro. – Cóż się tu mojej pani nie podobało? – spytał. – A! głupstwo! Zawsze lubiłem szyk i hołdy, no, bo przywykłem do tego od dziecka. Teraz chciałbym posiadać bogactwa całego świata… dla ciebie! – dodał nad samem mojem uchem. Miły Boże! jakie też głupstwa plótł ten człowiek! Żebym była z piany, z obłoku łub z mgły, a zamiast duszy miała błędny ognik, wymagający sztucznego pielęgnowania, to i tak je.szcze byłoby mi zamiękko, zarozkosznie i zanudno w tej cieplarni, jaką stworzyłby dla ranie, gdyby mógt… Słuchałam jednak! – "Moja ty pieszczotko!" – powtarzał coraz częściej, a pomimo tego żałował, ze nie posiada lampy Aladyna! Excusez du peu! Mnie bajki opowiadała niegdyś stara panna, uważająca miłość jako klucz do wszelkich skarbów; powtórzyłam mu ten śmieszny pogląd na uczucia. – Miłość – odrzekł, – wiesz co? może ta twoja stara panna miała racyę! Ja tez miałem trochę egzaltowaną matkę; do śmierci nie wyleczę się ostatecznie z jej zasad, chociaż była to święta kobieta i chciałbym umrzeć z jej imieniem na ustach. – Umierając, przez omyłkę możesz wymówić moje imię, albo jakieś inne; ukochane imiona kobiece tak się dziwnie plączą czasami. Więc czy nie lepiej byłoby nie leczyć się wcale z jej zasad? – Trudno! życie nauczyło już czego innego. Jestem stary grzesznik! – dodał wpili seryo. – Żałujący za grzechy? – Teraz żałuję tylko, żem ciebie poznał może już trochę zapóźno. – Moglibyśmy się wcale nie poznać! Szczęście spóźniło się trochę, ale nie minęło: zato zatrzymamy je do końca życia. Czy zgoda? Zgodziłby się na jeszcze dziwaczniejszą propozycyę. Na razie jednak nic mnie innego nie przychodziło na myśl, on też chyba tylko o naszem szczęściu myślał. Wyleczył się ze swej sztywności, zapomniał brwi ściągać i patrzeć nieruchomie przed siebie; nawet przed wystawami sklepów zatrzymywał się coraz rzadziej, chociaż na strojach, na drobnostkach różnych, na perfu – innch, aksamitach, jedwabiach, znał się jak elegantka; znał nawet specyficzne nazwy niektórvch przedmiotów, pochwycone żywcem z buduarów. Ten człowiek chyba połowę życia był krawcem, bo robił niezmiernie trafne uwagi o toalecie, jednym rzutem oka oceniał wartość stroju i… wystrojonej. – Szkoda, że szyć i krajać nie umiesz; byłbyś użytecznym w domowem gospodarstwie – rzekłam, wysłuchawszy mistrzowskiej lekcyi o potędze strojów, o czarującej sile, właściwej każdej pięknej, elegancko ubranej kobiecie. – Jestem zato wybornym doradzcą: wykieruję ciebie na wykwintną kobietę. Zobaczysz! Mrużył przytem oczy, poruszał nozdrzami, jakby się zawczasu nasycał mojem powodzeniem. Śmiał się z moich teoryą, nazywał je zasuszonemi kwiatkami z panieńskich pami.ątck. Chcąc go nawrócić, nie podnosiłam nigdy tej kwestyi: mężczyzna nie lubi abdykować ze swych przekonań; tylko na przechadzkę wzdłuż „pysznych” wystaw sklepowych chodzić przestałam. Przesiadywaliśmy coraz częściej w domu, na balkonie, osłoniętym ze wszech stron winem, gdzie mógł swobodnie zapijać selcerską wodę, palić cygaro, w pantoflach, bez krawatki, w żakiecie na jedwabnej podszewce, bujał się sobie w fotelu, a spoglądając na mnie przez ramię, powtarzał głosem prawdziwie szczęśliwego człowieka: – „Pyszne” życie, Dosiu. Z przeciwnego balkonu lornetowała nas piękna ruina w białym koronkowym szlafroczku, z obnażonemi rękoma. Zdaleka wyglądała prześlicznie: wysoka, z małą główką, miała królewską postawę i wszelkie pozory młodości. Karol niby nie patrzy! na nią, minio tego przestał nosić pantofle, zamiast czarnych nakładał złote binokle, rozpięty żakiet zapina! na jeden guzik, coraz częściej oparty o balustradę wyglądał z balkonu na prawo, na lewo, przelotnie spogląda! na ruinę, jakby ją pierwszy raz ujrzą!… Ona lornetowała coraz gorliwiej; ja śmiałam się w duchu. – Mamy ładną sąsiadkę – rzekłam, wskazując wzrokiem romantyczną postać w białych koronkach. Wzruszy! ramionami obojętnie, przedtem jednak przesiedział całą godzinę na balkonie, zwrócony do niej profilem, z ręką na balustradzie, kiedyniekiedy spoglądał mi nią i odwracał głowę powoli. – Tu o piękność nietrudno! – odrzekł – chociaż ta zdaje się być wyjątkowo piękną; zresztą nie przyglądałem się jej wcale. Przez całą godzinę tedy studyował usychającą daturę. Zona musi wierzyć słowom męża, albo też raz na zawsze wyrzec się spokoju. Tegoż dnia spostrzegliśmy ją w bramie. Karol stanął jak wryty. – Ależ to szkapa! – szepnął. – To nasza piękna sąsiadka! Splunął; poszliśmy dalej. Po chwili obejrzał się raz jeszcze na bramę; wzruszył ramionami. Odtąd wychodził na balkon znowu w pantoflach, w rozpiętym żakiecie i do przeciwległej ściany odwraca! się plecami: tym sposobem zapewne chciał okazać pogardę kobiecie, która nie umie uszanować swego podeszłego wieku. Lornetowała jego plecy, w końcu przestała wychodzić na balkon. Miał dziwne szczęście u kobiet: oglądały się za nim, przystawały kolo niego, gdy ogląda! wystawę, wpatrywały się w jego profil; a gdy spojrzał na nie, uśmiechały się nieznacznie, albo, odwracając głowę, udawały zmieszanie. Na tę niemą adoracyę spoglądał jak niegdyś Kalchas na kwiaty, składane w ofierze: było tego zadużo… O kobietach odzywał się z największą uszczypliwością; musiałam nieraz przypominać, że ma aż drugą żonę. Wówczas zaliczał mię do białych kruków, z których podejrzewałam, że ułożył już sobie sporą biblioteczkę; nie przyznawał się do tego, i miał słuszność: przeszłość była jego wyłączną własnością. Pierwszy list gończy otrzymaliśmy w Szwajcaryi, w wiejskim domku, gdzie, oprócz miliardów komarów, mieliśmy wspaniale jezioro, muzykę fal, stłumioną nieco, lecz niezmiernie wymowną, mieliśmy swobodę ptaków, bujających między ziemią i niebem, których jednak ani ziemia, ani niebo nie obchodzi wcale. Orzeźwieliśmy, sprościeliśmy do pewnego stopnia. Ja, zamiast misternych puklów, splatałam włosy w warkocze, chodziłam w podróżnej sukni; Karol osowiał na razie. Spoglądał na wspaniałą naturę, na skromniuchny domek; nie wiedział, czy się ma śmiać z moich prostaczych upodobań, czy uledz czarom przyrody, które nawet do mieszczańskiej duszy przemawiać umieją. Milczał, słuchał moich zachwytów; podejrzewałam jednak, że je niezupełnie rozumiał. Wobec gór, jeziora, sosnowego lasu, zmalał jakoś, stracił swobodę salonowca, a nie odzyskał siły i zręczności człowieka. Nie lubił nawet oddalać się od domu – bał się może wron, dzikich gołębi, albo da – żych ryb w jeziorze. Przezwał mnie "dziką kozą" i, ile mógł, nadrabiał rezonem, udając, Ze i on nietylko chodzić, ale i biegać potrafi. Na góry tylko wdrapywać się nie miał odwagi; patrząc na szczyty, przymykał oczy, jak nerwowa kobieta, Brałam go wówczas pod ramię – on mię prowadził, ale ja nim kierowałam. Zato cały dzień chodził w pantoflach, bez krawatki, bez binokli. Na parę kilometrów dokoła, oprócz nas, była tylko gruba Szwajcarka w szafirowej, suto marszczonej spódnicy, – jej mąż, rumiany idyota z ogromną głową na krótkiej szyi, – …ślepa dziewczynka, przysłuchująca się po całych dniach cichym szmerom jeziora, i cztery krowy. Żyliśmy prawie pocałunkami; przytem dawano trochę mleka, rybę w różnej formie i codzień talerz winogron. Jagody chodziliśmy zwykle płukać do jeziora i topiliśmy najokrutniej! w zakątku tym zapewne od stworzenia świata nie było tak roztrzpiotanej pary. Gruba fermerka spoglądała na nas, jak spracowany wół spogląda na parę motylów; w jej sumieniu zrodziło się w końcu jakieś podejrzenie… wskutek którego zaczęła nam dawać coraz mniejsze porcye śmietany i mniej świeże ryby; odwoływała swą ślepą córeczkę, ile razy ta znalazła się przy nas nad brzegiem jeziora. Przez wzgląd na śmietanę, radziłam Karolowi, żeby pokazał gospodyni naszą metrykę ślubną; jego to podejrzenie bawiło – drażnił kobietę, czasami nawet zbyt gorliwie przejmował się swoją rolą. Ożywiał się wówczas, miał wyborny humor, miał takie rumieńce i blask w oczach, jak ja, gdy po długich przechadzkach wracałam głodna, zarumieniona od wiatru i słońca. On długich przechadzek nie lubił… w najczystszym kątku świata mieszczuch nie może pozbyć się swej znerwowanej natury; w raju nawet otrzymywałby listy, gdyby istniała poczta. Otoż i ten list spadł na nas, jak na rozmarzonego turystę spada czasem odłam lawiny. Siedzieliśmy sobie na wzgórzu w sosnowym lesie; słońce tylko co przygrzewać zaczęło; w złotawej przestrzeni rysowały się gór wierzchołki i szkliła się gładka powierzchnia jeziora: pod niebem jakiś ptak czarny malał stopniowo, znikał w niebieskiej głębi; wkoło nas była wonna cisza, taka, jaka była wówczas chyba, kiedy Bóg… przygotowawszy świat na przyjęcie człowieka, jeszcze rąk swoich gliną nie zbrudził. Karol zamknął Heinego, ja przestałam gatunkować zioła, siedzieliśmy cichutko, – tylko gdy od strony gór głuchy łoskot rozległ się w powietrzu, echo drgnęło w lesie – uśmiechaliśmy się do siebie, tłumiąc oddech. Z zarośli, zkąd zwykle wychodziły krowy fermerki, wracające do domu, ukazał się człowiek w białej czapce, z torbą skórzaną przez plecy, z sękatym kijem w ręku. Odrazu zepsuł cały krajobraz; pomimo to… zapłaciłam nui całego franka za ten list dziwny. Karol sięgnął po list skwapliwie, rozerwał kopertę i w mgnieniu oka stał się dawniejszym Karolem: brwi ściągnął, usta wykrzywił szyderczo, policzki się wydłużyły. Czytał, odczytywał każdy wiersz kilkakrotnie, to znowu całą stronicę przebiegł jednym rzutem oka. Śledziłam ruch oczu, wyraz twarzy, a jednocześnie… no, jestem przecież kobietą – usilowałam przeczytać co się uda. Monogram, datę i Wariszawę dostrze gtam odrazu: lecz pismo było zbyt drobne – o parę kroków czytać niepodobna. Karol przejrzał list powtórnie, od pierwszej do ostatniej stronicy, i wpił się wzrokiem w jakiś wyraz… – Co to być może? – spytał, pochylając się ku mnie z listem w ręku, paznokciem podkreślił hieroglif, – „Westchnienie” – odrzekłam, natężywszy całą umiejętność czytania. – Tylko! – szepnął przez zęby, wzruszył ramionami, obejrzał raz jeszcze pismo. – List od pani Izy – rzekł; – jest to ciotka mojej Stasi, opiekuje się maleństwem tymczasem: sądziłem, że w takim długim liście chociaż o zdrowiu dziecka napisze… Głupia baba! – mruknął nachmurzony; rozglądał się po lesie, list rzucił obok mnie na trawę. Wzięłam go niby od niechcenia, kręciłam w pakach, ręce drżały, udawałam zupełną obojętność. Gdy Karol wyciągnął się na trawie i zapafił cygaro, rzuciłam okiem na pismo. Połknęłabym ten popielaty arkusik, żeby jaknajprędzej dowiedzieć się treści: lecz litery były drobne, powykręcane, jak w nerwowych kurczach. "Nie miałam zamiaru pisać do ciebie… Chciałam wytrwać w postanowieniu… chciałam zapomnieć!!! Pragnęłam zwrócić tobie swobodę i nawet cieniem wspomnienia nie chciałam zatruwać i tak już dość ciężkich dni twej nowej niewoli! Jeżeli słowa te wzbudzą chociaż iskrę współczucia w twem spopielałem sercu, będzie to jedyna gwiazda mego konającego życia! List twój zmusił mnie do pisania; wyczytałam w nim tyle bólu, tęsknoty, tyle tłumionego uczucia. Musiałeś go pisać w chwili bezsilnej rozpaczy, w chwili, gdy najsilniejsza dusza słabnie i w łzy się rozpływa! Czemuż nie mogłam być wówczas przy tobie! Czemuż na skrzydłach myśli nie mogłam przebyć dzielącej nas przestrzeni!! Miłością siostry, niewolnicy, kochanki, zażegnałabym widmo trosk wszelkich, wywołałabym na twe usta uśmiech rezygnacyi i pierzchłabym, jak mgła przed wschodzącem słońcem! Wybacz! ja bluźnię! Potęgę taką może mieć tylko istota kochana… Ja dawno przestałam należeć do istot, obdarzonych tem niebiańskiem szczęściem! Dla ciebie byłabym chyba tylko mara dawnych wspomnień, szerzącą wkoło siebie grobowy chłód i obojętność! Wprawdzie i na grobach czasami gruchają gołębie, lecz raz pogrzebana miłość nie zmartwychwstaje! Może to i dobrze! Kto wie, jakby wyglądało widmo naszych najdroższych rozkoszy i nadziei? – Co z sobą pocznę – sama jeszcze nie wiem. Przeżywam konanie, czy może letarg tylko? w każdym razie, czy zmartwychwstanę, czy się obudzę, czuję, że będę tylko upiorem; żadne uczucie zelektryzować mnie nie potrafi! w pamięci pozostaną jedynie chwile najgłębszej miłości dla ciebie! Wówczas tylko żyłam! Nie poznałbyś mię teraz! Skarłowaciałam, osłabłam. Ścięty kwiat dłużej zachowuje świeżość, niż opuszczona kobieta pozory dawnego życia zachować może! Żyję z dnia na dzień, bez promyka nadziei, bez kropli osłody,.. Gdy się przebudzę z ciężkiego letargu, drętwieję od chłodnej rzeczywistości, a umrzeć nie mam odwagi! Nigdy jeszcze bezsilność nie wydawała mi się tak okrutną, jak teraz, gdy wszystko wkoło mnie zamarło, gdy z przeżytych uczuć zostały tylko popioły; świat cały zmienił się w pustynię – a ja żyję, żyję i tyję! „Och! jakże ten najdroższy dar życia staje się okrutnym, gdy ciężyć zaczyna! „Lecz dość już tego. Boleści wypisać niepodobna! Niecił wygryza duszę, raz może skończy się to przecie! Teraz słówko o Stasi. Oddaj mi ją! Byłam wówczas szaloną, gdy w błagalnym wybuchu ofiarowywałam tobie za nią… pieniądze! Nie zrozumiałeś mię zresztą: jest to córka mojej siostry – sierota. Chciałam zabezpieczyć jej przyszłość; chciałam oczyścić z długów twój dom i zachować go dla niej. To takie proste! w rozdrażnieniu wysunęło się słów kilka… nie rozważnych… oburzyłeś się. Któż mówi o sprzedaży? Zachowasz prawa ojca, ja dam jej tylko serce matki. Teraz już o pieniądzach nie wspomnę: oddaj mi ją tak, jak konającemu przyjacielowi dałbyś życie, gdyby to było w twej mocy! Czyś zdolny pojąć, czem byłaby w życiu mojem istota, ktorą mogłabym kochać, dla której mogłabym odżyć raz jeszcze? Oddaj mi ją! Tobie jeszcze przyszłość wszystko dać może: dla mnie jest to jedyne źródło, z którego potrafię chociaż trochę sił zaczerpnąć… i t… d.” Karol przypomniał coś sobie: sięgnął po list, spojrzał na początek. – Co ona tam u licha w moim liście znalazła! – mruknął, przebiegając wzrokiem stronice. – Prosiłem o kupienie ciepłej salopki dla Stasi; do kupcowej nie potrafiłbym pisać inaczej!… Wzruszy ramionami, listu z rąk nie wypuszczaj, kręcił go zwolna w pakach, zdawał się nasycać gładkością papieru; mrużył przytem oczy, jakby te wszystkie gwałtownie gorące słowa teraz dopiero zaczynały odzywać się w duszy. – w oryginale jest znacznie mędrszą… jestem przekonany, że nie odczytała tego listu po napisaniu… To ona – rzekł, pokazując w medalionie fotogram brunetki z wązka twarzą, z zapadłem! oczyma. Udawałam, że się wpatruję w jej twarz niemłoda, niezbyt ładną i szkaradnie zrobioną; tymczasem starałam się odzyskać spokój i obojętność. – Tylko? – wyobrażałam ją sobie zupełnie inaczej. Spojrzał mi w oczy żartobliwie. – Nic a nic nie jesteś zazdrosną? Zarumieniłam się, może nawet łzy miałam w oczach. Wyjął zwolna fotogram, rozdarł i rzucił przez ramię, jak Deukalion rzucał niegdyś kamienie, z których potem powstawali żywi ludzie. – Czytajmy lepiej Heinego – rzeki, całując stokrotnie moje ręce. Ja wciąż na list patrzałam; leżał na trawie między nami, zmięty trochę, poruszał się od wiatru jak żywy. Karol zgniótł go w ręku i rzucił pod sosnę. – Już mi to miłosne zgrzytanie uszy prześwidrowało! – mruknął przez zaciśnięte zęby. – Nie bierz tego do serca! Ona w przystępie uczuciowości gotowa gwałtowniejszy list napisać, a tylko przy adresowaniu zawaha się między dwoma, trzema albo i człerema nazwiskami! Ta kobieta cierpi na wieczny gląd wrażeń! Wyszła za starca, który, umierając, zapisał jej majątek, ale tylko do dnia powtórnego ślubu. Za co się zemścił w tak okrutny s|)osób stary lis, trudno zgadnąć! Miat zapewne swoje powody! A jej się zdaje, że jest nieszczęśliwą ofiarą, rzuca się jak pantera, szuka wrażeń, wpija się w każde widmo miłości, i jeśli dotąd nie zwa-ryowata, to dlatego tylko, że boi się utracić majątek. I taka kobieta śmie żądać, żebym jej oddał córkę! ł'ierwszego dnia ]n-zydusiłaby ją w uścisku: nazajutrz zapomniałaby nakarmić! Jeszcze żeby to był dwudziestoletni chłopak… może pamiętałaby o nim dłużej!,.. Szalona! Ja jej oddam córkę! Jej!… Zżymał się, podrzucałramionami; mówiąc, dobierał najzjadliwszych wyrazów, i te jeszcze wydawały nui się niedostatecznemi – na zakończenie szepnął parę drapieżnych porównafi… w istocie bl prawie chorobliwie przywiązany do dzieeta; wspomina! o niem kilka razy na dzień; fotografię córki nosił z sobą, ustawiał na stoliku przy łóżku; zrana, jak tylko się obudził, sięgał po nią, wpatrywał się długo w tłuściutką trzechletnią dziewczynkę z nadąsaną minką, w liafiach i koronkach; całował ją nawet czasami… w Wiedniu już nakupil dla niej zabawek: lalki, piłki, motyle, grające pudelka… upakował wszystko między swemi rzeczami, kiedyiiie-kiedy rozwijał, oglądał i coraz starannie] układał. Zdawało się, że te drobne przedniioly mówią nui o nitj, że się zawczasu nasyca jej przyjemnością; okręcając lalkę w watę i w bibułkę, uśmiechał się nieznacznie; próbował, czy piłka dobrze skacze; nakręcał latającego motyla; ładne zabawki jeszcze go nie zadawalały, resztę miał dokupić z powrotem. – Rozkoszne dziecko – powtarzał nieraz, – takie to dobre, łaskawe, szczebioce zabawnie! Mądra dziewczynka! Powtarzał te słowa więcej dla siebie, niż dla mnie; potrzebował słyszeć o córce, rozkoszował się dźwiękiem jej imienia. – Stasia! Prawda, że to ładne, pieszczotliwe imię? Sta… siecz. „ la! Będzie z czasem bardzo ładna! Ma śliczne oczka, a rysy dziecinne; ale wyrośnie na śliczną pannę: już dziś to takie szykowne, eleganckie, tak to umie mizdrzyć się, przymilać! Nie będziemy mieli z nią kłopotu, gdy dorośnie! w myślach snuł może świetną przyszłość… zawczasu nasycał się jej tryumfami, słowem kochał ją, jak umiał. List Izy przypomniał mu Stasię, przyniósł z sobą woń miasta, wspomnienia różne… rozbudził ukołysaną chwilowo nerwowość. – Dość tej sielanki – rzekł tegoż wieczora ochrypłym, zniecierpliwionym głosem. – Wszystko to piękne, urocze, ale nudne. Zresztą urlop się kończy: lepiej w Wiedniu zatrzymamy się dni parę! Nazajutrz byliśmy gotowi do drogi. Na wyjezdnem fermerka widocznie chciała mi coś powiedzieć. Siedziałyśmy obok siebie na ławce przed domkiem, obrosłym dzikiem winem; naprzeciw nas, na sznurze między dwoma drzewinami, suszyły się dwie sine bluzy, płócienne spodnie i grube wełniane pończochy; cztery piękne krowy wracały właśnie z pola: zdaleka już pachło od nich świeżem mlekiem, od fermerki zaś szarem mydłem i serami. Patrzyła na mnie z macierzyńską dobrocią, i już miała przytoczyć sentencyę z Biblii, kiedy ja, tłumiąc uśmiech, zdjęłam z piec niebieską jedwabną chusteczkę i zarzuciłam jej na szyję. Uśmiechnęła się błogo, jak do anioła, rozdającego widoczną łaskę bożą. .Iestem pewna, że nie wyświęcała po nas mieszkania, bojąc się, aby pospołu z grzechem i dobitych natchnień nie odpędzić! w drodze ICarol pritwie wyłącznie mówił o Stasi; może pragnął rozbudzić we mnie macierzyńskie instynkta, a może tylko nie mogł się wstrzymać od wypowiedzenia najbardziej go zajmującej myśli. w Wiedniu kupiłam dla dziecka białą salopkę, biały kapturek i białe kamasze. – Widzę, że będziesz idealną mateczką! – zawołał uszczęśliwiony, dziękując, jak za największe dobrodziejstwo. – Hm, może ta zwaryowana niańka dziecl;o przyniesie na dworzec – powtarzał, gdyśmy się zbliżafi do Warszawy. – One miewają czasem szalone pomysły!… Pragnął tego i bał się; | iociąg przyclmdził wieczorem, dzień był chłodny, dżdżysty… – Któż wozi dzieci w taką porę! Stasia śpi ju2 zapewne – powtarzałam, chcąc uspokoić wzburzone ojcowskie uczucie. – Tak, piż śpi, za chwilę ją zobaczymy! Wyskoczy! pierwszy z wagonu; musiałam sama zl)iera(; manatki. Stojąc we drzwiach, z torbą i pledem w ręku, obejrzałam się na nasz podróżny przybytek. Lampa go s!abo oświecała, sinawy obłok dymu wznosił się pod sufitem, na kanapie leżało puste pudełko od cukierków. Zostawiałam tam dużo dobi'ych wspomnień, ładną cząstkę życia… Karol miał słuszność, nazywając mnie egzaltowaną! Chcąc pośpieszyć, ciągnął mię bez litości przez thinr pasażerów po błotnistym, skromnie oświetlonym peronie. w najliczniejszym tłumie, gdzie popychano nas na wszystkie strony, a tłuraoki i ludzie przesuwafi się z pośpiechem, ujrzałam coś pstrego koto samej twarzy, a jednocześnie któś szepnął nosowym głosem: – Karolu! Przed nami stat średniego wzrostu mężczyzna w bobrowym paltocie, w cylindrze, z bukietem w ręku.\nAutor: Józefa Sawicka\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Powiesci_prawdziwe-ebookRO/p02027551i020" target="_blank" title="Powieści prawdziwe [Józefa Sawicka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Powieści prawdziwe [Józefa Sawicka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


30 zł - 49,99 zł (6)\n50 zł - 69,99 zł (8)\n70 zł - 99,99 zł (6)\ndla stsosunków seksualnych (4)\nnadające się do użytku z prezerwatywami (8)\nBezwonny silikonowy balsam do masażu.\nSpunk Lube to lubrykant o hybrydowej formule, którego wygląd i formuła do złudzenia przypominają spermę. Ma wodną bazę, biały kolor i kremową teksturę. Firma Mister B prezentuje lubrykant, który daje odczucia jak żaden inny na rynku.\nSliquid Organics Silk to aloes i silikonowy hybrydowy osobisty środek smarujący, podawany botanicznie z ekstraktami organicznymi. Ta mieszanka hybrydowa tworzy naturalną jedwabistą i kremową konsystencję. Wraz z esterami zmiękczającymi skórę, ten naturalny środek smarujący przypomina bezzapachowy, kojący płyn do pielęgnacji skóry. Organiczny jedwab Sliquid jest idealny do stosowania w najbardziej delikatnych tkankach ciała oraz u kobiet z wrażliwością. Silikon zwiększa trwałość mieszanki na bazie aloesu, co czyni go idealnym do długotrwałych sesji intymnych, a także idealnych do zmysłowego masażu. Płyn Sliquid Organics czyści się łatwym środkiem smarnym na bazie wody i ma długą żywotność smaru na bazie silikonu.\nZwiększyć swoją zmysłowość dzięki obsłudze z obu światów. JO Hybrid Lubricant, ze stali nierdzewnej, trwały ślizg JO Premium z wygodnym czyszczeniem JO H2O na bazie wody.\nPremium S8 Cannabis Hybrid Lube to idealne rozwiązanie dla konsumentów, którzy nie chcą iść na kompromis. Ten produkt łączy jedwabisty miękki poślizg smaru silikonowego z łatwym czyszczeniem formuły na bazie wody. I to nie wszystko! To rozwiązanie do pielęgnacji intymnej zawiera również specjalne związki pochodzące z CBD, takie jak konopie indyjskie. Znane ze swoich relaksujących właściwości, te związki ułatwią ci zabawę i pomogą rozluźnić się w napięciu.\nWysokiej jakości hybrydowy środek smarny S8 jest idealnym rozwiązaniem dla konsumentów, którzy nie chcą się skupić: ponieważ łączy jedwabisty poślizg smarów silikonowych z łatwym czyszczeniem preparatów na bazie wody. Aby uzyskać atrakcyjność tak naturalną, jak to możliwe, smar hybrydowy nie zawiera parabenów, ftalanów, glutenu, siarczanu i nie zawiera żadnych barwników ani ostrych konserwantów.\nZwiększ swoją zmysłowość dzięki najlepszym z obu światów. JO Hybrid Lubricant zapewnia światowej klasy, trwały ślizg silikonowy JO Premium z wygodnym czyszczeniem JO H2O Water Based.\nPINK® Indulgence to aksamitnie gładka mieszanka kremów na bazie wody, która na ciele przypomina jedwab. Dodaliśmy 5% silikonu, aby przetrwał tak długo, jak chcesz. Nieco grubsza konsystencja niż nasze zwykłe lubrykanty na bazie wody lub silikonu, widać różnicę. Popularny do gry wstępnej i masażu.\nWysokiej jakości hybrydowy środek smarny S8 jest idealnym rozwiązaniem dla konsumentów, którzy nie chcą się skupić: ponieważ łączy jedwabisty poślizg smarów silikonowych z łatwym czyszczeniem preparatów na bazie wody. Aby zachować atrakcyjność tak naturalną, jak to możliwe, smar hybrydowy nie zawiera parabenów, ftalanów, glutenu, siarczanów i nie zawiera żadnych barwników ani ostrych konserwantów.\nDoświadczenia EROS są po prostu idealne. Wyprodukowano w Niemczech z wieloletnim doświadczeniem i wysokimi wynikami.\nSmar na bazie wody i silikonu z CBD z rośliny konopi. Wysoka jakość CBD zapewnia relaksującą przyjemność. Utrzymuje skórę elastyczną i wilgotną. Nadaje się do stosowania z prezerwatywami lateksowymi.\nIdealny dla każdego, kto woli używać czegoś delikatnego i kojącego dla delikatnych tkanek, kobiet przechodzących menopauzę lub każdego, kto zwykle ma alergię lub nadwrażliwość.\nMister B , to hybrydowy lubrykant na wodzie, idealną mieszanką mieszanką. Wspólny w Mister B LOAD jedwabiście miękki i miękki zmywacz, a woda ułatwiająca zmywanie. W 100% erotycznych z prezerwatywami bezpiecznymi dla zabawek ze wszystkich materiałów, w tym silikonu, lateksu, szkła, metalu, gumy, neoprenu, innych. Nie brudzi i zmiękczą skórę. Dlatego Mister B LOAD jest uniwersalnym lubrykantem indywidualnym, którego można było ubezpieczyć od tego, czy też na potrzeby aktualizacji systemu, czy też lektora\nPussy Willow Silk Hybrid Glide to idealna mieszanka wody i silikonu. Ten ręcznie robiony jedwab hybrydowy, nasycony organicznym korzeniem lukrecji, tworzy luksusowe i kremowe wrażenie. Niezwykle trwały, gładki i bezpieczny w użyciu z zabawkami z silikonu utwardzanego platyną. Nowy standard hybrydowy!\nPussy Willow Silk Hybrid Glide do idealnej mieszanki wody i silikonu. Ten ręcznie robiony jedwabiu hybrydowy, uzasadnienie naturalnem korzeniem lukrem, sztuczna marka i kremowe wrażenie. Niezwykle trwałe, trwałe i bezpieczne w użyciu z zabawkami z silikonu utwardzanego platyną. Nowy standard hybrydowy!\nMister B LOAD to hybrydowy lubrykant, będący idealną mieszanką wody i silikonu. Silikony w Mister B LOAD zapewniają jedwabiście miękki i długotrwały efekt, a woda ułatwia zmywanie. W 100% kompatybilny z prezerwatywami i bezpieczny dla zabawek erotycznych ze wszystkich materiałów, w tym silikonu, lateksu, szkła, metalu, gumy, neoprenu, tkaniny i innych. Nie brudzi i zmiękcza skórę. Dlatego Mister B LOAD jest uniwersalnym lubrykantem osobistym, którego można używać na każdą okazję, niezależnie od tego, czy ma to na celu przedłużenie seksu, uatrakcyjnienie zabawy zabawkami czy też ulepszenie sesji masturbacji.\nZ zapachem ambra. Bez parabenu. Wyprodukowane w Niemczech. 80 ml probówki.\nNasze produkty hybrydowe, ze specjalnie opracowanymi formułami wody i silikonu 2 w 1, łączą wszystkie zalety smaru. W połączeniu z odrobiną płynu doświadczysz niespotykanego efektu poślizgu.\nWet® Elite ™ to zastrzeżona hybrydowa formuła, która wydaje się niesamowitą. Luksusowy klimat marki Wet Elite został zaprojektowany dla tych, którzy lubią łatwość stosowania smaru na podstawach i ciesze się długotrwałym jedwabistym silikonem.\nWet® Elite ™ to zastrzeżona hybrydowa formuła, która wydaje się niesamowita i poprawia Twoją intymność. Luksusowy klimat marki Wet Elite został zaprojektowany dla tych, którzy lubią łatwość stosowania smaru na bazie wody i cieszą się długotrwałym jedwabistym silikonem.\nSecret Play stworzyło certyfikowaną i naturalną linię smarów, która wykorzystuje ekstrakty z aloesu i botaniki. Jest również wolna od parabenów, gliceryny, ropy naftowej i fragmentów, więc jest dobra dla skóry wrażliwej. Plus fakt, że jest na bazie wody oznacza, że nie będzie kolidować z prezerwatywami i zabawkami erotycznymi.\nSimply Hybrid to kremowa, realistyczna hybryda jak żadna inna. Niesamowicie gładka i długotrwała, jest najlepsza z obu światów.


Dr Ryszard Ślązak – Powojenne odszkodowania Polski Wobec Zachodu « Dziennik gajowego Maruchy\n« USA ewakuowały z Chin kolejnych dyplomatów, którzy mogli paść ofiarą ataków akustycznych\nEuropa Wschodnia to jest obszar marginalny dla Waszyngtonu »\nAle to jeszcze za mało, Żydzi domagają się od Państwa Polskiego według różnych bezczelnych żądań od 60 do 300 i więcej miliardów dolarów odszkodowań. Tylko pytanie dlaczego kraj najbardziej poszkodowany w obu ostatnich wojnach światowych ma płacić odszkodowania dla tych, którzy te wojny wywołali, finansowali i rękami Niemców dokonali ludobójstwa kilkudziesięciu milionów Słowian ?\nW ubiegłym roku przewodnik wycieczki izraelskiej młodzieży oprowadzając ją w centrum Warszawy przy Pałacu Kultury powiedział po angielsku: „za 20 lat to wszystko będzie wasze”.\nPo zakończeniu w Europie II wojny światowej, po kapitulacji zbrodniczej III Rzeszy niemieckiej, w maju 1945 roku, Polska miała już właściwie dwa rządy. Rząd konstytucyjny II Rzeczypospolitej przebywający na emigracji, który już pozostał na niej. Ten rząd w czasie wojny zaciągał w imieniu Państwa Polskiego zobowiązania i miał też należności dla Polski.\nW kraju sowieci instalowali nowe podległe im wasalne władze, później zwane ludowymi. Te nowe krajowe władze natychmiast przystąpiły programowo do zmiany istniejącej struktury organizacyjnej Państwa i jego struktur własnościowych i wynikających z nazewnictwa reformatorskiego represji ekonomicznych. Najdotkliwszą represję nałożono na powstańczą Warszawę, tak zwanym dekretem Bieruta oraz na rodaków o podwójnym, polsko-włoskim obywatelstwie zabierając ich majątki w tak zwany zarząd przymusowy, który prawnie istnieje do dziś, na podstawie odrębnego dekretu z 15 listopada 1946 roku o zajęciu w zarząd przymusowy mienia państw i ich obywateli, pozostających z Państwem Polskim w stanie wojny w latach 1939-1945.\nWielka Brytania oficjalnie swoje roszczenia odszkodowawcze zgłosiła już w końcu 1946 roku. W trakcie roku 1947 trwały polsko-angielskie rozmowy odszkodowawcze i 31 października 1947 roku został podpisany w Warszawie tzw. protokół w sprawie odszkodowawczej za brytyjskie interesy dotknięte polskim ustawą nacjonalizacyjną, z dnia 3 stycznia 1946 roku o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. Określono w nim termin obywateli brytyjskich, przez których rozumie się wszystkich obywateli brytyjskich i osoby pozostające pod ochroną brytyjską, jako przynależne do Zjednoczonego Królestwa lub do jakiejkolwiek kolonii obszaru zamorskiego lub innych obszarów znajdujących się pod protektoratem lub mandatem Zjednoczonego Królestwa. Użyto też dodatkowego terminu „brytyjskie osoby zainteresowane”, przez który to termin należy rozumieć wszystkie osoby fizyczne, które posiadały obywatelstwo brytyjskie w dniu 3 stycznia 1946 roku. Protokół ten, także uzgodnienia z polsko-brytyjskej konferencji do spraw Niepolitycznych, stał się częścią składową układu zawartego pomiędzy rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w dniu 14 stycznia 1949 roku ,a dotyczącego ułatwienia spraw finansowych.\nUkład miał szersze i ponad odszkodowawcze znaczenie, bo regulował jednocześnie odszkodowania majątkowe i inne kwestie finansowe z umów polsko-brytyjskich z okresu międzywojennego. Regulował kwestie finansowe w całości, choć zawierał wymienione kwoty odszkodowań majątkowych przyjęte przez Polskę do zapłaty. Drugi układ już o charakterze niemal wyłącznie odszkodowawczym został zawarty w Warszawie 11 listopada 1953 roku. W tym układzie odszkodowawczym ujęto łączną wartość odszkodowania w kwocie 5.465.000 funtów szterlingów, płatnej ratalnie, i użyto terminu obywatel brytyjski oraz brytyjska własność. Brytyjska własność oznaczała wszelkie mienie, prawa i interesy dotknięte przez różne polskie zarządzenia nacjonalizacyjne i wywłaszczeniowe które w dacie ustawy, dekretu lub dacie zastosowania do danego rodzaju mienia stanowiły własność w całości lub w części i to zarówno prawnie jak i w terminie faktycznego użytkowania, w takim rozumieniu w jakim posiadali je obywatele brytyjscy .Za datę powstania roszczenia przyjęto datę ,w której zarządzenie zostało zastosowane do własności brytyjskiej .Rząd brytyjski zawierał układ we własnym imieniu i w imieniu obywateli brytyjskich .Dla udowadniania roszczeń w odniesieniu do każdej pozycji roszczeniowej ,Rząd Brytyjski przedkładał stronie polskiej wymagane dokumenty, które według wymogów prawnych w obu krajach były bardzo zbliżone proceduralnie ,a jeśli dokumenty dotyczące jakiegoś roszczenia nie były możliwe do okazania a Rząd brytyjski nie mógł ich przedłożyć stronie polskiej ,uzyskiwał od swojego obywatela któremu miało być przyznane roszczenie wniosek o zrzeczenie się na zawsze tego roszczenia od strony polskiej W roszczeniu brytyjskim jako najważniejsze pojedyncze pozycje występowały dwa towarzystwa, Lazard Brothers and Company Limited iPrudential Company Limited którym Polska wypłaciła odszkodowanie w łącznej kwocie 531.400 funtów szterlingów. Układ odszkodowawczy ,po spłacie odszkodowania wygasł ostatecznie w roku 1967.\nW ślad za Francją i Wielką Brytanią poszły inne, prawie wszystkie istniejące wówczas państwa zachodnioeuropejskie, a później i Kanada i Stany Zjednoczone. Wszystkie te państwa wymuszały po roku 1947 inwentaryzację pozycji majątkowych ocalałych w Polsce po wojnie, majątku ich obywateli i ich instytucji (podmiotów gospodarczych) pozostającego w Polsce. Zgłaszanie tych roszczeń przez rządy innych państw zachodnich w krótkim powojennym okresie było o tyle zasadne, że we wszystkich tych krajach trwał proces szacowania strat powojennych, przywracania pełności procesów gospodarczych, demobilizacja i przestawianie gospodarek z okresu wojennego na cywilno-pokojowy i wolnorynkowy. Normalność procesu życiowego i gospodarczego sprawiała, że każdy czy to obywatel czy podmiot gospodarczy liczył straty i inwentaryzował to, co zostało i użyteczne.\nW Polsce było odwrotnie. Nacjonalizacyjne i poza nacjonalistyczne upaństwowienie dotychczasowej własności prywatnej oraz opór polityczny przed powrotem emigracji wojennej do kraju, a nawet duże liczebnie ucieczki z kraju, wywoływały nieufność i niepewność posiadania tego, co z wojny ocalało, a ocaleć niewiele ocalało, bo stopień zniszczenia infrastrukturalnego i rzeczowego w Polsce był ponad 85%. Z drugiej strony, nowe władze spieszyły się z nacjonalizacją i upaństwawianiem wiedząc, że mogą to zrobić tylko i natychmiast zaraz po wojnie, kiedy emigracja nie ma jeszcze możliwości powrotu i kiedy życie polityczne w Polsce po kataklizmie wojennym nie jest zorganizowane, kiedy trwa proces przemieszczania obywateli na odzyskane od Rzeszy prastare, ziemie polskie. Ta złożoność sytuacji ułatwiała władzom wprowadzenie procesów wywłaszczeniowych i jednocześnie spełnienie roszczeń zagranicznych warunkujących nawiązanie współpracy handlowej a nawet uznania dyplomatycznego.\nPrzyjmując za punkt wyjścia przeliczeniowego ,opartym na ówczesnym międzynarodowym systemie walutowym, a system ten był przecież oparty na parytecie złota ,i trwał aż do kwietna 1971 roku ,można stwierdzić, że Polska w całości i ze wszystkiego cudzoziemskiego mienia rozliczyła się z dwunastoma państwami Zachodu, którym w najtrudniejszym okresie w swojej historii gospodarczej wypłaciła żądane przez nie odszkodowanie. Z tego przynajmniej względu w późniejszym już okresie mieliśmy uporządkowane stosunki finansowe z Zachodem. Uporządkowane powojenne stosunki finansowe były bardzo przydatne w epoce Gierka ,kiedy to Polska zaczęła realizować program modernizacji gospodarki i kiedy poprzez kredyty zagraniczne zaczęła zadłużać się finansowo na Zachodzie. Dla gospodarki polskiej, dla stanu finansów państwa i stopy życiowej społeczeństwa polskiego tamtych lat, było to ogromne obciążenie .Jego ciężar został przymusem politycznym władz przerzucony na całe zubożałe społeczeństwo ,obciążone licznością obowiązkowych świadczeń nie tylko świata pracy ,a głównie rolnictwa indywidualnego zwalczanego terminem karnym kułaka ,czy karnym wydobywaniem węgla przez specjalnie organizowane jednostki karno-obozowe z wcielanymi tam dziećmi opozycji niepodległościowej, a kierowanego na eksport, na spłatę zagranicznych, narzuconych nam zobowiązań odszkodowawczych .\nNależy nadto pamiętać, .że w tamtym okresie kiedy powojenne rządy podpisywały umowy odszkodowawcze/ indemnizacyjne w Polsce za posiadanie obcych walut groziła nie tylko karna ich konfiskata, ale nawet wyrok śmierci jak w Związku Sowieckim, w którym kara śmierci groziła za posiadanie futra ,a nawet czapki sobolowej .Polska, ówczesna krajowa opinia publiczna, raczej się przychylała do stanowiska władz aby mienie cudzoziemskie zostało znacjonalizowane i przeszło na własność ogółu, na własność społeczną. Naród pamiętał pomoc jakiej kraje Zachodu udzieliły Polsce we Wrześniu 1939 roku W Polsce władze podpisując zagraniczne odszkodowania zatajały je przed krajową opinią publiczną ,a ich spłata tam gdzie następowała węglem jak np. .do Francji, propagandowo wychwalano eksport polskiego węgla do tego kraju z chwała dla górniczego stanu. O tym ,że węgiel jedzie na spłatę zobowiązań po nacjonalizacyjnych społeczeństwo, aż do lat 90-tych nie było informowane.\nRezolucja wzywa kraje Europy Środkowej i Wschodniej wyzwolone po 1989 roku spod sowieckiego zwierzchnictwa i dyktatury komunistycznej, do zwrotu lub rekompensaty za mienie prywatne i społeczno-wyznaniowe, niestosownie skonfiskowane podczas epoki nazistowskiej i komunistycznej, a nawet ponagla poszczególne kraje tego regionu do zapewnienia, że ustawodawstwo zwrotu lub rekompensowania zajętego mienia nie jest należycie wdrażane. W rezolucji używa się nawet terminu „złupionego”, stawiając jakby znak równości pomiędzy hitlerowskim reżimem okupacyjnym a powojennymi dyktaturami komunistycznymi w tych krajach. Nie wspomina natomiast nic w rezolucji i nie wymienia się spadkobierców reżimu nazistowskiego, a więc Niemiec, jako zobowiązanego płatnika do wypłaty rekompensaty za zrabowane czy zniszczone przez ten ludobójczy reżim niemieckiej III Rzeszy, odszkodowań tym, o których resztkowe ocalałe z wojny mienie, w większości odbudowane po wojnie przez narody tych krajów, Kongres w rezolucji się dopomina. Jakoś nigdy Stany Zjednoczone i Kongres nie upomniały się o odszkodowania dla ofiar wojennych od tego reżimu, który wywołał tak straszliwą w skutkach dla ludzkości wojnę. Wzywa, niemal natychmiast, Polskę do uchwalenia ustawodawstwa takiego, aby posiadacze przedwojennego mienia prywatnego przejętego i upaństwowionego przez komunistyczny rząd polski po II wojnie światowej, byli w stanie otrzymać zwrot tego mienia lub, tam gdzie to nie możliwe wypłacono rekompensatę ,nadmieniając, że wielu z tych byłych właścicieli mienia jest już dobrze po 80-tce, a nawet starszych. Wzywa też Sekretarza Stanu USA do dalszego zaangażowania się w otwarty dialog z Rządem Polski i aby w Polsce wszechstronnie i rzetelnie zwrócono lub zrekompensowano za byłe mienie prywatne.\nO czyje mienie więc chodzi. Powojenni obywatele Stanów Zjednoczonych, a byli przedwojenni obywatele polscy już taką rekompensatę otrzymali i to za pośrednictwem Rządu USA. Wykazem tych byłych obywateli Polski, którzy za mienie otrzymali odszkodowania Rząd USA dysponował, a był on załącznikiem do polsko-amerykańskiego układu odszkodowawczego, który to układ jest w zbiorze Biblioteki Kongresu USA, a tym samym i ten jej integralny załącznik ,choć w zestawie internetowym układ jest, ale bez załącznika. Tym zawartym układem odszkodowawczym Stany Zjednoczone wzięły na siebie odpowiedzialność wypłaty otrzymanego od Polski odszkodowania swoim obywatelom zgłoszonym na amerykańskiej liście roszczeń prywatnych od Polski ustalonej po inwentaryzacyjnie i w Polsce przed rokiem 196o.Zawarcie układu z Polska oznaczało że Rząd USA zgodził się na wynegocjowaną kwotę ,która miała stanowić źródło finansowania roszczeń ich obywateli. .Tym samym układ przeniósł odpowiedzialność za wypłatę tego odszkodowania osobom indywidualnym ze strony polskiej na amerykańską.\nZasady umów odszkodowawczych polegały na tym, że były zawierane z tymi państwami ,których przedwojenne resztkowe po wojnie mienie zostało upaństwowione, utrata jego własności lub użytkowania przez pierwotnych cudzoziemskich właścicieli, a przeszło w użytkowanie Państwa Polskiego .Istotą tych umów była i jest zasada, że przy spełnieniu przez stronę polską warunków zapłaty uzgodnionej kwoty odszkodowawczej ,umowy te dla strony polskiej miały skutek zwalniający stronę polską w przedmiocie zaspokojenia roszczeń podmiotów /osób fizycznych i prawnych/ uprawnionych i obcych, skutek zwalniający został osiągnięty bez względu na fakt czy osoby uprawnione wystąpiły z właściwym roszczeniem czy też nie .Państwa strony zawierające układ były świadome faktu ,że wypłata odszkodowań w pełnej przedwojennej wartości i przez wyniszczone i zrabowane wojną Państwo Polskie była z ekonomicznego punktu widzenia nie możliwa do spełnienia. Dążono do ustalenia możliwie najrealniejszego poziomu wartości, i możliwości spłaty komunizowanej gospodarki.\nRządy państw roszczeniowych godziły się na wynegocjowane kwoty uznając w stopniu porównywalnym, że uzyskane poziomem kwotowym odszkodowanie pozwala jego byłym posiadaczom na właściwe zagospodarowanie już nowym mieniem w kraju otrzymującym odszkodowanie. .Ze strony niektórych państw było to rozważne stanowisko .Zarzuty czy ewentualne późniejsze roszczenia ,co do rzekomego nie wypłacenia odszkodowania indywidualnym osobom pojawiające się już po zawarciu tych układów, nie mogły i nie mogą być kierowane do Polski, czy w Polsce ,ponieważ to rządy tych państw ,otrzymując odszkodowanie w całości spłaty interesów swojego państwa, przejęły na siebie rozdział tych kwot i to bez prawa jakiegokolwiek udziału strony polskiej. Polska strona nie miała w żadnym okresie prawa ani wpływu na decyzje wydawane przez rząd ,który otrzymał odszkodowanie w przedmiocie wypłaty odszkodowania w kraju, który je otrzymał czy też ewentualnej odmowy wypłaty odszkodowania komuś za kogo ten rząd pobrał od Polski to odszkodowanie .Rozdziałem kwot w kraju otrzymującym odszkodowanie zajmowały się specjalne organa powołane w tych państwach do realizacji zadań i programów wynikających z tych zawartych z Polską układów. Zaznaczyć należy ,że współczesna wartość wypłaconych odszkodowań wynosi około dwóch miliardów dolarów amerykańskich…\nWarunkiem wspólnym niemal wszystkich umów odszkodowawczych stawianym przez rządy państw roszczeniowych było posiadanie obywatelstwa tego kraju .Niektóre z tych państw do terminu własnego obywatelstwa zaliczały także obywatelstwo podwójne np. polsko-amerykańskie oraz fakt stałego osadnictwa w tym kraju. Z tego też względu pewna część byłych obywateli polskich ,która po ocaleniu znalazła się w danym państwie roszczeniowym nabyła poprzez rząd tego kraju prawo do odszkodowania za utracone /upaństwowione/ swoje mienie i swoje interesy w Polsce. Skoro nabyła odszkodowanie ponad 50 lat temu, nie może liczyć ,ani ich spadkobiercy ,że teraz wolna i demokratyczna Polska zwróci im to mienie w zmienionej wielonakładowo inwestycyjnie naturze lub, że ponownie wypłaci im rekompensatę pieniężną i to według ich obecnej wartości wolnorynkowej. Sytuacja gospodarcza lat 50-tych czy 60-tych ubiegłego wieku w niczym nie równa się obecnej. ,to dwie odmienne ekonomicznie epoki .Nie należy też liczyć ,że w Polsce jest życzeniowy bałagan ,ze nie posiadamy dowodów inwentaryzacyjnych mienia przypisanego do każdej umowy odszkodowawczej.\nWszelka tego rodzaju dokumentacja została zarchiwizowana, można i należy się nią obowiązkowo posługiwać przy wszelkiego rodzaju zgłaszanych roszczeniach majątkowych .Polskie Sądy powinny dysponować wszystkimi tymi umowami odszkodowawczymi wraz z przypisanymi do nich wykazami majątkowymi i w każdym przypadku żądać udowodnienia obywatelstwa z czaso-okresu umowy odszkodowawczej oraz przedkładania państwowego potwierdzenia że, za dane mienie /nieruchomość/ zostało lub nie zostało w żadnym przypadku wypłacone odszkodowanie. Należy też od własnych ,polskich urzędów żądać dowodów i potwierdzeń czy za daną nieruchomość zostało wypłacone odszkodowanie ,komu i kiedy, tzn. umową z danym państwem lub w inny sposób ,bo takie indywidualne przypadki wypłaty odszkodowań osobom fizycznym w okresie powojennym były. Tymi wszystkimi dowodami wypłaty odszkodowania dysponowało powojenne Ministerstwo Skarbu ,Ministerstwo Finansów, Bank Handlowy w Warszawie S.A., Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Prezydent m.st.Warszawy a także kilka innych instytucji państwowych funkcjonujących nadal.\n40. Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zwany dalej Rządem Polskim, zgadza się zapłacić a Rząd Stanów Zjednoczonych przyjąć sumę $ 000.000.- w walucie Stanów Zjednoczonych na całkowite uregulowanie i zaspokojenie wszystkich roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, zarówno os6b fizycznych jak prawnych, do Rządu Polskiego z tytułu nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia przez Polskę mienia oraz praw i interesów związanych lub odnoszących się do mienia, które miało miejsce w dniu lub przed dniem wejścia w życie niniejszego Układu.\n41. Zapłata przez Rząd Polski sumy $ 40.000.000 będzie dokonana do rąk Sekretarza Stanu Stanów Zjednoczonych w dwudziestu rocznych ratach po $ 2.000.000 w walucie Stanów Zjednoczonych, przy czym każda rata powinna być uiszczona w dziesiątym dniu stycznia, poczynając od dnia dziesiątego stycznia 1961\nDla celów rozdziału przez Rząd Stanów Zjednoczonych sumy mającej być zapłaconą przez Rząd Polski, „roszczeniami obywateli Stanów Zjednoczonych” są prawa i interesy związane i odnoszące się do mienia znacjonalizowanego, przejętego na własność lub inaczej przejętego przez Polskę, które od daty nacjonalizacji, przejęcia na własność lub innego przejęcia, do dnia wejścia w życie niniejszego układu, były nieprzerwanie, z zastrzeżeniem postanowień w paragrafach B i C niniejszego załącznika:\n1. Nie później niż w ciągu jednego miesiąca od otrzymania takiej prośby, Reprezentant Polski uzgodni z Reprezentantem Stanów Zjednoczonych zakres i czas takiego badania lub dostarczy takich dodatkowych materiałów, informacji i danych dotyczących tej sprawy, które mogą – według oceny „Foreign Claims Settlement Commission” – uczynić takie badanie zbędnym.\n2. Reprezentant Polski będzie towarzyszyć Reprezentantowi Stanów Zjednoczonych przy dokonywaniu inspekcji i badań na miejscu. Reprezentant Polski powiadamiać będzie Reprezentanta Stanów Zjednoczonych o tym, że określone wymagane badania nie mogą być przeprowadzone z uwagi na zakazy przepisów polskich.\nMajątek z wszelkimi prawami majątkowymi, który został objęty tymi umowami odszkodowawczymi/indemnizacyjnymi, został uznany za państwowy i przechodził na Skarb Państwa. Od momentu zawarcia umowy odszkodowawczej i uzgodnienia poszczególnych pozycji roszczeniowych, co czynili eksperci obu stron, zakwalifikowana do spłaty pozycja roszczenia majątkowego, po zweryfikowaniu powojennym została objęta spłatą i od tego momentu stała się własnością Państwa. Państwo miało więc obowiązek założyć dla niej księgę wieczystą i nadzorować w niej trwałość zapisów nacjonalizacyjnych. Nadzór ten początkowo po wojnie do rozwiązania w 1953 roku sprawowało Ministerstwo Skarbu a następnie Ministerstwo Finansów wespół z wojewodami. Proces zakładania dla tych pozycji majątkowych objętych tym odszkodowaniem ksiąg wieczystych powinien być bezwzględnie zakończony na moment spłaty umowy odszkodowawczej.\nTowarzyszące temu różnorodne zaniedbania, opóźnienia, czy pominięcia wynikające z niedopełnienia obowiązku założenia dla każdej pozycji roszczeniowej księgi wieczystej wynikał w części z faktu, że w roku 1952/3 w Polsce rządząca partia praktycznie zniosła wymóg posiadania dla nieruchomości księgi wieczystej. Zostało to przywrócone w epoce lat 1970-tych tzw. epoce Gierka, kiedy to pod jego kierownictwem prowadzono program modernizacji gospodarki i jej otwarcia na współprace z Zachodem. Modernizacja ta w głównej mierze następowała na podstawie kredytów zagranicznych zaciąganych bezpośrednio przez państwo – polski rząd u rządów innych państw lub przez ówczesny sektor bankowy jako kredytów handlowych w części gwarantowanych przez polski Rząd. W ramach tego programu zaczęto przywracać prawo księgi wieczystej, dla osób fizycznych, głównie w rolnictwie, a nawet instytucjonalnych. Wszyscy zapobiegliwi i prawi w działalności i zarządzaniu powinni dla swojej własności posiadać księgi wieczyste. Pozycje majątkowe objęte daną umową odszkodowawczą/indemnizacyjną bezwzględnie powinny posiadać aktualne wciąż księgi wieczyste z uporządkowanym i trwałym wpisem. Jeżeli dla którejś z tych pozycji nie ma założonej księgi wieczystej, to należy natychmiast to zaniedbanie naprawić. Zainteresowanie poselskie stanem spraw objętych tymi umowami wzmogło nadzór państwowy nad tą problematyka, głównie ze strony urzędu Ministra Finansów i poszczególnych wojewodów, a nawet starostów na terenie, których była i jest położona dana własność objęta wypłaconym odszkodowaniem.\nD a t a /powyżej 30 mm/ /od 10 do 30 mm/\nTablica załączona do niniejszej Umowy, wylicza przedsiębiorstwa, wiadome do dnia dzisiejszego i wyliczone w art. 4, pierwszy ustęp niniejszej umowy.\nMiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zaspokojenia przez Polskę francuskich roszczeń finansowych, zawarty w Paryżu z dnia 7 września 1951 roku.\nW celu wzmożenia wzajemnych stosunków gospodarczych między Polską a Francją I pragnąc zaspokoić całkowicie i ostatecznie roszczenia francuskie w stosunku do Polski,\nThis entry was posted on 2018-06-11 (Poniedziałek) @ 15:00:24\tand is filed under Historia, Polityka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarzy 11 to “Dr Ryszard Ślązak – Powojenne odszkodowania Polski Wobec Zachodu”\n2018-06-11 (Poniedziałek) @ 16:40:08\nNO I co z tego??????ze zaplacili????????\nSkoro pojawily sie nowe zadania …tzn, ze sie nalezy I trzeba zaplacic….. Nie mozna zostawiac zadan niezaspokojonych…..a zadania holokaustyczne sa zawsze zadaniami uzasadnionymi Holokaustem!!!!!!\nWogole zastanaw2ianie sie nad tym , czy zadania obnojetnie- jakie uzasadnione czy nie ,ale Holokaustyyczne ….jest aktem zwierzecego antysemityzmu…I pogardy dla zdrowego rozsadku.\n2018-06-11 (Poniedziałek) @ 19:39:50\nPrzecież obecny premier nie uznaje PRL za państwo polskie, więc jakie znaczenie mają jakiekolwiek umowy podpisane przez rządy PRL? Są niebyłe.\nJeśli sma premier uznaje je za niebyłe to czemu mieliby je uznawać za wiążące inni?\nTo tylko idotyzm ze strony premiera? A może idiotyzm ”sponsorowany”?\n2018-06-11 (Poniedziałek) @ 20:06:21\nDrodzy Państwo, nie przeczytawszy artykułu do końca, krew mi się gotuje. Najbardziej zniszczony kraj płaci całemu eurokolchozowi odszkodowania. Wiem że za PRL było różnie, ale jeśli ten artykuł to prawda to jesteśmy finansowo czarnej dupie.\n2018-06-11 (Poniedziałek) @ 20:09:44\nI to od dawna. Tylko głupi motłoch który nazywa się Polakiem nic nie rozumie. a Pan Gajowy ma rację pisząc o polactwie, bo na miano Polska trzeba sobie zasłużyć.\n2018-06-11 (Poniedziałek) @ 20:21:22\nMiało być ,na miano Polaka*\n2018-06-11 (Poniedziałek) @ 21:46:02\nW tej chwili chcą 1,000,000,000,000 złotych\n2018-06-12 (Wtorek) @ 06:47:30\nJoe 2 napisał (-ała), cyt. :”Przecież obecny premier nie uznaje PRL za państwo polskie” – a my, Polacy, nie uznajemy post-magdalenkowych potworów z Polaków, choć wypowiadają się przy KAŻDEJ okazji w naszym imieniu. Kto ma rację – premier, który nie jest Polakiem, czy my?\n2018-06-12 (Wtorek) @ 15:07:40\nJa tutaj jestem tylko Aborygenem! Ale nie obrażajcie mnie, nic na to nie poradzę.\n2018-06-13 (Środa) @ 01:21:38\nTn artykol ..nalezy poprostu schowac…ww wlasnym Archiwum….. Jak przyjdzie czas …a przyjdzie…wystarczy go przeczytac zamiast uzasadnienia wyroku…I kopnac wiadro…..…..\n2018-06-13 (Środa) @ 02:10:52\nDla p. Maruchy i jego niezmordowanych, werbalnych Lisowczyków — za znalezienie i publikację tego artykułu. Cheers!\n2018-06-13 (Środa) @ 04:41:54\ntylko 200, 300 mld? bo drugie tyle bilionow nalezy sie gminie z tytuly hiper-zadluzenia, czyli lichwy liczas w bilionach, tylko za czasow 3 letniego panowania pisu lichwa otrzymala 27 mld. piniadza dluznego.


Co przygotować przed targami branżowymi? | Focus Now\nHome>Pieniądze i biznes>Co przygotować przed targami branżowymi?\nPieniądze i biznesZostaw komentarz w Co przygotować przed targami branżowymi? 26 czerwca 2019 Napisane przez Focus Now\nTargi branżowe to idealna szansa na zaprezentowanie oferty produktowej albo usługowej własnej firmy, a ponadto na podtrzymanie kontaktu z dotychczasowymi klientami i zawarcie go z zupełnie nowymi. Na tego typu imprezach można też zapoznać się z wyrobami konkurencji oraz nawiązać relacje z kontrahentami biznesowymi. Warto podkreślić, że na stoiskach często wykorzystuje się specjalne banery i plakaty reklamowe. Jeśli chodzi o druk banerów Warszawa jest miastem, w którym działa wiele podmiotów wykonujących je szybko i w atrakcyjnej formie wizualnej.\nO tym warto pamiętać w szczególności\nPrzygotowując się do targów branżowych, trzeba zadbać o wiele spraw. Najważniejsze jest jednak odpowiedzenie sobie na pytanie, jaki cel pragniemy osiągnąć, biorąc udział w tym wydarzeniu – może to być m.in. większa sprzedaż produktów, nawiązanie kontaktu z nowymi odbiorcami czy zaprezentowanie nowości, które dopiero weszły do oferty. Następnym krokiem powinno być określenie budżetu przeznaczonego na tę imprezę.\nDopiero w dalszej kolejności można przystąpić do organizacji stoiska wystawienniczego, którego rola jest ogromna. Z tego względu trzeba przemyśleć cały projekt i postawić na skuteczne rozwiązania – zarówno w obszarze wizualnym, jak i informacyjnym. Tego typu punkt musi być koniecznie funkcjonalny i precyzyjnie dopasowany do wizerunku naszej firmy, tak aby wyróżniał się na tle konkurencji.\nJednym z kluczowych elementów jest odpowiednie wyeksponowanie logo, dobranie właściwej kolorystyki, dekoracji i detali, takich jak choćby oświetlenie. W ostatnim czasie sporą popularnością cieszą się specjalne naklejki na szybę z ofertą produktową lub usługową. Jeśli chodzi o druk naklejek Warszawa jest miejscem, gdzie wykonamy je stosunkowo tanio. Ważne jest również zadbanie o odpowiednią obsługę – personel powinien być uśmiechnięty, komunikatywny i pełen pozytywnej energii.


Code-share Singapore Airlines i Eurowings - Pasazer.com\nCode-share Singapore Airlines i Eurowings\n23 czerwca 2017 07:00\nLinie Singapore Airlines podpisały umowę code-share z Eurowings, niskokosztowym przewoźnikiem należącym do Lufthansa Group. Oferta obejmuje także Warszawę i Wrocław.\nPasażerowie Singapore Airlines na podstawie porozumienia mogą skorzystać z dodatkowych możliwości podróżując na jednym bilecie między Singapurem a Europą.\n- Cieszymy się, że możemy współpracować z Eurowings w celu zapewnienia dodatkowych połączeń między Singapurem a Europą. Jest to zgodne z naszą strategią rozszerzania zasięgu sieci i oferuje klientom więcej możliwości połączeń - powiedział Tan Kai Ping, wiceprezes ds. planowania i marketingu w Singapore Airlines.\nPasażerowie mogą przesiąść się w Dusseldorfie, Monachium, Manchesterze bądź Zurychu i podróżować dalej na jednej z 15 wybranych tras oferowanych przez Eurowings. Na liście połączeń objętych umową znalazły się połączenia między innymi do: Berlina, Budapesztu, Pragi, Rzymu, Wiednia, Warszawy, czy Wrocławia. Pasażerowie z tych europejskich miast będą mogli teraz dolecieć do jednego z hubów linią Eurowings i przesiąść się tam na rejs Singapore Airlines do Azji.\n- Cieszymy się, że jedna z najbardziej renomowanych linii lotniczych na świecie wybrała Eurowings jako partnera do ścisłej współpracy na trasach do Düsseldorfu, Monachium, Zurychu i Manchesteru. Troszcząc się o wygodę klientów, obaj partnerzy skorzystają na nowej współpracy: nasi wspólni pasażerowie będą cieszyć się podróżami z Eurowings po Europie i długą podróżą z Singapore Airlines, ustanawiając nowe standardy w tym zakresie - poinformował Oliver Wagner, dyrektor zarządzający Eurowings.\nsingapore airlines eurowings code-share\nSingapore Airlines kontynuuje retrofit... Singapore liczy straty i wycofuje 26 s... Singapore Airlines znów poleci na najd... Singapore Airlines uruchomi loty... do... Singapore Airlines zwolni ponad 4 tysi... Singapore: Pierwsza w historii strata ... Singapore Airlines zawiesza loty do ko... Singapore Airlines znacząco zmniejszaj... ANA i Singapore Airlines zawierają joi... Singapore Airlines ponownie poleci do ...


Stal do pracy przy podwyższonych temperaturach chromowo-molibdenowo-wanadowa 13hmf pn-75/h-84024 w Koło sklep internetowy Alfa-Tech Stal Jakościowa, Os.Fiz. | Kupić Stal do pracy przy podwyższonych temperaturach chromowo-molibdenowo-wanadowa 13HMF PN-75/H-84024 Koło (Polska) | Alfa-Tech Stal Jakościowa, Os.Fiz. : Allbiz\nAlfa-Tech Stal Jakościowa, Os.Fiz./Katalog wyrobów/\nWyroby walcowane płaskie5Stal konstrukcyjna5Stal i stopy żaroodporne3Kształtki2Produkty ze stali1Stal specjalna1Taśmy gumowe1Szczegóły i supeły różnych maszyn i mechanizmów1Listwy rolkowe1\nZobacz w katalogu produktów Wróć dokategoriiStal konstrukcyjna twarda wysokostopowa\nGrupa: Stal konstrukcyjna twarda wysokostopowa\nStal 13HMF stosowana jest do produkcji rur kotłowych, przewodowych do pary, części turbin parowych i kotłów parowych pracujących w temperaturach ścianki 500oC do 560oC. Z odkuwek swobodnie kutych lub matrycowych wykonanych z tego gatunku stali wytwarza się łopatki turbin.\nZakres temperatur przeróbki plastycznej 1100 - 850oC. Kucie walcowanie, spęczanie zalecane jest w temperaturach 1100 - 950oC. Gięcie blach i rur w zakresie 1100 - 850oC\nPo przeróbce plastycznej na gorąco, należy wyroby poddać obróbce cieplej, normalizacja + odpuszczanie. Przy zginaniu, rozwalcowaniu, ciągnieniu i zginaniu na zimno ( przy grubościach powyżej 20mm) należy materiał podgrzać do temperatury 100 - 300oC. Ponieważ stal 13HMF ma ograniczoną spawalność, sam proces spawanie, można przeprowadzić po rozgrzaniu łączonych elementów do temperatury 200 - 300oC. Miejsca spawane należy poddać wyżarzaniu w temperaturze 680-720oC, przez czas przynajmniej 2 godzin. Łączenie za pomocą spawania gazowego, wykonuje się tylko w wyjątkowych przypadkach, przy łączeniu elementów cienkich, przede wszystkim rur o średnicy do 100 mm i grubości ścianki do 12 mm, oraz wykonania warstw przetopowych w łączeniu rur o większych średnicach lub grubszych ściankach. Gatunek 13HMF można spawać elektrodami otulonymi, w osłonie gazu ochronnego lub lukiem krytym.\nStal w gatunku 13HMF ( lub zamiennik 14MoV6-3, 1.7715 ) możemy dostarczyć jako pręty kute i walcowane, rury bezszwowe, blachy gorącowalcowane, odkuwki.\nNajniższa cena na Stal do pracy przy podwyższonych temperaturach chromowo-molibdenowo-wanadowa 13HMF PN-75/H-84024 w Koło (Polska) przedsiębiorstwo Alfa-Tech Stal Jakościowa, Os.Fiz..\nStal konstrukcyjna twarda wysokostopowa w dla Polski\nStal do pracy przy podwyższonych temperaturach chromowo-molibdenowo-wanadowa 13HMF PN-75/H-84024 w innych językach\n© Alfa-Tech Stal Jakościowa, Os.Fiz.\n62-600, Torunska 10, Wielkopolskie, Koło, Polska


Czy w Niemczech można poruszać się motocyklem na prawie jazdy kat. B? » Polski Obserwator\nHome » Osiedlenie się » Czy w Niemczech można poruszać się motocyklem na prawie jazdy kat. B?\nCzy można w Niemczech poruszać się motocyklem na prawie jazdy kat. B? Oto jak wyglądają regulacje prawne w tym zakresie.\nTo pytanie pojawia się na wielu forach internetowych. Jedni mówią, że można inni natomiast, że nie można. Jak w takim razie jest w rzeczywistości?\nSzukając odpowiedzi na to nurtujące naszych czytelników pytanie przejrzeliśmy wiele informacji na ten temat, natrafiając w końcu na najbardziej rzetelną odpowiedź w artykule przygotowanym przez serwis Motormania.com.pl. Okazuje się, że dawne prawo jazdy na samochody osobowe, wydane w Republice Federalnej Niemiec przed 1 kwietnia 1980 r. dawało możliwość kierowania motocyklami o pojemności do 125 cm3 (do końca 1953 r. było to nawet 250 cm3). Po tej dacie przywilej ten został zniesiony.\nUprawnienia na pojazdy kat. B uzyskane za granicą przed 1 kwietnia 1980 r. nie dawały i nie dają możliwości kierowania jednośladami do 125 cm3, chyba że dokonano wymiany prawa jazdy na niemieckie. Osobom, które zdążyły nabyć ten przywilej, dokonywano dodatkowego wpisu kat. A z kodem ograniczającym do trójkołowców.\nPomimo tego, że większość sąsiadujących z RFN krajów ma w swoich systemach takie uprawnienia, np. Austria, Francja, czy Polska, Niemieckie Ministerstwo Transportu nie planuje wznowienia tych uprawnień, argumentując to – podobnie jak w 1980 r. – obawą zwiększenia ryzyka wypadków. Dlatego pamiętajmy, że motocyklami do 125 cm3 nie można poruszać się terenie Niemiec posiadając prawo jazdy kat. B. Możemy jednak prowadzić skutery o pojemności do 50cm3.\nKiedy Polak musi wymienić polskie prawo jazdy na niemieckie?\npoprzednieWiceminister Jan Dziedziczak z wizytą w Berlinie\nDalejBezpłatne poradnictwo prawne w języku polskim w Państwa miejscowości


Hiszpańskie Lotnictwo Wojsk Lądowych - Magnum-x\nHiszpańskie Lotnictwo Wojsk Lądowych\nHiszpańskie Lotnictwo Wojsk Lądowych (Fuerzas Aeromóviles del Ejército de Tierra, FAMET) zapewnia wsparcie powietrzne w zakresie taktycznego transportu żołnierzy, sprzętu i zaopatrzenia, obserwacji pola walki, zwalczania celów naziemnych (w tym opancerzonych), poszukiwania i ratownictwa, ewakuacji medycznej, walki elektronicznej, dowodzenia i kierowania. Z powodu kryzysu finansowego i zawirowań politycznych w połowie ostatniej dekady proces modernizacji wyposażenia znacznie spowolnił, ale w ostatnich latach znowu nabrał tempa. Zakończono dostawy śmigłowców szturmowych Tigre i zamówiono drugą partię wielozadaniowych śmigłowców transportowych NH90 TTH oraz przebudowę ciężkich śmigłowców transportowych CH-47D do wersji CH-47F.\nHiszpania jest członkiem NATO, więc w obliczu zmian zachodzących na świecie hiszpańskie Wojska Lądowe (Ejército de Tierra) musiały odpowiednio zmodyfikować swoje zadania operacyjne. Od chwili upadku żelaznej kurtyny ryzyko konfrontacji zbrojnej na pełną skalę w Europie znikło, ale za to wybuchły liczne konflikty o mniejszym natężeniu, głównie poza Europą. W tych regionalnych wojnach i potyczkach śmigłowce okazały się niezbędne nie tylko do zadań wsparcia ogniowego i transportu, lecz także w misjach zabezpieczenia i ochrony wojsk lądowych.\nZ upływem lat FAMET sukcesywnie wymieniało śmigłowce produkcji amerykańskiej na wytwarzane przez przemysł europejski. Wyjątkiem są ciężkie śmigłowce transportowe CH-47D Chinook. Główną przyczyną tego zjawiska było włączenie hiszpańskiego przemysłu lotniczego do paneuropejskiego giganta – koncernu Airbus. Kluczową rolę odegrało utworzenie fabryki firmy Eurocopter (obecnie Airbus Helicopters) w Albacete. Hiszpański zakład produkuje obecnie na potrzeby krajowego rynku cywilnego i wojskowego bardzo udane śmigłowce lekkie EC135 (H135), a także szturmowe EC665 Tiger (hiszp. Tigre) i średnie transportowe NH90 TTH (Tactical Transport Helicopter).\nFAMET jest obecnie w trakcie realizacji programów modernizacji i wymiany sprzętu. W perspektywie średniookresowej będzie mniej liczne niż w przeszłości, ale za to wyposażone w najnowocześniejsze i najbardziej zaawansowane dostępne platformy. W tej chwili trudno jest spekulować, jakie będą potrzeby obronne Hiszpanii w nadchodzących dziesięcioleciach i jakie zagrożenia będą wymagały najpilniejszej reakcji. Najważniejsza jest wszakże stała gotowość do działania personelu i sprzętu lotniczego. Chociaż wszystko zależy od dostępnych funduszy, to prowadzone nieustannie wymagające szkolenie oraz zacieśniająca się współpraca i interoperacyjność w ramach NATO mogą przynieść tylko dobre owoce.


Gabinet w wielkomiejskim stylu inspirowany Nowym Jorkiem ZDJĘCIA - Galerie foto - urzadzamy.pl\nGabinet w wielkomiejskim stylu inspirowany Nowym Jorkiem ZDJĘCIA (4 - zdjęcia)\nEfektowny, elegancki gabinet w stylu nowojorskim. Piękna lekka aranżacja męskiego gabinetu w wielkomiejskim stylu. Biurko w stylu nowoczesnym, z sofą chesterfield i perskim dywanem. Czarne żaluzje w oknach spinają elementy aranżacji wnętrza gabinetu w stylu nowoczesnym i klasycznym. W gabinecie znajduje się imponująca biblioteka zaprojektowana na wymiar przez Studio POTORSKA. Biblioteka została wykonana z orzecha amerykańskiego, tak jak reszta mebli w apartamencie. Zdjęcia wnętrz: Tomirri Photography. Czytaj więcej: Gabinet w wielkomiejskim stylu inspirowany stylem nowojorskim!


Umowa między Pekao SA i EFI: 1,2 mld gwarancji kredytowych dla małych firm - Gospodarka - polskieradio.pl\nUmowa między Pekao SA i EFI: 1,2 mld gwarancji kredytowych dla małych firm\nOstatnia aktualizacja: 12.07.2018 19:06\nBank Pekao SA i Europejski Fundusz Inwestycyjny podpisały umowę gwarancyjną dotyczącą programu Cosme, dzięki któremu małe i średnie firmy będą mogły uzyskać wsparcie o wartości w sumie 1,2 mld zł.\nMałe i średnie firmy będą mogły uzyskać wsparcie w sumie w kwocie 1,2 mld zł - zakłada umowa gwarancyjna, podpisana w czwartek przez przedstawicieli Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego i banku Pekao SA./Tomasz Matusiak, Naczelna Redakcja Gospodarcza Polskiego Radia/.\nOgłoszenie największej polskiej transakcji w ramach Programu COSME i Planu Inwestycyjnego dla Europy pt. "Największa polska umowa gwarancyjna UE oraz przykłady historii sukcesu polskich firm w programach ramowych UE", 12 bm. w Warszawie. Foto: ) PAP/Leszek Szymański\nJak tłumaczy Jakub Fulara z Pekao SA, celem programu jest wsparcie polskich przedsiębiorstw w dostępie do finansowania ich działalności.\nBędą kredyty dla małych firm na preferencyjnych warunkach\n− Dzięki tej umowie, polskie firmy będą mogły otrzymać w banku Pekao SA kredyty inwestycyjne i obrotowe na lepszych warunkach, mówi Fulara.\n− To największa umowa podpisana w ramach tego programu w Polsce dodaje Jakub Fulara z Pekao SA.\nWsparcie finansowe jest potrzebne, ponieważ programy ramowe nie dysponują własnym budżetem na promocje i na wsparcie, stąd polscy przedsiębiorcy wiedzą dużo na temat polityki spójności, mniej na temat programów centralnych. Warto, żeby z tego korzystali, bo jeśli nie zgłoszą na nie zapotrzebowania, to środki nie trafią do Polski, mówi Michał Grzelak z Krajowego Punktu Kontaktowego ds. instrumentów finansowych programów UE.\nInne działania dotyczące pozostałych programów finansowych Unii Europejskiej można znaleźć w Krajowym Punkcie Kontaktowym na stronie www.instrumentyfinansoweue.gov.pl


Erekcja po 56 latach, Jak pomóc mężowi z słabą erekcją\nErekcja po 56 latach, W jakim wieku pojawiają się problemy z erekcją?\nNiestety żadne mi nie służą. Nie jestem pierwszej młodości, ale też nie aż taki stary, żeby dać sobie spokój w tym temacie. Co mam robić w tym kierunku?\nNiestety, wielu mężczyzn wciąż erekcja po 56 latach problemy w sferze intymnej. Powszechne jest przekonanie, że problemy ze wzwodem są naturalną konsekwencją procesu starzenia się i nie ma potrzeby poświęcania im szczególnej uwagi. Często jednak są one ważnym sygnałem poważniejszych schorzeń.\nLekarz musi w pierwszej kolejności zrobić badania - ustalić, erekcja po 56 latach jest etiologia Pana dolegliwości. Dopiero wtedy będzie można rozpocząć właściwe leczenie.\nJeśli akurat byłyby przeciwwskazania lekarz zleci inne leczenie na przykład iniekcję do ciał jamistych prącia, metody próżniowe. Jeśli przyczyny będą organiczne - zacznie Pan leczyć także chorobę podstawową, jeśli psychogenne - można zacząć psychoterapię. Nie jest Pan skazany na problemy z erekcją.\nJazda motocyklem nie wpływa na impotencję i zatrzymanie erekcji? | heylady.pl\nBrzydzę się penisa - Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci - Forum Kafeteria\nCo to są sterydy? Skutki uboczne sterydów | heylady.pl


TMI - Toruński Magazyn Informacyjny\npn 14.01 20:00 „Bruno Schulz. Artysta nienazwany” - wystawa prac w Muzeum Okręgowym w Ratuszu Staromiejskim w Toruniu. Mariacki Koncert Bożonarodzeniowy w Kościele Wniebowzięcia NMP w Toruniu. HOKEJ: KH Energa Toruń vs GKS Tychy 3:5\nwt 15.01 20:00 WOŚP - 27. Finał! - relacja z Torunia. Gród Mikołaja Kopernika z REKORDAMI! Wielkie wiosłowanie dla WOŚP. Pięknie popłynęliśmy dla dzieci w Toruniu - jesteśmy nadal Mistrzami! BASKET: PC Toruń vs AZS Koszalin 89:65\nśr 16.01 20:00 FUTSAL: FC Toruń vs Gatta Active Zduńska Wola 0:2 - mecz z 12 stycznia 2019 w UCS UMK Toruń\ncz 17.01 20:00 Filip Wolak „Ponad zimą” - wystawa zdjęć w Galerii Sztuki Wozownia. Nagroda Artystyczna im. Grzegorza Ciechowskiego w Toruniu - koncert finałowy w Od Nowie\npt 18.01 20:00 WOŚP - 27. Finał! - relacja z Torunia. Gród Mikołaja Kopernika z REKORDAMI! Wielkie wiosłowanie dla WOŚP. Pięknie popłynęliśmy! - jesteśmy nadal Mistrzami!\n08.02.2018 Toruński Antykwariat Księgarski zaprasza!\nI Kujawsko-Pomorski Weekend Księgarń Kameralnych w Toruniu\nRozmowy o książkach, czytanie dzieciom, warsztaty, pokazy i niezliczone godziny rozmów o literaturze, rynku czytelnika, a także przyszłości księgarń – to był niezwykle udany I Kujawsko-Pomorski Weekend Księgarń Kameralnych. Współorganizatorem imprezy, która swoje początki miała w Toruniu był Toruński Antykwariat Księgarski.\nWiFi z Petrusa\nTwoje IP: 3.84.243.246\n© 2018 PETRUS Spółka z o.o.


pielęgnacja okolic oczu | WP parenting\nSkóra w okolicy oczu jest pozbawiona warstwy lipidowej, wymaga zatem szczególnej pielęgnacji. (...) * Cienie pod oczami jako objaw choroby * Masło kakaowe na cienie pod oczami * Pielęgnacja...\nWłaściwa pielęgnacja okolic podpieluszkowych - co stosować?\nWłaściwa pielęgnacja okolic intymnych niemowlęcia Właściwa pielęgnacja okolic podpieluszkowych składa się z czterech rytuałów - oczyszczania, osuszania (...) Właściwa pielęgnacja...\nPielęgnacja skóry pod oczami a wiek Chcąc odpowiednio pielęgnować skórę pod oczami, warto wybrać krem pod oczy dostosowany do swojego wieku. (...) Nie zapomnij o demakijażu Podczas...\nInfekcje okolic intymnych w ciąży mogą mieć szkodliwy wpływ na płód. (...) Jeśli w ich okolicach istnieje stan zapalny, podczas pęknięcia pęcherza płodowego drobnoustroje mogą mieć kontakt z dzieckiem.\nKosmetyki stosowane do pielęgnacji skóry niemowlaka powinny być jak najbardziej naturalne. Zawsze więc sprawdzajmy ich skład przed zakupem. (...) Troskliwa pielęgnacja powinna być podstawowym zadaniem każdego rodzica.\nPielęgnacja chłopca musi być dostosowana do specyfiki małego ciałka. (...) Niezależnie od tego, jak delikatny jest płyn czy żel, kąpiel niemowlaka zawsze powinna kończyć się nawilżeniem, szczególnie w okolicach wszelkich...\nKremy pod oczy Nakładając krem pod oczy, powinniśmy wybrać ten przeznaczony specjalnie do tych okolic. (...) O czym pamiętać podczas codziennej pielęgnacji okolic oczu?...\nNależy pamiętać o twarzy i okolicach oczu. • Można stosować sztuczne łzy. (...) * Jak wybrać krople do oczu? * Przyczyny bólu oczu * Przyczyny zaczerwienionych oczu Przebywając...\nPrzy kąpieli należy pamiętać o specjalnym traktowaniu oczu i uszu dziecka. (...) W pielęgnacji niemowlęcia kluczową rolę odgrywa dbanie o czystość jego pupy. Przewijanie to podstawa.\nPielęgnacja włosów dziecka oznacza także dbałość o ich odpowiednia długość. (...) Nie mogą one wpadać dziecko do oczu, ponieważ przeszkadzają mu w zabawie i są źródłem poważnego dyskomfortu.\nPodstawą skutecznej i łagodnej pielęgnacji są wysokiej jakości kosmetyki. (...) Niezwykle ważnym elementem pielęgnacji niemowlęcia jest kąpiel.\nPielęgnacja pierwszych zębów jest niezwykle ważna. (...) Wiąże się nie tylko z utrzymanie prawidłowej higieny w jamie ustnej dziecka, ale również uczy malucha, że mycie zębów to codzienny element pielęgnacji.\nEwy Helwich), aby stosować tzw. suchą pielęgnację (nie moczyć go do czasu odpadnięcia kikuta podczas kąpieli), a środka odkażającego używać jedynie w uzasadnionych (...) Jeśli jednak krwawienie nie słabnie, należy zgłosić się do lekarza,...\nKremy do pielęgnacji powiek\nPielęgnacja powiek Nie każdy kosmetyk do pielęgnacji skóry wokół oczu może być nakładany na powieki. (...) Najlepsze są kremy zawierające filtry mineralne, które są najlepiej tolerowane przez delikatną...\nPodobnie jak w kąpieli suchej, zadbaj o szczególną higienę miejsc pod paszkami, szyjką, za uszami i okolic narządów płciowych. (...) Pielęgnacja narządów płciowych dzieci U dziewczynek temat jest prosty.\nNiezbędny demakijaż oczu Dobrze zmyte kosmetyki, którymi malujesz oczy, są warunkiem prawidłowej pielęgnacji. (...) Staraj się nawilżać skórę pod oczami Na czystą skórę zaleca się nałożenie...\nOd jakiegoś czasu w okolicach krąży ciemny samochód, którego kierowcą jest tajemniczy mężczyzna zaczepiający dzieci.\nOczy najlepiej przemyj gazikami namoczonymi w przegotowanej wodzie.\nW trosce o właściwą pielęgnację warto stosować również specjalną silikonową szczoteczkę, nakładaną na palec.\nWłaściwa pielęgnacja obejmująca m.in. stosowanie kremów z alantoiną pomoże zapobiec nieprzyjemnym powikłaniom. Co to jest cukrzyca? (...) W pielęgnacji skóry osoby chorej na cukrzycę ma znaczenie: kontrola przebiegu...\njak dbać o oczy dziecka • kiedy zaprowadzić dziecko do okulisty • czerniak w okolicach gałki ocznej • Wzrok dziecka • Ból oczu • kosmetyki używane wspólnie • pogorszenie wzroku w ciąży • pielęgnacja niemowlaka • pielęgnacja niemowląt • kąpiel niemowlaka • zdrowie_indeks • dziecku ropieją oczy • czy dziecko powinno nosić okulary • Poród z wadą wzroku • Wzrok niemowlaka • opieka nad dzieckiem • opieka nad niemowlakiem • pielęgnacja noworodka • indeks_zdrowie


Wyciekły szczegóły o dodatku do Cyberpunk 2077. Informacje o fabule i lokacjach [aktualizacja] | Eurogamer.pl\nWyciekły szczegóły o dodatku do Cyberpunk 2077. Informacje o fabule i lokacjach [aktualizacja]\nAKTUALIZACJA (27.05.2022): CD Projekt Red w oficjalnym e-mailu poprosił nas o usunięcie niektórych treści w niniejszej informacji. „Opublikowane w tym artykule materiały, takie jak wspomniane przez Was w tekście informacje o fabule, lokacjach, postaciach czy zamieszczony screen, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa CD PROJEKT RED i zostały uzyskane w sposób niezgodny z Umową Użytkownika Końcowego Cyberpunka 2077” - czytamy w treści przesłanego komunikatu.\nDo sieci trafiło mnóstwo nieoficjalnych szczegółów na temat dodatku do Cyberpunk 2077, w tym dotyczących fabuły. Informacje pochodzą z plików, zawierających podobno setki linii dialogowych z powstającego rozszerzenia.\nTemat poruszył serwis VGC, ale obecnie wiele informacji na ten temat znajduje się w wątku w popularnym serwisie Reddit.\nCD Projekt wskazał w oficjalnym komunikacie do naszej redakcji, że wszystkie pliki zostały pozyskane w sposób nielegalny, a ich „rozpowszechnianie stanowi naruszenie praw własności intelektualnej CD Projekt Red oraz czyn nieuczciwej konkurencji”.\nTymczasem dziennikarze VGC twierdzą, że historia przedstawiona w rozszerzeniu wpłynie na zakończenie Cyberpunk 2077. Rzekomo mamy zwiedzić obszary, które nie były dostępne do tej pory w grze - chodzi o tereny poza kontrolą policji.\nNiedawno poinformowano, że dodatek do Cyberpunk 2077 ukaże się dopiero w 2023 roku. Dzisiaj zaś ogłoszono, że kampania promocyjna związana z rozszerzeniem rozpocznie się w drugiej połowie roku bieżącego.


Fototapeta Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view - Zobacz wyjątkowe dekoracje w większym formacie\nFamily of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view\nFototapeta "Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view"\nFototapeta "Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view" i inne fototapety z kategorii Fototapeta znakomicie uatrakcyjnią każdą przestrzeń. Doskonale sprawdzą się w dekoracji domu, ale mogą być też oryginalnym pomysłem na ozdobienie innych przestrzeni i wnętrz użytkowych: salonów kosmetycznych czy reprezentacyjnych biur i kancelarii. Wspaniały kolor [prouct-color] oraz motywy [product_tags] na fototapecie ściennej "Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view" sprawiają, że będzie to wyjątkowa dekoracja w Twoim mieszkaniu.\nWszystkie fototapety ścienne bimago wykonane są z flizeliny o gramaturze 120 g/m2. Jest to materiał wygodny w montażu i odporny na zabrudzenia - a dodatkowo kryje drobne niedoskonałości ściany i przepuszcza powietrze. Masz wątpliwości, jak odpowiednio przykleić fototapetę "Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view" do ściany? Zapoznaj się z naszą obrazkową instrukcją montażu fototapety "Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view" i zobacz, jak to zrobić krok po kroku. Fototapeta "Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view" to wzór stworzony przez naszych designerów - trafnie dobrany do pomieszczenia nada mu niecodziennego charakteru, podkreśli jego styl, a nawet optycznie powiększy wnętrze. A może zaciekawią Cię pozostałe wzory fototapet na wymiar z kategorii Fototapeta? Jeśli tak, to zapraszamy do obejrzenia bogatej oferty fototapet w sklepie bimago.\nFototapeta Family of three generations fishing from jetty, motor home in background, low angle view\nNr F69316208 Autor: © flairimages\nwięcej Tagi: #fototapety, #boy, #brother, #vans, #childhood, #couple, #daughter, #dock, #family, #father, #fishing, #fishing pole, #girl, #granddaughter, #grandfather, #grandmother, #grandson, #happy, #holding, #holiday, #husband, #lake, #man, #mother, #motorhome, #nature, #net, #outdoors, #people, #retirement, #rural scene, #sister, #sitting, #smiling, #son, #standing, #summer, #sunny, #together, #transportation, #travel, #vacation, #wife, #woman, zwiń


Suche dłonie. Poznaj domowe sposoby na regenerację wysuszonej skóry - WP Kobieta\nwysuszone dłoniesposoby na dłonie\nSuche dłonie. Poznaj domowe sposoby na regenerację wysuszonej skóry\nJeśli martwią cię suche i popękane dłonie od częstego mycia, możesz wypróbować proste metody regeneracyjne. Skoro nie wychodzisz z domu, tym bardziej powinnaś poznać skuteczne sposoby na ukojenie twoich dłoni w potrzebie. Zobacz, na co powinnaś zwrócić swoją uwagę podczas domowej pielęgnacji rąk.\nCzęste mycie rąk a sucha skóra\nBardzo dokładne, a przy tym częste mycie dłoni to podstawa podczas walki z koronawirusem. Zaleca się mycie dłoni przez minimum 30 sekund przy pomocy ciepłej wody z mydłem albo preparatami z zawartością alkoholu. Przy dosyć częstej aplikacji detergentów skóra na dłoniach znacznie się wysusza, co z kolei prowadzi do dyskomfortu oraz uczucia bólu. Obecnie, kiedy wychodzenie z domu jest ograniczone, koniecznie wypróbuj kilka składników, które masz w kuchni dla zdrowej skóry dłoni.\nDomowy peeling suchych dłoni\nPierwszym etapem, który pozwoli na złagodzenie nieprzyjemnych następstw suchych dłoni, jest peeling. Usunie martwy naskórek, a przy okazji przygotuje skórę na dodatkowe nawilżenie oraz odżywienie. Banalnym sposobem jest wymieszanie ze sobą 2 łyżek oliwy, z 1 łyżką cukru. Taki naturalny peeling wmasuj w skórę dłoni (najlepiej ruchami okrężnymi) i pozostaw na 15 minut. Po tym czasie spłucz obficie ciepłą wodą.\nZobacz także: Mycie rąk według instrukcji GIS\nMleczna kąpiel dla popękanych dłoniach\nKolejnym sposobem na suche dłonie jest pełnotłuste mleko. Zawiera w sobie kwasy tłuszczowe oraz białka, które fantastycznie sprawdzą się do regeneracji naskórka i dobudowy płaszcza hydrolipidowego skóry. Wystarczy, że zamoczysz swoje dłonie w misce z ciepłym mlekiem na 15-20 minut, a kondycja twojej skóry znacznie się polepszy i uelastyczni. Twoje dłonie staną się wyraźnie miękkie.\nMiodowa maska na suche dłonie\nO wszechstronnym zastosowaniu miodu można się rozpisywać w nieskończoność. Można go śmiało wykorzystać jako maskę odżywczą na suche i zniszczone dłonie. W końcu miód ma właściwości antybakteryjne i łagodzące. Posmaruj dłonie miodem, a następnie pozostaw na 20 minut. Po upływie wyznaczonego czasu zmyj wodą oraz nałóż tłusty krem do rąk. Przy bardzo suchych dłoniach możesz stosować miodową maskę nawet codziennie.\nNocna pomoc dla spierzchniętych dłoni\nDla wzmocnionej i pełnej regeneracji suchych dłoni warto zastosować całonocną maskę. Posmaruj obficie dłonie warstwą oleju kokosowego (opcjonalnie może być inny, którego najczęściej używasz). Dla lepszego efektu możesz także dodać do oleju odrobinę miodu – naskórek jeszcze bardziej zmięknie. Wysmarowane dłonie zabezpiecz bawełnianymi rękawiczkami.