SPIS TREŚCI. Istota planowania strategicznego Mariusz Barczak - PDF\nSPIS TREŚCI. Istota planowania strategicznego Mariusz Barczak\nDownload "SPIS TREŚCI. Istota planowania strategicznego Mariusz Barczak"\n2 SPIS TREŚCI Istota planowania strategicznego Mariusz Barczak Społeczna Odpowiedzialność Biznesu jako płaszczyzna do budowy partnerstw prywatno-społecznych Magdalena Waloch Kiedy założyć działalność gospodarczą? działalność nieodpłatna i odpłatna a działalność gospodarcza organizacji pozarządowych Magdalena Salik Długotrwałe bezrobocie a ekonomia społeczna Agnieszka Szulc Pomoc Publiczna a funkcjonowanie organizacji pozarządowych - wyłączenia blokowe Paweł Biały Polityka rachunkowości w organizacjach pozarządowych - zasady tworzenia i funkcjonowania Magdalena Salik Promocja ekonomii społecznej jak skutecznie promować idee oraz konkretne podmioty Ekonomii Społecznej? Magdalena Waloch Trójbiegunowość Et-struct a ekonomia społeczna albo od dwóch trójkątów do diamentu Agnieszka Jeran Fundraising podstawy dla początkujących Mariusz Barczak Program Operacyjny RYBY dla sektora społecznego Paweł Biały Przedsiębiorczość i społeczność Agnieszka Szulc\n3 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 3 Istota planowania strategicznego Podmioty ekonomii społecznej chcąc konkurować w gospodarce wolnorynkowej nie mogą unikać tworzenia strategii będących szkieletem działalności długoterminowej każdej organizacji. Jeśli konkurowanie w wybranych jednostkach ekonomii społecznej jest zbędne, tworzenie planu strategicznego może okazać się niezbędne dla zachowania spójności w prowadzonej działalności. Planowanie jest tutaj pierwszą i zarazem najważniejszą funkcją kierowniczą, którą musi wykonywać organizacja. Planowanie to działalność szeroko upowszechniona. Stosują ją w swej działalności wszystkie organizacje, nie ma jednak dwóch organizacji, które by to robiły w identyczny sposób. Poniżej przedstawiony rysunek (rys. 1), daje ogólny obraz procesu planowania, do jakiego organizacje próbują dążyć. Planowanie odbywa się w kontekście określonego otoczenia i zrozumienie jego jest pierwszym krokiem w tworzeniu planów. Opierając się na zrozumieniu otoczenia menedżerowie muszą ustalić, co jest misją organizacji. Z misji wypływają równolegle strumienie celów strategicznych i planów. Strategiczne cele i plany są podstawą dla opracowania planów taktycznych. Natomiast cele i plany taktyczne kształtują cele operacyjne. Na koniec cele i plany każdego szczebla mogą być również wykorzystywane jako podstawa przyszłej działalności na wszystkich szczeblach (Griffin 1999). Zadaniem planowania jest określenie i zbudowanie sytemu planów cząstkowych wyrażonych wartościowo po stronie wydatków i (lub) wpływów. W ramach tych planów w formie pisemnej ustala się wyznaczone cele oraz działanie i środki niezbędne do ich realizacji. Podstawą planowania są istniejące zasoby oraz przewidywane w nich zmiany. Cechy charakterystyczne planowania to (Vollmuth 1993): - celowość System planowania jest uzależniony od obowiązującej w danym czasie hierarchii celów, poprzez takie działanie można aktywnie kształtować zarządzanie organizacją. - sposób kształtowania Rzeczowe, logiczne i czasowe następstwo wykonania planowanych zadań czyli racjonalny sposób postępowania. - nastawienie na przyszłość Rozpoznawanie i podejmowanie działań koniecznych dla wykorzystania przyszłych szans lub uniknięcia potencjalnych niebezpieczeństw. - tok postępowania Ta cecha odwołuje się do zmiennej współzależności planów cząstkowych, które narzucają istnienie stałego sprzężenia zwrotnego. - operacyjne (operatywne) definiuje wytyczne planu strategicznego w formie liczb, nadając zbiorowy realny wymiar; - plan taktyczny plan skierowany na osiągnięcie celów taktycznych, opracowany dla realizacji elementów planu strategicznego; - plan długookresowy plan obejmujący okres wieloletni, być może nawet okres kilku dziesięcioleci; najczęściej stosowane plany długookresowe to pięcioletnie lub dłuższe; - plan średniookresowy plan obejmujący okres od roku do pięciu lat; - plan krótkookresowy plan obejmujący okres jednoroczny lub krótszy; - plan działania służy do uruchomienia innego planu; - plan realizacji opracowany w celu zareagowania na nieprzewidziane okoliczności. Jednym ze szczególnych rodzajów planowania jest planowanie strategiczne, którego określają następujące cechy (Stabryła 2000): 1. Jest podejściem kompleksowym, które łączy proces decyzyjny, odniesiony do zadań kluczowych firmy, z analityczno projekcyjnym wymiarem funkcji planowania; 2. Szeroki zakres planowania strategicznego obejmuje: a) programowanie strategiczne: - strategie podstawowe - strategie dziedzin gospodarowania - strategie funkcjonalne b) opracowanie planów biznesowych 3. Konkretyzuje i uściśla cele firmy; 4. Powinno się wyróżniać kreatywnością, innowacyjnością i adaptacyjnością; 5. Reprezentuje orientację na zewnątrz, poprzez spełnianie potrzeb i oczekiwań nabywców (społeczeństwa), jak przez pozycję przedsiębiorstwa w otoczeniu konkurencyjnym; 6. Jest na ogół planowaniem długoterminowym; 7. Jest elementem koordynującym programy i plany funkcjonalne. Planowanie strategiczne w podmiotach ekonomii społecznej nie jest więc zadaniem jednorazowym, które można zrealizować mobilizując siły i środki do wykonania określonego przedsięwzięcia. To proces, wymagający korygowania i aktualizowania. W rezultacie nigdy nie kończy się, ulega modyfikacjom. Jest to związane z koniecznością dostosowań strategii do zmieniających się warunków zewnętrznych i wewnętrznych. Zmiany dokumentów strategicznych nie powinny być zatem rozumiane w kategoriach błędów, lecz traktowane jako nieodzowne elementy tego procesu. Literatura Griffin R. W., Podstawy Zarządzania Organizacjami, PWN, Warszawa 1999, str Stabryła A., Zarządzanie strategiczne w teorii i praktyce firmy, PWN, Warszawa Kraków 2000, str Strategor, Zarządzanie firmą strategie, struktury, decyzje, tożsamość, PWE, Warszawa 1999, str Mariusz Barczak Biorąc pod uwagę hierarchizację celów oraz horyzont czasowy wyróżniamy następujące rodzaje planowania (Strategor 1999): - strategiczne określa wizję przedsiębiorstwa i sformułowanie misji będącej fundamentem jego funkcjonowania; Rys. 1. Proces planowania Źródło: R. W. Griffin, Podstawy zarządzania organizacjami, PWN, Warszawa 1999, str. 200.\n4 4 KUJAWSKO - PAŁUCKIE CENTRUM EKONOMII SPOŁECZNEJ Społeczna Odpowiedzialność Biznesu jako płaszczyzna do budowy partnerstw prywatno-społecznych Zroku na rok coraz większą karierę odnotowuje Społeczna Odpowiedzialność Biznesu z ang. Corporate Social Responsibility w skrócie CSR. Pomimo coraz większej popularności medialnej terminu CSR, niewiele osób posiada świadomość czym w praktyce jest podejmowanie działań społecznie odpowiedzialnych przez sektor prywatny. Zapewne dlatego, że w Polsce obecnie długoterminowe strategie Społecznej Odpowiedzialności podejmują głównie międzynarodowe korporacje mające przedstawicielstwa w naszym kraju prowadząc działania CSR równolegle do działań marketingowych oraz Public Relations. Definicji Społecznej Odpowiedzialności Biznesu jest bardzo dużo jednak w skrócie można je opisać jako odpowiedzialność przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo. Niniejsza definicja Komisji Europejskiej została uwzględniona w nowej strategii realizacji i upowszechniania koncepcji społecznej odpowiedzialności biznesu na lata Najczęściej wykorzystywanymi narzędziami CSR przez przedsiębiorstwa są: 1. Kampanie społeczne, których celem jest zmiana postaw lub zachowań grupy odbiorców do których są kierowane. 2. Marketing Zaangażowany Społecznie z ang. Cause Related Marketing, łączący tradycyjny marketing z potrzebami społecznymi szerokiego grona interesariuszy firm. 3. Programy etyczne dla pracowników integrujące pracowników firmy wokół wspólnych wartości. 4. Nadzór korporacyjny jako zespół mechanizmów stosowanych do kontroli i koordynacji różnych i mających własne interesy udziałowców, którzy współpracują z kadrą zarządzającą w celu poprawy efektywności wspólnie zaprojektowanych zadań. 5. Eko-oznakowanie polegające na umieszczaniu na opakowaniach lub etykietach produktów, dodatkowych informacji dotyczących ekologicznej lub społecznej odpowiedzialności firmy. 6. Inwestycje społecznie odpowiedzialne, uwzględniane przez analityków giełdowych w analizie przedsiębiorstwa, mające coraz większy wpływ na rynkową wartość akcji 1. Powyższe narzędzia CSR stanowią doskonałą płaszczyznę do nawiązania długotrwałej współpracy firm na zasadzie wygrany-wygrany z podmiotami ekonomii społecznej. W dzisiejszych czasach wysokiego poziomu konkurencji na rynku, firmy by sprzedać swoje produkty i usługi muszą ustawicznie poszerzać wachlarz argumentów, przekonujących konsumentów do swych marek. Na rynku mają szanse na uzyskanie przewagi konkurencyjnej te firmy, które skutecznie nawiążą dialog z szerokim gronem odbiorców. 1 Sektor społeczny, w tym podmioty ekonomii społecznej, opierają swą działalność na ograniczaniu problemów występujących w społeczeństwie, między innymi. takich jak: aktywność sportowa dzieci i młodzieży, wykluczenie społeczne, dostęp do edukacji czy kultury etc. Natomiast sektor prywatny dąży w swym działaniu do sprzedaży oraz zaspokajania potrzeb klientów. Taki model znamy jeszcze z kotlerowskiej wizji zarządzania z lat 90-tych, w których globalizacja oraz komunikacja nie była tak rozwinięta jak jest dzisiaj. Wraz z nastaniem ery nowych technologii komunikacyjnych, sektor prywatny, począwszy od dużych korporacji dołączył do duetu sprzedaży produktów i usług oraz zaspokajania potrzeb, wartości jakimi dane przedsiębiorstwo w ramach swojej obecności na rynku się kieruje. Wartości bowiem, jak się w praktyce okazało, mogą być języczkiem uwagi w prowadzonej grze rynkowej. Wartości to między innymi odpowiedzialność za środowisko lokalne, w którym dany przedsiębiorca funkcjonuje. Jednak by wartościami stojącymi za danym przedsiębiorcą można było posługiwać się w budowie przewagi konkurencyjnej, firmy coraz częściej współpracują z wiarygodnymi partnerami społecznymi, znającymi od podszewki problemy trapiące różne lokalne społeczności. Na tej bazie mogą powstać duże i małe kampanie społeczne opierające swój przekaz na ważnym problemie społecznym, w którego rozwiązanie jest zaangażowana konkretna marka. Idąc dalej od niedawna głównie za pośrednictwem portali społecznościowych możemy być świadkami prowadzenia kampanii społecznych w ramach partnerstwa prywatno - społecznego np. edukacyjnych i sprzedających produkt w jednym. Społeczna Odpowiedzialność Biznesu to nie tylko działania zarezerwowane dla ogólnopolskich podmiotów ekonomii społecznej oraz dużych firm. Jest to płaszczyzna do kreowania wspólnych przedsięwzięć w skali mikro, w której partner społeczny może stanowić znakomite źródło informacji o lokalnej społeczności. Natomiast przedsiębiorca ma możliwość wesprzeć przedsięwzięcia realizowane w ramach PES. W tym miejscu należy podkreślić, że dla mikro i małych przedsiębiorców wykorzystanie Marketingu Społecznie Zaangażowanego stanowi mniej kosztowną alternatywę kreowania marki i promocji własnej oferty. Przy okazji działając odpowiedzialnie społecznie na zasadzie finansowania i współorganizacji programów PES reaguje na istotny problem społeczny z perspektywy gminy, powiatu czy regionu. Dlaczego wchodzimy w erę Społecznie Odpowiedzialnego Biznesu? Charles Darwin już w XIX wieku stwierdził, że przetrwa gatunek, który najlepiej przystosuje się do zachodzących zmian obecnie dostrzegalne zjawisko jakim jest wdrażanie CSR można określić jako odpowiedź na nowe potrzeby i postawy konsumentów 2. Konsumenci i klienci w dobie internetu posiadają bardzo szybki dostęp do informacji. Każdy może w mgnieniu oka sprawdzić wiarygodność danej marki, politykę firmy czy też opinie o danym produkcie. Proporcjonalnie z roku na rok rośnie świadomość konsumencka, choć w tym aspekcie znacznie odbiegamy od zachodnich krajów europejskich bowiem starsze pokolenie Polaków nie radzi sobie z percepcją zachodzących procesów gospodarczych. Coraz więcej osób przed dokonaniem decyzji o wyborze danego produktu oprócz ceny kieruje się również innymi czynnikami. Obecnie największą grupę odbiorców produktów i usług stanowią konsumenci zaspokajający potrzeby pierwszego rzędu z piramidy Maslowa. Jednak spora grupa to osoby dla których etyka, ekologia, odpowiedzialny łańcuch dostaw są determinantami dokonywanych wyborów rynkowych. Doświadczenia firm prowadzących długotrwałe działania CSR wskazują, że dzięki nim wzrosła lojalność konsumentów i klientów w stosunku do ich przedsiębiorstw. W przypadku PES w tym organizacji pozarządowych, o korzyściach świadczą współfinansowane i wespół z przedsiębiorcami realizowane programy społeczne. Np. Akcja Pajacyk Polskiej Akcji Humanitarnej realizowana razem między innymi z siecią stacji BP. Nie ma najmniejszych przeszkód by podobne przedsięwzięcia realizować w skali mikro, w której krąg odbiorców prywatno-społecznych akcjach skrojony jest na miarę prowadzonej działalności współpracującego przedsiębiorcy i PES pod kątem terytorium, branży, oferty, środowiska lokalnego. W tym miejscu pragnę podkreślić, iż ogromna potrzeba tkwi w uświadomieniu przedsiębiorcom i PES wspólnych korzyści jakie płyną ze współpracy przy projektowaniu i realizacji wspólnych działań społecznie odpowiedzialnych. Dla podmiotów ekonomii społecznej realizacja programów CSR z wybranymi przedsiębiorcami może stanowić znakomite uzupełnienie realizowanych projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Partnerstwa publiczno - społeczne wykorzystujące narzędzia CSR profesjonalizują organizacje, pomagają kreować jej wizerunek, uwiarygadniają je w oczach partnerów publicznych, pozwalają na zachowanie płynności finansowej i ograniczają ryzyko wynikające np. z braku otrzymania dofinansowania na zaprojektowane działania społeczne. Społecznie odpowiedzialny biznes i zrównoważony rozwój w dobie kryzysu może być jednym z elementów napędowych gospodarki i o tym warto pamiętać. Literatura Praca zbiorowa pod redakcją Natalii Ćwik Wspólna Odpowiedzialność Wyd. Forum Odpowiedzialnego Biznesu 2012 Magdalena Waloch 2 Red. Natalia Ćwik praca zbiorowa Wspólna Odpowiedzialność Wyd. Forum Odpowiedzialnego Biznesu 2012\n5 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 5 Kiedy założyć działalność gospodarczą? działalność nieodpłatna i odpłatna a działalność gospodarcza organizacji pozarządowych Działalność podmiotów ekonomii społecznej powszechnie kojarzona jest z wolontariatem i działalnością nieodpłatną. Działalność odpłatna oraz prowadzenie działalności gospodarczej, wydaje się być mniej popularną formą realizowania zadań przez organizacje pozarządowe. Tymczasem te trzy formy działalności są w równym stopniu stosowane przez podmioty ekonomii społecznej. Ważne jest natomiast precyzyjne zaznaczenie granicy pomiędzy nieodpłatną, odpłatną działalnością a działalnością gospodarczą. Działalność nieodpłatna pożytku publicznego polega na świadczeniu na podstawie stosunku prawnego usług, za które organizacja pozarządowa i inne podmioty ekonomii społecznej nie pobierają wynagrodzenia, a które zostały wpisane do statutu organizacji jako usługi nieodpłatne. O ile definicja i zakres działalności nieodpłatnej nie jest skomplikowana o tyle działalność odpłatna i gospodarcza jest już bardziej zawiła. Działalność odpłatna pojawia się wtedy, gdy w ramach realizacji celów statutowych pobierane jest wynagrodzenie. Działalnością odpłatną pożytku publicznego jest również sprzedaż towarów i usług wytworzonych lub świadczonych przez osoby bezpośrednio korzystające z działalności pożytku publicznego, a w szczególności w zakresie rehabilitacji oraz przystosowania do pracy zawodowej osób niepełnosprawnych, a także sprzedaż przedmiotów darowizny na cele prowadzenia działalności pożytku publicznego. Pobierane wynagrodzenie za świadczone usługi nie może być przeznaczane na inne cele niż statutowe oraz jego wysokość musi zostać ustalona na podstawie kalkulacji kosztów bezpośrednich działalności organizacji pożytku publicznego i nie może przekraczać jej wysokości. Zanim podmioty ekonomii społecznej rozpoczną działalność odpłatną powinny sprawdzić swój statut pod kątem zapisanych w nim zadań oraz ich zgodności z zadaniami publicznymi zapisanymi w ustawie o pożytku publicznymi i wolontariacie. Jeżeli w statucie zapisane zostały zadania za które organizacja chce pobierać opłaty i są one zgodne z zapisami w ustawie, to można rozpocząć działalność odpłatną. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje takich działań, które są w statucie to należy rozpocząć działalność gospodarczą. Jeżeli działalność odpłatna organizacji pożytku publicznego będzie spełniała następujące przesłanki, wówczas będzie stanowić działalność gospodarczą: Wynagrodzenie pobierane z działalności jest w odniesieniu do działalności danego rodzaju wyższe od tego, jakie wynika z kalkulacji bezpośrednich kosztów tej działalności, lub; Wynagrodzenie osób fizycznych z tytułu zatrudnienia przy wykonywaniu statutowej działalności nieodpłatnej oraz działalności odpłatnej przekracza 1,5 krotność wynagrodzenia miesięcznego w sektorze przedsiębiorstwa ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedni. Działalność statutowa odpłatna może być prowadzona tylko w zakresie realizacji celów statutowych potwierdzonym wpisem do KRS. Dochód z prowadzonej działalności gospodarczej jak i z działalności odpłatnej ma służyć realizacji zadań statutowych organizacji pożytku publicznego, a nie do podziału między członków organizacji. Oprócz różnych aspektów formalnych, organizacje pożytku publicznego planując podjęcie działalności gospodarczej powinny przede wszystkim zastanowić się czy rozpoczęta przez nich działalność nie szkodzi jej misji, nie odciąga od jej statutowej działalności, czy przyniesie więcej korzyści czy strat. Najważniejszym jest zachowanie odpowiednich relacji między rodzajami działalności. Podstawowym warunkiem utrzymania odpowiedniej proporcji w tych relacjach jest utrzymanie niezależności zarządzania zarówno działalnością statutową i gospodarczą, z drugiej zaś strony zapewnienie wspólnego nadzoru nad nimi. Należy również pamiętać o profilu prowadzonej działalności gospodarczej: czy ma być on zbieżny z profilem działalności statutowej czy powinien zupełnie od niej odbiegać. Przede wszystkim jednak organizacje planujące podjęcie działalności gospodarczej powinny jasno określić co taka działalność powinna im przynieść i jakich efektów się spodziewają. Każda organizacja powinna posiadać jasno określone cele długofalowe, które w przejrzysty sposób definiują priorytety jej rozwoju. Jeżeli do osiągnięcia wcześniej ustalonych celów niezbędne jest prowadzenie działalności gospodarczej oraz jeżeli zostanie ona mądrze zaplanowana, skupiając się na realizacji celów długookresowych istnieje szansa, że całe przedsięwzięcie zakończy się sukcesem, a działalność gospodarcza znakomicie wesprze zadania statutowe. Magdalena Salik\n6 6 KUJAWSKO - PAŁUCKIE CENTRUM EKONOMII SPOŁECZNEJ Długotrwałe bezrobocie a ekonomia społeczna Bezrobocie jako zjawisko przymusowej bezczynności zawodowej jest szczególnym zagrożeniem dla osób posiadających konkretne cechy. Zgodnie z wynikami badań empirycznych bezrobotni z wykształceniem podstawowym i zasadniczym zawodowym, w grupie wiekowej powyżej 55 lat, mieszkających na wsi mają najmniejsze szanse na znalezienie zatrudnienia 1. Osoby posiadające cechy bezpośrednio przyczyniające się do zmniejszenia szans na znalezienie miejsca pracy można zakwalifikować do tak zwanych grup problemowych. To właśnie grupy problemowe doświadczają najczęściej negatywnych skutków bezrobocia. Wśród negatywnych efektów można wymienić ubytek kapitału ludzkiego. W wyniku nie wykonywania obowiązków zawodowych nie są czynione żadne dodatkowe inwestycje w posiadany kapitał w postaci wiedzy, umiejętności i doświadczenia, a dodatkowo następuje proces uwsteczniania. W wyniku nie posiadania stałego zatrudnienia może nastąpić utrata nawyku regularnej pracy. Dodatkowo dochodzi powszechne zjawisko dziedziczenia bezrobocia, które polega na powielaniu życiorysów matek i ojców 2. Wśród osób borykających się z problemem bezrobocia można zaobserwować pogorszenie stanu psychicznego. W miarę przedłużania się okresu pozostawania bez pracy rozpowszechnia się wśród społeczeństwa przekonanie na temat niższej wartości psychicznej lub fizycznej bezrobotnego. W społeczeństwie bowiem istnieje nieuzasadniona opinia, iż osoby bezrobotne swoją sytuację zawdzięczają nieudolności. Natomiast ci, którzy odnieśli sukces na rynku pracy upatrują źródło powodzenia w osobistych, pozytywnych cechach 3. W wyniku obniżonej wiary we własne możliwości oraz poczucia bezużyteczności bezrobotni mają ograniczony kontakt z otoczeniem. Od wykluczenia z życia społecznego jest już niewielki krok do rozwoju patologii społecznych 4. Jednym z dotkliwszych skutków ekonomicznych bezrobocia jest obniżenie standardu konsumpcyjnego 5. Co gorsza obniżenie poziomu standardu egzystencjalnego nie dotyczy pojedynczej osoby mającej problem ze znalezieniem pracy, ale całych rodzin. Osoby pobierające świadczenia dla bezrobotnych generują niższe dochody w porównaniu do tych, które by mogły osiągnąć w przypadku zatrudnienia. Tym samym nie są w stanie zagwarantować dotychczasowego poziomu życia członkom tworzonego gospodarstwa domowego. 1 E. Kwiatkowski, Bezrobocie. Podstawy teoretyczne, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, s. 13, T. Budnikowski, Bezrobocie wyzwania współczesności, Instytut Zachodni, Poznań 2009, s F. Znaniecki, Socjologia bezrobotnych, Kultura i Społeczeństwo 1992, nr 2, s M. Wojdyło-Preisner, Profilowanie bezrobotnych jako metoda przeciwdziałania długookresowemu bezrobociu, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2009, s ; A. Żukiewicz, Bezrobocie i bezrobotni reintegracja społeczna i zawodowa, s. 93, 151 [w:] J. Staręga-Piasek (red.), Ekonomia społeczna. Perspektywa rynku pracy i pomocy społecznej, Instytut rozwoju Służb Społecznych, Warszawa J. Gazon, Ani bezrobocie, ani opieka społeczna. Od wyboru etycznego do ekonomicznej realizacji, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 47. Ekonomia społeczna w publikacji Instytutu Rozwoju Służb Społecznych została określona jako zbiór reguł, instytucji i narzędzi, dzięki którym różne grupy wykluczonych mogą przez pracę wracać w krwioobieg społeczny 6. Przy odpowiednim wsparciu ekonomia społeczna może przyczynić się w bardziej efektywny sposób do rozszerzenia rynku pracy i tworzenia nowych możliwości dla nisko wykwalifikowanych pracowników 7. Tym samym ekonomia społeczna stanowi szansę dla osób, które doświadczają negatywnych skutków pozostawania bez pracy na powrócenie do aktywności zawodowej i tym samy umocnienie uczestniczenia w życiu społecznym. W myśl ustawy o zatrudnieniu socjalnym reintegracja społeczna rozumiana jest jako, działanie mające na celu odbudowanie i podtrzymanie umiejętności uczestniczenia w życiu społeczności lokalnej i pełnienia ról społecznych w miejscu pracy i zamieszkania 8. Reintegracja zawodowa natomiast pojmowana jest w sposób węższy wchodzący w skład reintegracji społecznej. Bowiem za reintegrację zawodową uważa się działanie mające na celu odbudowanie i podtrzymanie zdolności do samodzielnego świadczenia pracy 9. Instytucje stanowiące rdzeń ekonomii społecznej nazywane są przedsiębiorstwami społecznymi. Gdzie przez przedsiębiorstwo społeczne rozumie się przedsięwzięcie o głównie społecznych celach, które angażuje się w działalność ekonomiczną. Wśród cech społecznych, które powinno posiadać przedsiębiorstwo społeczne znajdują się między innymi: orientacja na społecznie użyteczny cel działalności, oddolna inicjatywa aktywności, demokratyczny system zarządzania 10. To typowych społecznie użytecznych celów należy zapewnienie zatrudnienia długotrwale bezrobotnym oraz zmiana wizerunku wykluczonym społecznie. Tym samym zasadniczymi kierunkami działania jest umożliwienie odnalezienia się na rynku pracy osobom posiadającym z tym problemy 11. Do dodatkowych warunków niezbędnych do działania przedsiębiorstwa społecznego należy zaliczyć przedsiębiorczość - rozumianą jako chęć wzięcia losu we własne ręce, połączoną z umiejętnością współdziałania w zespole M. Boni, Konteksty Ekonomii społecznej. Ekonomia społeczna moda czy realna potrzeba, s. 47, [w:] J. Staręga-Piasek (red.), Ekonomia społeczna. Perspektywa rynku pracy i pomocy społecznej, Instytut rozwoju Służb Społecznych, Warszawa R. Spear, E. Bidet, The Role of Social Enterprise In European Labour Markets, WP no. 03/10, European Research Network 2003, s Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, art. 2., pkt 4. 9 Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, art. 2., pkt Stała Konferencja Ekonomii Społecznej, Ekonomia społeczna w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki, Warszawa 2009, s R. Skrzypiec, Jak omijać rafy i wypływać na żeglowny szlak? Analiza doświadczeń badanych przedsiębiorstw społecznych, s. 69, [w:] T. Ochinowski (red.), Przedsiębiorstwa ekonomii społecznej czynniki sukcesu, Fundacja Nadzieja, Warszawa Frączak, J. J. Wygnański (red.), Polski model ekonomii społecznej. Rekomendacje dla rozwoju, Fundacja Inicjatyw Ekonomia społeczna stanowi szansę wyjścia z długotrwałego bezrobocia lub stwarza możliwość znalezienia zatrudnienia osobom, które są szczególnie zagrożone pozostawaniem bez pracy przez ponad rok. Tym samym ekonomię społeczną można utożsamiać z narzędziem zapobiegającym występowaniu opisanych powyżej negatywnych skutków bezrobocia. Literatura Kwiatkowski, E., Bezrobocie. Podstawy teoretyczne, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa Boni, M., Konteksty Ekonomii społecznej. Ekonomia społeczna moda czy realna potrzeba, [w:] J. Staręga-Piasek (red.), Ekonomia społeczna. Perspektywa rynku pracy i pomocy społecznej, Instytut rozwoju Służb Społecznych, Warszawa Budnikowski, T., Bezrobocie wyzwania współczesności, Instytut Zachodni, Poznań Frączak, P., Wygnański, J. J., (red.), Polski model ekonomii społecznej. Rekomendacje dla rozwoju, Fundacja Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych, Warszawa Gazon, J., Ani bezrobocie, ani opieka społeczna. Od wyboru etycznego do ekonomicznej realizacji, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa Skrzypiec, R., Jak omijać rafy i wypływać na żeglowny szlak? Analiza doświadczeń badanych przedsiębiorstw społecznych, [w:] T. Ochinowski (red.), Przedsiębiorstwa ekonomii społecznej czynniki sukcesu, Fundacja Nadzieja, Warszawa Spear, R., Bidet, E., The Role of Social Enterprise In European Labour Markets, WP no. 03/10, European Research Network Stała Konferencja Ekonomii Społecznej, Ekonomia społeczna w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki, Warszawa Staręga-Piasek, J., Ekonomia społeczna. Perspektywa rynku pracy i pomocy społecznej, Instytut rozwoju Służb Społecznych, Warszawa Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym. Wojdyło-Preisner, M., Profilowanie bezrobotnych jako metoda przeciwdziałania długookresowemu bezrobociu, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń Znaniecki, F., Socjologia bezrobotnych, Kultura i Społeczeństwo 1992, nr 2. Żukiewicz, A., Bezrobocie i bezrobotni reintegracja społeczna i zawodowa, [w:] J. Staręga- -Piasek (red.), Ekonomia społeczna. Perspektywa rynku pracy i pomocy społecznej, Instytut rozwoju Służb Społecznych, Warszawa Agnieszka Szulc Społeczno-Ekonomicznych, Warszawa 2008, s\n7 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 7 Pomoc Publiczna a funkcjonowanie organizacji pozarządowych - wyłączenia blokowe Omawiając zagadnienia pomocy publicznej i ich występowanie w kontekście działalności organizacji pozarządowych, należy przytoczyć art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który to wskazuje, iż o pomocy publicznej możemy mówić w przypadku, gdy pomoc publiczna udzielana jest przez Państwo Członkowskie lub ze źródeł państwowych, w jakiejkolwiek formie, jakiemukolwiek podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w rozumieniu europejskiego prawa konkurencji 1. W tym ujęciu pojęciu działalności gospodarczej rozumiane jest znacznie szerzej niż ujmuje to ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 roku, która uznaje, dla spełnienia przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej wystąpić musi: działalność o charakterze zarobkowym (zysk), działalność wykonywana musi być w sposób zorganizowany (a więc przez określone w ustawie formy podmiotowe) oraz działalność musi być wykonywana w sposób ciągły 2. W rozumieniu natomiast europejskiego prawa konkurencji, kluczowego dla interpretacji dokonywanych w zakresie występowania pomocy publicznej, definicja ta mówi, iż działalność gospodarcza nie jest zależna od osiągania zysków, nie ma znaczenia forma podmiotowości prawnej oraz nie ma znaczenia czy zdarzenie było faktem gospodarczym jednorazowym, czy ciągłym, kluczowym natomiast jest fakt czy działalność podmiotu opiera się na oferowaniu towarów i usług na danym rynku, czyli w domniemaniu całym rynku europejskim. W ujęciu tym, co potwierdza orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który jest instancją ostateczną w kwestii rozpa- 1 Źródło internetowe: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, r. 2 Źródło internetowe: Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r., r. trywania występowania pomocy publicznej, jak i w interpretacja Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta, działalność organizacji pozarządowych, świadczących wszelkiego typu usługi o charakterze publicznym zalicza się do definicji działalności gospodarczej w rozumieniu europejskiego prawa konkurencji. Bez znaczenia jest fakt czy dana organizacja pozarządowa prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czy też nie, jeżeli oferuje usługi społeczne, które występują na rynku to znaczy, że potencjalnie w przypadku otrzymania wsparcia zakłóci konkurencję, a więc organizacja taka prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu europejskiego prawa konkurencji. Takie umocowanie Podmiotów Ekonomii Społecznej, a w szczególności organizacji pozarządowych, w tym tych ze statusem OPP, jak i tych nie prowadzących działalności gospodarczej, powoduje, iż przy korzystaniu ze środków publicznych zarządy organizacji zwracać powinny uwagę jakiego rodzaju pomoc to jest i czy stanowi pomoc publiczną, czy też nie. Dlatego też chciałbym przedstawić wyłączenia blokowe/grupowe, które w rozumieniu europejskiego prawa konkurencji nie potrzebują każdorazowego opiniowania (notyfikacji) przez organy decyzyjne w kwestii pomocy publicznej. Kwestię przyznawania pomocy w ramach wyłączeń grupowych reguluje Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 TWE, tzw. ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych. Akt ten odnosi się do następujących kategorii wsparcia 3 : 1) Pomocy regionalnej. 3 Źródło internetowe: r. 2) Pomocy inwestycyjnej i na zatrudnienie dla MŚP. 3) Pomocy na zakładanie przedsiębiorstw przez kobiety. 4) Pomocy na ochronę środowiska. 5) Pomocy na usługi doradcze dla MŚP i udział MŚP w targach. 6) Pomocy w formie kapitału podwyższonego ryzyka. 7) Pomocy na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną. 8) Pomocy szkoleniowej. 9) Pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji. 10) Pomocy dla osób niepełnosprawnych. W ramach tych zagadnień każde z Państw Członkowskich tworzy tzw. Programy Pomocowe, które to akceptowane są przez UOKiK. Wyłączenia grupowe i powstałe w ramach nich Programy Pomocowe dają więc beneficjentowi pomocy pewność, iż otrzymane wsparcie jest zgodne ze wspólnotowym rynkiem i nie zakłóca zasady konkurencji, co z kolei daje organizacji szansę realizacji działań dofinansowanych bez obawy o podejrzenie nieprawidłowego wydatkowania środków publicznych, pod kątem wystąpienia pomocy publicznej. Takie ujmowanie kwestii pomocy publicznej, w odniesieniu do organizacji pozarządowych jak i innych PES, powinno uświadomić organizacjom oraz wyczulić ich zarządy na dobre określenie źródeł otrzymania pomocy ze środków publicznych ich formy oraz ścieżki notyfikacji lub wyłączenia. W praktyce należy dobrze przeanalizować: Kto?, Na co?, Z jakich środków? W jakiej wysokości? Daje nam środki na realizację zadań statutowych. Warto dotrzeć do odpowiedniego Programu Pomocowego, aby ustrzec się przed dotkliwymi sankcjami ze strony Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) w postaci zwrotu otrzymanej pomocy wraz z odsetkami. Nie warto również liczyć na przedawnienie się kwestii pomocy publicznej, które to w przypadku zdolności wydania przez ETS decyzji o windykacji przyznanej pomocy, wynosi dziesięć lat. Paweł Biały\n8 8 KUJAWSKO - PAŁUCKIE CENTRUM EKONOMII SPOŁECZNEJ Polityka rachunkowości w organizacjach pozarządowych zasady tworzenia i funkcjonowania Polityka rachunkowości to zbiór zasad i funkcji, które przy wykorzystaniu elementarnej wiedzy z rachunkowości wprowadzą porządek do codziennych działań w zakresie finansów organizacji. Zgodnie z ustawą o rachunkowości każda organizacja pozarządowa zobowiązana jest do stworzenia dokumentacji opisującej przyjęte przez nią zasady, które powinny zostać zatwierdzone przez zarząd uchwałą. Prowadzenie księgowości zgodnie z przyjętą polityką to nie tylko obowiązek, który nakłada ustawodawca, ale również sprawne i funkcjonalne narzędzie ułatwiające jasne prowadzenie finansów organizacji. To z kolei może znakomicie przełożyć się na uwiarygodnienie wizerunku organizacji na zewnątrz. Za politykę rachunkowości odpowiedzialny jest zarząd. Służy ona jednak nie tylko organom zarządzającym, ale również wszystkim pracownikom pomagając im, np. w racjonalizacji kosztów. Do podstawowych korzyści wynikających ze sprawnie prowadzonej księgowości można zaliczyć: - jasność i przejrzystość finansów organizacji, - precyzyjną i bieżącą kontrolę wydatków, - łatwe i szybkie pozycjonowanie kosztów, - ułatwienie raportowania darczyńcom wykorzystania otrzymanych środków. Należy również pamiętać, że przejrzysty i rzetelny sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych jest dobrą reklamą organizacji, powodując wzrost jej wiarygodności u potencjalnych darczyńców, którzy niejednokrotnie są głównym źródłem finansowania jej działań. Dopracowany plan kont i system księgowy ułatwiają rozliczenie się z budżetem państwa, sponsorami oraz szybkie wygenerowanie z systemu informacji o kosztach danej organizacji. Zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego i wolontariacie oraz z ustawą o rachunkowości, organizacje pozarządowe będąc osobami prawnymi są zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Polityka rachunkowości powinna omawiać zakładowy plan kont określający zasady ewidencji i rozliczania kosztów, zbiór kont księgi głównej, przyjęte zasady ewidencji zdarzeń, sposób prowadzenia kont ksiąg pomocnicznych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej. Ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie wymaga rachunkowego wyodrębnienia: - działalności nieodpłatnej działalność statutowa - działalności odpłatnej } organizacji - działalności gospodarczej w celu łatwiejszego określenia przychodów, kosztów i wyników tych działalności. Rozpoczynając działalność gospodarczą organizacja powinna wiedzieć, że konieczne staje się rozszerzenie planu kont w zakresie ewidencji kosztów i przychodów, rozrachunków i zapasów, a także kasy i rachunków bankowych. Należy pamiętać, że polityka rachunkowości to również archiwizacja dokumentacji. Większość dokumentów przechowuje się przez 5 lat, obliczając ten okres od roku następującego po zakończeniu roku obrotowego, którego dokumentacja dotyczy. Do tego dochodzi jeszcze obowiązek przechowywania ksiąg rachunkowych i całej dokumentacji z nimi związanej do czasu przedawnienia obowiązku podatkowego, który trwa 5 lat. Planując archiwizację dokumentacji trzeba wziąć pod uwagę również dokumenty związane z realizacją projektów finansowanych z różnych źródeł, które należy przechowywać od 5 do 10 lat w zależności od źródła finansowania. Podsumowując, należy stwierdzić, że politykę rachunkowości można zamienić z uciążliwego obowiązku w sprawne i funkcjonalne narzędzie do świadomej i w pełni kontrolowanej polityki finansowej organizacji. Natomiast jasna i przejrzysta polityka finansowa to gwarancja wiarygodności, która z pewnością wpływa pozytywnie na potencjalnych darczyńców i wizerunek organizacji. Magdalena Salik\n9 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 9 Promocja ekonomii społecznej jak skutecznie promować idee oraz konkretne podmioty Ekonomii Społecznej? Artykuł porusza zagadnienia z zakresu promocji działań statutowych PES. Przedstawia dostępne formy i narzędzia promocji, które są obecnie wykorzystywane przez podmioty społeczne. Podaje przykłady stosowania niektórych z narzędzi oraz wskazówki jak z nich w praktyce korzystać. Od kilku lat można dostrzec trend wzrostu zainteresowania podmiotów ekonomii społecznej profesjonalnym zarządzaniem wizerunkiem. Wiąże się to przede wszystkim z finansowaniem projektów w ramach dostępnych programów dotacyjnych Unii Europejskiej. PES w ramach budżetów projektów realizują wielokanałowe kampanie informacyjno-promocyjne, dzięki którym skutecznie docierają do beneficjentów oraz odbiorców świadczonych usług. Skutecznymi metodami i narzędziami promocji wykorzystywanymi przez PES są między innymi: outdoor czyli kampanie billboardowe, roznoszenie ulotek, rozwieszanie plakatów, spoty telewizyjne i radiowe, artykuły w prasie lokalnej i regionalnej, media i portale społecznościowe, w których prezentowane są krótkie filmy promocyjne oraz wywiady z osobami odpowiedzialnymi za dane przedsięwzięcia, strona internetowa PES, zaangażowanie partnerów PES w przekazywanie informacji, marketing szeptany, fora internetowe, newslettery, strony internetowe instytucji publicznych, wizyty studyjne, konferencje prasowe, konferencje podsumowujące. Z przedstawionych powyżej narzędzi rysuje się obraz mnogości form, z których podmioty ekonomii społecznej mogą korzystać w trakcie prowadzenia działań promocyjnych. W istocie posiadają one więcej możliwości bezpłatnego dotarcia z informacją o własnej ofercie aniżeli przedstawiciele sektora prywatnego. Ponadto mają możliwość uzyskania wsparcia na promocję swych działań od sponsorów, darczyńców. Przy czym w planowaniu budżetu na promocję powinny kierować się dużą ostrożnością w wydawaniu środków finansowych, niekoniecznie skupiając się na promocji własnego logo, które ma być wabikiem dla sponsorów lecz na realizowanym przedsięwzięciu występującym jako gwóźdź programu promocji. Działalność społeczna jest tematem często goszczącym na łamach prasy i to niekoniecznie z napisem artykuł sponsorowany. W wyborze metod promocji PES kierują się przede wszystkim: zasięgiem i lokalizacją projektu (te które realizują projekt na skalę lokalną nie przeprowadzają ogólnopolskich kampanii), budżetem zabezpieczonym na cele promocyjne, tematyką realizowanego przedsięwzięcia, okresem realizacji działań objętych promocją. Zasady przygotowania promocji PES są bardzo podobne jak w przypadku planowania działań statutowych. W trakcie tworzenia kampanii promocyjnej należy zastanowić się, jakimi zasobami dysponujemy np. czy we własnym gronie mamy zaprzyjaźnionych dziennikarzy, którzy chętnie opublikują informację o planowanych przez nas wydarzeniach. Jest to potężny zasób bowiem artykuł prasowy nie noszący znamion materiału marketingowego niesie ze sobą większą siłę wiarygodności u odbiorcy. Warto dla dziennikarzy, do których jest wysyłana informacja dotycząca istotnej dla PES sprawy dołączyć materiał zdjęciowy, lub krótki film. Z własnego grona wybrać osobę, która pełni rolę rzecznika prasowego. W sytuacji kiedy dziennikarz będzie się kontaktował z PES w celu uzyskania opinii na temat, nad którym akurat pracuje, a wypowiedź naszego rzecznika będzie merytoryczna i spójna można być pewnym że w przyszłości kiedy będzie miał taką potrzebę również skorzysta z naszej opinii. Podmioty ekonomii społecznej często wykorzystują doskonałe narzędzie do promocji jakim są wizyty studyjne, które z jednej strony stanowią część oferty przedsiębiorstwa społecznego (uczestnicy wizyt studyjnych zwykle płacą za możliwość zwiedzenia np. tematycznej wioski) z drugiej natomiast są nieocenionym elementem tworzenia wizerunku i przekazywania informacji. Doskonałym przykładem wykorzystania wizyt studyjnych jest działająca w miejscowości Kamionka na Warmii i Mazurach Grancarska Wioska, która powstała z inicjatywy Krzysztofa Margola Prezesa Fundacji NIDA z Nidzicy. Garncarska Wioska jest jedną z najczęściej odwiedzanych wiosek tematycznych w Polsce. Wizyty studyjne, profesjonalnie przygotowane filmy promocyjne, emisja w regionalnym oddziale TVP sprawiły, że promocja tego przedsiębiorstwa społecznego posiadała od samego początku jego powstania zasięg ogólnopolski. Cieszy się ogromną popularnością turystów oraz na bieżąco dywersyfikuje swoją ofertę o nowe usługi. W sieci, a zwłaszcza na portalach społecznościowych, można obejrzeć wiele filmów promujących przedsiębiorstwa społeczne. Niektóre z nich zrealizowane są w sposób profesjonalny inne natomiast amatorski. Zanim jednak przedsiębiorstwo społeczne zrealizuje, a następnie upubliczni w sieci amatorski materiał, winno zastanowić się jaką reakcję chce nim wywołać u odbiorcy. Media społecznościowe to nowy kanał komunikacyjny, z którego korzystanie wymaga umiejętności. Jak pokazuje doświadczenie wymagają one dużych nakładów pracy i czasu oraz opracowanej strategii. Informacje powinny być umieszczane regularnie, a życie publikowanych wiadomości monitorowane. Nie zawsze jest tak, że pojawiają się komentarze pozytywne na temat działalności naszego podmiotu. Profile PES na portalach społecznościowych nie uzupełniane na bieżąco i nie monitorowane mogą narobić więcej szkody niż pożytku o czym warto się zastanowić zanim stworzymy taki profil. Pojawiły się już specjalne poradniki jak skutecznie wykorzystywać social media w promocji np. publikacja Liany Evans Media Marketing. Odkryj potencjał Facebooka, Twittera i innych portali społecznościowych zawiera praktyczne wskazówki również dla przedsiębiorstw społecznych. Outoorowe kampanie społeczne, dla większości PES kojarzą są z dużymi budżetami, silnym przekazem emocjonalnym mającym wywołać szok u odbiory oraz zasięgiem ogólnopolskim. W praktyce wygląda to tak, że obecnie na rynku funkcjonują firmy sprzedające powierzchnie billboardowe lokalnie, które udostępniają podmiotom społecznym powierzchnie po znacznie niższych cenach lub zupełnie za darmo w sytuacji kiedy akurat nie jest zamieszczona na nośnikach komercyjna kampania. Warto o tym pamiętać przy planowaniu kampanii, bowiem może się okazać, że niedostępny dotychczas z powodów finansowych sposób dotarcia do odbiorców okaże się po próbie nawiązania współpracy z firmą outdoorową strzałem w dziesiątkę. Przy planowaniu promocji oprócz kanałów dotarcia, budżetu, efektu jaki ma wywołać nie można zapominać również o wartościach jakie przyświecają działalności społecznej czyli: kierowanie się w komunikatach transparentnością, odniesienie do działalności statutowej, racjonalizacja wydatków, zgodne z prawem wykorzystywanie danych osobowych, niepublikowanie fałszywych przekazów. Powyższe wartości mogą stanowić o odmienności prowadzenia działań promocyjnych przez podmioty społeczne w stosunku do sektora prywatnego. Przykładem zbliżenia się sektora prywatnego i pozarządowego jest natomiast coraz wyższa standaryzacja oraz profesjonalizacja działań promocyjnych jako jeden z elementów utrzymywania pozycji na rynku działań społecznych. Literatura Marcin Grzybek Odpowiedzialny Marketing w organizacjach pozarządowych Forum Odpowiedzialnego Biznesu 2012 Magdalena Waloch\n10 10 KUJAWSKO - PAŁUCKIE CENTRUM EKONOMII SPOŁECZNEJ Trójbiegunowość Et-struct a ekonomia społeczna albo od dwóch trójkątów do diamentu Trwała struktura trójbiegunowa - trójkąt et-struct Projekt ET-Struct 1 realizowany jest przez 17. partnerów w 11. regionach Europy, w sześciu krajach. Jego głównym celem i przyświecającą ideą jest zdiagnozowanie, zaprojektowanie i przetestowanie rozwiązań dotykających tytułowego dla projektu trójkąta środowisk: a. tworzących zasady polityczne b. gospodarczych c. edukacyjnych czy szerzej szkoleniowych Zgodnie z ideą projektu, obecną także w ogólnej obserwacji sytuacji poszczególnych gospodarek regionalnych i całego wspólnego rynku, jako jeden z podstawowych problemów obserwowanych w regionach wskazać można generalną niespójność pomiędzy tymi środowiskami, najsilniej obecną i najłatwiej dostrzegalną w zakresie relacji rynku pracy i edukacji, ale przecież współwarunkowaną regułami narzucanymi przez ramy prawne, klimat polityczny i decyzje strategiczne w regionie. Jednym z pierwszy działań partnerów projektu była wielowymiarowa diagnoza sytuacji w poszczególnych regionach w odniesieniu do relacji pomiędzy edukacją a rynkiem pracy, z uwzględnieniem regionalnych uwarunkowań formalnych (prawnych) i demograficznych. Pozwoliło to na stworzenie najpierw na poziomie regionu obszernych raportów zawierających wyniki przeprowadzonych badań i przygotowanych przez ekspertów rynku pracy i edukacji autorskich ekspertyz. Następnie, dzięki wspólnej metodologii leżącej u podstaw raportów regionalnych, wygenerowano wspólny, zbiorczy raport obejmujący wszystkie regiony partnerskie, a dzięki temu pozwalający na uzyskanie obrazu przekrojowego dużej części Europy Centralnej. Uzyskane wnioski regionalne i ich ponadregionalne podsumowanie były podstawą zaprojektowania i próby implementacji w regionach konkretnych rozwiązań, które mają stanowić próbę zniwelowania zdiagnozowanej luki. Ich podsumowanie dla regionu bydgosko-toruńskiego sformułowano w raporcie regionalnym odnosząc się do każdego z biegunów projektowego trójkąta. Przede wszystkim zauważono, iż w odniesieniu do edukacji stanowiące główną kanwę wszelkiej działalności ramy obowiązującego w Polsce prawa pozostawiają niewiele 1 Strona projektu: swobody na poziomie ponadgimnazjalnymi, ale już znacznie więcej na poziomie wyższym, szczególnie w odniesieniu do szerokości oferty regulowanej prawami rynkowymi. Dla sytuacji styku edukacji i rynku pracy istotne jest to, że na poziomie ponadgimnazjalnymi dostrzec można nachylenie w kierunku kształcenia ogólnego (licea) wymuszające przed wejściem na rynek pracy zdobycie profilu zawodowego, którego szkoła nie zapewniła dając właściwie wyłącznie maturę. Wydaje się, że taka znaczna swoboda kształtowania oferty edukacyjnej powinna dobrze rokować w odniesieniu do zaspokajającej zarówno potrzeby pracodawców jak i ambicje przyszłych pracowników różnorodności. Prowadzone przez urzędy pracy analizy, głównie monitoring zawodów deficytowych i nadwyżkowych oraz badania sondażowe wskazują jednak, że sytuacja nie jest tak dobra. Skromne co do narzędzi i pozostawione w dużym stopniu oddziaływaniu niewidzialnej ręki rynku uspójnianie oferty systemu edukacyjnego i potrzeb rynku pracy, nie jest szczególnie wydajne. Pracodawcy gotowi są zatrudniać absolwentów, ale cenią sobie raczej ich potencjał niż rzeczywiste kompetencje, zaś równie często jak na zatrudnienie osoby bez doświadczenia zawodowego, wskazują na wolę zatrudnienia osoby z przynajmniej dwuletnim doświadczeniem zawodowym. Zaobserwować można silne niedopasowanie kompetencji uzyskiwanych przez uczących się i oczekiwań pracodawców. Nawet osoby mające za sobą okres zatrudnienia często wskazują na rozbieżności między wykształceniem a wykonywaną pracą oraz złe warunki formalne pracy (umowy cywilno-prawne, umowy czasowe). Ale jednocześnie pracodawcy sygnalizują problemy ze znalezieniem pracowników dysponujących poszukiwanymi umiejętnościami, zaś analizy urzędów pracy nieodmienne generują listy zawodów nadwyżkowych i deficytowych inaczej mówiąc, obie strony rynku pracy wyraźnie, nie tylko ilościowo, ale i jakościowo, od lat się nie bilansują. Na poziomie regionów brak dobrych narzędzi prognozowania sytuacji na rynku pracy w przyszłych okresach, a także brak dobrego systemu przekazywania informacji do podejmujących decyzje o kierunku kształcenia młodych ludzi lub ich rodziców oraz do tworzących ofertę szkół. Sprawia to, że w odniesieniu do konkretnych kompetencji występują na regionalnym rynku znaczące rozbieżności. Wyjściem byłoby wyposażanie absolwentów każdego poziomu kształcenia w zestaw dobrych kompetencji ogólnych, umożliwiających elastyczne dostosowanie do wymagań konkretnego stanowiska oraz efektywne uczenie się nowych kompetencji. Generalny obraz wyłaniający się z przedstawionych analiz potwierdził, że region ma potencjał, związany z miejskim charakterem, znaczącymi zasobami ludzkimi i zróżnicowaną bazą działalności gospodarczej. Brak jednak konsekwentnie stosowanych narzędzi prowadzących do uzyskiwania zbieżności pomiędzy kwalifikacjami pracowników a potrzebami pracodawców w tym zakresie. W efekcie zamiast dobrze wykwalifikowanej kadry generującej innowacyjność i wzrost gospodarczy, region ma liczne rzesze bezrobotnych lub pracujących nie w swoim zawodzie. Bydgoski Pakt na rzecz Zatrudnienia czy osamotnione działania miejskich wydziałów oświaty nie zmienią tej sytuacji. Niezbędne jest generowanie i upowszechnianie narzędzi zachęty do zmiany kwalifikacji wśród potencjalnych pracobiorców i ekspresji oczekiwań pracodawców, przy realistycznym patrzeniu na własne szanse rynkowe przy podejmowaniu kształcenia. Tym bardziej, że założenia kształcenia w ogóle, a wyższego w szczególności są takie, by zapewniać efektywne wejście na rynek pracy 2. Przedstawiona powyżej skrótowo diagnoza była przesłanką do podjęcia wielowymiarowych działań w zakresie generowania większej spójności pomiędzy gospodarką a systemem kształcenia. Część z nich ma charakter oddziaływania na wejściu na rynek pracy są to przede wszystkim ponadregionalne i regionalne szkolenia, przygotowane w taki sposób przez partnerów projektu, aby umożliwiać uzyskiwanie kompetencji ułatwiających wkraczanie na rynek pracy obejmuje to z jednej strony tzw. miękkie kompetencje (pisał o nich obszernie dr Paweł Sobierajski w jednej z broszur KPCES 3, z drugiej zaś prowadzenie do zachowań przedsiębiorczych, 2 O. Fulton, P. Santiago, C. Edquist, E. El-Khawas, E. Hackl, Raporty OECD na temat szkolnictwa wyższego. Polska, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Warszawa 2008, s P. Sobierajski, Rola miękkich kompetencji w obszarze ekonomii społecznej, KPCES, Broszura informacyjna przedsiębiorczość społeczna, edycja 3, Bydgoszcz, brw.\n11 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 11 do tworzenia dla siebie samego miejsca pracy, skoro ze znalezieniem go u innego pracodawcy jest problem. W ten sposób dokonuje się uzupełnianie kompetencji i przez to zwiększanie szans rynkowych, na znalezienie pracy czy też utrzymanie się z pracy na własnych rachunek. Przyświeca tym działaniom zasadnicza myśl, że kształcenie powinno być elementem szans na rynku pracy i pracy pozostawać mu podporządkowane, kto bowiem znajdzie i utrzyma pracę, ten w pewnym sensie wygrywa na rynku, choć należy pamiętać, że gra ta jest grą o sumie większej niż zero czyjaś wygrana nie oznacza, że ktokolwiek przegrywa, ponieważ na dobrze funkcjonującym rynku pracy, w gospodarce pamiętającej o wartościach, a nie tylko o zysku, a więc społecznie odpowiedzialnej, każdy powinien wygrywać dla siebie pracę i źródło utrzymania. Odpowiedź na lokalne zapotrzebowanie, tworzenie szansy dla każdej jednostki to jedna z przesłanek, jakie stoją za działaniami projektu. Należy dodać, że szkolenia te są obecnie dostępne dla każdego część z nich realizowana jest w językach narodowych, zaś szkolenie odnoszące się do przedsiębiorczości w języku angielskim, co umożliwia trening dodatkowej kompetencji tym razem językowej. Drugą, uobecnioną w kolejnym zakresie działań projektu ET-Struct, sferą zmniejszania regionalnych niedopasowań, jest dążenie do utworzenia trwałej, samopodtrzymującej się struktury obejmującej owe wymieniane środowiska, a więc lokalne władze, podmioty edukacyjne i przedstawicieli rynku pracy. Zadanie to okazuje się niezwykle trudne, w dużym stopniu ze względu na fakt, że istniejące praktyki i niewielka autonomia polskich regionów (czy to powiatów czy województw) skłaniają do podejmowania co najwyżej współpracy dwóch podmiotów z zakresu edukacji i gospodarki. Szkoły każdego poziomu dążąc do zwiększania szans swoich absolwentów podejmują współpracę w zakresie praktyk zawodowych, przygotowywania aplikacyjnych prac naukowych i dyplomowych, wspólnie projektowanych szkoleń, kursów i specjalności. Przedsiębiorcy podejmują analogiczne działania, czasem w odpowiedzi na zapytania szkół a czasem z własnej inicjatywy, kierując się własnym, dobrze rozumianym interesem związanym z poszukiwaniem dobrze przygotowanych pracowników (co skraca czas adaptacji w miejscu pracy, a więc zwiększa efektywność pracownika). Żadna ze stron nie widzi konieczności angażowania w swoje działania lokalnych władz, choć to one są często organami prowadzącymi jednostki edukacyjne, a co więcej to one w swoich strategiach i zadaniach wskazują na rozwój gospodarczy, zmniejszanie bezrobocia i podnoszenie jakości życia. Ekonomia społeczna komplementarność wobec ekonomii rynkowej, odwołania do dopasowań Można się zastanawiać jaki właściwie motyw przyświeca przedstawieniu założeń i działań tak zarysowanego projektu w ramach rozważań o ekonomii społecznej. Przesłanka okazuje się jednak stosunkowo prosta bliższa analiza wskazuje, że podmioty ekonomii społecznej są w istocie mikro-trójkątami, do wsparcia i utrzymania których dąży projekt ET-Struct. Diagnozy braku spójności kształcenia i zapotrzebowań rynku pracy, braku funkcjonowania realnych trójbiegunowych podmiotów mogących owe niespójności zwalczać, braku nawet wyraźnego wskazania ich zapotrzebowania i wspierania w dokumentach strategicznych powiatów i województwa, pozwoliły jednak wskazać na jeden, faktycznie podtrzymujący swoją działalność, trójkąt, który najogólniej określić można mianem ekonomii społecznej, bardziej konkretnie Kujawsko-Pomorskim Centrum Ekonomii- -Społecznej, a na poziomie konkretnych realizacji w każdej niemal inicjatywie, w każdym podmiocie ekonomii społecznej w regionie. Odnosząc się do kwestii bardziej detalicznie należy wskazać na założenia ekonomii (lub szerzej gospodarki) społecznej, jak i na ich wdrożenia. W sprawozdaniu Międzynarodowego Centrum Badań i Informacji na temat Gospodarki Publicznej, Społecznej i Spółdzielczej wskazuje się, że gospodarka społeczna wzmocniła swoją pozycję jako instytucja niezbędna dla stabilnego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego, dopasowująca usługi do potrzeb, podnosząca wartość działań gospodarczych służących potrzebom społecznym oraz bardziej sprawiedliwemu podziałowi dochodu i bogactwa, korygująca nierównowagę rynku pracy 4. W efekcie okazuje się być biegunem użyteczności społecznej między sektorem kapitalistycznym a sektorem publicznym 5, a łączy swoim działaniem różnorodne podmioty. Najważniejsze aspekty ekonomii społecznej, jakie wymienia raport Gospodarka społeczna w Unii Europejskiej obejmują m.in. kwestie rozwoju regionalnego, przede wszystkim w zakresie uruchamiania i wspierania rozwoju endogennego, a w szczególności poprzez tworzenie i rozpowszechnianie kultury przedsiębiorczości. Tę regionalną perspektywę oraz kluczowe znaczenie rozbudzania i podtrzymywania przedsiębiorczości 6 ma jako swoje główne charakterystyki także idea projektu ET-Struct, dostrzec więc można ideologiczną zbieżność podstaw założeń obu działań (z których oczywiście sama ekonomia społeczna jest ogólniejsza, ale te same założenia przyświecają każdej konkretnej aktywności w jej obrębie). Istotna jest także innowacyjność jaka stoi za działalnością podmiotów w ramach ekonomii społecznej jest to rozpoznawanie, artykułowanie i zaspokajanie nowych potrzeb mieszkańców regionu i różnego rodzaju podmiotów zbiorowych (tak przedsiębiorstw, jak i organizacji, stowarzyszeń, grup nieformalnych itp.), a także przekazywanie ich administracji publicznej 7 - to właśnie ten biegun trójkąta ET-Struct, który okazuje się w diagnozach najmniej aktywny, a który jest bezpośrednio włączony w ekonomię społeczną. 4 Gospodarka społeczna w Unii Europejskiej. Streszczenie sprawozdania sporządzonego dla Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego przez CIRIEC (Międzynarodowe Centrum Badań i Informacji na temat Gospodarki Publicznej, Społecznej i Spółdzielczej), eesc.europa.eu/resources/docs/di_ces _di_pl.pdf [ ], s.4. 5 Tamże, s.8. 6 Tamże, s Tamże, s.22. I wreszcie wskazuje się, że najbardziej widocznym zakresem działań ekonomii społecznej jest regulowanie licznych przejawów nierównowagi na rynku pracy 8. To właśnie nierównowaga związana z niedopasowaniami kompetencyjnymi jest sednem projektu ET-Struct, a jak widać także istotnym aspektem gospodarki społecznej jako takiej i jej poszczególnych aktywności. Konstytutywna dla ekonomii społecznej jest działalność komplementarna do rynku i państwa 9, a jej funkcjonowanie można wskazać jako pole rozpięte pomiędzy trzema biegunami rynku, państwa i społeczeństwa obywatelskiego 10. Oczywiście, pojawia się tu złudne nieco podobieństwo do trójbiegunowej struktury wypracowywanej przez projekt ET-Struct, jednak zasadniczą różnicą jest wskazywanie w przypadku tego ostatniego jako trzeciego bieguna systemów edukacyjnych. Do rozbieżności tej i możliwego jej przekroczenia, jeszcze będzie okazja powrócić. Kwaśnicki rozpatrywał różnorodne definicje ekonomii społecznej i wyłonił z nich następujący zbiór elementów wspólnych gospodarka społeczna radzi sobie z zaspokajaniem potrzeb, których nie mogą spełnić inne sektory. Te potrzeby to: spójność społeczna i dbałość o tworzenie nowych miejsc pracy, zachęcanie do przedsiębiorczości, budowanie społeczeństwa pluralistycznego, uczestniczącego, demokratycznego i opartego na solidarności 11, co jest bliskie ideom projektu ET-Struct. Egzemplifikacja działań prowadzonych w ramach ekonomii społecznej obejmuje różnego rodzaju, o różnej też formie prawnej, przedsiębiorstwa społeczne, które kierują się w swoich działaniach kryteriami społecznymi chociażby przekazując wypracowane nadwyżki na cele społeczne lub na własny rozwój, a nie dzieląc ich do skonsumowania przez właścicieli czy założycieli. Jednym z kluczowych elementów jest przy tym fakt, że przyczyniając się do trwałości zatrudnienia, nawet jeśli nie wypracują żadnego zysku, już realizują cel społeczny. Poza samym zatrudnieniem istotne są oddziaływania, które się do niego przyczyniają i które jednocześnie są umożliwiane przez sam fakt bycia pracownikiem. Jeśli bowiem zgodzić się, że bezrobocie jest stanem głęboko degenerującym człowieka, zaś godna praca umożliwiająca nie tylko uzyskiwanie środków do życia, ale i pewną realizację własnych potencjałów, uzyskiwanie szacunku społecznego (ze strony współpracowników) i poczucia przynależności, a więc, że w wykonywaniu pracy nie tylko zaspokajamy potrzeby bytowe, ale i społeczne oraz rozwojowe, to sam fakt jej wykonywania powstrzymuje człowieka przez zatracaniem wielu kompetencji (zawodowych, ale także bardzo ogólnych, społecznych czy też miękkich) i przed usypianiem wielu potrzeb przekraczających poziom bytowania. Zatem praca, której sens dostrzega sam pracujący i jego otoczenie już jest elementem pozytywnym, szczególnie w kontraście do sytuacji długotrwałego bezrobocia, ale i wykonywania prac niskiej jakości, poniżej poziomu kompetencji i bez poczucia bezpieczeństwa i stabilności, co z kolei często charakteryzuje 8 Tamże. 9 W. Kwaśnicki, Gospodarka społeczna z perspektywy ekonomii liberalnej, Trzeci Sektor, nr 2 wiosna 2005, s Tamże. 11 Tamże, s.16.\n12 12 KUJAWSKO - PAŁUCKIE CENTRUM EKONOMII SPOŁECZNEJ pracę młodych ludzi, wchodzących na rynek pracy jako absolwenci. Można więc stwierdzić, że samo wykonywanie pracy w tym pracy w ramach przedsiębiorstwa społecznego ma aspekt konserwacji kompetencji konserwacji w tym sensie, że chroni je przed degradacją. Z drugiej strony jednym z kluczowych aspektów wykonywania każdej pracy, a w szczególności pracy, którą się wykonuje w ramach współstworzonego, samodzielnie powołanego do istnienia miejsca pracy, jest rozwijanie kompetencji. Zdobywanie nowych umiejętności, nowych doświadczeń to zarazem budowanie osobistego kapitału kompetencji, określanego często jako kapitał ludzki, a jednocześnie podnoszenie samooceny, upewniania się w swoich kompetencjach, budowanie zbioru pozytywnych, wzmacniających wspomnień, które stanowią niebagatelny kapitał psychologicznej pewności siebie. Oczywiście, nie znaczy to, że w przedsiębiorstwie społecznym wszystko musi się udawać i odnosi ono zawsze sukces, a wszyscy jego pracownicy sprawdzają się w ramach jego funkcjonowania. Przeciwnie ponieważ w większym niż rynkowe formy działalności opiera się na wkładzie entuzjazmu i gotowości swoich założycieli, często wielokrotnie muszą się oni zmieniać, zanim wzajemne tarcia pozwolą na funkcjonowanie zbalansowanego, trwałego zespołu. Ale w obu przypadkach pozostania i odejścia, przegranych, które nie zmieniły się w porażkę, po stronie kompetencji i po stronie wzmocnień psychicznych, można odnotować zysk. Konserwacja i rozwój kompetencji to zakres, który w projekcie ET-Struct objęty jest biegunem środowisk edukacyjnych. W przypadku przedsiębiorczości społecznej czy szerzej uczestników ekonomii społecznej, częściej z pewnością można mówić o wielu formach edukacji nieformalnej, ale liczne kursy, szkolenia, spotkania umożliwiające dzielenie się doświadczeniami są wprost wymiarem edukacyjnym, często mniej sformalizowanym, ale odpowiadającym na tę samą potrzebę zmniejszania luki pomiędzy wymaganiami kompetencyjnymi miejsca pracy a kapitałem ludzkim (potencjalnych) pracowników. Podobieństwa i rozszerzenia Jak wykazano we wcześniejszych krótkich uzasadnieniach, idea ekonomii społecznej i założenia projektu ET-Struct mają ze sobą więcej wspólnego, niż wydawałoby się na pierwszy rzut oka. Diagnozy, jakie poczyniono w ramach projektu mają swoje odniesienie do zakresu działań przedsiębiorstw społecznych, te bowiem mogą wprost odwołując się do swoich założeń odpowiadania na potrzeby społeczne, odnajdywać w nich owe nowe potrzeby. Podobne, jeśli nie identyczne, jest kluczowe pole ideowe obu podejść, a jest nim uspójnianie rynku pracy i kompetencji pracowników, włączanie w te działania struktur decyzyjnych poziomu lokalnego, rozbudzanie przedsiębiorczości jako sposobu na trwałe generowanie miejsc pracy i rozwijanie kompetencji. Projekt bardziej bezpośrednio nakierowany jest na absolwentów, podczas gdy ekonomię społeczną wiąże się raczej z kwestiami wykluczenia społecznego i integracji, pracy z osobami z grup defaworyzowanych na rynku pracy, często z osobami długotrwale bezrobotnymi. Jednak należałoby podkreślić, że taka grupa odbiorców czy też beneficjentów rozbudzania aktywności w ramach wspierania ekonomii społecznej to tylko pewne zawężenie. Łącząc koncepcyjnie te dwa projekty KPCES i ET-Struct chcę jednocześnie wskazać, że w istocie nie ma przeciwwskazań do obejmowania przedsiębiorczością społeczną także aktywności absolwentów czy jeszcze studentów. Ogromne rzesze z nich mniej są nastawione na sukces rynkowy, a bardziej na potrzeby społeczne świadczy o tym chociażby niesłabnące zainteresowanie różnymi obszarami pedagogiki, socjologii czy nauk o kulturze. Dla absolwentów tego rodzaju kierunków przekazy mające ich skłonić do aktywności biznesowej, do walki o zyski, które często są wiązane z wizją nieco pierwotnego wciąż jeszcze w Polsce kapitalizmu opierającego się raczej na grze o sumie zerowej (wygrywam tylko wtedy, gdy ktoś inny przegra choć nie jest to założenie ekonomii liberalnej, w której przesłanką każdej transakcji jest obopólna korzyść) nie są ani trafne, ani atrakcyjne. Natomiast przedsiębiorczość społeczna, zanurzona w idee zaspokajania potrzeb społecznych i ich prymatu nad zyskiem, jest znacznie bardziej atrakcyjna, bo odpowiada na dążenia, jakie wynikają z ich systemów wartości. Konieczna jest dla nich godna praca, ale dlaczego nie miałaby ona być pracą w samodzielnie założonym przedsiębiorstwie społecznym? Tymczasem obraz ekonomii społecznej w Polsce wciąż odnoszony jest do wykluczenia społecznego i aktywizacji zawodowej długotrwale bezrobotnych, a skojarzenia te wspiera chociażby sama nazwa spółdzielni socjalnej (co wprost kojarzy się z pracownikiem socjalnym i wsparciem socjalnym). Rzecz nie w tym, że to źle, ale w tym, że bardzo to zawęża obraz i zakres funkcjonowania ekonomii społecznej. Odnosząc do siebie dwa tytułowe projekty można jednocześnie dostrzec pewne, oczywiste w gruncie rzeczy, rozszerzenie. Ekonomia społeczna i podmioty ekonomii społecznej są szczególnymi przypadkami trójkątów ET-Struct, w faktycznej działalności zbiegają się wszystkie wierzchołki jest bowiem bezpośrednie odniesienie do gospodarki, jest bezpośredni, często wspierający związek z administracją lokalną, jest wreszcie wymiar rozwoju kompetencji, a więc edukacji formalnej i nieformalnej. W idei gospodarki społecznej jest nieco inaczej, możemy zatem mówić raczej o dwóch trójkątach, które mają wspólny jeden bok a wiec dwa wierzchołki. Tym bardziej to wymowne, że powstaje wówczas romboidalna struktura, którą często określa się mianem diamentu. Literatura Gospodarka społeczna w Unii Europejskiej. Streszczenie sprawozdania sporządzonego dla Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego przez CIRIEC (Międzynarodowe Centrum Badań i Informacji na temat Gospodarki Publicznej, Społecznej i Spółdzielczej), [ ]. Fulton O., Santiago P., Edquist C., El-Khawas E., Hackl E., Raporty OECD na temat szkolnictwa wyższego. Polska, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Warszawa Kwaśnicki W., Gospodarka społeczna z perspektywy ekonomii liberalnej, Trzeci Sektor, nr 2 wiosna Sobierajski P., Rola miękkich kompetencji w obszarze ekonomii społecznej, KPCES, Broszura informacyjna przedsiębiorczość społeczna, edycja 3, Bydgoszcz, brw. Agnieszka Jeran\n13 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 13 Fundraising podstawy dla początkujących Pojęcie fundraising podobnie jak pojęcie marketing nie doczekało się jeszcze polskiego odpowiednika. Najczęściej definiowane jest jednak jako proces zdobywania funduszy lub darowizn rzeczowych poprzez proszenie o wsparcie osób indywidualnych, firm, fundacji dobroczynnych lub instytucji rządowych. W ślad za definicją procesu zdobywania środków pojawiło się zapotrzebowanie na definicję osoby podejmujące wyżej wspomniane zadania. W ten sposób narodził się fundraiser, czyli osoba zajmująca się zbieraniem pieniędzy. Poszukiwanie darczyńców jest wielkim wyzwaniem dla fundacji i stowarzyszeń, szansą natomiast jest to, że mogą one korzystać z bardzo różnych źródeł finansowania (patrz ryc. 1). Wsparcie może pochodzić od członków organizacji, zewnętrznych darczyńców indywidualnych i firm, od instytucji publicznych oraz innych organizacji krajowych i zagranicznych. Źródłem dochodu może być także prowadzenie działalności gospodarczej. Fundraising staje się więc poważnym wyzwaniem, wymagającym planowania, metodycznego podejścia, wiedzy i o ile to możliwe doświadczenia. Bardzo częste pytania pojawiające się w pracy fundraisera to pytania darczyńcy o to, dlaczego akurat Waszej orga- Rys. 1. Źródła finansowania Źródło: Opracowanie własne. Rys. 2. Źródła finansowania Źródło: Opracowanie własne. nizacji mam pomóc, dlaczego akurat teraz, co to za różnica czy wam pomogę, czy nie?. Tylko od odpowiedniego podejścia fundraisera zależy skuteczność pozyskania środków dzięki odpowiedniemu poprowadzeniu rozmowy. Oczywiście zdarzają się także darczyńcy, którzy wspierają nas z innych powodów, gdyż np. chcą zmienić świat, chcą być częścią ruchu, sensownej i potrzebnej aktywności, chcą realizować osobistą misję lub chcą być częścią zespołu a nie tylko sympatykiem. Należy pamiętać, iż w kontaktach z darczyńcą ważną rolę odgrywa budowanie relacji i pogłębianie kontaktu. Osoba zaangażowana w projekt chce być ceniona i zauważona za to co daje, chce czuć się dobrze, dając darowiznę, chce być pod wrażeniem tego co robimy a także chce być pytana o opinię. Wielość źródeł, z których pozyskujemy środki sprawia, że pracę tę dobrze jest wykonywać zespołowo. W tym miejscu warto postawić więc sobie pytanie jak skutecznie budować organizację w oparciu o fundraising?. Odpowiedź znajdziemy w metodzie 3K używanej do określenia potencjału tkwiącego w sieciach kontaktów opartych na zaufaniu, normach i współpracy. Relacje i sieci z nich zbudowane powinny być traktowane jak kapitał, a więc coś z czego można czerpać nie tylko zyski, ale także w co można inwestować. Pierwszym K jest kapitał ludzki. Oznacza on, że fundraising w żadnym wypadku nie jest zadaniem dla jednej osoby. Po pierwsze, efekty działań pojawią się najwcześniej po kilku miesiącach. Po drugie, większość działań fundraisingowych wymaga pracy zespołowej i precyzyjnego podziału zadań. Drugim K jest kapitał społeczny tj. organizacja powinna w taki sposób prezentować cele, aby osoby i instytucje niepołączone z tymi samymi wartościami i poczuciem misji, lecz ogólnie wrażliwe, zechciały zaufać nam i wybrać nasz projekt jako najskuteczniejszy i wart wsparcia. Trzecim K jest kapitał materialny, lecz nie jest on jedynie kwestią pieniędzy, ale przede wszystkim zaangażowania ludzi, ich wiedzy i doświadczeń, a więc kapitału ludzkiego, który uruchamia kapitał społeczny w celu pozyskania kapitału materialnego. Pamiętaj! Nawet dobrze przygotowany, profesjonalny fundraiser ma niewielkie szanse na sukces jeśli będzie działał sam. Literatura J. Grain, Associates, P. Łukasiak, A. Stafiej-Bartosik, Finanse w organizacji pozarządowej, Wyd. Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce. Mariusz Barczak\n14 14 KUJAWSKO - PAŁUCKIE CENTRUM EKONOMII SPOŁECZNEJ Program Operacyjny RYBY dla sektora społecznego Program Operacyjny Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich (PO RYBY) został stworzony do realizacji trzech zasadniczych celów. Pierwszy z nich dotyczy racjonalnej gospodarki żywymi zasobami wód i poprawyefektywności sektora rybackiego. Drugi cel odnosi się do podniesienia konkurencyjności polskiego rybołówstwa morskiego, śródlądowego oraz przetwórstwa ryb. No i najbardziej nas interesujący cel trzeci, obejmujący poprawę, jakości życia na obszarach zależnych od rybactwa 1. Pozornie rzecz biorąc wykazane cele dają małe możliwości finansowania inicjatyw społecznych, w szczególności w obrębie województwa kujawsko-pomorskiego. Jednakże sam PO RYBY dość szeroko określił definicje terenów zależnych od rybactwa, co pozwoliło w naszym województwie na realizację założeń programu w kontekście osiągniecia tegoż celu programowego. W ramach programu realizację interesującego nas celu uwzględniono w ramach Osi Priorytetowej 4 Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa, w której dookreślono 4 typy operacji (Środków): 1) Wzmocnienie konkurencyjności i utrzymanie atrakcyjności terenów zależnych od rybactwa. 2) Restrukturyzacja i reorientacja działalności gospodarczej oraz dywersyfikacja zatrudnienia osób mających pracę związaną z sektorem rybactwa w drodze tworzenia dodatkowych miejsc pracy poza tym sektorem. 3) Podnoszenie wartości produktów rybactwa, rozwój usług na rzecz społeczności zamieszkującej obszary zależne od rybactwa. 4) Ochrona środowiska i dziedzictwa przyrodniczego na obszarach zależnych od rybactwa w celu utrzymania jego atrakcyjności oraz przywracanie potencjału produkcyjnego sektora rybactwa w przypadku jego zniszczenia w wyniku klęski żywiołowej lub przemysłowej. Z punktu widzenia organizacyjnego realizacji założeń Osi Priorytetowej 4 oraz realizacji organizacyjnej i finansowej za proces wyboru projektów pod kątem formalnym oraz w zakresie zgodności z Lokalnymi Strategiami Rozwoju Obszarów Rybackich odpowiadają Lokalne Grupy Rybackie funkcjonujące w formie stowarzyszeń. W województwie kujawsko-pomorskim do realizacji Osi Priorytetowej 4 PO RYBY powołano 6 Lokalnych Grup Rybackich 2 : a) Stowarzyszenie Lokalna Grupa Rybacka Drwęca, które działa na terenie gmin: Jabłonowo Pomorskie, Brodnica, Zbiczno, Brzozie, Górzno, Świedziebnia, Bobrowo (strona internetowa: b) Stowarzyszenie Lokalna Grupa Rybacka 1 Program Operacyjny Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich , r. 2 Źródło internetowe: r. Nasza Krajna i Pałuki, które działa na terenie gmin: Nakło nad Notecią, Szubin, Mrocza, Sadki, Więcbork (strona internetowa: c) Stowarzyszenie Lokalna Grupa Rybacka Borowiacka Rybka, które działa na terenie gmin: Świekatowo, Lubiewo, Cekcyn, Śliwice i Gostycyn (strona internetowa: lgr-borowiackarybka.pl/). d) Stowarzyszenie Lokalna Grupa Rybacka Rybak, które działa na terenie gmin: Świecie nad Osą, Rogóźno, Radzyń Chełmiński, Łasin, Wąbrzeźno, Grudziądz, Płużnica, Chełmża (strona internetowa: e) Stowarzyszenie LGD Dorzecza Zgłowiączki działa na terenie gmin: Choceń, Boniewo, Brześć Kujawski; Fabianki, Lubanie, Włocławek, Lubień Kujawski, Lubraniec, Izbica Kujawska, Chodecz (strona internetowa: f) Stowarzyszenie Lokalna grupa Rybacka Jeziora Pałuckie działa na terenie gmin: Żnin, Gąsawa, Rogowo. Każdy z wymienionych powyżej podmiotów w celu realizacji założeń Osi Priorytetowej 4 organizuje w formie konkursów, w zasadzie tylko i wyłącznie o charakterze zamkniętym, nabory wniosków na realizację projektów w ramach możliwych typów projektów. W ramach środka Wzmocnienie konkurencyjności i utrzymanie atrakcyjności terenów zależnych od rybactwa można realizować następujące typy projektów: adaptacja i wyposażenie miejsc, w których będą świadczone usługi dostępu do sieci Internet; poprawa funkcjonowania transportu publicznego przez budowę, przebudowę, remont lub odbudowę obiektów małej architektury służących wykonywaniu działalności zwiazanej z tym transportem; rewitalizacja miejscowości w wyniku realizacji operacji polegającej w szczególności na remoncie chodników, parkingów, placów, ścieżek rowerowych, terenów zielonych, parków, budynków i obiektów publicznych pełniacych funkcje społeczno-kulturalne, sportowe, rekreacyjne lub ich wyposażenie; remont, odbudowa, przebudowa lub wyposażenie obiektów wpisanych do rejestru zabytków lub objętych wojewódzką ewidencją zabytków; organizowanie kół zainteresowań dla dzieci i młodzieży; budowa, remont lub przebudowa małej infrastruktury turystycznej, w szczególności przystani, kąpielisk, punktów widokowych, miejsc wypoczynkowych, tras turystycznych, łowisk dla wędkarzy i punktów informacji turystycznej, wraz ze ścieżkami i drogami dojazdowymi do miejsc objętych inwestycją; dostosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych obiektów turystycznych, rekreacyjno-sportowych lub obiektów, w których jako podstawowa jest prowadzona działalność kulturalna; tworzenie lub rozwój muzeów, izb regionalnych, izb pamięci lub skansenów mających na celu zachowanie lub prezentowanie lokalnego rzemiosła, historii sztuki i obyczajów, w szczególności związanych z tradycjami rybackimi; promocja obszaru objętego LSROR oraz popularyzacja rybactwa związana z obszarem objętym LSROR. W odniesieniu do drugiego szczególnie nas interesyjącego środka, czyli Restrukturyzacji i reorientacji działalności gospodarczej oraz dywersyfikacji zatrudnienia osób mających pracę związaną z sektorem rybactwa w drodze tworzenia dodatkowych miejsc pracy poza tym sektorem możemy wyróżnić następujące typy projektów do realizacji: budowa, przebudowa lub rozbiórka obiektów, w których ma być lub jest prowadzona działalność gospodarcza, lub unieszkodliwianie odpadów pochodzących z rozbiórki; zagospodarowanie terenu, na którym ma być lub jest prowadzona dzialalność gospodarcza; wyposażenie obiektów, w których ma być lub jest prowadzona działalność gospodarcza, w zakresie niezbędnym do jej prowadzenia; remont lub adaptacja statku rybackiego, na którym jest prowadzona działalność gospodarcza, lub zakup lub budowa nowej jednostki pływającej, na której ma być prowadzona działalność gospodarcza; udział w kursach, szkoleniach, stażach i innych formach kszatłcenia, mających na celu zmianę kwalifikacji zawodowych; zakup maszyn, urządzeń lub środków transportu, przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, z wyłączeniem zakupu samochodów osobowych. W pozostałych dwóch środkach ważnym z punktu widzenia działalności społecznej są interwencje obejmujące: podejmowanie lub rozwój działalności gospodarczej polegającej na produkcji lub świadczeniu usług na rzecz lokalnej społeczności, zachowanie i zabezpieczenie obszarów objetych szczególnymi formami ochrony przyrody, w tym Natura 2000; remont lub odbudowa budynków lub budowli lub remont lub wymiana instalacji i urządzeń technicznych znajdujących się w tych budynkach lub budowlach związanych z prowadzeniem działalności rybackiej, uszkodzonych albo zniszczonych w wyniku klęski żywiołowej, lub ich wyposażenie w zakresie niezbędnym do prowadzenia działalności rybackiej; zabiegi związane z usuwaniem szkód powstałych w wyniku klęsk żywiołowych w wodach śródlądowych i morskich oraz odtworzenie pierwotnego stanu środowiska tych obszarów. W obliczu znacznego wykorzystania środków z pozostałych źródeł, w szczególności w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego, PO RYBY może być dobrym źródłem finansowania inicjatyw społecznych, szczególnie pod względem dużego nacisku programu na sferę finansowania inicjatyw podmiotów z sektora społeczno-gospodarczego, ze szczególnym uwzględnieniem organizacji o charakterze non-profit realizujących cele publiczne i dążących do wsparcia inicjatyw o charakterze publicznym, ogólnospołecznym. Zachęcamy więc do korzystania ze środków PO RYBY i realizacji kluczowych pod względem społecznych inicjatyw. Paweł Biały\n15 BROSZURA INFORMACYJNA nr 5 15 Przedsiębiorczość i społeczność W ramach ekonomii społecznej dochodzi do próby łączenia racjonalności: ekonomicznej i solidarności. Racjonalność dotyczy wyniku wyboru i traktuje wybór jako racjonalny wówczas, kiedy wybrane rozwiązania prowadzą dokładnie do maksymalizacji korzyści. Z racji występowania sprzeczności pomiędzy nieograniczonym zapotrzebowaniem a ograniczonymi zasobami jednostki muszą dokonywać wyboru. Tym samym gospodarowanie, czyli konieczność podejmowania decyzji, dotyczy ograniczonych zasobów i pożądanego celu. W przypadku podmiotów działających w tak zwanej gospodarce społecznej wartościami determinującymi podejmowanie decyzji są: solidarność i spójność społeczna, zaangażowanie, reguły demokratyczne, aktywność, zaufanie. Należy jednak podkreślić, iż takie czynniki jak efektywność kosztowa, dobra organizacja, kompetencje zespołu również są uwzględniane. Zatem sukces przedsiębiorstw społecznych nie jest mierzony tylko i wyłącznie w kategoriach ekonomicznych, ale również wkładem w ograniczanie niepożądanych zjawisk społecznych, czy też promowanie solidarności i spójności 1. Aktywność w ramach ekonomii (gospodarki) społecznej zmierza do kształtowania dobrze funkcjonującego społeczeństwa 2. Dobrze funkcjonujące społeczeństwo to idea uwzględniająca czynniki społeczne, ekonomiczne i polityczne. Czynniki związane w sposób bezpośredni lub pośredni z gospodarką społeczną wpisujące się w powyższą ideę to chociażby: przeciwdziałanie kształtowaniu się podklasy czynnikami dyskryminacyjnymi mogą być przykładowo: niskie kwalifikacje, sta- rość, ubóstwo, niepełnosprawność, przynależność do określonej grupy etnicznej 3 ; utrzymywanie różnić pomiędzy bogatymi a biednymi na akceptowalnym społecznie poziomie nadmierne różnice sprzyjają nieufności i brakowi szacunku pomiędzy poszczególnymi grupami 4 ; wzmacnianie poczucia obywatelstwa budowanie poczucia obywatelstwa utrudnia istnienie tak zwanego problemu zwanego modelem demoralizacji polegającego na rozpowszechnianiu się społecznej bierności, pasożytnictwa, nadmiernej roszczeniowości, agresji i wreszcie podejmowaniu działań o charakterze niezgodnym z prawem 5. W raporcie POLSKA 2030 autorzy podkreślają potrzebę stworzenia warunków państwa pracowników (work-fare state) uzupełnianego przez opiekuńcze społeczeństwo (welfare socjety). Przez stworzenie warunków państwa pracowników rozumie się między innymi: kreowanie okoliczności sprzyjających bezpieczeństwu zatrudnienia, kierowanie transferów socjalnych do grup realnie potrzebujących pomocy, pełnienie roli wspierającej przez państwo. Natomiast w ramach podejścia polegającego na tak zwanym społeczeństwie opiekuńczym określone zadania delegowane są wspólnotom lokalnym, następuje współdziałanie instytucji w zakresie pomocy niesionej osobom potrzebującym, istnieje wysoka świadomość solidarności społecznej 6. Występuje widoczne sprzężenie zwrotne pomiędzy obszarem dobrze funkcjonującego społeczeństwa oraz opiekuńczego. Wydaje się, iż zarówno społeczeństwo obywatelskie nie może istnieć bez dobrze funkcjonującego społeczeństwa, jak i odwrotnie. W sektorze ekonomii społecznej aktywność sprawują przedsiębiorstwa społeczne. Pojęcie to łączy dwa atrybuty w postaci przedsiębiorczość i społeczność. Przedsiębiorstwo społeczne funkcjonuje w warunkach gospodarki rynkowej, lecz dąży do celu, który nie jest zdefiniowany indywidualnym zyskiem. Literatura Balcerzak-Paradowska, B., (red.), Praca i polityka społeczna wobec wyzwań integracji, IPiSS, Warszawa. Boni, M., (red.), Polska 2030, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Warszawa Golinowska, S., Od państwa opiekuńczego (welfare state) do państwa wspierającego pracę (workfare state). Karwińska, A., Uwarunkowania dobrze funkcjonującego społeczeństwa. Znaczenie gospodarki społecznej, Ekonomia społeczna. Nr 1/2010. Kwaśnicki, W., Ekonomia (gospodarka) społeczna, Instytut Nauk Ekonomicznych, Uniwersytet Wrocławski Agnieszka Szulc 1 W. Kwaśnicki, Ekonomia (gospodarka) społeczna, Instytut Nauk Ekonomicznych, Uniwersytet Wrocławski 2005, s. 4, A. Karwińska, Uwarunkowania dobrze funkcjonującego społeczeństwa. Znaczenie gospodarki społecznej, Ekonomia społeczna. Nr 1/2010, s Ibidem, s Ibidem, s S. Golinowska, Od państwa opiekuńczego (welfare state) do państwa wspierającego pracę (workfare state), s , [w:] B. Balcerzak-Paradowska (red.), Praca i polityka społeczna wobec wyzwań integracji, IPiSS, Warszawa. 6 M. Boni (red.), Polska 2030, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Warszawa 2009, s. 4.


Certina C034.455.16.050.00 DS Podium GMT - zegarek.net\nC034.455.16.050.00 Zegarek Certina DS Podium GMT - męski\nPowiadom mnie o Certina C034.455.16.050.00\nOpis zegarka Certina C034.455.16.050.00\nCertina C034.455.16.050.00 zasilany jest energią elektryczną, pochodzącą z wymiennej baterii. Tego typu napęd jest niezwykle precyzyjny i zapewnia wysoki komfort użytkowania. Precyzcję chodu zegarka potwierdził renomowany szwajcarski instytut COSC po przeprowadzeniu specjalistycznych testów. Certina C034.455.16.050.00 posiada standardową 2-letnią gwarancję respektowaną przez producenta i autoryzowane serwisy naprawcze. Certina C034.455.16.050.00 został wyposażony we wskaźnik zużycia baterii, który w prosty i przejrzysty sposób informuje o poziomie energii.\nOznaczenie SWISS MADE, znajdujące się na tarczy zegarka potwierdza szwajcarskie pochodzenie zegarka i jest dowodem na spełnienie przez produkt ściśle określonych wymogów jakościowych weryfikowanych przez Szwajcarską Federację Zegarków. To model o klasycznym wyglądzie. Choć jest raczej prosty, będzie zwracał na siebie uwagę starannością i doborem materiałów. Wykorzystane do produkcji zegarka materiały, dbałość o każdy szczegół i niesamowity design wskazują, że jest to model luksusowy. Certina C034.455.16.050.00 posiada charakteryczne elementy wyglądu czasomierzy dla nurków.\nJeśli szukasz zegarka na lata, to wybór modelu o czarnej tarczy powinien być strzałem w dziesiątkę. Kolor ten jest bowiem jednym z najbardziej uniwersalnych w zegarkowej palecie barw. Wskazania czasu w tym modelu odczytamy za pomocą wskazówek. W zegarku zastosowano pigment fotoluminescencyjny, który umożliwi odczytanie wskazań także w nocy. Super-LumiNova zbiera energię świetlną z otoczenia i oddaje ją.\nDzięki temu, że koperta została uszczelniona, Certina C034.455.16.050.00 zyskał odporność na wodę do 10 ATM. Można z nim pływać na niedużych głębokościach i niestraszna mu napotkana ulewa. Koperta w tym modelu ma srebrny kolor, co daje szerokie możliwości zestrojenia zegarka z różnymi aranżacjami strojów. Użyta do wykonania koperty stal szlachetna, cechuje się wysoką wytrzymałością i odpornością na zarysowania. System podwójnego zabezpieczenia Dobule Security opiera się na zastosowaniu w zegarku dodatkowych uszczelek, który wpływają na zwiększenie wodoszczelności modelu.\nZapięcie stworzono z uwagi na użytkowników zegarków, którzy cenią sobie komfort i nie lubią tracić czasu. Certina C034.455.16.050.00 z takim zapięciem można szybko ściągnąć i równie szybko zdjąć. Sprzączka wyposażona jest w mechanizm z zapadką blokującą, którą można odblokować tylko w momencie naciśnięcia guzików. Konstrukcja jest zatem bardzo bezpieczna, ponieważ nie istnieje szansa, aby klamerka sama się otworzyła. Naturalna skóra wykorzystana w pasku zegarka to sprawdzone rozwiązanie, nadające czasomierzowi elegancji i szyku.\nCertina C034.455.16.050.00 pokazuje zarówno czas lokalny, jak i czas dowolnie wybranej drugiej strefy czasowej.\nOpinie o zegarku Certina C034.455.16.050.00 DS Podium GMT\nCertina C034.455.16.050.00 2190.00zł


Docisk sprzęgła, Części samochodowe - Motochemia\nElement docisku sprzęgła odpowiada za należyte dociskanie tarczy sprzęgłowej do koła zamachowego. Posiada wysokie właściwości odprowadzania ciepła i wyposażony jest w osłonę łączącą element za pomocą sprężyn płytkowych. Te z kolei dociskając lub odsuwają docisk względem tarczy sprzęgła w momencie rozłączenia napędu sprzęgła. Dodatkowo docisk zostaje wyśrodkowany w obudowie. Obrót koła zamachowego odbywa się przy współudziale docisku sprzęgła, który przesuwa się wzdłuż osi sprzęgła przy jego włączaniu i rozłączaniu. Docisk jak i pozostałe elementy sprzęgła są wrażliwe na niewłaściwe użytkowanie.\nPrace w największym obciążeniu sprzęgło przechodzi w ruchu miejskim. Ciągłe wciskanie sprzęgła lub jazda na tzw. półsprzęgle nagrzewa tarczę sprzęgła do bardzo wysokich temperatur narażając ją na usterki.\nNowoczesne silniki a w szczególności jednostki diesla, osiągają bardzo wysoki moment obrotowy. W silnikach zasilanych olejem napędowym sprzęgło jest elementem bardzo newralgicznym. Obecna technologia pozwoliła zastąpienie tradycyjnego sprzęgła z tłumikiem drgań w tarczy na sprzęgło z kołem dwumasowym. Mimo iż ulepszenie to niweluje niekomfortowe odczucia z jazdy dieslem, pozostaje on niezwykle delikatnym na niewłaściwe użytkowanie.\nPrawidłowe nawyki mające na celu zadbanie o sprzęgło opierają się w kilku podstawowych zasadach:\n- wciskanie sprzęgła całym ciężarem nogi (pięta sunie po podłodze);\n- nasze pięty powinny cały czas mieć styczność z podłogą auta;\n- podczas jazdy unikamy trzymania stopy nad pedałem sprzęgła lub opartej bezpośrednio na nim.;\n- starać się ograniczać czas wciskania sprzęgła do minimum;\nNawyk wciskania sprzęgła w trakcie pokonywania drogi przy niskich prędkościach również jest niedopuszczalny. Wciśnięcie pedału powinno wystąpić tylko gdy mamy pewność, że samochód będziemy zatrzymywać. Natomiast wciśnięcie sprzęgła w przypadku awaryjnego hamowania powinno nastąpić tuż przed samym wciśnięciem pedału hamulca.


Posiadanie siostry dobre dla psychiki - Czasopisma - Onet.pl Portal wiedzy\n2009-04-03 Rosemary Bennett\nPosiadanie siostry dobre dla psychiki\nOsoby, które wychowywały się z siostrą, są większymi optymistami, mają większe ambicje i są zdrowsze psychicznie, odkryli psychologowie.\nBadanie 571 rodzin, w których byli bracia, siostry, rodzeństwa mieszane lub jedynacy wykazało, że posiadanie siostry w domu sprawia, iż rodzeństwo obu płci uzyskuje lepsze wyniki w standardowych testach oceniających zdrowie psychiczne.\nOkazało się, że osoby te lepiej radzą sobie z niepowodzeniami, są bardziej zmotywowane do działania, mają więcej przyjaciół i bogatsze życie towarzyskie, w porównaniu z tymi, którzy dorastają tylko w towarzystwie braci.\nBadania zostały przeprowadzone przez psychologów z Uniwersytetu De Montfort (w Leicester w Wielkiej Brytanii) oraz Uniwersytetu w Ulster i zostały zaprezentowane 2 kwietnia na dorocznej konferencji British Psychological Society (Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego) w Brighton.\nLiz Wright, będąca na stypendium naukowym na Uniwersytecie De Montfort, przyznaje, że prace te rozpoczęły się w następstwie poprzedniego projektu, który wykazał, że dziewczęta posiadające siostry przeżywają mniej stresów po napotkaniu kłopotów na swej życiowej drodze.\n- Chcieliśmy sprawdzić, czy pozytywny wpływ sióstr jest szerszy i dotyczy nie tylko dziewcząt - i okazało się, że to prawda. Jedna z najbardziej interesujących obserwacji dotyczy wpływu sióstr na rodzinę w sytuacji rozwodu rodziców – opowiada.\n- Wygląda na to, że ich naturalną skłonnością jest wyrażanie swoich emocji, mówienie o separacji oraz zachęcanie innych członków rodziny do podobnych zachowań. To pomaga podtrzymać rodzinne relacje. Rozbite rodziny, w których były siostry, zdecydowanie mniej cierpiały.\nPsychologowie od dawna uważają, że ”wyrażanie emocji” w czasie gwałtownych zmian życiowych jest podstawą zdrowia psychicznego.\n- I wydaje się, że siostry temu sprzyjają. Natomiast bracia wywierają efekt raczej przeciwny, prawdopodobnie zniechęcając innych do mówienia.\nTesty wykorzystujące standardową ocenę punktową dotyczyły tego, jak duże wsparcie ze strony innych osób odczuwali badani; jak oceniali swoją kontrolę nad życiem; poziomu ich optymizmu; motywacji lub energii do działania oraz zdolności radzenia sobie z niepowodzeniami.\nNaukowcy podkreślają, że różnice między osobami, które miały siostrę w domu a pozostałymi były ”znaczące”. To może pomóc wyjaśnić sukcesy sióstr Williams, tenisistek, które radziły sobie w życiu z dużymi niepowodzeniami i presją, oraz siłę psychiczną aktorki Sienny Miller i jej siostry Savannah, projektantki mody. Sienna Miller pozbierała się szybko po zakończeniu związku z aktorem Judem Lawem (byli zaręczeni). Tego wieczora, kiedy wyszło to na jaw, wystąpiła nawet na scenie.\nJedynacy uplasowali się pod względem zdrowia psychicznego między dziećmi posiadającymi siostry a dziećmi posiadającymi wyłącznie braci.\n- Wygląda na to, że we wczesnej młodości wielu jedynaków odnajduje duże wsparcie poza domem, co pomaga im w sytuacjach kryzysowych oraz w innych obszarach życia – tłumaczy Wright.\nOdkrycie to sugeruje, że rodzice chłopców, którzy się rozwodzą, powinni zdawać sobie sprawę, że ich synowie mogą mieć trudności z zaakceptowaniem rozpadu rodziny. W przyszłości wyniki te mogą być również wykorzystane w leczeniu zaburzeń odżywiania się.\nCelem kolejnych badań będzie bardziej precyzyjne określenie, w jaki sposób siostry wpływają na życie rodzinne, czyniąc je lepszym.


Wampirek w Dolinie Lamentu Tom 7 - Sommer-Bodenburg Angela - niePrzeczytane.pl Księgarnia internetowa\nRodzinna wycieczka pod namiot? Czemu nie? Antoś namawia tatę na wczasy w Dolinie Lamentu. Nieprzypadkowo wybiera to miejsce. To właśnie tu, po przymusowej wyprowadzce z cmentarza, zamieszkuje znajoma rodzina wampirów. Podczas zwiedzania ruin chłopiec natrafia na kryjówkę Trzęsikamieniów. Z przerażeniem stwierdza, że brakuje jednej trumny. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę jej zniknięcia? Obaj z tatą jeszcze długo nie zapomną tej obfitującej w wiele tajemniczych wydarzeń wycieczki...


TDKR na DVD i Blu-ray - Strona 2\n05 marzec 2021, 11:53:52\nDo dołu Strony 1 2 3 4 ... 14\n29 wrzesień 2012, 20:21:21 #15\nCytat: Air Jordan w 29 wrzesień 2012, 18:42:38\nBlu raya nie mam i nie zamierzam mieć (niedługo sam przejdzie do historii więc nie warto).\nJeżeli coś przejdzie do historii to prędzej DVD.\nMam już BB i TDK na Blu, więc wydanie zbiorcze odpada. Biorę wydanie z maską. Lista dodatków imponująca, szkoda jednak że prawdopodobnie nigdy nie zobaczymy usuniętych scen. Co do jakości obrazu i dźwięku - mam nadzieję, że będzie referencja. Liczyłem jednak na dźwięk 7.1, ale nie można mieć wszystkiego. Teraz tylko czekać do grudnia.\n29 wrzesień 2012, 20:40:19 #16\nCytat: Hydro w 29 wrzesień 2012, 20:21:21\nNo oczywiście, tego nie pisałem bo uznałem, ze nawet nie warto... Ale Blu pójdzie jego śladami niedługo później.\n29 wrzesień 2012, 23:14:53 #17\nKurde nie ważne jakie DVD będzie i jaka okładka, i tak kupuję\n30 wrzesień 2012, 23:18:30 #18\nWB zapowiedziało też "The Dark Knight Trilogy Ultimate Collector's Edition" na rok 2013.\nCiekawe co w tym zestawie się pojawi ? Myślę, że możemy się spodziewać "The Dark Knight Reborn".\nMam nadzieję, że dowiemy się czegoś konkretnego jeszcze przed premierą podstawowego wydania trylogii, okaże się wtedy czy warto czekać czy nie.\n01 październik 2012, 00:49:09 #19\nPiszecie o tych dodatkach a i tak pewnie wszystko zostanie wzucone na YouTube Ja tak się zastanawiam nad kupnem "trójpaka", oczywiście jak nie będzie pilniejszych zakupów w postaci książek lub jak cena nie przekroczy 250 zł. Bo jak będzie droższe to poczekam aż zejdzie z ceny (pamiętam że DVD "TDK" widziałem za 20 zł w salonie prasowym "Immedio")\n01 październik 2012, 09:27:39 #20\nMogliby wydać trylogię Nolana z komputerowo dodaną krwią i bluzgami, tak jak było to w przypadku Szklanej Pułapki 4 . Szkoda jednak, że to tylko pozostanie w strefie moim marzeń, bo taki dodatek to by dopiero było coś! Kupiłbym choćby nie wiem ile kosztowało .\n01 październik 2012, 17:51:21 #21\n01 październik 2012, 17:56:42 #22\nCudowna informacja z tym 27 listopada!\nJuż się nie mogę doczekać, aż w końcu będę miał ten film na własność. Wprawdzie bardziej podoba mi się amerykańska okładka DVD, ale przeboleję prosty symbol nietoperza, który też powinien dumnie prezentować się na półce.\n01 październik 2012, 18:00:16 #23\nWow, okładka DVD wygląda super Nie mogę się doczekać aż włożę świeżo zakupione płytki do napędu !\n01 październik 2012, 18:02:10 #24\nTak, też sądzę, że okładka DVD (czyli płonący symbol BEZ Batmana) prezentuje się zdcydowanie lepiej.\n01 październik 2012, 18:43:38 #25\nŚwietna wiadomość, teraz tylko odliczać dni do premiery\n01 październik 2012, 18:45:24 #26\nPolska okładka DVD jest chyba najlepszą ze wszystkich do tej pory pokazanych.\nNiestety nic o wydaniu zbiorczym trylogii. Niedobrze.\n01 październik 2012, 19:02:34 #27\nI na to pewnie przyjdzie czas.\n01 październik 2012, 19:13:15 #28\nsuper to dvd i do tego 2płytowe ;]\n01 październik 2012, 19:16:52 #29\nŚwietna wiadomość! Ciekawe jakie ceny ;P\nDo góry Strony 1 2 3 4 ... 14


Danch 90' Saganowski 4'\nOlkowski (85. Nowak)\nIwan (76. Wodecki)\nNakoulma (66. Oziębała)\n(63. Salinas) Kucharczyk\n(69. Furman) Saganowski\n(89. Gol) Kosecki\nGórnik pokazał charakter\nGórnik Zabrze po niezwykle emocjonującym meczu zremisował z Legią Warszawa 2:2. Dwukrotnie Legia obejmowała prowadzenie, ale Górnik grał do końca.\nLegia, która przyjechała do Zabrza jako lider z kompletem punktów, po zaciętym meczu musiała się zadowolić remisem. Gospodarze dwukrotnie doprowadzali do wyrównania, wynik ustalił Adam Danch w doliczonym czasie.\nZabrzanie w niedzielę po raz pierwszy w tym sezonie zagrali na swoim przebudowywanym od roku stadionie. Widownia w związku z pracami budowlanymi pozostała ograniczona do trzech tysięcy miejsc. Zabrzańscy kibice oklaskami powitali szkoleniowca Legii Jana Urbana, przed laty świetnego piłkarza Górnika. Szybko jednak humory na trybunach popsuł bramkarz gospodarzy Łukasz Skorupski do spółki z Markiem Saganowskim. Pierwszy popełnił błąd przy wyłapywaniu spadającej piłki, drugi - bez trudu wepchnął ją do siatki.\nZabrzanie od razu ruszyli do walki o wyrównanie. Stworzyli kilka sytuacji, w których albo zabrakło strzału, albo pewnie bronił Duszan Kuciak. Goście przetrwali zryw przeciwnika i dali bramkarzowi Górnika parę szans na rehabilitację.\nPo przerwie gospodarze przystąpili znów do ataku. "Petardy" na bramkę Legii "odpalili" Michał Bemben i Aleksander Kwiek - Duszan Kuciak odbijał piłkę. Legioniści - nie rezygnując z kontr - umiejętnie się bronili do 81. minuty, kiedy Przemysław Oziębała uprzedził bramkarza i głową doprowadził do wyrównania.\nZabrzanie bardzo krótko cieszyli się z remisu. Dominikowi Furmanowi wyszedł "strzał życia" z ponad 30. metrów i Skorupski mógł tylko popatrzeć na piłkę wpadającą mu za plecami do bramki. To nie był koniec emocji, bo w doliczonym czasie kapitan gospodarzy Adam Danch ustalił wynik.\nTo było już 109 starcie obu ekip, remis sprawił jednak, że żadna z drużyn nie poprawiła swojego bilansu. Warszawianie wygrali już 42 spotkania, zabrzanie byli górą 40 razy.