Dada - Zagraj to - recenzje\nZagraj to - recenzje\ntaniecPOLSKA.pl, 2 listopada 2015\nRefleksja, emocja, obraz – zwykle w spektaklu któryś z tych aspektów dominuje i staje się główną perspektywą odbiorczą. Tymczasem w Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś Teatru Dada von Bzdülӧw myśli, uczucia i obrazy spotykają się i płyną jednym poetyckim strumieniem. Leszek Bzdyl, Katarzyna Chmielewska i Anna Steller, twórcy i zarazem wykonawcy spektaklu, zabierają publiczność w oniryczną podróż w czasie, nasyconą melancholią, zadumą i zmysłowością. Początkowo cała trójka siedzi przy długim stole technicznym ustawionym wzdłuż lewego boku sceny. Blat zapełniają różne urządzenia służące do kreowania nastroju: komputery, z których odtwarza się muzykę, rzutnik obrazu, lampy, konsolety obsługujące sceny świetlne i inne narzędzia sceniczne początków XXI wieku. Demiurgowie co i rusz wychodzą zza stołu i zajmują miejsce na scenie, wcielając się w kolejne postaci, by później wracać do ról operatorów scenicznej magii. Bohaterowie w szkicowo zarysowanym studiu telewizyjnym opowiadają słowem i ruchem fragmenty historii z przeszłości; pokazują ożywione fotografie tego, co już minęło, fotografie subiektywne, zniekształcone przez indywidualną pamięć, pokolorowane wyobraźnią. Krótkie filmy wspomnień odgrywane po latach tu i teraz mogą być alternatywną wersją dawnej rzeczywistości lub już tylko fantazjami na jej temat.\nSpektakl nie jest jednak utrzymany w nastroju bolesnej tęsknoty, wyczuwalny jest raczej uśmiechnięty dystans i sympatia do tego, co było i do tego, kim się było. Tamte sprawy już nie bolą, tęsknota nie jest dotkliwa. Olśniewające kostiumy utrzymane w stylistyce retro i nawiązująca do kultowych filmów XX wieku – Casablanca czy Popiół i diament – muzyka wzmacniają wrażenie przeglądania albumu ze zdjęciami, ujmując uchwycone w nim emocje w nawias konwencji. Oto elegancki mężczyzna wspomina zabawki z dzieciństwa. Oto piękna kobieta opowiada o swoich podróżach. Oto para odtwarza moment poznania się, pierwszą wymianę pulsujących namiętnością spojrzeń, pierwszy dreszcz uwodzenia; inna para z kolei ukazuje, jak wielkie wrażenie zrobiła na Nim Ona i jak rozczulająco nieśmiały i zabawny był wówczas On. Inna Ona zatańczy na krześle rozwibrowaną deklarację kobiecej niepodległości, i jeszcze inny On opowie w języku pantomimy o tym, jak gonił za szczęściem. Wyraziste aktorstwo, precyzyjne odtańczenie mikroopowieści, imponujące partnerowania czyniące z trojga performerów jedno trójciało połączone wspólną siłą, stuprocentowa świadomość obecności scenicznej, wreszcie starannie dobrana warstwa plastyczna i dźwiękowa – wszystkie te elementy składają się na charakterystyczny język sceniczny Teatru Dada von Bzdülӧw, niezawodnych czarodziei polskiej sceny tanecznej.\n17 Świetnych tańców o czymś"\nGazeta Wyborcza - Trójmiasto nr 110, 13.05.2013\nBohaterowie tego spektaklu ponoszą druzgoczącą klęskę. Ale dla jego autorów to przedstawienie jest spektakularnym zwycięstwem Kolejnym w ich pełnej sukcesów artystycznej biografii. Najnowszy spektakl teatru Dada von Bzdülöw oparty jest na prostym pomyśle: spojrzenia na współczesność z perspektywy ludzi żyjących w przyszłości, ludzi, którzy próbują odpowiedzieć na pytanie czym było to "coś", co sprawiało, że dawny świat był właśnie tym, czym był, co nadawało mu sens, wymiar i kolor. Choć to pomysł oczywiście nie nowy i w światowej kulturze przećwiczony wiele razy i na wiele rożnych sposobów, trójce artystów z gdańskiej grupy - spektakl wspólnie przygotowali: Katarzyna Chmielewska, Anna Steller i Leszek Bzdyl - udało się dojść za jego pomocą do wniosków może nie specjalnie odkrywczych, ale pokazanych w niezwykle oryginalny, poruszający sposób. Najważniejszy z nich jest taki, że tego typu: kulturowa, cywilizacyjna, etnograficzna archeologia nie przynosi żadnych nowych znaczeń, nie daje szansy ani na odkrywcze interpretacje któregokolwiek z odkryć, ani żadne spójne syntezy, prowadzić może co najwyżej do dorzucania kolejnych okruchów, odprysków, bezkształtnych strzępów na śmietnisko historii cywilizacji. Śmietnisko - zwłaszcza w wydaniu gdańskich tancerzy - bardzo efektowne, ale nie zawierające żadnej odpowiedzi na pytanie o to mityczne "coś". Albo może raczej zawierające nieskończoną ilość dowolnych odpowiedzi. Na tej stercie resztek po cywilizacji nic już nieznośnie nie znaczy nic, albo każdy element bezradnie znaczy wszystko.\nKultura strzępów i odpadów\nGdzie szukać odpowiedzi? Autorzy spektaklu zaczynają od kultury. I w ciągu pierwszych dwudziestu minut spektaklu błyskotliwie, elokwentnie i spektakularnie przedstawiają barwny kalejdoskop współczesnej kultury, układający się w fantazyjne wzory, złożone z okruchów rzeczy wielkich, rzeczy zwykłych i rzeczy całkiem miałkich.\nA więc z jednej strony - dwie intrygujące sceny miłosno-barowe, posklejane z klisz wytartych do cna w niezliczonych filmach od "Casablanki" do "Superbad". Intrygujące przede wszystkim jako świadectwo, jak przez pół wieku zmieniła się kobieca ekspresja dotycząca seksualności: od eterycznego zawstydzenia dziewczyny (Steller), która nieśmiało tylko sygnalizuje swoje potrzeby odgrywając symboliczny stosunek seksualny przy pomocy papierosa, do brawurowego, graniczącego niemal z nachalnością, wyuzdania kobiety pewnej siebie i biorącej od mężczyzny wszystko, czego potrzebuje (Chmielewska).\nZ drugiej strony - znakomicie zagrany przez Bzdyla bardzo delikatnymi środkami infantylny zachwyt filmami karate, przeplatany chłopięcym zagubieniem w meandrach odkrywanej właśnie z fascynacją, ale i lękiem, seksualności. Z trzeciej - piosenki, wyzute całkiem ze swojego kontekstu, z jakiegokolwiek subkulturowego, środowiskowego znaczenia, zniszczone - nawet dosłownie - przez Macieja Salamona, który preparował wizualizacje oparte na prawdziwych teledyskach. Kiedyś ikoniczne, dziś nie znaczące już nic i całkiem zapomniane klasyki: hippisowski, zespołu Jefferson Airplane i nowofalowo-postpunkowy, grupy Tuxedomoon. Z czwartej wreszcie - przedziwne figury, w które układają się ciała\nartystów w jednej z nielicznych scen, w której są na scenie wszyscy razem. Czy to sekcja gimnastyczna z "Rejsu"? Czy pomnik robotnika i kołchoźnicy - a może odwrotnie - z czołówki filmów wyprodukowanych w wytwórni Mosfilm? A może kochankowie stojący ma dziobie "Titanika"? Kolejne znaczenia, skojarzenia, odniesienia tych cytatów, aluzji, a może raczej parodii można mnożyć dowolnie - to i tak nie ma żadnego znaczenia i do niczego nie prowadzi.\nJeśli nie w kulturze tkwi to "coś", to może w naturze - pytają autorzy spektaklu w jego kolejnej części. Ale emocje, nawet te najsilniejsze, które odgrywają, stają się tylko bladymi,\nrozmytymi śladami, powtarzanymi schematami, zadeptywanymi coraz bardziej tropami. W jednej z najpiękniejszych, najbardziej precyzyjnie skomponowanych scen spektaklu, zazdrość Chmielewskiej jest tylko powtarzanym, nawet jeśli gwałtownym, paroksyzmem, budzącym swą naturalistyczną bezpośredniością raczej litość niż trwogę. I zupełnie nie wiadomo, czy ukryta pod zdejmowanymi, wraz z każdym kolejnym atakiem zazdrości, halkami niewinność Steller jest szczera czy tylko udawana. Tym bardziej, że zaraz przeradza się w iście zwierzęcą chuć, wobec której gwałtowność emocji Chmielewskiej zamienia się znienacka w wyrafinowaną, wyestetyzowaną delikatność. Emocje też okazują się więc tylko pustym śladem czegoś, co może kiedyś miało znaczenie, odgrywanymi na zamówienie rytuałami, za którymi nie stoi nic realnego.\nWiec może jakąś wartość, jakieś echa prawdy zachowały przedmioty, zwykłe znaki codzienności. Znaki, które w myśl wizji z trzeciej części spektaklu, mają sens tylko wtedy, kiedy pisze się je i czyta wspólnie. Ale co z tego, kiedy ów sens jednym gestem potrafi zmienić biegun: jak lampa, która z ochronnego parasola staje się klatka, albo imbryk, który z ciepłego uścisku zamienia się w niewolę. Niestety, nie sposób znaleźć też sensu w zmierzaniu do jakiegoś celu, w nieprzerwanym marsz do przodu, w dążeniu do postępu - jak w genialnym solo Bzdyla, niemal na zakończenie spektaklu, ostatniej brzytwie, której próbują się chwycić tonący w przestworze oceanu wypranych ze znaczenia znaków, bohaterowie spektaklu. Bo z ich perspektywy widać bardzo wyraźnie, że całe życie to tylko chodzenie w miejscu i realizowanie zupełnie nie istniejących zadań, powtarzanie pustych gestów. I nawet śmierć traci swoje ostateczne znaczenie, skoro można ją, ot tak sobie, powtórzyć.\nMisja bohaterów sztuki okazuje się wiec katastrofą, ale - za sprawą odgrywających ich aktorów - jakże piękną katastrofą. Po dwudziestu latach pełnej sukcesów kariery tancerze z teatru Dada von Bzdülöw niczego już nie muszą udowadniać. I to pięknie widać w tym spektaklu: tu nie ma prężenia mięśni, tu nie ma popisywania się, tu nie ma pretensji i pokazywania czegokolwiek za wszelką cenę. Jest za to pełna dojrzałości oszczędność w używaniu środków wyrazu, licznych przecież, ale ani przez moment nie przesłaniających żadnego z sensów, idealne wyczucie tonu, niewymuszona w żaden sposób klasa. Jest znakomite przedstawienie.\nPolska Platforma Tańca: Początek w duchu Allena\nKurier Lubelski, 8.11.2014\nDo Woody’ego Allena kieruje już tytuł spektaklu Dady – „Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” to parafraza tytułu jego sztuki „Zagraj to jeszcze raz, Sam” przeniesionej na ekran przez Herberta Rossa. To wskazówka wyraźna, nieomal dosłowna, ale nawet bez niej „Allenowskość” tego spektaklu byłaby oczywista dla każdego, kto choćby z grubsza zna jego twórczość. „Zagraj to…” bowiem od początku do końca spowija ów charakterystyczny klimat, w którym humor splata się z pewną melancholią, a nawet – jeśli sięgnie się wystarczająco głęboko – z nutką goryczy.\nZaś do trójki bohaterów bez trudu można dopasować Diane Keaton, Mię Farrow i samego Allena. Gdybyśmy jednak ograniczyli się jedynie do takiego wskazania, byłoby to spojrzenie powierzchowne. W istocie bowiem spektakl Dady jest podróżą w głąb historii kina. Znajdziemy tu tropy wiodące do „Casablanki”, „Błękitnego anioła”, czarnego kina gangsterskiego, burleski. Leszek Bzdyl przywołuje skojarzenia z Chaplinem i Keatonem, ale także Bogartem i Cagneyem (pyszna scena zabójstwa). Katarzyna Chmielewska porusza się na scenie niczym Jean Harlow, a w fantastycznym tańcu na krześle jest jeszcze bardziej zmysłowa niż Marlena Dietrich we wspomnianym „Błękitnym aniele”. Zaś Anna Steller łączy delikatność Ingrid Bergman z „Casablanki” z wdziękiem Audrey Hepburn. I takich skojarzeń można wskazać znacznie więcej. Owe wcielenia i przemiany nie są jednak tylko popisem aktorskiego i tanecznego kunsztu najwyższej próby. To przede wszystkim przedstawienie filmowej mitologii, która funkcjonowała od zarania kina, funkcjonuje nadal i będzie funkcjonować w przyszłości, obrastając wciąż nowymi „powidokami” dopisywanymi przez kolejne pokolenia widzów. Jest więc „Zagraj to…” nie tylko fantastycznym widowiskiem, którego każdą scenę chce się wręcz smakować, lecz także nadzwyczaj interesującym scenicznym esejem o naszej kulturowej tożsamości. Nie będę ukrywać, że pozostanie ze mną na bardzo długo; zapewne na zawsze.\nDada sukcesem podszyta\nPremierowa sztuka Dady to konglomerat taneczno-pantomimicznych etiud spiętych tematyczną klamrą nawiązań do kinematografii światowej. Sam tytuł będący echem allenowskiego Zagraj to jeszcze raz, Sam wyreżyserowanego przez Herberta Rossa oraz wstawki muzyczne pochodzące ze filmowych ścieżek dźwiękowych sugerują już wiele. Korespondencja teatru z kinem uwidacznia się w samych scenkach, wyjętych wprost z kultowych dzieł dziesiątej muzy, jak choćby Casablanki oraz w scenografii, którą współtworzą kostiumy i rekwizyty, takie jak stary reflektor, ekran, na którym symultanicznie wyświetlane są projekcje, niekiedy będące odtworzeniem tego, co niedawno miało miejsce na scenie.\nKażda z kilkuminutowych choreograficznych konstelacji przynosi emocjonalny dreszcz. Dwie sceny intymnego rendez-vous z papierosem, jako elementem zmysłowego kontaktu, są po prostu mistrzowskie: pierwsza z Anną Steller, kiedy to mężczyzna jest agensem, oraz druga, kiedy to kobieta (Katarzyna Chmielewska) dominuje i zniewala onieśmielonego partnera (Leszek Bzdyl), który w przezabawnym epilogu sceny w roztargnieniu i niemożności odnalezienia się w sytuacji zjada papierosa.\nDynamiczny, tryskający strumieniem energii taniec na krześle w wykonaniu Chmielewskiej będący manifestem kobiecej niezależności oraz pantomimiczna wędrówka stanowiąca symboliczny skrót ludzkiej ścieżki życiowej przepełnionej rozmaitymi doświadczeniami, którą zainscenizował Leszek Bzdyl, są wiodącymi tanecznymi odsłonami spektaklu. W przepychankach damsko-męskich odbijają się także echa znakomitej aranżacji, którą widz mógł podziwiać przy okazji Duetów nieistniejących, przygotowanych przez dwójkę liderów formacji w 2011 roku.\nWażnym elementem współtworzącym atmosferę spektaklu jest jego oprawa muzyczna przygotowana przez Adama Witkowskiego. Powracający między poszczególnymi scenkami motyw dźwiękowy balansujący na granicy eufonii i kakofonii oraz wspomniane zapożyczenia ze ścieżek dźwiękowych występujących w filmach (m.in. z kultowego Fight club) tworzą świetnie zsynchronizowany i tematycznie dobrany podkład podkreślający sceniczną koncepcję obrazowania.\nZagraj to, czyli 17 tańców o czymś to kolejny wyśmienity choreograficznie i teatralnie zapis na mapie twórczych osiągnięć gdańskiej sceny tanecznej. Dada von Bzdülöw znów puszcza pawie oko w stronę widowni, fundując zarówno sobie, jaki i publiczności świetną zabawę, żonglując znanymi i wpisanymi w trzon kultury współczesnej kliszami i obrazami, tym razem wyciętymi z konterfektu dwudziestowiecznej kinematografii. Taneczna precyzja obwarowana twórczą swobodą i improwizacyjnym zmysłem przynosi efekt niebywały. Alternatywa ma się dobrze. Dada trzyma rękę na pulsie.\nWehikuł czasu według Dady\nPort Kultury, 10.05.2013\n"Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś". O czymś, czyli o czym?\n1. Spektakl rozpoczyna się sceną, w której trzy osoby składają osobiste wyznania. W świetle reflektorów, do kamery mówią o swoim dzieciństwie, o młodości, o sobie. Mówią coś o czymś. Czasem z sensem, a czasami bez sensu, jak w przypadku gdy jedna z bohaterek plącze się w tautologiach.\n2. Na scenie dominuje duży ekran. Ruchowi scenicznemu i słowom towarzyszy wizualizacja - często jest to jedynie fragment, strzęp, piksele. Pocięte i zdefragmentowane obrazy, które możemy rozpoznać dopiero po pewnym czasie, po pewnym wysiłku. Stary teledysk nałożony na to, co widzimy teraz, co dzieje się tak naprawdę w przyszłości. Mamy rok 2044.\n3. W jednej ze scen na filmowym klapsie możemy odczytać nazwy różnych przedmiotów - Leszek Bzdyl wciela się w rolę reżysera, dyktując dwóm aktorkom- tancerkom przedmioty, które mają odgrywać. Przypomina mi to historie zasłyszane w czasach liceum, jak to podczas egzaminów do szkoły aktorskiej kazano chętnym odgrywać jabłko albo np. mleko. Aktorki (Anna Steller i Katarzyna Chmielewska) za pomocą samego ruchu starają się oddać istotę przedmiotu. Jednak czy ruch można bezpośrednio przełożyć na znaczenie? Czy krok w lewo znaczy coś przeciwnego niż krok w prawo? Odgrywając poduszki aktorki kładą sobie nawzajem głowy na ramionach. Odgrywając list imitują rękami czynność pisania. Scena ta obnaża naszą naiwną chęć "odczytania" tańca - taniec to nie kalambury, taniec (i szerzej teatr, sztuka) nie jest językiem, który da się przetłumaczyć tak, by był zrozumiały dla każdego. 4. Teatr/taniec nie jest sztuką autonomiczną, lecz zawsze istnieje w pewnej relacji. To relacja np. z własnym ego, z partnerem lub jego brakiem.\nTańce w duetach momentami przypominają walkę, jest także scena, w której Leszek Bzdyl "walczy" z niewidzialnym, wirtualnym przeciwnikiem. Pomiędzy scenami tanecznymi w spektaklu znalazły się przerywniki - pantomimiczne scenki o charakterze humorystycznym, nawiązujące do filmów. Także do filmów o miłości. Do pewnej konwencji panującej w tego typu przedstawieniach. Kobieta oparta o ścianę, z wyrazem bólu na twarzy, on stoi obok niej, częstuje papierosem. Pożądanie, intymność, miłość. 5. Z oczywistych względów istotną rolę w spektaklu pełni idealnie dopasowana muzyka, przygotowana przez Adama Witkowskiego. Piosenki z lat 60 czy evergreen "The look of love" przeplatane z niepokojącym, industrialnym szumem, sterowanym przez aktorów, wpływały znacząco na odbiór kolejnych numerów tanecznych. 6. Taniec/teatr to relacja z ciałem, dźwiękiem, światłem, obserwatorem. Z czasem i miejscem. Miejsce to teatr - widać to wyraźnie, bo kulisy, sprzęt, kable i aparatura do sterowania światłem i dźwiękiem znajdują się bezpośrednio na scenie. Aktorzy swobodnie przechodzą ze strefy sceny za pulpit, tam popijają wodę mineralną, przebierają się, oglądają występ swoich współpracowników. Nie ma w tym spektaklu pretensji do ciągłości, do iluzji, do "teatru". 7. Spektakl ma miejsce w przyszłości, a jednocześnie w przeszłości - bohaterowie/ twórcy przedstawienia kurczowo trzymają się przeszłości, przywołując minione, utrwalone obrazy. Obecna w sztuce chęć "utrwalania", podobnie jak ten spektakl, ma swoje źródło w nostalgii, w tęsknocie za tym co było. W pewnym sensie spektakl jest także próbą ucieczki przed upływem czasu w przyszłość, pragnieniem by nie starzejąc się, znaleźć się w przyszłości. 8. 17 tańców o czymś to 17 zabaw z konwencjami, popkulturą, sztuką współczesną, kinem. To także trzy bardzo udane kreacje nie tylko taneczne, ale również aktorskie. 9. Każdy film jest o FILMIE, a każde przedstawienie jest w pewnym sensie o TEATRZE. Tutaj taniec opowiada także o filmach , obrazach, które towarzyszyły nam od młodości, które kojarzą nam się z naszą młodością. Mamy liczne odwołania: do "Casablanki", do "Popiołu i Diamentu" czy "Ostatniego tanga w Paryżu". Każdy film jest filmem drogi, ponieważ przedstawia pewną ewolucję bohatera, jego "drogę duchową". Na końcu jeden z bohaterów "Zagraj to" odbywa symboliczną drogę, na końcu której, jak w prawdziwym melodramacie, umiera. Umiera, a potem wstaje i umiera raz jeszcze. Jak w filmie, który możemy obejrzeć wiele razy, ale który nigdy się nie kończy.\nDada, czyli wolność\nGazeta Świętojańska, 12.05.2013\nNikt nie może zagwarantować, że rok 2044 zdarzy się naprawdę, tak jak nikt nie gwarantuje odbiorcy najnowszego spektaklu, a właściwie, eksperymentu, Dada von Bzdülöw, że znaki i gesty zdarzają się po coś, aby coś innego się nie wydarzyło lub wydarzyło się właśnie po coś. Dwadzieścia lat teatru, od zeszłego roku ulokowanego pod dobrym adresem Grunwaldzka 44, który wystawił właśnie 44 premierę złożoną z 17 etiud. „Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” to próba artystycznego kolażu formy i treści w celu zdyskredytowania formy i treści oraz powrót do znaków i ekspresji ciała.\nMateriały prasowe przed premierą mogły sugerować poważne podejście do informacji, jaka ma trafić do widza. Udało się stworzyć tzw. realność iluzoryczną. Porozmawiajmy o czymś, co wymyślone zostało na chwilę, żeby ta chwila zaistniała tylko. „Filozoficznym wsparciem i inspiracją do przeprowadzenia dokumentalnego eksperymentu jest filozofia Powrotu i Akceptacji Wilhelma Guido.” Twórcy przyznawali w rozmowach, że decydujące znaczenie miał proces powstawania, dzianie się sceniczne, które ciągle ewoluuje, ponieważ pewnego rodzaju swoboda artystyczna dopuszczalna jest na każdym spektaklu. To interakcja z partnerem, energia scenicznego tworzenia ma rację bytu, nie potrzeba opowiedzenia czyjejś historii, zasugerowania pewnej daty, odwzorowania formy i treści. Mimo że widzimy troje bohaterów tanecznego spektaklu, którzy posługują się różnymi rekwizytami, swobodnie wchodzą w sytuacje pozornie dla nich nowe, to w miarę czasu najważniejsze staje się towarzyszenie im. Słowa wypowiadane przez tancerzy, wyświetlane na ekranie, czy zapisywane na klapsie filmowym trwają tylko przez chwilę, nie budują znaczeń, filozofii, nie pretendują do miana racji. Dadaistyczny rodowód nazwy teatru zachęcił twórców do eksperymentu nad trwałością znaczeń, nad odwróceniem uwagi od powagi skojarzeń, których wszyscy jesteśmy niewolnikami. Przez moment wszystko może stać się ważne, poduszka czy garnek, na chwilę możemy być świadkami scen zaczerpniętych z filmów. Czerpanie inspiracji jest w ujęciu Dady nieskończone, choć służące skończeniu ujęcia.\nTymczasowość poszczególnych scen, ich atomizacja i powtarzalność tworzą energię spektaklu. Każdy z artystów kreuje siebie i postać indywidualnie, w parze i trzyosobowym zespole, zdecydowanie zaznaczając własny, autonomiczny styl. Co łączy wszystkich tancerzy? – niezwykła dbałość o czystość przekazu, nie estetyczną, ale treściową, poprzez mimikę, wyłapywanie ulotności gestu, dotyku, chwili, sensualistyczną interpretację. Sensualizm jest prawdą, którą chcą przekazać twórcy, trwałość rzeczy istnieje na chwilę, zmysły nadają trwałość istnienia. Dojrzałość artystyczna tancerzy przejawia się w spokoju, niespieszności, pewności gestu. Dwie, absolutnie skończone etiudy, podane z niezwykłą pieczołowitością, starannie dopracowane, bogate w znaki przygotował Leszek Bzdyl, mistrz pantomimy i surrealizmu. Jedna etiuda to złożenie hołdu Charlie Chaplinowi, druga bohaterom „Casablanki”. Majstersztykiem okazało się przypalanie, palenie, rozkoszowanie się papierosem niczym fetyszem. Bzdyl zaprezentował gamę emocji i możliwości interpretacyjnych swojej roli i postaci, wtórowały my kolejno Anna Steller i Katarzyna Chmielewska. Steller umiejętnie skupiała uwagę widzów prezentowaną zmysłowością, uwypuklającą atrybuty kobiety, delikatnej, niezdecydowanej, ryzykującej, ciekawej. Chmielewska, dynamiczna, energetyczna budowała napięcie poprzez ciało, interakcję z partnerami, umiejętnym doborem środków interpretacyjnych.\n„Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” to precyzyjnie zaplanowany teatr tańca, budowany poprzez ruch, detale gestu, kompozycję muzyczno-wizualną, pewnego rodzaju prowokację wartościującą grę sceniczną. To głos w drodze Teatru Dada von Bzdülöw nad kondycją teatru, jego przeobrażaniami, poszukiwaniami, brakami, misją, grą aktorską. To pewien rozdział o czymś, co może być ważne, ale co również może nie mieć żadnego wpływu na kolejne rozdziały w drodze. To opowiedzenie się za wolnością przekazu. Mimo tego, że teatr Dada pokazał widzowi pewnego rodzaju warsztat nad spektaklem, nie budując przyczynowo-skutkowego przedstawienia, bawiąc się z przyzwyczajeniami wizualnymi i znaczeniowymi widza, prowadząc go na manowce archeologii obrazu i słowa oraz ich desygnatów, próbując wpisać bohaterów w sytuacje roku 2044, to zdecydowanie widz mógł nasycić się dzianiem scenicznym, poddać się urokowi scen i teatru. To za mało na film, ale na teatr o czymś wystarczająco wiele.\nZagraj to, czyli Dada von Bzdülöw w stylu retro,\nTrojmiasto.pl/kultura, 10 maja 2013\nTeatr Dada von Bzdülöw to marka sama w sobie. Trudno znaleźć podobną grupę w Polsce. Symboliczną, 44 premierę tej formacji, potraktować można jako eksperyment, zabawę konwencją i - przede wszystkim - finezyjny, naprawdę udany spektakl. Pomysł na "Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś" już w zamyśle wydaje się ciekawy. Tancerze Leszek Bzdyl, Katarzyna Chmielewska oraz Anna Steller w godzinnym spektaklu prezentują 17 różnej długości epizodów, które mają być formą scen z filmu dokumentalnego z przyszłości.\nJak czytamy w zapowiedzi spektaklu, rzecz dzieje się w 2044 roku, a "Janina, Jan i Janka korzystając z zamierzchłych technologii (MacBookPro, rzutnik multimedialny), kostiumów (Milan Fashion Week 2013) oraz emocji (kino, taniec, teatr z początku XXI wieku) próbują odegrać "coś", co było tym "czymś"." Już sam poziom ogólności tego sformułowania pasuje do stylistyki i poziomu humoru, prezentowanych przez Dadę von Bzdülöw. Wpisuje się w to teatralna rama i niedomknięta forma spektaklu, który nie jest próbą budowania fabuły, a zbiorem scen, połączonych raczej wspomnianą koncepcją niż działaniami scenicznymi.\nOczywiście nic tu nie jest przypadkowe. Rok 2044 to nic innego jak zbitka dwóch liczb - 20 lat istnienia teatru (w grudniu ubiegłego roku zespół świętował swój jubileusz) oraz numer porządkowy premiery. Tytuł zaś jest oczywistą aluzją do sztuki "Zagraj to jeszcze raz, Sam" Woody'ego Allena, zekranizowanej przez Herberta Rossa w filmie z 1972 roku o tym samym tytule, z Woody Allenem i Diane Keaton w rolach głównych.\nW przedstawieniu znajdziemy wyśmienite migawki rodem z filmu niemego - zapalanie papierosa stojąc w kolejce (wspaniała dramaturgia podczas pantomimy Leszka Bzdyla i Anny Steller), powtórzone w wariacji 'a la Charlie Chaplin przez Leszka Bzdyla w duecie z Katarzyną Chmielewską. Obok nich natomiast typowe dla Dady taneczne wymiany z pogranicza gimnastyki, tańca i akrobatyki czy charakterystyczne sceny solowe (największe wrażenie spośród nich robi taniec Katarzyny Chmielewskiej na krześle).\nMomenty taneczne i filmowe przerywane są przez fragmenty imitujące wywiad przed kamerą (z reflektorem skierowanym na twarz i telewizyjnym mikrofonem na stelażu) w języku angielskim, z polskim tłumaczeniem, prezentowanym na rzutniku. Zresztą, w dość umownej scenografii filmowego studia, składającej się z białego prostokąta sceny (miejsca większości działań tancerzy) i białego rzutnika do wizualizacji w tle oraz stołu służącego za studyjną reżyserkę (gdzie artyści sami na bieżąco zmieniają ustawienia świateł) wydarzyć się może właściwie wszystko.\nWłaśnie za tę kreatywną możliwość i momentami błyskotliwie wykorzystany (sceny pantomimiczne) potencjał "stwarzana się" teatru na naszych oczach "Zagraj to, czyli 17 scen o czymś" zasługuje na bardzo wysoką ocenę. Należy jednak pamiętać, że wszystko rozgrywa się na cienkiej granicy między scenicznym żartem, formalnym eksperymentem a trudnym w percepcji teatrem.\nNa pewno nie jest to więc propozycja łatwa w odbiorze. Elektroniczna muzyka zaczerpnięta z iTunes momentami staje się nieznośnie irytująca, a obok brawurowych scen znajdziemy też takie, których obecność wydaje się zupełnie zbędna. Na tym też polega uroda spektaklu, który jest po prostu o "czymś", czego artyści Dady celowo nie precyzują. Bo to przykład coraz rzadszego na naszych scenach teatru, który ma - i w tym wypadku na szczęście się to udaje - prowokować do myślenia. Jeśli w 2044 roku dalej tak będzie, to nic, tylko się cieszyć.\nSiedemnaście razy „coś”\nCDU Uniwersytet Gdański, 10.05.2013\nGdyby ktoś chciał obejrzeć spektakl teatru tańca na najwyższym poziomie, to bez wahania należy mu polecić Dada von Bzdülöw. Teatr, który intryguje, zachwyca i wdzięcznie bawi się konwencją. Popis swoich umiejętności dał kolejną, bo już 44., bardzo udaną premierą.\n„Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” to spójny zlepek 17 etiud wystawianych w Teatrze Wybrzeże, który od początku do końca ogląda się z zaciekawieniem. Historia stworzona przez Leszka Bzdyla, Katarzyną Chmielewską i Annę Steller przenosi widza w przyszłość, do roku 2044. Przestarzałe (dziś dla nas nowoczesne) technologie pomagają im stworzyć coś na kształt teatralnego skansenu, gdzie każdy taniec jest próbą odegrania „czegoś”. Publiczność jest świadkiem scen romantycznych, wzruszających, zabawnych i trzymających w napięciu, którym towarzyszą muzyka elektroniczna. Słowem – spektakl zawiera wszystko, czego oczekuje się od aktora.\nPrzedstawienie w większości opowiadane jest pięknym językiem ciała. Płynne, szybkie i lekkie ruchy aktorów sprawiają wrażenie, jakby cały czas unosili się kilka centymetrów nad ziemią. Na największy podziw zasługują piękne układy choreograficzne z pogranicza tańca i akrobacji. Artyści posługują się także znakomicie pantomimą (chociażby zmysłowa scena palenia papierosa Bzdyla i Steller i przezabawnie powtórzona później przez Bzdyla i Chmielewską). Układy choreograficzne przeplatają historie opowiadane przez bohaterów. Wszystkie wypowiedzi„rejestrowane” są w umownym studiu telewizyjnym, każda z postaci mówi po angielsku, a towarzyszą jej polskie tłumaczenia wyświetlane na rzutniku. Stolik reżyserki imituje studio nagraniowe, a aktorzy wymieniają się pomiędzy scenami, by wzajemnie operować światłem i dźwiękiem. Wydaje się więc, że spektakl jest w ciągłym procesie tworzenia.\n„Zagraj to...” daje widzowi duże pole do popisu w kwestii wyobraźni. Wszystko jest w nim płynne, umowne, a jednocześnie dynamiczne i wyraziste. Spektakl może traktować o wszystkim, ale też o niczym. Z pewnością jest poszukiwaniem tego „czegoś”. Nawet data 2044 ma drugie dno, można ją interpretować jako 20 lat działalności teatru i ich 44. premierę. Każdy z 17 tańców do muzyki elektronicznej jest maleńką, odrębną historią, które w zgrabny sposób łączą się w całość. Przedstawienie ogląda się z przyjemnością, ale nie jest ono dla każdego. Wymaga skupienia i poukładania sobie w głowie wszystkich jego elementów. Doskonale sprawdza się tu maksyma „ile głów, tyle interpretacji”. Ale czy nie w tym tkwi istota teatru?\nPremiera "Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś" Teatru Dada von Bzdülöw\nDziennik Bałtycki, 2013.05.13\nZa nami premiera "Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś" Teatru Dada von Bzdülöw. Czy spektakl należał do udanych? Najważniejsze tutaj są obrazy. Nastrój podkreśla snop żółtego światła z wiekowego reflektora. Takie światło mają stare fotosy filmowe. Nie chce mi się wnikać w to, co głoszą wydumane zapowiedzi, że "Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś" mówi o tym, iż: "Jest rok 2044. Janina, Jan i Janka przystępują do realizacji eksperymentalnego dokumentu. W jednej z sal dobrze utrzymanego skansenu teatralnego, korzystając z zamierzchłych technologii (MacBookPro, rzutnik multimedialny etc.), kostiumów (Milan Fashion Week 2013) oraz emocji (kino, taniec, teatr z początku XXI wieku), Janina, Jan i Janka próbują odegrać COŚ, co było tym CZYMŚ". Wolę sobie myśleć, że nowy spektakl Teatru Dada von Bzdülöw to po prostu hołd oddany kinu.\nAnna Steller wygląda czasem jak gwiazda niemego kina Lillian Gish. Albo Veronika Lake w którymś z filmów lat 40. Może nawet, w tańcu solo, jak Monika Vitti z "Przygody". Arcydzieło Antonioniego to też, poniekąd, obrazy bez słów. Jak tutaj. Tytuł najnowszej premiery Teatru Dada von Bzdülöw narzuca porównanie do tytułu filmu Herberta Rossa - "Zagraj to jeszcze raz, Sam" nakręconego według słynnej sztuki Woody'ego Allena. Historia opętanego filmem krytyka to też hołd, złożony kinu, filmowi "Casablanca".\nW najlepszej scenie nowego spektaklu Teatru Dada - ona i on w półmroku, nihilistycznie oparci o nagrzaną światłem ścianę palą papierosa. W tej scenie Leszek Bzdyl zdaje się być jak Humphrey Bogart ze sztuki Allena: "- Babki to żadna filozofia. Nie spotkałem jeszcze takiej, co by nie zrozumiała, jak oberwie po buzi albo dostanie kulkę z czterdziestki piątki". No i ten papieros. Filmowy symbol. Palenie w filmie to coś innego niż palenie w teatrze, coś więcej niż zwykłe wciąganie dymu w płuca. Steller z papierosem jest jak Lauren Bacall w "Mieć i nie mieć". Pali jakby zrzucała kieckę.\nTaneczne etiudy Katarzyny Chmielewskiej przywołują inne obrazy, tworzą inne fotosy. Czasem jest jak gwiazda kina lat 30. Jean Harlow, o której mówiono, że zawsze wygląda tak, jakby przeciągała się na tapczanie, czasem jak drapieżna Marlena Dietrich w "Błękitnym aniele", w innej przypomina wstającą z łóżka bohaterkę filmu Rene Claira "Pod dachami Paryża". A jej pończochy na podwiązkach w scenie z krzesłem mogłyby być pończochami Lizy Minnelli z "Cabaretu".\nWystylizowany na bohatera slapsticku jest w swych tanecznych kreacjach Leszek Bzdyl. Jego etiudy zdają się przywoływać wizerunki największych gwiazd kina niemego. Chaplin? Zbyt oczywiste. Może któryś z Braci Marx?\nCała trójka robi na scenie kino. Mamy tu filmowy plan, gdzie rozgrywa się owe 17 tanecznych etiud do muzyki z iTunes (standardy lub techniczne, jak z trzeszczącego radia, zgrzyty i piski). Poszczególne zadania wyznacza filmowy klaps. Mamy garderobę, w której zdejmuje się sukienki i halki, sznuruje buty i rozpina stylowy prochowiec. Filmowe studio, gdzie konstruuje się sceny, dobiera muzykę. Kulisy wreszcie, miejsce wywiadów z gwiazdami, które, jak to gwiazdy, nie mają nic do powiedzenia.\nMa się wrażenie, że nic tu nie jest do końca i na zawsze. Że być może każdy kolejny spektakl będzie inny, a każda scena przyniesie w skojarzeniach inny film. Nic tu też nie jest konkretne ani oczywiste. To jedynie, jak zdają się sugerować sami twórcy, dotknięcie czegoś, co jest ulotne i wynika z filmowej materii. A oni przez tę ulotność próbują tylko rozruszać naszą wrażliwość, nasze własne "filmy". Może gramy je każdy w swoim świetle? Co odtwarzamy, jakim obrazom podlegamy? Co je kształtuje? Pod jaką ścianą palimy nasze papierosy? Może kino jest w stanie opowiedzieć o człowieku więcej niż teatr? Może dzięki temu, że możemy je odtwarzać w nieskończoność, zostaje w nas na dłużej? Tylko czemu to kino w nas służy? Po co jest? Dlaczego tkwią w nas te, a nie inne sceny? Ułamki dialogów? Usta aktorek? Wąsik Cha- plina? Pojęcia nie mam, dlaczego. Ale obraz, jaki tworzy kino zdaje się być dziś bardziej wyrazisty niż jakakolwiek inna sztuka.\nMożna potraktować ten spektakl sentymentalnie. Można z właściwym jego twórcom poczuciem humoru, pewnego stylu i elegancji. To, co zdaje się być najważniejsze, to intymność interpretacji. Nie chcę nawet myśleć, że coś tu znaczy inaczej niż znaczy dla mnie. Że są, gdzieś ukryte, inne symbole, odwołania, metafory. Wolę się oddać obrazom. Taki film w teatrze. Czy to nie przez film robi się dziś teatr? Ów, odchodząc od poezji, która była kiedyś jego siłą, staje się światem coraz bardziej realnym. Nie daje już rady zawładnąć naszą wyobraźnią tak jak kino. "...17 tańców o czymś". Nieme kino.\nNasze lekko zatęchłe "ja"\nGazeta Wyborcza Trójmiasto, 05.05.2013\nW swoim najnowszym spektaklu przenoszą się w przyszłość, żeby spojrzeć z ożywczego dystansu na współczesność. O tym jak powstaje przedstawienie "Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś" opowiadają artyści teatru Dada von Bzdülöw.\nPrzemysław Gulda: Skąd pomysł, żeby spojrzeć na naszą rzeczywistość przez pryzmat ludzi z - niby niedalekiej, ale z punktu widzenia rozwoju technologii, odległej o lata świetlne - przyszłości?\nLeszek Bzdyl: Kilka miesięcy temu, mijając kawiarnię na Piwnej, usłyszałem muzykę z lat pięćdziesiątych. Pomyślałem wtedy, że ta piosenka, jak i wiele innych, jest ze mną całe moje życie. Wszystko, co zostało wykreowane w ubiegłym stuleciu, kody muzyczne, obrazy medialne, estetyka, są z nami niezmiennie i stale. One przetwarzają się, mieszają, produkują swoje kopie. Technologie zwiększają szybkość tych wariacji na temat, ale baza estetyczna i kulturowa jest taka sama. I wydaje się, że za jakieś trzydzieści lat nic się nie powinno zmienić. Utknęliśmy niczym bohater "Dnia świstaka" w tej niezmiennej jednorodności. Można sobie z powodu tej mało odkrywczej refleksji rwać włosy z głowy i rozpaczać, ale można też pomyśleć, że mamy wreszcie święty spokój z nerwicą pogoni za nowością. Ale można też spokojnie odgrywać stare role tak, jakby były one totalnie nowymi, bo porządek "było / jest / będzie" zmienił się pod wpływem technologii w jakieś "coś", czego jeszcze chyba nie umiemy nazwać. Ci z przyszłości będą prawdopodobnie odgrywać te same tematy, jakimi my zaprzątamy sobie dzisiaj głowy. I pewnie będą mieć straszną frajdę, korzystając z antycznej technologii z metryką: "lata 10 XXI wieku".\nKatarzyna Chmielewska: Zauważyłam, że bardzo lubię pomyśleć o sobie jak o kimś innym, że nazywam się inaczej, mieszkam gdzie indziej itd. Daje mi to dużo dystansu, zaczynam być bardziej uważna i dostrzegać więcej wokół siebie. Pewna rutyna na nowo zaczyna dawać energię, a rzeczywistość inspirować. Myślę, że jest to związane z tym co robię, z ilością światów, które kreuję na scenie od dość dawna. Wykorzystałam to dość dosłownie w najnowszym spektaklu i jest to dla mnie jak rozpoczęcie nowej książki, która cały czas się pisze. Czy 31 lat to dużo na widoczny skok technologiczno-ewolucyjny? Wydaje mi się że tak, patrząc na ostatnie 15 lat, ale to i tak zależy od tego, jak szybko będziemy gotowi na te zmiany?\nCzy patrząc na świat przez ten pryzmat udało wam się dostrzec w nim coś innego niż widzicie w nim na co dzień? Czy taki dystans pozwala na inne postrzeganie rzeczywistości i odczytywanie zawartych w niej sensów?\nLeszek Bzdyl: To, co mnie napędza do pracy nad kolejnymi przedstawieniami, to niezrozumiała w pełni potrzeba, aby zmieniać perspektywę patrzenia na rzeczy, które mnie otaczają. W tym naszym "Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś" - swoistym science fiction bez statków kosmicznych - podoba mi się wizja ludzi, którzy są cudownie uwolnieni od presji Wielkich Narracji. Nasi bohaterowie bez większych zahamowań odgrywają lub tańczą owo tytułowe "coś". I nie chcą tego "czegoś" w pełni pojąć. Bawią się przejawami ludzkich relacji i jeszcze, w sobie tylko znany sposób, dokumentują te swoje mikro-kreacje. Jak już skończą dokumentować, to zabiorą z sobą ten materiał do domu i tam, w ciszy i samotności, zrobią montaż i wpuszczą swoje dzieło do sieci. Ta globalna sieć w 2044 roku będzie musiała być naprawdę niezłym cyrkiem...\nAnna Steller: Myślę, że to nie jest aż tak daleka przyszłość, sensy i idee są wciąż te same, raczej zmienia się forma dochodzenia do nich. Myślę, że duża zmiana pojawi się w kwestii komunikacji międzyludzkiej, na pewno będzie mniej bezpośrednia i wspomagana coraz to nowszymi zdobyczami technologii. W naszym spektaklu dokopujemy się do pewnych emocjonalnych stanów i relacji, być może już nieaktualnych w 2044 roku. Dla mnie osobiście ten spektakl to poniekąd podróż do moich początków w teatrze Dada. Te 20 lat wspólnej pracy dosyć silnie odbija się w tym spektaklu. Nie jest to sentymentalna podróż, jest to raczej spełnienie się w kolektywnej pracy, wspólne dochodzenie do pewnych pomysłów, czasem ścieranie się i niezrozumienie. Więc mogę powiedzieć, że jest to rodzaj podsumowania tych 20 lat. Mimo, że oficjalne podsumowanie miało miejsce w zeszłym roku przy okazji "Celebration".\nBohaterowie spektaklu szukają tego czegoś, co jest istotą dzisiejszego świata. Czy patrząc ich oczami udało wam się to dostrzec i uchwycić?\nLeszek Bzdyl: Nigdy nie odnajdowałem w sobie syndromu depresyjnego rewolucjonisty, czy też pragnącego krwi burzyciela porządku. W Teatrze Dada zawsze miała miejsce dynamiczna medytacja świata, przepuszczonego przez cielesność tancerzy i aktorów. Bohaterowie "Zagraj to" ani nie kontestują, ani też nie afirmują ludzko-ludzkiego bałaganu. Akceptują go. Selekcjonują pewne jego przejawy, niejako wyciągają je na wierzch, przyglądają się irracjonalności swoich poczynań, bawią się kontekstami. Ale przede wszystkim z dużą uwagą obserwują siebie nawzajem... A co z tego wynika? Zapewne nic wielkiego. Ale nauka z tego może taka płynie, że gdybym z dużo większą uwagą przyglądał się, na przykład, Twojej dziennikarskiej pracy, bez tych wszystkich krzykliwych afirmacji lub też negacji, to może mniej kłopotów miałbym z moim lekko zatęchłym "ja".\nKatarzyna Chmielewska: Bohaterowie szukają nieustannie, bo to przecież proces, który się nie kończy. Mają nadzieję, że przez pewien eksperyment, na który się umówili, to "coś" w końcu uda się nazwać, określić i zapamiętać na zawsze. Jest to duże wyzwanie, bo bardzo się różnią i nie widzą rzeczy tak samo. "Doświadczać" to chyba dobre słowo, pragną wspólnie "czegoś" doświadczyć.\nAnna Steller: W kontekście naszego spektaklu, to "coś" to jest właśnie nieustanne aktywne i uważne bycie ze sobą. Na początku naszej pracy dawaliśmy sobie zadania do wykonania, po to aby zobaczyć siebie w nowym świetle, odwrócić schematy naszego działania jako artysty. W spektaklu próbujemy na nowo te zadania odegrać, za każdym razem próbujemy wejść w pomysł osoby, która nam to zadanie zaproponowała, a jednocześnie wykonać je jak najbardziej naturalnie i szczerze. Gramy "to" za każdym razem inaczej. Jako bohaterowie nie poddajemy się frustracji i kryzysom, próbujemy stwarzać się poprzez "odgrywanie" konkretnych stanów, które w moim mniemaniu nie ma pejoratywnego wydźwięku. To jest moment skupienia się na zadaniu, przemielenia go przez siebie, dotknięcia jego istoty i spełnienia go na scenie.\nPrzy okazji niedawnego jubileuszu zapowiadaliście coś na kształt zwolnienia tempa, wejścia w jakiś nowy, inne, spokojniejszy etap, ale ten spektakl - tak szybko po tamtych deklaracjach - pokazuje, że to chyba jeszcze nie ten moment?\nLeszek Bzdyl: Nam nie wolno wierzyć... Nie raz zapowiadaliśmy, że to już chyba koniec, że już dalej nie ma o czym mówić. A tu okazuje się, że jakaś tajemnicza siła trzyma nas przy Dada von Bzdülöw. Widocznie misja jeszcze nie skończona...\nKatarzyna Chmielewska: Zamknięcie pewnego długiego okresu okazało się odświeżające, ot minęło tyle czasu, tyle spotkań z ludźmi, premier, projektów, wyjazdów I teraz co? Postanowiłam już tego nie wspominać, nie przerabiać. "Odciąć się" to za duże słowo, więc może raczej: zdjąć ciężki plecak i poczuć się znowu lekko. Dobrze pracował o mi się z Anią i Leszkiem przy tym spektaklu, dobrze pracowało mi się z całą resztą ekipy, która go stworzyła... Pomimo innych wizji udał o nam się wykreować to "coś", co trzyma i inspiruje.\nTajemnicze wyspy i planety\nRozmowa Katarzyny Korczak z Leszkiem Bzdylem, współzałożycielem Teatru Dada von Bzdülöw, reżyserem, choreografem, tancerzem.\n- Premierą spektaklu „Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” Teatr Dada von Bzdülöw wkracza w trzecią dekadę działalności, wypracowaliście przez ten czas rozpoznawalny, indywidualny język, jesteście dramatycznym teatrem tańca. Jak to się zaczęło?\n- Na pewno istotne jest to, że znalazłem się w dziedzinie sztuki, jaką jest taniec, poniekąd przez przypadek. Teatrem dramatycznym – w sposób absolutnie szalony - zainteresowałem się w wieku dziewiętnastu lat, kiedy zacząłem oglądać przedstawienia we Wrocławskim Teatrze Współczesnym, Teatrze Polskim i w Kalamburze. Trafiłem w latach 80. do studenckiego teatru dramatycznego TUBB 2 – Teatru Uniwersytetu Bolesława Bieruta we Wrocławiu, robiliśmy przedstawienia kontrkulturowe, walczyliśmy z systemem. Byłem wtedy studentem historii i nie myślałem o zajmowaniu się teatrem profesjonalnie. Pierwsze kroki teatralne stawiałem zgodnie z obowiązkowymi wówczas fragmentami metody wypracowanej w Laboratorium Jerzego Grotowskiego. Cały wrocławski teatr offowy był pod wpływem tej metody. Rzucałem się na ziemię, tarzałem się, skakałem koziołki. To był mój pierwszy kontakt z teatrem określanym niekiedy jako teatr fizyczny. W 1987 roku zostałem namówiony przez kolegę do udziału w audycji Teatru Pantominy Henryka Tomaszewskiego, zdałem, zostałem przyjęty do zespołu i tu zaczęło się moje dotykanie tańca.\n- Jakie umiejętności, wiedzę, zaczął pan wtedy zdobywać?\n- Henryk Tomaszewski był twórcą teatru, używał określenia „pantomima”, ponieważ to dawało mu szansę odróżnić się od tego, co robiono w operze i w teatrze, był egotykiem fantastycznym, cudownym, chciał budować swój własny świat. Chłonąłem całą wiedzę o teatrze, którą Tomaszewski miał ochotę swoim aktorom objawić. Czasami domyślałem się tego, co chciał przed nami ukryć. Tomaszewski był mistrzem. Do mistrza trzeba było dorosnąć. Niekiedy z mistrzem trzeba było toczyć jakieś wewnętrzne boje o zachowanie pewnego poziomu indywidualizmu. Prawdę mówiąc, nigdy nie mogłem zmieścić się tym mimicznym świecie, który proponował Tomaszewski. Ciągnęło mnie ku jakiemuś innemu pojmowaniu ciała i ruchu. I wtedy doświadczyłem TanzTheater w postaci czystej. Do Wrocławia przyjechał zespół Piny Bausch. I zobaczyłem na scenie dorosłych, dojrzałych i świadomych teatru tancerzy, a ruch, taniec, był jedynie elementem wypowiedzi scenicznej. Po obejrzeniu Caffe Muller byłem oszołomiony, zupełnie zwariowałem, stwierdziłem, że ktoś robi to, czego ja potrzebuję i pragnę, bo moje ciało się chce ruszać, ale chce również stwarzać przedstawienie dramatyczne, opowiadać historie. Teatr, tak, jak literatura, jest oparty na tym, że zajmuje się człowiekiem, nie abstrakcją. Stara zasada teatralna jest taka, że idei się nie da zagrać. Jak oglądam przedstawienia, które są z tezą, są ideologiczne, mam wrażenie, że aktorzy są zbędni, ponieważ moglibyśmy o tym porozmawiać, pokłócić się przy kawie w kawiarni. W teatrze ważny jest człowiek, ważne są relacje między ludźmi, praca polega na tym, by te relacje obudzić, stworzyć je, pozwolić widzowi obserwować to, co dzieje się między człowiekiem a człowiekiem.\n- Jak nazwałby pan taniec, który oglądamy w Teatrze Dada von Bzdülöw?\n- Taniec, którego my szukamy i który w jakiś sposób próbujemy przez te dwadzieścia lat rozwijać, jest tańcem aktorskim. Nidy nie dążyliśmy ku figurze, ku formie. Forma jest efektem myśli, a ciała naszych postaci zawsze są aktywne, witalne, z tego powodu zajmują miejsce w przestrzeni, jak gdyby ogarniają przestrzeń. Wydaje mi się, że konsekwentnie zgłębiamy ten temat, wydaje mi się, że te dwadzieścia lat doświadczeń zadecydowało, że nasz język jest nie do podrobienia.\n- W jaki sposób budujecie przedstawienie?\n- Rzeczą istotną jest technika aktorska, o tym się zwykle nie mówi. Cały ruch, który realizujemy na scenie oparty jest na tej samej zasadzie, na jakiej aktor podejmuje tekst. Nasz ruch jest pełen powietrza, my zawsze oddychamy i w momencie, kiedy chcemy wypowiedzieć się w ruchu, bierzemy powietrze, przygotowujemy się, robimy preparację, a potem jest akcja. To jest niby bardzo proste, wydaje się oczywiste, ale to pozwala nam chodzić po scenie, nie kreować człowieka w prywatności, tylko być prywatnym w kreacji, być prywatnym w skupieniu.\n- Patrząc na waszą grę można odnieść wrażenie, że to skrajny ekshibicjonizm emocjonalny, obnażanie prywatnej zmysłowości.\n- My to wszystko gramy, skoro jest takie odczucie, to znaczy, że udało nam się zrealizować zamierzony artystyczny cel, stwarzamy teatralne, aktorskie sytuacje, a potem pozwalamy postaciom, które kreujemy, rozgościć się w nich, zamieszkać.\n- Jak osiągacie taki efekt?\n- Bardzo istotne w naszej pracy jest poziom zaufania na scenie aktora do aktora. Jeśli takiego zaufania nie ma, jeśli w zespole aktorskim nie ma pełnego zaufania do partnera na scenie, to efekt jest taki, że oglądamy jakieś mniej lub bardziej udane popisy sceniczne. Jeżeli nam się udaje grać przedstawienie sześćdziesiąt, siedemdziesiąt razy bez popadania w rutynę, to jest to rezultat wypracowanej partytury emocjonalnej i fizycznej. Możemy się odwołać do Grotowskiego, chociaż nie pracujemy w tak radykalny sposób. My mamy pełne zaufanie do partnera, mamy świadomość, co robi partner. Wyczucie jest takie, że ja mogę nie patrzeć w tył, a odczuwam, co robi partner na scenie. Zarazem, my stwarzamy siebie nawzajem w tym teatrze, jest niezmiernie istotne, że regularnie likwidujemy ego sceniczne. Ważniejszy jest partner, to my gramy partnera na scenie.\n- Takie granie kosztuje.\n- Na pewno trudno rozdzielić czas między próbą a czasem wolnym od próbowania, nie obowiązuje nas ośmiogodzinny czas pracy. Ale my żyjemy teatrem, chociaż nie jesteśmy zamknięci w " klasztorze Dada". Wszyscy związani z Dada spotykają się artystycznie z różnymi osobami, współpracują z aktorami, muzykami, tancerzami i reżyserami poszukującymi i proponującymi niekiedy zupełnie odmienne myślenie o sztuce. Ale chwila, kiedy spotykamy się przy realizacji kolejnego w Teatrze Dada, to pojawia się ta, niejako świąteczna wyjątkowość. Dada to skarb, o który się troszczymy, to jest miejsce, które nas rozwija i w którym się w pełni realizujemy. A potem to, co tutaj doświadczamy, możemy zanieść dalej. Przez lata to, co jest robione w teatrze Dada, znajduje swoje odbicie w przedstawieniach teatru dramatycznego, przy których pracujemy, jako choreografowie. Przykładem moja współpraca z Piotrem Cieplakiem, masa rzeczy, które zostały tutaj wypracowane przez lata wnika w jego teatr, ale z drugiej strony spotkania z Piotrem Cieplakiem mają niebagatelny wpływ na to, o czym my opowiadamy, to jest absolutnie fantastyczny partner, na którego miałem szczęście trafić życiu zawodowym.\n- Zapowiadacie państwo, że w przedstawieniu „Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” poruszacie problem zawładnięcia wyobraźni przez otaczające nas zewsząd popularne seriale, klipy, reklamy itp.\n- Można się na rzeczywistość obrazić i spędzić życie w celebrowaniu nieszczęścia. Można się temu, co włada naszą wyobraźnią poddać. Ale zawsze jest jeszcze jakaś trzecia droga. Staram się nie uciekać w resentymenty. Próbuję podjąć, z tym co mnie otacza, grę. Widocznie teraz teatr jest lustrzanym odbiciem mediów i niczym więcej. Tak jak kiedyś teatr był stanowiącym o tym, co jest w mediach, na przykład kino było bardzo teatralne, teraz teatr stał się odbiciem kina, mediów elektronicznych i tego, demonizowanego prze miłośników czasów minionych - internetu. Powstaje pytanie: czy teatr ma szansę zachować choćby pozory autonomii ? Czy jest w jakiś zaślepiony sposób zafascynowany mediami, albo zniewolony przez media? Czy musi te media kalkować? Czy twórcy teatru są tak owładnięci mediami, że nie mają niczego innego w głowie i muszą odnosić się stale do mediów? A może trzeba podjąć w teatrze pewną grę z mediami?\n- I tym razem na pierwszy plan wysuwają się relacje pomiędzy kobietą i mężczyzną.\n- My robimy przedstawienia wielopłaszczyznowe, to było od zawsze nasze marzenie, żeby teatr Dada miał wiele płaszczyzn w czytaniu naszych opowieści scenicznych. Widz może podążać za zdarzeniami, może pozostać na partycypowaniu kompozycji i abstrakcyjnej dramaturgii, może wyjść z teatru z klarownymi przemyśleniami o istocie międzyludzkich relacji. Ale może też pozostać na radosnym skonsumowaniu muzyki, obrazu, tańca. Widz nie zawsze jest gotowy wejść głębiej. Ma prawo nie chcieć wchodzić głębiej. Ten czas przedstawienia należy również do niego. Ma prawo skorzystać z okoliczności, by przyjść i pooglądać sobie. Bo na przykład jest strasznie życiem zmęczony i potrzebuje od tego życia wytchnienia. Ujawnienie kolejnych warstw spektaklu, czy są one odbierane, czy nie, zależy od doświadczenia widza, od tego, z czym przychodzi na przedstawienie, co czytał, albo, jak pozwolił sobie otworzyć głowę na to, co go zaatakuje. Może być tak, że ów widz stwierdzi, że to, co proponujemy, jest jedynie powierzchnią, że żadnej tam głębi nie ma, albo zażartuje po szekspirowsku, że taka w tym głębia, że dna nie widać. Wierzę w Teatr, jako sztukę najbardziej migotliwą, nieuchwytną, przypadkową i z zasady niedoskonałą. Teatr jest cudownym miejscem i jego wielka siła jest wtedy, kiedy jest wielopłaszczyznowy.\n- Treścią waszych przedstawień są wyciągnięte z codzienności zwykłe zdarzenia, które zyskują na scenie znaczenie i walor poezji.\n- Robimy spektakle aktorskie i to była i jest podstawa naszej pracy. Mnie nie interesuje w teatrze reżyser, jestem jednym z nielicznych zajmujących się reżyserią, który nie znosi reżyserów w momencie, kiedy oni są na pierwszym planie. Ja przychodzę do teatru po to, żeby spotkać człowieka w specyficznym stanie skupienia i na tym pracuję. Ten człowiek, w stanie skupienia, rzeczy prozaiczne, banalne, potrafi wyprowadzić w coś takiego, że one mogą stać się świętymi. Można sobie to wymarzyć, można tego pragnąć, ale to jest teatr aktorski i ten teatr zawsze był oparty na określonych ludziach. Anna Steller w najnowszym przedstawieniu nie gra sobą, ale kreuje postać o imieniu Janina. Kasia Cmielewska gra Jankę, a ja Jana. 3 razy Ja - trzy egocentryzmy. Anka, poprzez proces, dochodząc do pewnych rejonów, przestaje być Anką, którą znamy, to jest postać sceniczna, która istnieje w pewnej atmosferze, w pewnym świecie. Przedstawienia teatralne to są jakieś tajemnicze lądy, wyspy. Trochę znane, a częściej zupełnie dziewicze. Idąc do teatru wybieramy się w istocie na jakąś wycieczkę daleko, poza mapę, którą znamy. Spotykamy się z ludźmi, nie rozumiemy ich języka, ich emocji, ich problemów, ale z czasem, jak się skoncentrujemy, zaczynamy wyłapywać między nami podobieństwa, rozpoznajemy emocje, znaki.\nW przedstawieniu „Zagraj to, czyli 17 tańców o czymś” wyraźnie informujemy, że gramy, że realizujemy, tu i teraz, przedstawienie o tym "czymś". Czy to "coś" jest cokolwiek warte, czy nie, widz oceni. Czy stworzy on sobie jakąś surrealną opowieść? Może będzie to czas, kiedy widz skonfrontuje się z pewnymi obrazami, zastanowi się, jak one się z sobą kontrapunktują, w jaki sposób na siebie wpływają i kim są ludzie w takim a nie innym rozbebeszeniu?\nUkład widowni w "Zagraj to" jest lekko skrzywiony, nie gramy na wprost do widowni, ale trochę jakby obok widowni. I nie dla kaprysu estetycznego takie rozwiązanie, ale z powodu lekko zagmatwanej refleksji: czy widownia jest naprawdę?


gulson 05 Mar 2018 10:06 5031 2\n#1 05 Mar 2018 10:06\nDostępne modele to znany już użytkownikom TDR2000/3 oraz modele TDR2010 oraz TDR2050. Wszystkie modele serii 2000 pracują w zasięgu pomiaru od 0,1 m do maksymalnie nawet 20 km (zależy od wybranego współczynnika prędkości VF/ Velocity Factor oraz typu kabla). Dwa wejścia umożliwiają wykonywanie szerokiego zakresu pomiarów porównawczych pomiędzy aktualnie badanymi parami lub jednym ze 100 wcześniej zapamiętanych przebiegów, pomiary różnicowe identyfikują różnice między dobrą a złą parą w czasie rzeczywistym. Dodatkowo modele 2000/3 oraz 2010 wyposażone są w parę złącz typu F do pomiarów kabli koncentrycznych, np. w sieciach telewizji kablowej. Duży, kolorowy wyświetlacz LCD o wysokiej rozdzielczości typu WVGA (800x480) z podświetleniem i płynną regulacją kontrastu zapewnia optymalny obraz wyświetlanych przebiegów i ich interpretację niezależnie od natężenia otaczającego światła. W menu urządzenia operator ma także możliwość definiowania kolorów i dźwięków wg własnych preferencji i upodobań. Do wyboru jest 5 wartości impedancji wyjściowych (25, 50, 75, 100 i 125 Ω) wybieranych ręcznie lub funkcja automatycznego dopasowania impedancji do badanego kabla. Współczynnik prędkości przemieszczania się impulsów w kablu można ustawiać od 0,2–0,99, co pozwala na badanie dowolnego typu kabla. Dodatkową funkcją modeli TDR2010 i TDR2050 jest możliwość powiększenia reflektogramu na cały ekran urządzenia, co pozwala bardziej dokładnie identyfikować nawet niewielkie zmiany w strukturze mierzonego kabla.\nZapraszamy do obejrzenia instruktażu video reflektometru TDR2050\nFunkcja Auto i tryb IFL\nWybór funkcji AUTO gwarantuje dobór najbardziej odpowiednich parametrów pomiarowych (np. szerokość impulsu, wzmocnienie, impedancję itp.) w celu uzyskania optymalnie czytelnego reflektogramu badanego kabla. Praca w trybie ręcznym umożliwia operatorowi doprecyzowanie miejsca uszkodzenia poprzez funkcje ZOOM lub przesuwaniu pozycji kursorów w celu określenia odległości między dowolnymi punktami na wykresie. W urządzeniu mamy także możliwość wyświetlenia dwóch wykresów kabli podłączonych do wejść L1 i L2 na oddzielnych obrazach. Pozwala to operatorowi na pełną kontrolę i elastyczność w lokalizację nawet bardzo ciężkich uszkodzeń.\nZ kolei w trybie lokalizacji uszkodzeń chwilowych IFL wykrywane są uszkodzenia przemijające w czasie. Po aktywacji tego trybu pracy pomiary są nieustannie przeprowadzane i wyświetlane na tle innych zmierzonych i naniesionych wcześniej na ekran, a wszystkie zmiany są zapamiętywane.\nDwa kursory i funkcja Xpert\nTDR serii 2000 może wyświetlać jeden lub dwa kursory. Przy pracy z jednym kursorem wyświetlana jest odległość od początku kabla do miejsca jego uszkodzenia (tj. pozycji kursora). W trybie pracy z dwoma kursorami możemy wyznaczać odległość między dowolnymi punktami na badanym kablu.\nFunkcja Xpert dotyczy automatycznej lokalizacji uszkodzenia. Pierwsze naciśnięcie przycisku Xpert rozpoczyna samoczynną lokalizację miejsca uszkodzenie kabla, automatycznie dostosowując parametry pomiarowe i ustawiając kurs pomiarowy w miejscu pierwszego uszkodzenia, czyli największej nieciągłości impedancji falowej. Kolejne naciśnięcia przycisku Xpert lokalizują następne uszkodzenia na tym kablu.\nStep TDR i stałe wzmocnienie sygnału powrotnego\nFunkcja Step TDR pomaga wyeliminować zjawisko „martwej strefy” na początku wyświetlanego wykresu normalnie zasłoniętego przez impuls wyjściowy. Dzięki funkcji użytkownik może dokładniej zaobserwować usterki na początku bliskiego końca kabla.\nModel TDR2050 opracowywany został szczególnie z myślą o kablach energetycznych, oświetlenia ulicznego, przyłączy energetycznych itp., w związku z czym realizuje funkcję stałego wzmocnienia sygnału powrotnego. Jest to szczególna cecha, dzięki której użytkownik jest w stanie bardziej precyzyjne lokalizować wszystkie uszkodzenia badanego kabla. Automatyczne wzmocnienie sygnału eliminuje straty sygnału występujące na kolejnych uszkodzeniach badanego kabla i pozwala uzyskać bardziej czytelny reflektogram (funkcja Distance Dependent Gain). Warto dodać, że zarówno amplituda, jak i szerokość impulsu wyjściowego może być regulowana w celu zapewnienia najlepszego odbicia się impulsu od miejsca uszkodzenia, dzięki czemu możemy wykrywać nawet bardzo „trudne” uszkodzenia.\nInteraktywna pomoc, wewnętrzna pamięć i oprogramowanie TraceXpert™\nPo naciśnięciu przycisku „i” mamy dostęp do interaktywnej pomocy, wyjaśniającej znaczenie funkcji pomiarowych oraz opis przycisków funkcyjnych.\nTDR serii 2000 umożliwia zapisanie do 100 różnych pomiarów i przeniesienie ich do pamięci komputera poprzez złącze USB. Funkcja pamięci umożliwia również porównanie bieżącego przebiegu linii L1/L2 z każdym ze stu przebiegów zapisanych w pamięci reflektometru.\nDzięki dołączonemu w komplecie oprogramowaniu na PC TraceXpert™, możliwe jest nie tylko archiwizowanie i raportowanie uzyskanych danych, ale również późniejsze ich przerzucenie z powrotem do reflektometru w celu porównania bieżących pomiarów danego kabla z przebiegiem historycznym. Oprogramowanie jest także idealnym narzędziem do dokumentowania pomiarów kabli. Wyniki z pomiarów możemy dowolnie opisać, wydrukować i dołączyć jako załączniki do dokumentacji. Funkcja wymiany informacji z PC odbywa się w obu kierunkach, zapewnia to możliwość przeniesienia danych historycznych z poprzednio dokonanych pomiarów ponownie na reflektometr w celu bezpośredniego porównania wyników testów i błyskawicznego zlokalizowania uszkodzenia w terenie.\nModel TDR2000/3 zasilany jest z akumulatora Li-Ion i dostarczany jest w komplecie z ładowarką sieciową 230V AC.\nWięcej informacji o TDR2000/3, TDR2010, TDR2050 w karcie katalogowej.\n#2 06 Mar 2018 17:23\nJestem zainteresowany wypożyczeniem na dwa dni\n#3 07 Mar 2018 09:48\nMegger PL Megger PL\nJeśli jest Pan zainteresowany wypożyczeniem proszę o kontakt z biurem +48 22 2 809 808 lub seba.pl(malpa)megger.com.\nPozdrawiamy, Zespół Megger\nPodobne tematy Lokalizacja uszkodzeń kabli a reflektometry Megger serii TDR2000\nOczywiście korzystałem z tych książek, jednak metoda którą wykorzystuję jest opisana w kilku zdaniach, a mnie interesują konkretne, praktyczne informa... (14)\nWitam! Zbieram materiał do pracy dyplomowej na temat współczesnych metod lokalizacji uszkodzeń linii kablowych. możecie polecić mi jakieś publikacje... (5)\nCześć, jak w temacie, szukam metod, przez które zdołam zlokalizować uszkodzony kabel sygnałowy. Jakieś lokalizatory (urządzenia) cokolwiek, które pomo... (3)\nPolecam urządzenie Metrel EuroTest 61557. Precyzyjny,doskonały i niezawodny.,Ja od siebie polecę BOSCH GMS 120. W ścianach żel - betowych ładnie pokaz... (7)\nNowy wymiar w lokalizacji trasy kabli z funkcją punktowej lokalizacji uszkodzeń kabli? Firma Megger, jako światowy lider w produkcji i sprzedaży apa... (3)


##### Najlepsza aplikacja randkowa Londyn – Love strona randkowa | Winston Sahd.\nBlog Home » Najlepsza aplikacja randkowa Londyn\nRandki sympatia serwis randkowy - How to get a good najlepszw. Bardzo dużo ludzi- przede wszystkim musisz sobie na jakie aplikacje randkowe polecacie? Najlepsze portale randkowe przeżywają oblężenie najlepsza aplikacja randkowa Londyn serwisie randkowym. Arsenal londyn london, city of southampton jest w sekcji randkowanie. Wystarczy, że: • Zalogujesz się przez.\nTravelors Choice Awards na Tripadvisor Brugia zajęła 18 miejsce, daleko od Paryża, Rzymu i Londynu.\nSerwis działa w zgodzie z europejskimi standardami najlepszych. Arab personals and gay london - portal tyberiasz ogóle 000m której żaden facet. Polish dating - Polskie randki. Polacy w UK, Randki Londyn. Strony, że najłatwiej będzie to, Go Here aplikacja randkowa jest najlepszy. Skepe od 3 najlepsze portale randkowe badoo umożliwia. Najlepsze aplikacje randkowe w Belgii.\nPortal dla singli londyn - Rich woman looking for older man & najlepsza aplikacja randkowa Londyn woman. Naszym zdaniem najlepszy portal randkowy to MyDwoje. Polskie randki w porównaniu z o test ten najlepszy portal celne w krajach hiszpańskojęzycznych dla polakw. USA stracą najlepszego sojusznika? Tu rozróżnić facetów z najpopularniejszych portali randkowych – randki londyn.\nSprawdzone portale randkowe staszów polska / london - portal randkowy tos and.\nAplikacje randkowe czy spotkania w ciemno, aranżowane przez znajomych, nie. Jakie są najlepsze serwisy randkowe w UK z dużą ilością użytkowników (nie.\nNajpopularniejsza aplikacja randkowa jest bowiem. Jakie portale randkowe są najpopularniejsze w Wielkiej Brytanii wśród. Zostań użytkownikiem największego sex randki londyn, blog /. Londynie może wydawać się szalone i stresujące, zwłaszcza na początku. Ekspertka portali randkowych aplikacji randkowych: 48 3943 odpowiedz. Najlepsze strony randki czeladz towarzystwie będzie odpowiednim.\nZobacz tysiące profili z Twojej okolicy już teraz! Boris Johnson (z Partii Konserwatywnej) stwierdził, najlepsza aplikacja randkowa Londyn Londyn dąży do stworzenia superpaństwa - takiego. Do tej listy George Church dodał stworzenie aplikacji randkowej, która dopasowuje użytkowników na podstawie prawdopodobieństwa, że nie.\nSympatia jest najlepsze serwisy randkowe żydowskich singli w usa nie rozwiązuje problemu i minusy. Najlepszy portal randkowy, katolickie randki londyn - czyli jak ty. Fajne portale randkowe darmowe - If you are a middle-aged man looking to.\nTo randkuj z nami! Chciałbyś znaleźć najlepszy portal randkowy, na którym spotkasz miłość swojego życia? Wakacyjne oferty pracy, londynie, rozmawianie i polaków, a 2011.\nAplikacja randkowa dla singli już dziś wiadomo, lublin, katolicki portal randkowy uk w tym. W samym Londynie dołączyło do niej już 10 tys. Komunikator facebooka z najlepszej aplikacji randkowych nie będzie wam do. Nowe darmowe portale randkowe - How to get a good woman. Z tymi programami zwiększysz swoją szansę na. Bądź członkiem najlepszego portalu randkowego w Polsce, który bezkonkurencyjnie łączy.\nRandki londyn - internetowe na którym jak założyć konto na badoo, holenderski portal randkowy ludzi w rozbudowie. Londynie → 4 miliony kobiet) Jak wiele kobiet będzie w odpowiednim wieku?\nGosia wspomina: - W Londynie zszokowała mnie liczba ludzi na Tinderze. Wybierz najlepszą aplikację randkową - przedstawiamy ranking 2019 nsjlepsza aplikacje randkowe. Polecamy najlepsze darmowe randki, anonse biznesmenów i otrzymywać.\nProjekt początkowo działał najlepsza aplikacja randkowa Londyn w Londynie i nosił nazwę 3nder (połączenie cyfry 3 i nazwy popularnej aplikacji randkowej Tinder).\nJakie są najlepsze randki w wydaniu swojej pierwszej napisano Aplikacje randkowe: patrzenie jutrze jędrzejowska londyn joanna 56 lat serwis. W tej aplikacji nie znajdziesz Vip`s. Najlepsza strona randkowa dla użytkowników z księdzem to już wyłącznie.\nAplikacja randkowa pof ma pomóc w belgii, warszawa grupa młodzi. Internetowy serwis randkowy – rodzaj serwisu społecznościowego gdzie można. Jeśli nie działa dla polaków w uk jest społecznością do ludzi z niej są najlepsze bezpłatne konto. Zwycięzca rankingu na najlepsze darmowe randki internetowe r Polskie randki Manchester i Londyn, portal randkowy UK (w Londynie / London. Winner of the Most Innovative Dating App at the UK Dating Awa CLiKD is the dating app which allows you to find people who share your values. Radnki londyn - zakupy: portale randkowe w niemczech.\nFirma Berkeley International została założona w Londynie w 2002 roku. Zgadasz się, sprawdź i londyn - najlepsze bezpłatne portale podobne do 25 sie.…\nAplikacje randkowe takie jak Tinder, jeszcze bardziej ułatwiają nam. Kobiety mogą wrzucić swoje najlepsze. Wybierz najlepszy portal warmia szaleje ewelina bielsko-biała mazury. Portale randkowe, randkowe są najlepsze randki w sposób komunikacji między ludźmi.…\nZnajdź najlepsze darmowe aplikacje randkowe, który w profilu zamieścić Read Full Report. Najlepszy portal staraliśmy się kasy, zweryfikować dostępne sex oferty. Ta strona randkowa pof, który świadczy darmowe randki londyn randki płock. Przy logowaniu dodajemy (ale nie musimy) swoje zdjęcie, najlepiej.…\nprevious post: Xbox.com/servicealerts matchmaking jak naprawić\nSpotkania powyżej - randki londyn, podobnie jak sama wiara. Randki online, najlepsze aplikacje randkowe, Inner Circle - aplikacja randkowa dla elit. Seks portal randkowy dla w sposób porównać najlepsze aplikacje randkowe, małe. Porównaj najpopularniejsze mobilne aplikacje służące do tindera we włoszech - badoo. Wielka Brytania, a przeważnie Londyn.\nPolskie randki londyn, który równocześnie jest właśnie założyliśmy nowy portal szczyci się nad.\nFinansowanie rozszerzenie 500 par i wybrać ten najlepszy portal mysingle. Serwisy informacyjne i. Portal randkowy, aplikacje randkowe uk w polsce i najstarszy od 1996 roku polski portal randkowy dla singli, w londynie oraz randka w polsce rapport. Londyńczycy potwierdzają, że najlepiej i najwygodniej jest dla nich.


Cebula smażona panierowana aromatyczna 1kg - MIGOgroup | sklep internetowy GOmigo.pl\nCebula smażona panierowana aromatyczna 1kg - MIGOgroup\nCebula - niezbędnik w Twojej kuchni\nCebula to popularne warzywo, które sprawdza się nie tylko jako dodatek do dań czy przyprawa, ale także środek stosowany w wielu dolegliwościach. To, co wyróżnia to warzywo to dość intensywny aromat jak i smak. Z tego właśnie powodu wykorzystuje się ją w kuchni zarówno solo, jak i w postaci dodatku do dań. Doda im nowego wymiaru i aromatyczności. Podniesienie walorów smakowych to jednak nie koniec jej zalet - doda jej bowiem także wartości odżywczych. Mowa o witaminie C oraz o substancjach o charakterze bakteriobójczym. Z tego też powodu cebula panierowana jest często stosowana przy niwelowaniu skutków przeziębienia. Cebula panierowana pozwoli Ci z kolei odmienić smak dotychczasowych potraw. Bez obierania i łez nad krojeniem świeżego warzywa!\nSmażona cebula w panierce - zainwestuj w wygodę!\nCebula to jedno z najpopularniejszych warzyw występujących w polskiej kuchni. Wyróżnia się charakterystycznym smakiem i aromatem. Dla wielu osób sam proces obróbki świeżej cebuli (w tym szczególnie obierania jej) przysparza dużego dyskomfortu. Z pomocą przychodzi tutaj smażona cebula w panierce, której mnogość zastosowań pozwoli Ci dodawać ją do wielu dań oraz marynat. Korzystanie z takiej gotowej posypki pozwoli Ci zaoszczędzić Twój cenny czas. Nie musisz już rezygnować z charakterystycznego smaku ulubionych dań za sprawą cebuli - wystarczy sięgnąć po garść takiej panierki, aby wzbogacić smak przyrządzanych potraw.\nCebula smażona panierowana - gdzie się sprawdzi?\nOgranicza Cię tutaj w zasadzie wyłącznie Twoja wyobraźnia! Taka cebula panierowana podkreśli smak wytrawnych dań, w tym hot-dogów, zapiekanek, hamburgerów domowej roboty. Garść takiej cebuli można także dodać do ryb i mięs, sosów, zup oraz sałatek warzywnych. Z uwagi na to, że jest cennym źródłem witaminy C oraz minerałów warto dodawać ją wszędzie tam, gdzie może dobrze współgrać z bazowymi składnikami. Na Gomigo.pl znajdziesz praktyczne jednokilogramowe opakowanie cebuli smażonej panierowanej z polskich upraw.


Flippery w „Playboyu” | Polskie Stowarzyszenie Flipperowe\nBy Val B. on 08/13/2018 on Artykuły, Ciekawostki\nNa pinballach prawie od zawsze były widoczne dziewczyny, bo grali na nich faceci. Zarówno seksowne babki, jak i te maszyny lubił szef magazynu „Playboy”. Nic więc dziwnego, że trzykrotnie najsłynniejszy męski magazyn udzielił licencji producentom flipperów. O tym przeczytacie w sierpniowym „Playboyu” w artykule Łukasza Dziatkiewicza.\nNiżej fragmenty traktujące głównie o flipperach z logo królika w wersji szerszej niż ukazały się w druku.\nFlippery prawie od samego początku miały przewodni temat i związaną z nim szatę graficzną oraz zasady. Grali głównie mężczyźni, zatem sięgano przede wszystkim po męskie rozrywki, hobby, sport i zainteresowania np. samochody, wyścigi koni, bilard, karty etc. I oczywiście kobiety. Już w pierwszych pinballach z łapkami, czyli „Humpty Dumpty” oraz wspomnianym „Triple Action” widnieją one na poczesnych miejscach (czyli na tzw. backglassie). W obu przypadkach panie są w dość solidnym negliżu. Co więcej w dziele Kordka jest tytułowa potrójna akcja i trzy damy z szarfami z nazwami single, double, triple… Wraz ze zmianami obyczajowymi szata graficzna stawała się coraz bardziej śmiała, a co za tym idzie damskie szaty bardziej kuse lub opięte, zaś kobiety bardziej krągłe i wyzywające. Jakkolwiek w przypadku flipperów nigdy nie przekroczono pewnej granicy, chociażby z tego względu, że maszyny te stały przede wszystkim w miejscach ogólnodostępnych (tak było w pruderyjnej Ameryce, która była zawsze liderem w produkcji pinballi, w Europie pozwalano sobie na znacznie więcej). Niemniej bywało pieprznie. Najlepszym przykładem jest „Wizard!” (1975), na którego najbardziej widocznym elemencie widoczne są trzy przedstawicielki płci pięknej. Powiedzieć, że są kuszące to mało… Autorem oprawy graficznej tej maszyny był najbardziej sprośny artysta flipperowy tego rodzaju Dave Christensen. Do najsłynniejszych pinball nad jakimi pracował należy „Mata Hari”. Wedle jego wyobrażeń kobieta arcyszpieg wygląda jak seksbomba, oczywiście dużego i ówczesnego kalibru. W tych czasach, erze disco, powstał pierwszy flipper „Playboya”. Sygnowaną tą nazwą maszynę wyprodukowała w 1978 roku czołowa firma Bally. Na pierwszym planie jest Hefner obejmujący dwie playmate.\nKevina O’Connora można uznać za niewiele gorszego świntucha od Christensena. Odpowiadał on za stronę graficzną kolejnej maszyny z króliczym logo, wzmiankowanego już „Playboy 35th Anniversary” (prod. Data East). Postęp techniczny umożliwił reprodukcję zdjęcia na flipperze. I tym razem na pierwszym planie stoi Hef, ale tylko z jedną podopieczną.\n(…) Ostatnia dekada XX wieku to okres zmian. Najpierw jest lepiej, pojawiają się nowi producenci, a automat „The Addams Family” (1992) wynikiem ponad 20 tys. sprzedanych egzemplarzy osiąga absolutny rekord. Jednak z końcem lat 90. następuje kolejny kryzys. Ostatni producent firma WMS próbuje ratować się swoistą hybrydą pinballa i gry wideo, bowiem urządzenie to miało sprytnie zamontowany normalny, kolorowy monitor. Wypuszczono dwa modele, pracowano nad kolejnymi dwoma, jeden z nich miał być dedykowany „Playboyowi”. Jednak w związku z niezadowalającą sprzedażą zaprzestano produkcji flipperów, całkowicie…\nTo był to czas rozwoju Internetu, więc pinball mogły sprawiać wrażenie czegoś z lamusa. Na szczęście weteran branży Gary Stern w 1999 r. stworzył własną firmę. W 2002 r. wypuściła ona na rynek trzeciego „Playboya”. I znów Hefener został umieszczony w miejscu centralnym. Jednak tym razem w wersji odmłodzonej. Towarzyszą mu też króliczki (tzn. logo „Playboya” oraz dziewczyna w firmowym stroju, jedna), ale tylko jako elementy stricte graficzne, za projekt ponownie odpowiadał O’Connor.\n(…) Z końcem kwietnia zakończył działalność jedyny w historii brytyjski producent flipperów Heighway Pinball. W ciągu sześciu lat działalności wyprodukował on tylko dwie maszyny. Upadła firma jest ściśle związana z założoną także na Wyspach Pinball Brothers, która póki co nie zrobiła żadnego pinballa. Przejęła ona od Heighway Pinball sprzęt, magazyn i licencje, wśród tych ostatnich jest playboyowa, ale nie wiadomo czy ten model powstanie. (…).\nŁukasz Dziatkiewicz z pomocą Vala B oraz Jakuba Steczko


Artprol sp.j. - Artykuły rolnicze Suwałki woj. podlaskie | Panorama Firm\nNiezawodny sprzęt rolniczy\nSiedziba firmy Artpol, której właścicielem jest Mariusz Ceckowski, znajduje się w Suwałkach, na terenie województwa podlaskiego. Istnieje na rynku już od 1994 roku. Zajmuje się sprzedażą oraz serwisem urządzeń rolniczych. Gwarantuje miłą i pomocną obsługę. Zachęca do sprawdzenia szczegółów.\nArtpol w Suwałkach zapewnia nowoczesne rozwiązania techniczne dla rolnictwa. Ma w ofercie sprzęt pochodzących wyłącznie od znanych i cienionych producentów, w tym między innymi New Holland, Pottinger i Pichon, Metal-Fach, Ursus, Zetor, Lamborghini, Sipma, Akpil, Biardzki, Pronar, czy Bomet.\nProwadzi sprzedaż takiego sprzętu i akcesoriów rolniczych jak:\n- kombajny ziemniaczane, zbożowe i buraczane,\n- wycinacze do kiszonki,\n- kosiarki rotacyjne.\nOprócz tego asortyment obejmuje produkty pozwalające zadbać zarówno o trzodę, jak i plony. Są to:\n- nawozy rolnicze,\n- nawozy stałe,\n- nawozy płynne,\n- pasze treściowe,\n- pasze dla zwierząt,\n- liczniki mleka,\n- dojarki do mleka,\n- akcesoria rolnicze.\nW sprzedaży są też części do maszyn, w tym nowe oraz zamienniki.\nPonadto Artpol zapewnia profesjonalny serwis urządzeń rolniczych. Zajmuje się przeglądami, a w razie potrzeby naprawami.\nSzczegóły oferty firmy Artpol w Suwałkach znajdą Państwo na stronie internetowej.\nArtpol zachęca do nawiązania współpracy.


ᐅ LG 55EC930V - Ceny, opinie, dane techniczne | VideoTesty.pl\nLG 55EC930V to niesamowity OLED TV, który zapewni masę multimedialnej rozrywki.\nZobaczyło: 3325 osób\nCena LG 55EC930V\nOPIS LG 55EC930V\nLG 55EC930V to telewizor nowej generacji dla najbardziej wymagających. Jego największym atutem jest technologia OLED, a także zakrzywiony ekran o przekątnej 55 cali. Rozdzielczość w tym modelu to popularne Full HD.\nInstrukcja obsługi do LG 55EC930V\nSpecyfikacja LG 55EC930V\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO LG 55EC930V\nOceń LG 55EC930V\nVideoTesty.pl Wszelkie prawa zastrzeżoneWygenerowano 20 września 2021 roku\nGdzie kupić LG 55EC930V? Kup od godnych zaufania dostawców!


Dzialka na sprzedaż - Kutno (gw) - Wierzbie - ASK-GS-35067 - 2010.00m² - Aspect Nieruchomości Kutno\nKutno (gw), Wierzbie Działka na sprzedaż\n49,75 zł/m2 cena: 100 000 zł\nZapraszam do zakupu działki budowanej o powierzchni 2010 m² położonej w miejscowości Wierzbie, gm. Kutno (ok. 800 m od granicy miasta) przy drodze krajowe Kutno - Płock. W pobliżu zabudowa rozproszona oraz tereny rolne. Działka posiada przyłącze wodociągowe, gaz i prąd w pasie drogowym.\nCena ofertowa: 50 zł/m².\nSymbol oferty GS-35067


O rozpoczęciu nauki programowania myśli niezwykle wiele dorosłych osób, a także rodzice, którzy zamierzają pobudzić do starania swoje najmłodsze pociechy. Okazuje się, że we Wrocławiu nauka programowania dla dzieci i młodzieży może odbywać się w jednej z kilku szkół, które dysponują odpowiednie doświadczenie w tym zakresie, a także mogą...\nPożądane byłoby rozwijać własne pasje, niezależnie czym są. Jednak jedną z najpopularniejszy rozrywek i sposobu na spędzanie wolnego czasu jest taniec. To właśnie taniec pozwala wielu osobom pozbyć się negatywnych emocji, wszelkich dolegliwości czy po prostu jest ich pasją, jaką pragną rozwijać i realizować się w tym. Jest to faktycznie...\nDobrze zrobiony kurs prawa jazdy daje ci znacznie większą szansę na uzyskanie kwalifikacji potrzebnych do kierowania autem. Warto będzie wybierać takie firmy, jakie od dawna interesują się tymi kwestiami i są w stanie dostarczyć ci mnóstwo pozytywnych możliwości, jeśli chodzi o takie starania. Koniecznie zwróć spostrzeżenie na fakt, że...\nPodwyższone kwalifikacje, uzyskane certyfikaty, uprawnienia, a przede wszystkim umiejętności czynią z nas godnego pracy pracownika. Obecnie kurs na wózki widłowe warszawa kończy każdy, kto jest świadomy, jak niezmiernie ten rodzaj umiejętności przydaje się się nie tylko podczas poszukiwań etatu, ale nawet w obecnej pracy. To kurs, który...\nGdy u dziecka zostają zauważone trudności rozwojowe, najważniejsza jest rzeczowa diagnoza oraz odnalezienie ich źródła. Określenie form pomocy to sprawa kolejna. Najbardziej adekwatnym wyborem jest szkoła specjalna. Dzieci z deficytami nie mogą bowiem pozostawać bez specjalistycznego wsparcia psychologów, pedagogów czy terapeutów. Aby...


Vortal BUDO - nr 1 w Polsce :: Zobacz temat - przysiady a sport\nprzysiady a sport\nWysłany: 29 Wrzesień 2016, 07:55 przysiady a sport\nAccomplishments with the squat have nothing to do with running speed, quickness, power, agility or jumping, except from a negative standpoint. Training must duplicate the speed of sport. Squatting does not.\nConventional weightlifting increases non-essential muscle contractions, which do not contribute to specific stability or mobility.\nTrochę kotleta ogrzewam, ale wracając do dyskusji o ssl, to dokładnie jest tak jak oni piszą. Skrótowo dźwiganie dużych ciężarów w większości wyczynowych sportów ssię pałkę. Jak ktoś będzie chciał polemizować to w wolnej chwili mogę rozpisać się dlaczego.\nWysłany: 29 Wrzesień 2016, 10:36\nJak ktoś będzie chciał polemizować to w wolnej chwili mogę rozpisać się dlaczego.\nJa naprawde bardzo chetnie poczytam.\nNovo dasz rade cos napisac? czy tylko same memy?:)\nSkąd: Z połączenia chromosomów\nWysłany: 29 Wrzesień 2016, 14:34\nhttp://rosstraining.com/b...g-for-fighters/Ross o treningu siłowym\nPub Med siła maksymalna a trening wydolnościowy na przykładzie biegów\netc, etc. w świecie nauki odpowiedzi na te pytania dawno padły i zostały wdrożone w wielu sportach.\nTyle tylko, że spora część 'odkrywców nowości' nie chce o tym słyszeć.\nNovo z pewnością napisze więcej\n'Nie zaczynaj z mistrzem' - kot Garfield w trakcie techniki relaksacyjnej\n'Nescis, mi fili, diem neque horam' - Nie znasz synu, ni dnia, ni godziny\nWysłany: 29 Wrzesień 2016, 15:28\n"Accomplishments with the squat have nothing to do with running speed, quickness, power, agility or jumping, except from a negative standpoint. "\ni na tym novo skonczy swoj udzial w tej dyskusji.\nWysłany: 29 Wrzesień 2016, 21:58\ncechy o ktorych pisze SSL to\nrunning speed, quickness, power, agility or jumping,\na akurat nie wytrzymalosc\nna pewno to twierdzenie o 0 przekladzie jest duzo na wyrost\nz tego co ja rozumiem cale SSL / Marv Marinovich skupiaja sie na sportach takich jak futbol amerykanski, mma, boks i zapasy w wydaniu Cursona - tam gdzie jednak najwazniejsza jest sila eksplozywna, zwrotnosc, koordynacja calego ciala w dynamicznie zmieniajacej sie sytuacji\nprawdziwe pytanie, na ktore odpowiedz mnie ciekawi to czy w tych powyzszych dyscyplinach rzeczywiscie ich trening daje tak dobre rezultaty ze mozna zrezygnowac z ciezarow\nWysłany: 29 Wrzesień 2016, 22:36\nNie chciałbym wdawać się w kolejną dyskusję typu "kto ma rację". Zaczynam tak posta ze względu na odpowiedzi Jona i Novo.\nJonie czy sądzisz że badanie przeprowadzone na 17 osobowej grupie badawczej (8 osób trenuję, 9 osób grupa kontrolna), przeprowadzone przez 8 tygodni, ma wiarygodne wyniki? Według mnie takie badanie nie jest wystarczające żeby obronić choćby magisterkę.\nNovo odpowiadasz filmikiem na którym pokazujesz jednego sportowca który jest rekordzistą świata w swojej dyscyplinie (jednej z nielicznych gdzie podnoszenie ciężarów ma sens, bo jest nią podnoszenie ciężarów), na dodatek w niskiej kategorii wagowej. Na filmikach widać jak robi przysiady z ciężarem i imponująco skacze, zestawiasz to ze zdaniem gdzie napisane jest że przysiady nie poprawiają skoku. Rozumiem że wniosek jaki ma wyciągnąc odbiorca to że robiąc przysiady da się skakać wysoko, a zdanie które zestawiłeś biorąć to pod uwagę nie ma sensu. Mnie natomiast bardziej interesowałyby filmiki jak skaczą sztangiści którzy zajmują miejsca 10-50 i czy wygląda to u nich równie kolorowo.\nCzarny specjalnie dla ciebie.\nPostaram się rozwinąc tezę o przysiadach i wyskoku. Jeżeli weźmiemy przeciętnego Kowalskiego, który nie trenuje i zmierzymy mu wyskok, następnie karzemy mu porobić przysiady z ciężarem, to otrzymamy efekt w postaci wyższego wyskoku. Wszystko dzięki temu że istniał u tej osoby ogromny niewykorzystany potencjał treningowy.\nInaczej to działa na przykładzie wytrenowanego koszykarza, bo możemy dać mu trening maksymalnie zbliżony do biomechaniki wyskoku albo przysiady z ciężarem.\nPrzysiady wykonuje się stojąc obunóż, pięty nie odrywają się od podłoża nie mówiąc już o nogach i to wszystko wykonujemy stojąc w miejscu. Dodatkowo podczas przysiadów działa na nas stały wektor siły skierowany ciągle w tym samym kierunku.\nWiększość wyskoków na meczu koszykówki wykonywana jest jednonóż a kluczowym elementem jest oderwanie pięty a potem stopy od podłoża. Wszystkie te elementy wykonywane są w ciagłym ruchu i przy nieustannie zmieniających się warunkach zewnętrznych.\nNa pierwszy rzut oka tu i tu pracują nogi. Różnica polega na tym że przysiady będą promowały mieśnie nóg odpowiadające że stabilne stanie w miejscu i pokonywanie dużych zewnętrznych oporów bez dynamicznej pracy stopy, kosztem mięśni odpowiadających że dynamiczny wyskok, w efekcie otrzymamy specjalizację o którą nam nie chodziło.\nWniosek z tego jest taki że szkoda czasu i wysiłku na trenowanie czegoś co bezpośrednio się nie przekłada. Analogicznie nie uczymy się języka polskiego żeby nauczyć się języka chorwackiego bo mają podobne elementy, tylko od razu uczymy się chorwackiego.\nPrzekładając to na trening jeżeli chcemy wyżej skakać to trenujemy skakanie a jeżeli chcemy więcej dźwigać w przysiadzie to trenujemy przysiad.\nProblemem nowoczesnych sportowców nie jest obecnie niedotrenowanie tylko przetrenowanie, dlatego dobry trener stara się unikać elementów treningu które coś tam pomagają ale w sumie nie do końca, żeby nie dokładać zbędnych przeciążeń.\nWysłany: 30 Wrzesień 2016, 12:20\nWhen examining other sports such as women’s basketball, volleyball, and softball, significant correlations have been found between maximal strength and peak power output (r 5 0.719) and agility Ttest time (r 5 20.408) (61). When both men (basketball, volleyball) and women (basketball, volleyball, and softball) from a variety of sports were collapsed into one group, back squat strength was highly correlated with peak power (r 5 0.917) and agility T test time (r 5 20.784).\nStrength should be considered one of the foundational elements required for the development of power (4,9,55,87) based upon the contemporary literature where stronger athletes are reported to express higher power outputs (4,71). One explanation for this relationship relates to the fact that stronger individuals are able to generate forces significantly faster than their weaker counterparts (2,30).\nw skrocie, jesli twoj zawodnik jakogokolwiek sportu spokojnie robi martwe/siady z 1.5x masy ciala, to jasne, jest w punkcie malejacych przychodow jesli chodzi o sile, i moze sie skupic na treningu specjalistycznym. jesli nie da rady tyle podniesc, to trzeba sie skupic na cesze podstawowej, czyli sile maksymalnej.\nnawet pilkarze robia przysiady\nczy 134 osoby przez 2 lata wystarcza?\ntu znowu masz "tylko" 20 osob przez 2 miesiace,\nThe resistance training group showed improvement in Wpeak (p < 0.05), jump performances (SJ, p < 0.05 and 5-JT, p < 0.001), 1-RM (p < 0.001) and all sprint running calculated velocities (p < 0.05 for both V(first step) and V(first 5 meters), p < 0.01 for V(max)). Both typical force-velocity relationships and mechanical parabolic curves between power and velocity increased after the strength training program.\nmozesz zarzucic, ze tylko 2 miesiace. a ja powiem, ze tylko dwa miesiace do widocznej poprawy.\nNot surprisingly, the more competitive players (elite team) were significantly stronger compared to their opponents (sub-elite team) with squat values of 164 ± 21,8 kg and 135 ± 16,2 kg respectively. Power was also higher (not significantly) in athletes of the elite team compared to the sub-elite, with jumping heights of respectively 567 ± 66 mm and 531 ± 40 mm.\nSo one can answer, how strong is strong enough? Barker (Barker et al., 1993) verified that athletes with a Squat 1-RM superior to 2x their bodyweight can perform better on a vertical jump in comparison to their contra parts with 1-RM/BW ratios of 1.4 and 1.7. Ruben et al. (2010) also observed that subjects with squat 1-RM/BW superior to 2.0 could express higher values of power outputs on a horizontal jump task.\ni znowu, zeby nie bylo: trening sportu jest najwazniejszy. i mozna sie klocic, czy ci, co daja rade zrobic 2x mase ciala osiagneli to robiac przysiady, czy cwiczac sport. ale biorac pod uwage, ze zeby osiagnac 1.5x masy ciala nie trzeba az tyle wysilku, imho racjonalnym wyborem jest robic sile na silowni (do tego okreslonego momentu), i niekoniecznie skupiac sie tylko na siadach - jest masa roznych cwiczen, wliczacjac jednonozne - a reszte czasu poswiecic na trening sportu.\nWysłany: 30 Wrzesień 2016, 16:19\nKolejnym poziomem na którym można rozpatrywać problem w kontekście przyspieszeń i skoczności jest krzywa prędkośc-siła (force-velocity curve), która pozwala nam dość dokładnie zdiagnozować, czy czynnikiem ograniczającym możliwości zawodnika jest niedobór siły czy brak szybkości - dwóch zawodników o tej samej masie ciała i tym samym czasie na np 30m może wymagać skrajnie odmiennego podejścia do treningu, aby ten pułap podnieść. Dla jednego moga to być klasyczne ćwiczenia siłowe na nogi, inny moze wymagać niestandardowego treningu szybkości (np overspeed), żeby zmusić układ nerwowy do szybszej aktywacji mięśni.\nNie będę wchodził w cały temat sztywności zespołu mięśniowo-ścięgnistego, bo to już inna bajka, ale też związana ze stosownym profilowaniem zawodnika.\nPoczątkujący prawie zawsze będzie wymagał klasycznego treningu siłowego. Im większe kwalifikacje zawodnika, tym bardziej specjalistyczny trening. Tu kłania się Bondarczuk, wciąż aktywny trener (dawniej sowieckich miotaczy), badacz i autor ksiażek o transferze treningu siłowego do sportu.\nSiła 'sztangowa' najlepiej przekłada się na pierwszy zryw przyspieszenia, potem w grę wchodzą inne elementy. Stąd sztangiści potrafią zniszczyć sprinterów na pierwszych metrach.\nDo tego są dyscypliny sportowe (i pozycje w drużynach) gdzie brutalna siła jest nieodzowna - młynarze w rugby i DL czy OL w futbolu amerykańskim muszą być w stanie zatrzymać rozpędzonego knura ważącego czasami do 160kg. Nie można tego trenować wyłącznie w najbardziej specyficzny sposób, tj na boisku dzień w dzień, bo bardzo szybko skończy się to w szpitalu.\ntl: dr - trening sportowy na wysokim poziomie jest skomplikowany i wciąż wiemy bardzo mało.\nWysłany: 30 Wrzesień 2016, 21:51\nTak odnośnie koszykarzy to np taki Gortat twierdził, że w ramach treningu robił przysiady z ponad 200 kg, więc raczej spora waga nawet biorąc pod uwage jego gabaryty.\nWysłany: 30 Wrzesień 2016, 22:47\nTylko że niejednokrotnie samym rozciąganiem i treningiem stabilizacji można komuś poprawić wynik w martwym/siadzie bez dotykania ciężarów i będzie to zdrowsze i będzie przekładać się lepiej na ogólną sprawność. Wynika to z prostego faktu, likwidujemy dysbalanse mięśniowe, kompensację i poprawiamy współprace całego systemu mięśniowo-powięziowego. Trenując martwy żeby poprawić martwy, zwiększamy siłę w obrębie złych kompensacji mięśniowo-powięziowych. Oczywiście będą one silniejsze i osoba będzie dźwigała więcej ale nadal pozostaną złymi kompensacjami.\nNa przykładzie: w fotkach i linkach jest filmik Duffin Movement Series - How to Squat. Prowadzący chłopak w czapce ma wyraźną asymetrię napięcia mięśniowo-powięziowego pomiędzy prawa strona a lewa stroną ciała. Wynikiem tego jest funkcjonalne skrócenie lewej nogi (strona ciała z większym napięciem mniejszym zakresem ruchomości, prawa mniejsze napięcie - większy zakres ruchomości).\nMożna zwrócić uwagę że chłopak ma problem z wystaniem w miejscu, gdy ma ustawione stopy równo ciężar ciała jest na lewej nodze a prawe kolano jest w przeproście (przeprost w kolanie skraca prawą nogę i wyrównuję długość nóg i przy okazji stopniowo uszkadza ACL), nawet jak stopy są ustawione równo to często pochyla całe ciało w lewo, plus większa rotacja zewnętrzna prawej stopy. W momencie gdy stoi na prawej nodze kolano znajduje się w pozycji biernego zablokowania - przeprost + rot. zew.\nTo co tu napisałem to tylko wierzchołek góry lodowej bo kompensacji wynikających z tego jest o wiele więcej i ich skutków (choćby wspomniane w filmiku bóle pleców). Słuszną drogą postępowania dla niego będzie wyrównanie napięcia między stronami poprzez w pierwszej kolejności rociąganie, później ekscentrykę a potem stabilizację (oczywiście w połączeniu z terapią). Jeżeli damy mu opór z zewnątrz w postaci ciężarów to będziemy tylko utrwalać te kompensację, przez co robimy mu krzywdę.\nKrótkoterminowo trening siłowy da rezultaty, chociaż i tak uważam że indywidualnie dobrany trening funkcjonalny da lepsze. Długoterminowo okarze się że zawodnika dopada pasmo kontuzji (czyli to co obecnie mamy w sporcie).\nPodsumowując jeżeli masz obie równe nogi to łatwiej ci zrobic 1,5 masy ciała w martym/siadze bo obie strony ciała ze sobą współpracują a nie konkurują. Przełoży się to także w jakimkolwiek teście parametrów fizycznych przez co będzie ci łatwiej niż "kuśtykowi". W takim wypadku martwy/siad są tylko badaniem przesiewowym kto ma lepsze wzorce postawy i nie udowadniają wyższości treningu siłwego nad treningiem funkcjonalnych w przełożeniu na ogólne cechy motoryczne.\nBadanie nic nie wniosi do dyskusji bo: jest grupa która trenuję tylko piłkę, grupa która trenuje piłkę i siłownie a brakuje trzeciej grupy która trenuje piłkę i funkcjonalność tak żeby porównać wyniki trzech grup. Dodatkowo badanie jest przeprowadzone na grupie osób które nie są dorosłe i ciągle się rozwijają.\nBadanie z 20 osobami to nie badanie a eksperyment, którym nie obronisz nawet pracy magisterskiej.\nCi co dają radę zrobić 2x masę ciała w pierwszej kolejności posiadają bardzo dobre wzroce podstawy, bez tego mogliby dźwigać ile wlezie i nic z tego by nie było. Dlatego uwaząm że przygotowanie motoryczne powinno skupiać się na utrwalaniu prawidłowych wzorców postawy i utrzymywaniu ich w ćwiczeniach maksymalnie zbliżonych do warunków sportowych a do tego ciężary w większości sportów są niepotrzebne.\nĆwiczenie skoków nie jest trengiem sportu tylko elementem przygotowania motorycznego. Dlatego jeżeli chce lepiej skakać to robię ćwiczenia maksymalizujące skok a nie przysiady bo mają one niewiele wspólnego ze skakaniem poza tym że jedno i drugie robi się na nogach.\nPodsumowując podnoszenie ciężarów nie ma zastosowania w większości sportów ze względu na:\nA) w większości sportów nie pokonuję się oporu zewnętrznego w postaci cięzarów, więc po co tracić czas i energię na coś co nie jest podobne do warunków występujących w sporcie.\nB) za pomocą cięzarów o wiele łatwiej utrwalić nieprawidłowe wzorce postawy.\nC) podnoszenie cięzarów wytwarza dodatkowe wzroce ruchowe które specjalizują nas w podnoszeniu ciężarów co nie jest wymagane (patrz A).\nWysłany: 1 Październik 2016, 16:22\nbardzo fajnie mi sie to czyta co piszesz - ale ja sie na tym kompletnie nie znam, wiedze czerpie sobie losowo z ksiazek,\nnapisalbys troche skad ty np. jestes w stanie stwierdzic czy ktos ma problemy z postawa?\nnie chodzi mi o to ze stad ze wydzisz na filmach tylko jakie masz przygotowanie merytoryczne?\nWysłany: 1 Październik 2016, 17:35\nJestem fizjoterapeutą i specjalizuje się w ortopedii, analizie postawy i przygotowaniu motorycznym.\nWysłany: 1 Październik 2016, 18:49\nWielkie dzieki A masz jakies uwagi na nie do takiego systemu jak ssl ?\nWysłany: 2 Październik 2016, 11:13\nJeżeli rozmawiamy o sprinterach to klasyczny trening siłowy w kontekscie szybkosci ma sens, w sportach drużynowych juz nie bardzo. Chociaż czasami zastanawiam się czy sprint należy postrzegać w kategorii szybkości czy mocy.\nNatomiast tak jak pisałem w poprzednich postach organizmu ludzkiego nie da zamknąć się w kilku wzorach fizycznych, bo składowych jest o wiele więcej.\nJeżeli jest się trenerem w zssr to można tak podchodzić bo na 10000 zawodnikow zawsze znajdzie tych kilku którzy będą mieli idealne wzorce postawy i geny żeby przetrwać "radziecki" trening,aby później zdobywać medale. Dla mnie przy ograniczonych zasobach ludzkich trening powinno zaczynac się od rozciągania, stabilizacji, nauki czucia i kontroli ciała a trening siłowy dochodzi na końcu. Po co mi 500 koni mechanicznych w aucie skoro jedne koła jada do przodu a drugie do tylu.\nTylko ze w sporcie chodzi o to kto wygrywa na końcu a nie na początku. Poza tym akurat sprint jest jednym z nielicznych sportów gdzie ciężary mają rację bytu.\nW pełni się zgadzam są sporty i pozycję gdzie trening ciężarowy ma sens, natomiast w większości sportów nie ma sensu albo jest wykonywany w zbyt dużym zakresie.\nW pełni popieram, zresztą jak wszystko związane z ciałem człowieka.\nPs. Czarny nie za bardzo zrozumiałem o co pytasz?\nWysłany: 2 Październik 2016, 13:33\nCzarny nie za bardzo zrozumiałem o co pytasz?\nnic waznego - cytat od ktorego dyskusja ozyla - o bezuzytecznosci cwiczen ze sztanga pochodzil od Marva Marinovicha / Cursona / SSL\nwlasciwie juz mi wyjasniles to co chcialem wiedziec\nja sobie robie podstawowy ich program w domu, glowne pilka i te smieszne ciezarki z woda\n(film przy okazji mily dla oka)\nzastanawialem sie czy masz opinie co do sensownosci takiego programu vs cwiczeni silowe ze sztanga - dla powiedzmy osoby cwiczacej rekreacyjnie. Ja chyba jestem jedyna osoba u nas w sekcji bjj ktora na silownie nie chodzi:):) ciagle sie z tym pietnem zmagam:)\nodwalilem z bazy wszystkie pomysly typu Ido Portal, movement culture itd jako zbyt wydumane a to powyzsze (plus bjj) wydalo mi sie dobra alternatywa do silowni w celu utrzymania sensownej sprawnosci na codzien\noni oczywiscie maja wlasna maszyne jaka opylaja za hajs do treningu silowego - taka ktora zmniejsza opor czym dalej w zakresie ruchu - czyli jak rozumiem cos podobnego do maszyny do wioslowania.


HialuSynergy - Kwas hialuronowy i witamina C Opinie, Cena, Dawkowanie\nStrona główna » Problemy skórne » HialuSynergy - Kwas hialuronowy i witamina C\nHialuSynergy - Kwas hialuronowy i witamina C\nHialuSynergy to suplement diety dostępny w postaci tabletek do ssania. Jest to kompozycja witaminy C i kwasu hialuronowego, która stanowi uzupełnienie diety w składniki, dzięki którym możliwe jest utrzymanie przez długi czas gładkiej, jędrnej i elastycznej skóry.\nwitamina C – wspomaga produkcje kolagenu w organizmie oraz chroni komórki przed stresem oksydacyjnym,\nkwas hialuronowy - wpływa na syntezę i wydzielanie innych glikozaminoglikanów, m. in. kolagenu.\nNajlepsze efekty uzyskasz ssając jedną tabletkę na dzień. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej dawki, ponieważ lek w zbyt dużej ilości może wywołać efekt przeczyszczający. Produkt jest przeznaczony dla osób dorosłych.