Najbardziej zwariowana podróż roku. 13,5 tys. km przez Amerykę Południową bez silnika [Ludzie z pasją odc.9]\nrozmawiał Dominik Szczepański 07.05.2014 15:03\n- Na początku lat 90. teren Parku Pumalin w Chile kupił Douglas Tompkins, założyciel firmy outdoorowej The North Face. Napisałem do niego maila z pytaniem, czy mogę przejść przez jego park, bo mam pewien projekt. Dostałem krótką odpowiedź: nie. Czułem, że mnie olano. Postanowiłem spróbować, chociaż mówiono mi, że te lasy są nie do przejścia - mówi Michał Kozok, który w ciągu prawie 10 miesięcy przebył Amerykę Południową bez użycia silnika.\nfot. Michał Kozok\nMichał Kozok w 2002 roku wyjechał do Australii. To miała być kolejna z podróży, ale przedłużyła się i trwa do dziś. W sumie był już w 131 krajach świata. Jego ostatnia wyprawa zaczęła się 20 stycznia 2013 roku i trwała prawie dziesięć miesięcy. Przez ten czas pokonał ponad 13 500 kilometrów. Przebył Amerykę Południową - od najbardziej wysuniętego punktu na południe (Cabo Froward) do najbardziej wysuniętego punktu na północ (Punta Gallinas). Wyprawa była wyjątkowa ze względu na zasadę - Kozok postanowił nie korzystać z pomocy niczego, co ma silnik. Biegł, płynął kajakiem, jechał na wózku z supermarketu, rolkach, trójkołowej hulajnodze, deskorolce, pchał taczkę...\nTen wyczyn został doceniony podczas tegorocznych Kolosów - XVI Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów. Kapituła uznała podróż Kozoka za Wyczyn Roku. W poprzednich latach tę nagrodę dostawali m.in. Krzysztof Starnawski (za dokonanie najgłębszego polskiego nurkowania swobodnego), Janusz Bochenek (za samotną, zimową wędrówkę po lodzie wokół jeziora Bajkał), Jan Mela (za zdobycie w jednym roku, w wieku 15 lat, obu biegunów Ziemi), Marek Klonowski i Tomasz Mackiewicz (za wyczerpujący trawers Mount Logan) czy Piotr Kuryło za (Bieg dla Pokoju” dookoła świata)\nDominik Szczepański: Przebyć Amerykę Południową siłami natury - jak wpadłeś na ten pomysł?\nMichał Kozok: To było w 2004 roku. Dokładnie 15 kwietnia. Płynąłem pasażerskim statkiem Amazonką w Brazylii. W nocy statek zatrzymał się, a na pokład wciągnięto mężczyznę. Wcześniej płynął łódką. Okazało się, że to Szwajcar, który nie miał przy sobie pieczątki w paszporcie. Pokazał nam świstek papieru, który dostał od policjanta na granicy. Łódkę kupił wcześniej, w Ekwadorze. Dla mnie to było wtedy nie do pomyślenia. Byłem zachwycony, że to takie proste: kupić sobie łódkę i płynąć Amazonką. Byłem też zazdrosny i z tej zazdrości aż spać nie mogłem. Wtedy wymyśliłem sobie, że następnym razem jak wrócę do Ameryki Południowej, to pokonam ten kontynent z południa na północ bez użycia silnika.\nOd pomysłu do początku twojej podróży minęło ponad osiem lat. Dlaczego tyle?\nBo musiałem dokończyć inny projekt - pokonać obie Ameryki z południa na północ bez użycia samolotu. Potem byłem jeszcze w Afryce z dziewczyną. Musiałem na to zapracować, a podróż trwała rok. Potem stwierdziliśmy, że się pobierzemy. W końcu, przetrwaliśmy razem Afrykę, więc pomyśleliśmy, że wszystko przetrwamy. Potem była podróż poślubna. No i w końcu przyszedł czas na nowy projekt.\nGdzie i kiedy zacząłeś?\nNa Cabo Froward, najbardziej na południe wysuniętym punkcie kontynentu, stanąłem tam 20 stycznia 2013 roku.\nCo miałeś ze sobą w plecaku?\nNamiot, śpiwór, parę ciuchów i kilka liofilizatów. W sumie sześć kilogramów. Cała sztuczka polegała na tym, że wcześniej, gdy jechałem z Santiago na miejsce startu autostopem, zakopałem lub rozwiesiłem sobie na drzewach w Patagonii zapasy jedzenia. Dlatego nie dźwigałem zbędnej ilości bagażu.\nIle było tych worków?\n21. Wybierałem miejsca pomiędzy dwoma wioskami albo rozstaje dróg, gdzie wiedziałem, że skręcę w nieznane. Jeden zrzut był potężny, bo było w nim jedzenia na piętnaście dni.\nTo zaczynamy podróż. 20 stycznia stoisz na przylądku Cabo Froward w Chile.\nNo i zaczynam biec. Biegnę przez 13 dni, pokonuję 368 kilometrów. W pięć dni przebiegłem cztery maratony. Potem musiałem odpocząć, zmniejszyłem tempo, bolały mnie ścięgna. Ale ja jestem maratończykiem, przebiegłem 6 albo 7 maratonów.\n2:47. Teraz myślę, czy nie zabrać się za dłuższe biegi.\nCo było po biegu?\nMarsz. Plan był taki, żeby Patagonię pokonać na nogach. Udało się w 98 proc., bo końcówkę zdecydowałem się pokonać kajakiem.\nPan Antoni Huczyński - ma 92 lata i nic go nie boli >>\nCzym cię zaskoczyła Patagonia?\nW Chile miałem bardzo dobre mapy topograficzne, więc udało mi się nieźle nawigować. Ale były momenty, że mapy były i tak zbyt mało dokładne. Idę, idę, a nagle przede mną stromy kanion. Schodzę, prawie lecę na łeb, a nad głową zaczynają krążyć kondory. Boję się, bo jeśli w pobliżu jest gniazdo, to mogą mnie zaatakować. Jednak w największym tarapatach byłem, kiedy przez 16 dni nie napotkałem żadnej wioski. Skończyło mi się jedzenie. Byłem głodny. W dwa tygodnie straciłem sześć kilogramów. Gdyby nie jagody mogłoby być bardzo źle. Zgubiłem drogę, trzy dni się plątałem.\nJak to się stało, że zgubiłeś drogę?\nSzedłem sobie trasą, którą wcześniej wytyczyłem. Spotkałem jakiegoś pasterza. I on mi mówi: tędy się nie chodzi. Idź lepiej w tym kierunku, za trzy dni będziesz na przejściu granicznym. Posłuchałem go i poszedłem tam, gdzie mi wskazał. Droga była fatalna. Co chwilę się wywracałem, raniłem nogi na skałach, nie potrafiłem przejść kilometra. Nie wiedziałem, czy tam ktoś będzie, czy spotkam ludzi, dostanę coś do jedzenia. Musiałem wrócić na moją ścieżkę.\nNie wziąłeś w podróż GPS-a?\nWziąłem. I miałem w nim tysiące zaznaczonych punktów, które wcześniej wytyczyłem na Google Earth. Problem był taki, że zgubiłem urządzenie po trzech dniach. Kupiłem sobie od razu nowy, miałem ze sobą kopię trasy, ale nie skopiowałem miejsc zrzutów jedzenia. Szukałem ich z pamięci. Jakoś się udało.\nW północnej Patagonii był porządny asfalt. Któregoś dnia wszedłem do sklepu i wpadło mi do głowy, że może by tak przesiąść się na wózek na zakupy i trochę podjechać. Asfalt skończył się 10 km dalej. Ludzie powiedzieli mi jednak, że mogę zmienić nieco trasę, ale mieć 170 km asfaltu. No i tydzień szedłem z tym wózkiem.\nJak się podróżuje przez tydzień z wózkiem z supermarketu?\nNa początku strasznie trzęsie i jest głośno. Ale jak się człowiek przyzwyczai to rewelacja. Najlepsze są zjazdy. Zawieszałem się na pasie i korzystałem z tego, że jeździło tam niewiele samochodów. Potem kupiłem taczkę.\nSkończył się asfalt i musiałem porzucić wózek. Wszedłem do sklepu. Zobaczyłem koło, potem ramę i zmontowałem sobie taczkę. I tak minął mi kolejny tydzień.\nZbliżamy się do najtrudniejszej części wyprawy, czyli do Parku Pumalin. To jeden z największych na świecie prywatnych parków przyrodniczych. Leży w północnej części Patagonii. Na początku lat 90. teren ponad 3000 km2 kupił Douglas Tompkins, założyciel firmy outdoorowej The North Face. Kiedy porzucił biznes, zajął się ekologią. Napisałem do niego maila z pytaniem, czy mogę przejść przez jego park, bo mam pewien projekt. Dostałem odpowiedź od jego administracji, że las jest dziewiczy i nie można tam chodzić. Zapytałem więc, czy mogę wziąć jakiegoś przewodnika. Znów krótka odpowiedź: nie. Czułem, że trochę mnie olali. Wiem, że Tomkpins chodził po parkach narodowych Chile. Dlaczego on może, a ja nie? Wiem, że on ma nazwisko, a ja nie. Poza tym ja też dbam o przyrodę, nie zamierzałem tam śmiecić.\nPostanowiłem przejść przez ten park. Wiedziałem, gdzie jest rezydencja. Miałem mapy. Spróbowałem obejść jego dom. Nie ma tam oczywiście długich ścieżek...\n20 dni w największej pionowej ścianie świata >>\nCo wiedziałeś o tym parku?\nTo, co mówili ludzie. Że to lasy nie do przejścia. Stromizny, bagna, gęste podszycie.\nWszedłem. Przez pierwszą godzinę przeszedłem trzysta metrów. Najgorsze było to, że nie widziałem podłoża. Stawiam nogę, a tam spróchniałe drzewo. Zapadałem się, przewracałem. Złamałem dwa kijki.\nJaki jest ten las?\nCichy i pusty. Tam nawet ssaki nie mieszkają. W ciągu pięciu dni, które tam spędziłem, nie widziałem nawet żadnych odchodów. Są za to pająki. Jeden ugryzł mnie w ramię. To była Wielkanoc, więc mówię teraz, że to był wielkanocny pajączek. Zrzuciłem go z ramienia, spadł mi na nadgarstek i ugryzł mnie drugi raz. To był trzeci albo czwarty dzień przedzierania się przez gęstwinę. Byłem przerażony, bałem się, że zaraz zacznie się coś ze mną dziać.\nMichał Kozok w kajaku\nPodszedłem do tego logicznie. Skoro to był pająk nadrzewny, to musiał mieć sieć. Czyli nie był bardzo jadowity, bo te polują na ziemi. Ugryzienie było pojedyncze, czyli nie od szczęk. Szedłem i czekałem, aż mi zacznie w głowie wirować. Po godzinie nie było oznak, czyli było ok.\nW końcu doszedłem do głównej rzeki i wymyśliłem największą głupotę podczas tej podróży.\nAż tak to nie. Miałem ze sobą ponton, taki zwykły, na wodę stojącą. Miał się przydać do pokonywania rzek w poprzek. Ale ja dostałem tak w kość w tym parku, że już nie chciałem wracać między drzewa. Spojrzałem na GPS - byłem 16 m.n.p.m. Z mapy widziałem, że do wybrzeża miałem cztery kilometry. Wolałem iść plażą. Pomyślałem, że choć kawałek sobie spłynę. Było płytko. Sporo czasu spędziłem w wodzie, po paru godzinach płynięcia postanowiłem się przespać, wysuszyć i popłynąć w Lany Poniedziałek. Tak też zrobiłem. Po 30 minutach spływu usłyszałem coś. Pokonałem zakręt, a tam przewalone drzewo. Zajmowało 2/3 rzeki. A ja nie miałem statecznika, sterowność była tragiczna. Uderzyłem w drzewo. Nurt mnie do niego dobijał. Nie potrafiłem się wydostać. Czułem, że mnie wciąga pod drzewo. W końcu wypadłem z pontonu. Byłem do niego przywiązany żyłką wędkarską, ale prawdopodobnie rozwiązał się węzeł. Wydrapałem się na górę.\nZaginiony świat Amazonii. Polski kajakarz dociera w nieznane miejsca >>\nNo co ty. Stoję na tej kłodzie i patrzę, jak ponton znika za zakrętem. Jedzenie, namiot, telefon satelitarny, pieniądze. I paszport. Wiedziałem, że to oznacza koniec podróży. Jeżeli ponton się przedziurawi, wywróci lub wypłynie w morze, to wszystko przepadnie. Ruszyłem szybko wzdłuż rzeki, żeby nie dostać hipotermii. Modliłem się, żeby znaleźć plecak. Niektóre fragmenty rzeki mogłem pokonywać pieszo. Ale gdy robiło się głębiej, albo nurt był silniejszy, to musiałem wchodzić w las, wspinać się po skałkach, próbować się przedrzeć bez maczety.\nW pewnym momencie zobaczyłem w oddali, że coś odbija światło. To nawet nie był bieg. Puściłem się sprintem. Okazało się, że plecak leżał w pontonie. Wielka ulga, ale później po raz kolejny wszedłem w las i w końcu wyszedłem na pas startowy.\nTak, zbudowane specjalnie dla milionera, do którego należał cały ten teren. Otwarta przestrzeń po kilku ciasnych dniach w gąszczu to niesamowita ulga. Poszedłem do jego rezydencji. Miałem po prostu dość.\nJak zostałeś przyjęty?\nMilionera nie było w domu. Przyjęli mnie jego pracownicy. Bardzo miło. Zaproponowali nocleg, jedzenie, prysznic. Jego ogrodnik powiedział mi, że pracuje tutaj od ponad 20 lat, ale nigdy w życiu nie widział, żeby jakiś turysta wyszedł z lasu. Nie słyszał, żeby pokonał ktoś się tędy przeprawił.\nMichał Kozok przedziera się przez dżunglę\nTak, ale z drugiej strony silny był też wstyd, że tak głupio zrobiłem z tym pontonem. Zbyt wiele zaryzykowałem nie mając doświadczenia.\nZ rezydencji zadzwoniłem do człowieka, który miał mi towarzyszyć w kolejnym etapie mojej podróży. Tym razem w kajaku. W porównaniu z tym, co przeżyłem w lesie, to czas w kajaku był łatwy, bezpieczny i przyjemny.\nPóźniej był rower. Odebrałem go w miejscu, gdzie umownie kończyła się Patagonia. To był chiński rower.\nCo to za pomysł, żeby w daleką drogę wybrać się na rowerze chińskiej produkcji?\nChciałem kupić używany, pomagał mi nawet znajomy Chilijczyk, ale nie potrafilismy znaleźć używanych. Miał kolegę, który sprzedawał rowery, ale były bardzo drogie. A ja chciałem taki zwykły, żeby w razie czego go wyrzucić. Kupiłem więc górski rower za 180 dolarów. Chiński, chociaż napisy były na nim po włosku. To był błąd, później, w Brazylii kupowałem używane.\nPies uratował ich przed himalajskim tsunami? >>\nW porównaniu z setkami kilometrów na nogach w trudnym terenie, przesiadka na rower musiała być miła?\nMyślałem, że tak będzie. Że ten rower to mnie w ogóle sam dowiezie do Santiago. A okazało się, że nie mogłem nawet 12km/h średniej wyciągnąć. To był dla mnie chyba największy szok podczas tej podróży. Nie umiałem zrozumieć, co się dzieje. Wyrzuciłem nadmiar bagażu - nie pomogło. Droga szutrowa zmieniła się na asfaltową - nie pomogło. Wiało mi w twarz, w końcu ustało, a ja dalej byłem słaby. Zacząłem wysiadać psychicznie. Na podjazdach zsiadałem z roweru i pchałem go. Wstyd. Ja wiem, że nikogo to nie interesowało, że wcale nie upokarzałem się przed kierowcami mijających mnie samochodów. Ale przed samym sobą było mi wstyd. Kiedy pojawiała się górka to nawet psychicznie nie walczyłem, żeby na nią wjechać. Zsiadałem i pchałem. Nogi mi siadały. Może byłem przemęczony.\nKońcówka przed Santiago była lepsza. Może trochę odpocząłem, a może było bardziej płasko, ale kręciłem w końcu po 150 km dziennie. Mimo tego ten rower to był dla mnie policzek. Wcale nie byłem takim harpaganem, jak myślałem.\nRower psuł się. Miałem 10 poważniejszych defektów. W tym jeden bardzo ciekawy. Łańcuch przepiłował mi przednią przerzutkę. Nie byłem w stanie zmieniać przerzutek w jedną stronę w czasie jazdy. Musiałem zsiadać i robić to ręcznie. Wcześniej eksplodowały mi opony. Jadę, a tu nagle słyszę i czuję wybuch. Dętkę zapasową miałem, ale oponę? To był problem.\nMiejscowi mi pomogli. Zadzwonili do kogoś, kto miał za godzinę wyjechać autobusem z miasta. I on mi kupił tę oponę. No to później eksplodowała druga, przednia. Kolejna wioska była za 60 km. A jak się okazało tam nie mieli sklepu rowerowego. Więc pchałem i pchałem. Nawet się bardzo nie denerwowałem. To było chyba największe zwycięstwo nad sobą podczas tej podróży, bo na co dzień jestem strasznym nerwusem. No, może byłem, mam nadzieję, że się coś zmieniło. W końcu trafiłem na jakiś domek, postanowiłem zapytać, czy mają może oponę o rozmiarze 26. No i mieli, cieniutką, sportową, mogłem jechać dalej.\nPotem rozwalił się wielotryb. Musiałem kupić całe koło, stare i zardzewiałe, ale z wielotrybem. Okazało się, że cały czas, trzeba było kręcić pedałami, bo łańcuch się zacinał. Zanim się zorientowałem, to leżałem głową na asfalcie i już wiedziałem, że nie będę mógł odpoczywać podczas jazdy. Na szczęście na granicy chilijsko-argentyńskiej spotkałem człowieka imieniem Gustavo, który zapukał do 10 drzwi we wsi i skompletował potrzebne do naprawy części. Obiecywał, że odda później. Chciałem za nie zapłacić, ale ludzie się nie zgodzili.\nNo i udało mi się dotrzeć do Santiago. Wymyśliłem sobie, że kolejny etap przebędę jachtostopem.\nTak. Znalazłem to w internecie i to podobno działa. Byłem tam jednak o złej porze roku, było za zimno i nie udało mi się z nikim zabrać. A nawet gdybym kogoś znalazł, to jak go namówić, żeby nie włączał silnika, tylko płynął na żaglu? Musiałem zmienić koncepcję.\nZacząłem szukać rolek, ale nie mieli mojego rozmiaru. Wielkich stóp nie mam, szukałem numeru 45, ale nie znalazłem. Śmiesznie, bo Patagonia w tłumaczeniu z języka indiańskiego oznacza wielką stopę. Znalazłem za to coś innego. Trójkołową hulajnogę. Na początku jej nie kupiłem, wyszedłem, ale po chwili się zatrzymałem. Miałem wątpliwości, czy na tym da się pokonać jakiś dystans, ale pomyślałem sobie, że nawet jak będzie trudno, to co z tego? To nawet lepiej. Postanowiłem, że jak mi spuszczą z ceny to wezmę. No i spuścili. Pojechałem.\nPolak w zapomnianych górach Tibesti >>\nNa początku męczyłem się strasznie, bo w ruch wprawia się ją ruchami bioder. Największy problem był taki, że nie mogłem jechać autostradą, bo po drodze był tunel. Wiedziałem, że nie wpuszczają tam nawet rowerzystów, a co dopiero gościa na trójkołowej hulajnodze. Istniał objazd, ale trzeba było przejechać przez przełęcz, 500 metrów przewyższenia. Problemem był zjazd. Nie mogłem po prostu puścić się w dół, bo to była górska droga, pełna serpentyn. Musiałem więc zeskakiwać. To strasznie obciąża mięśnie czworogłowe. Ale jakoś zszedłem. Potem było już przyjemnie. Na hulajnodze przejechałem prawie 600 kilometrów, a w rekordowy dzień 115.\nPojawił się kolejny problem - musiałem wjechać na autostradę. Okazało się, że pobocze było fatalne. Musieli chyba oszczędzać na pensji dla walcowego, bo pobocze było bardziej chropowate. Główna droga a pobocze pod względem jakości drogi to było niebo a ziemia. Próbowałem więc jechać po autostradzie, ale się bałem pędzących ciężarówek. Na szczęście pobocze się zmieniło.\nZaczęły się zjazdy, na których przekraczałem granicę prędkości, do której mogłem się bezpiecznie zatrzymać. Zjeżdżałem trochę jak kamikadze, z 40 km/h. Wystarczył kamień, dziura w drodze. Zjeżdżałem na jezdnię, ale kierowcy byli w porządku. Raczej pozdrawiali klaksonami niż trąbili jak na wariata. I w końcu dotarłem do Atakamy.\nMichał Kozok na deskorolce\nJak pokonałeś największą pustynię Ameryki Południowej?\nOdebrałem swój pustynny wózek. Złożyłem go w Australii, gdzie chodziłem z nim po pustyniach. Atakamę chciałem przejść bez żadnej pomocy. Wyliczyłem, że 43 litry wody powinno wystarczyć. Do przejścia miałem ponad 300 km. Zajęło mi to jakiś tydzień. Na pustyni czuję się dobrze, jak ryba w wodzie. Chociaż Atakama to jedno z najsuchszych miejsc na świecie.\nJak porównać Atakamę z australijskimi pustyniami?\nAtakama jest zupełnie inna. Australijskie pustynie do piasek, Atakama to kamień. W Australii trafiamy na roślinność, a na Atakamie tego nie ma. Kolejna różnica to mieszkańcy. W Australii możesz spotkać króliki, psy dingo, czy wielbłądy, a tutaj nawet muchy nie spotkałem.\nJeśli chodzi o strategię, to miałem taką samą. Szedłem do 11-12 i w najgorszy upał kładłem się pod wózek, odpoczywałem. Ruszałem jak upał mijał i szedłem jeszcze długo po zachodzie słońca. No ale na Atakamie robiłem tak tylko trzy dni. Później wszedłem na spore wysokości, powyżej 3000 metrów. Było chłodniej, nie trzeba było robić przerwy.\nZa to noce musiały być zimne.\nTemperatura spadała poniżej zera. Wiedziałem, czego się spodziewać więc miałem ze sobą zimowy namiot.\nCoś cię zaskoczyło na Atakamie?\nTrzęsienie ziemi. Trwało kilka sekund. Na początku zastanawiałem się, czy nie był to wybuch kopalni, bo w tym rejonie jest ich sporo. Później sprawdziłem i rzeczywiście, to było trzęsienie ziemi. Atakama to nie jest pustkowie. Praktycznie codziennie spotykałem przynajmniej jedną osobę. Pustynia jest poprzecinana drogami, bo górnicy muszą jakoś dojeżdżać. Na Atakamie byłem też jedną nogą w grobie, gdy filmowałem stary, górniczy cmentarz. Ziemia zapadła mi się pod nogą i wylądowałem obok trumny. Ciekawa była też droga przez wyschnięte koryta rzek, które tworzą tam labirynt.\nGdy doszedłem do Doliny Księżycowej mijał mnie autobus. Zatrzymał się, wyskoczyli z niego ludzie, a wśród nich była moja żona. Umówiliśmy się, mniej więcej wiedzieliśmy, gdzie się spotkamy, bo miałem telefon satelitarny. Udaliśmy się do Boliwii, na Altiplano, gdzie z San Pedro de Atacama wszedłem tam w dwa dni.\nSzybowcem nad Himalajami >>\nTo jakieś 2000 metrów przewyższenia, sporo jak na dwa dni.\nRozbolała mnie więc głowa, bo to ponad 4000 metrów. Warunki w zasadzie zimowe, a my mieliśmy ze sobą kupę rzeczy. Na pewno ponad 100 kg na wózku. Miałem dwie uprzęże, Ewelina pomagała mi na podejściach, bo sam nie dawałem rady. Było zimno. Woda zamarzała nam w bidonach. Śnieg zaskoczył nas trzeciego dnia. Bardzo się cieszyłem, to była dla mnie atrakcja, że idę w zimie. Ledwo co zdążyliśmy na granicę, później przez opady śniegu zamknęli ją na kilka tygodni. Przestały jeździć więc samochody, które wskazywały i torowały nam drogę. Więc szybko śnieg zaczął sięgać po łydki, a z tym ciężarem to nie była taka prosta sprawa. Nawigacja była ciężka, gubiliśmy się, odnajdywaliśmy. W nocy było -20 stopni.\nKolejna przygoda to odbiór paczki z jedzeniem. Musieliśmy ją odebrać, bo zbaczaliśmy z turystycznej ścieżki. Paczka miała być na wyspie pośrodku słonego jeziora u pana Lazarusa. Nie mogliśmy go znaleźć. Miał być na Wyspie Ryb, ale była to wyspa bezludna. Wtedy zrozumiałem, że miejscowi mogą mieć inne nazwy, niż te, które są na mapach. Była jeszcze jedna wyspa, ale 20 km w innym kierunku. Czyli 40 km w plecy. Ewelina poszła tam sama, a wróciła wynajętym jeepem i przyjechała z naszym zrzutem. Dałem jej GPS, trochę się bałem, ale się jej udało.\nTo było na Salar de Uyuni, czyli na największej solance na świecie. Ewelina musiała wracać do domu, ale spisała się dzielnie, zrobiliśmy razem 600 km.\nMichał Kozok i fragment podróży z wózkiem\nNa twojej drodze stanęły góry.\nKolejnym celem było zdobycie najwyższego szczytu Boliwii. Wcześniej w planie była Aconcagua, ale gdy doszedłem w jej pobliże to było już po sezonie. Wybrałem więc inny szczyt, Nevado Sajama (6542 m.n.p.m.). Wziąłem przewodnika, bo potrzebowałem partnera do liny. Nie musiałem się specjalnie aklimatyzować, bo ponad miesiąc szedłem na wysokości ok. 4300 metrów. Normalnie szczyt zdobywa się trzy dni, ja chciałem na szybko w dwa. Udało się w 27 godzin. Wyruszyliśmy na szczyt o 1.30. Nie czułem się pewnie, bo spadały mi raki. Kiedy spadły mi trzeci raz to domyślałem się, że jeszcze raz i Mario zarządzi odwrót. Ryzyko było spore, bo nachylenie też - ok. 65 stopni. Mój przewodnik dowiązał mi dodatkowy sznurek i jakoś je zamocował. Udało się. Ciężkie doświadczenie, powietrza mało, oddech jak u palacza. Ja chciałem mu pokazać, że jestem mocny, ale jednak wysokość zrobiła swoje.\nPotem ruszyłem nad jezioro Titicaca. Chciałem je przepłynąć, ale pojawił się problem.\nNa nartach z ośmiotysięcznika >>\nBez silnika nie da się tego zrobić?\nSzukałem łódki z Copacabany. Nie chciałem wiosłować, bo to ponad 30 km, a fale i wiatr mogły mi dać nieźle popalić. Była jedna żaglówka. Nawet umówiłem się z jednym gościem, dałem mu zaliczkę. Kiedy przyszedłem, to go nie było. Spóźnił się, w końcu przyszedł, oddał pieniądze i powiedział, że nie płynie. Silnikowa łódź oczywiście nie wchodziła w grę, a innych na drugą stronę tam nie ma.\nPrzypomniało mi się, że osiem lat wcześniej, gdy płynąłem wpław z wioski niedaleko Copacabany na Wyspę Słońca, to robiłem to przy asekuracji miejscowego, który płynął łódką. Wiedziałem mniej więcej gdzie mieszka, mam fotograficzną pamięć. Hilaro nie pamiętał mojej twarzy, ale nasze wspólne płynięcie już tak. No i powiedział, że jezioro da się przepłynąć. Problem był taki, że miał tylko zwykłą, wiosłową łódkę. Wymyślił, że przerobi ją na żaglówkę. Przyniósł pal, przybił go do dna łódki gwoździami, wystrugał ster i rano żaglówka była gotowa. Udało nam się przepłynąć jezioro. Miałem 40 kg bagażu, jakoś doturlałem się kilka kilometrów do wioski, w której chciałem kupić konia. Tylko, że tam konia nie było.\nNie bardzo. Wziąłem kiedyś 10 lekcji, ale to było dawno. Koni nie było, ale były osły. A z osłem jest masa problemów. Osioł nawet nie przejdzie rzeki.\nMiałem kłopot, bo potrzebowałem jakiegoś sposobu, by ruszyć dalej z masą bagażu. Niespodziewanie spotkałem Francuzów, którzy akurat zatrzymali się samochodem obok wioski, w której przebywałem. Poprosiłem ich, żeby wzięli mi 20 kg i zostawili w miejscu, do którego miałem trafić później. Zostałem z o połowę lżejszym plecakiem. Wciąż sporo, ale już dało się iść. No więc ruszyłem w drogę.\nPrzeszedłem przez boliwijskie góry, fizycznie było ciężko, ale nawigacyjnie nieźle. Musiałem tylko uważać na wodę, bo dowiedziałem się, że jedna z rzek jest zatruta przez kopalnię złota. Wody szukałem więc wysoko, by mieć pewność, że jest dobra. Potem wszedłem w dżunglę. Tam się bałem.\nDżungli. Opowieści o niej, że mnie tam wszystko może zjeść. Wiedziałem, że aż tak źle tam nie będzie, ale czułem powagę sytuacji. Wszedłem. Nie mam klaustrofobii, ale w gąszczu czułem się zaszczuty. Miejscowi mówili mi, żebym się tam nie pchał, bo zaatakują mnie jaguary, węże. Gdy pytałem o drogę, to mówili, że ścieżki nie istnieją. Pierwsze przejście miało zająć trzy dni i miałem wyjść nad rzeką Tuichi. Bardzo w dżungli uważałem. Z namiotu do toalety wychodziłem z maczetą. Cały czas miałem przy sobie bambusowy kij, który wkładałem w gąszcz, gdy nie wiedziałem, co tam jest. Nie wiem, czy tak się robi, ale intuicyjnie tak wymyśliłem. Każdego dnia czułem się coraz pewniej. W końcu doszedłem do pierwszej wioski.\nJak cię przywitano?\nLudzie byli zdziwieni, pytali, gdzie jest mój przewodnik. Byli w szoku, gdy się okazało, że idę sam. Dalej miało być jeszcze gorzej, ale okazało się, że było lepiej. Dżungla nie była już tak dzika, jednak ktoś tam czasem chodził. Jedną noc mieszkałem z poszukiwaczami złota, ale źle patrzyło im z oczu.\nBałem się, że mogą mnie okraść. Dziwni ludzie, wielu z nich z trudną przeszłością. Jeden z nich miał amerykańskie korzenie, pochodzenie afgańskie, ale nie dowiedziałem się o nim wystarczająco dużo, by mu zaufać. Mówili na niego „Diabeł”.\nCieszyłem się więc, że ruszam dalej. Wyluzowałem się. Na wyjściu z wioski 100 metrów przede mną na środku drogi stanęła krowa. Akurat krowy w wiosce pośrodku dżungli się nie spodziewałem i dawno żadnej nie widziałem. Przypatrzyłem się jej dokładniej i zdałem sobie sprawę, że to nie jest krowa. To była puma. Sparaliżowało mnie. Nie wydałem z siebie żadnego dźwięku, ręką niepewnie sięgnąłem po maczetę. To trwało może z pięć sekund. Puma wskoczyła w zarośla.\nDalej dżungla miała wieść od wioski do wioski. Pytałem się nawet strażników w biurze parku o trasę, ale odradzali mi wędrówki. Pytałem, czy mógłbym wynająć jednego z nich, żeby mnie przeprowadził. Nie znali drogi. Udało im się w końcu znaleźć jednego człowieka, który mówił, że wie, jak iść.\nNa początku wydawało mi się, że mnie wykiwali. Pierwszy dzień szliśmy ścieżką, mijaliśmy ludzi. Byłem zły. Drugiego dnia znów mijaliśmy ludzi. Aż weszliśmy w gąszcz. Od tamtej chwili przez kolejne siedem dni nie spotkaliśmy żadnego człowieka. Nie mam pojęcia, jak mój przewodnik nawigował. Nie było żadnej ścieżki. Wydaje mi się, że pamiętał rozkład rzek i dzięki temu znajdował drogę. Przedzieranie się było mozolne. Przez cztery dni zrobiliśmy 14 km. Potem rozstaliśmy się, a ja popłynąłem dalej w canoe w dół Rio Beni w kierunki Brazylii. Czułem, że najgorsze za mną i teraz wystarczy dojechać rowerem do Wenezueli.\nTam czekała na mnie kolejna przygoda - droga nad Santo Angel.\nMichał Kozok w drodze nad Santo Angel\nNajwyższy wodospad świata.\nNie ma tam drogi, jedyna opcja to samolot. Postanowiłem jednak spróbować. Wynająłem Indian i wszystko szło dobrze, dopóki nie dotarliśmy do miejsca, gdzie trzeba było pokonać 40 km pod prąd rzeki. Wcześniej gwarantowali mi, że doprowadzą mnie pod wodospad. Spisałem z nimi kontrakt, że jeśli się nie uda, to zapłacę im niewiele. Gdy dotarliśmy do trudnego momentu, powiedzieli, że nie mamy jedzenia na dalszą drogę. Był to piąty dzień drogi, więc pytam: jak to nie macie jedzenia, ustalaliśmy 10-dniową wędrówkę? Mieli ze sobą strzelbę i wędki, powiedziałem, żeby coś upolowali. Mogli mnie albo zabić albo spróbować iść dalej. Dwóch Indian szło ze mną lądem, a ostatni z rzeczami płynął łodzią silnikową.\nI udało się. Czekała nam nie ostatnia przygoda - most nad jeziorem Maracaibo.\nRowerami przez Amerykę Południową i pustynie Australii >>\nTo prawie 9 kilometrów.\nRuch odbywał się na przemian. Stanąłem w długiej kolejce. Wiedziałem, że muszę go pokonać, bo objazd przez góry zająłby mi dwa tygodnie. Nie miałem już na to sił. Most był zamknięty dla ruchu pieszych i rowerzystów. Wjazdu pilnowało wojsko i policja. Miałem duże szczęście, bo nagle samochody ruszyły. Wykorzystałem chwilę chaosu, znalazłem ścieżkę przez zarośla, dzięki której ominąłem wojsko i ruszyłem. Policję mijałem już na pewniaka. Nie minęło pięć minut, a dogoniło mnie trzech policjantów na motorach. Nie mogliśmy się jednak zatrzymać, nawet gdybym chciał, bo za nami jechały tysiące samochodów. Policjanci machnęli ręką i dalej jechałem sam. Ludzie w mijających mnie samochodach trąbili lub filmowali mnie telefonami. Wtedy uświadomiłem sobie, że przegiąłem. Po drugiej stronie mostu czekało na mnie wojsko i grupa agresywnych ludzi. Bałem się tych drugich, więc modliłem się w duchu, żeby zajęło się mną wojsko. Wzięli mnie na przesłuchanie, ale chyba sami się pogubili. Ktoś wyszedł, ktoś wszedł, zapytałem ile mam czekać. Machnęli ręką: jedź.\nI udało się. Moja podróż przez Amerykę Południową trwała 9,5 miesiąca.\nCały czas była z tobą Grażynka. Trzeba na koniec wyjaśnić, kim ona jest.\nTo dmuchana żółta kaczka. W 2003 roku po studiach mieszkałem u znajomych na miasteczku studenckim. Razem z tymi świrami pływaliśmy w zimie w jeziorze i zabieraliśmy ze sobą Grażynkę. Później Grażynka pojechała ze mną.\nGrażynka i Michał\nCzym dla ciebie jest podróż?\nNie ma w tym wielkiej filozofii. To jest coś, co lubię, z czym czuję się dobrze, daje mi to radość. To sposób na życie. Nie podróżuje, by odnaleźć siebie, ale na pewno podróż mnie jakoś kształtuje.\nBoisz się czegoś w podróży?\nWielu rzeczy, ale przecież zginąć mogę gdziekolwiek, nawet na rynku w Krakowie.\nMasz pomysł na kolejną podróż?\nZanim wjechałem do Amazonii to musiałem coś zrobić z rolkami. Nie chciałem ich zostawiać, bo na co komu rolki w Amazonii? Trochę za nie zapłaciłem, więc chciałem z nich dalej korzystać. I wpadłem na pomysł, że w sumie mogę to zrobić w Australii. Pokonać Australię dzięki z siłami natury. Więc wysłałem rolki do domu.\nWszystkie fotografie pochodzą z prywatnego archiwum Michała Kozoka.


Blog\tŻivile Wygońska\t2018-03-28T13:11:05+02:00\nW Mistrzostwach Europy w Koszykówce Mężczyzn 2015 reprezentacja Litwy zdobyła srebrny medal!\nZ tej okazji warto wspomnieć o tym czym dla Litwinów jest koszykówka. Polacy żartują że dla nas, Litwinów, to nie tylko sport narodowy, lecz również druga religia. Kochamy ten sport, reprezentacja Litwy ma nie tylko świetnych zawodników, ale i … trzy miliony trenerów, bo wszyscy się na tym znamy 🙂\nHistoria koszykówki na Litwie sięga lat 20. XX wieku. W 1920 r. wydano nawet pierwszy podręcznik zgłębiający tajniki gry w kosza.\nJuż w 1924 r. zorganizowano Mistrzostwa Litwy w Koszykówce Mężczyzn. W 1935 roku ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na Litwę przyjechali znawcy tematu i zaczęli szkolić zawodników litewskich.\nNa wyniki ich pracy nie trzeba było długo czekać. Podczas Mistrzostw Europy w Koszykówce Mężczyzn w 1937 r. Litwa zajęła I miejsce.\nLitwini stanowili podstawę drużyny Związku Radzieckiego, szczególnie podczas Olimpiady w 1988 r., gdzie zwycięska drużyna ZSRR składała się z czterech Litwinów. Byli to: Valdemaras Chomičius, Rimas Kurtinaitis, Šarūnas Marčiulionis i legendarny Arvydas Sabonis.\nPo odzyskaniu niepodległości w 1990 r. również odnosiliśmy wielkie sukcesy, wiele razy zdobywaliśmy medale na igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach Europy i świata. Drużyna z Kowna Kauno Žalgiris zawsze cieszyła się niezwykłą popularnością.\nKliknij na link Youtube poniżej i zobacz III Mistrzostwa Europy w koszykówce w 1939 roku.\nDzisiaj trochę o kuchni litewskiej. Tu, na Suwalszczyźnie, wszyscy ją znają. Tradycje kulinarne jako pierwsze torują sobie drogę 🙂\nAle tylko na Litwie można spróbować prawdziwych smaków tego kraju 🙂 Sękacz, cepeliny (kartacze), babka ziemniaczana, kiszka ziemniaczana, chłodnik litewski, kwas chlebowy i oczywiście przepyszny czarny litewski chleb – Litwini nie bez powodu są dumni ze swoich potraw narodowych. CZosnek i kminek – to przyprawy „narodowe” Litwinów 🙂\nW różnych regionach Litwy można spróbować potraw, których nie znajdziemy w innych regionach, np. kastinis jest potrawą typową dla Żmudzi.\n„Z powodu skomplikowanej historii Litwy kuchnia litewska niemal od samego początku była pod wpływem kuchni krajów ościennych, a także kuchni ludów zamieszkujących Wielkie Księstwo Litewskie: ukraińskiej, polskiej, tatarskiej, białoruskiej oraz żydowskiej. W okresie zaborów kuchnia Litwy znalazła się pod wpływem kuchni rosyjskiej oraz niemieckiej. Dzisiaj uważa się że jest to kuchnia o niepowtarzalnym stylu, na pograniczu kuchni polskiej i rosyjskiej.\nKuchnia litewska odznacza się obfitością potraw z ziemniaków i mięsa. Od wieków zakorzeniona w kuchni chłopskiej opiera się też na produktach zbożowych, mlecznych, owocach leśnych, grzybach i miodach. Niektórzy smakosze uznają ją za zbyt prostą i ciężką inni nazywają ją kuchnią ekologiczną“.\nKto chciałby sam przygotować litewską potrawę, znajdzie tu kilka przepisów: http://www.wilno.name/kuchnia/potrawy-litewskie.html Smacznego 🙂\nOstatnio miałam dość siedzenia przy komputerze, więc ruszyłam w trasę. Sama sobie udzieliłam pozwolenia na wyjazd, w końcu jestem panią prezes 🙂 Tym bardziej, że podróżowałam w doborowym towarzystwie.\nWybrałam się do miejsc, o których biura podróży zazwyczaj nie wiedzą. Większość życia mieszkałam na Litwie, mnie ani te miejscowości, ani to z czego mogą być dumne nie jest obce.\nJedna z nich to Anykščiai (Onikszta) – miasto w północno wschodniej Litwie. Z Onikszt pochodziło wiele zasłużonych dla Litwy osób, m.in. Antanas Baranauskas – poeta polski i litewski, biskup sejneński; Konstantinas Sirvydas – leksykograf oraz autor słownika i gramatyki języka litewskiego; Jonas Biliūnas i Antanas Vienuolis – pisarze litewscy.\nW Oniksztach w 1835 roku urodził się litewski poeta, językoznawca, biskup Antanas Baranauskas. Człowiek o nieprzeciętnym talencie, bardzo pracowity. Walczył m.in. o godność języka litewskiego. Swój najbardziej znany poemat Anykščių šilelis (Borek oniksztyński) napisał by udowodnić, że język litewski nie jest gorszy niż inne języki, że można tworzyć perły literatury w tym języku. Jego zasługi dla języka litewskiego, szczególnie dialektologii są bezcenne.\nAntanas Vienuolis żył w latach 1882-1957. Godził on pracę aptekarza i twórczością. Można odwiedzić ciekawe Muzeum pisarza Vienuolisa. Działa ono w jego domu, które w swoim czasie było centrum spotkań miejscowej inteligencji. Obok znajduje się spichlerz, w którym kiedyś pisał A. Baranauskas.\nW pobliskiej wsi o nazwie Niūronys urodził się inny litewski pisarz, człowiek o wrażliwym sercu i duszy, Jonas Biliūnas (1879-1907). Tu nie sposób nie myśleć o wyjątkowości jego utworów, o cieple domu rodzinnego, krzywdach i przebaczeniu. zatwardziałości serca i miłosierdziu, postępowaniu ze słabszymi, tęsknocie za szczęściem.\nW jego rodzinnym domu działa teraz muzeum. Możemy zobaczyć przedmioty należące do jego rodziny, książki i zdjęcia pisarza, rzeźby wykonane na podstawie jego opowieści. Zmarł w Zakopanem, gdzie leczył się na gruźlicę. W 1953 roku jego szczątki przeniesiono na Litwę, pochowano go zgodnie z jego wolą na brzegu rzeki Šventoji. Pomnik nawiązuje do jego utworu „Laimės žiburys”.\nW mieście znajduje się najwyższy na Litwie kościół. Jego wieże mają 79 m wysokości. Wewnątrz można zobaczyć prawdziwe dzieła sztuki. Z jednej z dwóch wież można podziwiać miasto i okolice. Wejście płatne.\nWe wsi Niūronys działa Muzeum Konia (lt. Arklio muziejus), jedyne w swoim rodzaju. Tu organizowane są warsztaty tkackie, ceramiki, kowalstwa, pieczenia chleba. Oczywiście można przejechać się bryczką, pojeździć konno, pobujać się na huśtawce, zagrać w stare litewskie gry.\nW Anykščiai znajduje się jedyna w Europie Wschodniej Ścieżka koronami drzew. Na wysokości 21 m można wędrować około 300 m nad koronami drzew i podziwiać przepiękne widoki.\nJako unikatowy obiekt został zaprezentowany na stronie internetowej Światowej Organizacji Turystycznej Narodów Zjednoczonych. Znalazł się się wśród finalistów w kategorii Innowacja turystyczna i wygrał! Strach się bać jak wysoko, ale byłam z siebie dumna, że udało mi wspiąć na wieżę 🙂 Obiecałam, że pojadę i zdam relację, dotrzymałam słowa 🙂\nW mieście znajduję się jeden z największych głazów narzutowych na Litwie – Puntukas. Do 1957 roku był uważany za największy na Litwie głaz, dopóki nie znaleziono jego „brata”. Skąd się tu wziął? Krążą różne legendy, mniej lub bardziej prawdopodobne. Na głazie wykuto testament pilotów litewskich Dariusa i Girėnasa.\nDarius i Girėnas chcieli powtórzyć wyczyn Amerykanina Charlesa Lindbergha z 1927 roku, który jako pierwszy przeleciał nad Atlantykiem, i pobić rekord długości lotu bez lądowania.\nW testamencie, który sporządzili przed startem, napisali, że swój lot poświęcają wolnej Litwie.\nRezultat jaki osiągnęli był drugim na świecie pod względem pokonanej odległości. Lot „Lituaniki” odbywał się bez przyrządów radionawigacyjnych, a mimo to był wówczas jednym z najbardziej precyzyjnych.\nWielbiciele aktywnego wypoczynku też nie będą się nudzić. Całoroczne trasy saneczkowe, tory kartingowe, przejazdy drezyną to tylko część atrakcji. Muzeum kolejki wąskotorowej, góry zamkowe, dwór w Burbiškės, ogród botaniczny, arboretum oraz inne godne polecenia miejsca czekają na odkrywców.\nPotem pojechaliśmy do Muzeum Etnokosmologii we wsi Kulionys, niedaleko miasteczka Molėtai. Ta dziwna nazwa – etnokosmologia – wzięła się z połączenia etnologii i kosmosu. W wielkim uproszczeniu chodzi o to, jak ludzie dawniej spostrzegali niebo, otoczajacy nas kosmos. Bardzo interesujące i piękne muzeum. Obserwowanie gwiazd zostawiłam sobie na inny raz.\nNaładowałam się ma maksa, nawet zdążyłam udzielić wywiadu:) Na Litwie jest wiele miejsc, o których żadne biuro na szczęście nie słyszało 🙂 Zabiorę chętnych na wyprawę.\nPoniżej link do Informacji turystycznej w mieście Anykščiai. Informacja znajduje się obok Muzeum Vienuolisa, niedaleko kościoła. Na zdjęciach: Muzeum Konia (Arklio muziejus), Muzeum Etnokosmologii, głaz Puntukas, wieża Ścieżki koronami drzew.\nStraty poniesione wskutek zakazu druków czcionką łacińską są trudne do oszacowania. Niezaprzeczalne jest to, że zasięg języka litewskiego wyraźnie się zmniejszył.\nLitwa nie zapomniała swoich bohaterów, są oni otaczani szacunkiem po dziś dzień. Podkreśla się również konieczność dbania o język. Przez wieki był on poddawany próbom, skazywany na zagładę, a jednak przetrwał. Nie mniej niż knygnesziai zasługuje on na pomnik.\nO zakazie druków czcionką łacińską i o jego zniesieniu pamięta nie tylko Litwa i Litwini. Setna rocznica zniesienia zakazu druków została wpisana do corocznych obchodów w kalendarzu UNESCO. Zjawisko przenoszenia książek przez granicę oraz ich rozpowszechnianie po kraju zostało przez UNESCO uznane za unikatowe na skalę światową.\nLitwini cechują się wysokim stopniem poczucia przynależności narodowej, w obrębie której istotne znaczenie odgrywa język, religia, obszerna sfera symboliki etnicznej i oczywiście prasa w ojczystym języku.\nOpowiedziałam tu dzieje prasy litewskiej na Suwalszczyźnie, które związane są z losami języka litewskiego. Mam nadzieję, że przyczyni się to do lepszego poznania i zrozumienia Litwinów, ich tożsamości narodowej i tak ważnych spraw dla każdego syna lub córki tego narodu.\nDziękuję, jeśli to przeczytałeś. Włożyłam całe serce, chcę dzielić tym co dla mnie ma ogromną wartość. Wierzę, że polskiego czytelnika też zainteresuje nie mające precedensu na świecie zjawisko.\nUkazywały się także gazety humorystyczne: „Sparva” (1905 r.), „Juokdarys” (1906-1907 r.), „Ežys” (1907-1908 r.), „Botagas” (1914-1915 r.).\nPublikowano litewskie kalendarze, almanachy, jednorazowe wydawnictwa. W tym okresie bardzo wzrosła na Litwie liczba polskich, rosyjskich, żydowskich, białoruskich gazet i czasopism. Na Litwę docierały litewskie gazety i czasopisma wydawane w Małej Litwie, USA, Wielkiej Brytanii.\nW latach 1905-1917 wychodziło ponad 200 tytułów litewskiej regularnej prasy.\nW Sejnach powstała drukarnia, która w okresie 10 lat wydała kilka milionów pozycji czasopism, książek, broszur litewskich pisanych czcionką łacińską. W drukarni tej wydawano też książki w języku polskim. W 1910 r. z okazji 500-lecia zwycięstwa w bitwie pod Grunwaldem wydano piękny polski kalendarz, w którym apelowano o pojednanie polsko-litewskie i zaprzestanie prawie rodzinnych waśni.\nW 1905 r. w Wilnie działało wydawnictwo „Aušra“. Założycielem był J. Jablonskis – litewski językoznawca i tłumacz, twórca współczesnego języka litewskiego. Wydano tam zebrane przez niego samego litewskie baśnie, poemat A. Baranauskasa „Anykščių šilelis” (Borek onisztyński) oraz inne książki. Niestety mały nakład nie pozwolił pokryć kosztów i wydawnictwo zakończyło swoją działalność rok później.\nW latach 1905-1913 w Wilnie działało wydawnictwo „Šviesa” (Światło). Wydało ono około 20 tytułów prac o charakterze popularno-naukowym oraz literatury pięknej.\nW Wilnie istniały też wydawnictwa „Vilniaus žinios” (Kurier wileński), „Znicz” oraz inne. Wydawały one popularne czytanki, opowiadania, książeczki o treści religijnej.\nM. Kukta posiadał w Wilnie swoją drukarnię, która była jednym z najważniejszych zakładów poligraficznych na Litwie. Istniała ona w latach 1906-1924 w Wilnie oraz w latach 1929-1934 w Kownie. Od 1906 r. do pierwszej wojny światowej wydano tam około 300 tytułów książek. Drukowano tam również około 10 czasopism i gazet: „Balsas“ (Głos), „Lietuvis“ (Litwin), „Lietuvos aidas“ (Echo Litwy), „Lietuvos žinios“ (Kurier litewski), „Viltis“ (Nadzieja), „Žemdirbys“ (Rolnik), „Garsas“ (Dźwięk), „Lietuvių tauta“ (Naród litewski), „Šviesa“ (Światło) oraz inne.\nNiemały wkład w wydawanie litewskich książek wniosło Litewskie Towarzystwo Naukowe (Lietuvių mokslo draugija). To organizacja, która zajmowała się sprawami litewskiej kultury, nauki i oświaty. Działała ona w latach 1907-1940 w Wilnie. Za jej następcę uważa się Litewską Akademię Nauk.\nLitewskie Towarzystwo Naukowe wydawało książki, szczególną uwagę poświęcało podręcznikom. W tym celu powołano specjalną komisję, która ogłaszała konkursy na przygotowanie podręczników, nagradzała autorów najlepszych podręczników, zapraszała do współpracy doświadczonych nauczycieli i językoznawców.\nPo zniesieniu zakazu druków książki wydawano także w Kownie. Tu prężnie działało wydawnictwo kierowane przez S. Banaitisa oraz Towarzystwo św. Kazimierza (obie powstały w 1905 r.).\nJak podaje Piotr Łossowski w swojej książce „Litwa”, koniec zakazu druku powitano na ogół z zadowoleniem, choć reakcje poszczególnych ugrupowań nie były jednakowe.\nNajbardziej powściągliwi okazali się socjaldemokraci. Wskazywali oni na zwycięstwo Litwinów, ale potępiali manifestacje dziękczynne niektórych działaczy. Podkreślali niewystarczającą rolę druków cenzurowanych i wzywali do dalszej walki. Pisano o tym w artykule w gazecie „Darbininkų balsas” (nr 4 z 1904 r.). Ostrzegał on czytelników przed cenzurą. Partia socjaldemokratyczna zapowiadała dalsze drukowanie nielegalnych pism.\n„Varpas“ witał wprawdzie zdobyte prawo druku, ale jednocześnie piętnował akcję ugodową i kierowane pod adresem rządu wyrazy wdzięczności. Podkreślał, że nadal będzie się ukazywał za granicą i tylko obalenie rządów carskich da Litwinom wolność rzeczywistą używania druku i mowy.\n„Tėvynės sargas” i „Kryžius“ po cofnięciu zakazu przestały wychodzić, nastawiając się na legalną działalność wydawniczą w kraju.\nMimo przestróg znalazło się sporo działaczy litewskich, którzy uważali, że „dar“ należy wykorzystać dla dobra sprawy.\nPo cofnięciu zakazu druków złożono wiele podań o zgodę na wydawanie pism litewskich. Zezwolenie na początek otrzymał tygodnik katolicki, konserwatywny i ugodowy „Lietuvių laikraštis“.\nNajwiększe znaczenie miało zezwolenie na wydawanie dziennika „Vilniaus žinios”. Była to pierwsza litewska gazeta codzienna.\nPo zniesieniu zakazu druków czcionką łacińską litewskie gazety ukazały się w imperium rosyjskim. Jako pierwszy ukazał się tygodnik „Lietuvių laikraštis” (Gazeta litewska, 1904-1906 r.), w latach 1904-1909 wychodziła gazeta „Vilniaus žinios” (Wiadomości wileńskie).\nJedna po drugiej ukazywały się gazety i czasopisma reprezentujące różne poglądy i poziomy w Kownie, Wilnie, Rydze, Sejnach, Petersburgu oraz w innych miastach.\nW latach 1905-1918 wychodziły gazety różnych ugrupowań politycznych: „Nedėldienio skaitymas” (1905-1907 r.), „Vienybė” (1907-1914 r.), „Draugija” (1907-1914 r.), „Garnys” (1910-1914 r.) oraz inne. W Sejnach i Wilnie wydawano gazety „Šaltinis” (1906-1914, 1915 r.), w Rydze „Rygos garsas” (1909-1917 r.), w Petersburgu „Vada” (1916-1918 r.), „Viltis” (1907-1915 r.), „Vairas” (1914-1915 r.), „Lietuvių balsas” (1915-1918 r.), „Lietuvos žinios” (1909-1915 r.), „Lietuvos ūkininkas” (1905-1915 r.), „Naujoji Lietuva” (1916-1918 r.), „Rygos naujienos” (1909-1915 r.), „Lietuvos balsas” itd.\nP. Łossowski, Litwa, wydawnictwo Trio, Warszawa, 2001\nNiepodległa Litwa w okresie międzywojennym nie zapomniała o swoich bohaterach. Wszystkim knygnesziai wypłacano wówczas comiesięczne wynagrodzenie.\nLitwini w 1940 r. wznieśli w Ogrodzie Muzeum Wojny im. Witolda Wielkiego w Kownie pomnik ku czci bezimiennego bohatera narodowego – „Knygnešių sienelė” (Ściana knygnesziai). Na ścianie wyryte są nazwiska stu knygnesziai. Znajdziemy tam trzy grupy: knygnesziai, którzy mocno ucierpieli, zasłużeni organizatorzy w rozpowszechnianiu książek, zasłużeni knygnesziai. Obok nazwisk znajdziemy informację kim byli: są wśród nich rolnicy, nauczyciele, księża, lekarze, organiści, dziennikarze, pisarze itd. W 1950 r. władze radzieckie zniszczyły pomnik, który został odbudowany dopiero w 1997 r.\nPomniki knygnesziai znajdują się w miastach i miasteczkach Litwy. I tak np. w Wilnie na cmentarzu na Rosie znajduje się rzeźba upamiętniająca knygnesziai z okolic Wilna. Na środkowej Litwie działa niewielkie muzeum knygnesziai. W innych miasteczkach również istnieją pomniki, kamienie pamiątkowe lub rzeźby upamiętniające bohaterskich knygnesziai.\nW 1994 r. w Muzeum Wojny im. Witolda Wielkiego w Kownie stanęła rzeźba autorstwa P. Rimša pt. „Lietuvos mokykla 1884-1904” (Szkoła Litwy 1884-1904).\nDzień urodzin najsłynniejszego knygneszys Jurgisa Bielinisa (1846-1918) został ogłoszony dniem knygnesziai (Knygnešių diena). Dzień ten jest uroczyście obchodzony w różnych miejscowościach na całej Litwie.\nWarto wspomnieć, że J. Bielinis był osobą nietuzinkową, wykształconą i odważną. Kazys Misius i Benjaminas Kaluškevičius napisali o nim książkę pt. „Didysis knygnešys Jurgis Bielinis“ (Wielki knygneszys Jurgis Bielinis). W niej przedstawiają J. Bielinisa jako rolnika, który organizował przenoszenie przez granicę nielegalnej prasy, sam też tym się trudnił, człowieka oświaty, publicystę, wydawcę, działacza kultury. Był to człowiek o wysokiej moralności, religijny, który swojego czasu zobaczył kawałek świata. W młodości bardzo chciał się uczyć, niestety udało mu się ukończyć tylko kilka klas. Marzył nawet o wstąpieniu do seminarium duchownego.\nGdy zaczęła wychodzić „Aušra” zajął się on rozpowszechnianiem nielegalnych druków. Jeździł po kraju, widział dużo niesprawiedliwości i nie pozostawał obojętny.\nBył on pomysłowym rolnikiem, w swoim gospodarstwie stosował postępowe metody. Potem je wynajął i pojechał w świat – odwiedził Niemcy, Belgię, Francję. Po jakimś czasie przez Małą Litwę wrócił i znowu zajął się przemycaniem książek przez granicę.\nWładze carskie go namierzyły. Nie mógł już mieszkać w domu. Ludzie znali i kochali go, znajdował więc schronienie po wsiach u rolników. Nie raz został zatrzymany, ale zawsze udawało mu się zbiec. Znał on kilka języków, udawał więc obcokrajowca gdy go zatrzymano, zmieniał wygląd, konie. Czasem pomagali mu ludzie – upijali żandarmów, którzy go zatrzymali, udzielali mu schronienia.\nJ. Bielinis zmarł miesiąc przed ogłoszeniem niepodległości przez Litwę – w styczniu 1918 r.\nWierzył on w to, że Litwa pewnego dnia będzie wolna. Mawiał, że należy się o to modlić i pracować dla dobra kraju.\nB. Kaluškevičius, K. Misius, Lietuvos knygnešiai ir daraktoriai 1864–1904, Diemedis, Wilno, 2004\nNadrzędnym celem polityki carskiej Rosji była rusyfikacja Litwy i wprowadzenie prawosławia. Car i jego administracja przekonali się jednak, że walka z narodem litewskim nie ma sensu i nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Prasa i dzieła literackie, które docierały na Litwę z zagranicy tchnęły liberalizmem i rodzącą się w Europie Zachodniej demokracją.\nZakaz druku i próba rusyfikacji osiągnęły skutki odwrotne od zamierzonych. Na Litwie wyrosło nowe pokolenie – wykształcone, świadome swojej tożsamości narodowej, gotowe do pracy na rzecz swojego kraju i narodu.\nWybuch wojny z Japonią w 1904 r. przyczynił się do decyzji władz o rozważeniu zniesienia zakazu druków litewskich. W 1904 r. gubernator wileński oświadczył: żadna potęga nie jest w stanie wstrzymać coraz większego szerzenia się książek litewskich.\n24 kwietnia 1904 r. car Mikołaj II podpisał się pod dokumentem rosyjskiej Rady Ministrów, którzy brzmiał następująco: „W stosunku do litewskiego i żmudzkiego piśmiennictwa zezwala się na używanie jego w wydawnictwach, oprócz rosyjskiego, także łacińskiego lub innego alfabetu”.\nDla społeczności litewskiej było to ważne wydarzenie. Znikało ważne ograniczenie, konieczność dodatkowego wysiłku i wielkich niedogodnień, które wynikały z potrzeby drukowania prasy i książek w Prusach Wschodnich, odpadło trudne i niebezpieczne przemycanie wydawnictw przez granicę. Zaistniała wszakże nowa niedogodność – legalnie wydawane druki miały być cenzurowane.\nNa szczególną uwagę i szacunek zasługują ci, którzy wydawali litewskie książki, ci, którzy nie zważając na ryzyko potajemnie przenosili je przez granicę, ci, którzy nauczali w tajnych szkołach. To dzięki nim język litewski nie uległ całkowitej zagładzie.\nAlmanach sejneński, Pogranicze, Sejny, t. 3, 2006\nLitwini nie ograniczali się tylko do nielegalnego wydawania książek lub tajnego nauczania. Przez cały okres trwania zakazu druku czcionką łacińską były wysyłane do cara, carycy, ministra spraw wewnętrznych oraz innych przedstawicieli władzy rosyjskiej pisma z prośbą o zniesienie represyjnych przepisów. Choć prośby te były redagowane z należytym szacunkiem jednak stawiały Rosję w niezręcznej sytuacji, bowiem żądały one zmiany w polityce imperialistycznego państwa.\nW związku z tym wszyscy, którzy przyczynili się do powstania tych dokumentów byli więzieni. Dziś wiadomo, że wystosowano 100 takich próśb. Pod każdą z nich widniało od kilkudziesięciu do kilkuset podpisów. Interesujący może okazać się fakt, że podpisy składały również kobiety.\nW walkę o zniesienie zakazu druku czcionką łacińską włączyły znane osoby. Jedną z nich był językoznawca Jan Baudouin de Courtenay, który utrzymywał kontakty z biskupem i pisarzem A. Baranauskasem. Miał on odwagę walczyć o zniesienie carskiego zakazu druków w języku litewskim. Jako zwolennik postępu w dziedzinie edukacji nie mógł postąpić inaczej. Zakaz druku potępiali rosyjscy naukowcy A. Szachmatow, W. Łamański oraz inni.\n„Fala protestów przeciwko zakazowi druków nie opadła z biegiem czasu. Podania i memoriały słali do władz nie tylko chłopi litewscy, grupy inteligentów, lecz także duchowni, w tej liczbie biskupi, oraz niektórzy przedstawiciele szlachty, jak na przykład Michał Ogiński. Świadomość niezbędności zniesienia obowiązującego od niemal czterdziestu lat drakońskiego zakazu powoli i nie bez oporów zaczęła sobie torować drogę także w umysłach rosyjskich dygnitarzy, przedstawicieli wyższej administracji. Człowiekiem, który stosunkowo najlepiej zrozumiał nieskuteczność zakazu i jego szkodliwość dla samej władzy, był wileński generał-gubernator książę Piotr Świętopełk-Mirski.”\nW latach 1896-1900 wysłano do władz najwięcej pism. W 1898 r. prośbę o zniesienie zakazu wystosował drukarz litewskich wydawnictw w Małej Litwie M. Jankus. Domagał się on umożliwienia otwarcia drukarni na terytorium Litwy. W swoim piśmie dowodził, że od XVI w. Litwa korzysta z czcionki łacińskiej i gotyckiej i to się na pewno nie zmieni.\nWydawnictwa rządowe sprzedawane były za bezcen, rozdawane nawet za darmo, ale i tak nie znajdowały nabywców. Natomiast druki zagraniczne, nie patrząc na wysoką cenę i na ryzyko związane z ich przemycaniem, nie zważając na konfiskaty, kary pieniężne, a nawet areszty rozpowszechniane były na Litwie w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy.\nAlmanach sejneński, Pogranicze, Sejny, t. 3. 2006\nZ. Zinkevičius, Bendrinės kalbos iškilimas, Mokslo ir enciklopedijų leidykla, Wilno, 1992\nO tych, którzy nieraz stawiali swoje życie na szali, żeby przenieść zabronioną prasę i książki można opowiedzieć nie jedną ciekawą historię. Nie raz pisało o tym czasopismo „Aušra“ z Puńska. Wydawnictwo „Aušra“ wydaje serię „Terra Jatwezenorum” (jest to kronika dziedzictwa historycznego).\nW 2011 r. w kronice tej wydrukowano wspomnienia bliskich knygnesziai. Wnuczka V. Markevičiusa opowiada o dziadku, który zajmował się przenoszeniem książek. W jej opowiadaniu czuć miłość i szacunek do niego. Główny redaktor „Aušry“ S. Birgelis też nie raz pisał o knygnesziai. W „Terra Jatwezenorum” opublikował on swój artykuł o nich, m.in. o P. Matulevičiusie. Podaje on, że zachowały się wspomnienia mieszkańców wsi Krejwiany, w której mieszkał P. Matulevičius.\nJedno opowiadanie mówi nam, że pewnego razu w trakcie przeprawy z zabronioną prasą P. Matulevičiusa gonili żandarmi. Nie mógł im uciec, więc musiał się schować. Tyle, że nie było gdzie. Postanowił więc, że wejdzie do wody i schowa się w zaroślach. Tak też zrobił: wszedł po szyję do wody, a worek z książkami ważący kilkadziesiąt kilogramów trzymał nad głową. W wodzie spędził cały dzień, dopiero pod wieczór się stąd wydostał. Mokry nie chciał nikomu się pokazywać, żeby nie wzbudzić podejrzeń. Suszył się i nocował na cmentarzu.\nKolejna historia również opowiada nam o przebiegłości P. Matulevičiusa i o solidarności ludzi, którzy zawsze pomagali knygnesziai. Z niej możemy się dowiedzieć, że gdy P. Matulevičius szedł z książkami i tym razem zaczął go prześladować żandarm. Zdążył on wpaść na podwórko pewnego rolnika, który poił konie przy studni. P. Matulevičius ukrył przy studni worek z książkami, coś położył na wierzch i poprosił rolnika o pomoc. Obaj rozmawiali sobie spokojnie gdy przybiegł żandarm. Spytał on czy nie widzieli biegnącego człowieka. A jakże, widzieli, pokazali mu nawet dokąd pobiegł.\nSą to historie życia nie tylko P. Matulevičiusa, podobne rzeczy zdarzały się innym knygnesziai. Nie raz korzystali oni z pomocy ludzi, którzy ich ukrywali, pomagali przenosić, ukryć i rozprowadzać książki. Nie raz udawało im się wykupić z rąk żandarmów łapówkami, oszukać ich.\nW „Terra Jatwezenorum” litewski pisarz Justinas Sajauskas pisał o kilku innych knygnesziai. Załączył on wspomnienia bliskich knygnesziai, którzy zawsze noszą w sercu pamięć o nich.\nRusyfikacja narodu litewskiego nie powiodła się głównie dzięki tym, którzy ryzykowali, a nieraz poświęcali swoje życie – knygnesziai. Z wielkim trudem przenosili oni zakazane książki przez granicę. Z elementarzy, które dotarły do niewielkich nielegalnie działających wiejskich szkółek dzieci uczyli się czytać i pisać. Nauczyciele – daraktoriai – z poświęceniem wykonywali swoją niebezpieczną pracę. Władze carskie nakładały na nauczycieli i rodziców uczniów kary pieniężne. Podlegali oni również aresztowaniom.\nTerra Jatwezenorum Jotvingių krašto istorijos paveldo metraštis, Aušra, Puńsk, 2011


ProBit Global | Opinie, Forum | CrypS.\nIlość punktów 7.75/16\nZabezpieczenia techniczne (0.25 pkt)\nbezpieczeństwo konta: 0\nbezpieczeństwo strony: 0\nbezpieczeństwo domeny: 0\ndodatkowe zabezpieczenia: 0\nZabezpieczenia organizacyjne (-1 pkt)\notoczenie prawne: -1\nfundusz gwarancyjny: 0\nprocedury wewnętrzne: 0\nProBit Global to nieregulowana giełda kryptowalut z Seszeli, zajmująca setne miejsce pod względem dziennych obrotów na platformach do handlu cyfrowymi aktywami (stan na czerwiec 2022). Obsługuje ponad 500, w większości bardzo niszowych, kryptowalut i tokenów.\nGiełda oferuje opcję zakupu kryptowalut przy użyciu karty płatniczej (także ze złotówkowych kont), a jej strona posiada polską wersję językową. Support odbywa się wyłącznie w języku angielskim. Platforma obsługuje wyłącznie wypłaty w kryptowalutach.\nW ofercie ProBit znajduje się bardzo duża ilość altcoinów i tokenów, trudnych do znalezienia na jakichkolwiek innych giełdach. Większość z nich ma jednak niską płynność i przed dokonaniem zakupu tego rodzaju aktywów na platformie, zalecamy przeprowadzić staranny research projektu oraz stojącego za nim zespołu.\nGiełda emituje swój natywny token – PROB, którego posiadanie umożliwia osiąganie zysków ze stakingu oraz obniża prowizje na platformie. Korzystanie z ProBit Global wymaga przejścia przez procedurę KYC (znaj swojego klienta), w ramach której należy wysłać jej skan dokumentu tożsamości, zdjęcie i potwierdzenie adresu zamieszkania.\nZ uwagi na listowanie wielu słabo znanych projektów platforma spotyka się często z zarzutami oszustwa. Trudno ocenić nam jednak wszystkie przypadki opisywane przez jej recenzentów, które można znaleźć na platformie TrustPilot. Niektórzy klienci skarżą się na brak możliwości wypłaty środków. Pojawiają się doniesienia o stratach idących w setki tysięcy dolarów, ale są one niemożliwe do zweryfikowania. Jeżeli należysz do jej klientów prosimy Cię o zostawienie swojej recenzji.\nKorzystasz z ProBit?\nOceń swoją giełdę! Twoje doświadczenia mogą być bezcenne dla osób wkraczających na rynek\nChcesz poznać inne platformy?\nZobacz nasz rating giełd kryptowalut\nProBit to giełda pochodząca z Seulu w Korei Południowej, która została założona w 2018 roku. Jako jej twórców wymienia się Hyunsu Do, pełniącego rolę głównego dyrektora firmy oraz Steve’a Woo – zajmującego stanowisko szefa ds. technologii. Kluczowy personel giełdy to Koreańczycy i kraj ten pozostaje najprawdopodobniej miejscem, z którego działa duża część jej pracowników.\nW trakcie działalności giełda podzieliła się na dwie części – ProBit Global pod spółką zarejestrowaną na Seszelach oraz ProBit Korea, zarządzane przez lokalną firmę. Pierwsza z wymienionych jest skierowana na globalne rynki, natomiast druga koncentruje się na Azji, z której pochodzi większa część klientów platformy. Obie są zarządzane przez ten sam zespół.\nGiełda podaje, że ponad 95% środków powierzonych pod jej opiekę znajduje się w zimnych portfelach. Szyfrowaniu mają podlegać dane klientów oraz klucze prywatne. Oprócz uwierzytelniania dwuskładnikowego (2FA) platforma wspomina także o możliwości dodania ochrony w postaci fizycznego klucza bezpieczeństwa.\nW sieci nie można znaleźć informacji na temat dokładnej lokalizacji biur firmy ani przestrzeganych przez nią procedur wewnętrznych. ProBit nie podaje także szczegółów ba temat żadnych przebytych audytów, posiadaniu funduszu gwarancyjnego, bądź programu bug bounty. Faktem jest natomiast, że w Internecie nie ma informacji na temat jakiegokolwiek poważnego ataku hakerskiego z udziałem giełdy, co wskazuje na to, że jej zabezpieczenia wykazywały się dotąd odpornością na odpowiednim poziomie.\nspot: maker 0.20% / taker 0.20%\nopłata za wypłatę BTC: 0.0005 BTC\nopłata za wypłatę stablecoinów: 24 USDT; 24 USDC (wyłącznie w sieci Ethereum)\nProBit pobiera taką samą prowizję przy wystawianiu lub realizacji zleceń (maker/ taker) i jest nią 0,2%, jednak opłaty można obniżyć płacąc za nie tokenami PROB (40% zniżki) lub prowadząc ich staking. W drugim przypadku istnieje możliwość obniżenia kosztów nawet do 0,05%, jednak wiąże się to z zablokowaniem co najmniej 1 mln natywnych tokenów platformy. Po szczegóły dotyczące wszystkich progów odsyłamy do tabelki na stronie giełdy.\nProwizje za wypłaty środków z giełdy różnią się w zależności od projektu. W przypadku bitcoina wynoszą one 0,0005 BTC, zaś przeniesienie tokenów zbudowanych na blockchainie Ethereum będzie wiązało się zazwyczaj z kosztem rzędu 0.0182 ETH. Pełną tabelę prowizji i kosztów związanych z wypłatą środków z giełdy ProBit można zobaczyć w tym miejscu.\nProBit oferuje opcję zakupu kryptowalut za pośrednictwem karty płatniczej jednak nie umożliwia wypłaty żadnych tradycyjnych walut. Jedynym sposobem na przeniesienie środków z platformy jest transfer kryptowalut.


Stowarzyszenie "Senior Na Czasie" Informacje Warsztaty Ciekawostki Porady dla Seniorów i o Seniorach » Blog Archive » Dni Węgrzyna\n« Festiwal Afrykański\nFestiwal Recyklingu »\nOd dziś, 26 maja 2011 r. do niedzieli, 29 maja 2011 r. odbędzie się w Krakowie Trzeci kiermasz win i produktów regionalnych z krajów CK Monarchii.\nTradycyjnie na Małym Rynku staną kioski i namioty, w których pojawią się goście z Węgier, Austrii, Czech, Słowenii i Rumunii. Przez cztery dni od wczesnego popołudnia do późnej nocy królować będą wina, sery, wędliny, gulasze, lawasz, knedliki, lody, pierniki i inne smakołyki.\nBędzie można posłuchać walców Straussa, zespołów folkowych i jazzu. Kucharze i restauratorzy przygotują poczęstunek a kawiarnie zaparzą kawę. Przez cały czas kiermaszu w okolicznych hotelach i winiarniach odbywać się będą zamknięte degustacje win.\nProgram Dni Węgrzyna przedstawia się następująco:\n13.00 – rozpoczęcie III DNI WĘGRZYNA & CK WINO\n18.00 – koncert zespołu „Dziklie Pola” cz. 1\n20.30 – koncert zespołu „Dziklie Pola”cz. 2\n18.00 – koncert folkowy na dobre popołudnie: zespół Heczko – „Morawskie klasyki”\n19.00 – pokaz taneczny szkoły tańca „Magia Rytmu”\n20.00 – koncert folkowy na dobry wieczór: zespół Heczko – „Magiczne czardasze”\n14.00 – uroczyste obchody setnej rocznicy urodzin postaci Józefa Szwejka (prowadzenie Leszek Mazan), parada Szwejków (Krakowski Klub Kolekcjonerów, Stowarzyszenie Przyjaciół Dobrego Wojaka Szwejka); Piosenki szwejkowskie śpiewa Makino\n19.00 – występ kolektywu 3M, elektroniczny folk z krajów CK Monarchii\n18.00 – pokaz taneczny szkoły tańca „Magia Rytmu”\nSzczegółowy program imprezy znajduje się na stronie www.dniwegrzyna.pl.\n26.05.2011, 12:16, dodała: Ola\nTagi: edukacja, festiwal, kultura


Chopok - strona 2 | SkiForum.pl\nNapisano 31 październik 2006 - 10:28\nZerknij, tutaj juz jest z Lukowej na Chopok: http://www.jasna.sk/page04.php W tym sezonie trzeba będzie wyprubowac trasy Jug.\nNapisano 06 grudzień 2006 - 22:14\nMam zamiar wybrac sie na stoki Chopaka, gdzies na poczatku lutego. Mam w zwiazku z tym kilka pytan, mam nadzieje, ze pomozecie mi wybrac:\n1. Macie jakies sprawdzone tanie hotele, pensjonaty itp., niezbyt drogie, blisko Chopok Sever (najlepiej nie dalej niz z 1km, nie mam przekonania do Ski Busow ), moze byc nawet bez zadnych posilkow, tylko by cos bylo mozna przyrzadzic jakas zupe czy cos.\n2. Sa tam jakies normalne knajpy? Przypuszczam, ze w takim miejscu bedzie klopot bogactwa, ale mozna zawsze sie upewnic .\n3. Jak jest ze sprzetem? Mozna gdzies wypozyczyc?\nJak sie mi cos jeszcze przypomni - dam znac. Dzieki wielkie z gory za odpowiedzi.\nNapisano 06 grudzień 2006 - 22:34\nNie trzeba pisać. Wystarczy poszukać:\nJeden z kilku watków nt Chopok:\nNapisano 06 grudzień 2006 - 23:06\nCzytalem ten temat, z wyszukiwarki korzystalem, ale na zadane przeze mnie pytania w nich odpowiedzi nie bylo.\nNapisano 07 grudzień 2006 - 21:52\nJa jako ze daleko na chopok niemam pojechałem tam we wrzesniu znaleść sobie miejsce do mieszkania i trafiliśmy do chaty lucky ok 1km do tego największego krzesłą chyba zachradki w kazdym razie 50kc za nocleg w 7 osobowym domku z łazienką itd....warunki nawet spoks z reszta ja mam niskie wymagania mieszkaniowe. BYLE BY W KONCU ZACZEłO PADAC!!!!! będe na chopoku od 20 stycznia przez tydzien będzie ktoś z forum wtedy ? :cool:\nNapisano 10 grudzień 2006 - 13:11\nWlasnie sie zainteresowalem ta Chaty Lucky. Wyglada swietnie, blisko do wyciagu, domek ladny (przynajmniej na zdjeciu ) Ale mam jeszcze z 2 pytanka co do niego - czy skoro to jest domek, ktory mialbym caly wynajac, to czy bym musial sam odsniezac dostep do niego? Nie zbyt mi sie podoba mysl, ze rano o 6, przed wyjsciem na stok, bede latal z lopata A 2. - jest tam gdzies postawic samochod, na jakims ogrodzonym terenie?\nNapisano 10 grudzień 2006 - 14:09\n... trafiliśmy do chaty lucky ok 1km do tego największego krzesłą chyba zachradki w kazdym razie 50kc za nocleg w 7 osobowym domku z łazienką itd....\nCoś z tą ceną nie tak? Czy mi się wydaje, a może pisałeś o innym miejscu?\nDaj znać, bo chciałbym się tam wybrać pod koniec marca 2007.\nNapisano 18 grudzień 2006 - 01:08\nWitam do Jasnej jeżdżę już czwarty sezon z kolei (tzn ten czwarty coś nie może się zacząć, ale myślę że już niebawem) i polecam to miejsce wszystkim.\nJednocześnie zapraszam na forum, gdzie montujemy ekipę na wyjazdy do Jasnej na sezon 2006/2007.\nhttp://www.nartyjasna.fora.pl - Zapraszam wszystkich na wspólne wyjazdy na narty\nNapisano 18 grudzień 2006 - 01:22\nJa już od dawna tam się wybieram i jeszcze tam nie byłem. Zawsze ktoś mnie przekona że w Polsce jest lepiej i taniej?\nNapisano 18 grudzień 2006 - 01:27\nTo pojedź i sam się przekonaj na własne oczy - ja na swoich mam już klapki, jak na narty to tylko do Jasnej.\nWcześniej bywałem często w Karlikowie i Magurze, byłem też raz w Krompachcach (Plejsy), a potem już tylko Jasna\n#31 Marcin Okoń\nNapisano 20 grudzień 2006 - 18:31\nWitam!Jestem nowy na forum.W okresie miedzy Świętami a nowym rokiem wybieram się na Chopok.Bardzo prosze o udzielenie mi informacji na temat panujacych tam warunków pogodowych.Czy pracują tam juz armatki,czy może działaja tam juz wyciągi.Martwie się bo domek zarezerwowany a śniegu nie widać.Bardzo prosze o informacje jezeli ktoś wie.\nNapisano 20 grudzień 2006 - 18:42\nMam informacje z Infocentrum Jasna że od piątku (22 grudnia) otwierają tam pierwsze dwie trasy a tuż przed sywestrem kolejne 4. Po nowym roku - o ile się nie ociepli to naśnieżą resztę tras i będzie gdzie poszaleć.\nA tak w ogóle www.jasna.sk - adres ośrodka mieszczącego się na stokach Chopoka, tam znajdziesz dużo ciekawych informacji (także o warunkach pogodowych).\nBTW. też będę w tym okresie (dokładnie we wtorek 26-go i na sylwestra od 29 do 1) w Jasnej na nartach więc może się jakoś skrzykniemy na jakiegoś kelta lub becherovke\nJeśli też spędzasz Sylwestra w okolicach Chopoka to daj cynk na PM/GG/Skype/mail to może połączymy siły...\nMarcin Okoń podziękował za tę wiadomość\n#33 Marcin Okoń\nDziękuje Maćku za tę cenną informacje.Przywróciłeś mi nadzieje,że pojeżdże jednak na nartach w tym okresie.A będzie to od 27.12 do 30.12.Niestety na Sylwestra tam nie zostane ponieważ gdy rezerwowałem nie było już wolnych kwater.\nNapisano 21 grudzień 2006 - 16:48\nJasna to rzeczywiście najlepsze miejsce w tej części Europy - jeżdżę tam co roku od 7 lat. Zresztą byłem też w Zell am See i szczerze mówiąc nie widzę większej różnicy (co innego lodowiec). Może poza jedną - tam przez prawie tydzień świeciło słońce, a na Chopoku zwykle albo jest mgła, albo zamieć która uniemożliwia wjazd na sam szczyt. Ale jak się trafi na ładną pogodę i dobre warunki to niczego więcej nie trzeba:) A po nartach zrelaksować się można w aquaparku z gorącymi basenami:)\n#35 Marcin Okonski\nNapisano 22 grudzień 2006 - 23:37\nWitam!Moze ktos wie czy na Chopoku pracuja juz wyciagi?Wybieram sie tam zaraz po swietach 27 grudnia.Bardzo prosze o informacje.Pozdrawiam\nNapisano 23 grudzień 2006 - 00:48\nJeszcze nie pracują - choć juz 10-15 cm śniegu jest - jak będzie z 30 z pewnościa wystartują\nMarcin Okonski podziękował za tę wiadomość\n#37 Marcin Okonski\nNapisano 23 grudzień 2006 - 14:49\nA czy czésto sa tam teraz opady?Jest szansa,ze dopada do swiát?Co z armatkami?\nNapisano 24 grudzień 2006 - 02:01\nA czy czésto sa tam teraz opady?\nJest szansa,ze dopada do swiát?Co z armatkami?\nMarne szanse na śnieg naturalny\nDośnieżają z armatek jak widziałem wczoraj na kamerze\nNapisano 24 grudzień 2006 - 08:22\nna pytanie 1 nie moge cie pocieszyc na poczatku lutego raczej tanio nie bedzie(jak bylem z kolega nowym passatem to na parkingu miedzy "leksusami"bemkami7"i mesiami S" klasy naszych przyjaciół zza wschodniej granicy bardzo skromnie wygladalismy) a sprawdzony hotel dla mnie to" druzba"..... Hotele "ski"i"junior""liptow" to niestety standart komunistyczny. na pytanie 2 niema tez nic wesolego polecam pizze w hotelu "grant " mimo 4 gwiazdek jest tanio. i knajpe w hotelu "druzba" chyba jedyna poządna knajpa z dobrym jedzeniem w rozsadnych pieniadzach. na 3 pytanie widzialem przynajmniej kilka wypozyczalni ale cen nie znam..\nNapisano 26 grudzień 2006 - 23:01\nJaka jest najbliższa "wiocha" koło Chopoka, ażeby wyskoczyć na wieczorny spacer, czy pójść do jakiejś restuaracji? Bo tak jak patrzę, to tam gdzie są wyciągi, raczej nie ma co liczyć, bo same hotele, a w Demanowskiej?\nAha i wiecie może kiedy są słowackie fere w tym roku? Kiedy będzie najwięcej ludzi?


Biblioteka z salą dla dzieci - Aktualności - Gmina Kleczew\nBiblioteka z salą dla dzieci\nKomunikaty\t25.10.2021\tBiblioteka z salą dla dzieci\nKolorowa sala dla dzieci powstała w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Kleczewie. Najmłodsi mieszkańcy naszej gminy mogą się tam świetnie bawić i czytać książki.\nNa potrzeby maluchów przeznaczone zostało jedno z pomieszczeń biblioteki w Kleczewie. Są tam regały z książkami, wygodne pufy, stoliki i miejsce do aktywnego spędzenia czasu. Już wkrótce odbędą się warsztaty dla najmłodszych.\n- Przede wszystkim zapraszamy najmłodsze dzieci i ich rodziców - mówi Magdalena Siupa dyrektor biblioteki - Wspólnie spędzony u nas czas przyniesie dzieciom wymierne korzyści w postaci obcowania z książką, wprowadzania ich w świat literatury i umiejętnego korzystania z dobrodziejstw, jakie niesie ze sobą czytanie książek.\nPrzedsięwzięcie zostało zrealizowane w ramach projektu "Z piaskownicy do książnicy" i jest realizowany w ramach programu BLISKO, będącego częścią Programu Wieloletniego "Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025".


Żydomasońska rewolucja w Kościele Katolickim: „Kardynał” Castrillon odprawił „mszę ślubną” w luterańskim zborze | Stop Syjonizmowi\nŻydomasońska rewolucja w Kościele Katolickim: „Kardynał” Castrillon odprawił „mszę ślubną” w luterańskim zborze\nŹródło : www.promariana.wordpress.com\nTłum. z jęz. portugalskiego GREGORIUS\nOjciec chrzestny ugody FSSPX (Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X) z Lożą Watykańską, „kardynał” Dario Castillon Hoyos odprawił bluźnierczy obrzęd zawarcia małżeństwa przez „szlacheckich katolików” w luterańskim zborze. Ponadto używał Mszału z 1962 roku (masona Jana XXIII-”papieża”) z oczywistym „apostolskim błogosławieństwem” superheretyka Benedykta-Ratzingera-Taubera.(1)\nWarto zauważyć, że tam gdzie powinno znajdować się Tabernakulum, nie ma go, a zamiast krzyża znajduje się Deklaracja Marcina Lutra i obraz (żydowskiego pederasty- tłum.) protestanta Kalwina. Stanowi to wyraźny atak na Kościół Katolicki w wykonaniu Ratzingera-Taubera.\n„Gołębie” spotkały się w kabalistycznym Zakonie Maltańskim, którego orderem odznaczony był Wielki Mistrz Masonerii Ives Marsaudon przez brata-masona Jana XXIII, którego kapelanem był lefebvrysta Ducaud-Bourguet.\nKsiężniczka Benigna de Reuss i hiszpański szlachcic Oscar de Ascoz a Planes zawarli małżeństwo w sobotę w zborze luterańskim w Schleiz. Pomimo że zbór jest luterański to posługa była katolicka ponieważ zarówno panna młoda jak i pan młody są katolikami. „Kardynał” Dario Castillon Hoyos odczytał list od „papieża” Benedykta XVI w dwóch językach i chwalił gminę luterańską za umożliwienie przeprowadzenia posługi rzymsko-katolickiej. Większość ze 180 zaproszonych osób należała do europejskiej arystokracji. Niemieckie panie nosiły wspaniałe kapelusze a hiszpańskie kobiety głowy miały nakryte czarnymi chustkami. Księżniczka Benigna urodziła się we Frankfurcie nad Menem 29.12.1980 roku. Ona i jej brat książę Heinrich XXIV są dziećmi księcia Heinricha X Reussa i jego pierwszej żony Elisabeth Akierhelm af Margarethelund. Elisabeth przeszła na katolicyzm w 1987 roku, trzy lata po urodzeniu syna. Dwoje dzieci zostało ochrzczone w wyznaniu luterańskim, ale po konwersji matki i one przeszły na katolicyzm. Uroczystość odbyła się zgodnie z nadzwyczajną formą obrządku łacińskiego a celebransem był „kardynał” Dario Castrillon Hoyos, emerytowany przewodniczący „papieskiej komisji” Ecclesia Dei.\n1. Jak można przeczytać na tej stronie ( www.aronbengilad.blogspot.com/2011/01/pope-benedict-xvis-jewish-ancestry.html ) to genealogia Peintnera-Ratzingera potwierdza, że Benedykt XVI jest prawnukiem ze strony matki, żydówki Betty, córki żyda Jacoba Taubera ( potomka rabina Jonaha Geronde ) i także po linii matki potomkiem rabinackich rodów (Loew, Cohen, Bachrac, Knoepflmacher ). Jego babka ze strony matki zmieniła nazwisko z żydowskiego „Tauber” na mniej żydowskie „Peintner”.\nJedna odpowiedź to “Żydomasońska rewolucja w Kościele Katolickim: „Kardynał” Castrillon odprawił „mszę ślubną” w luterańskim zborze”\nNo to jak? Źle, że jest FSSPX, czy źle, że nastąpiła ugoda z Rzymem? Ale czy sedewakantyzm (z całą otoczką np. telefonicznych wyborów „swojego” papieża), naprawdę ma sens?\n« Skutki rządów postkomunistów i PO: Dług osiągnął 80 tysięcy złotych na każdego obywatela\nMINISTERSTWO OBRONY FEDERACJII ROSYJSKIEJ PRZYGOTOWUJE SNAJPERÓW NA WYPADEK „ARABSKIEGO SCENARIUSZA” »


Wynalazki, które stworzyły elektronikę - Uważam Rze Historia\nPrzedstawiany tekst zapoczątkowuje serię felietonów, które będą publikowane co dwa tygodnie w piątkowych wydaniach „Rzeczpospolitej” pod wspólnym tytułem „Historia wynalazków”. W tym tekście spróbuję uzasadnić, dlaczego taka seria może się przydać.\nBogactwo poszczególnych ludzi, firm i całych krajów jest w dużej mierze wynikiem pracy wynalazców, a efekty ich dorobku twórczego są głównym źródłem zamożności najbogatszych państw świata. Wystarczy spojrzeć dookoła – na to, jakich przedmiotów używamy, jak podróżujemy, jak się komunikujemy z innymi ludźmi, jak wykonujemy różne prace, wreszcie nawet na to, jak się bawimy – by stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że to właśnie dokonania wynalazców stworzyły i nadal tworzą zręby współczesnej cywilizacji.\nA jednak o tych, których dziełem są te dokonania, w istocie nikt nic nie wie, i co więcej – wcale się tego nie wstydzi! Proponuję Szanownemu Czytelnikowi, żeby spróbował przeprowadzić prosty test. Wystarczy na jakimś spotkaniu towarzyskim zadać pytanie: Kim był John Bardeen? Czy ktokolwiek potrafił odpowiedzieć na to pytanie, nie zaglądając do encyklopedii albo do internetu (zresztą też będącego dziełem techników)? Jestem pewny, że nie! Jednak czy ktoś z Państwa zapłonił się w tej chwili z zażenowania? Zapewne nie.\nNatomiast gdyby ktoś nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, kim był Pablo Picasso, to musiałby się wstydzić w każdym kulturalnym towarzystwie. Tymczasem Picasso i Bardeen żyli i tworzyli mniej więcej w tym samym czasie, tyle tylko, że Picasso malował obrazy, a Bardeen wynalazł tranzystor (i kilka innych doniosłych rzeczy na dokładkę, za co jako jedyny dwukrotnie dostał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki).\nZastanówmy się, jak wyglądałby świat, gdyby nie było na nim dzieł Picassa? Zapewne byłby w jakimś sensie uboższy, bo każde dzieło sztuki wzbogaca świat i czyni go piękniejszym, ale na nasze życie nie miałoby to zasadniczego wpływu. Tymczasem bez wynalezienia tranzystora nie byłoby dziś radia, telewizji, telefonów komórkowych, GPS, internetu, komputerów, elektronicznych zegarków i elektronicznych kamer – w ogóle niczego, co ma jakikolwiek związek z elektroniką. Dzięki wynalazkowi tranzystora ludzkość wkroczyła w zupełnie nowy okres swoich dziejów, całkowicie niepodobny do wszystkiego, co przeżywała przez tysiące lat wcześniejszych epok! A jednak wynalazca tego epokowego urządzenia jest dziś dla większości ludzi całkowicie anonimowy. I w dodatku absolutnie nikt się tego nie wstydzi!\nPrzypadkowe odkrycie Edisona\nSkoro zacząłem od przywołania nazwiska fizyka, który stworzył podstawy współczesnej elektroniki, to może przyjrzyjmy się temu, jak ta dziedzina powstała i jak się rozwinęła, stając się wszechobecna i nieodzowna. Jak wiele ważnych odkryć w historii – wynalazek, który był kluczem do elektroniki, został dokonany przypadkiem. Wybitny wynalazca amerykański Thomas Alva Edison, autor ponad tysiąca patentów, zajmował się w 1883 r. doskonaleniem żarówki, której wynalazek także był przypisany do niego, chociaż – co postaram się wykazać w jednym z przyszłych felietonów – nie całkiem słusznie. Zmartwienie Edisona wynikało z faktu, że żarzące się pod wpływem przepływu prądu włókno węglowe, które w pierwszych żarówkach było źródłem światła, niestety, parowało pod wpływem wysokiej temperatury. Odparowane drobiny węgla osadzały się wewnątrz szklanej bańki żarówki, powodując stopniową utratę jej przejrzystości.\nPróbując usunąć ten efekt, Edison wtopił w szklaną bańkę żarówki dodatkową elektrodę (daleko od żarzącego się włókna) i przykładał do tej elektrody różne napięcia, starając się zahamować efekt osadzania się ciemnego nalotu wewnątrz bańki. Zupełnie zaskoczony zaobserwował, że gdy do tej dodatkowej elektrody przykładał dodatnie napięcie, to pojawiał się przepływ prądu między żarzącym się włóknem a tą dodatkową elektrodą. To było zdumiewające, bo którędy ten prąd płynął? W szkle bańki na pewno nie, bo szkło jest dobrym izolatorem. Może więc w próżni wypełniającej wnętrze żarówki?\nRzeczywiście, obserwowany prąd spowodowany był swobodnym ruchem elektronów wyrzucanych z żarzącego się włókna żarówki i przyciąganych przez dodatnio naładowaną elektrodę zatopioną w jej bańce. Edison na wszelki wypadek opatentował zauważony efekt, ale go nie badał ani nie próbował wykorzystać. Nawet jemu nie udało się zrozumieć znaczenia tego odkrycia!\nPierwsze lampy elektronowe\nCzłowiekiem, który docenił znaczenie odkrycia Edisona, był John Ambrose Fleming, Anglik, który pracował w londyńskim oddziale Edison Electric Light Company. Zaczął badać zjawisko odkryte przez Edisona i zwrócił uwagę, że efekt przepływu elektronów w próżni uzyskiwano jedynie wtedy, gdy do dodatkowej elektrody wtopionej w ścianę bańki przykładano napięcie dodatnie, natomiast przy przyłożeniu napięcia ujemnego przepływu prądu nie było. Dzisiaj każdy rozumie, że ujemnie naładowane elektrony były przyciągane przez dodatnio naładowaną elektrodę, natomiast od ujemnej elektrody elektrony były odpychane. Fleming też to zrozumiał, dlatego 16 listopada 1904 r. zgłosił patent na lampę, która przewodzi prąd tylko w jedną stronę.\nTo był początek elektroniki. Lampa wynaleziona przez Fleminga, nazywana diodą (bo miała dwa elementy – żarzące się włókno i tę dodatkową elektrodę), okazała się bardzo przydatna w rozwoju pierwszych odbiorników radiowych (Fleming współpracował z Marconim, wynalazcą radia), a potem znalazła także zastosowanie przy prostowaniu prądu zmiennego. Fleminga doceniono: został członkiem Royal Society, a w 1928 r. uzyskał tytuł szlachecki.\nElektronami w próżni można sterować\nDoniosłym skutkiem wynalazku Fleminga było uświadomienie faktu, że na elektrony przelatujące między elektrodami (które zaczęto nazywać anodą i katodą) można oddziaływać dodatkowym polem elektrycznym. Skorzystał z tego amerykański wynalazca, Lee de Forest. Dodał do lampy Fleminga trzecią elektrodę (ze względu na kształt nazywaną siatką) i w ten sposób stał się wynalazcą triody. Opatentował ją w 1906 r. Miała ona cechę, która radykalnie przyczyniła się do rozwoju elektroniki: nawet bardzo słabe sygnały elektryczne przyłożone do siatki były przez lampę zamieniane na duże zmiany prądu płynącego między anodą i katodą. Ten efekt otworzył drogę do budowy elektronicznych wzmacniaczy różnych sygnałów. Sam de Forest wykorzystał taki wzmacniacz do przeprowadzenia pierwszej transmisji radiowej z Metropolitan Opera w Nowym Jorku, nie odniósł jednak sukcesu finansowego. Trioda mogła służyć także do budowy generatorów, które pozwalały wytwarzać sygnały potrzebne w nadajnikach radiowych, zabiegano więc o to, by dostał Nagrodę Nobla jako twórca radia. Nie dostał, a należała mu się jak mało komu!\nSkoro do lampy Fleminga można było dodać jedną siatkę, to zaczęto eksperymentować z dodatkowymi siatkami. W ten sposób w 1919 r. Walter Schottky dołożył czwartą elektrodę, budując lampę nazywaną tetrodą, natomiast w 1927 r. Bernard D.H. Tellegen wynalazł lampę z trzema siatkami – pentodę.\nPierwsze masowe zastosowanie elektroniki: radiofonia\nDzięki wynalazkowi lampy elektronowej zaczęła się rozwijać radiofonia. Początkowo radio wykorzystywano głównie w komunikacji morskiej (słynny sygnał SOS z tonącego „Titanica” był nadany z jednego z najwcześniejszych okrętowych nadajników radiowych), a potem (zwłaszcza w okresie I wojny światowej) do celów łączności wojskowej. Jednak po wojnie radio „przeszło do cywila”. Amerykanie się szczycą, że to oni mieli pierwszą stację radiową nadającą od 17 października 1919 r. wiadomości i muzykę dla cywilnych odbiorców.\nW Europie pierwszą rozgłośnią radiową była BBC (British Broadcasting Company), która zaczęła nadawać 18 października 1922 r. Anglicy w krótkim czasie spopularyzowali radio do tego stopnia, że w 1938 r. osiągnęli wskaźnik 176 abonentów na 1000 mieszkańców. W Polsce w tym czasie było 25 abonentów na 1000 mieszkańców. Bardzo silnie rozwijały swoją przedwojenną radiofonię Niemcy. W 1939 r. działało na terenie Niemiec 36 stacji nadawczych i było zarejestrowanych 12,5 mln odbiorników radiowych. Francja w tym czasie miała niespełna 5 mln abonentów radiowych.\nPierwsze systemy telewizyjne też opierały się na lampach elektronowych: w kamerach pracowały tzw. lampy analizujące (ikonoskopy, ortikony i widikony), a w odbiornikach telewizyjnych (i w monitorach komputerowych) przez całe dziesięciolecia używano kineskopów będących w istocie bardzo dużymi lampami elektronowymi. Rozwój telewizji też będzie jednak tematem oddzielnego felietonu.\nW czasie II wojny światowej urządzenia elektroniczne oparte na technice lampowej odgrywały ogromną rolę, zwłaszcza w systemach łączności, a także jako kluczowy element radarów. Lampowe były też układy automatyki naprowadzające na cel pierwsze rakiety balistyczne V2. Warto w tym miejscu wspomnieć o sukcesie polskiej Armii Krajowej, która nie tylko zdołała przechwycić jedną z niecelnie wystrzelonych rakiet tego typu (20 maja 1944 r.), ale w dodatku prof. Janusz Groszkowski (elektronik) zdołał rozszyfrować budowę i przeznaczenie układu sterującego rakiety, co było dużym osiągnięciem naukowym i technicznym. Wyniki tych ekspertyz przesłano do Wielkiej Brytanii w ramach operacji Most III.\nDodam, że pierwsze elektroniczne komputery też były budowane z wykorzystaniem lamp elektronowych. Na przykład pierwszy elektroniczny komputer ENIAC został zbudowany przy użyciu 18 tysięcy lamp elektronowych. Ale o historii rozwoju komputerów także planuję oddzielne felietony.\nWracając do głównego wątku, trzeba stwierdzić, że roczna produkcja lamp elektronowych w połowie XX w. przekraczała sto milionów sztuk – gdy u szczytu popularności tej techniki pojawił się maleńki, ale groźny konkurent: tranzystor. To właśnie przy wynalezieniu tranzystora ujawnił się geniusz badacza, od którego nazwiska rozpocząłem ten artykuł, Johna Bardeena. Ale o historii wynalezienia, a potem upowszechnienia tranzystora opowiem w następnym odcinku cyklu.


Russell - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "Russell" (28)\n#formuła 1 #russell #williams #kierowca f1\nV10.pl: George Russell - przygotowanie fizyczne do debiutu w Formule 1\n/346 dni temu (8 marca)\n#Formuła 1 #f1 #Mercedes #Russell #Wehrlein\nV10.pl: Wehrlein i Russell dwoma rezerwowymi Mercedesa w F1\nMercedes zatrudnił dwóch kierowców rezerwowych na sezon 2018 Formuły 1. To juniorzy niemieckiej marki: Pascal Wehrlein i George Russell. Wehrlein już ścigał się w F1 w latach 2016-2017,...\n#Formuła 1 #f1 #Russell #Grand Prix #Force India F1\nV10.pl: Russell pojeździ na treningach F1\nGeorge Russell za trzy dni zadebiutuje w weekendzie wyścigowym Formuły 1, występując na pierwszym piątkowym treningu GP Brazylii. Nowy mistrz serii GP3 i junior Mercedesa pojedzie również na treningu...\n#Testy F1 #f1 #Latifi #Formuła 1 #Mercedes #Russell\nV10.pl: Russell i Latifi pojeździli bolidem Mercedesa na testach\nMercedes minionego weekendu zorganizował testy bolidem Formuły 1 swojemu juniorowi George Russellowi i Nicholasowi Latifiemu. 19-letni Brytyjczyk oraz 21-letni Kanadyjczyk jeździli mistrzowskim...\n#Mercedes #f1 #Russell\nV10.pl: Russell nowym juniorem Mercedesa\nGeorge Russell został kolejnym protegowanym Mercedesa w wyścigach jednomiejscowych bolidów. Młody Brytyjczyk ubiegłego roku zajął trzecie miejsce w Europejskiej Formule 3 i zdobył pole position do GP...\n#Mercedes #sport #Russell\n#Testy F1 #f1 #McLaren #Russell\nV10.pl: Laureat nagrody McLaren Autosport BRDC Award z 2014 roku zaliczył test bolidem F1\nGeorge Russell, który zeszłego roku zdobył prestiżową nagrodę McLaren Autosport BRDC Award, dzisiaj odebrał dołączony do niej test bolidem Formuły Jeden. McLaren Autosport BRDC Award jest przyznawane...\n#Russell #sport #film #Kwiat pustyni #waga #spalanie #ćwiczenia #odchudzanie #trening #bilans #rozgrzewka #fitspiracje #dieta #cukier #1000 kalorii #jedzenie #kalorie #poziom cukru we krwi #Amanda #IG #rozciąganie #indeks glikemiczny #thinspiracje\n09:00 - kawa z mlekiem, kromka chleba pszennego, plaster twarogu półtłustego, plaster mielonki, kilka plasterków ogórka kiszonego, 1 gotowane jajko (230 kcal)\n12:00 - gorzkie kakao, 2 orzechy włoskie (130 kcal)\n15:00 - spaghetti bolognese (300 kcal)\n18:00 - kromka chleba pszennego z mielonką i ogórkiem kiszonym (105 kcal)\n20:00 - 3 łyżki płatków owsianych, pół szklanki mleka 2% (170 kcal)\nrazem ----> 935/1000 kcal\nćwiczenia: krótka rozgrzewka, ćw. z Amandą Russell, rozciąganie (długość całego treningu - 30 minut)\nZnalazłam bardzo interesującą stronkę o indeksie glikemicznym. Są tam wypisane wszystkie produkty i ich IG.\nOd dziś nie jem owsianki, tylko zimne mleko lub jogurt naturalny z surowymi płatkami owsianymi. Koniec z gotowaną marchewką, kaszą manną i innymi badziewiami powyżej 60 IG. A jeśli już, to w małych ilościach.\nJest też napisane co to jest ten indeks glikemiczny. I jak poziom cukru we krwi wpływa na przybieranie na wadze.\nOglądałam dziś bardzo inspirujący film - "Kwiat pustyni", oparty na faktach.\nKurcze... chciałabym być tak samo chuda jak główna bohaterka. A tu możecie obejrzeć go za darmo bez ściągania: vod.pl/kwiat-pustyni,84662,w.html\nGwiazda21: Oglądałam kiedyś ten film,bardzo dawno i pamiętam jak płakałam na nim,wzruszająca historia,która jest oparta na faktach. Poczytaj ksiązke,bedziesz zafascynowana :P\nKISS.MY.ABS: pyszne zdjęcia zwłaszcza te początkowe <3\n/7 lat temu (29 stycznia) /skomentuj ›\n#1000 kalorii #jedzenie #Russell #ćwiczenia #odchudzanie #a6w #bilans #kalorie #fitspiracje #brzuszki #dieta #Amanda #thinspiracje #spalanie\n09:00 - 2 kromki chleba IG z pomidorem i ogórkiem kiszonym (140 kcal)\n12:00 - 1 jajko na twardo, 1 mały pomidor, kawałek ogórka, 1 łyżeczka oliwy z oliwek (140 kcal)\n15:00 - miseczka zupy pomidorowej z ryżem (150 kcal)\n18:00 - owsianka z dodatkiem kaszy mannej i cynamonu (270 kcal)\n20:00 - 1 mały pomidor, pół ogórka, 2 marchewki (50 kcal)\nrazem ----> 750/1000 kcal\nćwiczenia: z Amandą Russell (25 minut hardkoru )\nStwierdziłam, że A6W to nie dla mnie. Za nudne, a przez to zniechęcające. Widocznie nie jestem wystarczająco wytrwała, żeby temu podołać. Wolę swoją wersję brzuszków. Robię 4 rodzaje, każdy po 15 razy. Są nawet trochę podobne do tych z a6w, tylko, że ja nie przytrzymuję kolan zgiętych w górze na trzy sekundy. Zamiast tego po prostu je podnoszę i opuszczam prostując, i tak 15 razy.\nminnienote: pięknie chudniesz :) i masz takie cudowne, zdrowe, mądre bilanse! Ja też kiedyś robiłam a6w i zaprzestałam z identycznego powodu jak Ty :) zamiast tego wprowadziłam Skalpel\nheroooine .: świetne masz podejście do sprawy : ) . powodzenia. trzymam kciuki : ) chudegoo : *\nGwiazda21: A mówilam,że nie podobałasz :) Zbyt ciężkie i tak jak mówisz nudne :P Super sobie radzisz kochaana ;*\n#spalanie #jedzenie #odchudzanie #a6w #bilans #kalorie #1000 #ćwiczenia #dieta #sport #Amanda #Russell\n09:00 - gorzkie kakao z mlekiem i miodem (180 kcal)\n12:00 - 2 kromki chleba razowego z pomidorem i ogórkiem kiszonym (160 kcal)\n16:00 - owsianka z dodatkiem kaszy mannej, orzechów włoskich i cynamonu (350 kcal)\n19:00 - talerz zupy pomidorowej z ryżem (200 kcal)\nrazem ----> 890/1000 kcal\nćwicznia: 4 dzień a6w\nKISS.MY.ABS: Zaje jedzonko <3 bilans super! jak tam A6W bo mnie brzuch ( mięśnie ) kują szalenie ( ćw 4 najgorsze ) Buźka! ; *\n#Russell #jedzenie #odchudzanie #a6w #bilans #kalorie #ćwiczenia #dieta #Amanda #1000\n09:00 - 1 jajko na twardo, pół pomidora (90 kcal)\n12:00 - kanapka z mielonką i pomidorem (110 kcal)\n15:00 - 2 marchewki, 2 ogórki kiszone, pół pomidora (40 kcal)\n18:30 - gulasz z kaszą (300 kcal)\nrazem -----> 540/1000 kcal\nćwiczenia: z Amandą Russell (30 minut), 3 dzień a6w\nNie mam jakoś weny, żeby coś więcej pisać. W sumie nic się działo ciekawego. Może tylko to, że od rana miałam popsuty humor przez głupi sen. Po prostu smutno mi strasznie było. Śniło mi się coś podobnego do tego co już raz się stało, a ja nie chcę tego pamiętać. Ale potem sobie poćwiczyłam i od razu lepiej się poczułam.\n/7 lat temu (7 stycznia) /skomentuj ›\n#zdrowie #Russell #odchudzanie #youtube #aktywność #fitness #dieta #sport #Amanda\nSevens perfection: Fitnessssss\nAmanda Russell jest super i ja chcę mieć jej ciałoooo !\ntwenty four seven: rzeczywiście, cudowna :)


Już od najmłodszych lat zaszczepiaj w swym dziecku miłość do czytania! Pomożemy Ci w tym zadaniu podpowiadając, jakie ciekawe książki warto sprawić mniejszemu i większemu Czytelnikowi. Sprawdź poniżej listę popularnych książek dla młodszych Czytelników. Podpowiadamy też, jakie ciekawe strony warto odwiedzić poszukując ciekawych książek dla dzieci:\n1. Książeczki o Kubusiu Puchatku\n3. Kolorowanki, zgadywanki\nCena: Nasza cena: 3,84 zł 5,88 zł\nCena: Nasza cena: 3,15 zł 4,95 zł\nCena: Nasza cena: 11,14 zł 12,00 zł\nEncyklopedia Na ścieżkach wiedzy. 100 kręgowców\nCena: Nasza cena: 3,59 zł 5,17 zł\nCena: Nasza cena: 44,44 zł 48,30 zł\nPiosenki po angielsku dla dzieci' to niezastąpiona pomoc w nauce języka angielskiego. To ksiązka z 23 najbardziej popularnymi i znanymi piosenkami anielskimi. Przypiosenkach zostało zamieszczone tłumaczenie na język polski oraz zapis nutowy. Dodatkowo po każdej z piosenek znajdują się...\nCena: Nasza cena: 10,15 zł 21,83 zł\nKalina i Kaj. Książka teoret. dla dzieci audiobook mp3\nCena: Nasza cena: 17,56 zł 21,95 zł\nCena: Nasza cena: 17,56 zł 27,90 zł\nDla powodzenia książki popularnonaukowej potrzebny jest ogólny wysiłek autora, wydawcy, księgarza, nauczyciela i bibliotekarza. T. Twarogowski Słowa Tadeusza Twarogowskiego, przytoczone w powyższym motcie, można by uznać za inspirację do napisania tej książki. Autorkę ciekawiło zagadnienie książki...\nKsiążka popularnonaukowa dla dzieci i młodzieży w polskiej szkole w latach 1945-1989 Outlet\nCena: Nasza cena: 5,16 zł 7,90 zł\nCena: 23,46 zł 32,90 zł Do koszyka dodaj do schowka\nCena: 6,03 zł 8,70 zł Do koszyka dodaj do schowka


Mieszkanie z pomysłem: listopada 2013\nNiezwykle znaczący dla wyśmienitego samopoczucia jest efektywny sen, który umożliwia regenerację energii i nabranie nowych sił, by przeżyć następny dzień. By zagwarantować sobie takowy sen powinno się wyselekcjonować dobry materac dostosowany idealnie do łoża. Zazwyczaj rekomendowane są kieszeniowe materace, ponieważ mogą one dopasować się niezwykle dobrze do kształtu ciała osoby, jaka na nich śpi i dodatkowo ich wierzch ma antyalergiczne właściwości. Więcej o doborze materacy do spania przeczytać można na stronie internetowej Sklep Bejto\nAutor: złoty środek o 21:04\nŚwiatło i przestrzeń – nowoczesne projekty mieszkań.\nZakup mieszkania to niezwykle ważna decyzja, którą należy dobrze przemyśleć. Nowoczesne budownictwo cechuje się dużą liczbą światła oraz funkcjonalnością potrzebną do egzystowania w luksusowych warunkach. Profesjonaliści pracujący w branży nieruchomości wiele czasu pomagają wybrać wymarzony dom oraz podjąć najodpowiedniejszą decyzje. Qubika (http://www.qubika.pl/Oferta.html) to firma z długoletnim doświadczeniem, która oferuje naprawdę profesjonalną poradę oraz ogromny katalog ciekawych domów. Obrazek z www.about.com\nAutor: złoty środek o 01:06\nŚwinoujście – miejsce dla pragnących urlopu.\nJednym z atrakcyjniejszych miejsc do wypoczynku nad Bałtykiem jest Świnoujście. Umiejscowiona jest tam zarówno piękna plaża, ale i gabinety SPA, w których panie zbierają energię do pracy. Zabiegi rehabilitacyjne w parze z kilkunastominutowym pływaniem pomogą wrócić do upragnionej formy. A oto niektóre z proponowanych usług http://www.villaherkules.pl/pl/rehabilitacja\nFoto z- http://www.villaherkules.pl/pl/rehabilitacja\nAutor: złoty środek o 11:48\nKeramzyt materiałem na wieki.\nPobrane z- http://www.nowydom.slask.pl/\nRozpoczynając budowę własnego gniazdka należy przeprowadzić analizę rynku, tj. wyszukać informacje na temat cenników, jakości towarów, referencje odnośnie dostępnych fachowców, itp. Użycie polecanych, wytrzymałych oraz sprawdzonych tworzyw, np. porothermu sprawia, że budowa trwa zaledwie kilka miesięcy. Wysoką trwałością, mrozoodpornością oraz dźwiękoszczelnością charakteryzuje się keramzyt, o którym przeczytać można na stronie: http://www.nowydom.slask.pl\nAutor: złoty środek o 20:58\nMeble z drewna – trwałość i styl\nZe strony- Blogspot\nAutor: złoty środek o 05:54\nProfesjonalna pomoc w projektowaniu mieszkania.\nJeśli akurat myślisz o przebudowie domu, to być może chcesz, by było ono niebanalnie zaprojektowane, a przy tym bardzo wygodne. Niestety, aby odpowiednio zaaranżować wnętrze musimy mieć nie tylko bogatą wyobraźnię oraz ciekawe pomysły, lecz także specjalistyczną wiedzę. W związku z tym warto zwrócić się po poradę do architekta, który wykona odpowiedni projekt naszego wnętrza. Jeżeli chcecie poznać więcej dokładnych informacji o aranżacji wnętrz, to spójrzcie chociażby na stronę: http://www.house-art.eu/strona,oferta.\nFotografie zaczerpnięte ze strony: http://www.house-art.eu/\nAutor: złoty środek o 02:06\nSwój ogród zachęca do spędzania czasu na dworze. W słoneczne dni warto spędzać czas w ten sposób. Dzieciom i dorosłym bez wątpienia dużo zabawy zagwarantuje huśtawka, która się stanie doskonałą atrakcją Waszego ogrodu. Huśtawkę można powiesić własnoręcznie, trzeba tylko kupić właściwe łańcuchy. Przykładowe łańcuchy, na których można powiesić huśtawkę zobaczycie na tej stronie: http://www.linyizawiesia.pl/lancuchy.\nZnalezione tu: http://www.linyizawiesia.pl/linystalowe/liny-nierdzewne\nAutor: złoty środek o 02:56\nFoto z http://www.garaze-baliczek.pl/\nPrzed nabyciem samochodu warto zdecydować, gdzie ma być on przechowywany. Bez wątpienia każdy kierowca się zgodzi z założeniem, iż lepiej chować pojazd w garażu, niż na ulicy. Dużą popularność osiągnęły garaże blaszane, które są wyjątkowo praktyczne, można je kupić w niewygórowanych cenach, a przy tym są odporne na niekorzystne warunki pogodowe. Każdygaraż powinien być funkcjonalny, więc warto poszukać taki jego wzór, który najlepiej spełni nasze kryteria.\nAutor: złoty środek o 08:27\nPrzestrzeń przestrzeni nie dorówna\nBoże! Jaki zakręcony dzionek – w firmie młyn, a miasto i sklepy pogrążone w kolejkach. Ani przemieścić się bez problemu, ani zrobić szybkich zakupów. Koleżanka namawia mnie na wyjście do kina, ale pomimo całej mojej sympatii do niej, po prostu brak mi sił po dzisiejszym wykańczającym dzionku. Zanim pożegnam się z Wami po tym wariackim dniu, zobaczcie co dziś znalazłam w sieci. Coś ciekawego mi podeślecie?\nAutor: złoty środek o 13:18\nMijający dzień w pracy totalnie mnie wyczerpał.Chcę tylko jednego… spać, spać, spać! Poza tym, że w firmie katorga, to jeszcze burza. Ehhh, żyć, nie umierać. Może przed przed snem jeszcze znajdę parę wnętrzarskich newsów. Jeżeli ktoś z Was podrzuci mi coś intrygującego, będę wdzięczna ;)\nAutor: złoty środek o 09:06\nWorki BIG –BAG. Doskonałe do wrzucania odpadów po remoncie.\nPortal źródłowy: gruz-pak.szczecin.pl/o-firmie Podczas prac remontowych ogromnie ważne jest właściwe zachowanie higieny i wszystkich norm budowlanych. Opłaca się worków BIG BAG, które są wykonane z wyłącznie bezpiecznych materiałów i są naprawdę duże. gruz-pak.szczecin.pl oferuje duży, ciekawy pakiet takich worków. Pracownicy tej firmy dostarczają błyskawicznie zakupiony przez klienta towar pod wybrany adres i służą fachową pomocą podczas zakupów.\nAutor: złoty środek o 09:54\nOryginały fotografii na: Wordpress.\nAutor: złoty środek o 19:06\nWyjątkowe pomarańczowe blaty .\nCiekawie! - szczerze polecam!\nAutor: złoty środek o 14:06\nPiękne ścienne płytki\nRemont domu marzył mi się już od kilku lat. Od dłuższego czasu pojawiały się bowiem ogromne problemy z armaturą. Podeślecie mi kochani odnośniki do sprawdzonych firm remontowych? Polecacie jakąś godną zaufania firmę ? Właśnie przyjaciółka pokazała mi ten odnośnik: http://budowlany24h.pl\nAutor: złoty środek o 07:54\nProwansalskie mieszkania , które chciałbyś mieć\nZaczerpnięte z: http://www.click.com i http://domy.procyon.com.pl\nAutor: złoty środek o 06:12\nŚwiatło i przestrzeń – nowoczesne projekty miesz...\nWorki BIG –BAG. Doskonałe do wrzucania odpadów po ...\nNiecodzienne szafki do Twojego mieszkania\nNiebanalne stylowe półki