Policjant: w Polsce nie ma tolerancji wobec nietolerancji Gdańsk - oficjalny portal miasta\nW trosce o poczucie bezpieczeństwa swoich studentów zagranicznych, Politechnika Gdańska zorganizowała dla nich spotkanie z przedstawicielami: Komendy Miejskiej Policji, Straży Miejskiej oraz Centrum Wsparcia Imigrantów i Imigrantek.\nHasło przewodnie dwugodzinnego spotkania brzmiało: “Bezpieczeństwo w miejscach publicznych”. Do auli Politechniki Gdańskiej przybyli m.in.: mł. insp. Zbigniew Skowronek - komendant Komisariatu Policji III we Wrzeszczu, podinsp. Joanna Orłowska - naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku oraz kilkunastu innych funkcjonariuszy z komendy miejskiej oraz wojewódzkiej.\nOtwierający spotkanie prof. Jacek Mąkinia, prorektor PG ds. współpracy i innowacji, zażartował, że w tym momencie aula uczelni jest najbezpieczniejszym miejscem w Gdańsku i przypomniał zebranym, że na politechnice studiuje obecnie 500 młodych ludzi z 50 krajów świata.\n- Są więc nie tylko znaczącą grupą w społeczności naszej uczelni, ale także ważną częścią gdańskiego społeczeństwa. Dzięki nim nasze miasto jest bardziej różnorodne kulturowo - zaznaczył prorektor Mąkinia. - Zdecydowaliśmy się zorganizować to spotkanie ze względu na niepokojący klimat, który wytworzył się w Polsce w związku ze wzmożonymi migracjami do Europy. W kilku miastach miały miejsce ataki na obcokrajowców na tle narodowościowym. Trzeba więc na ten temat dyskutować.\nProf. Mąkinia zwrócił się również bezpośrednio do zgromadzonych na sali studentów: - Wybraliście Gdańsk i ofertę edukacyjną naszej uczelni. Bardzo się z tego cieszymy - mówił. - Chcemy zapewnić wam jak najlepsze warunki, zgodnie z dewizą “Feel like at home”.\nPierwszym punktem spotkania była prezentacja sierż. Rafała Wróbla z Komisariatu II KMP w Gdańsku, poprowadzona w języku angielskim. Sierżant opowiedział studentom jakie są zadania policji w Polsce, pokazał na zdjęciach jakie mundury noszą funkcjonariusze w naszym kraju, jakie mają legitymacje służbowe.\n- Naszym zadaniem jest ochrona zdrowia i bezpieczeństwa wszystkich ludzi mieszkających w Polsce, nie tylko tych, którzy posiadają obywatelstwo naszego kraju - podkreślił sierż Wróbel. - Jeśli ktoś z was uważa, że dzieje się coś złego lub stał się ofiarą przestępstwa, zwróćcie się do policjantów. Pamiętajcie, że w Polsce nie ma tolerancji wobec nietolerancji, a okazywanie komuś nienawiści rasowej jest przestępstwem. Im szybciej nas powiadomicie, tym większa szansa, że schwycimy sprawcę.\nPolicjant podkreślił, że nie wszyscy operatorzy odbierający zgłoszenia telefoniczne pod numerami 997 i 112 mówią po angielsku (pracujemy nad tym - dodał). Ich zadaniem jest, jak najszybsze przełączenie zgłoszenia do kolegi, który zna ten ten język. Zachęcał studentów, żeby zabrali z sobą przyniesione przez policję na spotkanie ulotki zawierające polsko-angielskie “policyjne słówka” (np. “chcę zgłosić przestępstwo” “zostałem pobity/okradziony”). Radził, by kontaktować się z policją poprzez specjalny numer telefonu przeznaczony dla turystów (608 599 999 - działa od początku czerwca do końca września, operator posługuje się językiem angielskim).\n- W Gdańsku policja prowadzi mapę zagrożeń, która powstaje na podstawie zgłoszeń od mieszkańców - opowiadał sierżant. - Jeśli więc gdzieś nie czujecie się bezpiecznie, ktoś was notorycznie zaczepia, ktoś was napadł: zgłoście to! Jeśli mamy wiedzę o takich miejscach, poświęcamy im więcej uwagi, częściej patrolujemy.\nPodinsp. Joanna Orłowska przytoczyła policyjne statystyki: - Od początku roku zaledwie 1,5 procent zdarzeń przestępczych w Gdańsku odbyło się z udziałem obcokrajowców. Oczywiście naszym priorytetowym zadaniem jest, żeby do takich zdarzeń nie dochodziło. Ale wszyscy mamy chyba świadomość, że nie jest to możliwe - mówiła. - W każdym kraju są ludzie dobrzy i źli. Ważne jest żebyście zgłaszali nam wszystkie zdarzenia przestępcze. Tylko wtedy możemy wam pomóc.\nW ostatniej części spotkania studenci zadawali pytania. Było ich bardzo wiele - od najzwyklejszych (np. czy i jakie dokumenty muszą nosić przy sobie, czy w komunikacji miejskiej w Gdańsku jest monitoring), po kwestie zasadnicze.\n- Co mam zrobić, jeśli ktoś mnie uderzy? Bronić się, czy uciekać? - zapytał jeden ze studentów.\n- Brońcie się, jeśli jesteście w grupie - odpowiedziała naczelnik Orłowska. - Nie można zachowywać się bezczynnie i patrzeć, jak ktoś atakuje kolegę, ale najważniejsze, żeby jak najszybciej poinformować policję. Jeśli jest taka możliwość wykorzystajcie swoje komórki i zróbcie zdjęcia sprawcy.\n- Mam bardzo ciemną skórę i często spotykam się z dyskryminacją. Mam to zgłosić czy siedzieć cicho? - pytał inny.\n- Oczywiście, że tak. Zgłosić - odpowiedziała policjantka.\n- Wiemy, co się dzieje i że czujecie się w Gdańsku mniej bezpieczni niż dotąd, ale musicie zgłaszać każdy przypadek dyskryminacji - dodała Marta Siciarek, dyrektor Centrum Wsparcia Imigrantów i Imigrantek. - Przy centrum i innych organizacjach pozarządowych w Gdańsku działają prawnicy, którzy mogą nam pomóc w przypadku prześladowania na tle rasowym czy religijnym. Wystarczy wysłać do nas e-mail z informacją o prześladowaniu, na pewno otrzymacie wsparcie.\nSpotkanie na politechnice odbyło się w czwartek, 19 maja 2016 r.


Anteny do CB radia - Okazje Autocentrum.pl\n26 Anteny do CB radia\n6 69,00 - 80,00 zł\n5 29 - 49 cm\n4 72 - 99 cm\n4 100 - 160 cm\n17 podstawa magnesowa\nNiezbędna jest wymiana anteny CB w aucie? Zgromadziliśmy tutaj anteny różnych firm i różnych długości. Możesz więc wybrać część dedykowaną bezpośrednio Twojemu modelowi radia. Nie szukaj więcej. Wszystko, czego potrzebujesz do systemu CB, mamy w tym miejscu. Liczba produktów w tym obszarze wynosi 158 w 9 punktach online. Aktualna baza 17 marek w tej kategorii na pewno Cię usatysfakcjonuje. Najpopularniejszymi producentami w tym obszarze są President, Blow i Sunker. Odwiedzający przeważnie wybierali sklepy online takie jak: Morele.net sp. z o.o., Wasserman i MediaMarkt.pl. Zobacz co o poszczególnych sklepach myślą inni kupujący. Zapoznaj się z ich opiniami. Wśród najczęściej wybieranych w tej kategorii artykułów znalazły się takie jak: Blow 850M, President Virginia, a także President Missouri.\nAnteny do CB radia26 produktów


Kot “ochroniarz”-poradnik najemcy – Przeliczeni.pl\nKot “ochroniarz”-poradnik najemcy\nOstatni tekst na ...\nOstatni tekst na portalu na temat potwierdza pewien zauważalny kierunek zmian.\n„Dużo zaryzykowali wykładając na biznes własne oszczędności. Przygotowali plany pod inwestycję budowę nowych hal i pawilonów. Mówią, że uratowali small biznes, bo ktokolwiek przychodził handlować mógł przez pół roku działać za złotówkę miesięcznie. Za kupcami przyszła ich stała klientela. – Wygląd naszego targowiska również i nas razi. Prosimy o wyrozumiałość, przez ponad 2 lata borykaliśmy się z niesłusznymi zarzutami. W tym roku ruszą inwestycje, aby przebudować bazar w ładne i funkcjonalne miejsce – dodają właściciele”.\nDalej autor podnosi temat domu modo i tego jak nie prosperują najemcy. A to tzw. wielki świat. Warszawa, celebryci, ludzie świata biznesu i prosperity-teoretycznie wszystko się zgadza-zapotrzebowanie powinno być na tyle, aby uciągnąć wózek z czynszem. Jest inaczej. A wydaje się, że ten trend to dopiero początek zmian. Opodatkowanie wielkopowierzchniowych płytek i sklepów internetowych nie sprawi, że w skali-obroty nagle wzrosną. Dlatego przed podpisaniem umowy warto przyjąć postawę kocią.\nA potem przyglądamy się uważnie danemu miejscu. Jak ta kocica na Sadybie. Jest darmowym najemcą na bazarku. Klimatycznie. Najemcy dbają o kota dokarmiając go regularnie, a on dba o to, aby myszy i szczury widziały, kto pilnuje terenu. Ten kot ochroniarz nie zajmuje dobytku jeśli ktoś nie zapłacił czynszu. Człowiek z kotem żyją w symbiozie. Jakoś to nie przeszkadza. Ponad stu małych handlarzy działa. Nikt nikogo nie puszcza z torbami. Z torbami już idą najemcy z modo. Subtelna różnica.\nwniosek: przed podpisaniem umowy w gh pamiętaj, że to zmierzch produktu. Mały handel wraca tam skąd przyszedł. I działa.


[Sprzedam] Bmw e36 sedan M43 95rok na części ! - BMW KWIDZYN\n[Sprzedam] Bmw e36 sedan M43 95rok na części !\nForum BMW KWIDZYN Strona Główna -> Samochody i częsci kupię sprzedam zamienie / Sprzedam części\nWysłany: Śro 21:31, 13 Cze 2012 Temat postu: [Sprzedam] Bmw e36 sedan M43 95rok na części !\nAuto z 95 roku 11miesiąc (Vin ;CG16787) M43b16. Środek już po lifcie.\nMiałem wypadek niestety i nie opłaca mi się remontować. Zatem idzie cała na części. Dostała mniej więcej w tylną prawą stronę... ( tylne drzwi, słupek, błotnik, klapa, lampa tylna, półka przy tylnej szybie, szyba, wahacz i koło w sumie tylny zderzak też oberwał... )\nPrzykładowe ceny ;\n- goła deska polift czarna~~ 120zł\n- schowek ~~ 70zł\n- tunel środkowy ~~ 40zł\n- plastik pod kierownica ~~ 30zł\n- osłona pod schowkiem ~~ 30zł\n- airbag pasażera ~~ 50zł\n- sensor airbagu ~~ 40zł\n- komplet ele. lusterek ~~ 140zł\n- lampy przód ~~ 250zł\n- przepływomierz ~~ 130zł\n- pas przedni (przed lift) z nerkami ~~ 150zł\n- drugi komplet nerek (przed lift) ~~ 40zł\n- błotnik przód ( z kierunkami itd ) 2szt. ~~ 110zł(1szt)\n- wahacz przód 2szt. ~~ 60zł (1szt.)\n- szyberdach ( z silniczkiem ) ~~ 150zł\n- podsufitka ~~ 100zł\n- zderzak przód kompletny ~~ 150zł.\nCo do cen zawsze idzie się dogadać Piszcie i pytajcie.\nPs2. Dodaje aktualne zdjęcia pojazdu !!!\nWysłany: Czw 22:56, 14 Cze 2012 Temat postu:\noo kurde ! to ten Twój sedes co nim wcześniej jeździłeś ?\nWysłany: Czw 23:17, 14 Cze 2012 Temat postu:\nTak, to ten... Przytuliłem drzewo troche...\nWysłany: Pią 12:42, 15 Cze 2012 Temat postu:\nuu szkoda autka dobrze że nie coupe bo było by szkoda też czasu\nWysłany: Sob 0:14, 16 Cze 2012 Temat postu:\nForum BMW KWIDZYN Strona Główna -> Samochody i częsci kupię sprzedam zamienie / Sprzedam części Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


MojeBieszczady.com | Góralska gościnność w bieszczadzkim wydaniu - wywiad z Joanną Dąbrowiecką\nWszystkie Tagi 20\n1kościół pw. Przemienienia Pańskiego\nGóralska gościnność w bieszczadzkim wydaniu - wywiad z Joanną Dąbrowiecką\nJoanna Dąbrowiecka – właścicielka słynnej "Dębowej Gazdówki" - rozmawia z Grzegorzem Sitko o Podhalu, bieszczadzkiej turystyce, o tym co w niej działa a co wymaga poprawy. I dlaczego kluczowa jest wysoka jakość usług.\n- Pochodzisz z Podhala, co Cię pchnęło do przyjazdu i osiedlenia się w Bieszczadach?\n- Tak, faktycznie, urodziłam się i wychowałam w Zakopanem, a młodość spędziłam w Nowym Targu. Ale w latach 70. poprzedniego stulecia wyjechał w Bieszczady mój szwagier. Zaczeliśmy z mężem przyjeżdżać do niego w odwiedziny i tak, krok po kroku było co raz bliżej. Kupiliśmy ziemię, a potem przyszła kolej na pensjonat dla gości.\n- Czy nie żałujesz czasem swoje decyzji o wyjeździe z Podhala i czy nie marzy Ci się znowu tam powrócić?\n- Nie, zdecydowanie nie żałuję podjętej wtedy decyzji o osiedleniu się w Bieszczadach. Zresztą w pewnym wieku człowiek zaczynać coraz bardziej doceniać spokój miejsca, w którym żyje i pracuje, a to właśnie oferują Bieszczady. Gdy do tego ma się jeszcze jakiś pomysł na życie i zarabianie w tym miejscu, to żyje się tu naprawdę bardzo komfortowo. Regularnie odwiedzam swoją rodzinę, która nadal mieszka na Podhalu, ale zawsze gdy tam jestem myślę sobie: kiedy znowu znajdę się w ukochanych Bieszczadach?\n- Jakie okresy w roku są najtrudniejsze do zdobycia turystów?\n- Zdecydowanie listopad, pierwsza połowa grudnia oraz marzec i kwiecień. Wtedy faktycznie można mówić, że mamy tutaj tzw. martwy sezon. Turystyka jest też bardzo uzależniona od pogody, a ta jest nieprzewidywalna i kapryśna. Coraz trudniej o „zimowego gościa”, bo niestety nie zawsze mamy w regionie odpowiednią ilość śniegu do jazdy na nartach. Jak tylko mamy prawdziwą zimę w regionie to i turysta się zawsze znajdzie. Natomiast od wielu lat bardzo rośnie liczba turystów, którzy przyjeżdżają do nas jesienią, szczególnie w drugiej połowie września i w październiku aby podziwiać „mieniące się kolorami tęczy” bieszczadzkie buki.\n- Co Twoim zdaniem nadal szwankuje w rozwoju bieszczadzkiej turystyki?\n- Zdecydowanie jest to ciągle niewystarczająca promocja tego regionu. W tych działaniach reklamowych w tej chwili bardzo ważny jest Internet i ja też to widzę oraz staram się w miarę swoich możliwości finansowych zaistnieć gdzie jest to tylko możliwe. Dwa lata temu z innymi przedsiębiorcami z okolic Ustrzyk Dolnych założyliśmy stowarzyszanie „Stolica Bieszczad”, w ramach którego staramy się wraz z lokalnym samorządem i różnymi mediami organizować imprezy. Stąd też co roku gościmy radio ZET w akacji „Start do nart”, także różne stacje telewizyjne w tym regularnie naszą TV Rzeszów.\n- No właśnie, w wielu rozmowach powtarza się ten sam temat ... Czyli co może skusić zimą turystów do przyjazdu w Bieszczady?\n- Na pewno jest tutaj zdecydowanie bardziej kameralnie niż w innych polskich górskich kurortach. Na wyciągach narciarskich nie ma takich długich kolejek. Mamy doskonałe warunki do uprawiania narciarstwa biegowego, a z roku na rok przybywa imprez turystycznych związanych z tym rodzajem rekreacji. A żądni większych przygód mogą wybrać się w wyższe partie gór na wędrówki na rakietach śnieżnych – istnieje już spora sieć miejsc, w których można je wypożyczyć. A w takich miasteczkach jak Ustrzyki Dolne rozwija się także infrastruktura dodatkowa – baseny, sale sportowe, restauracje, kawiarnie i galerie. No i to co jest naszym wielkim atutem - czyste powietrze i bezpieczeństwo – kradzieże są u nas bardzo rzadkie.\n- A co trzeba jeszcze Twoim zdaniem zrobić, żeby reklama była bardziej skuteczna?\n- Nasi goście wyraźnie sygnalizują nam, że ciągle tradycyjna „reklama szeptana”, czyli jeden klient poleca innym znajomym, jest niezwykle skuteczna. Trzeba postawić na wysoką jakość usług i dobrą obsługę gości. I też tego staram się uczyć osoby które zatrudniam w swoim obiekcie. Tłumaczę im, że jeżeli jedzenie będzie smaczne, pokoje odpowiednio zadbane to klienci nas polecą innym i wszyscy będziemy mieć pracę i źródło utrzymania. Ale też jestesmy w pełni świadomi tego, że samo łóżko i jedzenie w dzisiejszych czasach to o wiele za mało aby zatrzymać turystę. Do każdego gościa staramy się podchodzić bardzo indywidualnie, znaleźć czas na rozmowę i dowiedzieć się jakie są jego oczekiwania odnośnie pobytu w Bieszczadach. W tej pracy trzeba po prostu lubić ludzi, inaczej człowiek się będzie ciągle tylko męczył, denerwował i narzekał na cały świat. A jak się nieraz przekonałam atrakcją dla gości mogą być rzeczy dla nas banalne i oczywiste, jak chociażby szumiąc w nocy potok za ogniskiem, niesamowicie rozgwieżdżone i ciemne niebo.\n- Muszą to być dodatkowe atrakcje w regionie, ponieważ mało który turysta będzie chciał przez kilka dni siedzieć tylko w jednym miejscu. Stąd posiadam u siebie informatory, mapy i przewodniki, które albo są do bezpłatnego rozdania lub też za niewielką cenę sprzedaję. Polecam wszystkim inne sprawdzone obiekty w Bieszczadach – galerie, muzea, restauracje. Dlatego bardzo ważna jest współpraca pomiędzy gestorami w naszym regionie, żeby się wzajemnie „nie wycinać” tylko uzupełniać. Włączam do swoich ofert i polecam usługi z najbliższej okolicy – jazdę konną i przejazdy bryczką, ogniska i biesiady z muzykami, warsztaty rękodzielnicze. Wtedy każdy robi to na czym się najlepiej zna a nasi goście wyjeżdżają zadowoleni z pobytu w Bieszczadach.\n- Wspomniałaś wcześniej o dobrym jedzeniu, na ile jest to ważne?\n- Niezwykle ważne. Szczególnie często nasi goście pytają o potrawy kuchni regionalnej i umieszczamy je w naszym menu, jesteśmy też na liście obiektów szlaku „Podkarpackie smaki”. Promuje on miejsca, które oferują właśnie coś regionalnego. Aby przyrządzać dania typowe dawniej dla tej części Karpat docieram do starych przepisów i książek. Ale oczywiście są one trochę zmieniane i adaptowane do dzisiejszych gustów smakowych. Zresztą, doskonałym dowodem dużego zainteresowania gości produktami regionalnymi jest oferowane od roku, a wytwarzane w Bieszczadach, piwo. Mimo, że jest ono droższe od klasycznych, dostępnych w marketach to i tak nasi goście o wiele częściej je wybierają.\n- Jesteś też członkiem nowo tworzonego klastra turystycznego, co myślisz o tej inicjatywie?\n- Kierunek jest bardzo słuszny, musimy jeszcze bardziej ze sobą współpracować, bo niezależnie od naszych lokalnych działań potrzebne jest przebicie się całego regionu, a nawet sporej części Podkarpacia w skali ogólnopolskiej. A w pojedynkę tego nie zrobimy, wiem też że coraz trudniej będzie pozyskiwać małe unijne granty na drobne inicjatywy i coraz bardziej będą wspierane projekty o dużym zasięgu i łączące dużo różnych podmiotów gospodarczych.\n- A co myślisz o powstaniu w niedalekiej odległości od twojego obiektu dużego luksusowego kompleksu wypoczynkowego w Arłamowie, czy stanowi on zagrożenie dla Twojej działalności?\n- Rzeczywiście, zauważyłam pewien odpływ bogatych gości z Ukrainy, którzy przyjeżdżali do nas, szczególnie zimą, a teraz mają do dyspozycji czterogwiazdkowy hotel z całym zapleczem rekreacyjnym. A ich akurat na to stać. Natomiast uważam, że taki obiekt też jest potrzebny w naszym regionie, bo przyciąga turystę na innego typu imprezy, w innym celu - choćby bardzo duże konferencje. Myślę, że goście którzy przyjadą tam jako uczestnicy firmowej imprezy integracyjnej, gdy w przyszłości wraz z rodzinami odwiedzą Bieszczady, to będą szukać też bardziej kameralnych i rodzinnych miejsc pobytowych.\n- A co jeszcze chciałabyś zmienić i poprawić w swoim obiekcie?\n- Na pewno potrzebna jest oddzielna, dość obszerna sala konferencyjna. Budując wspólnie z mężem ten pensjonat myśleliśmy głównie o indywidualnych i rodzinnych pobytach, taki zresztą był wtedy główny klient w tych okolicach. Przez ostatnie lata okazało się jednak, że coraz więcej mam zapytań dotyczących organizacji różnego typu szkoleń, seminariów i taka wydzielona sala jest potrzebna. Liczę tu na to, że w przyszłych latach będą także na ten cel dostępne dotacje unijne, tak jak do było do tej pory. Też z nich skorzystaliśmy i bardzo pomogły nam w unowocześnieniu naszego obiektu.\n- Dziękuję za poświęcony czas i przeprowadzoną rozmowę.\nrozmawiał Grzegorz Sitko


4 Czerwca odszedł gen. Józef Haller – zostawił nam testament | costerin\n4 Czerwca odszedł gen. Józef Haller – zostawił nam testament\nCzerwiec 4, 2013 - autor: costerin\nGeneral Józef Haller na rynku w Kościerzynie\nNPW 1-2, 2002\nDo grona wybitnych Polaków w okresie międzywojennym należał Józef Haller. Mówiono o nim, że był głosem sumienia, nieugiętym obrońcą prawa i sprawiedliwości, bezkompromisowym wyznawcą katolicyzmu. Taką postawę generała ukształtowała atmosfera domu rodzinnego, przeniknięta głęboką religijnością, kultem maryjnym i patriotycznymi tradycjami rodziców i kuzynów, którzy uczestniczyli w Wiośnie Ludów i powstaniu styczniowym. Został wychowany na dziełach wieszczów i pietyzmu dla powstań narodowych. Marzył o odrodzeniu Rzeczypospolitej w granicach przedrozbiorowych. Tym wszystkim, którzy zarzucali mu, że wykształcenie odbierał w szkołach z językiem niemieckim, odpowiadał, iż zgodnie z życzeniem rodziców chciał poświęcić się rzemiosłu wojennemu, a nauczyć się go mógł jedynie w armii austro-węgierskiej. Jego ojciec był przekonany, że pomimo heroicznego wysiłku Polacy ponosili klęski w powstaniach, ponieważ nie mieli odpowiednio wykształconych oficerów. Uznał więc, że „obowiązkiem narodowym było przygotowanie odpowiedniego korpusu oficerskiego” dla przyszłych powstańców. Dlatego też posłał synów – Karola i Józefa – najpierw do elitarnej wyższej szkoły realnej w Hranicach, do której uczęszczali arcyksiążęta austriaccy, a następnie na oddział artylerii Akademii Technicznej w Wiedniu. Obaj bracia zdobyli solidną wiedzę wojskową dzięki ogromnej pracowitości i wrodzonym zdolnościom. Józef już w Hranicach pełniąc funkcję instruktora, wykazał się odwagą cywilną, stanowczością i wrażliwością na poszanowanie praworządności. Kiedy gospodarz klasy odebrał mu dzieła Adama Mickiewicza, na znak protestu przestał być instruktorem, bowiem z Ksiąg pielgrzymstwa dowiedział się, że Mickiewicz pragnął w serca emigrantów wpoić trzy cnoty: wiarę w przyszłość i we własne siły, bezinteresowną heroiczną miłość ojczyzny oraz zgodę obywatelską. Wskazania wieszcza zapadły głęboko w sercu Hallera. Pozostał im wierny przez całe życie.\nPo ukończeniu Akademii 18 sierpnia 1895 r. przez piętnaście lat pełnił służbę w 11 pułku artylerii we Lwowie i Stanisławowie. Przekonał się wówczas, że ideały, o których mówiono w szkołach austriackich, były w garnizonach deptane i poniewierane przez oficerów. Doszedł do przekonania, że prawdziwą elitę kreują wartości duchowe i moralne, a nie slogany o honorze oficerskim. Dlatego też kiedy powierzono mu stanowisko najpierw instruktora, a później komendanta w jednorocznej ochotniczej szkole oficerskiej artylerii, przeprowadził reformę nauczania. Usunął zdemoralizowanych zawodowych oficerów ze stanowisk instruktorskich i zastąpił ich ochotnikami. Wprowadził język polski do szkół oficerskich, nie zważając na przykrości, jakich doznawał z tego powodu od przełożonych. Argumentował, że wszystkich obowiązują uchwały parlamentu wiedeńskiego, a ten dopuszczał częściowe używanie języka polskiego w wojsku. Za uzyskanie znakomitych wyników otrzymał najwyższe austriackie odznaczenie wojskowe Signum Laudis.\nNajwięcej jednak czasu poświęcał działalności polityczno-wojskowej, współpracując ze Stronnictwem Narodowo-Demokratycznym, które od 1911 r. rozwijało ruch skautowy. Objął stanowisko instruktora wojskowego i inspektora stałych Drużyn Sokolich. Porwał młodzież rycerskim idealizmem, opartym na katolickiej kulturze polskiej, odnosząc zwycięstwo nad prądami ateistycznymi. Pomógł Drużynom w utrzymaniu ich niezależności od sztabu austriackiego. Dzięki jego niestrudzonej kilkuletniej pracy zostały przygotowane kadry, które odegrały istotną rolę w polskim czynie zbrojnym w I wojnie światowej. Wniósł tym samym niepodważalny wkład w powstanie niepodległej Polski.\nRok 1913 był widownią gorączkowych debat, sporów i dyskusji, dotyczących sposobów rozwiązania kwestii polskiej. Stronnictwa polityczne nasiliły propagandę, pragnąc dla swoich koncepcji pozyskać Polaków. Haller, który do żadnego stronnictwa politycznego nie należał, uczestniczył w naradzie zorganizowanej przez Konstantego Dzieduszyckiego we Lwowie z udziałem Józefa Piłsudskiego. Podczas dyskusji pomiędzy nim a przyszłym dowódcą I Brygady doszło do znamiennej kontrowersji, co do sposobu odzyskania przez naród niepodległości. Haller pragnął „przygotować dla Polski dobrze wyćwiczone kadry przyszłej armii narodowej”, z którymi będą musiały się liczyć nawet państwa centralne, a nie żadne bojówki. Piłsudski nie widział istotnej różnicy w sformułowaniach Hallera, za najważniejsze zadanie uznał wywołanie powstania w Królestwie Polskim. Obaj byli zgodni, że należy wykorzystać powstanie antagonistycznych paktów polityczno-wojskowych Trójprzymierza i Trójporozumienia i dążyć do rozwoju ruchu zbrojnego.\nPo walkach na Bukowinie II Brygadę nazwano Brygadą Karpacką lub Żelazną. Za zwycięstwo pod Nadwórną J. Haller otrzymał od władz austriackich stopień majora, po bitwach stoczonych pod Mołotkowem i Pasieczną – stopień podpułkownika, a po walkach pod Maksymcem – Order Żelaznej Korony III klasy. Po sześciu miesiącach ciężkich walk w górzystym terenie brygada została skierowana na wypoczynek do Kołomyi, jej dowódca otrzymał stopień pułkownika, natomiast żołnierze za waleczność – 332 medale brązowe i srebrne.\nRokowania brzeskie i nowy rozbiór Polski wywarły istotny i nieodwracalny wpływ na dalszą działalność J. Hallera. 14 lutego odesłał cesarzom Karolowi i Wilhelmowi ordery – jak napisał – „z powodu haniebnej zdrady” Polski, co oznaczało wypowiedzenie posłuszeństwa Austro-Węgrom. Nie udało się, tak jak planował, bez walki przejść z korpusem i taborami na stronę rosyjską. Napadnięty w nocy przez nieprzyjaciela, stoczył bitwę pod Rarańczą, w której utracił tabory, ale z półtora tysiącem ludzi przedostał się na stronę rosyjską, natomiast część korpusu, zatrzymana przez Austriaków, została internowana. Następnie prawym, południowym brzegiem Dniestru, mijając Chocim i Kamieniec Podolski, podążał na wschód. Marsz Brygady wzdłuż Dniestru Haller określał jako wyprawę szlakiem walk Wołodyjowskiego. 6 marca Brygada Hallera połączyła się z II Korpusem Polskim, ale nie chciała podporządkować się Polskiej Organizacji Wojskowej. Od Rady Regencyjnej, powołanej przez Niemców i Austriaków 12 września 1917 r. i uznawanej za najwyższą władzę tymczasową w Królestwie Polskim, żądał precyzyjnych rozkazów i wyjaśniał: Wojsko polskie nie może być zależnym ani od żadnej frakcji politycznej, ani od żadnej klasy lub stanu […], ani nie może podlegać żadnym obcym mocarstwom, […] może tylko służyć sprawie całego Narodu polskiego.\nHaller starał się przebić ku większym siłom polskim, znajdującym się na północ od Ukrainy. Tereny przednieprzańskie, którymi podążał Korpus Polski, były oczyszczone z wojsk bolszewickich, ponieważ przedostały się one za Dniepr i tam się rozproszyły, pozostawiając po sobie wszędzie ruiny i zgliszcza. Sporadycznie Korpus natrafiał na bandy bolszewickie, ale unikał z nimi walk. Obszary wolne od bolszewików zajmowały wojska niemieckie i austro-węgierskie w ramach wykonania umów brzeskich. Niemcy użyli podstępu, wciągając polskich dowódców w pertraktacje, tak naprawdę chodziło im o zniszczenie II Korpusu. 11 maja uderzyli z zaskoczenia, mając pawie czterokrotną przewagę. Wywiązała się bitwa pod Kaniowem. Straty wśród Polaków szacowano na kilkudziesięciu zabitych, około 150 rannych i 1500 jeńców. Gen. Haller z grupą oficerów i żołnierzy uratował się z pogromu. Dalsze losy II Korpusu i innych formacji naszych na obszarze Rosji stanowią kartę zmarnowanych szans, za które ponoszą winę dowódcy i lewicowi politycy polscy w Rosji.\nPodsumowując ten okres w swoim życiu, Haller stwierdził, że jako jedyny z dowódców walczył najpierw w II Brygadzie Legionów z Rosją w Karpatach, Besarabii i na Wołyniu, później na czele II Brygady i Korpusu Posiłkowego przeciwstawił się polityce austro-węgierskiej i niemieckiej, a po pokoju brzeskim stoczył dwie bitwy z Niemcami: w lutym pod Rarańczą, a w maju pod Kaniowem dowodząc II Korpusem Polskim.\n6 października 1918 r. przysięgał przed Bogiem, iż „gotów jest oddać życie za świętą sprawę zjednoczenia i niepodległości, bronić sztandaru narodowego i honoru oręża polskiego do ostatniej kropli krwi”. Zdawał sobie doskonale sprawę, że tylko siłą oręża i „zdruzgotaniem potęgi Niemiec i Austrii” można będzie odebrać „Warszawę, Kraków, Wilno, Lwów, Poznań i Gdańsk”. Trzeba dodać, że pierwsza dywizja polska w połowie lipca 1918 r. wzięła udział na froncie pod Saint-Hilaire-le Grand w Szampanii. Pierwszy pułk strzelców stoczył bitwę pod Esperance a w następnych dniach ciężkie walki o las Bois de la Raquette. Ta krótka, ale bardzo zaszczytna służba bojowa dywizji postawiła „Błękitną Armię” w rzędzie wojsk sprzymierzonych, chociaż nie uczestniczyła ona w wielkiej ofensywie w Lotaryngii, do której była przeznaczona. Podczas zawieszenia broni jej oddział reprezentował Polskę w defiladzie zwycięstwa pod Łukiem Triumfalnym, a gen. Haller przyjmował defiladę zwycięstwa obok generałów francuskich Focha i Petaina oraz amerykańskich: Haiga i Pershinga Wiosną 1919 r. „Błękitna Armia” liczyła około 100 tysięcy żołnierzy.\nPo zakończeniu działań wojennych i pokonaniu wielu przeszkód wewnętrznych i zewnętrznych hallerczycy powrócili do kraju w kwietniu 1919 r. w sile pięciu pełnych dywizji, z artylerią, lotnictwem, służbą techniczną, kawalerią i taborami. Dla Hallera zakończył się najaktywniejszy, najbardziej samodzielny i twórczy okres jego życia. Doszło między nim a Piłsudskim do zatargów na tle wydawania rozkazów dla Błękitnej Armii z pominięciem jego jako dowódcy. Żądał więc od Naczelnika Państwa „ustawowego przeprowadzenia przejęcia wojsk polskich przybyłych z Francji i uregulowania ich stosunku”. Uznał za „niekorzystne i niedemokratyczne” skupienie w ręku Piłsudskiego funkcji Naczelnego Wodza i Naczelnika Państwa. Chociaż Hallera witały wszędzie rozentuzjazmowane tłumy, to już od samego początku dało się zauważyć, że Piłsudski nie dopuści do tego, aby armia gen. Hallera odegrała znaczącą rolę w państwie. „Błękitni rycerze”, jak ich wówczas określano, wzięli udział w walkach o granice II Rzeczypospolitej. Już w maju 1919 r. pospieszyli z pomocą Lwowowi, otoczonemu przez wojska ukraińskie. Po dwóch tygodniach walk większa część Małopolski Wschodniej znalazła się w polskich rękach. Słusznie Haller uważał, że walka Ukraińców z Polakami była inspirowana przez Niemców. W czerwcu został mianowany dowódcą frontu południowo-zachodniego z zadaniem zabezpieczenia Śląska przed atakiem Niemiec. Hallerczycy bronili granic państwa od strony czeskiej i niemieckiej oraz wspierali powstańców śląskich, wysyłając oficerów, lekarzy, broń i amunicję oraz żywność i środki sanitarne za pośrednictwem Towarzystwa Obrony Kresów Polski. Po stłumieniu I powstania otoczyli opieką 22 tys. powstańców: rannych i zagrożonych represjami, którzy wraz z rodzinami opuszczali Śląsk. Podczas plebiscytów prowadzili działalność propagandową na Górnym Śląsku. W odezwie do Ślązaków Haller napisał, że „dwadzieścia pięć milionów braci niecierpliwie wyczekuje godziny swego z wami złączenia ..] głosujcie, jak Wam każe Bóg i Ojczyzna”.\nRozkazem z 2 lipca 1919 r. Piłsudski wcielił oddziały J. Hallera do wojska polskiego. W liście wystosowanym do niego 30 sierpnia Naczelnik Państwa stwierdził, że Armia Hallera „nie stanęła u boku swoich towarzyszy broni w pierwszych czasach tworzenia się państwa, w pierwszych najcięższych walkach o całość i granice Ojczyzny”. Na ten bezpodstawny zarzut Haller odpowiedział z wielką godnością. Mając na względzie pomyślny rozwój państwa, wydał 9 września rozkaz do swoich żołnierzy, aprobując zjednoczenie. Należy podkreślić, że Piłsudski dokonał unifikacji za cenę obniżenia wartości bojowej oddziałów hallerowskich i poznańskich, ale tym posunięciem pozbył się konkurentów do władzy w osobach J. Hallera i Józefa Dowbora-Muśnickiego, zapewniając przewagę w wojsku towarzyszom legionowo-peowiackim.\nWkrótce Józef Haller został mianowany dowódcą Frontu Pomorskiego. Otrzymał zadanie przejęcia Pomorza, przyznanego Polsce traktatem wersalskim. W odezwie wydanej 21 stycznia 1920 r. do mieszkańców Pomorza oddał im hołd „za niezłomność, hart ducha, wielkie cnoty obywatelskie, wytrwałość w twardej narodowej służbie”. Akt „zaślubin Polski z morzem” nastąpił 10 lutego 1920 r. w Pucku w obecności przedstawicieli władz państwowych, delegacji z Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch oraz miejscowej ludności. Bomba wrzucona przez Niemców do jednego z wagonów w Tczewie miała uśmiercić Hallera i polskich dostojników państwowych, ale przez pomyłkę trafiła do wagonu z pasażerami niemieckimi, powodując śmierć wielu z nich.\n1 stycznia 1920 r. Piłsudski mianował gen. Hallera wiceprzewodniczącym kapituły tymczasowej orderu „Virtuti Militari”, nadając mu order V klasy. Był to koniec poprawnych stosunków Hallera z Piłsudskim, ponieważ „Błękitny Generał” rozpoczętą przez Piłsudskiego wojnę na wschodzie, nazwał „awanturniczą wyprawą, która może grozić Polsce utratą niepodległości”. Po tym incydencie najpierw zrezygnował z dowództwa Frontu Pomorskiego, następnie udał się na leczenie, a 3 lipca został wybrany na prezesa Polskiego Czerwonego Krzyża. Okazało się, że już w trzy dni później był niezwykle potrzebny ojczyźnie. Piłsudski powierzył mu misję tworzenia armii ochotniczej. Haller w odezwie do narodu apelował o zgodę, odwołał się do ludu polskiego, wśród którego pracował jako spółdzielca, i do młodzieży, którą porwał szlachetnymi hasłami i własnym przykładem. Codziennie o godzinie 7 rano w kościele Zbawiciela przystępował do komunii świętej, bo modlitwa wiązała go z wojskiem, którego trzon stanowił lud wiejski „wierzący i równie pobożny”, a generał wiedział doskonale, że „szczerej wspólności wiary nic nie zastąpi”. Opustoszały gimnazja, licea i uniwersytety. Wprost nadludzkim wysiłkiem zorganizował stutysięczną armię. Maxime Weygand, generał francuski, stojący na czele misji dyplomatyczno-wojskowej, która przybyła do Warszawy pod koniec lipca, napisał o nim jako „o wodzu płomiennym i stanowczym”, wywierającym na młodzież najszczęśliwszy wpływ.\nWincenty Witos napisał, że historyczną zasługą gen. Hallera, który w najcięższych chwilach stał obok żołnierza, „dręczonego głodem i pościgiem”, było religijne przelanie wiary w zwycięstwo, […] „do którego się sam w wielkiej mierze przyczynił, nie reklamując tego nigdy”. Stał się symbolem nieugiętej woli obrony zagrożonej niepodległości, bo – jak napisał wspomniany Weygand – „dla Hallera Ojczyzna miała pierwszeństwo”. „Błękitny Generał” już wówczas zdawał sobie sprawę, że zwycięstwo pod Warszawą uratowało Polskę i Europę przed agresywnym bolszewizmem, za co należało złożyć hołd wdzięczności Matce Bożej Wniebowziętej. Kiedy 26 sierpnia w Politechnice Warszawskiej wmurowywano tablicę pamiątkową poświęconą obrońcom Warszawy, Haller wypowiedział znamienne słowa: „Wola Narodu jest prawem moim”. Oddał więc narodowi polskiemu „swoją duszę wierzącą i prawą”.\nW 1922 r., po wyborze Gabriela Narutowicza na prezydenta, nastąpiło definitywne zerwanie współpracy Piłsudskiego Hallerem. Niesłusznie zarzucano Hallerowi współudział w morderstwie prezydenta. Generał ogłosił w tej sprawie list otwarty w „Gazecie Warszawskiej”, podał do sądu „Naprzód” – organ PPS i stoczył pojedynek z Marianem Kościałkowskim Zyndramem – wiceprezesem PSL „Wyzwolenie”, piłsudczykiem, który nazwał go mordercą, za co został wykluczony z Sodalicji Mariańskiej. Okazało się, że sama myśl Hallera o kandydowaniu na prezydenta była zbrodnią w oczach marszałka, a wszelkie pomówienia o współtworzeniu przez generała atmosfery nienawiści wokół Narutowicza znajdują się w pracach zwolenników Piłsudskiego.\nOcena, jaką sformułował Piłsudski o Hallerze, była poniżająca. Odmówił mu zdolności i umiejętności wojskowych, przypisał skłonność do „anarchii generalskiej, kaprysów wszelkiego rodzaju, braku prawie absolutnego dyscypliny wewnętrznej i szukania aneksów politycznych i partyjnych wszędzie”. Tymczasem było akurat odwrotnie: to liderzy partyjni, od lewej do prawej strony chcieli manipulować popularnością Hallera i wysługiwać się jego osobą, poza Ignacym Janem Paderewskim, który w telegramie wystosowanym 17 listopada 1923 r. złożył hołd i uznanie generałowi w następujących słowach:\nZwycięskiemu wodzowi naszej armii polskiej we Francji, nieustraszonemu obrońcy stolicy i ojczyzny w chwili najgroźniejszego niebezpieczeństwa, prawemu i czystemu Polakowi.\nSłowa te mówią same za siebie, a ich waga jest tym większa, że wypowiedział je mąż stanu i patriota, który służył ofiarnie narodowi polskiemu przez całe życie. W przemówieniu wygłoszonym w Poznaniu 24 listopada 1924 r. Paderewski wyjaśnił fanatykom partyjnym, kłamcom i oszczercom, jaką rolę w narodzie powinna odgrywać jednostka następująco: – Tylko geniusz narodu tworzy istotnie wielkie rzeczy. Człowiek, choćby największy, aby utrwalić swe dzieło, musi się oprzeć na narodzie i na pracy pokoleń.\nWiedzieli o tym, poza nielicznymi wyjątkami, przywódcy największych partii politycznych w czasie I wojny światowej i po jej zakończeniu, ale czy wiedzą o tym dzisiaj? Wszystko wskazuje na to, że nie. Gdyby wiedzieli, nie działaliby poza narodem ani wbrew żywotnym interesom państwa, jak to uczynił minister spraw zagranicznych w Brukseli skracając okres przejściowy na zakup ziemi przez obcokrajowców w tajemnicy przed Sejmem i narodem.\nW 1923 gen. Haller odbył swą pierwszą podróż do Stanów Zjednoczonych. Otrzymał tam jako naczelny wódz Armii Polskiej w I wojnie światowej ustanowiony przez Waszyngtona order Cincinati. Zwiedził wszystkie największe skupiska Polaków. Witany entuzjastycznie prosił Polonię o pieniądze dla weteranów z armii ochotniczej, którzy zostali pozostawieni swojemu losowi. Był przyjmowany przez wysokie osobistości życia politycznego.\nPo powrocie do kraju wiosną 1924 r. dowiedział się, że Piłsudski sprzeciwił się nadaniu mu orderu Virtuti Militari II klasy zarzucając „tchórzostwo, ucieczkę z pola walki i zdradę stanu”. Jak zatem należy rozumieć opinię zanotowaną przez J. Zdanowskiego 18 sierpnia 1920 r.: Machnicki podjechali z Hallerem aż do takiego miejsca, gdzie naraz Haller objął komendę nad tyralierką wśród świstu kul. Szedł z laską nie przypadając do ziemi. Czyżby kłamcami okazali się Weygand i Witos? A może to J. Piłsudski już po czterech latach nie miał wyrzutów sumienia z powodu własnego załamania, jakiemu uległ w dniach od 12 do 15 sierpnia 1920 r., rezygnując z dwóch najwyższych stanowisk w państwie: naczelnego wodza i naczelnika państwa. Pozostawił wówczas naród walczący samotnie na śmierć i życie z bolszewikami.\nPo zamachu majowym gen. Haller przeszedł w stan spoczynku 31 lipca 1926 r. Warto dodać, że po odejściu z wojska generałów Stanisława Szeptyckiego, Tadeusza Rozwadowskiego, Lucjana Żeligowskiego i Józefa Hallera, armia nie posiadała ani jednego generała broni na trzydzieści zarezerwowanych etatów. Nie powiodła się sanacji próba skłócenia generała ze Związkiem Hallerczyków, który przeciwstawiał się proniemieckiej polityce marszałka i piętnował zapędy rewizjonistyczne Niemców wobec Pomorza i Śląska, a nawet ośmielił się nazwać zdrajcami tych, którzy chcieliby frymarczyć polską ziemią, dlatego też władze sanacyjne utrudniały uroczystości z udziałem J. Hallera, nakładając na organizatorów kary administracyjne, obarczały Związek odpowiedzialnością za nielegalne wydawanie ulotek, wreszcie w wielu powiatach rozwiązały jego placówki.\nW 1933 r. generał na statku „Kościuszko” odbył swoją drugą podróż do Stanów Zjednoczonych, wzywany przez weteranów i inwalidów, byłych swoich żołnierzy, którym zarówno rząd amerykański, jak i polski odmówiły pomocy. Wędrował od parafii do parafii, prosząc dla nich o wsparcie. Uzyskał od Polonii przeszło 70 tys. dolarów, które zasiliły fundusz im. I. Paderewskiego. Troszczył się o swoich byłych żołnierzy, stąd utarło się powiedzenie: „Jak bieda doskwiera, to się idzie do Hallera”.\nNależał do Akcji Katolickiej – organizacji katolików świeckich, która broniła zasad religijnych i moralnych oraz przyczyniła się do odnowienia życia katolickiego w rodzinie i społeczeństwie.\nOstro potępił gwałty zadawane przez sanację wybitnym politykom w procesach brzeskich i Berezie Kartuskiej. W 1935 r. ogłosił list otwarty Do moich żołnierzy i przyjaciół, w którym skrytykował zapędy faszystowskie i ordynację wyborczą sanacji. Stwierdził m.in.:\nPolak w zdobytym własnym trudem i krwią niepodległym państwie musi się czuć dobrze i być pełnym obywatelem obciążonym nie tylko samymi świadczeniami i obowiązkami, ale również i wyposażonym pełnią praw obywatelskich. List został skonfiskowany. Haller był jednym z sygnatariuszy Frontu Morges – centrowej opozycji wymierzonej w nadużycia sanacji. Kiedy okazało się, że Front nie scalił wszystkich organizacji opozycyjnych, a nawet był atakowany przez prasę narodową, Haller wraz z Paderewskim, Sikorskim, Witosem, Korfantym i wieloma innymi wybitnymi politykami 10 października 1937 r. utworzyli Stronnictwo Pracy. Jako prezes Rady Naczelnej SP Haller został przyjęty przez prezydenta Ignacego Mościckiego. Wręczył mu memoriał, w którym wyliczył niebezpieczeństwa grożące Polsce, mając nadzieję na nawiązanie współpracy, ale i ta nić porozumienia została zerwana, ponieważ sanacja nie chciała dzielić się z nikim zdobytą władzą, przedkładając swoje egoistyczne interesy ponad dobro narodu.\nW czasie kampanii wrześniowej gen. Haller prosił o przydział wojskowy, ale nie otrzymał odpowiedzi ze sztabu. Wraz z innymi Polakami został internowany przez władze rumuńskie w Suczawie. W rządzie gen. Sikorskiego został podsekretarzem stanu. Firmował prace „Komisji dla rejestracji faktów i zbierania dokumentów”, powołanej w celu zbadania przyczyn klęski wrześniowej, a po ewakuacji rządu do Wielkiej Brytanii – został ministrem oświaty. Następnie „w misji dobrej woli” wyjechał do Stanów Zjednoczonych, aby zapoznać Polonię z programem rządu, prosić o pomoc dla ludności polskiej dotkniętej wojną i okupacją i poufnie przygotować rodaków za oceanem do werbunku ochotniczego do wojska polskiego. Wygłosił około 200 przemówień, w tym 60 w języku angielskim. Zebrał 50 tys. dolarów, które przekazał PCK. Konsul generalny Gruszka misję Hallera uznał za sukces, ponieważ od jego wizyty rozpoczął się proces konsolidacji Polonii amerykańskiej, rozbitej i załamanej po klęsce Polski w kampanii wrześniowej.\nW okresie trzech kryzysów i wstrząsów, jakich doznawał rząd Sikorskiego, Haller był lojalny, chociaż miał zastrzeżenia do prowadzonej przez premiera polityki „faktów dokonanych” i skupieniu zbyt wielkiej władzy. Kierując resortem oświaty niezwykle sumiennie i odpowiedzialnie organizował szkolnictwo polskie na terenie Wielkiej Brytanii, starannie dobierał kadrę, utrzymywał dobre stosunki ze wszystkimi organizacjami pedagogicznymi angielskimi i państw sprzymierzonych, prowadził działalność wydawniczą. Po śmierci generała Sikorskiego przeciwstawił się kandydaturze Stanisława Mikołajczyka na stanowisko premiera. Argumentował, że jest on zbyt młodym i niedoświadczonym politykiem na tak trudny okres historyczny. Być może dlatego zabrakło potem dla Hallera teki ministerialnej w nowym gabinecie. Porażkę rekompensował czynnym udziałem w pracach Stronnictwa Pracy. Nie wrócił do kraju, chociaż stronnictwo jednym głosem zadecydowało o swoim udziale w tworzeniu „rządu demokratycznego w Polsce”, wysyłając do kraju Kazimierza Popiela, ks. Kaczyńskiego i gen. Izydora Modelskiego. Haller nie poszedł na żaden kompromis niezgodny z jego sumieniem, bo nie ufał internacjonalistom i wrogom Kościoła. Chociaż władze komunistyczne zadeklarowały mu zwrot skonfiskowanego majątku na Pomorzu, pozostał na obczyźnie. Już wówczas przejrzał obłudną grę reżimu, ale o trafności swojej oceny mógł się przekonać podczas starań o odbycie pielgrzymki na Jasną Górę na zakończenie Roku Maryjnego. Władze zażądały od niego, aby najpierw złożył oficjalną wizytę w Warszawie, co oznaczałoby aprobatę dla ustroju, zainstalowanego przemocą przez Stalina za cenę setek tysięcy ofiar zakatowanych w więzieniach bądź zesłanych na Syberię, ale Haller im odmówił i do kraju nie przyjechał.\nMieszkając w Anglii, interesował się wszystkimi zagadnieniami dotyczącymi Polski. Jako prezes PCK i przewodniczący Rady Towarzystwa Pomocy Polakom wspierał ludzi biednych i zagubionych. Od siebie i młodzieży skupionej w ruchu chrześcijańskodemokratycznym żądał wierności zasadom wiary katolickiej. Promieniował pogłębionym życiem wewnętrznym, zadziwiał jasnością umysłu i serdecznością, przyciągał skromnym stylem bycia. Ten zasłużony Polak nie dorobił się majątku. Mieszkał w domu ofiarowanym mu przez wiernych żołnierzy-weteranów ze Stanów Zjednoczonych. Ozdobą saloniku był wizerunek Chrystusa, obrazy malarzy polskich, zdjęcia kościołów krakowskich, duża fotografia o. Maksymiliana Kolbego i piękna kolekcja książek przeważnie polskich autorów. Troska o przyszłość narodu polskiego nie opuszczała go aż do śmierci. Przed skonaniem, jak napisał o. Józef Jarzębowski, wiceprowincjał Księży Marianów: resztkami świadomości cierpienia swoje ofiarowywał Bogu za wolną i na Chrystusowych zasadach budowaną Polskę. Był zafascynowany jej dziejami do tego stopnia, że w zakończeniu swoich pamiętników zleci narodowi polskiemu do wykonania niezwykle trudne zadanie:\nNa naszych oczach toczy się niezwykła wojna, w której stawką jest nie tylko nasza wolność i nasz byt, ale i nasze zbawienie. Trwa zmasowany atak sił zorganizowanego zła na wartości ewangeliczne, które przez dwa tysiące lat stanowiły trwały fundament ładu indywidualnego i zbiorowego w świecie. Na pytanie, dlaczego atak jest tak niezwykle brutalny w odniesieniu do katolickiej Polski, odpowiedział na początku XX w. znakomity historyk krakowski Walerian Kalinka, przytaczając opinię pewnego wolnomularza: Nie wierzę Polakowi, choćby najzapalczywiej odgrażał się na Kościół, gdybyś poszukał znalazłbyś u niego na piersiach z pewnością jaki poświęcony medalik. Oznacza to, że wiele błądzimy, ale zerwać z Bogiem nie chcemy, i wiedzą o tym wrogowie naszej Ojczyzny i Kościoła.\nDonald honorowy pułkownik KGB ojciec chrzestny premiera III RP »\n« Żydzi myją ręce Niemcom – Polskim Jedwabnym mydłem.


Lech pokonał Steauę\nDodano poniedziałek, 7.02.2011 r., godz. 01.44\nPrzebywający na zgrupowaniu w tureckim Belek zespół Lecha Poznań pokonał siódmy obecnie zespół ligi rumuńskiej Steauę Bukareszt 2:1 (2:0).\nPierwsza połowa to zdecydowana dominacja zespołu Jose Maria Bakero, który już w 8 minucie wyszedł na prowadzenie. Mateusz Możdżeń przedarł się prawą stroną, zagrał w pole karne do Artjomsa Rudnevsa, a Łotysz mocnym strzałem pod poprzeczkę pokonał Cypriana Tatăruşanu. Druga bramka dla Lecha padła w 40. minucie, po dośrodkowaniu Jakuba Wilka, strzałem głową golkipera pokonał Siergiej Kriwiec.\nW przerwie w zespole Lecha dokonano trzech zmian, a dodatkowo już na początku drugiej połowy boisko musiał opuścić za czerwoną kartkę Seweryn Gancarczyk. Obrońca Kolejorza musiał zejść do szatni w 51. minucie za "ostry" protest po zdobyciu bramki przez Banela Nicolita. Zastąpił go Luis Henríquez, a inicjatywę przejęli rywale. Steaua próbowała wyrównać, ale brakowało jej szczęścia i mecz wygrali poznaniacy.\n- Ogólnie mecz oceniam pozytywnie. W naszej grze były elementy, które mi się podobały, ale były też takie, z których nie byłem zadowolony. Najważniejsze, że zawodnicy zaczynają nabierać świeżości i ich poczynania są coraz bardziej dynamiczne. Dzisiaj niektórzy byli na placu gry przez 90 minut i fizycznie sobie z tym poradzili. Występy Jurgi i Mikołajczaka w obronie były wymuszone naszą sytuacją kadrową. Sześciu piłkarzy jest na zgrupowaniach reprezentacji i miałem problemy z linią obrony. Myślę jednak, że na nietypowych dla siebie pozycjach zagrali całkiem nieźle - mówił po meczu ze Statuą na klubowej stronie, trener Jose Mari Bakero.\nPrzypomnijmy, że pierwszym sparingpartnerem poznaniaków podczas tureckiego zgrupowania miał być Hajduk Split, ale spotkanie z Chorwatami zostało przełożone na poniedziałek. Lechici w Turcji zagrają jeszcze z Olimpiją Lublana i Liteksem Łowecz.\nLech Poznań - Steaua Bukareszt 2:1 (2:0)\nBramki: Artjoms Rudnevs (8), Sergiej Kriwiec (40-głową) - Banel Nicolita (52).\nLech: Grzegorz Kasprzik - Tomasz Mikołajczak (46. Wojciech Golla), Bartosz Bosacki, Ivan Djurdjević, Seweryn Gancarczyk (52. Luis Henríquez) - Marcin Kamiński (46. Igor Jurga), Mateusz Możdżeń (46. Semir Štilić), Sergei Krivets (74. Jan Zapotoka), Jakub Wilk (62. Bartosz Ślusarski), Jacek Kiełb - Artjoms Rudnevs (74. Vojo Ubiparip)\nSteaua: Ciprian Tătăruşanu (61. Răzvan Stanca) - Éder Bonfim, Eugen Baciu, Geraldo Alves (61. Novak Martinović), Pablo Brandán (79. Ifeanyi Emeghara) - Bănel Nicoliţă (71. Cosmin Matei), Ricardo Gomes (79. Mihai Onicaş), Laurenţiu Marinescu (71. Mihai Răduţ), Marius Onofraş (46. János Székely), Romeo Surdu - Marius Bilaşco\n#pilka nożna #lech poznań #siergiej kriwiec


Star Magnolia Blossom Plakat - Biała magnolia - Desenio.pl\nObrazy / Plakaty / Botanika / Kwiaty / Star Magnolia Blossom Plakat\n- Fotografia przedstawiająca z bliska biały kwiat magnolii gwiaździstej na beżowym tle Fotografia przedstawiająca zbliżenie na biały kwiat magnolii gwiaździstej na beżowym tle. Uwielbiamy plakaty z motywami roślinnymi! Są one stałym elementem naszej oferty. Umieszczenie motywów roślinnych na ścianie doda wnętrzom spokojnego charakteru.\nPlakat ma białe obramowanie, które ładnie podkreśla kompozycję. 14097-4 Ramka nie jest wliczona w cenę Ten plakat jest drukowany na zamówienie po złożeniu zamówienia. Pamiętaj, że jeśli zamówisz również inne przedmioty, możesz otrzymać dwie dostawy, ponieważ są one wysyłane z różnych magazynów. Ramki w rozmiarze 100x150 są dostarczane do domu pod same drzwi. Pamiętaj, że pozostałe produkty zamawiane wraz z ramką w rozmiarze 100x150 znajdą się w osobnych dostawach, gdyż są wysyłane z innych magazynów.


Radzimy - Bądź eko w łazience: wybieraj takie wyposażenie! | Łazienka.pl\n27 cze 2017 15:05\nCeramika sanitarna z kolekcji Caspia. Fot. Cersanit\nZwiększa się świadomość odpowiedzialnego gospodarowania zasobami naturalnymi – segregujemy śmieci, wybieramy energooszczędne żarówki, ograniczamy konsumpcję, stawiamy na jakość, a nie na ilość. W swoich mieszkaniach stosujemy rozwiązania, które pozwalają nam zmniejszyć koszty utrzymania. Chcemy mieć możliwość kontrolowania zużycia wody i tym samym dbania o domowy budżet.\nPamiętajmy, że koszty zależą także od naszych przyzwyczajeń, dlatego warto wprowadzić dobre nawyki i np. zakręcać wodę podczas golenia czy mycia zębów, naprawiać cieknące krany. Powinniśmy również szukać na rynku odpowiedniego wyposażenia, którego funkcje sprawią, że nasza domowa ekopolityka nie zmniejszy komfortu codziennego korzystania z łazienki.\nTroska o domowy budżet wcale nie musi wiązać się z wyrzeczeniami czy ze zwiększonym nakładem pracy, np. przy sprzątaniu. Wręcz przeciwnie! Na rynku dostępne są innowacyjne rozwiązania, które dzięki prostym zabiegom gwarantują czystość, higienę i komfort użytkowania. Przykładowo wprowadzenie technologii CleanOn do misek toaletowych wyeliminowało problem brudu i bakterii, gromadzących się w trudno dostępnych miejscach.\nMiski te nie mają wewnętrznego kołnierza, dzięki czemu są wygodnym, praktycznym i ekonomicznym rozwiązaniem. Utrzymanie ich w czystości jest łatwe i nie wymaga stosowania silnych środków, co znacząco pozwala nam zaoszczędzić czas i pieniądze. Ponadto równomiernie rozprowadzana woda dokładnie myje całą wewnętrzną powierzchnię muszli, pozostawiając ją czystą i świeżą. Ważne jest tutaj również efektywne spłukiwanie, które znacznie zmniejsza zużycie wody w porównaniu z tradycyjnymi miskami toaletowymi.\nTechnologia CleanOn dostępna jest w miskach Caspia, Como, City Oval, Carina, Parva Colour oraz kompaktach Colour, Carina, Parva, Etiuda. Urządzając łazienkę, warto zwrócić uwagę na przyciski spłukujące i zdecydować się na te wyposażone w ekonomiczne systemy zużywające 2 litry wody przy małym spłukiwaniu i 4 litry przy większym (zamiast 3 i 6 litrów). Skuteczność taka sama, a oszczędność wody znaczna.\nŻycie w harmonii ze środowiskiem to przede wszystkim świadome oszczędzanie wody. Jednym z najbardziej eksploatowanych urządzeń w domu są baterie łazienkowe. Dlatego, przy wyborze armatury, oprócz jej wyglądu, warto mieć na uwadze to, czy jest wyposażona w funkcje ekologiczne.\nKompletując wyposażenie łazienki, najlepiej zdecydować się na baterie jednouchwytowe, które pozwalają szybciej wyregulować strumień wody. Ważnymi ich elementami są montowany na końcu wylewki perlator i głowica ceramiczna. Perlator to specjalne sitko napowietrzające wodę, które sprawia, że jej strumień wydaje się większy, przy jednoczesnym ograniczeniu zużycia nawet o połowę w stosunku do standardowych produktów! W efekcie, przy maksymalnym otwarciu, przez baterię wyposażoną w perlator przepływa jedynie 6 litrów wody na minutę.\nKolejnym ekologicznym rozwiązaniem zwiększającym wydajność armatury jest głowica ceramiczna, zapewniająca płynną i precyzyjną regulację strumienia wody i jej temperatury. Odpowiada też za idealną szczelność baterii i komfort związany z cichą pracą. Na głowicach mocowane są pierścienie ograniczające wielkość strumienia. Ograniczniki temperatury wody zapewniają natomiast oszczędność energii i chronią przed ewentualnymi oparzeniami. Te bardzo efektywne rozwiązania stosowane są również w słuchawkach natryskowych, co pozwala rozkoszować się kąpielą, przy jednoczesnym ograniczeniu zużywanej wody.\nbądź eko wyposażenie łazienkowe ekologiczna armatura miska w.c.


Jak dbamy, tak mamy – skóra – Salony Meblowe Ewro | Rawicz, Gostyń, Leszno\nJak dbamy, tak mamy – skóra\n23 stycznia 2020 by ZDN-STUDIO No comment(s) Blog\nJak dbamy, tak mamy - skóra\nUtrwaliło się w naszej świadomości, że meble skórzane są trudniejsze w utrzymaniu, wymagają więcej konserwacji i ogólnie jest z nimi dużo zachodu… Faktycznie tak jest? I tak i nie. Pierwszą rzeczą, którą trzeba sobie jasno uświadomić jest właściwa konserwacja. Wszyscy producenci zalecają, aby bezpośrednio po zakupie mebla własściwie zaimpregnować skórę. Dalczego? Preparaty do impregnacji działają jak niewidzialny pokrowiec i pozostawiają na meblu mikro-powłokę, która chroni przed brudem i nadmiernym zużyciem. Muszę tylko uściślić jedną sprawę: impregnacja nie wyeliminuje niekorzystnych oddziaływań na skórę, ale zdecydowanie ograniczy ich zły wpływ. A czynników mogących wpływać na trwałość takich mebli jest całkiem sporo: codzienne użytkowanie, kontakt z tłuszczem, kolorowa odzież, promieniowanie UV, a także różne przypadkowe zdarzenia (zabrudzenia, plamy czy zadrapania). Nie wspominam tutaj o szkodach wyrządzanych niewłaściwą pielęgnacją – jest to niestety również sfera potencjalnych, dość poważnych zagrożeń. Jak więc prawidłowo konserwować skórę na naszych meblach?\nSkoncentruję się na pielęgnacji skóry zamkniętej (lakierowanej) – najczęściej stosowanej w naszych meblach. Generalnie polega ona na prawidłowym czyszczeniu i odpowiedniej konserwacji zewnętrznej warstwy tak, aby zabezpieczyć skórę przed ścieraniem, spowolnić wnikanie brudu, tłuszczu oraz innych zewnętrznych czynników pojawiających się podczas użytkowania mebla, a także uchronić przed migracją kolorów (np. jeans) i ułatwić jej kolejne czyszczenie. W naszych Salonach Meblowych EWRO do konserwacji mebli ze skóry rekomendujemy specjalistyczne preparaty COMODO Lederzentrum, które jako jedyne na rynku posiadają pozytywną opinię Instytutu Przemysłu Skórzanego oraz rekomendacje od największych producentów meblowych na rynku. W jaki sposób tego dokonać? Poniżej prezentujemy filmy przygotowane przez producenta omawianych środków.\nPragnę też przy okazji uczulić Was na kilka najczęstszych błędów i mitów dotyczących właściwej pielęgnacji mebli skórzanych:\n– Powierzchowna wiedza. Dla wielu nie ma znaczenia to, czy skórzane są buty, odzież, galanteria czy meble. Często mamy do czynienia z myśleniem, że skóra to skóra i do jej czyszczenia czy konserwacji stosuje się takie same metody. Natłuszczanie, nawilżanie i odżywianie przy pomocy kremów, wosków czy różnego rodzaju mleczek niestety nie pomaga meblom a wręcz przeciwnie szkodzi gdyż degradują powłokę wykończeniową.\n– Brak jakiejkolwiek pielęgnacji. Skóra rzeczywiście jest materiałem trwałym i długowiecznym. Ale nic nie trwa wiecznie. I tutaj podobnie: podczas codziennego użytkowania najnormalniej w świecie ścieramy ochronne warstwy i otwieramy pole do popisu czynnikom niekorzystnym. W efekcie skóra blaknie, staje się sucha i traci swą elastyczność. Regularnie czyszczenie i pielęgnowanie znacząco wydłuża czas komfortowego użytkowania mebla jak i utrzymuje go w nienagannej kondycji i nieskazitelnym wyglądzie.\n– Stosowanie niewłaściwych środków. Często na forach internetowych spotykamy się z różnymi pomysłami czyszczenia i pielęgnacji mebli tapicerowanych w skórze naturalnej domowymi sposobami począwszy od płynów do mycia naczyń, płynów do mycia szyb, kremów, oliwek, mleczka do demakijażu, wszelkiego rodzaju wosków, mydeł (w tym najczęściej wymieniane szare mydło), chusteczek nawilżanych poprzez agresywną chemię domową i wszelkie środki na bazie alkoholi i rozpuszczalników kończąc na bardzo ekstremalnych pomysłach typu zmywacz do paznokci. Wszystkie tego typu sposoby prowadzą do degradacji zewnętrznej powłoki skóry co często na stałe może uszkodzić mebel. Takiej degradacji mogą też dokonać niektóre produkty marketowe nie polecane przez specjalistów gdyż w ich składzie niejednokrotnie możemy znaleźć tłuszcze, woski czy silikony które zatykają pory skóry (tłuszcze ponadto jełczeją) efektem czego często bywa sparcenie powierzchni.\n– Czyszczenie bez konserwacji. Zdarza się, że na bieżąco czyścimy nasze meble zapominając jednocześnie o konserwacji. A jak już pisałem wcześniej: preparaty do impregnacji działają jak niewidzialny pokrowiec i zostawiają na meblu mikro powłokę która chroni przed brudem i nadmiernym zużyciem, ułatwiają również proces ponownego czyszczenia.\nNie wyczerpałem oczywiście tematu – wszak nie wspomniałem ani słowa o pielęgnacji skór otwartych. Jednak obszerność zagadnień sprawia, że w niedługim czasie właśnie tej problematyce poświęcę jeden z kolejnych wpisów.\nA na koniec jak mantrę powtarzana kwestia: bardzo ważne jest aby mebel został zaimpregnowany zaraz po zakupie – pozwoli to uniknąć wielu nieprzewidzianych sytuacji związanych z użytkowaniem mebla.


Sebastian Wierciak, TOK FM 06.11.2012 11:32\nDziś megakumulacja w Lotto. Do wzięcia 50 mln złotych. Szansa na wygraną to jeden do czternastu milionów. Jedni zagrają na chybił trafił, inni wyślą te same numery co zwykle, jeszcze inni w ogóle nie zajrzą do kolektury, bo nawet 50 mln nie robi na nich żadnego wrażenia... Ale jeśli nie zagracie, pod żadnym pozorem nie sprawdzajcie wieczorem numerów - niech ta historia będzie wystarczającą przestrogą.\nNatalia z Marcinem od kilku lat mieszkają w Anglii. Wyjechali tam do pracy zaraz po szkole średniej, tak jak setki tysięcy młodych Polaków.\nPewnego poranka oboje obudzili się w błogich nastrojach. Wszystko przez sen. - Zaczęłam opowiadać mężowi, że śniło mi się jak kupujemy nowy piękny dom, remontujemy go, kupujemy farby, podjeżdżamy dużymi samochodami... i tak mu opowiadam, a on patrzy na mnie z niedowierzaniem - uśmiecha się Natalia.\nOkazało się, że Marcin tej nocy miał dokładnie taki sam sen. Uznali, że to znak "z góry" i muszą zagrać w Euromilion, tym bardziej że tego dnia w kumulacji było do wzięcia 36 mln funtów. Skreślili te same numery co zwykle - ich numery (5 liczb plus dwie dodatkowe). - Wsadziłam mężowi kupon w kieszeń spodni, żeby na pewno nie zapomniał go wysłać. Marcin tego dnia założył do pracy inne spodnie, a wieczorem obejrzał losowanie.\nZadzwonił do żony z płaczem. Długo nie mógł nic z siebie wydusić, w końcu przyznał, że zapomniał wysłać kuponu, a w losowaniu padły ich liczby. - Zareagowałam głupim śmiechem, zadzwoniłam do mamy i brata w Polsce, też płakałam - wspomina Natalia.\nOkazało się, że tego dnia w Euromilionie nie wygrali 12 mln funtów. Były łzy, kłótnie... w końcu z zaciśniętymi zębami stwierdzili, że może pieniądze faktycznie szczęścia nie dają. Ale nadal grają. Natalia dziś jest z dziećmi w Polsce już wysłała kupon lotto, te same numery co w Anglii - myślę, że warto, trzeba szczęściu jakoś pomóc - kwituje z uśmiecham.


Poznaliśmy finalistów Grand Press Photo 2020. Oto zdjęcia, które walczą o najważniejszą nagrodę polskiej fotografii prasowej | Fotopolis.pl\nDobiega końca 16. edycja największego konkursu fotografii prasowej. Po raz pierwszy organizatorzy udostępniają pełną galerię finalistów, którzy 13 maja powalczą o Grand Prix. Zobaczcie najlepsze polskie zdjęcia prasowe ostatniego roku.\nTegoroczna edycja GPP okazała się rekordowa. W sumie do konkursu nadesłano ponad 5 tys. zdjęć, z których jury w składzie: Pieter Ten Hoopen, Beata Łyżwa-Sokół, Maksymilian Rigamonti, Maarten Schilt, Radu Sigheti oraz Andrzej Zygmuntowicz, zakwalifikowało do finału 42 zdjęcia pojedyncze, 15 fotoreportaży, cztery projekty dokumentalne oraz dwa zdjęcia pojedyncze i trzy fotoreportaże w kategorii Young Poland - w sumie 266 zdjęć.\nChoć ostateczne wyniki i zwycięzców w poszczególnych kategoriach poznamy dopiero 13 maja, już dzisiaj możemy oglądać wszystkie nominowane zdjęcia, co jest konkursową nowością. Po raz pierwszy na nominowane zdjęcia mogą głosować także widzowie - autor najbardziej popularnego zdjęcia lub projektu otrzyma specjalną Nagrodę Internautów. Głosy można oddawać poprzez panel dostępny na stronie organizatora. Na głównego zwycięzcę konkursu czeka z kolei nagroda pieniężna w wysokości 10 tys. złotych.\nKto zostanie jej laureatem? Trudno powiedzieć, gdyż tegoroczna edycja prezentuje naprawdę wyrównany i wysoki poziom. Oglądając finałowe galerie znajdziecie jednak na pewno swoich laureatów.\nZobacz wszystkie zdjęcia (115)\nNominowane projekty długoterminowe\nNominacje z sekcji Young Poland\nLaureatów nagród Grand Press Photo 2020 poznamy w środę 13 maja. Transmisja na żywo z gali finałowej będzie dostępna do obejrzenia online na stronie facebookowej konkursu.\nWięcej informacji znajdziecie pod adresem grandpressphoto.pl


Hanna Leniec - Polskie Radio PiK\n2017-07-26, 10:13 Magda Jasińska\nHanna Leniec w Polskim Radiu PiK. Fot. Ireneusz Sanger\nBydgoszczanka, drugi oficer jachtu Katharsis II, kobieta z pasją i misją.\n"Jako jedyna z żeńskiej części załogi brałam udział we wszystkich rejsach wyprawowych Katharsis II. Świetnie się dogaduję z mężczyznami, ale wydaje mi się, że kobiety łagodzą obyczaje i ich obecność dobrze to wpływa na relacje zewnątrz załogowe..."\nW środę, 26 lipca 2017 – o godz. 18.10\nW tej chwili czuje się Pani bydgoszczanką czy warszawianką?\n- Chyba zawsze będę się czuła bydgoszczanką, tu się urodziłam i wychowałam i do tego miejsca jestem najbardziej przywiązana. Ale teraz dobrze się czuję w Warszawie, w której mieszkam. Normalnie najwięcej czasu spędzam jednak na morzu, nie licząc tego feralnego roku kiedy muszę być na lądzie. Zwykle jestem osiem - dziewięć miesięcy na morzu, a resztę czasu spędzam na lądzie.\nKiedy ta wielka woda zawróciła Pani w głowie?\n- Oj dawno temu. Najpierw była mała woda – jeziora. Jestem wychowanką Funki, do której jeździłam najpierw jako uczestnik, potem jako instruktor. Było mi cudownie na jeziorach, ale chciałam zdobywać kolejne stopnie żeglarskie i wymogiem był staż morski. Tak się na tym morzu znalazłam. Popłynęłam, dotknęłam, zobaczyłam i poczułam – zakochałam się w tej wielkiej wodzie.\nPamięta Pani swój pierwszy rejs po morzu?\n- Oczywiście... Pierwszy raz byłam na Bałtyku mając 15 lat. To było moje marzenie. Był to rejs do Szwecji, załogę stanowili moi rówieśnicy, więc od razu wpadłam w grupę młodych ludzi. Było trochę sztormowo, słonecznie i nawet mieliśmy mgłę a mój kolega przez całą wachtę musiał nadawać sygnał mgłowy, aby ostrzec inne jednostki, że nasz jacht jest niedaleko.\nCzy spotkanie z kapitanem Mariuszem Koperem i jachtem Katharsis to ważny punkt w Pani życiu?\n- Tak, przełomowy. Poznaliśmy się na Santorini, gdzie Mariusz dopłynął po domknięciu pętli dookoła świata na swoim poprzednim jachcie i szykował się do regat przez Atlantyk. Szukał załogi i zaproponował mi żebym dołączyła. Rejs przez Atlantyk był jednym z moich żeglarskich marzeń, a do tego były to jeszcze regaty, więc się długo nie zastanawiałam.\nJest Pani jedyną kobietą na jachcie?\n- Nie, ale jako jedyna z żeńskiej części załogi brałam udział we wszystkich rejsach wyprawowych Katharsis II. Świetnie się dogaduję z mężczyznami, ale wydaje mi się, że kobiety łagodzą obyczaje i ich obecność dobrze to wpływa na relacje zewnątrz załogowe.\nTo niedługo minie 8 lat odkąd Pani pływa na Katharsis.\n- Tak i to jest świetna przygoda oraz wspaniała szkoła życia.\nA czy ostatni rok , kiedy dowiedziała się Pani o chorobie też był przygodą?\n- Bardziej było to jedno z kolejnych wyzwań.\nPodczas rutynowych badań dowiedziała się Pani że jest chora...\n- Przed planowaną wyprawą dookoła Antarktydy, wykonywałam rutynowe badania i wtedy dowiedziałam się, że mam guza w piersi. A potem po kolejnych badaniach, że jest to nowotwór złośliwy.\nAle to nie wyrok...\n- To prawda, jeżeli jest odpowiednio wcześnie postawiona diagnoza to mamy znacznie większe szanse żeby wyzdrowieć.\nTo było wczesne stadium?\n- Wczesne, chociaż u młodych kobiet jeśli pojawiają się nowotwory mogą być bardziej agresywne i dużo szybciej atakują. Tym bardziej w młodym wieku należy stosować profilaktykę.\nTo było badanie USG?\n- Tak. Podczas badania USG, lekarz zauważył zmianę i powiedział, że trzeba ją sprawdzić. Wówczas nie spodziewałam się, że to może być nowotwór.\nI dopiero przy biopsji wyszło?\n- Tak. To poszło bardzo szybko. Dzwoniłam do lekarzy i prosiłam o szybki termin mówiąc, że za dwa tygodnie jadę na koniec świata i wracam za parę miesięcy. Miałam szczęście, że te terminy się znalazły. Od wyniku biopsji wszystko potoczyło się bardzo szybko. Przeszłam operację wycięcia guza, potem chemioterapię a obecnie poddawana jestem naświetlaniom.\nAle na koniec świata jednak na razie Pani nie wyjechała.\n- No nie, ten koniec świata musi jeszcze na mnie poczekać.\nW tej Pani historii urzeka mnie to, że chce Pani się dzielić swoimi przejściami.\n- Kiedy zaczęłam przez to wszystko przechodzić, to zdałam sobie sprawę jak mało o tym wiem. Często pokutuje u nas przeświadczenie, że diagnoza raka piersi to wyrok. Wydaje się nam także, że przechodzenie przez tą chorobę oznacza wyłączenie z normalnych zajęć. A tak wcale nie jest.\nPani żyje z kalendarzem w ręku.\n- Dokładnie tak. Początkowo myślałam, że teraz dużo czasu spędzę w domu, nadrobię zaległości książkowe i filmowe, a tu nic z tego.\nJednak nie wytrzymała Pani i pojechała na jacht.\n- Już w grudniu, w kilka dni po operacji pojechaliśmy do Kapsztadu na jacht, żeby spotkać się załogą. Chciałam zobaczyć się z ludźmi, którym przez swoją chorobę wywróciłam życiowe plany. Zobaczyliśmy się i poczułam dobrą energię.\nW grudniu – z rocznym opóźnieniem wypływacie bić rekord?\n- Taki jest nasz plan. 28 lipca mam ostatnie naświetlania na onkologii, a następnego dnia ruszamy już na jacht. Będą to będą na razie trzy tygodnie spokojnego żeglowania i regenerowania sił. Ale na początku października wracamy na jacht, żeby go przeprowadzić z Seszeli do Kapsztadu. To już będzie trudny rejs a dla mnie test przed wyprawą dookoła Antarktydy i planowanym biciem rekordu. Dla mnie nie jest jednak najważniejsze bicie rekordu. Istotne jest samo opłynięcie Antarktydy po jej wodach, czyli to o czym rozmawiamy i marzymy od kilku lat.\n2022-02-26, godz. 15:31 Emilia Czekała Konferansjerka i wokalistka, kobieta wielu talentów „Mój tata powtarza wielokrotnie, że jestem +bestią sceniczną+ i coś w tym jest. Wychodzę na scenę… » więcej\t 2022-02-21, godz. 17:15 Mikołaj Wojciechowski Wiolonczelista, solista orkiestry Opery Nova, laureat wielu międzynarodowych konkursów. Niedawno zagrał w nowojorskiej Carnegie Hall podczas koncertu laureatów… » więcej\t 2022-02-11, godz. 11:31 Jakub Kuszlik Pianista. Laureat IV nagrody XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Absolwent Akademii Muzycznej w Bydgoszczy w klasie fortepianu… » więcej\t 2022-02-06, godz. 11:19 Mariusz Smolij Dyrygent z bardzo ciekawą biografią. Od ponad 30 lat mieszka w Stanach Zjednoczonych. Tam prowadzi na stałe dwie orkiestry (symfoniczną i kameralną), a do… » więcej\t 2022-01-28, godz. 15:25 Kasia Moś Wokalistka. Wyrosła w muzycznej rodzinie, w której wszyscy grają. Właśnie wydała singiel ze znanym przebojem Karin Stanek „Autostop”. Niedziela, 30… » więcej\t 2022-01-21, godz. 12:22 Maciej Sikała Saksofonista, kompozytor i pedagog „Po 4 latach gry na klarnecie, a w sumie grałem 8 lat w obu szkołach - pierwszego i drugiego stopnia, kupiłem sobie pierwszy… » więcej\t 2022-01-15, godz. 21:01 Edyta Krzemień Wokalistka musicalowa, współpracująca m.in. ze Zbigniewem Preisnerem. Ostatnio występowała w Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy podczas koncertów sylwestrowych… » więcej\t 2022-01-03, godz. 08:45 Robert Mróz i Robert Mróz junior Prof. Robert Mróz jest znany nie tylko jako wokalista, ale przede wszystkim naukowiec. Jest kierownikiem II Kliniki Chorób Płuc i Gruźlicy Uniwersytetu Medycznego… » więcej\t 2022-01-03, godz. 08:23 Sebastian Gonciarz Reżyser koncertów sylwestrowo – noworocznych w Operze Nova, czyli „profesor rozrywki”. „Najważniejsza jest chyba harmonia ze światem. Może brzmi… » więcej\t 2021-12-25, godz. 10:51 Dorota Miśkiewicz Dorota Miśkiewicz i dyrektor artystyczna chóru Polskiego Radia Maria Piotrowska-Bogalecka opowiadają o płycie „Gore gwiazda Jezusowi” i świętach. Piątek… » więcej


Złota rączka Prabuty: usługi remontowe wykonane najlepiej! – Złota Rączka\nTo, jak wiele prac domowych wymaga umiejętności technicznych, a często również specjalistycznej wiedzy, staje się jasne dopiero w momencie, gdy coś się zepsuje. Złota rączka potrzebna jest także, gdy planujesz remont oraz w czasie instalacji sprzętów AGD. Prabuty – gdzie szukać zaufanej pomocy w dobrej cenie? Dokładnie tutaj! Dowiedz się, czym dokładnie zajmuje się złota rączka i dlaczego warto skorzystać właśnie z usług mojej firmy.\nZłota rączka Prabuty, Śródmieście: zakres usług\nMasz pracę do wykonania, ale nie wiesz do kogo się zwrócić? Prawdopodobnie potrzebna Ci zlota raczka! Czym zajmują się fachowcy, którzy są znani jako złota rączka? Moja firma, na terenie miasta Prabuty, oferuje takie usługi, jak:\nZakres usług mojej firmy jest naprawdę szeroki, dlatego, nawet jeśli nie jesteście pewni, czy czynności, jakich wymaga Wasz remont, nie są zbyt nietypowe, zapraszam do kontaktu. Wystarczy, że zadzwonisz, a ja dojadę do Twojego domu lub firmy bardzo szybko, jeśli jest to Prabuty. Jeśli nie Prabuty, będę jechał trochę dłużej, ale okolice również odwiedzam. Uważam, że jestem sobie w stanie poradzić z każdymi trudnościami, jakie tworzy remont. Mam naprawdę duże doświadczenie! Warto z niego skorzystać. Być może wynajem firmy pomocniczej nie jest dla Was miłą perspektywą, ponieważ podnosi to koszta całego remontu, jednak zauważcie, że wtedy na pewno zaoszczędzicie czas i nerwy! Pieniądze także, ponieważ bardzo często zdarza się tak, że podczas prac ludzie popełniają wiele błędów. Wynika to z braku umiejętności, pośpiechu, małego doświadczenia. To bardzo często generuje dodatkowe koszta, kiedy robotę trzeba wykonać od nowa. Złota rączka pozwoli Wam uniknąć wszelkich pomyłek, przez co będziecie mieć pewność, że Wasze cudowne mieszkanie w mieście Prabuty pozostanie takie na długo! To moja praca i moim obowiązkiem jest wykonać ją dobrze. Możecie być pewni, że wszelkie prace wykonam lepiej, sprawniej i na pewno szybciej od Was. Czy to nie kusząca propozycja? Szybszy koniec pracy oznacza więcej wolnego czasu dla Was!\nPrabuty, usługi, złota rączka: kiedy warto dzwonić po specjalistę?\nZłota rączka to nieoceniona pomoc, którą docenia każdy mieszkaniec miasta Prabuty. Montaż, naprawa, czy wymiana sprzętów domowych oraz inne prace, z którymi nie możemy lub nie chcemy zająć się sami, to idealne zadanie dla złotej rączki. Kiedy jednak nie warto korzystać z oferty firmy trudniącej się usługami tego typu? Otóż montaż mebli to jedno, a skomplikowany remont, czy prace polegające na wymianie instalacji elektrycznej, czy skomplikowany serwis specjalistycznych sprzętów, wymaga jednak skorzystania z pomocy konkretnego fachowca. Złota rączka, mimo niewątpliwych umiejętności, to wsparcie ogólne. Coś jak lekarz pierwszego kontaktu, który w przypadku grypy lub drobnych dolegliwości działa niczym złota rączka. Prabuty, złota stolica niejednokrotnie skłania do korzystania z usług fachowców, za sprawą dużej liczby mieszkańców i naturalnego eksplorowania domów. Mieszkańcy nie mają czasu i bardzo często również umiejętności, by wykonywać większość prac samodzielnie. Złota raczka z pewnością pomoże w większości prac, a w innych przypadkach dobrze doradzi. Moja firma to doświadczone, wyszkolony zespół, co do którego mam pewność, ponieważ jestem nim ja sam! W przypadku bardziej skomplikowanych napraw z pewnością doradzę Wam godnego uwagi fachowca. Prabuty ma wielu godnych zaufania profesjonalistów, którzy specjalizują się w jednej tylko dziedzinie. Natomiast wszelkie inne prace wykonam bardzo chętnie samodzielnie. Będziecie zadowoleni z moich usług, to mogę zagwarantować.\nZłota rączka Prabuty, Śródmieście, Bemowo\nFirma, którą prowadzę od lat, działa głównie na terenie Prabuty Śródmieście i Prabuty Bemowo. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, bym ruszył dalej. W moich możliwościach leży cała Prabuty. Usługi dostosowuję do Waszych potrzeb, od malowania domu, po zwykły montaż mebli czy karniszy. Dlaczego warto zdecydować się właśnie na mój serwis?\nZakres mojej pracy to Prabuty i okolice.\nCzy to remont, czy drobne prace, nie wahaj się ze mną kontaktować. Szczegółowe dane do kontaktu znajdziesz w zakładce na stronie. Prabuty docenia moją pracę, z moich usług korzystało dotychczas wiele firm i prywatnych osób. Dzięki gwarancji na wykonaną pracę złota rączka, którą lubię się nazywać, jest naprawdę dobrą propozycją dla każdego. Decydując się na skorzystanie z mojej oferty, nie ryzykujesz niczym. Wystarczy, że zadzwonisz, a odpowiem na wszystkie nurtujące Cię pytania. Podam wstępną wycenę i umówię się na odpowiedni dla Ciebie termin. Jeżeli nie odbieram telefonu, z pewnością jestem wtedy w trakcie pracy i oddzwonię, jak tylko będę mógł. Prabuty jest dość dużym miastem, ale nie na tyle, bym nie mógł dotrzeć do Twojej okolicy i pomóc w remoncie.\nZłota rączka, Prabuty cennik\nSzczegółowy cennik za większość usług znajdziesz w zakładce na naszej stronie. Koszt za usługę uzależniony jest od rodzaju wykonanej pracy. Ostateczna wycena zależy od tego, ile czasu musimy poświęcić na zlecenie i jakich narzędzi oraz nakładu pracy wymaga naprawa lub remont. Jak wygląda zatem przybliżony cennik za usługi złotej rączki w mieście Prabuty? Bez względu na to, czy są to usługi stolarskie, hydrauliczne czy innego rodzaju naprawy domowe, fachowcy zastrzegają sobie, że wycena jest indywidualna dla każdego problemu. Nie jestem wyjątkiem, o czym wspomniane zostało wyżej. Nie martwcie się jednak, moje ceny są uczciwe i naprawdę konkurencyjne! Możecie mi zaufać. Prowadzę skuteczne naprawy w korzystnej cenie. Do tego świadczę miłą i fachową obsługę. Prabuty może i posiada wielu fachowców, ale żaden nie jest tak dobry, jak ja!\nZłota rączka, Prabuty: ze mną remont skończy się szybciej!\nRemont wzbudza mieszane uczucia (wiem, bo często jestem towarzyszem prac remontowych). Od euforii przez oczekiwanie na wymarzony efekt, po zniecierpliwienie i niechęć, bo prace trwają długo, a bałagan zawsze jest większy, niż się spodziewaliśmy. Wynajem specjalnej ekipy remontowej to bardzo wysoki koszt, dlatego najczęściej złota rączka to wcielenie któregoś z domowników. To oszczędne rozwiązanie, ale nie ze wszystkim dacie radę sami. Nowoczesne sprzęty, jakich pełna jest cała Prabuty i wiele mieszkań, wymagają również skomplikowanej instalacji. Niedoświadczony domownik straci mnóstwo czasu i pewnie podłączy sprzęt kilka razy źle, zanim w końcu zrobi to dobrze (jeśli w ogóle). Fachowa złota rączka to profesjonalna pomoc, dlatego wszystkie prace skończą się szybciej. Ponadto złota rączka to zawsze dodatkowa para rąk do pracy, a moje umiejętności bardzo często zastępują również dwie pary rąk.\nPamiętaj, działam na terenie Prabuty i okolice! Usługi mojej firmy obejmują naprawdę szeroki zakres i z pewnością pomogę Ci nie w jednej, a w kilku pracach remontowych lub naprawczych. Dzwoń lub pisz bez wahania. Złota raczka Prabuty – jestem do Twojej dyspozycji, oferują radę i pomoc w zakresie wszelkich prac remontowych i naprawczych. Nie męcz się sam, Prabuty i tak zabiera dużo czasu, nie trać go na dodatkową pracę!


POD ZNAKIEM WIEDŹMY I WHISKY\nKażdego lata setki jachtów i żaglowców biorą udział w dorocznym święcie żeglarzy  Regatach Wielkich Żaglowców Cutty Sark. Regaty te w Polsce nazywane są Operacją Żagiel. Może to z hipokryzji, bo ich nazwa ma bezpośredni związek ze sponsorem imprezy, firmą Cutty Sark Scots Whisky.\nHistoria zlotów i regat wielkich żaglowców sięga połowy lat 50. W owym czasie flota żaglowców zmniejszała się. Groziło, że skrzydlate okręty staną się w niedalekiej przyszłości jedynie wspomnieniem. Wtedy to brytyjskiemu prawnikowi, Bernardowi Morganowi, przyszedł do głowy pomysł zgromadzenia żaglowców w jednym miejscu i zorganizowania dla nich regat. Na jesieni 1954 roku zawiązany został Międzynarodowy Komitet Regatowy, a już w lipcu 1956 roku Regaty Żaglowców stały się faktem. Rozegrano je na trasie z Torbay do Lizbony. Regaty okazały się tak dużym sukcesem, że jednorazowo zwołany Komitet postanowiono przekształcić w stałą organizację. Sformułowano i zatwierdzono zatem statut organizacji o nazwie Sail Training Association (STA). Właśnie jej powierzono organizację kolejnych regat, a miały się one odbywać co dwa lata.\nPopularność zlotów stale rosła. Pozwoliło to na zorganizowanie w roku 1964 regat przez Atlantyk, na trasie: Plymouth  Lizbona  Bermudy. Brało w nich udział 15 jednostek. Po dotarciu floty na Bermudy dołączyły do niej jeszcze inne jednostki i cała flota nie ścigając się pożeglowała do Nowego Jorku. Takie towarzyskie etapy nazwano później cruise in company.\nNa początku lat siedemdziesiątych regaty miały już taką popularność, że znaleziono dla nich stałego sponsora. Stała się nim firma Cutty Sark Scots Whisky, która do dnia dzisiejszego (z wyjątkiem roku 1979) otacza imprezę opieką.\nRok 1972 to nie tylko pierwszy rok organizacji imprezy z udziałem sponsora. To także pierwszy rok, kiedy miała miejsce wymiana załóg między żaglowcami z różnych krajów. Podobnie jak to dzieje się do dzisiaj, wyścigi rozdzielono wtedy etapem towarzyskim  cruise in company, podczas którego żaglowce nie ścigały się. Dla nas rok ten był szczególny, gdyż po raz pierwszy w imprezie wziął udział polski żaglowiec (w ogóle pierwszy żaglowiec z bloku wschodniego), wygrywając od razu regaty na trasie Solent  Skaw. Była nim Biała Fregata, czyli DAR POMORZA.\nW 1973 roku zaniechano wcześniejszej zasady organizowania regat wyłącznie w lata parzyste. Wprowadzono wówczas regaty mniejszej rangi (minor-regatta). Główne regaty (major-regatta) miały być organizowane nadal w lata parzyste, a przeplatane minor-regatta w lata nieparzyste. Przyczyniło się to do wzrostu popularności imprezy.\nW roku 1976 Amerykanie świętowali 200-lecie swojego kraju. STA postanowiła zatem wysłać flotę żaglowców do Stanów Zjednoczonych, aby uświetniła rocznicę uchwalenia Deklaracji Niepodległości. Miało to ogromne znaczenie dla przyszłości regat, gdyż po raz pierwszy w ich obsługę włączyły się amerykańskie media. Dość powiedzieć, że paradę żaglowców na rzece Hudson w Nowym Jorku oglądało około pięciu milionów osób. Kolejne lata przyniosły dalszy wzrost prestiżu i popularności imprezy. Sukces z roku 1976 uczynił z niej wydarzenie międzynarodowe, a miasta portowe zabiegające o prawo goszczenia floty żaglowców musiały oczekiwać w coraz dłuższej kolejce.\nKolejne regaty transatlantyckie zorganizowane zostały w roku 1984. Okazją była tym razem 450 rocznica podróży Jacquesa Cartiera, jednego z pierwszych nawigatorów, którzy dotarli do Kanady. Tym razem przy organizacji regat współpracowały brytyjska oraz amerykańska STA. Tę ostatnią założył kapitan i właściciel niewielkiej brygantyny BLACK PEARL, który w roku 1972 przepłynął na niej Atlantyk, by wziąć udział w regatach. Tak bardzo zafascynowały go cele i ideały STA, że po powrocie do kraju założył jej amerykański odpowiednik.\nRegaty transatlantyckie, choć świetnie zorganizowane, zapisały tragiczną kartę w dziejach STA. Otóż po wyjściu z Bermudów flota znalazła się w strefie bardzo silnych, nieprzewidzianych wiatrów. Biały szkwał uderzył w bok angielskiego żaglowca MARQUES, kładąc go na burcie i zatapiając w ciągu dwóch minut. Zginęło wówczas 19 członków jego załogi. Chwałą okrył się wtedy nasz ZAWISZA CZARNY, przeprowadzając odważną, wręcz brawurową akcję ratunkową w bardzo ciężkich warunkach pogodowych. Po podjęciu rozbitków na pokład, ZAWISZA pozostał w rejonie katastrofy. Mimo bardzo silnego wiatru i wysokiego stanu morza poszukiwał innych jej ofiar. Na Bermudach  dokąd żaglowiec zawinął  jego załogę witano jak bohaterów. Ponadto załoga ZAWISZY otrzymała za tę akcję nagrodę Fair Play Komitetu Olimpijskiego.\nRok 1985 z założenia był rokiem mniejszych regat, jednak do udziału w nich zgłosiła się rekordowa liczba 114 jednostek. Siłą rzeczy zaniechano więc podziału i począwszy od roku 1989 najważniejsze trofea regatowe przyznawane są corocznie. Wreszcie sława regat dotarła na antypody.\nW 1988 Australia obchodziła 200-lecie osadnictwa. Z tej okazji Australijczycy postanowili przeprowadzić własną Operację Żagiel. Zwrócili się zatem do STA o pomoc w zaplanowaniu i przygotowaniu imprezy. Wiele jednostek europejskich pożeglowało więc dookoła świata, aby uświetnić australijskie święto. Ci, którzy nie mogli płynąć na antypody, spotkali się na Bałtyku. Warto tutaj wspomnieć, że do tego czasu STA dysponowała już metodą określania wartości współczynników wyrównawczych jednostek startujących w regatach.\nW roku 1992, z okazji 500 rocznicy odkrycia Ameryki przez Kolumba, zorganizowano kolejne regaty transatlantyckie  Regaty Kolumba. Żaglowce gościły podczas tych regat w Kadyksie, Puerto Rico, Nowym Jorku, Bostonie i Liverpoolu. Dla jednostek, które nie chciały pokonywać oceanu, zorganizowano regaty na Bałtyku. Żaglowce odwiedziły wtedy ponownie Polskę (po raz pierwszy flota zawinęła do Gdyni w 1974 roku) i Estonię. Kolejne regaty transatlantyckie odbędą się w roku 2000, dla uczczenia wejścia w trzecie tysiąclecie. Impreza o nazwie Tall Ships 2000 rozpocznie się w połowie kwietnia 2000 roku, a zakończy w końcu sierpnia. Dla jednostek, które nie będą mogły pozwolić sobie na długi rejs przez Atlantyk, zorganizowana zostanie mniejsza impreza na Bałtyku, podczas której żaglowce odwiedzą również Gdańsk.\nNie trzeba być dużym, żeby być wielkim\nDługość jednostki zgłaszanej do regat, mierzona po linii wodnej, musi być większa niż 30 stóp (ok. 10 m). Co prawda to minimum nijak nie przystaje do wizerunku wielkiego żaglowca, jednak jak mówili Australijczycy w 1988 roku, nie trzeba być dużym, żeby być wielkim. Zatem flota biorąca udział w regatach składa się również z jachtów i mniejszych jednostek.\nBiorące udział w Regatach Cutty Sark jachty dzieli się na trzy klasy: A, B, C. W klasie A mieszczą się największe żaglowce rejowe (na przykład KRUZENSZTERN, EAGLE, DAR MŁODZIEŻY). Klasa B to żaglowce średniej wielkości z załogami liczącymi 25-50 osób (np. SIR WINSTON CHURCHILL, POGORIA, GLADAN). Pozostałe, mniejsze jednostki, zaliczane są do klasy C, która z kolei dzieli się na trzy podgrupy, z których jedna to jednostki nowoczesne, stawiające spinakery, np. polskie TORNADO i NAUTICUS. Ten ostatni w swojej grupie wygrał Regaty Cutty Sark w roku 1998.\nPrzyjęte w STA zasady obliczania wartości regatowej startujących jednostek, dają wszystkim równe szanse na zwycięstwo. Dzięki temu stare jednostki, np. gaflowe, mogą stawać w szranki z nowoczesnymi jachtami regatowymi, a o końcowym wyniku decyduje jedynie praca załogi. System oparty jest na wzorze matematycznym, do którego podstawia się dane, odpowiadające głównym parametrom jednostki. Służy on do obliczenia właściwego dla danej jednostki współczynnika korekcji czasu  TFC (Time Correction Factor). Współczynnik ten mnożony jest przez czas rzeczywisty, w jakim jednostka przebyła trasę. W ten sposób uzyskuje się czas tzw. skorygowany, który jest dopiero podstawą do określenia miejsca jachtu w regatach. Nawet więc najwolniejsza jednostka może wygrać w czasie skorygowanym z nowoczesną maszyną regatową. Przyjęcie tej formuły okazało się bardzo dobrym posunięciem, gdyż umożliwiło sprawiedliwą walkę regatową nawet bardzo różniącym się od siebie jednostkom.\nZasada określania tras Regat Cutty Sark została wprowadzona w latach osiemdziesiątych i obowiązuje do dziś. Układa się ona w pewien cykl: po regatach bałtyckich impreza przenosi się w roku następnym na Morze Północne, a stamtąd w kolejnym roku na Zatokę Biskajską. W to wplatają się jeszcze regaty transatlantyckie, lub inne  rozgrywane na skądinąd ciekawych akwenach, a także cykliczne, jak na przykład odbywająca się co pięć lat Sail Amsterdam.\nMiejsca przyszłych regat wyłaniane są 4 lata naprzód, podczas Międzynarodowej Konferencji STA. Porty ubiegające się o możliwość goszczenia floty muszą dysponować odpowiednim miejscem do zacumowania statków, a także infrastrukturą, niezbędną do obsługi statków i ich załóg. Ponadto muszą przedstawić odpowiednio atrakcyjny i interesujący program dla załóg.\nMiędzynarodowy Komitet Regatowy podejmuje decyzje opierając się na sugestiach kapitanów i armatorów. Głos w wyborze portu ma także sponsor  Cutty Sark Scots Whisky. W procedurze przetargowej to często małe miasta mogą liczyć na powodzenie w konkurencji z miastami dużymi. Łatwiej im bowiem wykazać, że impreza przez nie organizowana nie będzie zbyt skomercjalizowana.\nDla żaglowców i jachtów biorących udział w imprezie przewidziano wiele nagród. Najważniejszą z nich jest Trofeum Cutty Sark, które jest darem ufundowanym przez sponsora regat. Jest to replika klipra CUTTY SARK, wykonana ze srebra. Przyznawana jest jednostce, która zdaniem kapitanów i załóg najbardziej przysłużyła się morskiej solidarności i przyjaźni między startującymi. Każdy kapitan, po zasięgnięciu opinii swojej załogi, oddaje głos na jedną tylko jednostkę. Aby otrzymać Trofeum Cutty Sark, żaglowiec i załoga muszą dokonać czegoś wielkiego lub zapisać się w jakiś szczególny sposób w pamięci. Na przykład w roku 1974 Trofeum otrzymał radziecki KRUZENSZTERN, którego przybycie po raz pierwszy na regaty oznaczało przełamanie barier politycznych. Dwa lata później dostał je belgijski ZENOBE GRAMME w uznaniu za to, że ponad 800 mil holował dwie inne jednostki, którym kończyła się żywność i woda.\nInną bardzo interesującą nagrodą regat jest Trofeum Boston Teapot  bostońska filiżanka do herbaty, kopia srebrnej filiżanki do herbaty, powszechnie używanej w Bostonie w latach siedemdziesiątych XVIII wieku. Trofeum to przyznawane jest od 1964 roku. Fundatorom nagrody chodziło o nawiązanie do wydarzenia z roku 1773, które do historii przeszło pod ironiczną nazwą Bostońskie Przyjęcie Herbaciane (Tea Party), kiedy to przebrani za Indian Amerykanie wtargnęli na brytyjskie statki i wyrzucili do morza ich ładunek herbaty. Był to protest przeciwko brytyjskiej polityce kolonialnej i zapowiedź wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Trofeum Boston Teapot otrzymuje szkolny statek żaglowy, który w danym roku zanotuje największy przebieg w czasie 124 godzin (sic!) nieprzerwanego pływania, dowolnie wybranych z jego rejsów.\nO Trofeum Ince może walczyć każdy statek szkolny, którego długość mieści się w granicach 11-30,5 m. i który spełnia wymagania żeglugowe regatowe określone w przepisach STA. Jest ono przyznawane jednostce, która w danym roku w czasie dowolnie wybranych 36 godzin p rzepłynęła największą odległość skorygowaną. Oblicza się ją dzieląc rzeczywistą odległość przez współczynnik korekcji czasu  TCF.\nŻaglowiec klasy A, który wygrywa regaty w swojej klasie w czasie skorygowanym, otrzymuje Trofeum Cape Horn. Jest to autentyczny kawałek skały z Przylądka Horn. Startujące w regatach jednostki mogą liczyć na otrzymanie  oprócz tych najważniejszych trofeów  wielu innych nagród, m. in. za ratowanie życia na morzu (Medalion pamiątkowy Crowthera) czy za napotkanie na trasie regat największych przeciwności losu (Patera pamiątkowa Reitha).\nW tym roku Regaty Cutty Sark rozgrywane są na trasie wokół Wielkiej Brytanii, a cała impreza potrwa miesiąc. Rozpoczyna się we Francji, w Saint-Malo 10 lipca. Pierwszy etap regat prowadzi do Greenock w Szkocji. Po trzydniowym postoju statki wyruszają na etap towarzyski, cruise in company, na Szetlandy, do Lerwick na największej wyspie archipelagu  Mainland. 12 sierpnia wystartuje etap regatowy, którego meta wyznaczona została w Aalborgu, w Danii. Tam też, 21 sierpnia, zakończą się tegoroczne Regaty Cutty Sark.\nFot. Janka Bielak\nSponsor niezupełnie niepoetyczny\nFirma Cutty Sark Scots Whisky jest producentem szkockiej whisky. Wzięła swoją nazwę od legendarnej trzymasztowej fregaty CUTTY SARK, zbudowanej w 1869 roku. Statek ten był jednym z najszybszych żaglowców końca XIX wieku. Jest jedynym zachowanym do dziś kliprem herbacianym. Stoi w suchym doku w Greenwich jako statek-muzeum. W roku 1923 zajmująca się handlem winem i spirytualiami firma Berry Bros & Rudd planowała przeprowadzenie kampanii reklamowej swojego nowego produktu  przeznaczonej na eksport whisky. Do współpracy zwerbowano znanego plastyka, który zaproponował nazwę Cutty Sark i narysował sylwetkę klipra pod pełnymi żaglami, będącą do dzisiaj znakiem firmowym tego trunku.\nZ kolei kliper swoje imię zawdzięczał wiedźmie z poematu Tam O'Shanter, napisanego w 1790 roku przez Roberta Burnsa. Jest to bezspornie niesamowita historia farmera Tama, który pewnej ciemnej nocy wracając konno do domu natknął się na sabat czarownic. Jedna z nich zwróciła uwagę Tama. Była to nader powabna młoda kobieta ubrana jedynie w cutty sark, co w języku staroszkockim oznacza krótką koszulkę. Spostrzegłszy obserwującego ją Tama, wiedźma rzuciła się za nim w pogoń. Nie mogąc go pochwycić, uczepiła się ogona jego konia. Jako że wiedźmy nie mogą przekraczać płynącej wody, Tam uratował życie rzucając się do rzeki. Tyle poemat. Słynny CUTTY SARK łączyła z jego imienniczką piękna sylwetka, a dzieliło upodobanie do wody. Kliper dokonał wielu rekordowo szybkich przejść na szlaku herbacianym, a później wełnianym. Galionem statku jest oczywiście figura wspomnianej wiedźmy. Po każdym udanym rejsie załoga wkładała w jej ręce kawałek liny  symbol końskiego ogona.


Dzisiaj jest 30 lis 2021, o 06:35\nIMG_20170507_232001_298.JPG (59.83 KiB) Przejrzano 6685 razy\nRejestracja: 20 cze 2020, o 11:44\nPost autor: pakisia » 20 sie 2020, o 22:12\nu nas dwa psiaki i papuga\nPost autor: janska » 10 wrz 2020, o 11:35\nPost autor: ImaSumak » 31 paź 2021, o 23:52\nPostanowiłam odświerzyć temat. Fajnie byłoby czytać o Waszych zwierzętach, tym bardziej, że w innym wątku ten temat został poruszony. Ja z chęcią poczytam jak Wam idzie, a i mozemy się wymieniać doświadczeniami.\nU nas ta mała bestia, ktora się pojawiła i zadomowiła, nie przestaje nas zaskakiwać. Wiedziałam, że to duże wyzwanie, ale takich mialysmy już kilka. Natomiast w tym przypadku jestem zaskoczona.\nInteligencja powalająca, głupota absolutna- szczeniak, szybkość przyswajania wiedzy w skali od 1 do 2:\n200. Nie przebrana energia eksplodująca agresją i kompletnym amokiem. Bezkompromisowy upór, pamięć: absolutna. Calkowite zawłaszczenie człowieka.\nMgliście zaczynam sobie wyobrażać wychowanie wilczaka czechosłowackiego. Innych mieszanek z wilkiem nawet nie próbuję... Tym bardziej teraz ta wloska będzie rozbudzać moją wyobraźnię.\nWyjasniłam mu wczoraj zasady jedzenia orzechów:\nNie należy się na nie rzucać. Ja je otwieram, i kazdy z nas naprzemiennie dostaje obranego. Maly szybko załapał zasady i z uwagą pilnował, by zasady były przestrzegane. Widok- fantastyczny! Wszystkie moje psy zawsze tego uczyłam.\nDzisiaj zrobiłam sobie śniadanie, usiadlam przy stole i nie zwróciam uwagi, że René nadal gra w naszę grę. Po drugim kęsie kanapki rzucił się na mnie z wrzaskiem, zaczął gryźć i próbował mi ją ukraść.\nMusimy teraz popracować nad relatywizmem.\nDobrej zabawy Halloweenowej!\nhttps://drive.google.com/file/d/1U6cJqR ... p=drivesdk\nPost autor: AnnaArendt » 1 lis 2021, o 07:40\nMówią że jak zdolne to zdolne do wszystkiego\nMy mamy dwa psiaki (oba ze schronu, oba potłuczone psychicznie). Dwie kawie domowe - jeden wyrwany wężowi z miski a drugi dla towarzystwa (kupowany planowo) i gekona orzesionego. Kot zmarł dwa lata temu i nie jestem jeszcze gotowa na kolejnego. Synek mamusi.\nDodatkowo 12latka - może nie powinna być wymianiana w grupie "pet" ale jakby nie było jest ludzka częścią stada. No i my dwie.\nPost autor: ImaSumak » 1 lis 2021, o 18:14\nOkazało się, że link haloweenowy, który zamieściłam powyżej nie działa. Zamieszczam więc zdjęcie z wczorajszego przebrania.\nHalloween25.jpg (47.78 KiB) Przejrzano 500 razy\nPost autor: ImaSumak » 1 lis 2021, o 18:20\n1 lis 2021, o 07:40\nA propos zwierząt uratowanych z paszczy węża, to koleżanka opowiadała mi, że adoptowała ze schroniska najbrzydszego pieska specjalnie, gdyż była pewna, że go nikt nie zabierze. Zresztą on w tym schronisku spędził już wieki.\nZaraz potem przyszła do niej do domu pani ze schroniska żeby sprawdzić, czy nie ma węża w domu. Byłyśmy zszokowane informacją, że istnieją ludzie, którzy adoptują ze schroniska zwierzęta tylko po to, by nimi karmić węże w domu...\nPost autor: AnnaArendt » 1 lis 2021, o 21:22\n1 lis 2021, o 18:20\nNo, trochę szok...\nPost autor: ImaSumak » 20 lis 2021, o 20:56\nTo już praktycznie pewne, że jeździectwo w pięcioboju olimpijskim zostanie zamienione jazdą na rowerze.\nCieszy mnie ta informacja. To zdumiewające, jak często zawodnicy egoistycznie obwiniali konie za własne niepowodzenia w zawodach. Dzięki temu rywalizacja będzie o wiele bardziej uczciwa - rowery są bardziej do siebie podobne niż konie i nie mają uczuć, które można zranić.\nhttps://www.theguardian.com/sport/2021/ ... ic-turmoil\nPost autor: AnnaArendt » 21 lis 2021, o 00:30\n20 lis 2021, o 20:56\nWspaniała wiadomość! Szkoda ze okupiona takimi wydarzeniami. Ale nadal: wspaniale!\nPost autor: gimmeeverything » 21 lis 2021, o 21:48


Biznes przyszłości: dokąd zmierza przemysł motoryzacyjny? ‹ Connected Life Magazine\nConnected Cars / 24 marca 2016\nCzy niebawem będziemy bardziej uzależnieni od producentów aut? Czy wraz z pojazdem otoczą nas kompleksowym pakietem usług, który znacząco ułatwi codzienne obowiązki w domu i w pracy? Cyfrowa rewolucja obejmie wiele pokoleń: nas samych, nasze dzieci i nasze wnuki.\nKiedyś było prościej. To hasło słyszymy coraz częściej nie tylko w rozmowach przy domowym stole, ale także podczas korporacyjnych zebrań. Za przykład podawany jest przemysł motoryzacyjny. Jeszcze kilka dekad temu wizje przyszłości kreślone przez producentów samochodów były dość zbieżne. Skupiano się wyłącznie na autach. Miały mieć odporność czołgu, finezję na miarę najlepszych kreatorów mody, poziom bezpieczeństwa jak w Air Force One, spalać tyle co nic i posiadać bliżej niesprecyzowany superzaawansowany napęd pod maską. Czy coś się spełniło? Sporo, ale nie wszystko.\nPrzez lata jednak wiele się zmieniło, czego najlepszych dowodem są szumne konferencje wielu producentów aut. Jedną z najnowszych zorganizowało BMW, którego przedstawiciele zaprezentowali swoją wizję przyszłości. Jakże odmienną od tego, co słyszeliśmy od wielu firm jeszcze kilka lat temu.\nKluczowe przesłanie: samochód wciąż jest ważny. Ale równie istotne są rozwiązania, usługi i systemy, z którymi starsze pokolenia nie łączyłyby producentów aut. Zgodnie z prognozą IBM „konkurencja nadchodzi spoza branży”, świat przemysłu motoryzacyjnego wkracza na zupełnie nowe obszary. Szefowie BMW z pełną powagą mówią o potrzebie dalszej cyfryzacji i wspieraniu mobilności klientów. Klaus Fröhlich, członek zarządu BMW odpowiedzialny za rozwój mówi: „Nasze technologie nauczą się wyprzedzać potrzeby naszych klientów. Przekształcając dane w inteligencję, poprawimy jakość życia w mobilnym świecie”.\nFröhlich wymienia nowe funkcjonalności spersonalizowanego asystenta kierowcy, którego zadaniem staje się dostarczenie wszelkich informacji związanych z jego potrzebami mobilnościowymi. W ramach usług connected łatwiej znajdziemy parking, dowiemy się o utrudnieniach, zapłacimy za kluczowe usługi, wznowimy polisę ubezpieczeniową, zamówimy ważne produkty do domu i biura, doładujemy akumulatory, otrzymamy przypomnienie o ważnym spotkaniu czy odebraniu dzieci z przedszkola, a także zarezerwujemy miejsce na ważny event. Ale to dopiero początek. Lista potencjalnych życzeń może być dłuższa. Podobnie jak oferta usług.\nProducent samochodu staje się tym samym dostawcą nie tylko pojazdu, ale także całej platformy rozwiązań, które mają ułatwić życie. I to wszędzie, gdzie się znajdujemy: w domu, w pracy czy na wakacjach. Pojęcie dostawca oznacza przy tym integratora, ale nie twórcę. Jednym z potencjalnych partnerów mogą być nowoczesne inteligentne miasta zapewniające szerokie spektrum systemów, aplikacji oraz danych. A zważywszy na to, że doświadczenia ze wzajemnej współpracy już zebrano (m.in. w ramach programów carsharingu oraz systemów ładowania modeli elektrycznych), to tym łatwiej będzie rozwijać kolejne projekty.\nKluczowym zadaniem staje się przewidywanie przyszłych potrzeb i oczekiwań nie tylko ściśle związanych z eksploatacją auta. Stąd nie dziwi, że BMW chwali się programem współpracy z obiecującymi startupami. To w nich widzi potencjał na kreślenie bardziej rzeczywistych wizji tego, co może się wydarzyć nie tylko jutro czy pojutrze. Ale także znacznie później.\nCzy to oznacza prawdziwą rewolucję? I przemiany, które obecnie nie mieszczą nam się w głowie? Na miarę tego, co zrobił iPhone na skostniałym rynku telefonów, UBI w branży ubezpieczeń czy Uber w usługach przewozu osób? Możliwe. Niemcy jednak uspokajają, i twierdzą, że choć „nowe technologie i usługi cyfrowe zmienią dzisiejsze gałęzie biznesowe, to długie i kosztowne cykle inwestycyjne branży oraz długa żywotność jej produktów sprawiają jednak, że taka zmiana nie nastąpi gwałtownie”. Złośliwi mogą skomentować, że prędzej czy później w domu pojawi się pralka, telewizor, system alarmowy, zabawki, klimatyzacja, telefon, platforma telewizyjna i wiele różnych gadżetów, które będą nosiły logo BMW. Jedno nie ulega wątpliwości: z pewnością będziemy bardziej związani i uzależnieni od wytwórcy auta niż obecnie.\nPrzed nami kolejne technologiczne ewolucje konstrukcji nadwozia, napędu, zawieszenia i innych elementów aut, które dla przeciętnego Kowalskiego, Smitha czy Krugera będą niemal jak voodoo. I choć są istotne, to warto zwrócić uwagę na jeszcze dwa aspekty strategii firmy: plany związane z ludźmi i finansami.\n„W cyfrowym świecie musimy działać szybko i musimy podejmować ryzyko” – mówi Harald Krüger. „Możliwe to jest wtedy, kiedy możemy zaufać ocenom i decyzjom naszych pracowników. Dzięki temu pozornie miękki czynnik zyskuje twardą ekonomiczną wartość dla naszego przedsiębiorstwa” – dodaje. Oby to nie było pustą deklaracją w świecie, w którym tani pracownik jest bardzo pożądany. A najlepsza (czyli najtańsza) siła robocza jest w Azji oraz w masie imigrantów napływających do Europy.\nOczywiście o monetyzacji nie sposób zapomnieć. O rewolucję trudno bez odpowiedniego fundamentu finansowego. Niemcy zatem twardo bronią utrzymania właściwej marży EBIT (8-10 proc.) oraz stopy zwrotu z kapitału własnego RoE (18 proc.). „Strategia i rentowność to dla nas dwie nierozerwalne rzeczy” – mówi dyrektor finansowy Friedrich Eichiner. I podkreśla: „Nasza finansowa siła dzisiaj jest fundamentem sukcesu na przyszłość”. Trudno się nie zgodzić. W końcu nawet najbardziej śmiałe wizje i pomysły są warte tyle, ile możliwości wdrożenia ich w życie.\nPrzygotuj się na konkurencję, która nadejdzie spoza branży 18 December 2015