Zmierzch nad jagodowymi polami - Colleen Coble - ebook + książka - Legimi online\nZmierzch nad jagodowymi polami ebook\nCykl: Nad zatoką\nZmierzch nad jagodowymi polami\nTom III z serii Nad Zatoką\nTłumaczenie Anna Pliś\nTwilight at Blueberry Barrens (A Sunset Cove Novel)\nTłumaczenie z języka angielskiego:\n© 2016 by Colleen Coble by Thomas Nelson, HarperCollins Christian Publishing Inc.\n© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo\nDreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak\nul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów\nRzeszów 2018, wydanie I\nKsiążkę wydrukowano na papierze Ecco Book cream 2.0 80g dostarczonym przez Antalis Poland Sp. z o. o.\nWszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.\nNajdroższej Amandzie Bostic.Dziękuję, że pomagasz mi rozwinąć literackie skrzydła!\nMelissa oddychała ciężko i coraz bardziej szumiało jej w uszach, gdy biegiem pokonywała drogę w górę zbocza prowadzącego na szczyt klifów. Jasność na horyzoncie podpowiadała jej, że powinna się pospieszyć, jeśli chciała zobaczyć wschód słońca z Syreniego Przylądka. Odgłos drobnych kamyków wypadających spod podeszew jej sportowych butów wybitnie ją drażnił.\nZerknęła przez ramię. Choć nie spostrzegła nikogo na ścieżce, dostała gęsiej skórki. Spodziewała się, że ujrzy ślepia jakiegoś niedźwiedzia wpatrującego się w nią z ciemności. Obserwowała uważnie otoczenie, ale nie zauważyła niczego poza stertami różowego granitu, który błyszczał w słabym świetle wschodzącego słońca.\nWidoki na szczycie rozwiały jej niepokój. Słońce wychylało się sponad wody i rzucało różową poświatę, która jeszcze mocniej podkreślała kolor klifów. Kobieta usiadła na skale i wdychała słone powietrze. To był idealny poranek, lecz wkrótce będzie musiała wrócić i stawić czoła temu, co sprowadziło ją do Maine.\nHeath nie będzie szczęśliwy, ale nie mogła tego dalej ciągnąć, skoro wiedziała, że nie chce już z nim być. Jak to się stało, że ich cudowna miłość uległa takiemu przeobrażeniu? Gdy Heath studiował prawo, wystarczały im pocałunki nad kolacją na wynos, jedzoną w ścisku na prowizorycznym stole zrobionym ze skrzynki.\nTeraz mieli wszystko, a tak naprawdę nie mieli nic.\nI co powinna zrobić z dziewczynkami? Uwielbiały swojego tatę. Zabieranie ich od niego zdawało się kiepskim rozwiązaniem, jednak nie mogła też ich zostawić. I chociaż podjęła już decyzję, wcale nie była pewna, czy się z tym upora.\nPoczuła pod powiekami promieniujący ból. Próbowała rozmasować skronie. To wszystko było takie trudne. Nie chciała myśleć o ich sprzeczce, o tym, jak jego głos drżał od oburzenia, ale nie umiała powstrzymać tych wspomnień.\n– Co to jest? – Heath rzucił plik papierów na stolik w kawiarni.\nAromat espresso nagle przyprawił Melissę o mdłości, gdy dostrzegła jego wzrok.\nGłówna animatorka czasu wolnego w hotelu, Lisa Greenhill, która siedziała przy stoliku obok, podniosła głowę, słysząc podniesiony ton mężczyzny. Melissa zgarbiła się i odwróciła od ciekawskich spojrzeń. Serce waliło jej, kiedy popatrzyła na męża.\nMiał zmrużone oczy, jakby w wyrazie nienawiści, a jego nozdrza drgały. Zaciskał mocno swoje zazwyczaj uśmiechnięte usta. Jej wzrok spoczął na kartkach i stłumiła westchnienie. Już wiedział.\n– Mogę ci to wyjaśnić.\n– Wyjaśnić, że spotykasz się z nim za moimi plecami? I to z taką szumowiną!\nWyprostowała się i spojrzała mu prosto w oczy.\n– On nie jest taki, jak myślisz.\n– Nie, jest jeszcze gorszy. – Zaciskał dłonie w pięści i je rozluźniał. – Mógłbym cię za to zabić, Melisso. Nie wiem, jak mam z tym żyć.\nWzdrygnęła się. Czy ją uderzy? Do tej pory nigdy nie musiała się go bać. Był delikatnym mężczyzną i dobrym mężem. Ale przestała go kochać i nic na to nie poradzi. Słowa wyjaśnienia zamarły jej na ustach. Gdyby sytuacja się odwróciła, z pewnością czułaby się dokładnie tak jak on. Uniosła podbródek i rzekła:\n– Tak mi przykro, Heath. To... to się tak po prostu stało. Nie planowałam tego.\n– Nawet nie myśl, że zabierzesz dziewczynki. – W jego słowach słychać było chłód. – Żaden sędzia nie przydzieli ci prawa do opieki.\nPomyślała o biletach na samolot, które już dla nich kupiła. Łatwiej zniosą utratę matki niż Heatha. Tylko jak mogła wyjechać bez swoich dzieci? To wbrew wszystkiemu, w co wierzyła. Wyszłaby na straszną matkę, i możliwe, że nią właśnie była. Zawsze uważała za najgorsze te kobiety, które dla jakiegoś mężczyzny porzucają własne dzieci. Powinna więc myśleć o tym, co najlepsze dla córeczek. Może mogłaby zostać, nie bacząc na swoje szczęście, ale już na samą myśl o tym łzy napływały jej do oczu.\n– Przepraszam, Heath.\n– Przeprosiny nie wystarczą. Pożałujesz tego, Melisso. I ja tego dopilnuję! – Obrócił się na pięcie i wyszedł zamaszystym krokiem.\nJakiś dźwięk wyrwał ją z zadumy i zamierzała się obrócić. Zanim jednak zdążyła to zrobić, czyjeś mocne dłonie chwyciły ją od tyłu za gardło. Z oczami wielkimi z przerażenia próbowała szarpać zaciskające się palce.\nChciała coś powiedzieć albo krzyknąć, jednak z jej gardła nie dobyło się nic. Przed oczami zaczęły jej tańczyć czarne plamy i obraz się rozmazywał. Powietrza, potrzebowała powietrza! Usiłowała wyrwać się ze stalowego uścisku, który obejmował jej szyję, ale... nie... dała... rady. Zaraz potem upadła.\nKate Mason skierowała lornetkę na wznoszący się przed nią klif. Zaparkowała swojego żółtego volkswagena na gruntowej drodze na szczycie i razem z siostrą wyruszyły na wycieczkę do oddalonej plaży na Folly Shoals, na półwyspie Schoodic w południowo-wschodnim Maine, aby na tym skalistym wybrzeżu oglądać kolorowe ptaki.\n– Są! Dokładnie tak, jak mówiła Dixie!\nZajęło im dobre pół godziny, żeby zejść na dół, i wcale nie była pewna, czy to warte aż takiego trudu. Nawet strażnik leśny, którego spotkały po drodze, śmiał się na samo stwierdzenie, że w tym miejscu mogłyby się gnieździć maskonury. Ale tu były. I podobnie jak papugi, odznaczały się żywymi kolorami i śmiesznymi ruchami. Kate słyszała pogłoski na temat tego, że ptaki tutaj przyleciały, jednak obawiała się, że to nieprawda. Maskonury nigdy nie zakładały lęgowisk na Folly Shoals. Z tego, co wiedziała, w Maine istniało tylko pięć takich miejsc.\nJej siostra, Claire Dellamare, złapała za lornetkę.\nPodając jej przyrząd, Kate zadrżała od porannej mgły. Chociaż był późny czerwiec, znad oceanu wiało chłodną bryzą, a jej cienka kurtka nie stanowiła zbyt dobrej ochrony.\nClaire wyregulowała obraz i westchnęła.\n– Będziesz musiała powiadomić Kevina. – Ich kuzyn, lokalny strażnik łowiecki, na pewno zechce sprawdzić te okolice.\n– Zadzwonię do niego. – Serce biło jej szybko, gdy obserwowała umieszczone w szczelinie skalnej gniazdo maskonurów. Ptak z rybą w dziobie wylądował w swojej norze.\nBliźniaczki były do siebie bardzo podobne. Miały włosy w kolorze ciemnego blondu i duże niebieskie oczy. Różnica między nimi polegała na tym, że Claire posiadała zmysł do interesów, z którego korzystała przy zarządzaniu firmą zajmującą się produkcją samolotów, a umysł Kate był nieco przytępiony po niedawnej chemioterapii, przebytej z powodu niedokrwistości aplastycznej. Dzięki temu leczeniu mogła żyć. A w zasadzie dzięki Claire – zjawiła się na czas, by zostać dawcą szpiku kostnego, który okazał się konieczny.\nSiostra oddała jej lornetkę.\n– Słyszałam, że wiążą się w pary na całe życie.\n– I tylko dlatego się nimi interesujesz. Ostatnio podoba ci się wszystko, co romantyczne. – Kate uśmiechnęła się, gdy dostrzegła rumieniec pokrywający policzki Claire. – Jakbyś mogła, to pewnie przyspieszyłabyś swój ślub.\n– Tak. Jednak moja mama nawet nie chce o tym słyszeć. Wszystko jest już zarezerwowane i musimy z Lukiem swoje odczekać. Na szczęście to jeszcze tylko kilka tygodni. Ale będziesz śpiewać, prawda? Powinnaś skończyć z ukrywaniem tego pięknego głosu. Jesteś tak dobra jak Adele.\nTwarz Kate oblało ciepło.\n– No nie wiem... Choć rzeczywiście, nie odmówię ci ze względu na tę okazję. – Ponownie uniosła lornetkę do oczu i skierowała ją na postrzępiony szaro-różowy klif. Skupiła wzrok na występie skalnym wznoszącym się jakieś dwanaście metrów ponad kamienistym wybrzeżem. Przyglądała się uważnie gniazdom umieszczonym w norach. Rzadko trafiają się tak fascynujące widoki.\nNagle w jej polu widzenia pojawiło się coś innego niż ptaki i dopiero po chwili dotarło do niej, na co patrzy. Marszcząc brwi, wyregulowała lornetkę. To chyba nie mogło być to, o czym myślała.\nUstawiła ostrość i zobaczyła długie jasne włosy zwieszające się ze skały nieopodal gniazd. Chwileczkę, czy obok tej kobiety był ktoś jeszcze? Przesunęła okular i teraz dostrzegła krótkie ciemne włosy i muskularne ramiona.\n– Tam jest dwoje rannych ludzi. Chyba spadli z klifu, może próbowali obserwować maskonury. Trzeba się do nich dostać!\nClaire złapała ją za ramię.\n– Nie mamy sprzętu wspinaczkowego.\nKobieta wyszarpnęła się z uścisku i rzuciła w kierunku wody. Musiała spróbować dotrzeć do podnóży klifu i wspiąć się na górę. Pospiesznie zdjęła buty i weszła we wzburzone fale. Woda była tak lodowata, że odebrało jej dech, a ogromna fala wyrzuciła ją z powrotem na piasek. Nabrała gwałtownie powietrza i skoczyła, aby podjąć kolejną próbę, ale Claire znowu złapała ją za rękę. Tym razem mocno trzymała siostrę.\n– Nie możesz! Fale są tu zbyt niebezpieczne. Musi nam ktoś pomóc. Zadzwonię po Straż Przybrzeżną. I Kevina. – Wyciągnęła telefon i wybrała numer.\nKate chodziła tam i z powrotem po mokrym piasku. Przecież na pewno istniało coś, co mogłaby zrobić... Zerknęła w górę skalistej ściany. Jakiś ruch przykuł jej wzrok i zauważyła jeszcze smugę kurzu za odjeżdżającym drogą pick-upem. Całe auto pokryte było błotem, więc nie potrafiła nawet określić jego koloru ani marki. To pewnie nie miało nic wspólnego z wypadkiem, ale kierowca mógł się przynajmniej zatrzymać, żeby pomóc.\nClaire rozłączyła się i powiedziała:\n– Luke mówił, że kuter Straży Przybrzeżnej znajduje się w odległości mniejszej niż pięć minut drogi.\nCzy było już za późno? Kate patrzyła na ciała obok gniazd maskonurów. Nie ruszały się. Objęła wzrokiem postrzępione i omszone skały klifu, który wznosił się wysoko w niebo. Claire miała rację – nie dałyby rady się tam wspiąć.\nDwie godziny później straż poinformowała je, że kobieta i mężczyzna już nie żyli. Kate nie mogłaby ich uratować, nawet gdyby próbowała.\nMała drewniana chatka, w której dorastała Kate, mieściła się pośrodku pól jagodowych, tuż obok autostrady US 1, około dwadzieścia cztery kilometry na północ od Summer Harbor. Rozmieszczenie okien i okiennic oraz elewacja w dwóch odcieniach błękitu sprawiały wrażenie, jakby dom uśmiechał się na powitanie. Dokładnie tego potrzebowała po porannych wydarzeniach. Wysiadła ze swojego żółtego volkswagena i zatrzasnęła drzwi.\nJej przyjaciółka, Shelley McDonald, zeszła z werandy, kiedy Kate wjeżdżała na podjazd. Z daleka widać było jaśniejące w słońcu rude włosy. Miała jasną skórę, która nigdy się nie opalała, a jej nogi zazwyczaj zakrywały dżinsy.\n– Przyniosłam lunch. Jest w kuchni. Domowa zupa z homara i deser czekoladowy. Należy ci się trochę miłości.\nKate przytuliła ją.\n– Wciąż jestem roztrzęsiona. A na dodatek w drodze powrotnej złapałam gumę. – Ruszyła za przyjaciółką po schodach na werandę i weszły do domu. Unoszący się w powietrzu aromat zupy homarowej sprawił, że ciekła jej ślinka. Razem z Claire godzinami relacjonowały, co widziały i słyszały pod klifami, skutkiem czego pora lunchu już dawno minęła.\nGdy znalazła się w kuchni, umyła brudne po zmianie opony ręce i wyciągnęła dwie pomarańczowe miseczki z logo uniwersyteckich mistrzostw w futbolu, które w zeszłym roku dostała w prezencie pod choinkę od Claire.\n– Mówi się już o tym w całym południowo-wschodnim Maine, co?\nShelley wzięła miseczki od Kate.\n– Nawet sobie nie wyobrażasz. Zajechałam, żeby kupić zupę w Ruth and Wimpy’s i każdy mnie zatrzymywał, by się czegoś dowiedzieć. Niewiele mogłam im powiedzieć, nie znałam nawet nazwisk. Czy szeryf wie, co się tam stało?\n– Prowadzą śledztwo. Podejrzewa, że to mogło być zabójstwo połączone z samobójstwem. Możliwe, że mąż zabił żonę, zrzucił ją z klifu, a potem sam skoczył. – Kate wzdrygnęła się, przypominając sobie widok ciał. Otrząsnęła się z tych myśli i z powrotem skupiła uwagę na Shelley. – Gotowa do drogi? – zapytała niechętnie. Nadchodząca przeprowadzka przyjaciółki sprawiała, że wcale nie było jej wesoło, ale Shelley wydawała się taka podekscytowana. Przyjęła pracę jako nauczycielka w Rock Harbor w stanie Michigan, jakieś pół kraju stąd.\nShelley pokiwała głową.\n– Jutro wielki dzień. Módl się za mnie. Boję się tej jazdy, taki szmat drogi sama. Na szczęście nie muszę ciągnąć przyczepy pełnej mebli. Wszystko jest spakowane i ekipa od przeprowadzek przyjeżdża rano. Wyjadę zaraz po nich. Nie zamierzam się spieszyć, będę mogła się zatrzymać, gdy tylko przyjdzie mi ochota. Chciałabym po drodze zobaczyć wodospad Niagara, może wstąpię do wioski amiszów w Ohio i zjem wielką michę domowych klusek oraz ciasto.\n– Ty zawsze tylko o jedzeniu. – Gorąca zupa bogata w homary i masło pieściła zmysły Kate. – O ludzie, ale to dobre! Mogłabym jeść to codziennie o każdej porze.\n– Ja też. – Shelley przyjrzała się jej zza stołu. – A jak sobie radzi Claire? Ma teraz wiele na głowie z tym zbliżającym się weselem.\n– W porządku. Luke od razu przyjechał na miejsce. – Podrapała się po czole. – Porozmawiajmy o czymś innym, dobrze? Tak naprawdę byłyśmy tam, bo znalazłyśmy nowe lęgowisko maskonurów!\n– Widziałam na własne oczy. Muszę powiedzieć Kevinowi. – Kate podniosła łyżkę do ust i zamarła, widząc fioletowawy ślad na ramieniu. Włożyła z powrotem łyżkę do miski i przyglądała się swojej skórze. – Mam siniaka. Dużego.\nShelley popatrzyła na jej wyciągniętą rękę.\n– Wygląda jak ślad po uścisku. Szamotałaś się z kimś dzisiaj?\nKate miała już zaprzeczyć, ale nagle przypomniała sobie swój skok do wody, gdy próbowała dotrzeć na klif.\n– Claire wyciągnęła mnie z oceanu i nie pozwoliła wrócić do wody. Był bardzo mocny odpływ. Myślisz, że powinnam się udać do lekarza?\n– Masz ładny kolor skóry. Czujesz się w porządku? Jakieś osłabienia, palpitacje serca, krew z nosa?\n– Nie, nic takiego. Dobrze się czuję. – Jednak widok tego siniaka przyprawiał ją o lekkie zawroty głowy.\n– W takim razie to zostaw. Jesteś zdrowa, Kate. Niedokrwistość aplastyczna już nie wróci.\nKate sięgnęła po swoją olbrzymią biało-niebieską torbę i wyjęła z niej niewielką brązową buteleczkę olejku cytrynowego. Dodała kilka kropel do swojej wody.\n– To nie zaszkodzi.\n– Rzeczywiście, nie zaszkodzi. – Shelley odchyliła się na oparciu krzesła. – Ale musisz przestać się zamartwiać. Mam wrażenie, że utknęłaś w przeszłości. Chciałabym zobaczyć, jak robisz krok w przód i żyjesz nowym życiem. Zamierzasz na zawsze zostać na Folly Shoals? Przecież ty nawet nie lubisz pracy na polach jagodowych. Rzuciłaś szkołę i wróciłaś tu tylko dlatego, że nalegała na to twoja matka. Nie musisz już tego robić.\n– Od kiedy ona jest w więzieniu, nikt inny nie zajmuje się polami. – Czuła się zobowiązana, choć wcale za tym nie przepadała.\n– I co się stanie? Sąsiedzi uzbierają sobie, co będą chcieli. Reszta zgnije. Nie twoje zmartwienie. – Jej przyjaciółka pokręciła głową. – Już widzę, że się krzywisz. Nie musisz dźwigać na ramionach całego świata. Przyszła kolej na ciebie, by odkryć, czego tak naprawdę chcesz od życia. Co cię uszczęśliwia i daje ci spełnienie. Bóg dał ci szczególne talenty, a ty w ogóle ich nie wykorzystujesz.\n– Prowadzę zajęcia dla dzieci w szkółce niedzielnej. Tak realizuję swój talent.\nShelley wywróciła oczami, a potem się uśmiechnęła.\n– Niech ci będzie. Widzę, że praca z dzieciakami daje ci radość. Ale ty kochasz różne kolory i faktury. Masz duszę artysty, kreatywność i wcale z tego nie korzystasz. Świetnie dogadujesz się z ludźmi, a – nie licząc niedziel – rzadko widujesz się z kimś innym poza mną i Claire. Zamknęłaś się w jakimś błędnym kole. Może to ty powinnaś poszukać sobie gdzieś nowej pracy. – Shelley zrobiła wielkie oczy i zaraz na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. – Już wiem! Jedź ze mną do Rock Harbor. W mieszkaniu, które wynajmuję, są trzy sypialnie. Możesz wprowadzić się do jednej i szukać pracy. Miałabyś nowy start.\nKate zaprzeczyła ruchem głowy.\n– Claire jest tutaj. Dopiero co odnalazłam ją na nowo i nie mogę jej teraz opuścić. – Ale słowa przyjaciółki wybrzmiewały w niej echem bardziej, niż tego chciała. Czy naprawdę tu utknęła i nie potrafi zrobić kroku w stronę własnego życia?\nDrake Newham przekręcił się z boku na bok w olbrzymim łóżku, a następnie spojrzał na zegar. Druga w nocy. Gdzieś w oddali słyszał szum samochodów i ciężarówek przemierzających międzystanową I-93. Ruch drogowy w Bostonie nie milknął ani na chwilę, nawet w środku nocy. Światło księżyca przenikało przez zasłony i oświetlało twarze dwóch bratanic, które wślizgnęły się do jego łóżka jakąś godzinę temu. Tak było prawie każdej nocy, od kiedy miesiąc temu zmarli jego przyrodni brat i bratowa. Z ciężkim sercem starał się ukryć swój żal.\nNadal nie potrafił pogodzić się z faktem, że już nigdy nie zobaczy swojego starszego brata. Heath miał tak wiele powodów, by żyć – świetnie rozwijającą się karierę prawniczą i piękną rodzinę, której wszyscy mu zazdrościli, włączając w to również Drake’a.\nOtulił bratanice kołderkami, a następnie spuścił nogi z łóżka. Zaczął spać w dresach, gdyż przy dziewczynkach często musiał wstawać. Jakoś przez to przejdą... Choć obecnie wydawało mu się to niemal tak trudne jak wspinaczka na Mount Everest.\nW ciągu kilku minionych tygodni nieraz sięgał po telefon, żeby zadzwonić do brata, i dopiero niemiłe ukłucie w żołądku przypominało mu, że już więcej nie usłyszy głosu Heatha. Jak w ogóle miał znieść ten ból? Drake nie potrafił sobie nawet wyobrazić, co musiały czuć dziewczynki. Płakały tak często i wtulały się w niego tak kurczowo – podobnie jak on w nie – bo były wszystkim, co zostało mu po bracie.\nWyjrzał przez okno. W zeszłym tygodniu kilka razy miał niepokojące poczucie, jakby ktoś go obserwował, a wczoraj musiał szybko skręcić w boczną uliczkę, by zgubić czarnego pick-upa, który najwyraźniej siedział mu na ogonie. Nie do końca pewien, co tak naprawdę go wybudziło, wsunął nogi w kapcie i zszedł do kuchni. Krakersy z masłem orzechowym były nader kuszącą przekąską. Może wyciągnie komputer i sprawdzi, czy jest coś nowego na temat śmierci jego brata.\nSzeryf w Maine żywił przekonanie, że Heath zabił Melissę, a potem siebie. Ale to nie trafiało do Drake’a. Takie zachowanie byłoby zupełnie niepodobne do Heatha, towarzyskiego i zawsze optymistycznie nastawionego do życia. Bratowa nie zrobiłaby nic, co mogłoby go doprowadzić do tego rodzaju czynu. Kochał swoje dzieci tak bardzo, że niemożliwe, aby celowo zostawił je sierotami. Byli tacy szczęśliwi... Melissa wydawała się żoną, jaką Drake chętnie by wybrał dla siebie – wierną i kochającą – a także dobrą matką.\nA zatem co tak naprawdę się stało? Jakiś dawny klient szukający zemsty? Ktoś, kto trafił do więzienia przez Heatha? Gdyby tak było, lista podejrzanych byłaby długa i skomplikowana. Heath od dziesięciu lat pracował jako adwokat i potrzeba byłoby wiele czasu, żeby przeanalizować każdą z jego spraw.\nŚwiatło księżyca połyskiwało w stalowych urządzeniach w olbrzymiej kuchni. Gotował tu więcej w ciągu ostatniego miesiąca niż przez całe ubiegłe dwa lata. Jego życie zupełnie się zmieniło, od kiedy dziewczynki tu zamieszkały. Gotów był zrobić wszystko, by przywrócić uśmiech na ich twarze.\nPod podeszwą kapci coś zachrzęściło. Drake spojrzał pod nogi. Dostrzegł błysk szkła, a na karku odczuł delikatny podmuch wiatru. Obrócił się w stronę okna i zobaczył, że firanka lekko faluje. Ktoś z zewnątrz stłukł szybę i szkło leżało teraz na podłodze. Czy włamywacz nadal był w środku?\nChwycił duży nóż z bloku stojącego na granitowym blacie i pobiegł na górę do bratanic. Tam też został jego telefon. Oddychał chrapliwie, gdy przeskakiwał po dwa stopnie i rzucił się w stronę sypialni.\nDziewczynki nadal spały, więc chwycił komórkę i wybrał numer alarmowy. Kiedy policja była już w drodze, nie rozłączając się, wyciągnął z szafki nocnej latarkę, a następnie oświetlał po kolei cały pokój i garderobę.\nWyglądało na to, że nikt się tu nie ukrywał. Chciał zbadać resztę domu, ale nie mógł zostawić dzieci samych, więc zamknął drzwi na klucz i zmusił się, by cierpliwie czekać przy oknie. Gdy tylko dostrzegł światła wozu policyjnego wjeżdżającego na podjazd, otworzył drzwi, wymknął się na zewnątrz i zamknął je za sobą.\nZatrzymał się na szczycie schodów i omiótł światłem cały przedpokój. Nie wydawało mu się to rozsądne, żeby schodzić na dół bez dziewczynek, więc wrócił do sypialni. Odłożył nóż i wziął na ręce obie bratanice. Pięcioletnia Phoebe nawet się nie ruszyła, za to powieki ośmioletniej Emmy drgnęły i zaraz potem wtuliła się w jego pierś. Dysząc od ciężaru dziewczynek, zszedł po stopniach tak szybko, jak tylko był w stanie, i przeszedł do głównego wejścia.\nKiedy dotarł do salonu, rozległo się walenie do drzwi.\nUłożył bratanice na sofie i poszedł otworzyć. Do środka weszło dwoje funkcjonariuszy. Policjantka rozejrzała się i zapytała:\n– To pan zgłosił włamanie, panie Newham? – Kobieta była po trzydziestce, miała jakiś metr sześćdziesiąt pięć, ale była dobrze umięśniona.\n– Okno w kuchni jest rozbite. Nie sprawdziłem domu, bo nie chciałem zostawiać dziewczynek samych.\n– Słuszna decyzja – przyznał policjant. Miał około czterdziestu lat, lekką nadwagę i gęste siwiejące włosy. – Tędy? – Wskazał na pomieszczenie za salonem.\n– Tak. – Drake zerknął na bratanice, które nadal spały, po czym ruszył za funkcjonariuszami, którzy zaczęli przepatrywać wszystkie pomieszczenia.\nNajpierw sprawdzili kuchnię, potem jadalnię, salon i pralnię, a następnie zatrzymali się przed jego gabinetem. Drzwi były uchylone.\n– Zwykle je zamykam. – Sięgnął do włącznika i zapalił lampę w korytarzu. W świetle dało się dostrzec, że ościeżnica koło zamka jest uszkodzona.\nPrzełknął z trudem i popatrzył ponad plecami policjantów, którzy pchnięciem otworzyli drzwi i włączyli oświetlenie. Kartki, długopisy i teczki leżały porozrzucane na podłodze wraz z wywróconymi do góry dnem szufladami. Trzeba będzie dużo czasu, żeby to pozbierać i ustalić, jakich rzeczy brakuje. Czego szukał włamywacz? Projekty zostały przecież rozłożone na biurku.\nPochylił się i przez chwilę przyglądał rysunkom.\n– Były poukładane w szufladach, ale przynajmniej nie zginęły.\nPolicjantka odwróciła się i mierząc go wzrokiem, zapytała:\n– Rysunki nowego drona. Otrzymałem na nie wielomilionowe zlecenie. – Start-up, który Drake zaczął dziesięć lat temu, rozkwitł znacznie w przeciągu minionych paru lat dzięki jego innowacyjnym projektom. – Czy włamywacz mógł zrobić zdjęcia planów?\n– To możliwe. – Zerknęła na zniszczone drzwi. – Czy ma pan dokąd zabrać dziewczynki, żeby wyjechać stąd na te kilka dni, podczas których będziemy prowadzić śledztwo? Z pewnością nie powinien pan tu zostawać, dopóki nie będzie miał pan porządnej ochrony.\n– Mam system alarmowy, jednak nie uruchomił się, nawet w momencie, gdy wybito szybę.\n– Pewnie został rozbrojony.\nTo wskazywałoby na profesjonalistę. Myśli Drake’a powędrowały w stronę zmarłego brata i bratowej.\n– Chyba wezmę dziewczynki na wakacje.\nPołudniowo-wschodnie Maine to mógł być kierunek, gdzie kryły się odpowiedzi, których tak bardzo potrzebował. Ale na wszelki wypadek postanowił wysłać wiadomość do swojego prawnika, by sprawdził, czy to możliwe, że konkurencja węszyła w pobliżu.\nSzkarłatne listki pól jagodowych łączyły się z fantastycznymi odcieniami złota i fuksji rozlanymi na niebie przez zachodzące nad Maine słońce. Bogactwo kolorów urzekało, jednak Kate chciało się raczej płakać, gdy patrzyła na te pola. Wśród czerwonych liści kryło się tak niewiele jagód, które mogłyby się nadawać na sprzedaż. Liczyła, że okoliczne pszczoły zapylą jej pola, ale nie wyszła na tym dobrze.\nClaire osłoniła dłonią oczy przed promieniami.\n– Zobaczmy na drugim polu. Na pewno nie jest tak źle jak tutaj.\n– Jest jeszcze gorzej. Sprawdzałam tam wcześniej. Powinnam była wynająć rój pszczół miodnych. To wszystko moja wina. – Kate uniosła rękę, kiedy tylko jej siostra chciała coś powiedzieć. – Nawet nic nie mów. Nie wezmę od ciebie żadnych pieniędzy. I tak myślałam, żeby poszukać jakiejś pracy. Może nadszedł czas, bym znalazła sobie inne źródło utrzymania niż te pola. Shelley też mi to doradziła, gdy żegnała się ze mną kilka tygodni temu.\nTamta rozmowa nieustannie ją prześladowała, mimo to Kate nie dopuszczała do siebie takiej ewentualności. Nic nie mogło jej wyciągnąć z południowo-wschodniego Maine. Tu był i zawsze będzie jej dom. Gdyby osiemnaście miesięcy temu, tuż po przeszczepie szpiku, miała więcej rozwagi i potrafiła przewidywać, może podjęłaby inną decyzję w kwestii tych pszczół. Teraz nie było co nad tym płakać. Musiała wymyślić, jak przeżyć do przyszłego roku.\nNa czole Claire zarysowała się zmarszczka.\n– Ale ty kochasz te jagody. To twoje życie. Razem coś wymyślimy.\n– Starałam się tylko robić to najlepiej, jak umiałam. Choć to nie moja wymarzona kariera i nie jedyne, co potrafię. Jest wiele innych możliwości zarabiania, i to takich, które mogłyby mi bardziej odpowiadać. Muszę to tylko przemyśleć.\nClaire ściągnęła usta i odwróciła wzrok. Kate wiedziała, o czym jej siostra myśli. W tym smutnym zakątku nie było zbyt wiele pracy poza poławianiem ryb, homarów i kelnerstwem – a do tego Kate nie miała kwalifikacji. Raz nawet zatrudniła się jako kelnerka, ale wywalili ją po pierwszym dniu, bo trzykrotnie upuściła tacę i była opryskliwa dla bezczelnych klientów.\nBóg jednak za każdym razem znajdował dla niej jakieś wyjście z trudnych sytuacji. Na pewno teraz też jej nie zawiedzie. Myśl o tym, że miałaby zostawić te pola jagodowe, brzmiała jak zapowiedź czegoś nowego, a tego bardzo potrzebowała. Znalezienie sobie nowego zawodu nie musiało przecież wcale oznaczać rozłąki z siostrą.\nClaire zatknęła z powrotem pasemko jasnych włosów, które wyszło jej z upięcia.\n– Może zgodziłabyś się, żebym zapłaciła ci za zaplanowanie mojego wesela? Ja już sobie przez to wyrywam włosy z głowy.\n– Masz na tyle dobry gust, by sama sobie z tym poradzić. Tym bardziej, że – jak doskonale wiesz – wszystko i tak jest już przygotowane. Nie chcę twoich pieniędzy. – Kate odwróciła się i wbiła wzrok w pola.\nKobiety były rozdzielone przez większość swojego życia. Claire wychowała się w Bostonie otoczona wszystkim, co najlepsze, gdy tymczasem Kate wiodła życie tutaj, wśród pól jagodowych. Nigdy nie brała pod uwagę opuszczenia tego skalistego wybrzeża, ale może właśnie nadszedł ten czas.\nCoś ścisnęło ją w gardle na samą myśl o zmianach. Zrobiłaby, co w jej mocy, żeby tylko zostać blisko Claire. Nawet jeśli oznaczałoby to podawanie do stołu. Jej siostra była najważniejsza.\nKate patrzyła na pusty budynek po drugiej stronie drogi. Miał w sobie potencjał – z tym stromym, dwuspadowym dachem i lukarnami.\n– A może wyremontowałabym ten domek i wynajęłabym go? Myślisz, że to dobry pomysł? – Ta koncepcja napełniła ją nowymi siłami. Kochała wykańczanie i metamorfozy mieszkań.\nClaire zrobiła wielkie oczy.\n– To świetny pomysł! Nie jest zastawiony hipoteką, więc miałabyś przynajmniej trochę pieniędzy na bieżące życie. Mogłabym ci dać kasę na ten remont.\n– Ale tylko jako pożyczkę. Spłacę cię po zbiorach w przyszłym roku. No i nie potrzebuję wiele. Jakieś dwa tysiące. Mogę dużo zrobić samodzielnie. – Myślami wybiegła już do tego wszystkiego, czym trzeba będzie się zająć: odmalowanie ścian, wymiana uchwytów w szafkach, świeże pościele i kilka używanych mebli w przyzwoitym stanie. – Kiedy zbliżają się festiwale i uroczystości związane ze zbiorem jagód, zawsze brakuje miejsc na wynajem dla turystów.\n– Ja i Luke chętnie ci pomożemy. – Claire osłoniła dłonią oczy od słońca i wpatrywała się w drogę, którą właśnie w czarnym pick-upie nadjeżdżał jej narzeczony. – W samą porę! – Pomachała do niego. Luke Rocco wysiadł ze swojego olbrzymiego dodge’a z napędem na cztery koła. – Do zobaczenia. Jutro lunch w hotelu?\n– Pewnie! – Kate przytuliła ją i pomachała do Luke’a.\nCiemnowłosy, przystojny mężczyzna po trzydziestce otoczył Claire ramieniem i ucałował czule, a potem podprowadził na miejsce pasażera w swoim aucie. Kate poczuła smutek. Ona pewnie nigdy nie będzie miała kogoś, kto patrzyłby na nią tak, jak Luke na Claire. Nigdy nie będzie mogła mieć dzieci, a jaki mężczyzna chciałby żony tak bezpłodnej jak te pola?\nSkrzyżowała ręce na piersi i uniosła brodę. To wcale nie oznaczało, że nie mogła w pełni korzystać z życia. Była zdrowa, a przecież jeszcze dwa lata temu myślała, że koniec jest już blisko. Odnalazła swoją siostrę bliźniaczkę, którą pamiętała jedynie jak przez mgłę jako „sekretną” przyjaciółkę z dzieciństwa. Kate nie mogła narzekać.\nSłońce schowało się za horyzontem i szybko zaczęło robić się ciemno. Światła domu przyzywały zapraszająco, a liście szeleściły pod jej stopami, kiedy sprężystym krokiem skierowała się w tamtą stronę. Kubek kawy i kostka gorzkiej czekolady powinny poprawić jej humor. Włączy sobie płytę i przygotowując kolację, będzie na całe gardło śpiewać swoje ulubione piosenki Adele. Po kolacji puści jakiś stary film i poprzytula się do Jacksona, jej nowego trzymiesięcznego futrzaka.\nGwizdnęła na golden retrievera i uśmiechnęła się, gdy psiak mknął do niej jak strzała. Przyklęknęła, żeby pogłaskać go po kędzierzawej sierści.\n– Dobry piesek. Tęskniłeś za mną? Pewnie jesteś głodny.\nSzczeknął w odpowiedzi, a następnie pobiegł w kierunku tylnych drzwi. Ruszyła za nim, ale zatrzymała się z przodu ogródka, by podnieść pustą butelkę po coca-coli, którą ktoś tu rzucił. Pewnie jacyś turyści. Przeszła na bok domu i zmrużyła powieki, próbując w półmroku dostrzec kosz na śmieci. Wydawało jej się, że zostawiła na werandzie zapalone światło, dlaczego więc było zupełnie ciemno?\nWrzuciła butelkę do kosza, a potem zauważyła motykę, która stała oparta o ścianę domu. Wzięła ją, by odnieść do szopy ogrodowej. Zawsze miała coś do roboty.\nOd strony pustej drogi dobiegł ją zduszony krzyk. Kate odwróciła się, żeby zobaczyć, co to było, ale nie dostrzegła nic poza sową, która trzepocząc skrzydłami, wznosiła się w niebo. Może to jakiś nieszczęsny królik złapany przez ptaka. Czemu była dzisiaj taka nerwowa?\nZastanawiając się nad swoim nastrojem, uświadomiła sobie, że tak naprawdę ciągnęło się to już od wielu tygodni. Zauważała jakieś drobne rzeczy, jak na przykład otwarte drzwi, podczas gdy była pewna, że je wcześniej zamykała, i dźwięki dobiegające zza okna. Mózg po chemii robił swoje. Kręcąc głową, zwróciła się z powrotem w kierunku tylnego wejścia.\nNagle ktoś wyskoczył zza rogu domu i próbował przebiec obok niej. Kate zadziałała pod wpływem impulsu, unosząc motykę jak kij baseballowy. Zamachnęła się ostrą końcówką w stronę głowy. Nieznajomy zrobił unik, ale motyka drasnęła go w lewe ramię. Jackson postawił uszy i zaszczekał.\nMężczyzna zawył, ale zdołał wstać, zanim kobieta ponownie się na niego zamierzyła. Ostrze dosięgło jeszcze jego pleców, a później zniknął w mroku.\nKate miała nogi jak z waty. Pobiegła do tylnego wejścia. Wskoczyła do środka, zamknęła drzwi i oparła się o nie. Trzęsły jej się ręce. Włamywacz nie był tylko wytworem jej wyobraźni. Wyciągnęła telefon i wybrała numer alarmowy.\nClaire stała z Lukiem w kuchni Kate. Zegar w salonie zabił jedenaście razy i zaraz potem czajnik zagwizdał. Pomimo późnej pory Claire była zupełnie rozbudzona, a wszystko to z niepokoju. Zdjęła czajnik z palnika i powiedziała cicho:\n– Nie chciałabym, żeby została teraz sama. Kto wie, po co ten gość się tu kręcił...\nPopatrzyła na narzeczonego.\nLuke był najcudowniejszym facetem, jakiego w życiu spotkała. Lojalny, troskliwy i silny. Wciąż nie mogła uwierzyć, że ma takie szczęście i już wkrótce zostanie jego żoną. Na dodatek jej marzenie, by mieszkać blisko siostry, właśnie się spełniało. Dokładnie tego od zawsze pragnęła, choć wcześniej nawet nie zdawała sobie z tego sprawy.\nGęste ciemne włosy Luke’a były jeszcze wilgotne i nieuczesane, bo wyszedł prosto spod prysznica, gdy do niego zadzwoniła. Skrzyżował z nią spojrzenie swoich pełnych ciepła brązowych oczu.\n– Jesteśmy tu, by jej pomóc, kochanie. Myślisz, że udałoby ci się ją namówić, żeby wprowadziła się do ciebie?\n– Ona jest taka niezależna – westchnęła głośno i zalała wrzątkiem herbatę w dzbanku. – Podejrzewam, że musiałaby zupełnie nie mieć wyjścia. Mogę liczyć, że mnie wesprzesz, kiedy jej to zaproponuję?\nPołożył dłoń na jej ramieniu i musnął jej wargi w delikatnym pocałunku.\n– Zawsze cię wspieram.\nJego dotyk za każdym razem przyprawiał ją o szybsze bicie serca. Ujęła dłonią jego policzek i odparła:\n– Wiem. Chodźmy im przerwać. Jestem pewna, że opowiedziała już Danny’emu wszystko na temat tego, co się wydarzyło. Pewnie przydałoby jej się trochę wytchnienia. Weźmiesz to? – Wskazała na stojący obok zlewu talerz pełen brownie, które znalazła w pojemniku na blacie. Wyglądały na świeżo upieczone.\nDanny i drugi policjant podnieśli głowy, gdy weszła do pokoju razem z Lukiem. Jonas Kissner znał się dobrze z Kate jeszcze z czasów szkolnych i na pewno był dla niej wyrozumiały, podobnie jak szeryf, który traktował ją jak córkę. Obaj byli już najwyraźniej po służbie, gdyż mieli na sobie dżinsy i T-shirty. Pewnie wezwanie zastało ich we własnych domach, gdzie odpoczywali po całym dniu pracy.\nClaire postawiła tacę na małym stoliku i powiedziała:\n– Pomyślałam, że mała przerwa nie zaszkodzi. Kate przeszła wiele w ciągu tych ostatnich tygodni. A chyba i tak skończyliście już przesłuchanie, prawda?\n– Tak. – Jonas podniósł dzbanek i nalał sobie herbaty, a potem usiadł z kubkiem w dłoni. Jego błyszczące rude włosy mieniły się w świetle lampy. – Jest już po jedenastej. Sprawdziliśmy cały dom i wygląda na to, że nic nie było ruszane. Może to po prostu jakiś turysta, który się zgubił i szedł na skróty przez twoje podwórko do swojego samochodu, a ty, Kate, śmiertelnie go wystraszyłaś.\n– Mam nadzieję, że się nie mylisz – stwierdziła Claire, ale wcale się nie ucieszyła, widząc, że jej siostra się uspokoiła. Jeśli Kate będzie sądziła, że nie ma zagrożenia, nie ruszy się z tego domu, a Claire wcale nie była pewna, czy wersja policji jest słuszna.\nPodała Jonasowi talerz z brownie i mężczyzna poczęstował się dwoma kawałkami.\n– O, znalazłaś brownie! – ucieszyła się Kate. – To taka zdrowsza wersja, z okry, jajek i czekolady bez cukru.\nPolicjanci wymienili zdegustowane spojrzenia, po czym Jonas ostrożnie skosztował ciasta. Zaraz jego jasnozielone oczy zrobiły się duże i zauważył:\n– Całkiem dobre jak na takie zdrowe.\nKate miała bzika na punkcie zdrowia, odkąd udało jej się pokonać niedokrwistość aplastyczną, która nieomal pozbawiła ją życia. I choć wiele osób wywracało oczami i śmiało się z niej, Claire była zdania, że jej siostra powinna robić to, co tylko ją uspokaja i dodaje pewności siebie. To musiało być straszne – żyć w niepewności, czy nie dojdzie do nawrotu tej okropnej choroby.\nClaire podała Kate kubek rumianku.\n– Wydaje mi się, że powinnaś się przeprowadzić do mnie na jakiś czas.\nKobieta zmrużyła niebieskie oczy w uśmiechu i wzięła od niej kubek.\n– Niedługo wychodzisz za mąż i zaraz musiałabym się z powrotem wyprowadzać. Nie zamierzam mieszkać z nowożeńcami. A poza tym słyszałaś, co mówił Jonas. To pewnie tylko zabłąkany turysta. Kiedy na spokojnie się nad tym zastanowiłam, uświadomiłam sobie, że on mnie wcale nie atakował, próbował jedynie obok mnie przebiec. – Popatrzyła na Danny’ego. – Przepraszam, że zawracałam wam głowę. Jestem nieco nerwowa po tym, jak znalazłyśmy tę dwójkę na klifie, i zareagowałam trochę przesadnie.\n– Lepiej dmuchać na zimne. – Podkręcone do góry rude wąsy szeryfa Coltona podskoczyły, gdy skubnął z brzegu ciasto. Uśmiechnął się i wziął spory kęs. – Uważam jednak, że możesz zostać w domu, Kate – choć oczywiście zachowaj ostrożność. Wydaje mi się, że ten facet nie chciał się tu włamywać. Nie ma żadnych śladów błota obok drzwi, a jedyne odciski butów, jakie znaleźliśmy, były w lesie. Jeśli jakiś turysta przyjdzie zgłosić, że zwariowana baba zaatakowała go motyką, powiem mu, że wtargnął na teren prywatny i każda kobieta próbowałaby się bronić.\nClaire ściągnęła usta i spotkała się z pełnym współczucia spojrzeniem Luke’a. Wzruszył ramionami i uśmiechnął się szeroko. Lubił Kate, ale jaki facet chciałby, żeby szwagierka mieszkała z nimi tuż po ich ślubie? Nawet Luke nie był na tyle otwarty – on, symbol idealnego mężczyzny w oczach Claire. Mimo wszystko żadne wyjaśnienia nie mogły ulżyć jej niepokojowi. Przy tej drodze nie mieszkał nikt inny, bo domek po drugiej stronie stał pusty. Jakiś świr mógłby się tu włamać i nikt nawet nie usłyszałby krzyków Kate.\nClaire wzdrygnęła się i łyknęła herbaty.\n– Kate rozważa, by wynająć komuś dom, który znajduje się po drugiej stronie ulicy.\n– A on nadaje się pod wynajem? – wymamrotał Danny z ustami pełnymi brownie.\n– To dobry, solidny dom – odparła Kate. – Wymaga tylko trochę dopieszczenia. Wydaje mi się, że mogłabym wynająć go jakimś turystom za niezłe pieniądze.\n– Przynajmniej nie byłabyś tu całkiem sama – skwitował Luke. – Jeśli coś by cię wystraszyło, mogłabyś pobiec do sąsiadów. Albo zadzwonić. To pewnie uspokoiłoby trochę twoją siostrę. Mnie także.\n– Dobry pomysł. – Jonas wstał i chwycił swoją czapkę. – Ja już się zbieram, żebyście mogli trochę odpocząć. Przykro mi, że coś takiego cię spotkało, Kate.\nWstała i odprowadziła go do wyjścia, a Claire z Lukiem i szeryfem poszli za nimi. Kate otworzyła drzwi.\n– Dziękuję, że przyjechaliście tak szybko. Obiecuję, że nie będę już więcej podnosić fałszywego alarmu. Następnym razem najpierw to przemyślę.\n– Nie podniosłaś fałszywego alarmu. Chcemy wiedzieć, jak dzieje się coś złego. – Jonas uśmiechnął się do niej. – Poza tym każda okazja, żeby spotkać się ze starym przyjacielem, jest dobra.\n– Zadzwoń, jeżeli będziesz nas potrzebować. – Danny założył czapkę z daszkiem z logo Boston Celtics i wyszedł za Jonasem.\nKate przeszła na werandę z Claire i Lukiem.\n– Tak mi teraz głupio. Przepraszam, że trzymałam was tak długo.\nClaire przytuliła ją, aż poczuła, że ramiona siostry się odprężają.\n– Nawet nie waż się przepraszać. Masz prawo dzwonić do mnie w każdej sprawie. Idź się prześpij, bo widzę, że i tak nie namówię cię, żebyś pojechała do mnie.\nIdąc do samochodu, czuła jednak w głębi niepokój, że po czymś takim musi zostawić siostrę samą w środku nocy. Odwróciła się jeszcze, trzymając rękę na aucie Luke’a, i dodała:\n– Jutro przysyłam do ciebie speca od alarmów. Jak masz zamiar tu mieszkać, musisz mieć system alarmowy. I nawet nie próbuj dyskutować.\nStojąc w świetle wylewającym się z domu przez otwarte drzwi, Kate wyglądała na taką drobną i kruchą.\n– Nie będę. Do jutra.\nClaire wsiadła do pick-upa i Luke zamknął za nią drzwi, a potem wsiadł za kierownicę.\n– Da sobie radę, kochanie. Poprosiłem Danny’ego, żeby wysyłał tu patrol od czasu do czasu, i obiecał, że tak zrobi.\nWyciągnęła rękę i poklepała go po dłoni.\n– Dobry z ciebie facet, Luke’u Rocco. Cieszę się, że cię mam.\nDrake zatrzymał się w Ogunquit, by kupić dziewczynkom lody. Wszystkim potrzebny był już postój. Czuł, że musi choć na chwilę wysiąść z auta, aby odpocząć od ich ciągłych kłótni. Nie dało się ich uspokoić, a nie chciał wyjść na złego wujka właśnie teraz, kiedy najbardziej potrzebowały miłości i wyrozumiałości. Od pewnego czasu zerkał w tylne lusterko i nie widział, żeby ktoś ich śledził.\nUsiedli przy stoliku z widokiem na morze. Wiatr wzbijał białe grzywy fal, a dziewczynki pisnęły z zachwytu, gdy kaczki przydreptały bliżej, licząc na okruchy chleba. Uśmiechał się, patrząc, jak rzucają im kawałki rożków waflowych. Miał wrażenie, jakby to był zwykły wakacyjny dzień – taki przebłysk normalności w całym tym wariactwie. Wyrzucił do kosza serwetkę i pusty kubek, a potem zadzwonił do Roda Sissona, partnera Heatha z kancelarii adwokackiej.\nRod odebrał już po pierwszym sygnale.\n– Drake, akurat miałem do ciebie dzwonić. Słuchaj, znalazłem świetnego prywatnego detektywa, który mógłby dojść do tego, co się wydarzyło. Wyślę ci numer.\n– Super, naprawdę super. A ja właśnie jadę na Folly Shoals.\nNastąpiła chwila ciszy, a potem Rod głośno zawołał:\n– To jedna z lepszych wiadomości, od kiedy rozmawiałem z szeryfem! Ktoś musi się tym zająć! Mnie nie udało się nic osiągnąć z policją. Wciąż uparcie trzymają się tej bzdurnej teorii, że to morderstwo połączone z samobójstwem.\nRod był mocnym oparciem dla Drake’a w całej tej sprawie. Wszyscy inni naciskali na niego, by odpuścił i zostawił to odpowiednim organom w Maine, ale Rod robił, co tylko mógł, żeby dotrzeć do prawdy.\nTelefon Drake’a zadźwięczał, gdy nadeszła wiadomość.


Zimowla na ramce wlkp 18cm - Strona 2 - Forum Miodka\nZimowla na ramce wlkp 18cm\nPostautor: marektomala1979 » 28 sie 2017, 13:02\nTo ładna rozbieżność u ciebie.Zwykła ramka 8,10 sztuk do zimowli, a niższa o 6 cm ramka 30 sztuk do zimowli.\nPostautor: Michał Nowak » 28 sie 2017, 13:12\nWaśnie o tę rozbieżność się rozchodzi. Próbowałem zimowli na 2 korpusach wlkp w opcjach 2x6 do 2x10 i sądzę, że najlepiej zimują na 8 ramkach. Ewentualnie 8 + półnastawka na górze. Tak jest u mnie.\nStąd właśnie moje pytania odnośnie 18tek, bo 3x10 a 8 to kolosalna różnica... Większość moich kolegów również zimuje rodziny między 6 a 10 ramek wlkp na jednym korpusie i starcza. Tylko na forum jakoś te ule mocno rosną.\nPostautor: wonsik » 28 sie 2017, 20:44\nPostautor: wonsik » 28 sie 2017, 21:07\nPostautor: tikcop1 » 28 sie 2017, 21:28\nTo jaki jest ten idealny ul?\nPostautor: wonsik » 28 sie 2017, 21:39\nNie ma idealnego bo langhstroth pełny też ma swoje wady.\nPostautor: koninn » 04 wrz 2017, 17:19\n...a może ktoś się wypowie jaką najmniejszą rodzinę zimował w ulu "18-stce" langu 2/3 i langu 3/4 i dała rade? Pytam bo sam nie wiem co mam zrobić z dwoma młodymi rodzinami... każda siedzi na 2 korpusach 2x7 ramek, zastanawiam się czy by tego nie połączyć na zime aby dać jej większą szanse na przetrwanie.:)\nPostautor: karol377 » 04 wrz 2017, 17:24\nSpokojnie dadza rade. W zeszlym roku mialem 2x6 i na rzepak byly gotowe. W tym tez mam kilka na 2x7\nPostautor: koninn » 05 wrz 2017, 10:10\nZobaczymy co z tego będzie. dzięki za odzew:)\nPostautor: tikcop1 » 05 wrz 2017, 21:24\nMichał Nowak a co było źle? mogłoby wg Ciebie lepiej być przy zimowli na 2x10 względnie 1x10? Czyli na pełnym kpl ramek? Ujmowanie ramek uskuteczniałem tylko w ojcowych WZ\nPostautor: Michał Nowak » 06 wrz 2017, 08:56\nChodzi o rozłożenie pokarmu. Silne, duże rodziny, które teraz są na pełnych 3 korpusach miały górny w zasadzie zalany już przed karmieniem. Jak dostały kolejne 15kg ładnie to rozparcelowały w środkowym korpusie i siedzą książkowo. Rodziny słabsze, które końcem sierpnia w 3cim korpusie miały mizerny zapas, a więcej w środkowym korpusie przy czerwiu, w większości ograniczyłem do 2 korpusów i karmiłem. Część zaś karmiłem bez mieszania. W obydwu przypadkach większość pokarmu składowały przy czerwiu, czyli do drugiego korpusu. Żeby do pełna zalać 3ci korpus musiałbym dać kolejne 25l syropu 3:2 a to bez sensu. Mało nie mają.\nOpcje zatem wybrałem dwie, mianowicie słabsze rodziny (te słabsze to jak całkiem mocne w ulu wlkp...) ścisnąłem na 7 ramek. Część zostawiłem na 3 korpusach a część na 2. Zależy ile ramek było zalanych pokarmem. Zauważyłem, że część rodzin w ogóle nie układała syropu w nieprzeczerwionych ramkach. Wyjąłem je więc z uli, żeby później im się nie odmieniło. Pozbyłem się też przy okazji ramek na mój gust za ciemnych.\nDlaczego tak kombinuję? Ubiegłoroczne doświadczenia pokazały, że rodziny mające 30 ramek rozkładają pokarm i tak na ok 7. Chyba, że są bardzo silne. Te nieczerwione służyły jako zatwory, ale tylko we wrześniu. Później, żeby matce robić miejsce do czerwienia pszczoły przeniosły na nie trochę pokarmu, którego już nie zasklepiły. Znosiły tam też późny nektar z gorczycy. Matki czerwiły jeszcze w październiku, bo miały gdzie. Później przyszło ochłodzenie i był problem. W styczniu sporo tych rodzin już zastygło w środkowym korpusie grzejąc czerw.\nPisałem już wcześniej, że w ubiegłym sezonie najlepiej przezimowały mi pakiety zrobione w lipcu i sierpniu. Zimowałem je na 2 korpusach po 10 ramek, ale były to ramki bez węzy, więc pszczoły odbudowały max 10-13 ramek. Więcej w górnym, niż dolnym korpusie, ale ułożyłem je równo 2x5, 2x6 ramek. Puste ramki zostawiłem, by miały wiosną od razu zajęcie. Te rodziny mimo młodych matek znacznie szybciej kończyły czerwienie, gdyż górny korpus był zalany, a dolny za zimny - dennica osiatkowana.\nPostautor: marcinbzyk » 06 wrz 2017, 21:14\nDlatego ja wyleczyłem się z luznego zimowania teraz 2#8 ramek ewentualnie 7 odkłady na 6#6 lub 5#5 górne ramki zalane do pełna i nie ma prawa nic się stać.\nPostautor: Michał Nowak » 07 wrz 2017, 08:53\nJest, więc nas dwóch. Pytanie dlaczego na forach tak usilnie wpaja się wszystkim, że zimujemy na pełnych korpusach, jak zabierzesz jakąś ramkę to obciach, wstyd i hańba...\nPostautor: karol377 » 07 wrz 2017, 14:44\nMarcinbzyk i M.Nowak na LN3/4 to sie zgadzam. Wlkp18 sa jednak wezsze\nPostautor: marcinbzyk » 07 wrz 2017, 20:39\nMichał zimowalem na pełnym składzie ramek zimowla ok ale po włożeniu wkładek w dennice boczne ramki plesnialy dlatego teraz nie daje tylko zostawiam kominy.\nPostautor: tikcop1 » 07 wrz 2017, 20:43\nNa takim YouTube ze świeczką szukać filmu z zazimowanym pełnym korpusem i to jeszcze wlkp. Za to pełno o układaniu i redukowaniu gniazd jesienią.\nPostautor: tikcop1 » 07 wrz 2017, 20:49\nPo włożeniu wkładek u mnie para rozrywała od środka korpusy. Tej wiosny po raz pierwszy nie włożyłem i więcej wkładał nie będę jak tylko do kontroli osypu warozy na dzień, dwa\nPostautor: wonsik » 07 wrz 2017, 21:50\nZazimujcie na 6 rasmkach wielkopolskich 26cm bedzie bezpieczniej,ale to co piszecie to fakty, tak było ubiegłej zimy ,a jak na zanderach?\nPostautor: janusz.szalaj » 14 wrz 2017, 22:32\nPostautor: karol377 » 15 wrz 2017, 10:50\nnie wiem czy ma Pan dennice osiatkowane, ale jesli tak to polecam ostreczować folią te korpusy to nie zamokną przez jesień i zime


4-pok mieszkanie w kamienicy z wyjściem do ogrodu na granicy centrum i Ochoty w prestiżowej lokalizacji. 74-metrowe, widne mieszkanie z wyjściem do zadbanego ogrodu, aż 4 pokoje z kuchnią. 3 pokoje są oddzielnie zamykane na klucz. Główny pokój to duży salon z którego są wejścia do 3 pokoi oraz kuchni i łazienki. Okna w salonie wychodzą...\nLokal użytkowy na Powiślu niedaleko Tamki, 25 m2 z witrynami, dobrze doświetlony. Składa się z otwartej przestrzeni, małego zaplecza socjalnego i wc. Do indywidualnej adaptacji, przeznaczenie na cele: biurowe, sklep, gastronomia . Lokal odnowiony, położona nowa terrakota, ściany pomalowane na biało, nowe kontakty. Taras z ogródkiem przed...\nDo wynajęcia od zaraz na nieuciążliwą działalność biurową super lokal na I p o powierzchni 102,7 m2 w Warszawie doskonale skomunikowany z S8 i A2 oraz ze wszystkimi dzielnicami stolicy. Składający się: Hall - 12,5 m2 (szafa ubraniowa). Pokój: 32,0 m2 , balkon, klimatyzator. Pokój: 23,5 m2 klimatyzator. Pokój:18,5 m2. Kuchnia: 12,0 m2...\nLokal położony w ścisłym Centrum, kapitalne miejsce obok Placu Grzybowskiego. Idealne miejsce na konferencję, Lokal może być przeznaczony na kancelarię , na lokal na działalność kosmetyczną, organizacja imprez , spotkań , szkoleń, wynajem jednodniowy dla firm. Lokal składa się z sali ok. 80 m2 z małym zapleczem socjalnym. Wysokość 3m,...\nCena za m2: 13 125 PLN\nCena za m2: 87,50 PLN\nPrestiżowy lokal na ciche biuro 93m2 (z możliwością powiększenia do 140m2) na chronionym osiedlu, całkowicie okablowane, luksusowe lobby, 5(8) pokoi , 2(3) loggie , 1.piętro z 13tu , 2(3) miejsca garażowe, 100m do przystanku autobusów 111,11, 7, 123, 147,411 - 15 min. do centrum. bezpłatny doradca kredytowy więcej ofert na...


ᐉ Montaż ogrodzeń w Ustroń, cena, opinie - OTOmistrz\nMontaż ogrodzeń w Ustroń\n🔨 Montaż ogrodzeń w Ustroń\nTa firma na mojej działce podmiejskiej wykonała montaż ogrodzenia w Ustroń. Choć nakład pracy był duży, wszystko udało się wykonać na czas, zgodnie z umową. Brygadzista jest dobrym organizatorem i znawcą zawiłości konstrukcji ogrodzeń betonowych. Zespół nie rozpraszał się na przerwy na papierosa, pracował harmonijnie i wydajnie. Cena usługi w porządku.\nMontaż ogrodzenia panelowego w Ustroń Montaż ogrodzenia betonowego w Ustroń Montaż ogrodzenia z siatki w Ustroń\nMontaż ogrodzenia panelowego w Ustroń\nIch główną cechą i przewagą nad innymi rodzajami ogrodzeń jest szybkość montażu i instalacji. Ponadto wymiana uszkodzonych obszarów takich konstrukcji nie powoduje żadnych problemów. Jednak do wykonywania wszystkich tych prac wymagane jest odpowiednie doświadczenie i kwalifikacje. To wszystko mają nasi specjaliści w Ustroń, którzy niezwłocznie przeprowadzą montaż dowolnego typu i rozmiaru ogrodzenia panelowego, uwzględniając wszystkie normy i standardy jakości.\nMontaż ogrodzenia betonowego w Ustroń\nNowoczesne ogrodzenia betonowe wyróżniają się niezawodnością, trwałością, odpornością na zmiany warunków atmosferycznych oraz estetycznym wyglądem. Dziś takie projekty cieszą się dużą popularnością wśród konsumentów z wielu powodów. Przede wszystkim proces ich instalacji jest stosunkowo krótki i nieskomplikowany, a ich koszt w Ustroń jest stosunkowo niski.\nProces montażu ogrodzeń betonowych w Ustroń przebiega w kilku etapach:\nMontaż ogrodzenia z siatki w Ustroń\nNasza firma posiada wieloletnie doświadczenie w świadczeniu usług w zakresie całościowego montażu ogrodzeń w Ustroń o różnej konstrukcji i złożoności. Zawsze bierzemy pod uwagę opinie, życzenia i możliwości naszych klientów. Pracujemy w każdy dzień tygodnia, przy każdej pogodzie, na terenie dowolnego obszaru z dowolną rzeźbą terenu. Nasz zespół profesjonalnych fachowców posiada bogate doświadczenie w szybkim i wysokiej jakości wykonywaniu prac o dowolnej złożoności przy zewnętrznej aranżacji domów, domków jednorodzinnych, domków letniskowych, biurowców i przedsiębiorstw. Ponadto z przyjemnością pomożemy naszym klientom w wyborze ogrodzenia najlepiej odpowiadającego ich życzeniom i cechom danego terenu oraz budynku, gwarantując najlepszą cenę na konstrukcje tego typu.\nMontaż ogrodzeń panelowych w Ustroń;\nMontaż ogrodzeń betonowych w Ustroń;\nMontaż ogrodzeń z siatki w Ustroń.\n212 Specjaliści w montaż ogrodzeń w Ustroń\nMontaż ogrodzeń w Ustroń - Opinie\nPodziękowania dla fachowców za wysoką jakość i terminowość realizacji zamówienia na montaż ogrodzenia z siatki w Ustroń przy moim letnim domku. Szczególnie chciałbym zwrócić uwagę na pracę kierownika. Miło jest mieć do czynienia z przyjazną i kompetentną osobą. 90% naszego wyboru tej firmy zależało od komunikacji z tym specjalistą.\nWitajcie! Jesteśmy zadowoleni ze specjalistów Waszej firmy. Nie skłamię, jeśli powiem, że są to profesjonaliści w swojej branży. Montaż ogrodzenia panelowego w Ustroń wokół placu zabaw został wykonany szybko i dokładnie, wszystkie odpady budowlane zostały usunięte po zakończeniu pracy. Koszt usług jest rozsądny. Nie mam uwag ani nie zgłaszam skarg. Polecam wszystkim!\nNajczęstsze pytania o instalację ogrodzeń w Ustroń\n⭐ Od czego zależy koszt i termin montażu ogrodzenia w Ustroń?\nPrzy kalkulacji kosztów i warunków montażu dowolnego ogrodzenia w Ustroń bierzemy pod uwagę przede wszystkim następujące parametry: Wielkość działki; Występowanie na terytorium krzewów, dużych kamieni, drzew, budynków; Rodzaj gleby występującej na danym terenie; Gęstość zieleni na obwodzie terenu; Materiały, z jakich będzie wykonane ogrodzenie; Pora roku.\n⭐ Jakie prace obejmuje przygotowanie terenu do montażu ogrodzenia w Ustroń?\nAby uniknąć nadpłat i zaoszczędzić środki, można samodzielnie przygotować teren do montażu ogrodzenia w Ustroń. Aby to zrobić, trzeba przede wszystkim zdemontować stare ogrodzenie (jeśli takie było zamontowane) i usunąć jego z terenu. W miejscu montażu ogrodzenia nie powinna także znajdować się wysoka trawa, kamienie, gruz itp. Należy pamiętać, że najlepiej, by prace były prowadzone w ciepłym sezonie, jeśli jednak zdecydujesz się na montaż w zimie, należy usunąć z miejsca instalacji ogrodzenia śnieg.


Miranda July ebooki PDF, epub, mobi, audiobooki mp3 - księgarnia internetowa Publio.pl\nMiranda July - liczba pozycji (2)\nAmerykańska pisarka, twórczyni filmów, artystka. Urodziła się w Vermont, obecnie mieszka w Los Angeles. Jej filmy zdobyły nagrodę specjalną jury na Sundance Film Festival i cztery nagrody na festiwalu w Cannes, w tym Złotą Kamerę.\nProza July ukazywała się na łamach „The Paris Review”, „Harper’s” i „New Yorkera”. Zbiór opowiadań „No One Belongs Here More Than You” (2007) został nagrodzony Frank O’Connor International Short Story Award i opublikowany w 23 krajach. Powieść „Pierwszy bandzior” wydano dotąd w ponad 20 krajach.


Czy będzie kolejny lockdown i restauracje tylko dla zaczepionych?\nRyzyko lockdownu to scenariusz, którego nie da się wykluczyć; fot. shutterstock\nRząd nie wyklucza lockdownu w wariantach sektorowych. Nie przewiduje natomiast wariantu wprowadzenia restauracji tylko dla nieszczepionych - poinformował Piotr Muller.\nAutor: PAP Data: 17 września 2021 10:58\nMüller pytany był w piątek w Radiu Plus, czy tej jesieni możemy spodziewać się kolejnego lockdownu, czy może powiedzieć, że to absolutnie wykluczone. "Tego nie mogę powiedzieć. Wręcz przeciwnie, mogę powiedzieć, że zawsze takie ryzyko istnieje" - odpowiedział rzecznik rządu.\nZwrócił uwagę, że faktycznie liczba zakażeń pod tym kątem nie jest optymistyczna, bo stale rośnie. "Natomiast my wyciągamy wnioski także z zeszłych doświadczeń, z ostatnich miesięcy czy sprzed roku. Dlatego cała infrastruktura medyczna jest przygotowana do tego, żeby w razie czego tę zwiększoną liczbę zakażeń odpowiednio zabezpieczyć poprzez właściwą opiekę w szpitalach" - powiedział Müller.\nJego zdaniem, rząd lockdownu nie wyklucza. "Mogą być rozwiązania sektorowe, podobnie jak to miało miejsce w poprzednich miesiącach. Dlatego apelujemy cały czas o szczepienie się (przeciw Covid-19), bo to jest jedyna bariera, która może przed tym zabezpieczyć" - zaznaczył rzecznik rządu.\nPytany, o taki wstępny plan dotyczący wprowadzania obostrzeń powiatowo czy regionalnie, Müller odparł, że "faktycznie wariant jest taki, że w przypadku zwiększenia liczby zakażeń będziemy patrzeć regionalnie". "Bo liczba osób, czy zakażeń będzie różna w różnych regionach. I to wynika, nie tylko z dynamiki samych zachorowań, ale również z poziomu szczepień (w regionach)" - podkreślił Müller.\n"Ostatnią rzeczą, którą chcielibyśmy zrobić, to kolejny lockdown. W związku z tym budujemy tak system zdrowia - dodatkowe łóżka, czy szpitale tymczasowe, żeby lockdownu nie trzeba było wprowadzać" - powiedział rzecznik rządu.\nNa pytanie, czy aktualne jest założenie, że osoby zaszczepione nie będą objęte ewentualnymi obostrzeniami, czy będzie podział na zaszczepionych i niezaszczepionych, Müller odpowiedział: "Właściwie on w tej chwili już jest. Tylko, że limity są na tyle wysokie, że to, de facto, w praktyce nie ma żadnego znaczenia". Ale - jak dodał - "my o tym mówiliśmy wcześniej o takiej metodzie suwaka, czyli jeżeli obowiązuje jakiś limit na przykład wejść do kina, to osoby które są zaszczepione, do tego limitu się nie liczą. Więc w tym sensie one mają dodatkowe ułatwienia wynikające z tego, że są zaszczepione" - mówił rzecznik rządu.\nRestauracje tylko dla zaczepionych?\nDopytywany, czy jeżeli dojdzie do lockdownu, to czy na przykład restauracje będą otwarte tylko dla zaszczepionych, Müller odparł: "Takiego wariantu nie przewidujemy". "Natomiast w praktyce w niektórych miejscach może dojść do sytuacji, w której osoba, która nie jest zaszczepiona, krótko mówiąc nie wejdzie do danego lokalu, bo wyczerpie się limit osób, które są niezaszczepione (i mogą wejść)" - podkreślił.


Heroes of Might & Magic V to kolejna, piąta już odsłona kultowej serii turowych gier strategicznych, traktującej o przygodach tytułowych bohate... więcej...\nGrałem trochę i odstawiłem. Beznadziejnie mały wybór bohaterów. Ja mam takie wymagania, że wygląd mojego bohatera musi mi odpowiadać. A tu dostanę gościa, którego twarz wygląda jak tyłek ogra. To mnie najbardziej nurtuje :(\nA reszta mocno średnia…\nlol876 · początkujący\nGrałem w II grałem w III i IV dla mnie wszystkie rewelacja no może IV troszkę nie bardzo ze względu na zmiany w regułach. Zresztą to mój ulubiony gatunek :)\nPostęp głównie graficzny, chociaż w stosunku do poprzednich części jest rewelacyjna. No i nadal ma "to coś" co miały poprzednie części :).\nadrian-kucharski · początkujący\nGra jest świetna wiadomo przecież że 3 część herosów była najlepsza a 5 to nic innego jak klasyk w 3d\nwmasterox · początkujący\nGra jest dosyć dobra, ale brakuje jej tego czegoś, co było we wcześniejszych częściach\ndyskusje o Heroes of Might and Magic\nHeroes of might and magic IV POMOC\n0 dominik14511 2010/12/11 19:25\ndata premiery: 16 Maj 2006\nna podstawie http://www.gry-online.pl/S016.asp?ID=4854


Plateau Project by Uzi Boa: Bohema\n(fotka by Linka)\n"Zrobimy z Ando miejsce, w którym będzie nam się wszystkim chciało być" rzekła Morri. I jak postanowili, tak uczynili. Wczoraj wieczorem słowo oficjalnie stało się ciałem.\nDługo czekaliśmy, ale było warto. Budowa rozpoczęła się kilka miesięcy temu, jeszcze w Republice, nic więc dziwnego, że już na starcie czułam się związana. Chociaż to i tak ma znikome znaczenie. Bohema ma bowiem w sobie ten specyficzny, niesamowicie ciepły i dekadencki zarazem klimat, który nie pozwala nie czuć się tam jak w domu.\nSą w Second Life parcele, całe wyspy nawet, na których budynki i meble wydają się mieć funkcję tak skrajnie użytkową, że wręcz sprawiają wrażenie jedynie zarysowanych szkicowo. Umowne, schematyczne znaki odsyłające nas do drzwi, obrazu na ścianie, krzesła i okna. Niby ok, niby ważne co i z kim, a nie w jakiej scenerii. A jednak...\nW Bohemie chce się być, bo w Bohemie czuć przestrzeń. "It takes immersion", żeby zrobić coś takiego. Morri i Ando potrafią sprawić, że nagle znika poczucie sztuczności i niedoskonałości SL. Kto kiedykolwiek próbował zbudować coś samemu, wie zapewne, jak bardzo to trudne. Jak ciężko przeskoczyć zgrzytającą ohydnie nienaturalność.\nWciąż rozchodzi się o umiejętne odtworzenie rzeczywistości, którego nie da się załatwić nałożoną na prima fotką z RL. Detale. Umiejętnie dobrane i wyeksponowane. Trzeba dobrze znać nasz pikselowy światek, żeby się nie machnąć, nie przedobrzyć i nie walnąć fuszerki.\nWedług mnie im się udało. Bohema jest taka, jak być powinna.\nTylko czekać cierpliwie (o ile ktoś potrafi) na to, co będzie się działo.\nP.s. Tak naprawdę to Bohema ma jedną główną zaletę przewyższającą każdą inną - toaletę. W SL tak rzadko można skorzystać z ubikacji. Niektórzy trzymali już po kilka miesięcy. Nic dziwnego, że kolejeczka ustawiła się nielicha...\nBohema jest -> TUTAJ <-\nEtykiety: Eventy, Pikselowi ludzie, SL PL, Tripping SL


➤ Gigabyte GSmart M3447 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny Gigabyte GSmart M3447, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem telefonów komórkowych 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o Gigabyte GSmart M3447.\nTelefon komórkowy Gigabyte GSmart M3447 posiada procesor MediaTek MT6268. Gigabyte GSmart M3447 ma baterię Li-Ion 900 mAh. Wymiary telefonu to 110,00 x 59,00 x 13,00 mm.\nInstrukcja obsługi do Gigabyte GSmart M3447


jak grali - Wyniki wyszukiwania - WPROST.pl\nPorozmawiajmy jak dorośli. Jak walczyłem z europejskimi elitami 18 lut 2019, 14:34 — Niektórzy wchodzą w politykę w garniturze. Warufakis wjechał w nią na motorze w czarnej ramonesce.\nGooglecepcja. W reklamie Google Joe Pesci ogląda reklamę Google, w której sam występuje 14 lut 2019, 19:03 — Świąteczna reklama Google Assistant z wykorzystaniem filmu „Kevin sam w domu” okazała się takim sukcesem, że twórcy kampanii poszli za ciosem. Najnowszy spot znów nawiązuje do kultowego tytułu i jednego z grających w nim aktorów.\nOgromna kumulacja w Eurojackpot. Nikt nie trafił głównej nagrody 16 lut 2019, 13:21 — Za nami kolejne losowanie Eurojackpot. Najwyższa odnotowana w Polsce wygrana to nagroda III stopnia o wartości 1,67 mln złotych.\nDonald Tusk szykuje nowy ruch polityczny. W strukturach Platformy wrze 17 lut 2019, 20:14 — Były rzecznik jego rządu, zaczął spotykać się z politykami Platformy Obywatelskiej, żeby wysondować nastroje w partii. Tusk polecił Grasiowi zrobić przegląd struktur PO, sprawdzić w którym mieście mógłby wystąpić i zostać entuzjastycznie przyjęty przez działaczy Platformy, a...


8.11.2014 Liverpool 1:2 Chelsea - LFC.pl - Liverpool Football Club\n8.11.2014 Liverpool 1:2 Chelsea\nLiverpool nie zdołał ugrać choćby punktu z liderem Premier League i po porażce 1:2 spadł do dolnej połówki tabeli. Poniżej oceny zawodników za spotkanie z Chelsea.\nSimon Mignolet 6,5 - Przy pierwszym golu zdołał obronić strzał Terry’ego, ale przy dobitce z bliskiej odległości był bezradny i nie należy go za to winić. Przy drugim nie miał nic do powiedzenia. Dość dobre zawody Belga.\nGlen Johnson 5,5 - Nie najgorzej radził sobie z Hazardem, dwukrotnie blokował jego strzały w pierwszej połowie. Przy drugim golu nie zaasekurował Coutinho, przez co Azpilicueta mógł spokojnie dograć piłkę w pole karne.\nMartin Skrtel 6,5 - Stoczył sporo pojedynków z Costą i radził sobie z nim dużo lepiej niż jego partner z obrony. Przy wyrównującej bramce ani on, ani Lovren nie zdołali uprzedzić Costę przy podaniu głową do Terry’ego, mimo to Słowak rozegrał solidne zawody.\nDejan Lovren 4 - W pierwszej połowie jak na standardy Lovrena nie było źle. W drugiej wyglądał już na totalnie zagubionego, gubił krycie, podejmował złe decyzje, nie wiedząc gdzie się poruszać, przegrywał pojedynki z zawodnikami gości, którzy nie mieli problemów z ogrywaniem go.\nAlberto Moreno 6 - Miał kilka interwencji na pograniczu faulu, ale sędzia nie zinterpretował ich jako przewinienia. Dwukrotnie odebrał piłkę rywalom przerywając tym samym groźnie zapowiadające się kontry gości.\nSteven Gerrard 4 - Kolejny raz widzieliśmy typowego Gerrarda, grającego za nazwisko, a nie z powodu wkładu jaki wnosi do gry. Popełniał te same błędy co zwykle, a kilka razy ruchliwi pomocnicy Chelsea z łatwością mijali go z piłką przy nodze.\nJordan Henderson 4 - Dużo podań wykonał wszerz i do tyłu, a jak już odważył się zagrać do przodu to często robił to niedokładnie. W tym meczu zabrakło w jego grze jakości, niewiele pozytywnego wniósł do konstruowania akcji. Gdy Chelsea była w posiadaniu piłki, Jordan cały czas był w pobliżu Fabregasa, przeszkadzając mu w grze, przez co Hiszpan nie mógł rozwinąć skrzydeł.\nEmre Can 7,5 – PIŁKARZ MECZU - Już na początku meczu po jego strzale piłka odbiła się od obrońcy i wyszła na rzut rożny, a kilka minut później z podobnego miejsca zdobył pierwszą bramkę dla Liverpoolu. Silny, dobrze podający, potrafiący ruszyć do przodu i przenieść grę na połowę rywala.\nPhilippe Coutinho 7 - Próbował indywidualnych akcji z niezłym skutkiem, po jednej z nich zakończonym celnym strzałem Courtois musiał się trochę natrudzić. Jeden z nielicznych zawodników Liverpoolu, który stwarzał problemy Chelsea na ich połowie. Brał udział w chyba najlepszej akcji zespołu z początku drugiej połowy, gdy szybkim podaniem uruchomił Sterlinga, który chwilę później oddał strzał.\nRaheem Sterling 6,5 - Był aktywny, szarpał, starał się kreować akcje, oddał groźny strzał z pola karnego w drugiej połowie, aż cztery razy był faulowany. Walczył w odbiorze piłki, dwukrotnie odbierając ją rywalom na własnej połowie.\nMario Balotelli 4 -Oddał zaledwie jeden strzał, nie kontrolował linii spalonego, aż cztery razy dając się złapać na ofsajdzie. Nie sprawił obrońcom Chelsea żadnych kłopotów w tym meczu.\nJoe Allen 6,5 - Dał dobrą zmianę, choć zmienił niewłaściwego zawodnika. Dobrze kontrolował piłkę, a jego podania nadawały płynności akcjom the Reds.\nFabio Borini 6,5 - Latem był na wylocie, ale pod nieobecność Sturridge’a jest naszym najlepiej grającym napastnikiem. Wniósł więcej ruchu z przodu, przez co ożywił trochę grę Liverpoolu w tej formacji.\nRickie Lambert – bez oceny - To nie była udana zmiana, ale krótko przebywał na boisku i nie miał wielu możliwości.\nAutor: Licznerek Dodano: 11.11.2014


Zakaz sprzedaży alkoholu na stacjach benzynowych - Hyde Park - Piwo.org\nBy Faszysta Rasista Homofob, July 20, 2012 in Hyde Park\nChyba dla żartu (bo innego wytłumaczenia nie widzę), zajmuje się tym Komisja Praw Człowieka. Koń by się uśmiał.\nŻeby nie było - chyba nigdy w życiu nie kupiłem piwa na stacji benzynowej, przynajmniej sobie nie przypominam, więc właściwie nie powinno mnie to obchodzić,\nTo już brzmi groźnie:\nPiotr Dąbrowski z MZ poinformował, że minister zdrowia jest za ograniczaniem dostępności do alkoholu - fizycznej i finansowej, ponieważ badania potwierdzają, że wpływa to na zmniejszenie jego spożycia.\nMoim zdaniem to okazja dla polityków, aby się trochę podlansować w telewizorni że niby dbają o zdrowie obywateli, hipokryzja i nic więcej.\nPrzy takiej dziurze budżetowej jestem wręcz pewien że Ministerstwo Finansów jest innego zdania.\nEdited July 20, 2012 by skybert\nNatura nie znosi próżni, więc jeśli znikną sklepy nocne i alkohol na stacjach benzynowych to powrócą meliny... Prohibicja nie działa, wszyscy o tym wiedzą a mimo to politycy brną w takie rozwiązania\nNie tylko politycy, moi przełożeniu też brną w rozwiązania które wiadomo że się nie sprawdziły i są bardzo niebezpieczne ale co tam... może tym razem sie uda...\nzwiększenie akcyzy na alkohol raz że spowoduje spadek wpływów bo wzrośnie sprzedaż poza oficjalnym obrotem - dwa może to spowodować niezadowolenie wśród społeczeństwa.\nOd strony piwowarstwa domowego, zarowno wzrost akcyzy jak i zmniejszenie dostepu do wyrobow alkoholowych, spowoduje zwiekszenie ludzi zainteresowanych naszym hobby.\n...a wtedy ministerstwo finansów zacznie dbać o nasze zdrowie i życie, bo nie może być tak żeby obywatel truł się nieakcyzowanym trunkiem\nNa szczescie bylyby to martwe przepisy.\nŻyczliwy sąsiad zawsze się znajdzie.\nPoki co warzenie jest legalne i nie opodatkowane (akcyza). Nawet nikt nigdy nie wspominal, by cos w tej kwestii mialo sie zmienic.\nWiec co sasiadowi do mojego piwa?\nNa razie tak. Ale znam takich co mieli problemy, bo kupili sprzęt do destylacji. Sąsiad odebrał paczkę i mieli potem wizytę dzielnicowego. Oczywiście sąsiada nikt za rękę nie złapał.\nNie wiem czy wiesz,ale poki co destylacja alkoholu jest nielegalna.\nAle o ile wiem posiadanie destylatora legalne jest. Używanie to inna sprawa.\nUżywanie także, o ile destyluje się wodę, albo olejki eteryczne ale nie alkohol\nLegalnie można destylować olejki , więc aparatura w domu może być\nMożna destylować również alkohol... pod warunkiem że wcześniej był objęty akcyzą...\nTo znaczy swoje wino można zrobić bez akcyzy, ale przedestylować go nie można, a kupione już można.\nW sumie destylowanie powinno być wręcz promowane! Zawsze troszkę legalnego, nieakcyzowanego etanolu szlag trafi\nLudzie zawsze destylowali, a to kiepske winka a to cukróweczki albo inne zacierki ziemniaczane. Ale ograniczanie albo wręcz zakaz sprzedaży alkoholu na stacjach to dla 'pijaczków drobnych" w czasie długiego weekendu albo innych świąt to przesada. Z moich obserwacji to najczęściej wlaśnie "niedopici" klienci kupuja na stacjach nocną porą. A tak to pozostanie tylko melina z wódką z rozpuszczalnika albo inna politura.\nmniejszy utarg z alkoholu... wyższe ceny paliw ;p\nMoim zdaniem to rodzaj szantażu. Wszyscy boją się zwiększonych cen paliwa. W końcu można jechać na stacje gdzie nie sprzedają alkoholu, bądź stacje automatyczne, tam sprzedaż alkoholu nie wpływa na cenę paliwa, a rzadko ona odbiega od cen ze stacji na której alkohol się sprzedaje.\nWedług mnie to nie brak alkoholu na stacjach moze cos zmienic tylko dotkliwe i nieuchronne kary za jazdę po pijaku.\nA jak wszyscy wiemy, nieuchronnosc za lamanie przepisow drogowych w Polsce nie istnieje.\npmlody zgadzam się z Tobą. Dziwi mnie też wielkie oburzenie na niektóre gminy (rzekomo) łupiące kierowców przekraczających prędkość. Czyj to problem, że ktoś jedzie o 30 czy 50 km/h za szybko? Mieszkańców danej miejscowości i strażników miejskich dokonujących pomiarów? Ciekawe czy tak samo oburzalibyśmy się, gdyby każdy z przekraczających prędkość wynosił ze sklepów towar wart ok. 250 zł. Przecież to także byłoby wykroczenie. Od dawna uważam, że gminy, które marzą o obwodnicach miast powinny na nie zarabiać przy użyciu fotoradarów.\nA z alkoholem na stacjach jest tak, jak ktoś to zauważył. Codziennie do hipermarketów przyjeżdża więcej kierowców niż na stacje benzynowe. Może tam też zlikwidujemy handel alkoholem? Dla bezpieczeństwa oczywiście.\nKiedyś obniżyli akcyzę na drogie alkohole zagraniczne i okazało się, że zwiększyła się sprzedaż. Wpływy z akcyzy do budżetu wzrosły. Nie opłacało się kupować za granicą.\nTeraz to jest chyba temat zastępczy, aby uwagę ludzi odwrócić. Pewno rząd szykuje coś ekstra.


Kuriozalny proces o anulowanie chrztu - Wystap.pl - jak wystąpić z Kościoła katolickiego. Centrum informacji i platforma batalii.\n16 stycznia 2011, 11 lat ago\nKiedy księża mówią, że chrztu się nie da wymazać – mają rację. To kwestia nie prawa powszechnego, ale kanonu 849. Zostaje się pogodzić, że jest się „ontologicznie wszczepionym w Mistyczne Ciało Chrystusa” i walczyć o uznanie wystąpienia. Kuriozalny proces o anulowanie chrztu z nie do końca jasnych powodów przyszedł do głowy obywatelowi Islandii. W Polsce podobno załatwia się to równie magicznym rytuałem na Łysej Górze, ten chciał jednak przez sąd. Zawracał więc głowę najpierw sądowi miejskiemu w Reykiaviku a potem Sądowi Najwyższemu Islandii. Kiedy nic nie osiągnął po „odchrzczenie” (w sensie dosłownym!) zwrócił się do ETPCz ze sprawą 2525/65. Ten, wyraźnie zirytowany, wysłał go do diabła 6 lutego 1967 roku. Cóż, trzeba się było zabrać za teologię, nie za prawo!\nSpecjalny Sprawozdawca ONZ potwierdza prawo do wystąpienia\n17 stycznia, 2011 Odpowiedz\nProwadzenie targów z kościołem o ważność świetokrackiego obrzędu ochrzczenia niemowlęcia jest kompletnym nieporozumieniem. Można sobie kpić i robić co się chce, a kościół swojego zdania nie zmieni, bo to sekta. Mnie kompletnie nie interesuje, co kościół myśli o ochlapaniu mojego czoła, gdy miałem 2 miesiące. Mnie interesuje, co w sprawie mojej przynależności do kościoła mówi prawo powszechne. Prawo zabobonne mnie nie interesuje, bo nie ma wymiaru prawa skutkowego i egzekucyjnego.\nNaprawdę mnie ciekawi czy to był ateista-neofita czy religijny neofita. Bo(że) neofita to jasne. Namolny. Nic nie wskórał, ośmieszył się a innym czas zabrał.\n27 października, 2015 Odpowiedz\nA co w sytuacji, gdy dziecko zostało ochrzczone przez obojga rodzicow, a niespełna w kilka tygodni po chrzcie okazało się, że matka puściła się z innym i dziecko jest kogoś innego? W księgach parafialnych dziecko widnieje pod nazwiskiem ojca, który je chrzcił, ale wedle prawa dziecko o takim imieniu i nazwisku nie istnieje. Co wtedy z aktem chrztu?\nCo mają zrobić chrzestni, którzy de facto chrzcili inne dziecko i podpisywali się w księgach pod nazwiskiem „pierwszego” ojca?\nGłupstwa piszesz. Dziecko jest jedno, ma imię i nazwisko i zostało ochrzczone. Co do „reszty” to jest coś takiego jak sprawa o ustalenie/zaprzeczenie ojcostwa, ale to bynajmniej nie polega na „okazało się, że matka się puściła”. Jeśli szukasz pomocy radzę kontakt z adwokatem specjalizującym się w sprawach rodzinnych (rozwody, władza rodzicielska, alimenty itd.).\n28 października, 2015 Odpowiedz\nOkazało się, gdyż po pierwsze – matka sama się przyznała a po drugie – potwierdziły to testy DNA. Sprawa o zaprzeczenie ojcostwa była, dziecko ma zmienione nazwisko. Tak więc istnieją rozbieżności między aktem chrztu a danymi osobowymi dziecka. Ja wiem, że dziecko nie jest niczemu winne, ale chyba jakoś wypadałoby wyprostować sprawy w kościele?\nPS: nie szukam pomocy tylko wyjaśnienia dlaczego oszustwo, którego dopuściła się matka nie niesie ze sobą żadnych konsekwencji.\nDlatego, że to nie było oszustwo. Matka jest zawsze pewna a ojciec przypuszczany – i tyle. Jeśli dziecko ma oficjalnie inne nazwisko to rodzice mogą iść do proboszcza na rozmowę z dokumentami i poprosić o adnotację w księdze chrztów. Nie ma to jednak nic wspólnego z samym chrztem i lepiej żeby oboje rodzice tego chcieli. Podobną sprawę już przeprowadziłem i zakończyła się pomyślnie dla wszystkich.


Seth Rogen życiorys. Kim jest? Wiek, wzrost, waga, Instagram, żona, dzieci\nSeth Rogen – jego głosu nie da się pomylić. Wiek, wzrost, waga, Instagram, kariera, żona, dzieci\nSeth Rogen jest kanadyjsko-amerykańskim aktorem komediowym oraz scenarzystą, reżyserem i producentem filmowym. Popularność przyniósł mu udział w licznych komediach, takich jak „Supersamiec”, „Wpadka”, „Boski chillout”, „Sąsiedzi”, „Niedobrani” czy „Wywiad ze słońcem narodu”. Jest laureatem dwóch Złotych Popcornów. Sprawdźcie, czy wiecie o nim wszystko.\nWszystko o: Seth Rogen\nPełne imię i nazwisko: Seth Aaron Rogen\nData i miejsce urodzenia: 15 kwietnia 1982, Vancouver, Kanada\nZawód: aktor, komik, scenarzysta, reżyser, producent filmowy\nPartner: Lauren Miller Rogen (2011-)\nSeth Rogen w wieku 12 lat zapisał się na warsztaty komediowe prowadzone przez Marka Pooleya. Rok później zaczął występować jako stand-uper w klubie The Lotus. Wkrótce został dostrzeżony przez producenta i reżysera Judda Apatowa, który zaproponował mu rolę w serialu komediowym „Luzaki i kujony” z Jamesem Franco w roli głównej. Udział w produkcji zapewnił aktorowi popularność oraz Teen Choice Awards. W 2001 roku otrzymał pierwszą filmową rolę w dramacie „Donnie Darko”, w którym wystąpił wraz z Jakiem Gyllenhaalem. Później pojawił się w kolejnych filmach Judda Apatowa, takich jak „40-letni prawiczek”, „Mama i ja” czy „Wpadka”. Za występ w tym ostatnim filmie był nominowany do Satelity, MTV Movie Awards i Teen Choice Awards. Rogen otrzymał dwa Złote Popcorny – jeden w 2014 roku za rolę w komedii „To już jest koniec”, a drugi w 2015 roku za udział w filmie „Sąsiedzi”. Rogen jest współautorem scenariuszy między innymi do filmów „Supersamiec” (2007), „Boski chillout” (2008) i „Drillbit Taylor: Ochroniarz amator” (2008). W 2013 roku wyreżyserował swój pierwszy film o tytule „To już jest koniec”.\nAktor pochodzi z żydowskiej rodziny i jest synem prawniczki oraz pracownika organizacji pozarządowej. W 2011 roku poślubił Lauren Miller. Para nie ma dzieci.


strona główna powiadom znajomego dodaj do ulubionych mapa strony A A A Dziś jest Czwartek 21 Marzec 2019\nPOMYSŁ NA WAKACJE Z GRECOSEM!\nPomysły na wakacje z Grecosem:\nGRECOS OFERUJE AŻ 34 HOTELE Z AQUPARKAMI I SUPER ZJEŻDŻALNIAMI!\nProgram animacyjny przygotowany dla dzieci w wieku 3–10 lat\nPakiet GRECOS ACTIVE by Ewa Chodakowska pozwala wzbogacić wakacyjny relaks o aktywność sportową i troskę o formę. To idealny prezent dla siebie samej. Możesz połączyć rodzinne wakacje i zbalansowaną aktywność fizyczną. Ty trenujesz, a dzieci bawią się w Klubie Delfinki. Dostępne aż w 35 hotelach!\nPo więcej pomysłów i szczegółowych ofert zapraszamy do biura.


Karta Miejska w telefonie z NFC - WAWKOM\nRejestracja: 21 kwie 2013, 0:31\nPost autor: ozkap » 21 kwie 2013, 0:42\nZastanawiam się czy można, a jeśli tak to jak, wgrać na telefon obsługujący znaczniki NFC, naszą kartę miejską. Nie mam na myśli tutaj nielegalnego zasilania tylko przeniesienie zakupionego już kontraktu do aplikacji na telefon. Pewnie wielu z was ułatwiło to życie i przyspieszyło przechodzenie przez bramki w metrze.\nSiedzę nad tym tematem parę godzin i oprócz informacji że można to zrobić, oraz wzmianki ZTM że przemyślą zasadność takiego rozwiązania nic nie znalazłem.\nBył bym bardzo wdzięczny za jakieś wskazówki\nRejestracja: 23 lis 2010, 19:20\nPost autor: MALIN » 21 kwie 2013, 1:01\nozkap pisze: Pewnie wielu z was ułatwiło to życie\nW szczególności,gdy telefon się rozładuje/zepsuje i będzie się każdy musiał z tego tłumaczyć,więc będą gorsze PROBLEMY.\nozkap pisze: przyspieszyło przechodzenie przez bramki w metrze.\nNie widzę tu zbytniej różnicy czasu otwarcia bramki przez tradycyjną kartę...\nPost autor: Wolfchen » 21 kwie 2013, 9:25\nA po co kombinować? Plastik jest bardziej niezawodny, niż soft w telefonie...\nPost autor: px33 » 21 kwie 2013, 11:37\nozkap pisze: Był bym bardzo wdzięczny za jakieś wskazówki\nByły kiedyś na rynku jakieś dwie czy trzy Nokie (takie tradycyjne z klawiaturą) z układem emulacji Mifare sterowanym przez soft telefonu. Jak chcesz cegłę - masz rozwiązanie.\nJak chcesz zrobić coś takiego na jakimś smartfonie to prawdopodobnie w tej chwili się nie da. Być może gdyby operator zapisał klucze i dane na karcie SIM albo ktoś na poważnie się wziął za układ PN544 to coś by może dało radę.\nPost autor: Premo » 21 kwie 2013, 17:42\nPomysł nie wypali gdyż ogromna większość sprzedanych biletów to bilety imienne.\nRejestracja: 14 lis 2011, 0:16\nPost autor: asq » 22 kwie 2013, 6:20\nna stockowym andku nie ma emulacji. nie ma na razie do tego api, Google planuje to dodać w przyszłości. jest to możliwe na jakichś kompilacjach cyanogena, które wykorzystują jakiś inny stos NFC (od intela?).\nSkontaktuj się z MisiekK\nPost autor: MisiekK » 22 kwie 2013, 8:10\nPost autor: JacekM » 22 kwie 2013, 20:44\nW Londynie kiedyś ktoś wyciął chip z oystera, przykleił do patyka, przebrał się za Harry'ego Pottera i otwierał sobie bramki różdżką\nPost autor: Adam G. » 23 kwie 2013, 1:45\nByli też ponoć tacy, którzy nagrali sobie dźwięk "odbicia" kartą w kasowniku na komórkę i odtwarzali przy kierowcy, żeby myślał że zapłacili\nRejestracja: 04 maja 2013, 0:16\nPost autor: rexec » 15 lip 2013, 22:15\nMisiekK pisze: Pamiętam swego czasu jednego z wprowadzających system, który miał nosnik w zegarku.\nPan Tadeusz! Zapoznany pasjonat warszawskiej komunikacji miejskiej. Warszawa powinna mu wystawić pomnik na którymś z ważniejszych przystanków, jak czyta rozkład jazdy i śledzi odchylenia!\nPomysłodawca dzielenia klucza na troje (szkoda, że wyszło, jak wyszło, bo nikt nie przewidział zapalczywego szorowania scalaka w poszukiwaniu utajnionych zespołów bramek) W chwilach próżności (któż z nas ich nie ma) chwalił się swoim zegarkiem, w którym jednak nie było nośnika, ale czytnik (MFRC531 - malutki układ, który naprawdę wszędzie sobie można wsadzić). Zegarek był od Philipsa.


Paul Green – Wikipedia, wolna encyklopedia\nPełne imię i nazwisko Paul Jason Green\nKlub Rotherham United\n2001–2008 Doncaster Rovers 235 (30)\n2008–2012 Derby County 125 (10)\n2012–2014 Leeds United 42 (4)\n2014 → Ipswich Town (wyp.) 14 (2)\n2014– Rotherham United 0 (0)\nW sumie: 416 (46)\n2010– Irlandia 22 (1)\nPaul Jason Green (ur. 10 kwietnia 1983 w Pontefract) – irlandzki piłkarz występujący na pozycji pomocnika. Zawodnik Rotherham United.\nGreen zawodową karierę rozpoczynał w 2001 roku w Doncaster Rovers z Conference. W 2003 roku awansował z nim do Division Three, a w 2004 roku do League One. W tej lidze zadebiutował 7 sierpnia 2004 roku w wygranym 2:0 pojedynku z Blackpool. 10 sierpnia 2004 roku w przegranym 3:4 spotkaniu z Brentford strzelił pierwszego gola w League One. W 2008 roku, po awansie Doncaster do Championship, odszedł z klubu.\nPodpisał kontrakt z Derby County występującym już w Championship. Pierwszy ligowy mecz zaliczył tam 9 sierpnia 2008 roku przeciwko byłemu zespołowi, Doncaster (0:1). 16 sierpnia 2008 roku w zremisowanym 1:1 pojedynku z Bristolem City zdobył pierwszą bramkę w Championship.\nW reprezentacji Irlandii Green zadebiutował 25 maja 2010 roku w wygranym 2:1 towarzyskim meczu z Paragwajem. 28 maja 2010 roku w wygranym 3:0 towarzyskim spotkaniu z Algierią strzelił pierwszego gola w kadrze narodowej.\nPaul Green w bazie National Football Teams (ang.)\nPaul Green w bazie Soccerbase (ang.)\nTę stronę ostatnio edytowano 22 kwi 2019, 14:01.


„Ziemia potrzebuje snu o odnowie” – Robert Hass, Skrzydlate i ciemne – Pisane nocą\nBy Rafał Siemko 23 czerwca 2015 26 kwietnia 2017\nRobert Hass jest jednym z najważniejszych żyjących poetów amerykańskich. Był też uczniem, a poniekąd też – nieco później – intelektualnym partnerem, a przede wszystkim przyjacielem Czesława Miłosza. W jego poezji widać wyraźne nawiązania do twórczości naszego noblisty, zarówno pod względem formy jak i wizji świata.\nHass był wykładowcą literatury w Uniwersytecie Buffalo, a następnie został przeniesiony na Uniwersytet Berkeley, gdzie wykładał również Czesław Miłosz. To tam panowie się poznali. Amerykański poeta właśnie wtedy wgłębił się w twórczość noblisty, spędzając w bibliotece uniwersyteckiej godziny na tłumaczeniu wierszy swojego przyjaciela. Naturalnym skutkiem tego procesu było przejęcie pewnych elementów poetyki i wizji świata od Miłosza. Przede wszystkim zauważamy, że tak jak polski poeta, tak i Hass w poetyce używają narracyjnej formy wiersza. Widać to na pierwszy rzut oka, nie ma potrzeby nawet wgłębiać się w treść wiersza. Po otworzeniu na losowej stronie zbioru poezji obu poetów istnieje wielka szansa, że zobaczymy gęsto zapełnioną stronę, wersy są rozbudowane, zdania są wielokrotnie złożone, strofy nie zamykają się w czterech czy pięciu wersach, jak to zwykło się uważać za charakterystyczne dla liryki. Utwory poetyckie w ich wypadku opowiadają historię, zainspirowaną codziennym doświadczeniem. Właściwie wszystko, co poeta zobaczy bądź usłyszy na ulicy, w domu, w parku etc. może stać się pretekstem do zbudowania wokół tego wydarzenia narracji. Hass jest obserwatorem rzeczywistości, szczególnie natury. Chce i dostrzega kruchość i piękno świata, który poezja powinna zauważać, przedstawiać czytelnikom i ocalić przed zatraceniem (zupełnie jak u Czesława Miłosza, szczególnie w jego twórczości okresu Berkeley). Wraz z upływem czasu miejsce dłuższych, rozciągłych form zajmują formy krótsze, Hass sięga nawet do tradycji haiku. Kondensuje słowa, aby jak najmniej mówiąc jak najwięcej powiedziały.\nJego poezja jest bardzo humanistyczna. W jej centrum znajduje się człowiek. Jest to liryka, która uderza do serca i rozumu, angażując zarówno emocje jak i intelekt czytelnika, przypominając o tym, co jest najważniejsze, szczególnie w tych trudnych i ciemnych czasach. Ocalenie – jak u Miłosza – przyjdzie przez piękno i kontemplację. Hass spokojnym okiem spogląda na świat, który go otacza, na piękno trywialnych – mogłoby się wydawać – rzeczy i w nich odnajduje ukojenie. Gdzieś tam kryje się większe dobro. Poezja Hassa jest odnajdywaniem jego tropów.\nRobert Hass, Skrzydlate i ciemne, red. Justyn Hunia, Wydawnictwo Znak, Kraków 2015.\nhumanizmpięknopoezjaRobert HassSkrzydlate i ciemneWydawnictwo Znak\nPrevious Article Thomas Pynchon, W sieci\nNext Article Szatan, który pisze książki – Hanif Kureishi, Ostatnie słowo