Czerwiec 1976. Początek końca towarzysza Gierka. - Anty Media - Main\nStrona główna/Historia PRL, Polska/Czerwiec 1976. Początek końca towarzysza Gierka.\nCzerwiec 76 – kolejny wielki miesiąc PRL-u.\nCzerwiec 76. Wypadki z tego roku różnią się zasadniczo od innych przełomów w dziejach PRL. Przede wszystkim główną cechą Czerwca jest to, że nie doszło wówczas do zmiany na szczytach władzy w przeciwieństwie do tego, co zaszło na fali października 1956, grudnia 1970 czy późniejszych wydarzeń po sierpniu 1980 roku. Drugim charakterystycznym motywem tego, co się stało w 1976 roku był fakt, że rozgrywające się wydarzenia skoncentrowały się nie w ośrodkach centralnych kraju czy dużych metropoliach jak Warszawa lub Trójmiasto, ale w ośrodkach drugorzędnych takich jak Radom, Płock czy Ursus. Wreszcie o ile trzy pozostałe wymienione wcześniej przełomy przyniosły wymianę ekipy rządzącej to czerwiec, choć nie obalił władzy Edwarda Gierka to rozpoczął proces jej powolnego upadku rozciągniętego na okres kilku lat. Pod tym względem przypomina on Marzec 1968, który także bezpośrednio nie obalił rządzącego wówczas Władysława Gomułki, ale rozpoczął proces erozji jego władzy tyle, że w tamtym przypadku dokonało się to szybciej, bo w przeciągu dwóch lat. Długa agonia rządów Gierka rozpoczęta w czerwcu 1976 roku trwała aż 4 lata, więc dwukrotnie dłużej. Wreszcie czerwiec nie był buntem wyrosłym na fali wzbierającego od dłuższego czasu niezadowolenia i zmęczenia społeczeństwa komunistycznymi porządkami w ich różnych odsłonach, ale był buntem nagłym, do którego doszło zaraz po tym jak się okazało, że czasy gierkowskiej prosperity i dobrobytu na kredyt to iluzja i ślepa uliczka. Czerwiec był buntem typowo robotniczym. Jego podłoże miało charakter ekonomiczny i było spowodowane drastycznymi podwyżkami cen podstawowych towarów, co łączyło go z wydarzeniami grudnia 1970. Stał się jednak katalizatorem ważnych procesów politycznych, bowiem jego rezultatem było powstanie po raz pierwszy od czasów stalinowskich zorganizowanej opozycji z prawdziwego zdarzenia. Do jej sformowania przyczyniła się postawa inteligencji, która tym razem zdecydowała się stanąć po stronie robotników i wesprzeć ich w walce z reżimem, czego nie uczyniono sześć lat wcześniej po tragicznych wypadkach na Wybrzeżu. Powstały wówczas Komitet Obrony Robotników (KOR) był pierwszą organizacją opozycyjną, po której jak lawina w ciągu kilku lat zaczęły pojawiać się następne. Społeczeństwo zaczęło się przygotowywać do masowego wystąpienia, które przyszło kilka lat później. Czerwcowe wypadki a zwłaszcza ich następstwa szczególnie powstanie KOR odgrywają ogromną rolę także w bieżącej polityce polskiej i ocenie wydarzeń historycznych z perspektywy różnych obozów. Nie ulega wątpliwości, że powstanie KOR-u i jego późniejsza działalność zostały w dużym stopniu zmitologizowane przez pewne środowiska na użytek rozpowszechnienia swojej – jedynie słusznej –percepcji wydarzeń.\nŚcieżki towarzysza Edwarda\nUpadek Gomułki spowodowany wydarzeniami grudniowymi był w zasadzie dopełnieniem tego, co przewidywano od dłuższego czasu. I sekretarz mimo woli wciągnięty w walki frakcyjne pomiędzy spadkobiercami „Puławian” a „Partyzantami” Moczara nie był w stanie długo się utrzymać na fali. Pod koniec jego rządów nie pozostało nic z popularności, jaką tow. „Wiesław” cieszył się w społeczeństwie w 1956 roku. Powszechnie znienawidzonego przywódcę mieli dość nie tylko zwykli obywatele, ale także większość aparatu partyjnego. Powszechnie zdawano sobie sprawę, że Gomułka zużył się. Marzec 1968, z którego wyszedł jeszcze obronną ręką był początkiem końca jego władzy. Chwilowy sojusz z „Moczarystami” zapewnił Gomułce jeszcze dwa lata utrzymania się na szczycie, ale z drugiej strony też stanowił zagrożenie dla jego pozycji, bo wiadomo, że Moczar gdyby mógł to by się nie zawahał się zająć jego miejsca. W związku z tym Gomułka zaczął po marcowym pogromie frakcji „puławskiej” i jej następców ograniczać wpływy Moczara, który schodził na coraz dalszy plan. Było jasne, że prędzej czy później Gomułkę ktoś musi zastąpić. Potrzebny był tylko katalizator a taki objawił się w postaci tragicznych wydarzeń na Wybrzeżu w grudniu 1970 roku. Był to tym samym koniec Gomułki a Moskwa doszła do wniosku, że trzeba osadzić w Warszawie nowego „namiestnika”, który będzie bardziej pasował do nowych wyzwań. Człowiekiem tym był Edward Gierek.\nUrodził się on w 1913 roku w Zagłębiu Dąbrowskim w rodzinie górniczej. Jeszcze za młodu wyemigrował za chlebem do Francji gdzie wielu polskich górników znajdywało zatrudnienie w przemyśle wydobywczym. W późniejszych latach znalazł się w Belgii gdzie przeżył lata II wojny światowej i okupacji niemieckiej. Dzięki wieloletniemu pobytowi w tych krajach posiadł biegłą znajomość języka francuskiego i słabszą flamandzkiego, co było tym istotniejsze, że nie było to częste wśród komunistycznych aparatczyków a potem pomagało też wykorzystywać ten fakt propagandowo do budowy odpowiedniego wizerunku nowego przywódcy Polski Ludowej.\nGierek zaangażował się w działalność belgijskiego ruchu oporu w tym współorganizował polsko-belgijski oddział partyzancko-dywersyjny Witte Brigade na terenie Limburgii. Z komunistami związał się przed wojną działając m.in. w polskiej sekcji Francuskiej Partii Komunistycznej, ruchu związkowego a następnie w Belgijskiej Partii Komunistycznej. Pod koniec wojny i zaraz po jej zakończeniu reprezentował w Belgii Związek Patriotów Polskich oraz Polską Partię Robotniczą, do której wstąpił w 1946 roku. Dwa lata później wrócił z rodziną do kraju i znalazł się w Katowicach gdzie bardzo szybko zaczął robić karierę pnąc się po szczeblach hierarchii partyjnej zarówno w regionie jak i we władzach centralnych PZPR.\nPełnił nieprzerwanie przez wiele lat mandat poselski, zajmował ważne funkcje w Komitecie Wojewódzkim w Katowicach, wreszcie trafił do Komitetu Centralnego i Biura Politycznego. Związany był w tym okresie z „Puławianami” i chociaż wypłynął, jako przewodniczący komisji badającej okoliczności Poznańskiego Czerwca to jeszcze w okresie przełomu październikowego nie udało mu się zdobyć pierwszorzędnej pozycji. W 1957 roku otrzymał stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach. To stanowisko najbardziej łączyło się z jego osobą w powszechnym odbiorze. Gierek pełniąc tą funkcję zgromadził wokół siebie grupę zaufanych ludzi, z których wielu zostało na długo jego wiernymi współpracownikami. Niektórzy nazywali otoczenie Gierka grupą „Technokratów”.\nZ czasem to środowisko coraz bardziej oscylowało w kierunku stania się kolejną nieformalną koterią w ramach partii aczkolwiek w latach 60- tych pozostawało nadal w cieniu głównego nurtu walk frakcyjnych zdominowanych przez dawnych „Puławian” i „Natolińczyków – Partyzantów”. I sekretarz KW w Katowicach cierpliwe obudowywał póki, co własne podwórko zdobywając w swoim regionie niekwestionowaną pozycję do tego stopnia, że mówiono wręcz o „udzielnym księstwie” towarzysza Edwarda na Górnym Śląsku i w Zagłębiu. Katowice i Sosnowiec przykuwały szczególną uwagę Gierka także i wtedy, gdy został już włodarzem całego państwa.\nMozolnie budowana pozycja i jednocześnie nie angażowanie się bezpośrednio w walkę między głównymi nurtami w partii dawało Gierkowi coraz większą samodzielność przy jednoczesnym rosnącym apetycie na władzę. Kluczową zapewne rolę we wzroście znaczenia Gierka miały jego nader dobre kontakty z Sowietami, którzy nie darzyli zaufaniem Gomułki. Liczne wyjazdy gospodarskie m.in. do Zagłębia Donieckiego, rozmowy z radzieckimi dyplomatami i oficjelami, których ślady są widoczne w relacjach i dokumentach wskazują, że Gierek, co najmniej od połowy lat 60-tych stawał się „ulubieńcem” Kremla i w nim widziano coraz częściej przyszłego następcę Gomułki.\nJednocześnie w kraju Gierek zręcznie poruszał się na szachownicy politycznej lawirując między Gomułką, Partyzantami a Puławianami. Gdy trzeba było murem stał za I sekretarzem. W marcu 1968 roku soczystą frazą o treści – „śląska woda nigdy nie będzie wodą na ich młyn, śląska woda pogruchocze im kości” – wyraźnie wskazał po czyjej stronie się opowiedział. Innym razem krytykował Gomułkę w poufnych rozmowach z Sowietami za styl rządów, atmosferę w Biurze Politycznym i błędne jego zdaniem decyzje gospodarcze. Ta krytyka nasiliła się około 1969 roku. Gomułka chyba zbyt późno zorientował się, że nieposkromione ambicje sekretarza z Katowic poważnie mu zagrażają. Wszelkie próby osłabienia jego pozycji zawiodły.\nGdy przyszedł kryzys i przesilenie polityczne na szczytach władzy w grudniu 1970 roku Gierek nie miał większych trudności by z całą konsekwencją przeprowadzić przewrót pałacowy. To Moskwa, rękami swego zaufanego towarzysza gen. Wojciecha Jaruzelskiego – przy współuczestnictwie Stanisława Kani, Piotra Jaroszewicza, Józefa Tejchmy i Władysława Kruczka – doprowadziła do mianowania Gierka I sekretarzem KC PZPR 20 grudnia 1970 roku. Od samego początku z nowymi rządami wiązano wielkie nadzieje. Propaganda umiejętnie budowała właściwy wizerunek nowego przywódcy, który miał być przeciwieństwem ascetycznego Gomułki.\nElegancki strój, modne okulary, znajomość języków obcych i bywałość w świecie stanowiły podstawowe wizerunkowo eksploatowane atuty. Gierek nie unikał kontaktu ze społeczeństwem. Kontynuował nabyty jeszcze na Śląsku nawyk przeprowadzania gospodarskich wizyt w zakładach pracy i bezpośredniej rozmowy ze zwykłymi ludźmi. Na ile było to wszystko autentyczne a na ile był to efekt reżyserii propagandowej to inna sprawa. Nie ulega natomiast wątpliwości, że odnosiło to właściwy rezultat. Do historii przeszła szczególnie wizyta Gierka w stoczni gdańskiej a więc miejscu najbardziej newralgicznym i doświadczonym ostatnimi wydarzeniami, co miało miejsce w styczniu 1971 roku. Padło wówczas słynne wezwanie i jednocześnie odpowiedź „Pomożecie” – „Pomożemy – „No!” Czy był to wyraz nadziei robotników i wiary, że będzie lepiej? Niektórzy badacze są zdania, że aplauz ze strony uczestników zebrania na wezwanie I sekretarza był w rzeczywistości znacznie mniej gromki niż powszechnie uważa.\nProsperita i pierwsze rysy\nZnakiem firmowym dekady Gierka był gwałtowny wzrost gospodarczy Polski i jednocześnie wzrost stopy życiowej obywateli w pierwszej połowie lat 70-tych. Gierek znacznie chętniej kontaktował się z przywódcami zachodnimi zwłaszcza frankofońskimi ze względu na biegłą znajomość języka francuskiego. Ułatwiło mu to zaciąganie na zachodzie kredytów, które przeznaczał w kraju na szeroko zakrojone inwestycje. Najbardziej sztandarowe z pośród nich to budowa rafinerii i Portu Północnego w Gdańsku oraz elektrowni i kopalni węgla brunatnego w Bełchatowie, kopalni węgla kamiennego w Bogdance koło Lublina, Huty Katowice czy Fabryki Samochodów Małolitrażowych w Bielsku-Białej i Tychach z licznymi oddziałami w innych miastach. W dziedzinie transportu zainwestowano w nowoczesne drogi i koleje.\nWybudowano pierwszy odcinek autostrady pod Poznaniem roboczo nazywanej „olimpijką” gdyż w zamierzeniach miała być ona częściowo gotowa na igrzyska olimpijskie w Moskwie planowane na 1980 rok. Zbudowano drogę szybkiego ruchu z Warszawy do Zagłębia Śląsko-Dąbrowskiego zwanej potocznie – a jakżeby inaczej – „Gierkówką” a także Centralną Magistralę Kolejową i szerokotorową Linię Hutniczo-Siarkową ze Śląska i zagłębia siarkowego pod Tarnobrzegiem do Związku Radzieckiego. Warszawa zawdzięczała Gierkowi Dworzec Centralny i Trasę Łazienkowską. Nastąpiła również eksplozja w budownictwie. Dzięki masowemu zastosowaniu techniki „wielkiej płyty” ruszyła budowa dziesiątek mniejszych i większych osiedli mieszkaniowych w całym kraju, które na lata zmieniły krajobraz polskich miast. Zmiany w polityce gospodarczej nie ominęły też rolnictwa. Boomowi inwestycyjnemu towarzyszył wzrost stopy życiowej przeciętnych Polaków toteż pierwsza połowa lat 70-tych jest określana, jako lata „prosperity gierkowskiej”. Faktycznie początkowo poziom, jakości życia uległ wyraźnej poprawie a kolorowy obraz rzeczywistości był umiejętnie podsycany przez władze, które stosując zabieg z typowego dla tego okresu gatunku „Propagandy Sukcesu” szermowały sloganami w rodzaju: „Polska ósmą potęgą gospodarczą świata” czy też, „aby Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatniej”.\nHasła te były eksploatowane nawet wówczas, gdy przyszło załamanie ekonomiczne i co najwyżej mogły wzbudzić uśmiech politowania u obywateli PRL. Początkowo jednak nic nie wskazywało na nadchodzącą katastrofę. Władza zliberalizowała warunki otrzymania paszportu i umożliwiała wyjazdy turystyczne na zachód, (z których nie każdy wracał). Symbolem dostatku były talony na Malucha, wczasy w Bułgarii a także dostęp do artykułów z zachodu, które do tej pory były niedostępne dla przeciętnego Polaka. Niestety polityka budowania dobrobytu na kredyt dała znać o sobie po kilku latach.\nGdy zagraniczni wierzyciele zaczęli domagać się spłaty długów pojawiły się problemy. Nie jest wykluczone, że kraje zachodnie specjalnie godziły się udzielać Polsce kredytów by w perspektywie położyć ją gospodarczo. Zdawano sobie, bowiem sprawę, że niewydolna gospodarka socjalistyczna prędzej czy później dostanie zadyszki. Faktycznie, gdy wybuchł kryzys w połowie lat 70-tych Polska znalazła się w permanentnej recesji, z której zaczęła wychodzić dopiero po zmianie systemu. Czy była to, więc zaplanowana z premedytacją akcja powolnego rozkładania komunizmu od środka? Być może, że tak właśnie było. W każdym razie sprawa „długów gierkowskich” na długie lata stała się elementem problemów budżetowych państwa polskiego także już w nowej rzeczywistości. Warto o tym przypomnieć choćby żarliwym obrońcom polityki Gierka, których nie brakuje i dzisiaj. Chociaż z drugiej strony trzeba uczciwie powiedzieć, że kolejne rządy III RP zadłużyły skarb państwa daleko bardziej niż zrobił to Edward Gierek.\nPolityka zagraniczna Gierka była nacechowana otwartością na zachód i stosunkowo częstymi spotkaniami z przywódcami krajów kapitalistycznych. Była to nowość, ale nie oznaczało to bynajmniej jakiejś próby emancypacji z pod skrzydeł Kremla. Gierek zawdzięczał władzę przed wszystkim poparciu Moskwy i mając tego świadomość okazywał jej daleka idącą uległość. Nie silił się na większą samodzielność względem „starszego brata” w przeciwieństwie do Gomułki, który przez to nie miał dobrej prasy u Sowietów. Przejawem takiej służalczości był pomysł wprowadzenia zmian w konstytucji PRL, który po raz pierwszy doprowadził do konfrontacji ekipy Gierka z rodząca się opozycją. W pewnym sensie było to preludium wydarzeń czerwcowych 1976 roku.\nKoncepcja zmian w ustawie zasadniczej została przedstawiona we wrześniu 1975 roku w ramach tez na VII zjazd PZPR. Obejmowały one wprowadzenie zapisu „o przewodniej roli PZPR w państwie i socjalistycznym charakterze państwa, „o trwałym i nienaruszalnym sojuszu Polski z ZSRR” oraz „ o zależności respektowania przez władze PRL praw obywateli od wykonywania przez nich obowiązków wobec państwa”. Te zapisy szły dalej niż to, co było zapisane w ustawie zasadniczej w czasach stalinowskich. Tworzyło, więc to dysonans w zestawieniu z liberalnym obliczem rządów Gierka.\nPlany te wywołały reakcję w kręgach intelektualnych. Na spotkaniu w mieszkaniu Anieli Steinsbergowej mecenas Jan Olszewski zaproponował skierowanie listu protestacyjnego do partii, który zredagowali Jacek Kuroń i Jakub Karpiński a jego dostarczenie władzom powierzono ekonomiście Edwardowi Lipińskiemu. Ogółem podpisało się pod nim 59 osób z kręgów intelektualnych, stąd nazwa – „List 59”. Jego skierowanie było związane nie tylko z proponowanymi zmianami w konstytucji, ale także wskazywało na sprzeczność tych propozycji z Aktem Końcowym Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie podpisanym przez władze PRL 1 sierpnia 1975 roku.\nAutorzy listu wskazali, że takie wartości teoretycznie gwarantowane przez prawo jak wolność słowa, informacji, badań naukowych, pracy i religii nie mogą być respektowane w świetle proponowanych zmian i stoją w sprzeczności z aktem końcowym KBWE, wreszcie stwarzają zagrożenie dla egzystencji narodu. Zauważmy, że pismo to nie mówiło nic o zmianach ustrojowych. Było raczej obroną istniejącego status quo lub lekkim podrasowaniem socjalizmu.\nList został zlekceważony przez władze a głośno się o nim zrobiło dopiero po nowym roku, gdy nagłośniły jego sprawę media zachodnie. W ślad za inicjatywą Olszewskiego posypały się inne listy w tej samej sprawie ze strony episkopatu i innych intelektualistów na czele z głośnym Listem 101. Na władzach protesty wywarły pewne wrażenie, ale zmiany i tak sejm uchwalił 10 lutego 1976 roku przy sprzeciwie tylko jednego posła Stanisława Stommy z Koła Poselskiego „Znak”.\nSam Gierek skrytykował ostro protestujących intelektualistów aczkolwiek sprzeciwy odniosły pewien skutek, bo uchwalona ostatecznie wersja zmian była złagodzona w stosunku do pierwotnych propozycji. Sprawy wprowadzenia noweli konstytucji łączyły się również z niezrealizowanymi planami przywrócenia urzędu prezydenta oraz zakulisowymi intrygami we władzach partii. Jeden z najbardziej wpływowych w latach 70-tych członków Komitetu Centralnego PZPR Franciszek Szlachcic zaczął dążyć do usunięcia Gierka i Jaroszewicza.\nElementem gry było osadzenie I sekretarza na stanowisku prezydenta przy jednoczesnej marginalizacji tego urzędu pozbawiając go faktycznych mocy decyzyjnych. Szlachcic ostatecznie nie osiągnął swych celów i został usunięty „w białych rękawiczkach”. Przesunięto go na mało znaczące stanowisko wicepremiera, z którego ostatecznie też go zdjęto. Ekipa Gierka triumfowała na VII Zjeździe PZPR, czego przejawem była obecność Leonida Breżniewa a więc jasny sygnał o nieustającym poparciu Moskwy dla rządzącej ekipy. Sztandarowym posunięciem było jeszcze przeprowadzenie reformy administracyjnej. W miejsce 14 województw utworzono 49 mniejszych i zlikwidowano powiaty. Reforma oficjalnie miała służyć aktywizacji mniejszych ośrodków. W gruncie rzeczy jednak bardziej chodziło o rozsadzenie zastygłych w starych województwach struktur partii i utworzenie nowych, które można było obsadzić swoimi ludźmi. Reforma weszła w życie 1 lipca 1975 roku.\nRadom-Ursus-Płock. Przebieg czerwcowej eksplozji.\nTymczasem coraz gorsza sytuacja gospodarcza będąca wynikiem nieodpowiedzialnej polityki ekonomicznej zmusiła władze do podjęcia stosownych kroków. Zdecydowano się ostatecznie na drastyczne podwyżki cen praktycznie większości artykułów. Osłodą miało być wprowadzenie rekompensat, których system był jednak skrajnie niesprawiedliwy, bo skierowany był dla lepiej sytuowanych pomijając gorzej zarabiających. Był to błąd władz, bo tylko rozjuszył dodatkowo nastroje mas. Oczywiście liczono się z wybuchem niezadowolenia społecznego. Mając w pamięci doświadczanie grudnia 70 rząd przygotował się na ewentualność gwałtownych protestów przeprowadzając operację „Lato 76”.\nOdbyły się wtedy ćwiczenia Milicji i wojsk MSW. Utworzono specjalne sztaby wojewódzkie i starano się wyeliminować osoby mogące zdaniem władz być potencjonalnymi prowodyrami powołując je na ćwiczenia wojskowe. 24 czerwca 1976 roku premier Piotr Jaroszewicz wygłosił przemówienie w sejmie transmitowane przez telewizję, w którym poinformował o planach podwyżek. Oficjalnie miały być one konsultowane ze społeczeństwem, w praktyce wszystko przygotowano do ich wprowadzenia bez realnych konsultacji. Przykładowo ceny takich artykułów jak cukru wzrosły o 90%, mięsa i ryb o 69%, nabiału o 64% a ryżu aż o 150%. Dla społeczeństwa przyzwyczajonego przez kilka ostatnich lat do wysokiego poziomu życia, stabilnych cen i podwyżek płac był to szok.\nNa reakcje nie trzeba było długo czekać. Bunt rozpoczął się następnego dnia, gdy przemówienie premiera opublikowano w prasie. Wszystko zaczęło się w Radomiu, mieście, które niedawno zostało awansowane do rangi stolicy nowego województwa. Biedny i zapuszczony Radom miał w zamyśle władz i rządzącego tam sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR Janusza Prokopiaka stać ośrodkiem godnym metropolii tymczasem stał się głównym ośrodkiem buntu przeciw nowej polityce rządu. Rankiem 25 czerwca zastrajkowały Zakłady Metalowe im. gen. Karola „Waltera” Świerczewskiego. Dyrektor fabryki nie zdołał uspokoić protestujących, więc ci wyszli na ulicę i poderwali pozostałe zakłady. Rosnący z godziny na godzinę tłum około 10.00 znalazł się pod gmachem Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Z demonstrantami próbował rozmawiać II sekretarz Komitetu Jerzy Adamczyk jednak z powodu butnego zachowania (miał powiedzieć, że „z motłochem rozmawiać nie będzie”) skończyło się to szarpaniną. W tym czasie Prokopiuk telefonował do Warszawy alarmując najwyższe czynniki o sytuacji w Radomiu. Powołany na prędce sztab antykryzysowy z Gierkiem na czele podjął decyzję o wysłaniu do Radomia znacznych sił milicji i stłumieniu protestów. Władze zgromadziły 2500 funkcjonariuszy a dowodzenie nad całością objął gen. Stanisław Zaczkowski, zastępca komendanta głównego MO. Tymczasem demonstranci zablokowali budynek Komitetu partii, urzędy miejski i wojewódzki oraz komendę milicji. Prokopiak w obawie przed szturmem uciekł chyłkiem z gmachu komitetu a po 14.00 zrewoltowany tłum wdarł się do środka plądrując pomieszczenia. Inna grupa bezskutecznie atakowała komendę milicji. W ruch poszły cegły, kamienie, butelki z benzyną i toporki odebrane strażakom niedopuszczonym do interwencji. Wznoszono barykady z wozów strażackich. Milicja użyła pałek, gazów łzawiących i armatek wodnych. Charakterystyczne jest jednak to, że milicja miała zakaz stosowania broni palnej.\nW kulminacyjnym momencie protestów na ulicach było nawet do 25 tysięcy demonstrantów. Doszło do rabunku i plądrowania sklepów jednak dużo wskazuje na to, że akty te były w znacznym stopniu działem prowokatorów z SB i przebranych milicjantów. Chodziło o to by później oskarżyć w mediach strajkujących o bandytyzm. Na zdjęciach operacyjnych robionych w celu identyfikacji uczestników zajść pojawiały się osoby, których nikt w Radomiu nie znał. Od godziny 18.00 gdy doszło do ostatniej nieudanej próby zajęcia komendy MO bunt zaczął dogasać. Siły porządkowe ostatecznie opanowały sytuacje około 24.00. Oficjalnie zginęły 2 osoby – dwóch robotników przygniecionych przyczepą – a 121 osób ze strony protestujących zostało rannych, ucierpiało 75 milicjantów, straty materialne w zdemolowanym mieście wyniosły 30 mln. złotych.\nCzerwiec 1976 to nie tylko Radom. Protesty właściwe rozlały się na cały kraj i były odnotowane w 24 województwach. Tyle tylko, że nigdzie nie miały tak gwałtownego przebiegu i ograniczały się do przestojów w pracy. Drugim miastem, które zapisało się na kartach tamtych wydarzeń był Ursus. Strajk w Zakładach Mechanicznych produkujących ciągniki zaczął się już rano. Po awanturze z szefostwem fabryki robotnicy udali się na pobliskie tory i zablokowali jedną z najważniejszych w kraju linii kolejowych prowadzącej do pobliskiej Warszawy. Jadące pociągi były zatrzymywane. Doszło też do próby uszkodzenia torowiska palnikiem acetylenowym a gdy to się nie udało rozkręcono szyny powodując wykolejenie się jednego z pociągów. Akcja ta w dużym stopniu nosiła znamiona prowokacji. Wieczorem, gdy władze ogłosiły w telewizji rezygnacje z podwyżek część protestujących rozeszła się. Jednak grupa poniżej 1000 osób nadal pozostawała na terenie zakładów. Wówczas milicja rozpoczęła szturm na fabrykę i doszło do walk, po których spacyfikowano całe miasto.\nW Płocku gdzie strajk wybuchł w największych w mieście zakładach Petrochemii wydarzenia były spokojniejsze. Skończyło się na pochodzie pod gmach wojewódzkiego komitetu partii. Do pracowników Petrochemii dołączyli robotnicy z innych zakładów. Pod koniec dnia doszło do zamieszek i starć z milicją w trakcie, których wybijano szyby i niszczono auta milicyjne wyposażone w tak zwane szczekaczki, przez które informowano o decyzji cofnięcia podwyżek. To, co stało się symbolem tragedii czerwca przeszło do historii, jako tak zwane „ścieżki zdrowia”. Zatrzymani byli przepędzani miedzy szpalerami milicjantów, którzy bili ich pałkami. Najbardziej doświadczyli tego mieszkańcy Radomia i Ursusa, które zostały wydane na żer funkcjonariuszy milicji i ZOMO. Ci katowali, kogo chcieli. Nie obyło się bez ofiar śmiertelnych. W Radomiu życie w ten sposób stracił Jan Brożyna, który nawet nie był uczestnikiem protestów a więc osoba zupełnie przypadkowa oraz ks. Roman Kotlarz, który organizował nabożeństwa za uczestników zajść i krytykował z ambony postępowanie władz. Zmarł w sierpniu 1976 roku wskutek pobicia.\nNa fali represji szermowano wyrokami na lewo i prawo, organizowano pokazowe procesy, opluwano protestujących przedstawiając ich, jako chuliganów, wandali i bandytów. Łącznie osądzono prawie 300 osób a wyroki mające charakter polityczny nie miały nic wspólnego ze sprawiedliwością. Protest przyniósł jednak efekt, bo Gierek i jego współpracownicy wycofali się z planów wprowadzenia podwyżek jeszcze 25 czerwca. Potem planowano wprowadzić je, chociaż częściowo, ale wskutek veta Moskwy, która nie chciała niepokojów w Polsce w ogóle pomysł został zarzucony. Jednocześnie ruszyła machina propagandowa mająca na celu zademonstrowanie siły partii i jej rzekomej jedności ze społeczeństwem. W całym kraju organizowano masowe wiece poparcia dla rządzącej ekipy. Gierek w czasie telekonferencji wezwał sekretarzy regionalnych do organizowania masówek. Największa z nich z udziałem samego I sekretarza miała miejsce w katowickim spodku. Jednocześnie obelżywe i pełne chęci odwetu stwierdzenia padały pod adresem mieszkańców Radomia i Ursusa.\nOba miasta zostały przykładnie ukarane. Na stadionie KS „Radomiak” odbył się żałosny spektakl w trakcie, którego na oczach ściągniętych z całego kraju delegacji i przed kamerami telewizji Radomiacy musieli dokonać aktu zbiorowej pokuty przepraszając ustami prezydenta swego miasta Tadeusza Karwickiego za ostatnie wydarzenia. Z kolei Ursus przestał być odrębnym miastem i włączono go do Warszawy, jako część dzielnicy Ochota.\nWładza Gierka zachwiała się. Z popularnego jeszcze parę lat wcześniej przywódcy stał się obiektem rozczarowania społeczeństwa. Starał się za wszelką cenę uwiarygodnić przed Moskwą, która była przeciwna planom podwyżek. Dobry humor Kremla oznaczał „być albo nie być” dla polskiego genseka. Wypadki czerwcowe o mały włos nie spowodowały upadku premiera Piotra Jaroszewicza. Być może gremia w partii, które chciały jego usunięcia doprowadziły w pewien sposób do takiego a nie innego obrotu sprawy by wywołać kolejny kryzys i pozbyć się głównego współpracownika Gierka. W każdym razie Jaroszewicz stał się w kolejnych latach wygodnym chłopcem do bicia, bo można było na niego zwalić winę za trudności. To wszak on publicznie mówił o konieczności wprowadzenia podwyżek. Relacja na linii Gierek–Jaroszewicz – mimo, że obaj się utrzymali przy władzy – stawała się coraz bardziej chłodna. W 1980 roku obaj stracili ster rządów w przeciągu paru miesięcy. Najpierw jeden potem drugi.\nSchyłek władzy i propaganda sukcesu\nCzerwiec 1976 roku stał się katalizatorem tworzenia się zorganizowanej opozycji. Takiej w Polsce nie było od czasów stalinowskich, gdy walczyło jeszcze zbrojne podziemie niepodległościowe. Organizacje działające jeszcze na przełomie lat 50 i 60 takie jak Klub Krzywego Koła czy Klub Poszukiwaczy Sprzeczności były kręgami o charakterze dyskusyjnym i chociaż popadły w konflikt z władzami trudno je nazwać opozycją z prawdziwego zdarzenia. Podobnie zresztą jak grupa komandosów będąca kręgiem nieformalnym. Zresztą znaczna część osób aktywnych w tych środowiskach była rodzinnie powiązana z dawną frakcją „puławską” PZPR a ich działalność oprócz krytyki reżimu Gomułki miała drugie dno i wpisywała się w kwestię rywalizacji między koteriami w partii. Wypadki marcowe 1968 roku nie przyczyniły się do utworzenia żadnej organizacji opozycyjnej podobnie jak grudzień 1970. Natomiast po czerwcu 1976 taka organizacja się pojawiła. Był nią Komitet Obrony Robotników. Jego powstanie było bezpośrednią reakcją na wydarzenia w Radomiu i Ursusie. Początki KOR-u wiążą się z akcją pomocy dla represjonowanych, jaką przeprowadziły osoby związane z kręgiem tak zwanej „Grupy Włóczęgów” działającej przy „Czarnej Jedynce” jednej z najstarszych warszawskich drużyn harcerskich. Byli to ludzie o orientacji niepodległościowej a ich głównym przywódcą i inspiratorem był Antoni Macierewicz. Nie jest, więc prawdą jak niektórzy niesłusznie sadzą, że powstanie pierwocin KOR-u należy łączyć z ludźmi tak zwanej „lewicy laickiej”. Oni dołączyli nieco później, gdy KOR rozwinął działalność i zaczęły krzepnąć jego ramy organizacyjne. W ogóle, jeżeli chodzi o skład KOR-u to pod względem ideowym był on bardzo różnorodny. Z jednej strony stanowiło to wartość, bo organizacja skupiała osoby o różnych poglądach, które łączył sprzeciw wobec władzy. Z drugiej otworzyło to drogę do stopniowego przejmowania organizacji przez osoby z konkretnej opcji. Opcją tą była wspomniana „lewica laicka” a więc pogrobowcy „puławskiej” frakcji PZPR, którzy zostali definitywnie odsunięci od wpływów po wydarzeniach marca 1968 roku. Rezultatem tego było ich ostateczne przejście do opozycji przeciw systemowi. Środowisko to w ciągu kilkunastu lat politycznie zdominowało opozycję demokratyczną w PRL i stało się jednym z filarów systemu, który nastał po tak zwanym upadku komunizmu. W nowej rzeczywistości dorobek KOR-u był często zawłaszczany przez te kręgi, wobec czego pojawiły się liczne przekłamania i niedomówienia na temat jego historii. Oczywiście nie zmienia to faktu, że wielowymiarowa działalność KOR-u i jego następcy po 1977 roku, czyli Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” tworzy niepodważalny dorobek a szeregi KOR-u stały się prawdziwą kuźnią kadr dla antykomunistycznej opozycji.\nBłażejowska Justyna, Harcerską droga do niepodległości. Od czarnej jedynki do Komitetu Obrony Robotników. Nieznana historia KOR i KSS KOR, Kraków 2006\nCzerwiec 1976 w materiałach archiwalnych, opr. Jerzy Eisler, Warszawa 2001\nCzerwiec 1976 w : https://czerwiec76.ipn.gov.pl/c76/historia/2431,Czerwiec1976.html\nCzerwiec 1976 – KOR – Solidarność. 24 czerwca 1976 premier Piotr Jaroszewicz wystąpił z projektem podwyżek cen w : https://wpolityce.pl/polityka/115044-czerwiec-1976-kor-solidarnosc-24-czerwca-1976-r-premier-piotr-jaroszewicz-wystapil-z-projektem-podwyzek-cen\nPestka Wojciech, Będą nas nazywali narodem warchołów w : https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/historia/1516774,1,czerwiec-1976—wydarzenia-w-radomiu.read\nSasanka Paweł, Czerwiec 1976 w: portal Dzieje.pl : http://dzieje.pl/aktualnosci/czerwiec-1976\nSasanka Paweł, Czerwiec 1976. Geneza, przebieg i konsekwencje, Warszawa 2006\nBy M|2018-06-06T05:52:03+02:006 czerwca, 2018|Historia PRL, Polska|0 komentarzy


Grajewo. Złodzieje kradli rynny z dzwonnicy i budynku kościoła | Kurier Poranny\nGrajewo. Złodzieje kradli rynny z dzwonnicy i budynku kościoła\nGrajewo w szoku. Dwaj młodzi ludzie zrywali rynny z dzwonnicy i budynku kościoła. Zatrzymała ich policja.\nWczoraj około godziny 22 grajewscy policjanci w czasie pełnienia służby na ulicy Kopernika zauważyli dwóch młodych mężczyzn, którzy demontowali rynny z dzwonnicy i budynku kościoła.\nMundurowi natychmiast ruszyli w kierunku złodziei. Jeden z nich na widok funkcjonariuszy zaczął uciekać. Jednak już po chwili obaj sprawcy wpadli w ręce mundurowych.\n- Okazało się, że są nimi dwaj mieszkańcy Grajewa w wieku 20 i 25 lat - informuje oficer prasowy KPP w Grajewie.\nMłodzieńcy trafili do policyjnego aresztu. Teraz za swoje postępowanie odpowiedzą przed sądem.\nDziadek z Reichswehry 17.02.2012 14:17:25\nNo i mamy obiecaną druga Irlandię (szczerze wolałbym Islandię-oni wiedzą jak się wychodzi z kryzysu) , dziekujęmy panie Tu-SSku.. niebawem wszyscy będziemy przeczesywać wysypiska w poszukiwaniu czegoś co by można było opylić za kawałek chleba..\nAnna 16.02.2012 12:16:10\nZrywali rynny z kościoła bo na dworcu PKP w Grajewie już wszystkie zerwali he, he Następnym krokiem będzie zapewne atak na rynny Urzędu Miejskiego. Mam tylko takie skromne pytanie na marginesie: "Czy to tylko zwykły wandalizm czy wszechogarniająca niemoc i bieda?".


SZTUKA POLSKA NIE-PODLEGŁA? Konkurs graficzny | baza konkursów dla dzieci Konkursy dla dzieci\nSZTUKA POLSKA NIE-PODLEGŁA? Konkurs graficzny\nNIEPODLEGŁOŚĆ to przede wszystkim symbol – symbol WOLNOŚCI. W myśl tej idei Centrum Kultury Agora od 5 lat organizuje konkurs graficzny na najciekawszą interpretację artystyczną hasła WOLNOŚĆ. Poszukujemy prac odważnych i nieszablonowych, nowoczesnego i świeżego odczytania pojęć takich jak: patriotyzm, niepodległość, ojczyzna, demokracja. Ten symbol to także wolność artystyczna, dająca prawo do formułowania poglądów na wszelkie tematy.\nSztuka jest i zawsze była w pewnym sensie niepodległa i jednocześnie podległa. Jej podległość określały zarówno prawa i reguły warsztatowe oraz presje społeczne i polityczne odnośnie przekazywanych treści, ale także wymogi rynkowe. Jej niepodległość jest zatem względna, a jednocześnie można powiedzieć, że nie ma prawdziwej sztuki bez niezależnego, wolnego artysty, który może w sposób niepodległy wyrażać swoje poglądy.\nTematyka prac konkursowych w interpretacji artystycznej ma nawiązywać do: współczesnego kontekstu i znaczenia pojęć: wolność, niepodległość, ojczyzna, demokracja czy patriotyzm. Organizatorzy czekają na projekty nieszablonowe, które kładą nacisk na uniwersalizm treści.\nKonkurs adresowany jest do twórców, którzy ukończyli 16 lat. W konkursie mogą brać udział zarówno profesjonaliści jak i amatorzy.\nKażdy uczestnik konkursu może zgłosić do 3 prac (prace pojedyncze lub cykle prac).\nTechnika wykonania pracy: grafika\nW przypadku pracy wykonanej techniką komputerową należy przesłać jej wydruk w formacie papierowym 50 x 70cm. Ze względu na produkcję wystawy preferowane będą wydruki w formacie 100 x 70cm. Dopuszcza się również wydruki wielkoformatowe.\nPrace konkursowe powinny być przesłane lub dostarczone do siedziby Organizatora do 25 października 2019 r. (decyduje data wpływu pracy do organizatora konkursu).\nPracę wraz z jej zapisem elektronicznym (w rozdzielczości minimum 300dpi. plik graficzny np. JPG, PDF) należy składać w estetycznej formie oznaczonej imieniem i nazwiskiem oraz hasłem „POLSKA SZTUKA NIE-PODLEGŁA?”. Wraz z pracą należy złożyć wymagane przez organizatorów oświadczenia i karty zgłoszenia.\nzgodność z tematem konkursu, siła przekazu, pomysłowość\nTermin zgłoszeń: 25/10/2019


Tron królowej - ebook - Elizabeth Chadwick - bookto.pl\nAll rights reserved2013\n© Jill Battaglia/Trevillion Images; Kryuchka Yaroslav/Shutterstock.com;\nW powieści nazywam Eleonorę Alienor, gdyż tak mówiłaby o sobie i tak nazywano ją w kronikach. Uznałam, że wypada to uszanować.\nPałac w Sarum, Wiltshire, kwiecień 1176\nAlienor, księżna Akwitanii i Normandii, hrabina Anjou, małżonka Henryka II króla Anglii, rozejrzała się po nagiej komnacie, która od blisko dwóch lat służyła jej za celę. Blade wiosenne światło sączyło się przez sklepione łukiem okna i kładło złotą plamą na deskach posadzki. Kominek wymieciono do czysta, a mizerny dobytek spakowano na wóz bagażowy oczekujący na dziedzińcu.\nJej twarz musnął chłodny powiew. Wiatr hulał po okolicy całą zimę, wyjąc dokoła bielonych murów pałacu niczym wygłodniały wilk. Stawy jej zesztywniały, a myśli zmętniały jak szlam na dnie zamarzniętego stawu. Ciężko było się ruszyć, dobudzić i stawić czoło światu. Zdrętwiała kończyna zawsze mrowi nieznośnie, odzyskując żywotność. Alienor wyciągnęła ręce przed siebie i bardziej zmartwiło ją ich drżenie aniżeli plamy na grzbietach dłoni.\nZalśniła ślubna obrączka. Wciąż ją nosiła, na przekór cierpieniu, które jej zadał, gdyż dopóki zdobiła palec, dopóty nadawała Alienor status królowej i księżnej. Tytuły zachowywały swą ważność nawet na smaganym wichrem wzgórzu, gdzie umieścił ją Henryk z właściwą sobie bezwzględnością. Życie płynęło dalej, lecz ona znalazła się poza nawiasem, ponieważ ośmieliła się sprzeciwić jego woli i popsuć mu szyki. Zarzucił jej zdradę, ale to on ponosił winę za największe zdrady.\nStrzępy informacji docierały do niej za pośrednictwem jej strażników; mówili niewiele i nic, co mogłoby ją ucieszyć. Teraz jednak wezwał ją na wielkanocne sądy w Winchester, więc podejrzliwie dociekała jego pobudek. Przebaczenie z okazji zmartwychwstania Jezusowego? Bardzo wątpliwe. Kolejna kara? Na pewno czegoś od niej chciał, nawet jeśli chodziło jedynie o pokazanie jej swoim baronom na dowód, że nie kazał pozbawić jej życia. Nie może pozwolić sobie na kolejne oskarżenie tej wagi – nie po tym, jak arcybiskup Canterbury został zadźgany przy ołtarzu własnej katedry przez czterech nadwornych rycerzy Henryka.\nGdy z sąsiedniej komnaty dobiegł ją odgłos kroków, stanęła twarzą do drzwi, maskując lęk królewską godnością. Pragnęła opuścić to miejsce, lecz perspektywa powrotu do świata budziła jej obawy, niepewna, co tam zastanie ani jak długo potrwa ułaskawienie.\nSpodziewała się swojego strażnika, Roberta Maudita, toteż zdumiała się na widok najstarszego syna w progu, skąpanego w blasku wiosennych promieni słońca padających z okienka nad schodami. Jasnobrązowe włosy miał rozwiane od wiatru, a na osłoniętym rękawicą nadgarstku trzymał wspaniałego białozora.\n– Spójrz, mamo – powitał ją z szerokim uśmiechem. – Czyż nie jest piękna?\nŚcisnęło ją w piersi i straciła dech.\n– Harry – westchnęła i kolana się pod nią ugięły.\nNatychmiast przypadł do boku matki i zaprowadził ją do wnęki okiennej.\n– Myślałem, że cię uprzedzili. – W jego oczach malowało się czułe zatroskanie. – Mam wezwać twoje dwórki?\n– Nie… – Potrząsnęła głową i nabrała powietrza w płuca. – Nic mi nie mówią. – Głos jej się załamał. – Oślepłam, to ponad moje siły. – Zasłoniła oczy drżącą ręką.\nOtoczył ją ramieniem i wtuliła się w niego, wdychając woń zdrowego, męskiego ciała, czując jego wigor i siłę – cechy, które lata zmagań, a następnie zamknięcia jej zrabowały.\nBiałozór zatrzepotał skrzydłami, wprawił w drżenie srebrne dzwoneczki na swoich łapach, po czym wydał serię ostrych, przenikliwych okrzyków.\n– Już dobrze. – Te słowa mogły być skierowane zarówno do niej, jak i do ptaka. – Spokojnie.\nZanim doszła do siebie i podniosła wzrok, białozór również się uspokoił i z werwą przeczesywał pióra.\n– Ojciec polecił mi sprowadzić cię do Winchesteru.\nSpojrzała na ptaka uwięzionego na rękawicy. Nie poleci, dopóki Harry go nie wypuści, bez względu na siłę, która czai się w jego skrzydłach.\n– Do czego jestem mu potrzebna, prócz udowodnienia dworzanom, że nie umarłam?\nUśmiech Harry’ego przygasł.\n– Mówi, że chce z tobą porozmawiać… zawrzeć pokój.\n– Czyżby? – Alienor wezbrał w gardle śmiech pełen rozgoryczenia. – A czemu ma to służyć?\nUnikał jej wzroku.\n– Tego mi nie zdradził.\nRozejrzała się po pustej komnacie. Co oddałaby za wolność? A co bardziej istotne – czego by nie oddała?\n– Oczywiście. – Opanowała emocje na myśl o tym, co by było, gdyby Harry obalił ojca przed trzema laty. – Żałuję wielu rzeczy, ale niemożność pojednania z Henrykiem do nich nie należy. Najbardziej żałuję tego, że mnie pojmano. Powinnam była być ostrożniejsza.\n– Miałam sporo czasu na roztrząsanie przeszłości i wciąż sobie wyrzucam, że zbyt długo zwlekałam i zabrakło mi impetu. – Dźwignęła się z wysiłkiem, aż ptak zatańczył nerwowo na przegubie Harry’ego. – Jeśli ojciec przysłał cię po mnie, musieliście się pojednać, i niechaj to będzie naszym punktem wyjścia. Jestem doprawdy uradowana twoim widokiem. – Stał przed nią dwudziestojednoletni młodzieniec, jego ojciec w tym wieku zasiadł już na angielskim tronie. – Kto jeszcze ma przyjechać do Winchesteru?\n– Wszyscy. – Harry głaskał ptaka, póki ten się nie uspokoił. – Ryszard, Gotfryd, Jan, Joanna. – Jego kpiący uśmiech nie sięgał oczu. – Żony, bękarty, krewni i przyjaciele, wszyscy żyjący ze sobą za pan brat, sama wiesz. Żadnych zwad, tylko pełen wachlarz możliwości.\nJednym słowem, od klęski głodowej do klęski urodzaju, za jednym zamachem. Serce truchlało jej na myśl o opuszczeniu komnaty, więzienia, a zarazem azylu.\n– No cóż. – Zasłoniła się lekkim tonem jak tarczą. – Chodźmy, nie godzi się zmarnować okazji.\nCały jej dobytek z pozbawionego wygód Sarum zmieścił się na jednym wozie, który miał go zawieźć do oddalonego o dwadzieścia mil Winchesteru. Harry przybył z licznym orszakiem rycerzy, głównie z ojcowskiej świty, a także z garstką własnych; wśród nich znajdował się jego nauczyciel fechtunku, Wilhelm Marshal, który oczekiwał królowej przy spokojnym, srebrzyście nakrapianym stępaku.\n– Pani. – Przykląkł i skłonił głowę.\nWidok jego silnej, niezłomnej postaci i gest oddania prawie wycisnął Alienor łzy z oczu.\n– Wilhelmie! – Dotknęła jego ramienia, żeby wstał, a gdy to uczynił, wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Przed ośmiu laty jako młody rycerz ocalił ją z zasadzki, lecz sam został pojmany, gdy odpierał atak. Wykupiła go z niewoli i oddała mu na naukę najstarszego syna. Nic nie mogło złamać ich przymierza.\n– Dobrze wyglądasz, pani.\nSkarciła go wzrokiem.\n– Grzeszysz pochlebstwem, mój panie. Wiem, jak wyglądam po dwóch latach więzienia.\n– Królowa w każdym calu – oznajmił szarmancko i pomógł jej dosiąść konia, kiedy mrugała gęsto, żeby odzyskać ostrość widzenia. Siodło okazało się skierowane w bok, z miękkim oparciem z tyłu i podpórką dla stóp, w sam raz dla damy, w stylu, którego zawsze unikała na rzecz jazdy okrakiem. Wygodne siedzisko narzucało wolniejsze tempo i odbierało poczucie władzy nad wierzchowcem. Mogła się spodziewać, że Henryk upokorzy ją na oczach ludzi.\n– Pani, na dworze powiadają, że niedomagasz i odpoczywałaś w Sarum – rzekł Wilhelm taktownie neutralnym tonem.\nZebrała wodze, krzywiąc się ze wzgardą.\n– Przypuszczam, że taka wymówka zamyka wszystkim usta.\nMilczał, ale wyczytała odpowiedź z jego oczu, zanim odwrócił się do swojego konia.\nPodjechał Harry na kasztanowym rumaku, który prężył szyję i tańczył w miejscu.\n– Papa uznał, że tak będzie dla ciebie najwygodniej, ponieważ dawno nie jeździłaś.\n– I ponieważ to mu odpowiada. Nie straciłam rozumu ani umiejętności jeździeckich, tylko wolność.\nHarry zdobył się na przyzwoitość i zrobił rozgoryczoną minę, ale zaraz się rozpogodził i posłał jej rozbrajający uśmiech.\n– Za to świeci słońce, piękny dzień na przejażdżkę, nieważne, bokiem czy okrakiem.\nAlienor darowała sobie ripostę, że jeszcze piękniej byłoby móc zdecydować samej. W przeciwieństwie do niej Harry umiał żyć powierzchownie – fruwał jak motyl i cieszył się chwilą, dopóki trwała.\nPodał matce rękawicę i zręcznie przełożył białozora na jej nadgarstek.\n– Ty ją weź, mamo.\nPtak zaciążył jej na przedramieniu i wpił się szponami w rękawicę; odwzajemniła jego zawzięte, atramentowe spojrzenie.\nHarry z aprobatą pokiwał głową.\n– Teraz wyglądasz jak prawdziwa królowa i księżna.\nŁzy ponownie zapiekły ją pod powiekami. Dawniej zawsze trzymała białozora w swojej komnacie i czerpała szczerą radość ze wspólnych polowań. Samice były większe i silniejsze od samców. Podarowała jedną Henrykowi z okazji ślubu i dzisiaj tego żałowała.\n– Jak się zwie? – zapytała.\n– Alienor – odpowiedział Harry.\nPrzygryzła wargę, żeby się nie rozpłakać.\n– Będę myśleć o tym, jak wysoko szybuje – rzekła, odzyskawszy mowę.\nGdy orszak wyruszał z Sarum, wiatr pędził białe obłoki po niebie w odcieniu bladego, kwietniowego błękitu. Skowronki śpiewały nad nimi, wicher szumiał śród traw, a serce Alienor rozsadzało cierpienie.\nZanim o zmierzchu dotarli do Winchesteru, Alienor słaniała się z bólu i wyczerpania. Wątpliwości Henryka co do jej umiejętności jeździeckich zrodziły się z chęci zemsty. Więziona w Sarum przez dwa lata, pozbawiona ruchu i towarzystwa opadła z sił i podupadła na duchu.\nKilka mil wcześniej białozór wrócił do klatki, a symbolika jego odosobnienia nie uszła uwagi Alienor, ale najbardziej zmartwiło ją to, że prawie zazdrości mu azylu i bezpieczeństwa, które zapewniał.\nGdy przejeżdżali pod arkadami i mijali wrota pod strażą, aby w końcu stanąć na ciemnym dziedzińcu, resztką sił zachowała pozory królewskiej obojętności. Służba pospieszyła z latarniami, które kołysały się w mroku złotymi plamami roztańczonego światła. Wilhelm Marshal zwinnie doskoczył do królowej, pomógł jej zsiąść, a następnie podtrzymał, kiedy się zachwiała. Uczepiła się go na mgnienie oka, po czym się wyprostowała. W oczach postronnego obserwatora istotnie mogła uchodzić za chorą, a przybycie o zmroku utwierdzało w tym przekonaniu. Bez fanfar i barwnego pochodu przez miasto na cześć przyjazdu wspaniałej, pełnej życia królowej; zakradła się niczym cień kobiety, pod osłoną nocy.\nOdwróciła się do Harry’ego, który odprawiał ludzi wśród żartów i poklepywania po plecach.\n– Już późno. – Głos odmówił jej posłuszeństwa. – Mu… muszę się położyć.\n– Oczywiście, matko, nie pomyślałem. – Natychmiast oprzytomniał, wydał kilka pospiesznych rozkazów i niebawem sługa z latarnią prowadził ją do komnaty, którą zawsze tu zajmowała.\nPrzełknęła łzy, kiedy powitało ją miękkie światło wiszących lamp z grubego, zielonego szkła, ściany obwieszone barwnymi makatami i łoże posłane narzutą z obszytego futrem jedwabiu. Na ławie z odchylanym siedzeniem leżały dwie książki w oprawie ze skóry i kości słoniowej, a szachownica tkwiła na stole obok kryształowej karafki i pucharów. W powietrzu unosiła się subtelna woń kadzidła, kaganki wypełnione rozżarzonymi węgielkami zapewniały przytulne ciepło. Luksusy, których nie doceniała, zanim ją uwięziono. Henryk dosadnie dawał jej do zrozumienia, co może dać i co odebrać; po dwóch latach aresztu ta świadomość niemal zaślepiła ją gniewem.\nLedwie usiadła na łożu, zjawili się służący z chlebem, winem i serem. Inni wnieśli jej bagaż pod nadzorem Amirii, pokojowej, owdowiałej siostry barona Shropshire. Liczyła sobie lat trzydzieści parę i sumiennie wypełniała swoje obowiązki, pobożna, cicha i unikająca intryg – dlatego Henryk uznał ją za odpowiednią. Podręczna Alienor nie mogła być podstępna, chyba że znajdowała się na jego usługach.\nAmiria uklękła i zdjęła ze stóp królowej trzewiki z bydlęcej skóry do jazdy konnej, po czym wsunęła jej na stopy miękkie pantofle z owczej skórki.\nHarry wślizgnął się do komnaty w ślad za tragarzami i rozejrzał się z miną właściciela.\n– Odpowiada ci, mamo? Potrzebujesz czegoś?\nZe znużeniem potrząsnęła głową.\n– Jedynie tego, czego nie mogę mieć.\n– Wiesz, że ofiarowałbym ci to, gdybym mógł.\nAmiria skończyła i Alienor wsunęła stopy pod siebie.\n– Tak, oboje mamy swoje ograniczenia.\nNalał wina i podał jej kielich.\n– Dobre – oznajmił. – Ode mnie, nie z zasobów papy.\nOstrożnie wypiła łyk. Wino na dworze przeważnie miało smak octu, lecz to było gładkie, o aksamitnym bukiecie, smakowało domem i było słodko-gorzkie z tego powodu.\n– Zawołać resztę?\n– Nie dzisiaj – odrzekła z dreszczem niepokoju. – Najpierw muszę się wyspać. – Pragnęła uściskać pozostałe dzieci, lecz nie mogły ujrzeć jej w takim stanie, wykończonej, bliskiej płaczu i przytłoczonej, zwłaszcza Ryszard. O Henryku w ogóle nie czuła się na siłach myśleć, gdyż nienawiść dławiła ją w gardle. – Ty również się połóż.\nZasmuciła ją ulga na jego twarzy, ponieważ dzieci odnoszą się tak do podstarzałych krewnych, wobec których mają zobowiązania.\n– Dopilnuję, żeby nikt nie zakłócał ci spokoju, mamo.\nPo jego wyjściu legła na łożu i poleciła Amirii zasunąć kotary. Następnie zwinęła się w kłębek i zapadła w sen, nie dbając o odzienie.\nZamek Winchester, kwiecień 1176\nRankiem, kiedy otworzyła oczy, potoczyła wokół siebie zdezorientowanym wzrokiem i próbowała przypomnieć sobie, gdzie się znalazła. Była sztywna i obolała, czuła przykrą suchość w ustach. Powoli oprzytomniała ze spojrzeniem utkwionym w srebrne gwiazdki na baldachimie, po czym zebrała się w sobie, aby wstać i stawić czoło światu. Za kotarą Amiria szeptała coś do drugiej pokojówki; Alienor przypuszczała, że jest późno. Ale po cóż w ogóle ma wstawać? Czy nie lepiej tak leżeć, a czas niech przecieka przez palce?\nZabrzmiał kolejny głos, łagodny, a zarazem stanowczy. Po chwili rozsunięto kotary i w prostokącie światła stanęła Izabela z Warenne, szwagierka Alienor, z kielichem w dłoni.\n– Odesłałam wczorajsze wino i przyniosłam ci wodę źródlaną – oznajmiła. – Masz też świeży chleb z miodem i kazałam przygotować ci kąpiel.\nZaskoczona Alienor wzięła puchar i wypiła. Woda okazała się chłodna i orzeźwiająca, a widok Izabeli tchnął otuchę w jej zbolałe serce, gdyż miała przed sobą prawdziwą i wierną przyjaciółkę.\n– Wczoraj dowiedziałam się od Harry’ego, że przyjechałaś, nalegał jednak, żeby ci nie przeszkadzać, inaczej przyszłabym od razu.\nAlienor odstawiła kielich i rozpostarła ramiona. Izabela padła jej w objęcia i wybuchnęła płaczem, a po chwili szlochały już obie.\n– Niemądra. – Alienor pociągnęła nosem, wytarła oczy i się odsunęła. – Widzisz, do czego mnie doprowadzasz.\n– Nic na to nie poradzę. – Izabela przetarła oczy rękawem.\n– Masz zbyt miękkie serce – zganiła ją Alienor. – Dlatego nie zniosłabym wczoraj twojego widoku. Nie mam pewności, czy teraz go zniosę. – Ponownie sięgnęła po kielich. – Och, Izabelo, tak trudno porzucić szarość i znów zanurzyć się w świecie pełnym kolorów. Nie masz pojęcia, co on mi zrobił.\nPokojówki przydźwigały balię i wiadra z gorącą wodą.\n– Możliwe, ale pragnę pomóc.\nAlienor zdusiła grymas. Izabela miała talent do umilania życia uciśnionym i zapewne tak postrzegała Alienor.\n– Nie waż się litować nade mną – ostrzegła.\nIzabela z wyrzutem rozwarła piwne oczy.\n– Nie śmiałabym! Co ty mi zarzucasz? – Wyjęła fiolkę olejku różanego i wpuściła do parującej balii kilka cennych kropel, a cudny zapach rozszedł się po komnacie.\n– To silniejsze od ciebie. – Alienor złagodziła te słowa uśmiechem, choć Izabela nadal spoglądała na nią z urazą.\nRozebrana przez Amirię weszła do balii i zanurzyła się w gorącej wodzie różanej, wydając przy tym jęk na poły bólu, na poły rozkoszy.\nIzabela ponownie napełniła jej kielich.\n– Jana i Joannę bardzo ucieszył twój przyjazd – oznajmiła.\nAlienor tęsknota ścisnęła w gardle. Odgradzając ją od świata za bunt, Henryk odgrodził ją również od dzieci. Izabela, która wyszła za jego przyrodniego brata Amelina, na pewien czas wzięła je do siebie na wychowanie, co stanowiło szczęście w nieszczęściu.\n– Jak się miewają?\n– Doskonale, sama zobaczysz – odrzekła z czułością Izabela. – Joanna wyrosła na śliczną młodą damę, a Jan zaprzyjaźnił się z moim Wilhelmem.\n– Świadomość, że są bezpieczni pod twoją opieką, była mi wielką pociechą.\nIzabela zbyła jej słowa machnięciem ręki, lecz wyglądała na zadowoloną.\n– To dla mnie zaszczyt. Oboje są tacy mądrzy. Nigdy nie widziałam, żeby ktoś radził sobie z liczydłem tak jak Jan, a Joanna czyta na głos bez zająknięcia.\nAlienor poróżowiała z dumy na tę pochwałę, lecz zaraz poczuła ukłucie urazy. Sama powinna wychwalać bystrość ich umysłów, zamiast słuchać tego z ust innej kobiety, nawet przyjaciółki i szwagierki. Szybko jednak otrząsnęła się z ponurego nastroju, jakby słońce rozproszyło mgłę. Przywrócono ją z powrotem do życia i nie ma odwrotu.\n– Czy wiesz, po co Henryk sprowadził mnie do Winchesteru? – zapytała, gdy Amiria pomagała jej włożyć czystą koszulkę i suknię ze szkarłatnej wełny. – Harry twierdzi, że chodzi o zawarcie pokoju, ale mam obawy, że nie odbędzie się to z korzyścią dla mojej osoby.\n– Amelin nie poruszał tego tematu.\nAlienor spojrzała na nią ostro.\n– Nie wie czy ci nie mówi?\nIzabela spuściła wzrok.\nI woli nie pytać: Alienor znała jej niechęć do widzenia przykrych spraw w ich prawdziwej postaci.\n– Mam nadzieję, że się pogodzicie – dodała Izabela niepewnie. – W Sarum nie ma dla ciebie życia.\nAlienor wydęła usta.\n– Sarum to środek nacisku Henryka. Więzi mnie tam przez dwa lata, odmawia kontaktu z dziećmi oraz światem i pozbawia wszelkich wygód, a teraz sprowadza do Winchesteru i obsypuje tym, czego mnie pozbawił. Ale zapewniam cię: nigdy nie dostanie Akwitanii, jeśli taka jest jego cena. Wolę wrócić do Sarum. Wolę umrzeć.\n– Alienor… – Izabela błagalnie wyciągnęła rękę.\n– Nie patrz tak na mnie! – burknęła Alienor, po czym wzięła głęboki oddech, żeby się uspokoić. – Chwała ci za to, żeś mnie zbudziła – dodała łagodniej. – Może nie jestem gotowa na spotkanie z Henrykiem, ale dzieci pragnę ujrzeć niezwłocznie.\nWłaśnie zjadła chleb z miodem na śniadanie, gdy zjawili się Jan z Joanną i piastunkami oraz dzieci Izabeli, ich czworo kuzynów. Serce zadrżało Alienor w piersi, gdyż z trudem rozpoznała syna i córkę, których pożegnała w Sarum przed dwoma laty. Mieli odpowiednio lat dziewięć i dziesięć, co nadal czyniło ich dziećmi, ale już tylko krok dzielił ich od dorosłości.\nJan pierwszy wystąpił naprzód i ugiął kolano.\n– Pani matko – powiedział. Joanna dygnęła i wymamrotała to samo. Włosy miała zaplecione w lśniący warkocz, jasnobrązowy, przetykany kasztanowym odcieniem ojcowskiej rudości.\nAtmosfera była napięta do granic wytrzymałości. Tknięta nagłym porywem Alienor porzuciła oficjalny ton i przygarnęła dzieci do serca.\n– Ależ wyrośliście! – Łzy cisnęły się nieubłaganie. – Tyle czasu minęło, ale codziennie o was myślałam i modliłam się, by znów was zobaczyć!\n– My również się modliliśmy, mamo – rzekł Jan z otwartym i niewinnym wyrazem twarzy.\n– To prawda – potwierdziła Izabela. – Nigdy nie musiałam im przypominać.\nAlienor wytarła oczy mankietem, po czym zaciągnęła Jana i Joannę do wnęki okiennej, żeby ochłonąć. Wreszcie poczuła się na siłach powitać ze spokojem syna i trzy córki Izabeli, ta gromadka także bardzo wyrosła. Wilhelm, rówieśnik Jana, zawarł z nim przyjaźń, która wiązała się z ciągłymi przepychankami, umacniającymi ich więź przeciwko całemu światu. Bella, najstarsza córka Izabeli, w podobnym do Joanny wieku, odziedziczyła alabastrową cerę i piękne zielone oczy po dziadku Gotfrydzie, hrabim Anjou, słynącym z urody.\n– Złamie niejedno serce. – Alienor się uśmiechnęła. – Już ją zaręczyliście?\nBella pokraśniała na taki komplement, lecz nadal stała ze skromnie spuszczonym wzrokiem.\n– Chcemy, żeby jeszcze podrosła i dokonała wyboru.\nAlienor uniosła brwi.\n– A jeśli zakocha się w podkuchennym lub złotoustym minstrelu bez grosza przy duszy?\nIzabela machnęła ręką.\n– Są pewne granice, rzecz jasna, ale nie odbierzemy jej prawa głosu. Z jej siostrami postąpimy podobnie.\n– Co na to Amelin?\n– Przyznaje mi rację. Zostało mnóstwo czasu, poza tym jeszcze nikt nie złożył nam propozycji nie do odrzucenia.\nAlienor milczała. Jak na swoje przywiązanie do konwenansów, w kwestii rodziny i serca Izabela bywała uparta i krnąbrna. Niektórzy nazwaliby ją odważną i wierną własnym przekonaniom, inni – pobłażliwą i głupią. Rozumiała, dlaczego Amelin nie oponował. Przyrodni brat Henryka rządził w domu łagodną ręką, ale władzę miał absolutną i nie kwapił się tego zmieniać, wydając córki za mąż w młodym wieku i narażając na wpływ innych mężczyzn. Córki Alienor znalazły mężów, jeszcze zanim weszły w wiek dojrzewania, w imię sojuszy politycznych; na Izabeli i Amelinie ciążyła mniejsza odpowiedzialność.\nPosłyszała podniesione męskie głosy i po chwili do komnaty wpadli jej starsi synowie z ojcem, wnosząc świeży zapach z dworu, aż zaiskrzyło w powietrzu. Wszyscy czterej zaśmiewali się do rozpuku, ponieważ ulubiony terier Henryka porwał zdobioną klejnotami futrzaną czapkę biskupa Ely, by następnie rozerwać ją na strzępy za stajnią.\nSpojrzenie Alienor powędrowało do Ryszarda, jej następcy. Kochała wszystkich synów, ale Ryszard zajmował szczególne miejsce w jej sercu. Hrabia Poitou, przyszły książę Akwitanii. Jego złocistorude włosy zdawały się wręcz płonąć, oczy nosiły barwę bławatków i był najwyższy spośród nich wszystkich.\nSpoważniał i przykląkł u stóp matki, aby ją powitać i przyjąć pocałunek pokoju. Alienor odprawiła ten rytuał, aby zachować godność, choć uczucia wezbrały w niej niczym spieniony nurt rzeki. Wymienili spojrzenia pełne spraw, o których nie ważyli się mówić w obecności Henryka i pozostałych.\nRyszard wstał i ustąpił miejsca swemu bratu Gotfrydowi, o rok młodszemu, o brązowych włosach i drobniejszej budowie. W przyszłości miał rządzić Bretanią, z której dziedziczką Konstancją był zaręczony. Z natury skryty, na swej otwartej z pozoru twarzy skrywał myśli, płynące pod spodem.\n– Pani matko. – Ujął jej dłoń i przycisnął sobie do czoła. Zachowywał się ujmująco, ale wzrok miał czujny i nieprzenikniony.\nHarry serdecznie ucałował matkę i krzepiąco uścisnął jej dłoń.\n– Lepiej ci, mamo?\n– Nałożyłam zbroję – odpowiedziała w przypływie dobrego humoru. Czy lepiej się czuła? Może inaczej: była gotowa do boju.\n– To dla ciebie. – Wysypał jej na dłoń pół tuzina barwnych klejnotów, w tym sporej wielkości ametyst z dwiema przewierconymi dziurkami; z jednej zwisały strzępy wiewiórczego futerka. – Resztki łupu, tylko nie mów biskupowi Ely. – W oczach zatańczyły mu roześmiane iskierki.\nAlienor ścisnęła je w dłoni: wiedziała, że są cenne i mogą się przydać. Henryk nie odważy się ich odebrać na oczach tylu świadków, na tym polegał fortel. Schowała dar w szkatułce, po czym odwróciła się sztywno, by stanąć oko w oko z mężem, który rozmyślnie puścił synów przodem, aby obserwować jej reakcję. Nie dygnęła, a on się nie skłonił.\n– Mam nadzieję, że spokój i samotność wyszły ci na dobre, pani. – W jego oczach błysnęła stal.\n– W rzeczy samej. Miałam czas przemyśleć wiele spraw i ujrzałam je w innym niż dotąd świetle.\n– Miło mi to słyszeć. Jak widzisz, doszedłem do porozumienia z naszymi synami i nie widzę przeszkód, abyśmy mogli żyć razem w pokoju.\nAlienor widziała istotne przeszkody, ale zmilczała.\n– Dwór oczekuje cię w wielkiej sali, jeżeli nie masz nic przeciwko temu.\n– A gdybym miała?\n– Chyba oboje znamy na to odpowiedź – odpowiedział uprzejmie, wciąż z tym samym nieprzejednanym spojrzeniem.\nNie chciała go dotykać, zmusiła się jednak, aby oprzeć mu dłoń na rękawie i ruszyć u jego boku ze świadomością, że jemu również ta bliskość doskwiera, chodzi mu tylko o pokazanie swojej władzy. Postanowiła podjąć grę, dopóki nie odkryje, co on knuje, a potem się zastanowi.\n1. Pałac w Sarum, Wiltshire, kwiecień 1176\n2. Zamek Winchester, kwiecień 1176\n3. Zamek Winchester, sądy wielkanocne, kwiecień 1176\n4. Zamek Winchester, sądy wielkanocne, kwiecień 1176\n5. Zamek Winchester, sądy wielkanocne, kwiecień 1176\n6. Zamek Winchester, sądy wielkanocne, kwiecień 1176\n7. Pałac w Sarum, sierpień 1176\n8. Zamek Winchester, wrzesień 1176\n9. Pałac w Sarum, lipiec 1177\n10. Pałac w Sarum, zima 1178\n11. Zamek Winchester, kwiecień 1179\n12. Pałac w Sarum, listopad 1179\n13. Pałac w Sarum, czerwiec 1180\n14. Zamek Lewes, Sussex, lipiec 1181\n15. Zamek Winchester, listopad 1181\n16. Zamek Winchester, wrzesień 1182\n17. Zamek Winchester, kwiecień 1183\n18. Katedra w Rouen, wrzesień 1183\n19. Rouen, wrzesień 1183\n20. Zamek Winchester, lipiec 1184\n21. Zamek Windsor, styczeń 1185\n22. Warownia w Domfront, Boże Narodzenie 1185\n23. Woodstock, sierpień 1186\n24. Zamek Winchester, kwiecień 1187\n25. Pałac w Sarum, jesień 1188\n26. Pałac w Sarum, lipiec 1189\n27. Opactwo Amesbury, sierpień 1189\n28. Westminster, wrzesień 1189\n29. Nonancourt, Normandia, marzec 1190\n30. Pampeluna, Nawarra, wrzesień 1190\n31. Alpy, zima 1190–1191\n32. Reggio, Italia, marzec 1191\n33. Bures, Normandia, Boże Narodzenie 1191\n34. Pałac westminsterski, Boże Narodzenie 1192\n35. Pałac westminsterski, luty 1193\n36. Pałac westminsterski, lato 1193\n37. Southampton, grudzień 1193\n38. Zamek Winchester, kwiecień 1194\n39. Opactwo Fontevraud, lato 1194\n40. Opactwo Fontevraud, kwiecień 1199\n41. Opactwo Fontevraud, kwiecień 1199\n42. Rouen, lato 1199\n43. Pałac w Poitiers, zima 1199\n44. Burgos, Hiszpania, wiosna 1200\n45. Opactwo Fontevraud, lato 1200\n46. Opactwo Fontevraud, czerwiec 1202\n47. Zamek Mirebeau, Poitiers, czerwiec 1202\n48. Opactwo Fontevraud, kwiecień 1203\n49. Opactwo Fontevraud, kwiecień 1204\nEpilog. Opactwo Fontevraud, kwiecień 1205


Jack Ma, założyciel Alibaba Group, został ukarany przez chińskie władze. Twórca AliExpress otrzymał karę finansową w wysokości 2,75 mld dolarów ze względu na nadużywanie przez firmę pozycji na rynku.\nCzemu twórca AliExpress został ukarany\nJakie było tło do wszczęcia kontroli\nCo o karze sądzą eksperci\nAliExpress w tarapatach\nJack Ma, twórca takich gigantów jak Alibaba oraz AliExpress ma spory problem. Według portalu o2.pl, Jack Ma znalazł się na celowniku chińskiego rządu zaraz po tym jak, zaczął krytykować chiński rząd i przepisy dotyczące banków.\nTwórca AliExpress nie pokazuje się w przestrzeni publicznej od października 2020 r. Business Insider przypomina, że jego zaplanowany występ w telewizji również został odwołany, a sam biznesmen wygłosił w styczniu krótkie oświadczenie.\nJednocześnie jego zniknięcie rozbudziło spekulacje o ewentualnym aresztowaniu. Zamówienia rządowe złożone Alibaba Group również zostały cofnięte.\nChińska agencja państwowa ds. regulacji rynku we wnioskach z kontroli podkreśliła, że Alibaba Group nadużywała swojej pozycji dominującej oraz złamała przepisy antymonopolowe.\nZdaniem agencji ds. regulacji rynku, Alibaba Group miała nakładać na sprzedawców kary, gdy ci oferowali swoje produkty na kilku platformach. Finalnie twórcy AliExpress wymuszali na sprzedawcach dostosowanie się do zasady "wybierz jedną z dwóch".\nTwórca AliExpress musi zapłacić potężną karę\nKara nałożona na twórcę AliExpress jest gigantyczna i wynosi 2,75 mld dolarów. Kara wynosi 4 proc. dochodów Alibaba Group z 2019 r.\nChiński gigant wydał w sprawie oświadczenie. BI informuje, że spółka podkreśliła, że postara się, aby jej działania były zgodne z chińskim prawem. Alibaba Group przyjęła karę w obecnym kształcie.\nZdaniem Louisa Tse, dyrektora zarządzającego oddziałem Wealthy Securities w Hongkongu, kara nałożona na Alibaba Group jest w pełni zasadna. Podkreślił, że jest to jedno z najważniejszych orzeczeń antymonopolowych w Chinach.\nCytowany przez o2.pl powiedział, że może być ona punktem odniesienia dla przedsiębiorców, którzy przepisów antymonopolowych nie przestrzegają. Podkreślił, że ta sprawa może zamknąć sprawę antymonopolu w Chinach.


Salinas del Almiron Resort & Spa Termal Guichon - Noclegi.pl\nNoclegi Guichón >\nHotel Guichón >\nRuta 90 km 82,300 Termas de Almirón , 60100 Guichón (Urugwaj)\nSalinas del Almiron Resort & Spa Termal Guichon ×\nPokoje, usługi Salinas del Almiron Resort & Spa Termal Guichon wita wszystkich gości w Guichón w swoich 60 komfortowych pokojach w których mogą się oni zatrzymać. Hotel posiada własną restaurację, w której możesz również spróbować doskonałych lokalnych posiłków. Zalecamy spróbowowanie jednego z relaksacyjnych zabiegow dostępnych w hotelu, basen zewnętrzny również będzie do Państwa dyspozycji. Świetną okazją do uprawiania sportu mogą stać się lokalne siłownie. Polecamy wykożystanie okazji jaką daje wypożyczenie sali konferencyjnej, szczególnie dla klientow z korporacji. W sejfie możesz przechować swoje kosztowności. Dzięki działającej klimatyzacji we wszystkich pokojach, możesz się łatwo odświeżyć w ciepłe letnie dni (prosimy zajrzyj do arkusza informacyjnego aby zobaczyć czy posiada klimatyzację). Hotel oferuje bezprzewodowy dostęp do Internetu (WiFi) bez naliczania dodatkowych opłat, dlatego możesz być online przez cały czas pobytu. Możesz znaleźć dokładną listę usług dostarczanych przez Salinas del Almiron Resort & Spa Termal Guichon (zawierają również te wymagające dopłaty) i dokładne wyposażenie pokoi w informatorze poniżej, oraz w informatorze konkretnego pokoju.\nSalinas del Almiron Resort & Spa Termal Guichon - informacje o pokojach - informacje o pokojach\n« Więcej obiektu w Guichón\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Salinas del Almiron Resort & Spa Termal Guichon


Konrad Wągrowski ‹WMFF, dzień trzeci. Raj konsumenta i american nightmare› – Esensja\nDziś dobry dzień, pod znakiem analiz schorzeń współczesnej zachodniej cywilizacji. Podróżowałem dziś od opętanych norweskich konsumentów, poprzez zagubionych w Matriksie szwedzkich rozwodników, kończąc na podróżujących amerykańskich nieudacznikach.\nJeszcze mi się tak na festiwalu nie zdarzyło, by szczerze znienawidzić cały zestaw reklam już trzeciego dnia festiwalu. Myślę, że zasługują na osobna recenzje, ale zrobię to przy okazji mniej bogatego w seanse dnia (czyli zapewne jutro, kiedy to zaplanowałem tylko jeden film). Niedługo pewnie trzeba będzie wprowadzić program celowego spóźniania się na seanse – w sumie miejsca w pierwszym rzędzie wcale nie są takie złe. Całe szczęście, że komplet dzisiejszych filmów był zupełnie przyzwoity i pozwolił zapomnieć o reklamach.\nAha – co ciekawe piłkarze Kazachstanu z wczoraj nie przypominali Kazachów Brata Sagdiyeva. Dziwne. Mówię tu oczywiście o podobieństwie fizycznym, bo pod względem gry obydwie drużyny wyglądały rzecz jasna, jakby trafiły na boisko prosto z programu satyrycznego.\nTytuł Kłopotliwy człowiek\nTytuł oryginalny Den Brysomme mannen\nZdjęcia John Christian Rosenlund\nScenariusz Per Schreiner\nObsada Trond Fausa Aurvaag, Petronella Barker, Per Schaaning\nMuzyka Ginge Anvik\nDobra norweska satyra na konsumpcjonizm z fantastyką w tle. Akcja toczy się w mieście, które jest absolutnym marzeniem konsumentów (a właściwie producentów). Ludzie spędzają czas na chodzeniu do nieangażującej pracy (sam szef zachęca do wydłużania sobie przerwy na lunch), a czas wolny spędzają na przeglądaniu katalogów sklepów meblarskich i dekoracji wnętrz, dyskutowaniu o tym ze znajomymi. Czasem gokarty czy wyprawa do restauracji. Życie uczuciowe sprowadza się do wspólnych spacerów, kolacji w atrakcyjnych wnętrzach i dość mechanicznego seksu w każdy wieczór. Wszyscy wyglądają jakby zeszli z okładek kolorowych czasopism – uśmiechnięci, pogodni, pozytywnie nastawieni. Nikt nie burzy idylli – nawet dzieci w tym świecie nie przeszkadzają realizować marzeń dorosłych o większym domu czy nowej kuchni. Czasem jednak widać jakieś zwłoki, najprawdopodobniej samobójcy, ale nikt się tym specjalnie nie przejmuje, zresztą wszystko szybko znika. Do takiego świata przybywa – nie wiadomo skąd – Andreas, mężczyzna w średnim wieku i dość szybko wpasowuje się w tę rzeczywistość – znajduje sobie mieszkanie, pracę, dom, partnerkę życiową, potem następną. Do czasu jednak.\nPobrzękują tu z jednej strony echa „THX 1138” George’a Lucasa, bardziej może „Fahrenheita 451” Bradbury’ego. Ale całość jawi się przede wszystkim jako wizja życia pośmiertnego, raju dla współczesnego człowieka (lepiej rzec – konsumenta) – możliwość ciągłego realizowania swych potrzeb posiadania, brak nerwów i stresów związanych z jakimiś głębszymi emocjami. Jak stwierdza jeden z bohaterów filmu – większość w tym świecie jest szczęśliwa. Raj to nie aniołki i gra na harfie. Raj to katalogi Bo Concept, Ikei (nieprzypadkowo film pochodzi ze Skandynawii) i nieograniczone możliwości zakupu dóbr z tych katalogów. Swoja drogą ciekawe, czy DVD tam też mają bez ograniczeń?\nBardzo ładnie to wszystko sfotografowane, intrygujące, momentami zaskakujące, z przebłyskami pierwszorzędnego czarnego humoru, pozostawiające pole do własnych interpretacji – seans bez wątpienia udany.\n‹Co drugi tydzień›\nTytuł Co drugi tydzień\nTytuł oryginalny Varannan vecka\nReżyseria Felix Herngren, Måns Herngren, Hannes Holm, Hans Ingemansson\nScenariusz Felix Herngren, Måns Herngren, Hannes Holm, Hans Ingemansson\nObsada Felix Herngren, Måns Herngren, Cecilia Frode, Anja Lundkvist\nMuzyka Adam Nordén\nPozostajemy w Skandynawii, choć przenosimy się do Szwecji. Ale znów temat właściwy dla Skandynawów – rozwody. Oglądamy perypetie grupki bohaterów, z których część jest już po rozwodzie, część w trakcie, a część jeszcze przed – ale zważywszy na fakt, że rozwody są coraz powszechniejsze, pozytywnie postrzegane i najwyraźniej dobrze wpływające na samopoczucie – najprawdopodobniej takowy wkrótce się przydarzy. Film delikatnie wyszydza to podejście, ale też jest swego rodzaju kronika powstałej nowej obyczajowości – błyskawicznych zmian partnerów, ciągłego poszukiwania nowych osób, częstych romansów, dzieci przyzwyczajonych do otrzymywania prezentów od dwóch par rodziców, czy też – w skrajnej wersji – rozwodników pozostających w przyjaźni i planujących kolejne dziecko. Choć rozwód jest już czymś tak powszechnym i akceptowalnym, że warto do rozwodników kierować nowe produkty w kampaniach marketingowych, jednak pointa nadal pozostaje o dziwo pochwałą stałego związku. Film przegadany, w klimacie mocno Allenowski, ale nie tak dowcipny i inteligentny. Bonusowo kilka przyzwoitych parodii reklam skierowanych do rozwodników i niezły żart matriksowy (niebieska pigułka – wracasz do żony i zapominasz o wszystkim, czerwona – rozstajesz się z nią i poznajesz czym jest prawdziwe życie po rozwodzie).\nTytuł Mała Miss\nTytuł oryginalny Little Miss Sunshine\nObsada Abigail Breslin, Greg Kinnear, Paul Dano, Alan Arkin, Toni Collette, Steve Carell, Julio Oscar Mechoso\nMuzyka Mychael Danna, Devotchka\nKolejna z cyklu amerykańskiej serii komedii o życiowych nieudacznikach, którym w życiu poszło nie tak, jak oczekiwali, a american dream okazał się american nightmare – w niezłej obsadzie z niezawodnym w takich rolach Stevem Carelem i dobrze się do trendu dopasowującymi Gregiem Kinnearem i Toni Collette (plejada dobrych aktorów świetnej formie to z pewnością atut „Małej miss”). Amerykańska rodzina boryka się z szeregiem problemów. Na wstępie finansowych, bo choć ojciec rodziny prowadzi kursy doradztwa jak zwyciężać w życiowych sytuacjach, jego wykłady słucha tylko garstka słuchaczy, a potencjalny sponsor wycofuje się. Dziadek rodziny jest, mimo swego wieku, perwersyjnym narkomanem, syn czyta Nietschego i złożył śluby milczenia, a wuj, specjalista od Prousta, właśnie został przywieziony do domu po nieudanej próbie samobójczej (nieszczęśliwie zakochał się w swym studencie, który wybrał jednak jego największego akademickiego rywala). Normalną osobą wydaje się być jedynie 7-letnia córeczka, która, pomimo brzuszka i wielkich okularów, zwycięża w lokalnym dziecięcym konkursie piękności. Dla niej właśnie cała rodzina wyrusza zdezelowanym samochodem do Kalifornii, aby wziąć udział w ogólnostanowej edycji. Zaczyna się klasyczne kino drogi.\nMamy tu i satyrę z kursów mówiących jak sobie radzić w życiu („są tylko dwa rodzaje ludzi – przegrani i zwycięzcy”, opowiada typowy loser) i niezłe żarty z tak popularnych w USA wyborów miss wśród małych dziewczynek. Film przypomina „Bezdroża” (choć nie jest tak śmieszny i błyskotliwy, w sumie jednak jego wymowa jest też bardziej ponura), ale też filmy z cyklu opowieści o rodzinie Clarka Griswalda (choć z innym raczej poczuciem humoru). Momentami bywa bardzo zabawnie (zwłaszcza w doskonałym finale), ale jest to zawsze śmiech przez łzy. Jak to w tym cyklu bywa nie dostajemy już prostej opowieści ku pokrzepieniu serc, jak to mobilizacja i dobre chęci pozwala pokonać wszelkie przeciwności. Bohaterowie z drogi wracają może nie zwycięscy, ale na pewno bardziej siebie akceptujący – i właściwie tylko to są w stanie osiągnąć. Ale dobre i to.


BWO 25.03.2020 20:00\nCzasami wydaje nam się, że temat koronawirusa jest bardzo odległy, szczególnie gdy bezpiecznie siedzimy w domu i nic nam nie zagraża. Przerażające obrazki z Włoch są jednak prawdziwe. Przekonał się o tym aktor "M jak miłość". Tadeusz Chudecki stracił bliską osobę, która była zakażona.\nFacebook/ Tadeusz Chudecki, Ilona Łepkowska\nTadeusza Chudeckiego kojarzymy głównie z roli Henia w serialu "M jak miłość". Zagrał również w historycznej produkcji Telewizji Polskiej, "Korona królów", w której wcielał się w Podskarbiego. Zawsze radosny i z poczuciem humoru aktor nie miał ostatnio jednak dobrych wieści dla fanów. Mężczyzna poinformował, że w wyniku zakażenia koronawirusem zmarł jego szwagier, mieszkaniec Włoch. Chudeckiego w trudnych chwilach wsparła Ilona Łepkowska.\nZobacz wideo Produkcja\nTadeusz Chudecki przez koronawirusa stracił szwagra\nAktor przekazał smutną wiadomość za pomocą Facebooka. Wyznał, że Włochy od wielu lat są jego drugim domem, a sytuacja, która teraz ogarnęła Italię, jest niestety bardzo poważna. Pan Tadeusz kilka dni temu dowiedział się o śmierci swojego szwagra, Albina. Kolejny członek rodziny trafił natomiast do szpitala z gorączką. Chudecki prosi o wsparcie i modlitwę.\nItalia - moja druga ojczyzna cierpi i umiera. Przedwczoraj na koronawirusa zmarł mój szwagier, Albino. Dzisiaj rano dowiedziałem się, że drugi brat, Giovanni, został w nocy zabrany z wysoką temperaturą do szpitala w Mantui. Kto się potrafi modlić, niech się modli, kto ma inne sposoby, niech wysyła dobrą energię i życzliwe myśli. Wspomagajmy się i ratujmy.\nAktor skierował apel do wszystkich Polaków, którzy do tematyki koronawirusa podchodzą dość lekceważąco, uważając, że ryzyko zakażenia jest minimalne.\nMoja szwagierka powiedziała mi dzisiaj: Taddeo, jeżeli jesteś jeszcze zdrowy, błagam, noś maseczkę i rękawiczki. To bardzo ważne! - napisał Chudecki.\nPod opublikowanym postem pojawiło się mnóstwo słów wsparcia dla pana Tadeusza. Kondolencje złożyła również Ilona Łepkowska.\nAktorowi życzymy dużo siły, a wszystkim tym, którzy bagatelizują problem pandemii - zdrowego rozsądku.\nAktor "M jak miłość" o zachowaniu Muchy: PROSTACKIE, CHAMSKIE\nAktor "M jak miłość" ma ochotę na seks i... modlitwę


Wysokiej jakości biżuteria srebrna | Treść widoczna\nKażda kobieta pragnie kazdego dnia wyglądać wyjątkowo i niepowtarzalnie. Zdecydowanie nieodzownym elementem każdego stroju jest biżuteria srebrna. Jakiś czas temu niezwykłą popularnością cieszy się biżuteria sztuczna, jednakże są to tak realnie produkty dla małolat.\nŻadna, elegancka dziewczyna z klasą nie będzie wszakże nosiła sztucznej biżuterii. Lepiej jest mieć dwa lub trzy wspaniałe komplety srebrnej biżuterii, niż kilkanaście kompletów biżuterii sztucznej. Nieduży wisiorek srebrny zawsze znacznie lepiej podkreśli naszą urodę, niż ogromny sznur sztucznych korali.\nBardzo wysokiej jakości biżuteria srebrna jest oferowana w każdym salonie jubilerskim. Możecie również kupić interesujące srebrne kolczyki lub bransoletki przez internet. Obecnie wiele sklepów e-commerce decyduje się na sprzedawanie bardzo wysokiej jakości wyrobów ze srebra. Nabywając przez internet możecie liczyć nie tylko na niższe ceny, ale także wyższą jakość oferowanych produktów w porównaniu z ofertą dostępną w stacjonarnych sklepach z biżuterią srebrną. Sklepy internetowe z biżuterią srebrną oferują najczęściej o wiele większy wybór towarów. Znajdziecie także sporo modeli całkowicie unikatowej biżuterii, która została od samego początku zaprojektowane i ręcznie utworzona przez artystę. Taka biżuteria na pewni zachwyci każdego, dosłownie najbardziej wymagającego konsumenta. Internetowe sklepy oferują więc o wiele w dodatku ciekawych i różnorodnych sposobów, niż ich stacjonarne odpowiedniki, dlatego zdecydowanie warto analizować tą alternatywę.\nPolecamy: biżuteria srebrna.


Humana - Mleko dla niemowląt, żywienie niemowląt - Rozgrzewające napoje dla dzieci na jesień i zimę\nHumana - Mleko dla niemowląt, żywienie niemowląt Porady Organicznie od małego Rozgrzewające napoje dla dzieci na jesień i zimę\nJeśli chodzi o menu dziecka podczas kolejnych pór roku, istnieje pewna prosta i oczywista zasada, o której jednak nie wszyscy rodzice pamiętają: „latem – chłodniejsze, zimą – cieplejsze”. Zasada ta dotyczy również napojów. Rozgrzane od środka dziecko będzie wolniej marzło podczas spacerów. Tym samym jest mniejsze prawdopodobieństwo, że się przeziębi. Po powrocie warto ponownie podać dziecku coś ciepłego. Jeśli nie zdążyło jeszcze zgłodnieć – może to być rozgrzewający napój.\nDla rozgrzania organizmu znaczenie ma nie tylko temperatura napojów, ale też ich jakość. W diecie dziecka, szczególnie jesienią i zimą, powinno się unikać napojów zawierających cukier. Zbyt duża ilość cukru i słodyczy wpływa na obniżenie odporności dziecka, między innymi dlatego, że węglowodany pogarszają kondycję błon śluzowych organizmu. W rezultacie ułatwiają atak drobnoustrojów. Organizm dziecka obciążają również sztuczne dodatki – barwniki i aromaty, osłabiając jego siły obronne.\nDlatego w sezonie jesienno-zimowym warto zadbać nie tylko o szczególną jakość pokarmów (o czym się już dość sporo pisze), ale również napojów. Oto kilka dobrych podpowiedzi.\nZiołowe herbatki BIO\nJeśli chcesz w chłodne dni podać dziecku rozgrzewającą herbatę, unikaj czarnych herbat, które nie są wskazane dla maluchów. Zamiast tego sięgaj po herbatki ziołowe BIO dla dzieci – tworzone wyłącznie z ekologicznych owoców i ziół. Nie znajdziesz w nich ani chemii, ani cukru, ani sztucznych substancji słodzących. Ich naturalną słodycz podkreślają odpowiednio dobrane mieszanki suszonych owoców i ziół. Przykładem takich herbat, idealnych dla maluszków na nadchodzące chłody jest linia herbatek ziołowo-owocowych Apotheke.\nCiepłe kakao dla dzieci na chłodne dni\nJest kakao i kakao. Wybierając je dla dziecka dbaj o to, aby było naprawdę wysokiej jakości. Najlepsze kakao dla dzieci lub czekolada na gorąco powinny zawierać składniki organiczne – znacznie bogatsze w wartości odżywcze niż te produkowane masowo. Naturalnie czyste, prawdziwe kakao przygotowane z dodatkiem zdrowego zamiennika cukru (np. ksylitolu, stewii lub miodu dobrej jakości), potrafi skutecznie rozgrzać i odżywić organizm, m.in. dzięki temu, że zawiera sporo żelaza. Godne polecenia są np. napoje Pizca del Mundo – pierwszej polskiej marki z produktami ekologicznymi opatrzonymi logo fair trade, serwującej maluchom czekolady na gorąco w wersji klasycznej, orzechowej, korzennej, karmelowej, miętowej i malinowej.\nKarob – co to jest i z czym to się je?\nKarob czyli szarańczyn strąkowy lub drzewo świętojańskie jest jeszcze stosunkowo mało znany w Polsce. Karob można kupić w postaci proszku, smakiem i wyglądem przypominającego osłodzone kakao. Dlatego też owoce szarańczynu strąkowego używane są jako substytut kakao, głównie ze względu na bardzo niską zawartość tłuszczu, hipoalergiczność oraz brak kofeiny.\nKarob dostarczy organizmowi dziecka cennych witamin i minerałów, wspierając jego odporność. Jest też idealnym zamiennikiem dla wszystkich dzieci uczulonych na kakao.\nDla maluszków, które ukończyły 1. rok życia polecamy Karob Jasny marki Bio Planet – idealny zarówno na problemy grypowe czy trawienne, jak też jako komponent jesiennych i zimowych napojów oraz dań.\nW okresie jesienno-zimowym dziecko jest narażone na przeziębienia nie tylko z powodu niskich temperatur za dworze. Równie istotną przyczyną jest fakt, że naokoło mnóstwo osób jest chorych. Drobnoustroje chorobotwórcze, szczególnie wirusy unoszą się w powietrzu, osiadają na sprzętach i zabawkach. Są wszechobecne: w żłobkach, przedszkolach, sklepach. Jednak poprzez odpowiednią dietę, w tym wysokiej jakości napoje pozbawione chemii, możemy wzmacniać odporność naszego szkraba i zmniejszać ryzyko przeziębienia.\nWymienione napoje oraz wiele innych produktów, idealnych na chłodne dni dla maluchów, znajdziesz w renomowanym sklepie Kidy.pl


Rękawice wielofunkcyjne L - Rękawice - Castorama\nKod: 742002 Porównaj Do porównania\nRękawice wielofunkcyjne L umożliwią Ci wykonanie nawet najbardziej uciążliwych prac w gospodarstwie domowym. Należą do nich zmywanie naczyń, pranie ręczne lub czyszczenie urządzeń sanitarnych. Dzięki nim zabezpieczysz swoje dłonie przed działaniem szkodliwych czynników zawartych w produktach gospodarstwa domowego. Jeżeli nie masz przeciwwskazań uczuleniowych, stanowią dla Ciebie doskonały wybór.\nWymiary produktu dł. ściągacza 110 mm; dł. produktu 300 mm\nNr referencyjny DG15\nRękawice wielofunkcyjne L są wykonane z lateksu i zapewniają Ci wygodę w pracach domowych. Można je dostosować do różnych rozmiarów dłoni. Ich zadanie polega na zapewnieniu Ci najlepszej ochrony podczas nawet najbardziej niewdzięcznych domowych czynności. Jeżeli nie jesteś uczulony na produkty lateksowe, wybór rękawic wielofunkcyjnych jest dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem. Są wodoodporne i dlatego doskonale sprawdzą się podczas zmywania, prania oraz sprzątania na mokro. Skóra rąk jest pozbawiona naturalnej ochrony, dlatego stworzono rękawice wielofunkcyjne L, żeby skutecznie chronić Twoje ręce przed wysuszeniem i zniszczeniem. Rękawice gospodarcze występują w charakterystycznym żółtym kolorze, dzięki temu odróżnisz je od innych rodzajów tego produktu.


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania - PDF Free Download\nDownload "4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania"\n1 CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BATRAFEN, 10 mg/ml, płyn na skórę 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml płynu na skórę zawiera 10 mg cyklopiroksu z olaminą (Ciclopiroxi olaminum) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Płyn na skórę. 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE 4.1 Wskazania do stosowania Wszystkie rodzaje grzybic skóry. 4.2 Dawkowanie i sposób podawania Do stosowania na skórę. Dawkowanie Produkt leczniczy Batrafen stosuje się zazwyczaj dwa razy na dobę. Produkt leczniczy należy nanieść na chorobowo zmienione miejsca na skórze i delikatnie wetrzeć. Sposób podawania Leczenie produktem leczniczym Batrafen należy kontynuować do czasu ustąpienia zmian skórnych (zazwyczaj dwa tygodnie). Aby zapobiec nawrotom grzybicy zaleca się kontynuowanie leczenia przez kolejne 1 do 2 tygodni po ustąpieniu objawów klinicznych. 4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cyklopiroks z olaminą lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, Okres karmienia piersią. Otwarte rany. Nie stosować do oczu. 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Stosowanie produktu leczniczego u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku poniżej 6 lat powinno być ograniczone do przypadków, w których jest to bezwzględnie konieczne. Chronić oczy i skórę wokół oczu oraz błony śluzowe przed kontaktem z produktem leczniczym. Należy ściśle przestrzegać zaleceń higienicznych zalecanych przez lekarza. 1\n2 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie zgłaszano interakcji pomiędzy cyklopiroksem z olaminą a innymi produktami leczniczymi. 4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Produktu leczniczego Batrafen, płyn na skórę nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że lekarz uzna, że korzyści dla matki i dziecka wynikające z zastosowania produktu leczniczego przewyższają możliwe ryzyko. Podobnie jak w przypadku stosowania innych produktów leczniczych, leczenie produktem leczniczym Batrafen w okresie ciąży może być przeprowadzone tylko po bardzo dokładnej ocenie korzyści z zastosowania leku w stosunku do ryzyka w tej grupie pacjentów. Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania cyklopiroksu z olaminą u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu lub przebieg porodu. Badania na zwierzętach dotyczące wpływu na rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy cyklopiroks z olaminą przenika do mleka matki, dlatego nie należy stosować produktu leczniczego w okresie karmienia piersią. 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Batrafen nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. 4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania jest określona jako bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 do < 1/10), niezbyt często (> 1/1000 do < 1/100), rzadko (> 1/ do < 1/1000) lub bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej - Rzadko alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, przemijające, miejscowe reakcje skórne (swędzenie lub lekkie pieczenie skóry), które mogą wskazywać na występowanie reakcji nadwrażliwości. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, Warszawa, tel.: , faks: , Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego w Polsce. 4.9 Przedawkowanie Nie ma doświadczeń dotyczących przedawkowania cyklopiroksu z olaminą. Nie należy spodziewać się ogólnych działań niepożądanych w przypadku zastosowania leku na dużej powierzchni lub po zbyt częstej aplikacji leku. 2\n3 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwgrzybicze do stosowania miejscowego brak kodu ATC 5.1 Właściwości farmakodynamiczne Cyklopiroks z olaminą jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim zakresie działania. Wyniki badań nad mechanizmem działania leku wskazują, że działanie grzybobójcze cyklopiroksu z olaminą polega na hamowaniu wychwytu substancji niezbędnych do życia przez komórki grzyba i pobudzeniu dyfuzji innych niezbędnych składników komórki. Cyklopiroks z olaminą gromadzi się w znacznym stopniu wewnątrz komórki grzyba, gdzie dochodzi do jego nieodwracalnego połączenia z niektórymi strukturami i organellami, takimi jak: ściana komórkowa, błona komórkowa, mitochondria, rybosomy i mikrosomy. Nie stwierdzono metabolizmu cyklopiroksu z olaminą w komórce grzyba. 5.2 Właściwości farmakokinetyczne W celu określenia stopnia wchłaniania przez skórę, naniesiono na skórę pleców zdrowych ochotników mg znakowanego 14 C cyklopiroksu z olaminą (odpowiednio 0,43 0,52 mg/kg mc.) w postaci 1% kremu, wcierając przez 4. min. W ciągu następnych 6. godzin działania kremu (w tym 5 godzin pod opatrunkiem zamkniętym) stężenie cyklopiroksu z olaminą w surowicy wynosiło do 0,012 μg/ml. W ciągu kolejnych 4 dni nastąpiło wydalenie z moczem od 1,1% do 1,6% zastosowanej na skórę ilości produktu leczniczego. Po podaniu doustnym około 98% dawki jest wydalane z moczem. Pozwala to stwierdzić, że przez skórę jest wchłaniane około 1,3% zastosowanej dawki. Badanie metabolizmu na psach po podaniu doustnym 10 mg znakowanej 14 C cyklopiroksu z olaminą na 1 kg mc. wykazało, że u psów około 75% eliminowanego cyklopiroksu z olaminą jest wydalane w postaci glukuronidów z moczem, a 12% w postaci niezmienionej. Mniej więcej w 6% cyklopiroksu z olaminą jest wydalane w postaci innych metabolitów. 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Ekspozycja na pojedyncze podanie roztworu cyklopiroksu z olaminą o stężeniu 1% w polietylenoglikolu 400 na ogoloną skórę u królika, nie powodowała występowania zaburzeń miejscowych lub ogólnych w ciągu 24 godzin. W badaniach na zwierzętach, przeprowadzonych w celu określenia tolerancji na miejscowe podanie na skórę, stwierdzono że cyklopiroks z olaminą jest dobrze tolerowany. Podawanie do oka królika powodowało podrażnienie. Tolerancję na wielokrotne podawanie na skórę określono w dwóch 20-dniowych badaniach; w jednym badaniu podawano 0,5 ml 1% roztworu cyklopiroksu z olaminą w polietylenoglikolu 400 na skórę ze zmianami skórnymi, a w drugim taką samą ilość cyklopiroksu z olaminą na skórę nieuszkodzoną. Roztwór powodował przemijające, nieznaczne zaczerwienienie skóry nieuszkodzonej oraz bardziej nasilone, utrzymujące się zaczerwienienie skóry ze zmianami. (zaczerwienienie skóry nieuszkodzonej ustępowało w okresie dalszego prowadzenia badania). Przeprowadzono 30-dniowe badanie na królikach i świnkach morskich, którym nakładano roztwór leku na skórę nieuszkodzoną i skórę ze zmianami. Powierzchnia skóry, na którą nakładano lek wynosiła u świnek morskich do 60 cm 2 pc., a u królików do 240 cm 2 pc. Codziennie nakładano odpowiednio u tych zwierząt do 0,5 g i 2 g kremu, zawierającego cyklopiroks z olaminą w stężeniu 1% lub podłoże bez substancji czynnej. 3\n4 Ocena kliniczna, kliniczno-chemiczna oraz badanie histopatologiczne nie wykazały obecności zmian patologicznych, które można byłoby przypisać działaniu substancji czynnej. Przeprowadzono badanie z oceną kliniczną, kliniczno-chemiczną i badaniem histopatologicznym, na królikach i psach, którym podawano roztwór cyklopiroksu z olaminą w polietylenoglikolu 400 o stężeniu 1%, 3% lub 10% na skórę nieuszkodzoną lub skórę ze zmianami. Okres obserwacji wynosił 90 dni u królików oraz 6 miesięcy u psów. Badanie nie wykazało obecności zaburzeń, które można byłoby przypisać działaniu substancji czynnej. W długotrwałym podawaniu doustnie dawki 30 mg/kg masy ciała na dobę u szczurów stwierdzono cechy martwicy mięśnia sercowego, a u psów zmiany patologiczne w sercu i w wątrobie. Po podawaniu leku w dawce 10 mg/kg masy ciała na dobę, która jest wielokrotnie większa od dawki terapeutycznej, stwierdzono dobrą tolerancję u obu gatunków, bez wystąpienia działań niepożądanych. Działanie mutagenne i karcynogenne Wyniki testów dotyczące mutagenności przeprowadzone in vitro oraz in vivo wskazują, że podczas klinicznego stosowania cyklopiroksu z olaminą można wykluczyć działanie mutagenne. Osiemnastomiesięczne badanie na myszach, którym podawano lek na skórę, nie wykazało działania karcynogennego. Toksyczne działanie na reprodukcję Badania przedkliniczne wykazały, że cyklopiroks z olaminą podawany w dużych dawkach (podawanie dopochwowe) nie powodował zaburzeń u zarodków lub płodów. Nie stwierdzono szkodliwego wpływu na płodność lub rozwój pourodzeniowy. U szczurów, którym podawano lek doustnie w dawce 5 mg/kg masy ciała na dobę stwierdzono zaburzenia płodności; nie stwierdzono takich objawów po podawaniu leku w dawce 1 mg/kg masy ciała na dobę. Wykazano, że cyklopiroks z olaminą nie ma działania embriotoksycznego lub teratogennego. Nie wykazano działania toksycznego w okresie okołoporodowym lub poporodowym, jednak nie przeprowadzono badań nad ewentualnymi odległymi następstwami dla potomstwa. 6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Makrogol 400 Alkohol izopropylowy Woda oczyszczona 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Butelka z LDPE z dozownikiem, zamknięta zakrętką z LDPE, zawierająca 10 ml lub 20 ml płynu na skórę, umieszczona w tekturowym pudełku. 4\n5 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania Bez szczególnych wymagań. 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Sanofi-Aventis Deutschland GmbH Bruningstrasse 50 D Frankfurt nad Menem Niemcy 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Pozwolenie nr R/ DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19 kwietnia1993 r. Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 11 października 2013 r. 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 11/2016 5


Wydrukował piosenkę 2Paca w kościelnych śpiewnikach, bo pomylił ją z modlitwą - Skrr.pl | Dla kultury.\nMichał Fitz - 26 grudnia, 2019 26 grudnia, 2019\nHip Hop,News - 26 grudnia, 2019 26 grudnia, 2019 - Dodane przez Michał Fitz\nJednym z założeń rapu było przekazywanie istotnych wartości. To jedna z nielicznych kwestii, która w tym gatunku się nie zmieniła, ponieważ ważne wskazówki i prawdy życiowe (nawet pozornie czerstwe) wciąż są zawierane w wielu numerach. W niektórych przypadkach można nawet stwierdzić, że wierni fani wyznają teksty swoich idoli, wynosząc je do rangi czegoś więcej, niż tylko twórczości. W kawałku „Czarny PR” duetu Bonsoul gościnnie nawija o tym Słoń: „Mam słuchaczy ortodoksów, wciąż cytują mnie jak Talmud”. Choć Poznaniak prawdopodobnie trochę tu hiperbolizuje, okazuje się, że są przypadki, w których rapowe numery faktycznie używane są jako modlitwy.\nGenius przytoczył wcześniej nieznaną sytuację, która miała miejsce trzy lata temu na Sri Lance. W jednym z kościołów w stolicy tego państwa, Kolombo, wierni otrzymali śpiewniki, w których w miejscu modlitwy „Zdrowaś Maryjo” umieszczony został tekst utworu 2Paca „Hail Mary”.\nJeden z księży tamtejszej archidiecezji wytłumaczył potem, że to oczywiście nie był głupi żart, a po prostu błąd. Pomylić miał się młody pracownik drukarni, której zlecono wykonanie śpiewników. W internecie miał on znaleźć tekst do rzeczonej modlitwy, a problem polegał na tym, że po angielsku obydwa utwory, choć jakże od siebie różne, mają ten sam tytuł. Pracownik posłał więc do druku to, co znalazł jako pierwsze. Swoją drogą, podobny błąd mógłby się również wkraść u nas w Polsce. Co by było, gdyby ktoś omyłkowo wydrukował tekst „XI: Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego” Soboty, a w nim gościnny wers Borixona: „666 sku##ysynu precz”?


Tani stół sosnowy prostokątny z ostrymi rogami. Lite drewno.\n> Meble sosnowe>Stoły>Stół sosnowy prostokątny z ostrymi rogami\nStół sosnowy prostokątny z ostrymi rogami wykonany z litego drewna sosnowego, dostępny w dużej gamie różnych wymiarów.\nStół sosnowy prostokątny z ostrymi rogami, tak jak wszystkie nasze meble jest bardzo solidnie wykonany. Wykorzystując do jego produkcji najwyższej jakości drewno i sposobu jego wykonania powoduje, że stół jest zarówno trwały jak i solidny, dzięki czemu może służyć przez wiele lat ciesząc swoim wyglądem jak i trwałością jej użytkowników.\nSpecyfikacja stołu sosnowego prostokątnego z ostrymi rogami\nCharakterystycznym elementem stołu jest prostokątny blat o grubości 2,7 cm z ostrymi krawędziami stołu jak i jego rogami.\nKrzysiek W. 2022-01-14\nZamówiłem duży stół do jadalni, fajne ostre krawędzie, stół solidnie wykonany świetnie się prezentuje.\nCzas oczekiwania około 2 tygodni, jednak z informacji są one robione pod zamówienie.