FSB pokazuje przesłuchanie "oficera ukraińskiego wywiadu". Śledczy twierdzą, ze złapano go na Krymie - Świat - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n14 lis 2016 12:59 aktualizacja 27 lis 2019 04:59\nRosyjska Federalna Służba Bezpieczeństwa pokazała nagranie z przesłuchania mężczyzny, który według służb należał do ukraińskiej grupy dywersyjnej zatrzymanej na Krymie. FSB podała, że zatrzymanym jest oficer ukraińskiego wywiadu.\nNagranie wideo zademonstrowano dziennikarzom rosyjskich agencji informacyjnych. FSB podała, że przedstawia ono przesłuchanie jednego z członków grupy zatrzymanej w zeszłym tygodniu w Sewastopolu i podejrzewanej o przygotowywanie ataków na terytorium Krymu. Według mediów na przesłuchaniu w FSB zatrzymani przyznali, że są oficerami jednostki wywiadowczej Ministerstwa Obrony Ukrainy.\nJak wynika z nagrania, Sztyblikow oznajmił, że w celu uregulowania swojej sytuacji na Półwyspie Krymskim zaczął służbę jako pracownik cywilny w rosyjskim Ministerstwie Obrony. Wcześniej zaś pracował w ukraińskim ośrodku analitycznym Nomos. Brat Sztyblikowa, Ołeksandr, powiedział natomiast opozycyjnej rosyjskiej telewizji Dożd, że jego brat nie jest związany z resortem obrony Ukrainy, a do 2014 roku pracował jako analityk w ośrodku Nomos i zajmował się tam dziennikarstwem wojskowym.\nFSB twierdzi, że praca dziennikarska Sztyblikowa była jedynie fikcyjnym zadaniem. Według nagrania inny z zatrzymanych Ołeksij Besarabow powiedział, że jest wojskowym Ministerstwa Obrony Ukrainy i potwierdził, że Sztyblikow pracował w marynarce wojennej Ukrainy w strukturach wywiadowczych. W zeszłym tygodniu FSB oświadczyła, że zatrzymała w Sewastopolu członków grupy dywersyjnej ukraińskiego Ministerstwa Obrony, którzy przygotowywali ataki na obiekty wojskowe i użytkowe na Krymie. Strona ukraińska zaprzeczyła tym doniesieniom i określiła je jako prowokację.\nFSB Rosja Krym Ukraina oficer ukraińskiego wywiadu grupa dywersyjna dywersanci\nPodobno w 1939 III Rzesza została zaatakowana przez polskich dywersantów co miało być pretekstem do wypowiedzenia nam wojny?Widać, że służby Putlera czerpią pełnymi garściami z doświadczeń nazistów.\nJak Ukraincy coś chlapną to (chociasz nie prawda) wszysckie media potwierdzają że tak było .Normalne ....jak BERETY>


W celu okazania wysokiego uznania rodzicom, którzy wychowali co najmniej troje dzieci na wzorowych i ofiarnych żołnierzy w dn. 28.03.2014 r. w Urzędzie Gminy w Jasienicy Rosielnej zostały wręczone medale za zasługi dla obronności kraju. Otrzymali je: - Szarek Michalina - Buczek Jan i Krystyna Z ramienia Wojskowej Komendy Uzupełnień w Sanoku medale wręczył ppłk Marek Staroń, oraz Wójt Gminy Jasienica Rosielna Marek Ćwiąkała i Przewodniczący Rady Gminy Jerzy Śnieżek. W spotkaniu uczestniczyli synowie odznaczonych rodziców, Kierownicy Referatów Urzędu Gminy, Kierownik GOPS, Dyrektorzy szkół i Przedszkoli, Dyrektor GOK i Komendant Gminny OSP. Spotkanie upłynęło w miłej i serdecznej atmosferze. Synowie odznaczonych wspominali lata spędzone w służbie w wojsku. Janina Sobkowicz\nTłumy specjalnych gości odwiedziły salę dolnego kościoła w Bliznem. Wszystko z powodu uroczyście obchodzonego Dnia Babci i Dziadka w klimacie góralskim. Przedszkolaki, a właściwie górale i góraleczki przedstawiły wiersze i piosenki dla swoich babć i dziadków. Nawiązując do góralskiego stylu zaśpiewały i zilustrowały ruchem utwór „W murowanej piwnicy”. Dzieci złożyły życzenia i wręczyły upominki – zdjęcia, które dziadkowie będą mogli zawiesić na lodówkę i na co dzień mieć „na oku” swoje kochane wnuki. Tańców, pląsów i korowodów nie było końca. Wiele emocji wywołały również konkursy. Nie zabrakło też słodkiego poczęstunku w postaci faworków, pączków, ciastek, kapuśniaczków, owoców oraz ciepłej herbatki. Dzieci poznały obyczaje, stroje, muzykę i kroki tańców góralskich, zaś dziadkowie mogli odświeżyć swoją pamięć. Wesoła zabawa sprawiła, że zarówno babciom, dziadkom i wnukom uśmiech w tym szczególnym dniu nie schodził z twarzy. I właśnie o to nam chodziło! Do przygotowania tej imprezy wykorzystano…\nFerie szkolne w gminie Jasienica Rosielna\nsobota, 18 styczeń 2014 13:21\nF E R I E 2014 TERMINARZ 20.01.(PON.) BILARD JASIENICA ROSIELNA GODZ.1300 21.01.(WT.) BILARD ORZECHÓWKA GODZ.1700 TENIS STOŁOWY JASIENICA ROSIELNA GODZ.1300 22.01.(ŚR.) TENIS STOŁOWY ORZECHÓWKA GODZ.1700 TENIS STOŁOWY JASIENICA ROSIELNA GODZ.1300 22.01.(ŚR.) CUDOWNY ŚWIAT BAJEK KONKURS PLASTYCZNY BIBLIOTEKA JASIENICA ROSIELNA GODZ.1300 23.01(CZW.) SZACHY ORZECHÓWKA GODZ.1700 SZACHY JASIENICA ROSIELNA GODZ.1300 23.01.(CZW.) WARSZTATY PLASTYCZNE GODZ.1300 BIBLIOTEKA JASIENICA ROSIELNA 24.01(PIĄT.) GMINNY TURNIEJ PIŁKI NOŻNEJ HALOWEJ O PUCHARDYR.GOK.JASIENICA ROSIELNA HALA SPORTOWA JASIENICA ROSIELNA GODZ.1000(ur.1995 i młodsi) 25.01(SOB.) WARSZTATY PLASTYCZNE BIBLIOTEKA JASIENICA GODZ.1300 27.01(PON.) GMINNY TURNIEJ PIŁKI NOŻNEJ HALOWEJ O PUCHAR DYR.GOK HALA SPORTOWA JASIENICA ROSIELNA GODZ.1000(ur.1998 i młodsi) 28.01 ( WT.) GMINNY TURNIEJ TENISA STOŁOWEGO ORZECHÓWKA GODZ 1000 28.01.(WT.)…\nXXII wystawa malarstwa i rzeźby\nczwartek, 09 styczeń 2014 11:17\nDziś – 11 stycznia, odbył się wernisaż XXII wystawy rzeźby i malarstwa artystów gminy Jasienica Rosielna. Swe prace prezentowało 20 twórców oraz 14 podopiecznych Środowiskowego Domu Samopomocy w Bliznem. Każdy z biorących udział w wystawie otrzymał okolicznościowy dyplom od sekretarz Urzędu Gminy pani Elżbiety Płonki. W tym roku swe prace wystawili: Andrzej Kwolek - rzeźbiarz z Jasienicy Rosielnej Anna i Edyta Korab – malarstwo, mieszkanki Orzechówki Bogdan Mrozek z Bliznego – rzeźba w kamieniu Jerzy Tubek – rzeźbiarz z Jasienicy Rosielnej Lesław Gierlach z Bliznego – przedstawiający swe malarstwo Marta Krupa z Orzechówki – rzeźby Piotr Czopor- były mieszkaniec Jasienicy, obecnie Odrzykonia – swe malarstwo Robert Frodyma z Bliznego – malarstwo Ryszard Kielar, Blizne – rzeźba Ryszard Prajzner, Jasienica Rsielna – malarstwo Tadeusz Śnieżek z Jasienicy Rsielnej – rzeźba Tomasz Opaliński, Blizne – rzeźba Teresa Leń – Jasienica Rosielna – rzeźba Mariusz Czopor – Jasienica Rosielna, rysunek…\n„Trzymaj się swej drogi – nie wkręć się w nałogi” - finał\nczwartek, 05 grudzień 2013 23:13\n„Trzymaj się swej drogi – nie wkręć się w nałogi” to program działania profilaktycznego w ramach przeciwdziałania narkomanii, skierowany do młodzieży gimnazjalnej Gminy Jasienica Rosielna. Przez minione trzy dni był realizowany przez miejscowy Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej wraz z partnerami. W poprzednim artykule, w tej zakładce podaliśmy cały program. Dziś foto-galeria z zakończenia, wkrótce napiszemy więcej…\n„Trzymaj się swej drogi – nie wkręć się w nałogi”\nSzkoła Podstawowa w Bliznem w akcji "Czyste Pogórze.pl"


Tam, gdzie spotykają się wody Adriatyku i Morza Jońskiego leży ostatni nieodkryty raj Europy – Albania.\nTen mały bałkański kraj chce ożywić gospodarkę za pomocą turystyki i od czasu przystąpienia do NATO ma nadzieję na poprawę wizerunku na Zachodzie. 20 lat po upadku dyktatury Albania staje się łakomym kąskiem dla turystów spragnionych odmiany.\nMożna je liczyć w setkach tysięcy. Są rozsiane po całym kraju - na poboczach ulic i wzdłuż wybrzeża; w pobliżu szkół, w parkach i w szczerym polu. Małe jednoosobowe bunkry z betonu, które pojawiają się nagle, nie wiadomo skąd. Są świadectwem czasów, gdy Albania - zwłaszcza w okresie stalinowskiej dyktatury Envera Hodży - czuła się zagrożona z każdej strony, najbardziej zaś od południa, przez sąsiada i członka NATO - Grecję. Betonowe grzybki, każdy z wycelowanym w stronę wroga otworem strzelniczym, są najbardziej widoczną pozostałością trwającej ponad 40 lat izolacji i komunistycznej dyktatury, która upadła w 1990 roku.\nPrzez te 20 lat Albania stała się krajem nie do poznania, mimo że wiele bunkrów z przeszłości nadal istnieje. Militarnie już dawno się wysłużyły - teraz spełniają często funkcje schronienia dla kóz i owiec w tym nadal biednym kraju z ponad 3 milionami mieszkańców. Zniknęły za to niemal głód i dojmująca bieda, które wielu miejscach w Albanii były widoczne jeszcze krótko po przełomie.\nWedług danych Międzynarodowego Funduszu Walutowego od przewrotu w 1990 roku roczny produkt krajowy brutto na osobę wzrósł z ówczesnych 654 dolarów amerykańskich do ponad 4000 dzisiaj. Do tego wzrostu przyczyniło się między innymi wielomiliardowe wsparcie z Zachodu – z samych Niemiec w ramach Współpracy dla Rozwoju napłynęło w ciągu ostatnich 20 lat ponad 800 milionów euro. Przeliczając na obywatela to więcej, niż do każdego innego kraju na świecie.\nZ Brukselą na horyzoncie\nAlbania przekształciła się w demokrację i koniecznie chce zostać członkiem UE. Pod koniec kwietnia premier Albanii Sali Berisha złożył na ręce czeskiej prezydencji w Radzie wniosek o przystąpienie do Wspólnoty. Może jednak minąć kilka lat, nim Albania pokona swoją drogę do Brukseli - zbyt wiele ma jeszcze do zrobienia w takich kwestiach, jak korupcja i praworządność.\nJednak przystąpienie do NATO 1. kwietnia 2009 roku popchnęło Albanię we właściwym kierunku. „To największe osiągnięcie mojego kraju od uzyskania niepodległości”, mówi z dumą konserwatywny premier Sali Berisha.\nDecydującą próbą dla Albanii na jej drodze do UE są wybory do parlamentu z 28. czerwca, których wynik trudno przewidzieć. Rywalem Berishy jest szef socjalistów i burmistrz Tirany, Edi Rama. Jeśli wybory zostaną ocenione jako wolne i uczciwe, Albania zbliży się o kolejny krok do uzyskania statusu kandydata do UE.\nPostępy Albanii w jej euro-atlantyckiej integracji mają ogromne znaczenie dla wizerunku kraju, który w Europie Zachodniej kojarzy się nader często z chaosem, masową emigracją i zorganizowaną przestępczością. Już widać wymierne korzyści tych pozytywnych zmian: w 2008 roku do Albanii przyjechało ponad 2,5 miliona turystów.\nLinia brzegowa Albanii rozciąga się na odcinku 362 kilometrów - od rzeki stanowiącej granicę z Czarnogórą, potem wzdłuż Adriatyku i Morza Jońskiego, aż po granicę z Grecją.\nBiałe plaże – „białe plamy na mapie“\nBajeczne zatoki i dziewicze plaże wabią przede wszystkim na południe kraju, w okolice takich miast, jak: Vlora, Himara i Saranda. Dalej w głąb kraju - który wielkością odpowiada dwóm trzecim powierzchni Szwajcarii - rozciągają się dzikie górskie tereny, pokrywające 70 % terytorium.\nKolejną atrakcją jest przeżywająca swoisty boom stolica kraju, Tirana, która w ostatnich latach urosła do rangi wschodzącej metropolii południowej Europy. „Turystyka jest nadal największym potencjałem naszego kraju”, mówi szef rządu, Berisha. Większość turystów to obywatele sąsiednich państw, takich jak Kosowo czy Macedonia, albo Albańczycy mieszkający za granicą. Niemcy, Szwajcarzy czy inni Europejczycy z Zachodu stanowią tu raczej wyjątek.\nI nieprędko się to zmieni. Według Gerda Hasselmanna, berlińskiego eksperta do spraw turystyki, szanse na rozwój turystyki wodnej z prawdziwego zdarzenia są w Albanii niewielkie: „Po pierwsze brakuje tam odpowiednich standardów, a poza tym ten segment rynku jest ogólnie mało rozwojowy. Albania nie zrobi na nim raczej wielkiego interesu.“\nAlbania - ten mało znany kraj na południu Europy - ma do zaoferowania oprócz turystyki wodnej coś jedynego w swoim rodzaju. Jörg Kahlmeier, kierownik projektu w biurze podróży w Lipsku uważa, że o szczególnej atrakcyjności Albanii decydują centra o kulturowo-historycznym znaczeniu, takie jak Gjirokastra i Berat - z widocznymi wpływami osmańskimi, czy Butrint - ze stanowiskami archeologicznymi. Wszystkie trzy znajdują się na liście światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Drugim czynnikiem jest ich położenie na tle fascynujących krajobrazów.\nJednak najciekawsze według niego są „po dziś dzień zauważalne ślady trwającej ponad 40 lat izolacji Albanii i szczególnej formy komunizmu, jaki panował w tym kraju. “Właśnie to, co nieodkryte, inne, autentyczne i tajemnicze stanowi wabik dla turystów szukających odmiany, czy małych grup z zachodniej Europy. Jörg Kahlmeier podsumowuje to słowami: „Człowiek z natury dąży do odkrywania białych plam na mapie. W Albanii jest to możliwe!”\nAutor tego artykułu, Norbert Rütsche, jest członkiem sieci korespondentów n-ost.


III SA/Lu 512/10 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie\nIII SA/Lu 512/10 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nOpublikowano: LEX nr 792820\nIII SA/Lu 512/10\nPrzewodniczący: Referendarz sądowy WSA Anna Puton-Mazurkiewicz (sprawozdawca).\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie przekazania pisma według właściwości Staroście (...) postanawia:\nprzyznać E. B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.\nPostanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2010 r. skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia w całości od kosztów sądowych. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2011 r. skarżąca ponownie zgłosiła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów postępowania sądowego. Razem z ww. pismem skarżąca złożyła wypełniony urzędowy formularz wniosku o prawo pomocy, w którym zaznaczyła, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.\nW uzasadnieniu wniosku złożonego na urzędowym formularzu skarżąca podniosła, że nadal jest osobą bezrobotną, utrzymującą się wyłącznie z pomocy społecznej. Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w (...) z 8 kwietnia 2011 r., decyzję Wójta Gminy (...) z 25 stycznia 2011 r. orzekającą przyznaniu jej zasiłku okresowego z pomocy społecznej, oraz zaświadczenie Wójta Gminy (...) z 25 stycznia 2011 r. dotyczące wielkości posiadanej nieruchomości rolnej.\nNa wstępie podnieść należy, że zwolnienie od kosztów sądowych orzeczone postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r., obejmuje wszystkie koszty sądowe w niniejszej sprawie, występujące w postępowaniu przed sądem zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Z tego względu rozpoznaniu podlega jedynie wniosek skarżącej o ustanowienie adwokata.\nDo strony skarżącej ubiegającej się obecnie o ustanowienie adwokata, a uprzednio zwolnionej od kosztów sądowych (postanowieniem referendarza sądowego z 28 grudnia 2010 r.), zastosowanie będzie miał przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., dotyczący przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje bowiem zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie jednego z profesjonalnych pełnomocników - adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).\nZgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.\nMając na uwadze aktualną sytuację materialną strony skarżącej, przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 kwietnia 2011 r. oraz załączonych dokumentach stwierdzić należy, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie.\nZ oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy wynika, że skarżąca jest osobą samotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Według zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w (...) z 8 kwietnia 2011 r. skarżąca od dnia (...) r. jest osobę bezrobotną, obecnie nie pobiera zasiłku dla bezrobotnych. Jako jedyne źródło utrzymania skarżąca wskazała zasiłek okresowy z pomocy społecznej w wysokości (...) zł, przyznany na podstawie decyzji Wójta Gminy (...) z 25 stycznia 2011 r. Odnośnie stanu majątkowego skarżąca wykazała, iż oprócz domu o pow. (...) m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. (...) arów (wielkość nieruchomości rolnej potwierdzona zaświadczeniem Wójta Gminy (...) z 25 stycznia 2011 r.), nie posiada innego majątku nieruchomego, żadnych zasobów pieniężnych jak również przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3.000 euro.\nReasumując, wykazana przez skarżącą jej sytuacja materialna (bezrobocie, brak stałych dochodów, utrzymywanie się z pomocy opieki społecznej), daje podstawy do uznania, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe (mając na względzie, że stronie przyznano już prawo pomocy w zakresie zwolnienia w całości od kosztów sądowych) uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.\nZ tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.


Julianna, wszystko zależy od wielu czynników. Ja od 6 tyg karmię małą bebilonem pepti więc na początku były tylko pampersy (w 4 tyg poszło 300szt) i chusteczki. Ale doszło też coś na katar (ok 50zł) coś na skórę suchą (emolium, oillan, i inne bo musiałam testować nie każdy był dobry to ok 100zł). Chusteczki to wydatek ok 20zł zależy też jakie. Ja używam pampersa sleep&play i udaje mi się kupować na promocjach za 4 op 15zł. Pamki raz dada z biedronki (28zł) raz oryginalne (kupuje za 49 zł 84szt) Dziś poszło mi np na pampersy 100zł na cały mc, chusteczki 15zł, krem 31zł, płyn do kąpieli 15zł, zupki 33zł (9 słoików). A jak karmisz piersią to przez pierwsze 6 mcy kupujesz pampersy plus coś do pupci (krem) i chusteczki oraz coś do kąpieli. Ja jeszcze co miesiąc ide na lumpki kupuje małej super ciuszki za grosze. Mleko kupuję w aptece jest na receptę, 7zł za puszkę (8 puszek na mc) ale są apteki gdzie kosztuje 12-13zł. Aa i my braliśmy szczepionki skojarzone więc wydatek 180+120+120+120. musisz się liczyć że coś Wam zawsze może wyskoczyć, prywatna wizyta, jakieś lekarstwa itp. Ale ogólnie na dziecko w miesiącu idzie nam teraz ok 300zł. Wolę nie zjeść czekolady czy mąż wypić coli żebyśmy mogli jej kupić to co potrzebuje. Zobaczysz że dacie radę:-)\nJak kolezanka wczesniej wspomniala to zalezy od wielu czynnikow. Ja mieszkam w irlandii wiec za wszystko place w Euro ale napisze ci na co wydalam przez ostatnie 8 tygodni(prawie 2 mies), od kiedy jest z nami Kacperek! Wspomne ze karmie piersia ale od 3-ego tyg dokarmiam raz dziennie butla!\npampersy (okolo 50E- duzo pampersow dostalam od znajomych co przychodzili odwiedzac malego), chusteczki (13E), bebiko (poszly mi narazie poltora opakowania-7E), nutramigen (mleko dla alergikow zeby sprawdzic czy nie ma skazy bialkowej), oilatum (8E), Infacol (na kolke, 2 buteleczki- 15E), wit D(6E), wkladki laktacyjne (30E).\nNo i jeszcze rzeczy w ktore zaopatrzylam sie jeszcze przed porodem: sudokrem, oliwka, puder, plyn do kapieli,waciki, platki kosmetyczne, spirytus (nie na odwage... do pepuszka:-)) proszek i plyn do prania i to chyba wszystko co najwazniejsze!\nDuzo zaoszczedzisz karmiac piersia!\nfajny ten nowy watek, praktyczny, mozna sie podzielic roznymi praktycznymi radami, promocjami itp\njulianna : ja tez mieszkam poz agranicami polski i place w euro, ale musze wam powiedziec dziewczyny, ze tutaj dizecko nie kosztuje prawie nic... moja ciocia urodzila 3 tyg po mnie i to na dodatek blizniaki ! ona mieszka w polsvce no i widze jakie sa roznice w cenach. ja sie dziwie jak nikt nie robi rewolucji, czemu ludzie kupuja...\nja przez pierwsze 3 m-ce kupowalam prawdziwie pampersy bo sie nasluchalam ze innych firm przeciekaja itp\nno i po 3 m-cu sie odwazylam : kupuje carrefour i to do dzis\nna pierwsze wizycie w PL poszlam i kupilam nie-pampersy... no i od razu przecieki nocne itp\na jak dalam mojego cioci sporobowac, to nie wierzyla...\nmoja mama zapalcila za srednia paczke ( 2 tyg temu) ok.50 zl, ja place 17 euro, za trzy razy wieksza tutaj ( nie od, pampersa).\njedyna droga rzecza ( i to relatywnie) jets mleko : puszka 15 euro, no ale u nas tez 15zl, wiec na to samo wychodzi w innej walucie\n-chusteczki : oplaca sie kupowac calymi kartonami, wtedy np jeden lub 2 trzypaki sa gratis\nja kupuje pampers i niveau, pojedyncza paczka ok.2 - 2,2O euro\nczasem jak nie chce mi sie stac w kolejce w markecie kupuje mustele w aptece: 2-pak za 6 euro wiec w sumie niewiele wiecej niz inne a marka super\n-szczepionki : tutaj oprocz rotawirusa s agratis, nawet ostatnia na grype H1N1\n- lekarz : 50 euro wizyta, ale zwracana przz moja ubezpieczalnie w 100% po 2 tyg.\n- ubrania nowe jesli nie jakis super firm to kosztuja w przeliczniku (!!!!) tyle co w polsce...\nogolnie na dziecko ( oprocz ubran i zabawek) wydaje nie wiecej niz 170 euro na mieisac\nA ja jestem pozytywnie zaskoczona, bo wszytscy mnie straszyli,ze dziecko duzo kosztuje. Wcale nie!! :-) Tylko trzeba sobie wszystko rozlozyc w czasie.\nja ubranka do 1r.z. kupilam jak bylam jeszcze w ciazy z mala i to tak 3msc-6msc. Tak, wiec pozniej juz temat ubranek byl zamkniety. Kupowalam na duzych wyprzedazach , a wiekszosc w lumpeksach.Cala wyprawke tez kupilam dosc wczesnie. Ta jak mala sie urodzila to bylo juz wsyztsko i zostaly bierzace wydatki jak prywatna opieka medyczna, pieluchy , ktore kupuje tez na promocjach i naprawde wiecej niz 100zl nie wydaje na pieluchy w miesiacu (uzywam huggiesow) Chusteczki schodza mi bardzo wolno, bo uzywam je sporadycznie. czescie pupcie przecieram woda. Mala karmiona cycem, wiec wydatki byly zerowe. No moze przez pierwsze 4msc troche kasy na wkladki laktacyjne poszlo, bo cieklo mi z cyckow duzo mleka.\nTeraz doszly kaszki i sloiczki i tu zaczely sie wydatki, ale tez jak sie kupuje wiecej w promocjach nie odczuwa sie po kieszeni.\nJa szaleje teraz zabawkami. Mala ma ich teraz duzo i na pozniej. Oczywiscie kupuje wieszkosc zabawek uzywanych na allegro.\nOczywiscie nie trzeba tylu zabawek hehe\nKosmetyki - uzywam HIPPa do kapieli i juz oliwka jest niepotrzebna. Krem do buzi mamy tylko na wszelki wypadeki stosuje jak sa mrozy.\nA wozek uwazam,ze lepiej kupic , (lub tak jak ja dostalam) uzywany ,ale dobry, niz nowy a byle co.\nWiec podsumowujac na mala wydaje max. 300zl !!!!! miesiecznie ( wliczylam juz w to z opieka medyczna 120zl miesiecznie)\nU nas doszly jeszcze leki na poczatku, ale czesc z nich byla za 1gr.\nTak, wiec spokojnie mozna miec dziecko i duzo kasy nie wydawac :-)\na więc oją mała ma 13 miesięcy nas plan wydatków to:\n# 2 paczki hugginsów - 85 zł (przy tym ze kupujemy w Biedronce a tam są tańsze niż w innych sklepach gdzie cenowo dochodzą do 47 zł)\n# Mleko 7 paczek x 11 zł czyli 77 zł\n# Herbatka około 15 zł na miesiąc\n# husteczki nawilżane 20 zł - 4 paczki Dzidziusiów na miesiąc\n# kaszki 4 sztuki około 25 zł\n# uzupełnianie apteczki jakieś ubranko\nrazem około 250 zł ale czaem mniej bo zawsze dzieci dostają prezenty, a przecież mozesz powiedzieć babcią by dawały maluchowi pieluszki bądz paczki mleka itp zamias masy zabawek\nPolecam kupowanie ubranek w hiper marketach takich jak auchan real. Ja kupiłam ostatnio w suchanie przeceniony zestaw w którym był pluzeczka z dł rękawem spodnie i sweterek polarowy za 15 zł a gdy byłam miesią wcześniej to kosztował 39.99 więc fajna promocja...wystarczy patrzeć nizej na półki lub wejść w koniec alejki z napisem wyprzedaż kolekcji. Zazwyczj bluzeczki tam są od 5-10 zł a spodnie tak około 10-20 zł. a to nie dużo.\nJulianna* jak tylko zajdziesz w ciąże to nie wierz w babciene i mamine przesądy tak jak ja i kupuj wszystko już od 3 miesiąca ciąży. Ja czekałam praktycznie do 7 miesiąca z przyborami, a koleżanka zaczeła kupować od początku Ciąży po jednej paczce pieluch miesięcznie i dzięki temu mieli mniej wydadków wtedy kiedy dzisiuś najwięcej potrzebuje. W zależnosci od dziecka wystarcza 1 paczka w rozmiarze 2, 2-3 w rozmiarze 3, a potem masa 4 bo te się używa praktycznie od 4 miesiąca do ponad roku.\nJeśli czujesz się gotowa to nie ma co zwlekać\njeżeli zdecydujecie się na dziecko to na pewno dacie radę finansowo ))to kwestia organizacji wydatków.jak już jest dzidzia to człowiek tak ustala wydatki w miesiącu że starczy do 1:-)nas też straszyli że oooooo to taki wydatek.ale ja praktycznie tego nie odczuwam.karmilam piersią do 6tyg. tylko potem mlekiem nan1, teraz mała je już to co jej ugotuje.nie kupuje słoiczków.będąc jeszcze w ciąży to zaczęłam kupować ciuszki wózek, łóżeczko.w jednym miesiącu wózek w drugim łóżeczko i jakoś szło ))a jak obawiam się że nie starczy(chociaż nigdy tak nie było)to się śmieje do męża że ja tam mogę nie zjeść przez tydzień co mi wyjdzie na zdrowie a małej kupie jest allegro, ciuszki przecież wszystkie nowe być nie muszą, może koleżanka sprzeda za grosze wózek czy coś innego.wcale nie trzeba kupować drożyzny chociaż znam laske co groszem nie śmierdzi(tak to się brzydko mówi)a kupuje wozek prawie za 2000zl.mój kosztował 300zl jest różowy i się dobrze sprawuje.także---------->do dzieła\nJa na jedno dziecko ( niemowlaka ) wydaje około 1100-1200zł miesięcznie , w tym opiekunka około 500-600zł, reszta to pieluchy, zupki -generalnie słoiczki (to najdroższe - bo teraz je nawet 3 słoiczki czasem na dzień) woda, leki itd. Jeszcze do tego ubranka dochodzą. Ale ja akurat nie gotuję, więc ciężko powiedzieć, ile bym wydawała na produkty do jedzenia. No i wiadomo, że do tego koszty prądu, wody itd wzrastaja, bo częstsze pranie jest choćby,ale tego się nie liczy. Wózek to jednorazowy wydatek i rzeczywiście można kupić choćby używany. Niestety na starsze dziecko wydaję dużo więcej, bo ubrania droższe, przedszkole, dodatkowe zajęcia, ale to też można sobie regulować w zależności od mozliwości. Jakoś idzie.\nWszyscy jakoś dają radę, więć pozdrawiam i życzę szybkiego zafasolkowania.\nZgadzam się z przedmówczyniami, że wszystko można sobie samemu jakoś poukładać i nie trzeba wydawać majątku na utrzymanie dziecka. Wszystko przychodzi z czasem jak sie to mówi,ale niestety trzeba wziąśc pod uwagę to, że wiele przedmiotów, które kupisz nie będzie "trafionych" i to będzie niestety zbędny wydatek. Ja np. zaopatrzyłam się w wiele rzeczy jeszcze będąc w ciąży i nie mając zbytniego pojęcia o tym co rzeczywiście sie przydaje, a co nie. Kupiłam kosmetyki (bo były kolorowe i pachnące), a potem się okazało , że synek miał skórkę bardzo wrażliwą i niestety wszystkie trzeba było odstawić. Dlatego z mojej strony mogę doradzić to ,by od razu zaopatrzyć się w kosmetyki hipoalergiczne,czyli takie, które napewno nie zaszkodzą (nie wiadomo jeszcze jakiej )skórce Twojego przyszłego maleństwa. Druga sprawa : ciuszki. Jeśli o mnie chodzi lubie kupowac te droższe..bo: uważam kupując drożej paradoksalnie zaoszczędzisz..Kupowałam kilka razy tanie śpiochy, body w sklepie za parę złotych (na próbę). Okazało się ,że spiochy wytrzymaly trzy najwyżej prania bo: albo odpadł zatrzask, albo zrobila sie dziurka tam gdzie nie trzeba,albo po prostu wyglądały niezbyt estetycznie....Od tej pory nie daję się juz skusić żadnym tanim produtkom i jestem z tego zadowolona, gdyż uważam , że w ten sposób zaoszczędziłam pare dobrych zlotych..a ciuszki z dobrego sklepu są śliczne, trwałe i wygodne dla malucha.\nCo do jedzenia: wszystko zależy od apetytu Twojego przyszłego szkraba no i tez od jego stanu zdrowia, bo od tego zalezy co bedzie mógł jeść. Mój synek nauczył się jeśc jedzonko ze słoiczków i dlatego ten koszt jest dosyc duzy. Jesli będziesz sama przygotowywać posiłki z pewnością zaoszczędzisz..\nWięc życzę powodzenia i do dzieła! :-)\n2 x 50zl paczka pampersow = 100zl\n10 x 11zl mleko = 110zl\n2 x chusteczki do pupy Dzidziuś = 10zl\nza miesiac badz dwa dojda kaszki, sloiczki wiec z tego co liczylam to dodatkowa stowka...\ntakze ogolem = ok. 320zl\nco trzeci miesiac :\nlacznie =30zl / dzielac to na 3 miesiace wychodzi dodatkowe 10zl takze\nOGOLEM : 330zl MIESIECZNIE ;-)


Co to są banery i czy ma sens korzystać z tej formy reklamy? Czy lepiej zainwestować w banery standardowe czy internetowe? | Puchate zwierzęta\nHome » Co to są banery i czy ma sens korzystać z tej formy reklamy? Czy lepiej zainwestować w banery standardowe czy internetowe?\nBaner jest to forma reklamy, komunikatu albo jakiegoś przekazu. Często mówimy w tym sensie o wydrukowanym na płachcie materiału przekazie informacyjnym lub reklamowym. W sieci baner to graficzny sposób przekazania treści informujących, a także reklamowych, jest często odnośnikiem do strony produktu, który jest promowany. Najczęściej wykonywany jest w technice Adobe Flash, natomiast we wcześniejszym czasie były to najczęściej dokumenty w formacie GIF. Baner w sieci, jak również w przestrzeni miejskiej musi zostać właściwie zamontowany.\nMontaż banerów w konkretnych miejscach przestrzeni miejskiej to zadanie dla specjalistów, identycznie jednak wygląda to w internecie, bo ciężko czasem samemu sobie z tym dać radę - jak zamontować baner. Tylko specjaliści wiedzą, jak do tego tematu podejść. Dobra instalacja banerów, w sieci albo w przestrzeni publicznej to zagwarantowanie dobrej reklamy jak również wysokiej rozpoznawalności naszego przekazu, banery bowiem odznaczają się dużą skutecznością. Są wygodne oraz wszechstronne, jeśli chodzi o banery tradycyjne, to trzeba powiedzieć, iż są wygodne podczas transportu. Banery tego rodzaju (sprawdź stronę z banerami reklamowymi) - w przeciwieństwie do innych tego rodzaju produktów - możemy składać czy zwijać bez obawy uszkodzenia materiału. W tym wszystkim jednak najważniejsza jest lokalizacja baneru oraz to w jaki sposób wpływa na potencjalnego odbiorcę. Należy przyznać, że banery w miastach są stale niesamowicie powszechne i nic nie wskazuje na to, żeby w najbliższej przyszłości miało to ulec zmianie.\nNie wahaj się - jeżeli masz ochotę uzyskać ekstra wiadomości na ów temat, wiedź, że bezpłatne wejście na nasz link doprawdy nic nie będzie Cię kosztowało.\nJeśli chodzi o internet sprawa już nie jest tak prosta, ponieważ dzisiaj już powoli odchodzi się od takiego pomysłu, a stosuje się innego rodzaju, sprytniejsze sposoby reklamowania się w sieci. Internet niesamowicie się rozwija, a ludzie nie są już tak podatni na do tej pory wykorzystywane sposoby, są bardziej krytyczni, więc trzeba szukać innych sposobów. Dlatego na pytanie, w jakie banery lepiej zainwestować, odpowiedź wydaje się oczywista: tradycyjne.\nJak sądzisz? Czy ten wątek jest interesujący? Jeżeli tak, to w odniesieniu do publikowanego problemu poznaj szczegóły (https://multibed.pl/dla-inwestorow-nieruchomosci/) tutaj.\nŻeby jednak zadziałały trzeba zastanowić się nad odpowiednią lokalizacją, aby trafiły do potencjalnych klientów naszej firmy. Na te różne wątpliwości dosyć ciężko odpowiedzieć samemu, dlatego czasem lepiej zostawić ta pracę fachowcom - oferta banerów.


Kamila Folta Strona 1 Metody wzorowane na naturzeSeminarium z przedmiotu: AlgorytmyGenetyczneMetody wzorowane na naturze:• Obliczenia DNA.• Sieci neuronowe.Kamila FoltaNr albumu: 96411Wydział: Informatyka i ZarządzanieKierunek: InformatykaSpecjalność: Inżynieria OprogramowaniaProfil: Sztuczna Inteligencja, Bazy Danych\nKamila Folta Strona 3 Metody wzorowane na naturzeIstnieje jeszcze jeden fakt, który uczynił ideę obliczeń DNA bardziej intrygującą. TezaChurcha – Turinga mówi o uniwersalności TM: dowolne obliczenie, które w ogóle da sięprzeprowadzić, może być wykonane na odpowiednio zaprogramowanej maszynie Turinga.Koncepcja maszyny bazującej na DNA stała się inspiracją dla Leonarda Adlemana: próbowałon znaleźć taki enzym lub grupę enzymów, który mógłby pełnić rolę kontrolera w maszynieDNA. Prawie 10 lat wcześniej na ten sam pomysł wpadli Charles H. Benner i Rolf Landauerz IBM [patrz: „The Fundamental Physical Limits of Computation”; Scientific Americain,lipiec, 1985]. Niestety, choć znany jest enzym zdolny syntezować komplementarną nić DNA(polimeraza DNA), nie wydawało się prawdopodobne, że istnieją enzymy zdolne do rozkładuliczb zakodowanych przy pomocy zasad nukleinowych na czynniki pierwsze.Dostępne operacje na DNA.1. Parowanie się nici komplementarnych.Każda nić dna, która napotka w roztworze swoją nić komplementarną, połączy sięz nią, tworząc słynną helisę (podwójną spiralę). Nici nie łączą się wiązaniamikowalencyjnymi, lecz są utrzymywane ze sobą słabszymi wiązaniami wodorowymi. NićDNA nie sparuje się z nicią, która nie posiada długiego odcinka komplementarnego.2. Polimerazy.Enzymy te kopiują informacje z jednej cząsteczki na drugą. Polimeraza DNA tworzynić komplementarną do nici – matrycy. Potrzebny jest jednak pewien sygnał startowy dlamechanizmu kopiowana, będący informacją o miejscu, od którego ma rozpocząć siękopiowanie. Jest on zapewniony przez tzw. primer – specyficzną nić DNA, często bardzokrótką, która paruje się z odpowiednim miejscem na nici matrycy. Polimeraza DNArozpoczyna kopiowanie od miejsca, na którym napotka kompleks matryca – primer.Jednokrotna operacja polimerazy podwaja liczbą kopii; wielokrotne zastosowanie reakcjipolimerazy powoduje ekspotencjalny przyrost liczby kopii.3. Ligazy.Te enzymy łączą ze sobą cząsteczki. Na przykład Ligaza DNA może połączyćwiązaniem kowalencyjnym dwie pobliskie nici DNA w jedną dłuższą. Komórki posługują sięligazą DNA do reperowania uszkodzeń DNA, powstałych w komórkach na przykładw wyniku działania promieni ultrafioletu światła słonecznego ma komórki skóry.4. Nukleazy.\nKamila Folta Strona 4 Metody wzorowane na naturzeInnym mechanizmem zastosowanym przez naturę jest użycie enzymówrestrykcyjnych, których zadaniem jest przecinanie obcych łańcuchów DNA zawierającychszczególny wzorzec. Nukleazy tną kwasy nukleinowe. Na przykład endonukleazyrestrykcyjne przeglądają nić DNA, szukając specyficznej sekwencji zasad, a po jejznalezieniu rozcinają nić w tym miejscu. Enzym EcoRI (z bakterii Escherichia coli) to enzymrestrykcyjny – restryktaza – który rozetnie nić DNA po G w sekwencji GAATTC. Prawienigdy nie rozcina on nici w innym miejscu. Enzymy nie przecinają helisy prosto; zostawiająna końcach „wiszące fragmenty”, dzięki którym możliwe jest przyłączenie właściwych dlabakterii, opowiednich wzorców DNA, a także – parząc z punktu widzenia operacjina łańcuchu – przyłączenie odpowiednich fragmentów rozwiązań. Niestety, enzymy RE(restriction enzymes) rzadko rozpoznają sekwencje dłuższe niż sześciozasadowe.Podejrzewano, że restryktazy wyewoluowały u bakterii jako mechanizm obronny przedwirusami. Bakteria E.coli umie chronić swoje DNA przed działaniem enzymu EcoRI, aleDNA wirusowe zostanie zniszczone.5. Elektroforeza na żelu.Mechanizm nie występuje, tak jak opisane wyżej, w warunkach naturalnych. Polegana umieszczeniu roztworu różnych nici DNA z jednej strony płytki specjalnego żelu, przezktory przepuszczamy prąd. Cząsteczki DNA, któr są naładowane ujemnie, dążą do anody;krótsze nici poruszają się szybciej od długich. W rezultacie cząsteczki DNA zostająrozdzielone według długości. Dzięki specjalnym odczynnikom można zobaczyćw ultrafiolecie, dokąd cząsteczki o różnej długości dotarły.6. Synteza DNA.Jest to sztuczne otrzymywanie cząsteczek DNA kodujących zadaną z góry sekwencjęzasad A, T, C, G. Istnieją obecnie komercyjne laboratoria, które wykonują syntezę DNAna zlecenie, po uzyskaniu od klienta żądanej sekwencji. Proces taki trwa kilka dni, po czymotrzymuje się probówkę zawierającą ok. 10 exp 18 cząsteczek DNA, z których prawiewszystkie mają żądaną sekwencję zasad. Obecnie można w ten spsób otrzymywać sekwencjezłożone z ok. 100 zasad. DNA 20-zasadowe kosztuje ok 25 dolarów. Jest dostarczane suchew probówce i ma postać białego pyłu.Technologia rekombinacyjna DNA oparta jest na takich operacjach: przecinaniu DNAi pozwalaniu wolnym końcom na przyłączanie się partnerskim niciom oraz kopiowaniu.\nKamila Folta Strona 5 Metody wzorowane na naturzeOgromna liczba cząteczek DNA pozwala na pojawienie się ogromnej ilości możliwychkombinacji, mogących zarówno reprezentować zupełnie losowe liczby, jak również miećsemantykę rozwiązania problemu NP – zupełnego. Podsumowując, są możliwe następująceoperacje do przeprowadzenia na DNA: (1) duplikacja i zwielokrotnienie nici; (2) tworzenienici o określonej długości; (3) rekombinacja na wielką skalę – przy pomocy końcówekkomplementarnych, do których mogą przyłączać się inne nici oraz (4) separacja na podstawiedługości.Problemy NP – zupełne.Ponieważ DNA ma naturę liniową, a zestaw narzędzi do manipulowania na nim jestraczej ograniczony, pewne problemy są w naturalny sposób bardziej odpowiedniedo rozwiązywania przy jego pomocy. Można mieć pewność, że każdy łańcuch może byćprzedstawiony w czteroliterowym alfabecie DNA. Jeśli na przykład zakodujemy dwie liczbycałkowite przy pomocy łańcuchów czterozasadowych, to w jaki sposób otrzymać łańcuchbędący reprezentacją ich iloczynu? Takie pytanie wcale nie jest trywialne, zarównona poziomie abstrakcyjnym (wiedząc, jakie operacje na łańcuchach są dopuszczalne), jaki pod względem chemicznym – uwzględniającym możliwości laboratoriów badawczych.Jednak przynajmniej w teorii, stworzenie komputera uniwersalnego wymaga dwu rzeczy:sposobu zapisu informacji oraz paru nieskomplikowanych operacji na danych – zestawuinstrukcji. Te zaś są zapewnione.Problem Hamiltona, rozwiązanie Adlemana.Wiliam Rowan Hamilton był królewskim astronomem w Irlandii w XIX wieku.Problem noszący jego imię polega na rozstrzygnięciu, czy dla danego grafu z określonymiwierzchołkami początkowym i końcowym istnieje droga Hamiltona. Droga Hamiltonamiędzy wierzchołkiem początkowym i końcowym istnieje wtedy i tylko wtedy, gdy istniejedroga zaczynająca się w wierzchołku początkowym i kończąca się w docelowym,przechodząca przez każdy z pozostałych wierzchołków dokładnie raz.Zagadnienie drogi Hamiltona, badane intensywnie przez informatyków, okazało siębyć problemem NP-zupełnym (udowodniono to na początku lat siedemdziesiątych),co potwierdziło przekonania informatyków o niemożności znalezienia efektywnegoalgorytmu, mimo że zagadnienie „NP = P?” jest do dziś jednym z bardziej doniosłych\nKamila Folta Strona 6 Metody wzorowane na naturzenieudowodnionych hipotez [patrz: John E. Hopcroft, „Turing Machines”, ScientificAmerican, maj 1984].Zagadnienie drogi Hamiltona stanowiło wyzwanie dla Leonarda Adlemana, którydo swoich pierwszych obliczeń DNA zastosował następujący algorytm”Dla grafu z n wierzchołkami:1. Utwórz zbiór losowych dróg, przechodzących przez graf.2. Dla każdej drogi sprawdź, czy:a. zaczyna się w wierzchołku początkowym i kończy w docelowym; jeśli nie,usuń ją ze zbioru;b. przechodzi dokładnie przez n wierzchołków; jeśli nie, usuń ją ze zbioru;c. przechodzi przez każdy wierzchołek; jeśli nie, usuń ją ze zbioru.3. Jeśli powstały zbiór jest niepusty, to istnieje droga Hamiltona, w przeciwnymrazie – nie istnieje.Nie jest to algorytm idealny. Prawdopodobieństwo uzyskania prawidłowej odpowiedzizależy od tego, czy zbiór dróg jest dostatecznie losowy i dostatecznie liczny. Na potrzebyeksperymentu z obliczeniami DNA został wybrany problem na tyle prosty, by w warunkachlaboratoryjnych mógł być przeprowadzony, na tyle jednak złożony, by mógł stanowić dowóddziałania komputera DNA. Adleman wybrał mapę obejmującą siedem miast i czternaściedróg.Przykład.W przedstawionym przykładzie zredukowano problem do czterech miast oraz sześciupołączeń między nimi. Rozpatrzmy miasta: Atlantę, Boston, Chocago i Detroit, połączonychsześcioma lotami. Problem polega na znalezieniu drogi Hamiltona zaczynającej się\nKamila Folta Strona 7 Metody wzorowane na naturzew Atlancie, a kończącej się w Detroit. Każdemu miastu przyporządkować można losoweośmioelementowe sekwencje DNA: Atlancie – ACTTGCAG, Bostonowi – TCGGACTG itd.Niech pierwsze cztery zasady kodujące miasto oznaczają jego imię, następne czteryzaś – nazwisko. Konieczne jest też zakodowanie tras między miastami. Każdy bezpośredniodcinek otrzymuje symbol będący złożeniem nazwiska miasta startowego i imienia miastadocelowego; trasa między Atlantą i Bostonem ma postać GCAGTCGG. Każdej sekwencjiDNA odpowiada sekwencja komplementarna, a więc kodowi każdego z miast będzieodpowiadał kod komplementarny, np. dla Atlanty: TGAACGTC. Do przeprowadzeniaeksperymentu potrzebne były łańcuchy komplementarne dla każdego miasta i każdegopołączenia, które Adleman otrzymał na drodze syntezy DNA. Eksperyment polegałna wrzuceniu szczypty (ok. 10 exp 14 cząsteczek) każdego z otrzymanych DNA do probówkioraz dodaniu wody z odrobiną ligazy, soli i innych składników, koniecznych do odtworzeniaw przybliżeniu warunków panujących wewnątrz komórki. W sumie potrzebny roztwór\nKamila Folta Strona 8 Metody wzorowane na naturzezajmował objętość ok. jednej pięćdziesiątej łyżeczki do herbaty. Po ok. jednej sekundziew probówce znajdowało się rozwiązanie zagadnienia Hamiltona.Co działo się w probówce?Nić kodująca połączenie Atlanta – Boston (GCAGTCGG) i komplementarny symbolBostonu (AGCCTGAC) mogły się przypadkowo spotkać. Nić kodująca połączenie kończy sięsekwencją TCGG, a komplementarny symbol Bostonu zaczyna się od sekwencji AGCC. Jakosekwencje komplementarne, przylgną one do siebie. Jeśli tak utworzony kompleks napotkanić odpowiadającą trasie Boston – Chicago (ACTGGGCT), to ją przyłączy, ponieważ jejpoczątek (ACTG) jest komplementarny z końcem kompleksu (TGAC). W ten sposóbkompleks będzie się wydłużał – nici komplementarne odpowiadające miastom będą spinałyodpowiednie sekwencje kodujące połączenia między nimi. Ligaza zawarta w probówcepołączy trwale powstałe kompleksy. Powstaną więc nici podwójnego DNA, kodujące różnedopuszczalne loty przez różne miasta.Ze względu na ogromną (w porównaniu z liczbą rozpatrywanych miast) liczbę cząsteczekDNA w probówce, można było mieć pewność, że jedna z powstałych cząsteczek koduje drogęHamiltona. Wszystkie drogi powstały w tym samym czasie w wyniku jednoczesnej interakcjisetek bilionów cząsteczek. Reakcja biochemiczna odpowiadała w tym sensie wielotorowemuprzetwarzaniu równoległemu.Cząsteczka kodująca rozwiązanie w przykładzie ma sekwencjęGCAGTCGGACTGGGCTATGTCCGA.Niestety, probówka, oprócz poszukiwanego rozwiązania, zawierała około 100 blncząsteczek, które nie kodowały drogi Hamiltona. Proces eliminowania tych rozwiązańrozpoczął się od wyselekcjonowania rozwiązań zaczynających i kończących sięw odpowiednio startowym i końcowym mieście, przy pomocy techniki PCR (polimerase\nKamila Folta Strona 9 Metody wzorowane na naturzechain reaction – łańcuchowa reakcja polimerazy). Wymagała ona wielu kopii dwóch krótkichkawałków DNA, mających posłużyć jako primery dla polimerazy DNA: primera, kodującegodrugą część (nazwisko) miasta początkowego (GCAG odpowiadający Atlancie) orazkodującego komplementarny kod miasta docelowego (GGCT - Detroit). Pierwsza nichnakazywała polimerazie wytwarzać komplementarne kopie sekwencji, które zaczynały siękodem odpowiedniego miasta początkowego, druga natomiast rozpoczynała namnażaniecząsteczek, które zawierały kod właściwego miasta docelowego.PCR polega na wytwarzaniu cykli cieplnych (thermocycling) – wielokrotnympodnoszeniu i obniżaniu temperatury mieszanki w probówce. W wyniku podgrzaniapolimeraza DNA zaczyna powielać cząsteczki DNA, w jeszcze wyższej temperaturzewytworzone podwójne helisy DNA rozszczepiają się na pojedyncze nici, co pozwalana kolejną replikację w następnej fazie.W wyniku tej procedury cząsteczki o właściwym kodzie początkowym i końcowymnamnażały się wykładniczo. W przeciwieństwie do nich, cząsteczki, które miały dobry tylkokod miasta początkowego, a zły kod miasta końcowego lub dobry tylko kod końcowy,namnażały się liniowo. Pozostałe cząsteczki nie namnażały się wcale. W wyniku działaniaPCR powstał płyn, w którym było bardzo dużo cząstek zawierających zarówno właściwy kodpoczątkowy i końcowy, i nieliczne łańcuchy nie spełniające tego kryterium. W ten sposóbzostał wykonany krok 2a algorytmu.Aby wyselekcjonować cząsteczki właściwej długości ( w rozpatrywanym przykładziepowinny mieć długość 24 zasad), należało posłużyć się elektroforezą. Był to krok 2balgorytmu.Aby sprawdzić, czy wyselekcjonowane cząsteczki zawierają kody wszystkich miast,przez które ma przechodzić droga, zastosowano technikę zwaną rozdziałem opartym napowinowactwie (affinity separation).\nKamila Folta Strona 10 Metody wzorowane na naturzeW procesie tym używa się wielu kopii „próbkującej” cząsteczki DNA, tzw. sondy,która koduje komplementarną sekwencję danego miasta. Próbkujące DNA doczepia siędo mikroskopijnych stalowych kuleczek o średnicy mniej więcej jednego mikrometra.Kuleczki umieszcza się w warunkach sprzyjających parowaniu się łańcuchów DNA.Cząsteczki zawierające kod poszukiwanego miasta (np. Bostonu) wiązały się z DNApróbkującym (sondą). Aby oddzielić je od reszty, do brzegu probówki wystarczyło przyłożyćmagnes, który przyciągnął stalowe kuleczki – resztę płynu można było wylać. Po dodaniunowego rozpuszczalnika i usunięciu pola magnetycznego, kuleczki zostały uwolnione.Zwiększenie temperatury spowodowało oderwanie się DNA od kuleczek i przejściedo roztworu. Ponowne przyłożenie magnesu przyciągnęło kuleczki – tym razem bez niciDNA. Roztwór zawierał cząsteczki kodujące drogi, które przechodzą przez Boston. Procedurabyła powtórzona dla pozostałych miast tranzytowych. Zajęła ona Adlemanowi cały dzieńi była „najbardziej żmudną częścią doświadczenia”.Dzięki rozdziałowi opartemu na powinowactwie stanowiącemu krok 2c algorytmu,w probówce powinny były pozostać cząsteczki kodujące drogę Hamiltona. Jeśli więcw roztworze były jeszcze jakieś nici DNA, oznaczało to, że istnieje droga Hamiltona dla\nKamila Folta Strona 11 Metody wzorowane na naturzedanego grafu; jeśli nie było żadnego DNA, oznaczałoby to, że droga taka nie istnieje.Do sprawdzenia wyniku powtórnie została zastosowana technika PCR, a potem analizaelektroforezą na żelu. Końcowa analiza wykazała że pozostałe w probówce DNA kodowałoposzukiwaną drogę Hamiltona. Doświadczenie Adlemana zakończyło się po siedmiu dniachspędzonych w laboratorium. Pierwsze obliczenia za pomocą DNA zakończyły się sukcesem.Nowa dziedzina.Rezultatem coraz większej kontroli nad światem molekularnym jest nowa dziedzinawiedzy. Geralt F. Joyce zs Scripps Research Institute w La Jolla (Kalifornia) „hoduje ”biliony cząsteczek RNA, generacja po generacji, dążąc do otrzymania superpopulacji - takichsupercząsteczek, które będą posiadały poszukiwane własności katalityczne [patrz: Geralt F.Joyce, „Ukierunkowana ewolucja molekularna”, Świat Nauki, luty 1993]. Julius Rebck, Jr,z MIT tworzy cząsteczki które potrafią się replikować, co ma umożliwić wgląd w początkiżycia na Ziemi [patrz: Julius Rebek, Jr, „Samoreplikujące się cząsteczki chemiczne”; ŚwiatNauki, wrzesień 1994]. Erick Winfree z California Institute of Technology zacząłsyntetyzować „inteligentne” kompleksy molekularne, dające się zaprogramować tak, abyłączyły się w z góry zadane struktury o dowolnej złożoności.Już wcześniej potrafiono znajdować ścieżki Hamiltona w grafach o podobnychdo rozważanego przez Adlemana wymiarach i zwykłe metody były znacznie szybsze.Teoretyczna analiza złożoności tego eksperymentu wskazuje jednak, że rozmiar problemui czas potrzebnych obliczeń są w dobrej proporcji. Procedura Adlemana używawielomianowego czasu przetwarzania, ale obecnie znane algorytmy potrzebująaż wykładniczego czasu przetwarzania na maszynach sekwencyjnych, czego nie można uznaćza szczególnie efektywne. Duża równoległość powoduje dużą oszczędność czasową, przydostatecznie dużym rozmiarze danych wejściowych. Uogólniając metodę Adlemana, uzyskujesię równoległy model przetwarzania, w którym cząsteczki są rozproszonymi zbiorami danych,natomiast manipulacje na cząsteczkach odpowiadają operacjom rozproszonym. W tubietestowej można manipulować milionami cząsteczek, podczas gdy krzemowe komputeryrównoległe są obecnie ograniczone do tysięcy procesorów. Pojawia się pytanie o możliwośćprzekroczenia „wykładniczej granicy” i, co byłoby naturalną tego konsekwencją, rozwiązaniaw rozsądnym czasie problemów nierozwiązywalnych w praktyce (ponieważ zajęłoby to\nKamila Folta Strona 12 Metody wzorowane na naturzetysiące lat). Jednak już proste obliczenia wskazują, że procedura Adlemana wymagałabywięcej cząsteczek, niż zawiera ich cała Ziemia, dla obliczeń ścieżki Hamiltona w grafiez dwustoma wierzchołkami. Informatyka teoretyczna zajmuje się obecnie znajdowaniemograniczeń i rozpatrywaniem ewentualnych obszarów zastosowań dla nowego modeluobliczeń równoległych.Reakcje na eksperyment Adlemana.Jedną z pierwszych osób, które zajęły się tworzeniem modelu dla rezultatów obliczeńDNA, przeprowadzonych przez Adlemana, był Lipton. Obierając za punkt wyjścia kilkawyidealizowanych założeń, otrzymał deterministyczny model przetwarzania równoległego.Założył, że na DNA znajdującym się w tubie testowej można przeprowadzać operacjemolekularne: łączenie (union), inicjalizację (initialization), ekstrakcję (extraction),zwielokrotnianie (amplification) oraz test nieistnienia (emptiness test). Na tej podstawiezbudował model obliczenia molekularnego, wykonanego przez Adlemana. Jednymz ważniejszych osiągnięć był dowód, że każdy problem NP może być przy pomocy tegomodelu rozwiązany w czasie wielomianowym.Rozszerzeniem tego modelu były prace Roossa i Wagnera, którzy dodali inne operacjei testy realizowalne na DNA. Operacje te mogą być podzielone następująco:1. Operacje, mające własność blokowania: zapewniają, że albo wszystkie nici w tubiemają określoną długość, albo wszystkie mają długość różną od określonej.2. Operacje, mające własność selekcji: działające na nici o szczególnych własnościach(modyfikujące), nie zmieniające nici nie posiadających takich własności.3. Operacje, mające własność identyfikacji: zapewniają rozróżnianie nici, na przykładpoprzez identyfikację lub cięcie określonych sekwencji czy podłańcuchów.Operacje, mające własności zarówno identyfikacji jak i blokowania nazwanooperacjami prostej identyfikacji. Lipton używa testu nieistnienia (emptiness test, EM), którydaje odpowiedź pozytywną, gdy w probówce nie ma nici spełniających pewne założenia.Dodatkowe testy sprawdzają inne własności: test przynależności (membership test, ME) dajeodpowiedź pozytywną, gdy w probówce jest nić spełniająca założenia, oraz test podzbioru(subset test, SU), który jest pozytywny, gdy w probówce znajduje się pewien podzbiór zbioruspełniającego założenia.\nKamila Folta Strona 13 Metody wzorowane na naturzeAby skonstruować algorytm w tym modelu, możliwe jest podanie zarówno zbioruinstrukcji w klasycznym języku programowania, np. w Pascalu, jak i zestawu operacjimolekularnych. Rozpatruje się obecnie różne warianty takich języków programowania„DNA-Pascal”, które różnią się zestawem dopuszczalnych molekularnych operacji i testów.Jeśli ograniczymy zastosowanie tych języków do problemów wymagających czasuwielomianowego , zdefiniują one nową klasę problemów, nie występującą w klasycznychrozważaniach nad złożonością.Jeśli używamy tylko operacji blokowania, żaden test molekularny nie zwiększy mocyjęzyka DNA-Pascal z wielomianowym ograniczeniem czasowym powyżej P (wielomianowe).Operacje bez blokowania i selekcji, ale z co najwyżej prostą identyfikacją zwiększają czasDNA-Pascala do wielkości P exp NP. Operacje selekcji zwiększają możliwości testu EM,jak również operacje identyfikacji bez blokowania, przy użyciu testów ME i SU. Taki samefekt daje zastosowanie prostej identyfikacji z operacjami selekcji.Komputer uniwersalny.Pojęcie komputera uniwersalnego odnosi się do maszyny potrafiącej rozwiązaćdowolny problem obliczeniowy. Na wejściu dostaje on program będący implementacjąalgorytmu mającego problem rozwiązać, oraz parametry potrzebne w tym algorytmie – danewejściowe. Istnieje wiele równoważnych modeli obliczeniowych reprezentujących komputeruniwersalny, z których prawdopodobnie najważniejszym jest maszyna Turinga. Każde\nKamila Folta Strona 14 Metody wzorowane na naturzeobliczenie w tej maszynie jest reprezentowane jako sekwencja stanów. Każdy stan kodujepojedynczy krok obliczeniowy. Kolejne stany różnią się od siebie w lokalnie ograniczonejprzestrzeni. Maszyna Turinga akceptuje ciąg wejściowy, jeśli istnieje sekwencja konfiguracji(stanów), która zaczyna się od stanu początkowego i kończy na stanie końcowym. TezaChurcha mówi, że każde obliczenie, które jest możliwe do wykonania, może byćprzeprowadzone na maszynie uniwersalnej. Według tego standardu każdy nowy modelobliczeniowy musi być przetestowany czy jest maszyną uniwersalną, czy nie.Beaver opisuje uniwersalny komputer molekularny. Symuluje maszynę Turingapoprzez zakodowanie wszystkich jej stanów w łańcuchach DNA. Koduje wszystkie parykonfiguracji poprzednik – następnik. W wyniku rekombinacji DNA powstają coraz dłuższełańcuchy DNA. W rezultacie wystarczy sprawdzić, czy istnieje łańcuch kodujący stanpoczątkowy na początku, później kodowane są dowolne stany oraz stan końcowy(akceptujący) na końcu. Udowodniono, że model Liptona może przetwarzać dowolnyproblem obliczeniowy.Komputery molekularne.Molekularne komputery mają wiele atrakcyjnych własności. Pozwalają na niezmierniegęste upakowanie informacji. Na przykład gram DNA, który w suchej postaci zajmuje ok.1 cm 3 , może przechować tyle informacji, ile daje się zapisać na bilionie CD-romów.Komputery molekularne zapewniają niezwykle duży stopień równoległości przetwarzania. Wobjętości 1/50 łyżeczki od herbaty zostało w ciągu 1s zsyntezowanych około 10 exp 14kodujących różne drogi cząsteczek DNA.Komputery molekularne są potencjalnie bardzo energooszczędne. W zasadzie 1Jwystarcza do wykonania 2 * 10 exp 19 operacji łączenia cząsteczek DNA. Jest to dużo, jeśliweźmie się pod uwagę, że według drugiego prawa termodynamiki maksymalna liczba(nieodwracalnych) operacji możliwych do wykonania za pomocą energii 1J wynosi24 * 10 exp 19. Dzisiejsze superkomputery są znacznie mniej wydajne: dżul wystarczana najwyżej 10 exp 9 operacji.Problem obwodów Boole’a.Obwody boolowskie stanowią jeden z najgłębiej przeanalizowanychi przestudiowanych modeli przetwarzania równoległego. Jednostkami obliczeniowymi\nKamila Folta Strona 15 Metody wzorowane na naturzesą w nim bramki, które wykonują funkcje „not”, „and” i „or”. Złożoność tych obwodów danajest przez parametry fan-in i fan-out (maksymalną liczbę odpowiednio wejść i wyjść), rozmiar(size) – liczbę bramek oraz głębokość (depth) – najdłuższą ścieżkę w obwodzie. Często liczbawejść w bramkach typu „and” jest ograniczona do dwóch, podczas gdy liczba wejśćw bramkach „or” jest ustalona arbitralnie. Takie obwody są nazywane pół – nieograniczone(semi - unbounded). Symulacja obwodów boolowskich przy pomocy komputera DNA byłaintensywnie badana. Ogihara i Ray podali algorytm molekularny, który symuluje pół –nieograniczone obwody boolowskie o głębokości t i rozmiarze g w czasie O(t log f) przywykorzystaniu DNA rzędu O(gf), gdzie f oznacza liczbę wyjść z obwodu. W szczególnymprzypadku uzyskane wyniki oznaczają, że jest możliwe przeprowadzenie symulacji dlaważnej klasy obwodów (NC) w czasie liniowym względem głębokości (depth) obwodów.Cząsteczki DNA w roztworze mają swój biochemiczny odpowiednikna powierzchniach stałych. Została rozwinięta związana z tym metoda badawcza oraz modelprzetwarzania, na którym można efektywnie symulować obwody (liczba operacjirównoległych jest proporcjonalna do rozmiaru obwodu).Kryptografia, złożoność, wnioski.Zgrubne kalkulacje pokazują, że używane obecnie metody rozwiązywania problemówNP – zupełnych nie powinny wzbudzać strachu w dziedzinie kryptografii, przynajmniejw najbliższej przyszłości. Przypuśćmy, że chcemy znaleźć rozkład na czynniki liczby 1000 –bitowej. Jest to zadanie nierozwiązywalne dla współczesnych komputerów. Używającstandardowej redukcji problemu do Ścieżek Hamiltona, otrzymujemy graf z przynajmniej10 6 (10 exp 6) węzłami. Bezpiecznie przeceniając tę liczbę, mamy 2 exp (10 exp 6) ścieżekmiędzy tymi węzłami. Potrzeba więc aż około 10 exp 300000 cząsteczek reprezentującychmożliwe rozwiązania. Jeśli przyjmiemy, że rozmiar cząsteczki DNA jest porównywalnyz cząsteczką wody (grube niedoszacowanie), wówczas będzie potrzeba 10 exp 200000 litrówDNA z możliwymi rozwiązaniami.Model Adlemana z pewnymi dodatkowymi operacjami został zastosowany dozłamania standardu kodowania danych DES (data encryption standard). DES kodujeinformacje kluczem 56 bitowym. Jeśli będzie dany tekst zaszyfrowany i tekst jawny,wówczas klasyczny algorytm musi przejrzeć sekwencyjnie 2 exp 56 możliwych kluczy,co zabierze mu około dziesięciu tysięcy lat, zakładając wydajność sprzętową stu tysięcyoperacji na sekundę. Boneth, Dunworth i Lipton pokazali, jak znaleźć 56 – bitowy klucz\nKamila Folta Strona 16 Metody wzorowane na naturzew laboratorium, podczas około czterech miesięcy pracy. Model „sticker”, zaproponowanyprzez Roweisa i Winfree jest modelem przetwarzania, w którym połączono manipulacjena DNA oraz wykorzystano pamięć o losowym dostępie (Random Access Memory). Jedengram DNA wystarcza do złamania kodu DES w rozsądnym czasie.Komputery molekularne są w stanie rozwiązać problem najkrótszego wspólnegonadłańcucha, choć już oszacowanie jego długości jest problemem obliczeniowo trudnym. Abysprawdzić, czy istnieje nadłańcuch o długości k taki, że zawiera on wszystkie spośródłańcuchów s1, s2, ..., sn, wystarczy zsyntezować wszystkie możliwe kombinacje literz rozważanego alfabetu o długości k, a następnie zastosować metodę tekstowego wstawiania /usuwania, aby odfiltrować takie łańcuchy, które zawierają wszystkie podłańcuchy s1,..., sn.Odporność na błędy.Większość opisanych modeli opiera się na wyidealizowanych założeniach,w szczególności zakłada się determinizm metod badawczych dotyczących operacjimolekularnych i testów. W rzeczywistości, wielokrotne powtarzano eksperyment Adlemanai nie otrzymywano jednoznacznych, wyraźnych rezultatów. Analiza procesówbiochemicznych i owa „niepowtarzalność” eksperymentu wskazują, że trudno uznać owezałożenia za realistyczne. Górna granica modeli przetwarzania molekularnego z doskonałymioperacjami i testami określa jednocześnie granicę niemożliwą do osiągnięcia przezrealistyczną implementację. Jednak głębokie studia nad zagadnieniami analizy błędówi strategii ich unikania pomaga w pełniejszej klasyfikacji rozważanych modeli i pozwala naokreślenie stopnia realizowalności tych modeli.Implementacja operacji ekstrakcji przy pomocy reakcji polimerazy (PCR) rzuca cieńwątpliwości na prawdziwość wyniku obliczeń. Jeśli założymy, że PCR wyselekcjonujeprawidłowe nici z prawdopodobieństwem 95%, to po przeprowadzeniu stu krokówobliczeniowych, prawdopodobieństwo tego, że w probówce zostaną tylko nici spełniająceżądane kryteria wynosi już tylko 0,006%. Amos, Gibbons i Hodgeson zaimplementowalioperację ekstrakcji za pomocą enzymów restrykcyjnych, które niszczą wszystkie nicizawierające określony wzorzec zasad. Osiągnęli bardzo dobry poziom prawdopodobieństwapojawienia się błędów w porównaniu do PCR. Niezawodność operacji ekstrakcji może byćrównież zwiększona przez zastosowanie PCR do nie tylko jednej, lecz wielu probówek(badania Karpa, Kenyona i Waartsa). Boneh i Lipton zwiększyli odporność na błędy przezokresowe podwajanie liczby nici DNA w roztworze.\nKamila Folta Strona 17 Metody wzorowane na naturzeUwagi końcowe.Ostatnie lata badań nad DNA (pod kątem zastosowań znacznie różniących sięod klasycznej medycyny czy inżynierii genetycznej) zaowocowały wieloma modelamiobliczeniowymi o ciekawych własnościach i ich analizą, dokonywaną z wielu różnychperspektyw. Okazało się, że współpraca naukowców z różnych dziedzin i o różnychzainteresowaniach może być bardzo owocna w pracy nad zagadnieniami złożonymi.Przedstawiono tu jedynie zarys badań i zastosowań obliczeń opartych na DNA. Rezultatyznane obecnie wskazują, że komputery DNA nie zmienią w znaczący sposób podejściai rozumienia systemów obliczeń efektywnych. Są jednak mocnym narzędziem doimplementacji procesów równoległych.Przyszłość maszyn molekularnych może być rozpatrywana przy założeniu„współpracy” z maszynami krzemowymi, które będą szybko wykonywać obliczeniasekwencyjne, zostawiając zagadnienia wymagające dużej równoległości komputerom DNA.Jest jeszcze za wcześnie, aby spodziewać się efektywnych realizacji takiego pomysłu,ale wciąż trwają badania biologów nad obniżeniem kosztu i zwiększeniem szybkości operacjimolekularnych.Sieci neuronowe.Sieci neuronowe (SN) należą do dziedziny sztucznej inteligencji, może byćtraktowana jak pewna technika obliczeniowo- statystyczna. Matematycznie rzecz biorąc,dobrze skonstruowana SN jest w stanie "nauczyć się" aproksymować dowolną funkcję wieluzmiennych.Zastosowania.Do czego sieci się używa?• do prognozowania (np. szeregów czasowych) – przewidywana jest wartośćzmiennej na podstawie jej wartości wcześniejszych i ewentualnie innych,wpływających na wynik czynników\nKamila Folta Strona 18 Metody wzorowane na naturze• do aproksymacji (znane są wartości funkcji w kilku punktach i należy znaleźćmożliwe dobre przybliżenie wartości funkcji dla punktów leżących międzynimi)• do rozpoznawania kategorii - na podstawie znajomości charakterystykipewnego zjawiska SN określa, do jakiej kategorii rozpatrywane zjawiskonależy (m.in. rozpoznawanie pisma, cyfr, obrazów etc.)• filtrowanie sygnałów• kompresja obrazu, dźwięku• inne zastosowania, np. sterowanie układami dynamicznymi.We wszystkich tych zastosowaniach widać podaną wcześniej cechę podstawową: SNuczy się odwzorowywać funkcję, najczęściej zależną od wielu zmiennych. Ponieważ jest toaproksymacja, a nie interpolacja, to sieć jest w stanie uogólniać wiedzę, wykrywać istniejącepomiędzy zmiennymi zależności. W procesie uczenia sieć praktycznie rzecz biorąc tworzystatystyczny model uczonej zależności (funkcji).Wadą sieci jest, po pierwsze, niemożność wyciągnięcia z nich, po nauczeniu,zależności między wejściem a wyjściem SN w jasnej postaci. Wiadomo, że sieć tworzy sobiemodel zjawiska, ale nie jest w pełni możliwe określenie tego modelu. Trudno ponadtodowieść ściśle, że dana (nauczona) sieć rzeczywiście potrafi sobie radzić z zadanymproblemem. Te cechy SN stanowią wyzwanie dla teoretyków używających SN, natomiastpraktykom wystarczy, ze sieć jest skuteczna (tym bardziej, że można sprawdzić, stosującodpowiednie metryki, na ile jest skuteczna).Sieć jest zbudowana z "neuronów", ułożonych warstwami. W najprostszym modeluneurony tej samej warstwy nie są połączone między sobą, ale neurony dwóch sąsiednichwarstw są połączone "każdy z każdym". Wyróżnia się warstwę wejściową (We), warstwyukryte (U) (zazwyczaj 1 lub 2) i warstwę wyjściową (Wy). Sygnał przechodzi do warstwy Wepoprzez U aż do Wy, skąd jest odbierany i interpretowany. Sygnały podawane warstwie Wemuszą być numeryczne (liczbowe) i zazwyczaj wymaga się, by zawierały się w przedziale(-1, +1), (0, +1) albo jakimś podobnym, dlatego konieczne jest odpowiednie "zakodowanie"danych wejściowych sieci tak, by mogły one być przetworzone przez SN. Przygotowywaniedanych wejściowych i projektowanie warstwy We jest zresztą zadaniem dość czasochłonnym\nKamila Folta Strona 19 Metody wzorowane na naturzei wymagającym pewnej wprawy i doświadczenia (trzeba wiedzieć, w jakiej postaci siećpowinna dostać dane wejściowe, żeby nauczyć się szybciej i efektywniej).Sygnał przechodząc przez dane połączenie wewnątrz SN zostaje pomnożony przezliczbę przypisaną temu połączeniu, zwaną wagą połączenia. Wagi mogą mieć dowolnewartości rzeczywiste.Neurony każdej kolejnej warstwy (poza We) działają w następujący sposób:1. zbierają wartości sygnałów dochodzących do nich z każdego z neuronów z warstwypoprzedniej2. mnożą każdy z tych sygnałów przez odpowiednią wagę3. sumują otrzymane wartości4. suma ta jest następnie przeliczana na jakiś skończony przedział, np. (-1, +1); używa się dotego celu różnych funkcji matematycznych, najczęściej tzw. sigmoidy, ale też np. arcustangensa albo funkcji schodkowej5. uzyskana wartość staje się sygnałem tego neuronu i jest przekazywana do wszystkichneuronów z następnej warstwy.Jak widać, korzystanie z nauczonej sieci jest dość proste i szybkie. Niestety, nie jesttak z samym uczeniem.Uczenie to dobieranie wag połączeń między neuronami w taki sposób, aby po podaniuna wejście sieci jakichś wartości, na jej wyjściu uzyskać odpowiedni wynik. Oczywiście, niktnie robi tego ręcznie, choć jest to możliwe. Stosuje się specjalne algorytmy. W przypadkusieci jednokierunkowych (w których sygnał jest rozprowadzany od warstwy We do Wy,w jednym tylko kierunku) uczy się je najczęściej w następujący sposób.Przygotowuje się zestaw danych wejściowych wraz z odpowiadającymi im wynikami,jakie powinna uzyskać sieć. Wagi sieci inicjalizuje się w sposób przypadkowy. Następniepodaje się kolejno, wiele razy, wszystkie zestawy danych wejściowych i sprawdza, na ileodpowiedź sieci różni się od poprawnego wyniku. Oblicza się różnicę i następniew odpowiedni sposób koryguje się wagi połączeń wewnątrz sieci (poczynając od połączeń odostatniej warstwy ukrytej do warstwy wyjściowej, i tak dalej, aż do warstwy wejściowej).Jeśli założymy wystarczającą cierpliwość „nauczyciela” i przygotujemy danew odpowiedni sposób, to dostaniemy w wyniku sieć nauczoną, tj. mającą wartości wag takie,\nKamila Folta Strona 20 Metody wzorowane na naturzejak trzeba, aby efektywnie rozwiązać postawione jej zadanie. Niestety, istotnymmankamentem SN jest fakt, iż uczenie zazwyczaj jest procesem bardzo czasochłonnym.Nauczenie sieci nie jest ostatnim etapem jej projektowania – konieczne staje się jejprzetestowanie - do tego wykorzystuje się kolejny zestaw danych wejściowychi wyjściowych, ale takich, które nie były wykorzystane podczas uczenia. Jeśli na tym zestawiesieć wypadnie pomyślnie, można się spodziewać, że w sytuacjach przyszłych (dla jakichśnieznanych danych) też tak będzie. Jeśli nie - trzeba powtórzyć uczenie, ewentualniezmieniając budowę sieci albo zestaw danych uczących.Nie jest ponadto trywialny sposób doboru danych stosowanych do uczeniai weryfikacji, stosuje się do tego odpowiednie metody statystyczne. Chodzi o to, żebyw czasie uczenia sieć miała styczność z danymi wejściowymi z wszystkich możliwych doprzewidzenia kategorii, jakie mogą się pojawić później, na etapie stosowania już nauczonejsieci.Uczenie nie jest też pierwszym stadium projektowania sieci. Najpierw trzeba ustalić,jak będzie ona zbudowana. Ilość neuronów wejściowych i wyjściowych jest określona z górydla danego problemu, natomiast ilość neuronów w warstwach ukrytych (oraz ilość samychwarstw, choć zazwyczaj stosuje się jedną, góra dwie) można regulować.Generalnie rzecz biorąc, tylko jeden układ przestrzenny sieci jest optymalny. Jeśliwarstwy ukryte mają zbyt wiele neuronów, sieć nadmiernie dopasowuje się do nauczanychdanych (jej wynik staje się bliższy interpolacji) i przez to traci zdolność uogólniania. O takiejsieci mówi się, że jest "przeuczona". Jeśli natomiast neuronów w warstwach ukrytych jestza mało, sieć nie jest w stanie poprawnie odtworzyć uczonej funkcji, jest "niedouczona".Istnieją pewne ogólne, empiryczne zasady doboru tych wartości i strukturakażdorazowo powinna być optymalizowana. Można do tego stosować np. metodyoptymalizacji genetycznej.Mając nauczoną sieć można ją przetestować i, jeśli sprawdziła się, stosowaćw praktyce.\nKamila Folta Strona 21 Metody wzorowane na naturzeBibliografia.1. Materiały na CD, DNA – computation.2. L. Adleman „Molecular Computation of Solutions to Combinational Problems”,Science 266 (listopad, 1994)3. T. Cormen, C. Leiserson, R. Rivest „Wprowadzenie do algorytmów”,WNT,Warszawa, 19974. A. Blum, T.Jiang, M. Li, J. Tromp, M.Yanakakis „Linear Approximation ofShortest Superstrings”, JACM (1994)5. D. Beaver „Computing with DNA”, Journal of Computational Biology, 19956. D. Beaver, „Molecular Computing”:http://www.transarc.com/~beaver/research/alternative/molecule/molec.html7. D. Boneh, R. Lipton, C. Dunworth „Breaking DES using a Molecular Computer”,http://www.cs.princeton.edu/~dabo8. D. Rooss „Recent developments in DNA - computing”, Lehrstuhl fur TheoretischeInformatik.9. R. Poli, Introduction to Evolutionary Computation, http://www.cs.bham.ac.uk10. R. Lipton, „DNA solution of Hard computational problems”, Science American,kwiecień, 199511. R. Lipton, „Using DNA to solve NP – complete problems”,http://www.cs.pronceton.edu/~dabo12. D. K. Gifford, „On the path to computation with DNA”, Science American,listopad, 199413. http://www.neuron.phg.pl14. http://umtii.fme.vutbr.cz/MECH/NN/tomgr1.html15. http://www.rtis.com/nat/user/elsberry/zgists/wre/papers/ga_intro.html16. http://www.nickbostrom.com/superintelligence.html17. http://www.corninfo.chem.wisc.edu/writings/DNAoverview.html18. http://citeseer.nj.nec.com/aharonov98quantum.html\nKamila Folta Strona 22 Metody wzorowane na naturze19. http://citeseer.nj.nec.com/355223.html\nPage 3 and 4: Kamila Folta Strona 3 Metody wzorow\nPage 5 and 6: Kamila Folta Strona 5 Metody wzorow\nPage 7 and 8: Kamila Folta Strona 7 Metody wzorow\nPage 9 and 10: Kamila Folta Strona 9 Metody wzorow\nPage 11 and 12: Kamila Folta Strona 11 Metody wzoro\nPage 13 and 14: Kamila Folta Strona 13 Metody wzoro\nPage 15 and 16: Kamila Folta Strona 15 Metody wzoro\nPage 17 and 18: Kamila Folta Strona 17 Metody wzoro\nPage 19 and 20: Kamila Folta Strona 19 Metody wzoro\nPage 21 and 22: Kamila Folta Strona 21 Metody wzoro\nMagazine: Obliczenia DNA.


Wrocławskie Stowarzyszenie Wychowawców - Regulamin\nWROCŁAWSKIEGO STOWARZYSZENIA WYCHOWAWCÓW\nNA NAJCIEKAWSZĄ PRACĘ MAGISTERSKĄ Z ZAKRESU PEDAGOGIKI\nEDYCJA III - 2010/2011\nPani Beata Pawłowicz\nDyrektor Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego\nPani dr hab. Alicja Szerląg\nCzłonek Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży\nMiesięcznik nauczycieli i wychowawców katolickich Wychowawca\nPlagiat.pl - właściciel Internetowego Systemu Antyplagiatowego Plagiat.pl\nPromowanie młodych pedagogów, autorów najlepszych prac magisterskich odnoszących się do współczesnych problemów pedagogicznych, szczególnie opisujące zjawiska, tendencje, konsekwencje oraz zachodzące procesy wychowawcze w odniesieniu do dzieci i młodzieży w wieku 7–25 lat.\nPopularyzacja praktycznego wykorzystania pedagogicznej wiedzy akademickiej.\nZachęcenie studentów ostatnich roczników kierunków pedagogicznych do podzielenia się swoimi badaniami z szerszym odbiorcą.\nOrganizatorem konkursu jest Wrocławskie Stowarzyszenie Wychowawców.\nPatronat honorowy nad Konkursem objęli: Dolnośląski Kurator Oświaty - Pani Beata Pawłowicz, Dyrektor Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego - dr hab. Alicja Szerląg, Członek Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży - Pani Poseł Ewa Wolak.\nPatronat medialny nad Konkursem objął Miesięcznik „Wychowawca”.\nFundatorem nagród jest Wrocławskie Stowarzyszenie Wychowawców, Dolnośląski Kurator Oświaty Pani Beata Pawłowicz, Pani Poseł Ewa Wolak.\nOgólne warunki udziału w konkursie.\nKonkurs skierowany jest do absolwentów i studentów wydziałów pedagogicznych uczelni wyższych państwowych i niepaństwowych z terenu całej Polski.\nRegulamin Konkursu jest zgodny z Ustawą dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.\nOryginalność tekstów zgłoszonych prac zostanie sprawdzona przez Internetowy System Antyplagiatowy Plagiat.pl\nDo konkursu mogą być zgłaszane prace magisterskie, które zostały obronione w roku (kalendarzowym) 2009 lub 2010 i które otrzymały ocenę łączną (praca oraz obrona) co najmniej dobrą, a które nie były zgłoszone do wcześniejszej edycji Konkursu.\nPrace mogą być zgłaszane przez autorów lub przez promotorów – jednak z zachowaniem wszystkich punktów Ogólnych warunków udziału w konkursie.\nZgłoszenie, zgodne ze wzorem w punkcie 7 należy kierować przesyłką zwykłą na adres:\nskr. poczt nr 932\nJeden egzemplarz pracy magisterskiej w miękkiej oprawie,\nPłytę CD z pracą magisterską zapisaną w formacie doc.\nDane o autorze, tzn.: imię i nazwisko, adres do korespondencji, numer telefonu, adres e-mail, imię i nazwisko Promotora, nazwę uczelni i wydział na którym obroniono pracę,\nZaświadczenie lub inne potwierdzenie wydane przez władze uczelni, podające datę obrony pracy i potwierdzające uzyskaną ocenę,\nZgodę i oświadczenia autora pracy o poniższej treści:\nOświadczenia autora pracy\nOświadczam, że jestem jedynym autorem zgłoszonej pracy i przyjmuję warunki konkursu organizowanego przez Wrocławskie Stowarzyszenie Wychowawców zawarte w Regulaminie. Wyrażam zgodę na sprawdzenie mojej pracy przez Internetowy System Antyplagiatowy Plagiat.pl oraz wyrażam zgodę na powielenie wybranego przez organizatora fragmentu pracy z zachowaniem praw autorskich.\nData: ........             Podpis: ........\nWyrażam zgodę na podawanie do wiadomości publicznej mojego imienia i nazwiska w związku z udziałem w konkursie Wrocławskiego Stowarzyszenia Wychowawców na najlepszą pracę magisterską z zakresu pedagogiki. Wyrażam też zgodę na przetwarzanie przez organizatora konkursu moich danych osobowych umieszczonych w zgłoszeniu w zakresie realizacji Konkursu. Jednocześnie oświadczam, że jestem świadomy/-a dobrowolności podania danych oraz że zostałem/-am poinformowany/-a o prawie do wglądu do moich danych i możliwości ich przetwarzania.\nPrace można składać od dnia 1 września 2010 do dnia 31 marca 2011. Decyduje data przyjęcia pracy.\nWyniki Konkursu zostaną ogłoszone do dnia 15 maja 2011 na stronie internetowej: http://www.wychowawcy.wroclaw.pl\nWszyscy uczestnicy Konkursu zostaną poinformowani o przyjęciu zgłoszenia i wynikach Konkursu za pomocą poczty elektronicznej.\nPo Konkursie nadesłane prace przechowywane będą w siedzibie Stowarzyszenia. Na wniosek właściciela praca magisterska może zostać zwrócona.\nWręczenie nagród i posumowanie Konkursu będzie miało miejsce podczas specjalnej uroczystości we Wrocławiu.\nOcenę prac oraz rozdział nagród przeprowadzi Komisja konkursowa w składzie: przedstawiciel Dolnośląskiego Kuratorium Oświaty, przedstawiciel Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego, przedstawiciel Wrocławskiego Stowarzyszenia Wychowawców. Razem Komisję tworzą trzy osoby spośród których zostanie wybrany Przewodniczący Komisji. Każdy z członków Komisji oceni każdą przyjętą do konkursu pracę w skali od 1 (min.) do 10 (max.) stosując kryteria z punktu 2.\npoprawność zastosowania metodyki naukowej tj. sposobów zbierania materiału empirycznego, jego analizowania oraz formułowania wniosków,\nwalory naukowe, poznawcze i praktyczne pracy,\natrakcyjność tematyki, innowacyjność, ocena sformułowanych wniosków.\nKomisja Konkursowa zastrzega sobie prawo, w sytuacji wyjątkowej do zmiany sposobu oceny prac.\nW Konkursie nagrodzone będą tylko dwie prace, które zdobyły najwyższą ilość punktów przyznaną przez Komisję konkursową. Przewidziane są 2 nagrody pieniężne oraz nagrody rzeczowe:\nnagroda główna dla najciekawszej pracy: nagroda pieniężna w wysokości 1.000 zł (tysiąca złotych), nagroda rzeczowa ufundowana przez Dolnośląskiego Kuratora Oświaty oraz publikacja skrótu pracy w Miesięczniku „Wychowawca”,\nwyróżnienie: nagroda pieniężna w wysokości 500 zł (pięćset złotych), nagroda rzeczowa ufundowana przez Panią Poseł Ewę Wolak.\nKażdy uczestnik Konkursu otrzyma stosowne zaświadczenie o udziale w Konkursie..\nOrganizatorzy Konkursu zastrzegają sobie prawo wykorzystania fragmentów prac oraz informacji o ich autorach (w tym publikacji nazwisk autorów i promotorów) w czasopismach, materiałach informacyjnych publikowanych przez Wrocławskie Stowarzyszenie Wychowawców oraz umieszczanych na stronach internetowych.\nOficjalna strona internetowa Konkursu to: http://mgr.wychowawcy.wroclaw.pl


Porozumienie zmniejszy emigrację? – Kurier Wileński\nStrona główna Wiadomości Porozumienie zmniejszy emigrację?\nPorozumienie w sprawie zmniejszenia emigracji podpisali wczoraj przedstawiciel sześciu partii Fot. ELTA\nSześć partii podpisało wczoraj porozumienie w sprawie zmniejszania emigracji i zwiększenia populacji mieszkańców o pół miliona w ciągu najbliższych dziesięciu lat.\nPodpisy pod dokumentem złożyli przewodniczący partii socjaldemokratycznej, Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, Partii Pracy, Związku Rolników i Zielonych, Partii Zielonych oraz „Porządku i Sprawiedliwości” Algirdas Butkevičius, Waldemar Tomaszewski, Valentinas Mazuronis, Ramūnas Karbauskis, Linas Balsys oraz Rolandas Paksas.\nNajważniejszym celem Porozumienia o Emigracji jest zmniejszenie emigracji w latach 2015-2020 z 18 do 9 proc., opracowanie długoterminowego narodowego programu emigracji dążąc do dodatniego salda potoku migracji i reemigracji, a w wyniku skutecznie prowadzonej polityki demograficznej osiągnąć, by w 2025 roku na Litwie mieszkałoby 3,5 mln osób.\nJednym z twórców Porozumienia o Emigracji jest lider Porządku i Sprawiedliwości, były prezydent (odwołany w drodze impeachmentu), a obecnie eurodeputowany Rolandas Paksas.\n— Emigracja to dzisiaj największy problem w naszym kraju. W ciągu 25 lat z kraju wyjechało 800 000 osób. Byli to ludzie wykształceni, młodzi, w wieku produkcyjnym. To ogromna liczba na tak mały kraj, jakim jest Litwa. W ciągu tych lat nic zrobiono, by powstrzymać emigrację, aby emigranci chcieli wrócić do kraju. Dlatego też postanowiliśmy zrobić pierwszy krok w tym kierunku, tworząc Porozumienie — powiedział w rozmowie z „Kurierem” Rolandas Paksas.\nJak zaznaczył, to początek programu w celu zmniejszenia emigracji.\n— W Porozumieniu mówi się, że trzeba stworzyć specjalną instytucję, która pracowałaby nad tym problemem. Najpierw musiałaby zbadać przyczynę tak wielkiej emigracji, następnie próbować ten problem rozwiązać. Ta instytucja musiałaby stworzyć specjalny program pracy. Najważniejszym jej zadaniem to powstrzymanie emigracji, dążenie do tego, by jak najwięcej osób wróciło do kraju. Cieszę się, że prawie wszystkie partie podpisały to Porozumienie. Mam nadzieję, że razem uda nam się zrealizować ten cel — mówił Paksas.\nValdas Vasiliauskas, przewodniczący sejmowej Komisji ds. Migracji podczas rozmowy z „Kurierem” mówił, że jednym z najważniejszych zadań jest wypracowanie polityki państwa na rzecz zmniejszenia emigracji. Ostatnio poziom emigracji nieco zmalał, lecz jest on ciągle bardzo wysoki — znacznie mniej ludzi wraca do kraju niż z niego wyjeżdża. Najwięcej obywateli Litwy wyjeżdża do Wielkiej Brytanii, Niemiec i państw skandynawskich.\n— Podpisanie Porozumienia jest bardzo ważnym i pierwszym krokiem do zmniejszenia emigracji — powiedział Vasiliauskas.\nTymczasem w rozmowie z „Kurierem” Andrius Kubilius, były premier Litwy, lider konserwatystów zaznaczył, że ta umowa jest śmieszna i nic nieznacząca.\n— Ta umowa nie ma żadnego znaczenia, dlatego nie zamierzamy jej podpisywać. Jej cel jest śmieszny. Jak można osiągnąć, by w 2025 roku w kraju znów mieszkałoby 3,5 mln osób. To nierealne. Partie, które podpisały tę umowę, mam nadzieję, rozumieją, że aby zrealizować ten cel w ciągu 10 lat, co roku do kraju musiałoby powracać po 50 000 osób. Co to za plan? Trzeba by z całej Europy uchodźców sprowadzić do Litwy. Może wtedy udałoby się zrealizować. Tekst tej umowy nie ma żadnego znaczenia — mówi Andrius Kubilius.\nPoprzedni artykułSprawę pisowni nazwisk znowu odroczono\nNastępny artykułReorganizacja służby zdrowia kosztem małych szpitali


Z zachcianek Czytelniczego Potwora: „Złodziej dusz” Anety Jadowskiej, czyli Toruń i wiedźmy – nasza nisza\nCzytelniczy Potwór i jego zachcianki\nNie pamiętam, czy kiedyś już o tym głośno mówiłam, ale tak się składa, że dzielę ciało z Czytelniczym Potworem. Czytelniczy Potwór mieszka gdzieś w czeluściach mojego jestestwa i miewa własne, często zupełnie dla mnie niezrozumiałe, potrzeby i zachcianki. Czasami jest mu wszystko jedno, byle dużo – wtedy jest dosyć łatwo, bo po prostu pożera wszystko jak leci. Ale bywa też tak, że Potwór dokładnie wie, czego chce i domaga się tego głośnym buczeniem i tupaniem nogami. I wtedy tak łatwo nie daje się uspokoić: kiedy zażąda, na przykład, kryminału, a ja wrzucę mu do środka poezję, będzie warczał, charczał i pluł. Dlatego już dawno postanowiłam z nim nie dyskutować, bo to zupełnie bez sensu. Wrzucam mu po prostu do paszczy to, czego akurat żąda, żeby nie narobił niepotrzebnego rabanu. Co się będę z wariatem kłócić.\nOstatnio mój Czytelniczy Potwór ma chyba fazę na nowe smaki i doznania, bo trochę kręci nosem na wszystko, co zwykle jadał z apetytem. I tak oto któregoś jesiennego poranka obudziłam się – kaszląca i zasmarkana, nawiasem mówiąc – i z konsternacją odkryłam, że Potwór żąda fantastyki.\nMusicie w tym miejscu zrozumieć grozę sytuacji: ja zamknięta w domu na kwarantannie, deszcz zacina w okna jak nienormalny, wiatr huczy, Potwór buczy, a na półkach z książkami żadnej fantastyki. Sytuację udało się uspokoić dopiero wtedy, kiedy zamówiłam Potworowi z Empiku wielką paczkę z samą, samiuteńką fantastyką (no dobra, możliwe, że przemyciłam też dla siebie jeden kryminał) i obiecałam mu, że będzie mógł pożreć wszystko, włącznie z opakowaniem. Dopiero wtedy sapnął zadowolony, usiadł grzecznie na włochatym tyłku i zaczął niecierpliwie wypatrywać kuriera.\nNa pierwszy ogień w paszczę Potwora poszedł Złodziej Dusz, czyli pierwsza część cyklu o Dorze Wilk – książka, na którą od dawna miałam ochotę, ale jakoś ciągle nie było okazji. Pióro Anety Jadowskiej urzekło mnie kilka miesięcy temu, kiedy dość w sumie przypadkowo sięgnęłam po zbiór opowiadań Cud, miód, Malina (pisałam o nim tutaj) i kompletnie wsiąkłam w kolorowy świat sympatycznych i lekko postrzelonych wiedźm. Obiecałam sobie wtedy, że to na pewno nie koniec mojej znajomości z książkami tej autorki.\nDora Wilk jest policjantką. Choć wśród kolegów i koleżanek z toruńskiego komisariatu wzbudza raczej nieufność i dyskomfort niż sympatię, to jednak nikt nie może odmówić jej jednego – jest skuteczna. Przerażająco skuteczna. Głównie dlatego, że jej metody pracy mocno odbiegają od standardowych i zahaczają o jakieś bardzo podejrzane rejony. Nikt nie ma pewności, kim lub czym dokładnie jest Dora Wilk (najpowszechniejsza hipoteza głosi, że jakimś rodzajem medium), wiadomo tylko, że potrafi – między innymi – wyciągać z trupów informacje, o jakich innym gliniarzom nawet się nie śniło. Tak więc na wszelki wypadek większość współpracowników woli nie zostawać z nią sam na sam w jednym pomieszczeniu…\nPrawda natomiast jest taka, że Dora Wilk jest wiedźmą i oprócz zwykłego, ludzkiego życia wypełnionego po brzegi pracą w policji, wiedzie jeszcze drugie – alternatywne i magiczne. W tym drugim życiu przyjaźni się z pewnym diabłem i z pewnym aniołem, przesiadując godzinami w Szatańskim Pierwiosnku (taka knajpa magicznych, do której wstępu strzeże wyjątkowo niesympatyczny cyklop), zna się z wampirami, wilkołakami, strzygami i nekromantami, a swoją magiczną energię czerpie z wiatru i …seksu.\nOkazuje się jednak, że balansowanie na granicy dwóch światów – ludzkiego i magicznego – staje się dla Dory coraz bardziej skomplikowane. W pracy pakuje się w poważne kłopoty, które skutkują zawieszeniem – i to dokładnie w momencie, kiedy zaczyna się śledztwo w sprawie morderstwa, w którym jej tajemne zdolności mogłyby się naprawdę bardzo przydać. W magicznej społeczności natomiast źle się dzieje, bo ktoś zaczyna porywać istoty nadprzyrodzone i wysysać z nich moce – i to właśnie Dora zostaje oddelegowana do zbadania tej podejrzanej sprawy.\nToruń i Thorn\nMuszę w tym miejscu wyznać, że jedną z rzeczy, które w tej powieści ujmują mnie najbardziej jest Toruń. Ten prawdziwy, realny i ludzki oraz ten alternatywny – czyli magiczny Thorn (do którego przechodzi się ponoć przez bramę umiejscowioną gdzieś w okolicach ruin Zamku Krzyżackiego). Nie tak znowu często znajduję Perłę Gotyku odzwierciedloną w literaturze popularnej – i kiedy już znalazłam, to autentycznie nie mogę przestać się szczerzyć. Wszystko tu jest: Bydgoskie Przedmieście, Rubinkowo, Szosa Chełmińska, bloki na Legionów, wiecznie zakorkowany most nad Wisłą… No i Stare Miasto, oczywiście, z całą tą swoją intensywną, wielobarwną eklektyką. Gotyckie kamienice w połączeniu z nowoczesnością w jarmarcznym wydaniu. „Lubiłam ulicę Szeroką [wyznaje Dora Wilk]. Ruchliwą i zabieganą, z wyraźnie wyczuwalnym tętnem. (…) idąc Szeroką, warto zadzierać głowę, by z radością dostrzec to, czego ludziom nie udało się zniszczyć. Piękne detale, okna ze szprosami i szerokimi parapetami, ozdobne dekoracje tynków, płaskorzeźby, balustrady z początku wieku, zwieńczenia frontonów, groteskowe rzygacze i chorągwie starych cechów rzemieślniczych. Takie miasta jak Toruń trzeba zwiedzać z zadartą głową. Zbyt wiele można przegapić, patrząc wyłącznie pod nogi”.\nAneta Jadowska. Źródło zdjęcia: thornverse.fandom.com\nŁza się w oku kręci… Choć osobiście od lat nie mam już z Toruniem zbyt wiele wspólnego, to jednak wszystkie te burzliwe, studenckie lata pozostawiły po sobie trwały ślad (no i nie ma wyjścia – musiałam mijać się z autorką na korytarzach Collegium Maius). To miasto wciąż jest mi jakoś tam bliskie, czuję i rozumiem jego klimat, topografię i specyfikę – czyli wszystko to, z czego Aneta Jadowska czerpie pełnymi garściami. Złodziej dusz to urban fantasy osadzone tak mocno w toruńskich realiach, tak plastycznie wtopione w tkankę tego miasta, że jestem niemal pewna, iż doceni tę książkę absolutnie każdy, kto kiedykolwiek był w jakikolwiek sposób z Toruniem związany.\nRozbuchana seksualność Dory Wilk\nNie twierdzę jednak, że podobało mi się w tej książce wszystko. Sama główna bohaterka momentami budzi wątpliwości – nadrzędną cechą Dory Wilk zdaje się bowiem być jej nadmiernie rozbuchana seksualność. Zafiksowana na własnej cielesności (ze szczególnym uwzględnieniem biustu – serio, Dora z uporem godnym lepszej sprawy, co kilka stron przypomina czytelnikowi, jaki jest dorodny…) i kierowana nigdy niegasnącą żądzą Dora po kilku pierwszych rozdziałach zaczęła mocno tracić w moich oczach. A wręcz irytować. Dziewczyna bez wątpienia ma potencjał – jest silna, zdecydowana, odważna i inteligentna, tylko zupełnie niepotrzebnie marnuje połowę swojego czasu antenowego na rozkminianie na ile może zbliżyć się do diabła (z którym wyraźnie mają się ku sobie, więc nie rozumiem, po co te wszystkie ceregiele), a na ile do anioła. Jak na mój gust, to momentami trochę za bardzo chuć jej się na mózg rzuca. Osobiście wolę, jak nawala się na pięści z wilkołakami i gania przestępców po Toruniu.\nPodsumowując: nawet jeśli nie wszystko mi się podobało, to jednak ogólnie mi się podobało. Lektura lekka i przyjemna, zabawa przednia, pierwszy głód Czytelniczego Potwora zaspokojony (leży teraz i klepie się po brzuszku). A do tego niespodziewana podróż sentymentalna do miasta lat studenckich. Zdecydowanie warto było.\nzdjęcie Torunia pochodzi ze strony: freepik.com\nAneta JadowskaDora Wilkfantastykapolska fantastykaTorunurban fantasyZlodziej dusz


Modernizowany Szczecin Główny: Mozaiki częściowo zasłonięte płytami - Transport Publiczny\nModernizowany Szczecin Główny: Mozaiki częściowo zasłonięte płytami\nPKP SA, Szczecin Główny\nfot. Kapitel, domena publicznaMozaika w holu głównym, która została zachowana\nHol modernizowanego szczecińskiego dworca zdobiły charakterystyczne kolumny obłożone mozaikami. Teraz są zakrywane płytami, co wzbudza w Szczecinie sporo emocji. – Pragnę podkreślić, że za zabytek uznana jest jedynie mozaika na ścianie, a nie te na słupach – mówi Maciej Bułtowicz z biura prasowego PKP SA. Ta, znajdująca się w tzw. wysokim holu, zostanie szczęśliwie wyeksponowana.\nProjekt przebudowy dworca w Szczecinie budzi sporo emocji. Mieszane opinie zbiera forma dobudowanej części obiektu. Kolejne kontrowersje sposób przebudowy wnętrz. W latach 70. kolumny w poczekalni zostały obłożone mozaiką w szaro-niebieskich barwach z tłuczonego szkła, płytek, kamyczków czy muszli według projektu artysty Kazimierza Błonki. Teraz są one zasłaniane zwykłymi panelami.\nPrzedstawiciele inwestora, czyli PKP SA, podkreślają, że wszystko odbywa się zgodnie z projektem. – Pragnę podkreślić, że za zabytek uznana jest jedynie mozaika na ścianie, a nie te na słupach – mówi Maciej Bułtowicz z biura prasowego PKP SA.\nPocieszeniem jest to, że mozaiki nie znikną całkowicie. – Dwa słupy ozdobione mozaiką, będące obecnie na terenie lokalu komercyjnego, pozostaną w oryginalnym wyglądzie. Natomiast dwa słupy w holu głównym zostaną zakryte płytami HPL – informuje Bułtowicz.\nWięcej szczęścia ma mozaika w holu głównym, przedstawiająca mapę polskiego wybrzeża. – Mozaika na ścianie w holu głównym została poddana renowacji i jest dodatkowo podświetlona – zapewnia Maciej Bułtowicz.\nJak niedawno informowaliśmy, prace przy przebudowie dworca przedłużają się. PKP SA zapowiadają, że obiekt zostanie udostępniony dopiero pasażerom na przełomie marca i kwietnia. – Trwają prace wykończeniowe i odbiorowe – mówi Paulina Jankowska, rzecznik prasowy PKP SA. Wraz z przebudowanym dworcem zostanie też otwarta nowa kładka.


Łódzkie Design Thinking BarCamp #2.: Łódzkie promuje\nŁódzkie Design Thinking BarCamp #2.\nŁódzkie Design Thinking BarCamp #2. (28.02.2017 00:00 - 28.02.2017 00:00)\nZapraszamy na Łódzkie Design Thinking BarCamp #2.\nŁódzkie Design Thinking BarCamp #2 to świetna okazja, aby spotkać ciekawych ludzi i w niezobowiązującej atmosferze dowiedzieć się więcej o kreatywnych sposobach rozwiązywania problemów i projektowania innowacji.\nTym razem pokażemy pomysły, pasje, które wyznaczyły cele zawodowe i biznesowe naszych gości. Opowiemy o tym dlaczego kompetencje bywają ważniejsze niż wiedza i w czym mogą pomóc przy planowaniu biznesu.\nMichał Piernikowski - entuzjasta projektowania i działań miejskich.\nDyrektor Łódź Design Festiwal. Inicjator i współtwórca wielu projektów związanych z przemysłami kreatywnymi, m.in.: konkursu dla młodych projektantów make me!, plebiscytu i znaku jakości must have, Art Inkubatora czy Konferencji BiznesUp.\nMichał opowie Wam o tym jak połączyć wizję artystyczną z biznesem i dlaczego warto być kreatywnym.\nSylwia Bieniek - założycielka firmy efektWOW, architekt wnętrz z dziesięcioletnim stażem zawodowym. Zdobyła olbrzymią wiedzę wykonawczą i techniczną głównie podczas pracy i realizacji dużych inwestycji w Polsce i poza granicami kraju. Zderzenie artystycznej duszy z wieloletnim doświadczeniem powoduje, że nie boi się żadnych wyzwań projektowych. Dla swoich klientów chętnie też projektuje i realizuje meble na indywidualne zamówienie. Od grudnia 2015r. prowadzi profil na Fb, na którym dzieli się swoją wiedzą i nowinkami wnętrzarskimi.\nDziewczyny opowiedzą o udziale w projekcie Kreatywna Przedsiębiorczość II, spełnianiu marzeń związanych z prowadzeniem własnej działalności i o tym jak design thinking usprawnił pracę z klientem we wspólnie realizowanych projektach wnętrzarskich.\nMichal Blaszczyk - ekspert ds. funduszy unijnych. Od 2004 przekłada świat dotacji na język zrozumiały dla przedsiębiorców, pomaga pozyskiwać dotacje, realizować i rozliczyć projekt. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt zrealizowanych projektów krajowych i międzynarodowych, w różnych branżach od IT po przemysły kreatywne. Od kilku lat wspiera młodych łódzkich przedsiębiorców w otwieraniu własnych firm jako szkoleniowiec i doradca. Aktywnie promuje fundusze dla województwa łódzkiego m.in.\nprowadząc cykl praktycznych webinariów poświęconych tej tematyce. Od września 2016 rozwija nowy, bardzo osobisty i czerpiący z rodzinnych tradycji biznes pod marką Spiżarnia Rydzyńska.\nMichał opowie o tym jak łączy pasję z biznesem, wykorzystując design thinking.\nDo wzięcia udziału w Łódzkie Design Thinking BarCamp #2 zapraszamy osoby prowadzące lub planujące prowadzenie biznesu, studentów, pracowników administracji, uczelni i innych zainteresowanych tematem myślenia projektowego.\nZajrzyjcie również na www.dt.lodzkie.pl\nPromuje Łódzkie | 13.02.2017 08:28\nWydarzenia Inne Nauka i edukacja\n<iframe width="356" height="260" src="http://promujelodzkie.pl/?eID=news_embeded&news=baaaaawI&output=iframe&cHash=3cdb668983748bbc55c450f3ee7e34c7" frameBorder="0" scrolling="no"></iframe>


Jesień w restauracji Akademia Darmowe ogloszenia\nJesień w restauracji Akademia\nRestauracja Akademia, jedna z najlepszych restauracji w Warszawie zaprasza na spróbowanie specjalnie przygotowanego jesiennego menu.\nNasze menu jest skomponowane tak, by zadowolić nawet najbardziej wymagających gości. Stawiamy na sezonowość produktów, ich świeżość i idealne połączenia smakowe.\nJesień pełna jest kolorów i smaków. W restauracji Akademia udowodnimy, że wszystkie jej walory można przedstawić na talerzu, komponując niezwykłe, estetyczne i smaczne dania.\nWarzywa korzeniowe, dynie, grzyby. Te i wiele innych produktów najwyższej jakości będziecie mieli okazję spróbować w naszej restauracji.\nSerdecznie zapraszamy do odkrywania jesiennych smaków w restauracji Akademia!\nOsoba odpowiedzialna za to ogłoszenie: Restauracja Akademia\nKontakt: Restauracja Akademia\nDarmowe ogłoszenie dodano: 16-10-2018


Miłość, zdrada i ból czyli moja historia z... – hania.es\nMiłość, zdrada i ból czyli moja historia z…\npewnymi Free Runami. Jak mogły? Dlaczego to zrobiły? Dziś dowiecie się o tym, jak to pewne buty o imieniu Nike mogą zepsuć dzień. Albo życie.\nUwielbiałam je. Ba, kochałam miłością szczerą i cudowną. Byliśmy razem przez długi czas. Rzadko się rozstawaliśmy, radośnie zerkaliśmy na siebie co ranek. Chodziliśmy razem na niekończące się spacery, one zawsze troszczyły się o mnie.\nUprawialiśmy razem sport – biegaliśmy, jeździliśmy na rowerach, ale nie tylko – zdarzało nam się nawet pozować do zdjęć. Wspieraliśmy się we wspólnych pasjach i lubiliśmy. Zbieraliśmy komplementy, słyszeliśmy, że dobrze razem wyglądamy. Byliśmy razem za granicą, oglądaliśmy cudowne widoki, spędzaliśmy czasem nawet razem noce na mieście.\nZobaczcie, my po tygodniu na Krecie:\nChodziliśmy nawet do ich znajomych:\nNie zawiedliśmy się na sobie. Dobrze nam było. No idealnie.\nNo ale potem coś zaczęło się psuć. Nie były już takie jak wcześniej. Czułam to, nie było mi wygodnie w tym związku. Przestały mi wystarczać. Sprawiały ból, coraz większy. Nie chciałam odchodzić, ale one też chyba miały brudne myśli, tak wyglądały. Dlatego nic dziwnego, że zaczęłam je zdradzać. I wtedy się zaczęło.\nIch stan nagle przestał się pogarszać kiedy nie byliśmy tak blisko siebie. Ale był cały czas taki sam, apatyczny. Bałam się, że to depresja. Nie poruszały się, mieliśmy ciche dni. Jak widziały mnie z innymi to na złość splątywały sznurowadła i opuszczały skuwki.\nNigdy bardziej nie żałowałam utraconej miłości. Przecież one były wyjątkowe, wierne i cudowne. Przecież było nam tak wygodnie razem. Zaproponowałam, żebyśmy znów spróbowali. Usłyszałam tylko zimne „okej”, ale nie poddawałam się. I wtedy co?\nPoszliśmy na spacer, potem kawałek pobiegaliśmy – zawsze to lubiliśmy, myślałam, że sprawię im radość, że będzie lepiej. Zadały mi niesamowity ból. Przestało być kolorowo, były chamskie i mnie raniły. Wróciliśmy do domu i powiedziałam, że nie chcę tych kłótni. Że pragnę by znów było jak dawniej. Że zrobię wszystko, żeby wróciły nasze dobre czasy.\nPozostały niewzruszone, ale ja jestem silna. Pomyślałam, że zrobię coś miłego. Postanowiłam o nie zadbać. Spędziliśmy razem miły czas w łazience, umyłam je, wypielęgnowałam. Wyglądały znów pięknie. Miałam nadzieję, że chociaż to poprawi im humor.\nIch nienawiść nie znała granic.\nCałe życie zamieniły mi w piekło. Bałam się wychodzić z domu, nie odbierałam telefonów. Byłam obolała po naszym ostatnim spotkaniu, czułam się poniżona, nie mogłam chodzić. Nie opowiadałam o tym przez długi czas, nadal ciężko mi poruszać ten temat, ale już zaczynam się otwierać na ludzi. Powoli wracam do siebie.\nA one? Leżą, spoglądają na mnie spode skuwki i śmieje im się wkładka pod językiem. Jednak niedługo. Dziś się ich pozbywam. Nie będzie Najek pluł mi w twarz.\nZaczynam nowe życie. I wiecie co?\nNie dajcie się nigdy ograniczać jednym butom, które Wam przyćmią cały boszy świat. Tym bardziej, kiedy sprawiają Wam ból.\nCzasem trzeba odchodzić od tego, co się kocha by znaleźć coś lepszego.\nHahahaha! Dobry tekst!\nJa właśnie przymierzam się do kupienia jakiś Najaczy, bo polubiłam bieganie i teraz już zwykłe buty trekkingowe mi nie wystarczają :)\nNajacze są fajne, ale widzisz, strzelają fochy :<\nA do biegania buty koniecznie, różnica między jakimiś noname a biegowymi jest wielka. Free Runy polecam ;)\nMyślę nad Dual Fusion Run 2 :)\nJa biegałam i chodzę w nike experience 2 i rozmiar jest mój, ale mimo tego mnie czasem bolą małe palce u stóp, kiedyś podczas biegania powodowały ból naruszonej niegdyś kostki- w staaaarych reebokach, do których czasem wracam do dziś, nie zdarzyło mi się to nigdy.\nTeż prawda, że podczas biegu stopy puchną i buty do biegania powinny być pół/cały rozmiar za duże.\nAle wiesz, Najki to strasznie obrażalski gatunek. Piękny, chyba najładniejszy, ale bardzo fochliwy :<\nCourt: prezent 26 grudnia 2014\nLampki i goździki 3 kwietnia 2017\nNajbardziej potrzebujemy kontrastów 20 lutego 2016\nSztuka niewysyłania wiadomości 6 marca 2016\nNiedziela Nie Działam #3 9 listopada 2014\nCertyfikaty – czy i jakie zdawać?\nJest wrzesień, a w listopadzie i grudniu odbywają się międzynarodowe certyfikaty z języków. Jak co roku, setki tysięcy ludzi staje...