Alternatywne HoMM VII. Posępna wersja rzeczywistości - mój pomysł., Imperium, Jaskinia Behemota\nAlternatywne HoMM VII. Posępna wersja rzeczywistości - mój pomysł.\nSeraf / 6.10.2014\nWitajcie. Nie było mnie chwilę i - muszę przyznać - podoba mi się nadchodzące HoMM VII. Chciałbym jednak zaproponować coś odmiennego. Treść będę dodawał stopniowo i chętnie poznam Wasze opinie, sugestie.\nKiedyś już to sugerowałem - podział na subfrakcje, który krystalizuje się podczas rozgrywki. Rozpoczynając grę od jednostek elfów, możemy zadecydować, które z ulepszeń wybieramy - to, które skieruje nas na ścieżkę elfów letnich, zimowych lub wiosennych. W zależności od naszych wyborów definiuje się nasze miasto - skute lodem stawy i oszronione wierzchołki drzew lub też głęboka głusza i girlandy kwiatów zwieszone nad świętymi kromlechami.\nPozwólcie mi to precyzyjniej zilustrować.\nChciałbym zaproponować Wam świat - być może nawet Ashan - w którym niektóre wydarzenia potoczyły się inaczej. Gorzej. Elfy i krasnoludy, które wieki temu, zmuszone do walki o przetrwanie z ekspansjonistycznymi królestwami ludzi, z pomocą potężnej i mrocznej magii doprowadziły je do powolnego upadku i wypędziły na terytoria jałowe oraz wrogie życiu. Świat zdecydowanie bardziej ponury niż to, do czego jesteśmy przyzwyczajeni - i gracza, którego wybory przy budowie miasta i zawieraniu sojuszy niemal całkowicie określą charakter nacji.\nAby nie być gołosłownym napocznę jedną z proponowanych przeze mnie nacji.\n"Nie wierz w to, co znasz z bajek i podań starowinek o zasuszonych sercach i umysłach. Elfy to nie życzliwe duszki, które wskażą ci drogę w ostępach - spodziewaj się raczej, że wywloką Cię na bagna, gdzie czeka cię los gorszy od śmierci. Nie, nie zaopiekują się twym gospodarstwem, lecz jeśli pewnego dnia wyjdziesz przed chatę i przez głowę ci przemknie, że dzień wcześniej drzewa rosły nieco dalej, nie czekaj do nocy - zabierz rodzinę i dobytek świadom, że Głusza porosła już twoje pole, a w twojej chacie grasuje istota gorsza od czarta."\nStary Gereb w rozmowie z wnukiem\nPowiedziałem już o tamtej nocy wszystko, co pamiętam, lecz to, czego nawet nie chcę się domyślać, wypełniłoby wszystkie księgi w Archiwum.\nstrażnik świętej pamięci księcia Eweta\nTak, istnieją światy, w którym eteryczne leśne istotki pląsają wśród kwiatów a rogi jednorożców nie błyszczą szkarłatem. W legendach tych światów święte przysięgi ludzi zjednują przychylność elfich władców, a zieleń nie spada na otępiałych z przerażenia wędrowców i nie rozrywa ich na strzępy. Istnieją tam elfy, których serc nie skuwa lód, a sumień nie więzi Głusza. To jednak nie jest żaden z tych światów.\nJedna z legend tego świata jest nie do wyobrażenia dla ludów tego świata. To historia o pakcie, świętych przysięgach złożonych przez ludzi przed wiekami, które chroniły zieleń i błękit przed rosnącym apetytem ludzkich władców i watażków. Do czasu.\nTo szczególnie piękna legenda, lecz opowiadana po cichu i w wielu różniących się od siebie iteracjach. W niektórych z wersji to elfy i krasnoludy, znużone obdarzonymi tak krótkim a jednak przepełnionym zawiścią i dumą życiem ludźmi, zdziesiątkowały tę młodą rasę i napuściły nań plagi, których jej wybitnie śmiertelni i bojaźliwi przedstawiciele znieść nie mogły. Niedobitki tych ludów pędziły życie pozbawione radości na jałowych pogorzeliskach i w miastach-wysypiskach, w których żniwo zbierały głód i zaraza.\nPogorzeliska te jednak także miały swe źródło. W niektórych z podań pojawiły się wzmianki o glebach skażonych potężną i żarłoczną magią, do której musiały uciec się starsze rasy w obawie o własny los. W innych to właśnie ludzie karczowali puszcze i łupili smocze sanktuaria, głodni potęgi elfich reliktów i rytuałów.\nPewnie nikt nie pozna prawdy, minęły wszak wieki. Dziś Głusza nieubłaganie spycha zdeterminowanych ludzi w chłodny i milczący błękit oceanu, grzebiąc ludzi między dwiema ciszami. Nie ulegaj jednak z iluzji - których przecież Stary Lud tka wiele - że ta niewzruszona zieleń jest niepokonana. O odbiór długu upominają się potęgi starsze nawet od echa w Głuszy...\nHistorię piszą zwycięzcy, a Wielkie Dwory skrywają swe sekrety wyjątkowo głęboko - w matecznikach i zmarzlinach. Wydobycie ich potrwa dłużej niż wypuszczenie strzały, lecz krócej niż ludzki żywot. Wkrótce.\nCzemu zasypujesz mnie pytaniami? Szukasz guza? Tak, być może byłem... tam. Wśród cieni rzucanych przez gąszcz majaczyła mi pajęczyna misternie splecionych krużganków, niedosiężnych wież i postumentów dla śmiertelnie sinych posągów władców Dworu. Nie chcę jednak wracać ani do tego zielonego grobowca, ani do rozmowy, którą próbujesz niepotrzebnie ciągnąć.\nnieznany półelf-uciekinier spotkany w tawernie\nMiasto elfów jest jak refren pieśni w obcej mowie - znajome, lecz niedostępne. Również określenie "miasto" nie oddaje pokrętnej natury tego tworu biomancji i wyrafinowanej, precyzyjnej jak ostrze skalpela architektury elfów.\nWszystko tchnie tu magią, która mrozi krew w żyłach. Kwiaty z zaklętych łąk to jad zaklęty w słodycz, drzewa - można przysiąc, wielowiekowe - do złudzenia przypominają wyciągnięte w agonii sylwetki, a źródła strzegą pełgające ogniki, smużki błękitnego płomienia pełznącego po oszronionej tafli wody. W to zaś - niczym sonata szaleńca - wkomponowana jest perfekcyjnie siatka eleganckich i pozornie kruchych budowli.\nElfie Dwory zamieszkują nieliczni. Samych elfów jest niewiele, gdyż ceną za ich władzę nad czasem i siłami natury jest ich liczba - życie, którym są tak hojnie obdarowani, dzielą z nielicznymi pobratymcami. Przemierzają bezkresne puszcze i Wieczną Tundrę w pojedynkę lub łowieckich brygadach, a biada tym, którzy staną im na drodze.\nA. Dziki Gon (Głusza)\nNiektórzy sądzą, że za tym, że górski lud prowadzi kopalnie wciąż głębiej i głębiej, a nasze królestwo wbija się jak oskard w kości Ziemi, wynika z naszej do niej miłości. Ci mają rację. Inni, którzy wiedzą, jak nietrwałe bywają sojusze, twierdzą, że obawiamy się Dzikiego Gonu. I oni także mówią prawdę.\nGłusza, jak każdy drapieżnik, zachowuje spokój i skrywa ciszę. Jest to spokój podlany krwią i cisza, którą przerywają tylko strzała i krzyk.\nDziki Gon to najliczniejszy z elfich Dworów. To oni pielęgnują Głuszę i wysłuchują Matki Gaju, oni stanowią forpocztę leśnych zastępów. W swym pragnieniu utrzymania Harmonii nie cofną się przed niczym. Życie, które zabierają innym, przelewają beznamiętnie w dzieło swego długiego życia, bezkresną Głuszę, która wkracza iglastym klinem w biel Zimy z jednej i żarłoczną gęstwiną z drugiej strony. Prowadzeni przez jedną z wiecznych władczyń, w poszukiwaniu wrogów elfy napuszczają swój widmowy Dziki Gon na kolejne wioski i miasta. I choć z pietyzmem i troską kultywują życie, odmawiają go przeciwnikom z beznamiętną determinacją.\nIch miasta to przepełniony niepokojącym życiem gąszcz. Im większy jest wpływ Dzikiego Gonu, tym mniej słonecznego światła dociera przez kopułę misternie splecionych konarów. Ich jednostki są żywotne i obdarzone zręcznością, której mogą im pozazdrościć inne rasy, jednak nie są tak silne i chętniej walczą na dystans.\nDriada -> Hamadriada -> Hesperyda\nMyśliwy -> Zjawa -> Cierń\nFaun -> Satyr -> Puk\nTropiciel -> Gończy -> Leszy\nPodniebny zwiadowca -> Orla straż -> Strażnik przestworzy\nSzamanka -> Wiedźma -> Hierofantka\nDrzewiec -> Gnijący drzewiec -> Bluszczyciel\nBies -> Behemot -> Prastary behemot\nB. Biały Dwór (Zima)\nZachłanność młodszych ras to nic w porównaniu z zachłannością elfów, mój drogi. Gdy zwrócono przeciw nim stal, odpowiedziały Głuszą; gdy zaprószono ogień, one rozpętały Zimę.\nFiliana, harfistka z Przybytku Trosk\nLudzie ludziom zgotowali ten los, ale to oni zajmą się windykacją.\nTar, krasnoludzki jubiler\nNiewiele istot zna właściwą cenę, którą przyszło zapłacić Dworom za skorzystanie z potęgi, której nie potrafiły poskromić. Mówi się o cenie jednego serca, jednak nie jest to cała prawda. Większość elfich władczyń włada żywiołem Głuszy, aby - przeczuwając swój koniec - przed chwalebną śmiercią objąć tron na Dworze Nocy. Czeka je jednak los gorszy od śmierci. Ich starożytne dusze skuwa szron śmierci, nie pozwalając im jednak odejść w spokoju przez następne stulecia. Obejmując tron Białego Dworu, stają się Zimą - nieubłaganą panią zamieci i śladów krwi na śniegu, nieulękłą strażniczką tundry i powiernicą lodowców.\nI choć ich magia przejmuje serca chłodem, to właśnie one, pozbawione śmierci po setkach lat służby, są największą ofiarą złożoną w imię dawnych przysiąg. One - i smoki, których skrzydła widuje się już tylko nad ośnieżonymi wierzchołkami Zimy, a których dumną rasę elfy doprowadziły do upadku, stopniowo przemieniając w drapieżne i mściwe istoty oraz poświęcając ich magię tysiąclecia temu.\nCzasem, gdy dusza władczyni Zimy nie umie już trwać wbita w krystaliczną taflę tronu, wnika weń, przydając potęgi kolejnej Zimie. Wówczas nad ziemiami Białego Dworu rozlega się cisza, gdyż nawet harde serca elfów z Północy rozumieją wagę tej ofiary.\nDriada -> Oreada -> Sylwa\nMyśliwy -> Łowczy -> Wielki łowczy\nOgnik -> Lampion -> Zorza\nTropiciel -> Zimowy jeździec -> Zimowy rycerz\nOrli zwiadowca -> Śnieżny puchacz -> Obserwator\nBiała dama -> Pani mrozu -> Pani zamieci\nBies -> Wendigo -> Oszalałe wendigo\nŻmij -> Lodowcowy żmij -> Zimowy smok\nC. Kruczy Dwór (Żar) - w dodatku.\nDriada -> Iskra -> Pochodnia\nMyśliwy -> Przyczajony -> Cień\nOdmieniec -> Lunatyk -> Zwodnik\nTropiciel -> Pogorzelec -> Mściciel\nOrli zwiadowca -> Krucza straż -> Krucza gwardia\nAlp -> Nokturn -> Nosferatu\nBies -> Cmentarny bies -> Cerber\nFeniks -> Wieczorny feniks -> Żar-ptak\nSpójrz na siebie! Jesteś piekarzem, a nie księciem, masz obwisły bebech i ślady po wroniej ospie. Jeżeli ta dziewka faktycznie tam na ciebie czeka, to albo jest głupia albo lepiej pomyśl, jak utoczyć jej krwi, o ile nie broczy żywicą.\ngarncarz Gurb z Dolnej Wioski\nDriady - nie wiedzieć czemu - posądza się o nadprzyrodzone piękno leśnych boginek. Mówi się, że kąpią się w nieznanych śmiertelnym źródłach bijących w głębi puszczy. Prawda jest znacznie prostsza. Driady roztaczają wokół siebie iluzję, która spowija je jak opalizujący woal. To one odpowiadają za rozrost Głuszy i dzięki ich mocom biomancji ludzkie wioski spowija kokon zieleni. Pozbawione obliczy i wrażliwe jak młode pędy, poza kurtyną iluzji chronią się za płachtami kory unoszącymi się na parę cali od ich wrażliwego ciała. Atakują rzadko, lecz nie sposób tego przegapić - przypomina to falę traw i mchów, która spowija nieszczęśnika.\nUmiejętności - Urok (niewielka szansa na to, że przeciwnik chybi celu), Rozrost (driady mogą atakować na odległość, zadają wówczas jedynie połowę obrażeń)\nSiedlisko: Ogród. Pogrążone w cierniawisku ogrody driad to miejsca co najwyżej przygnębiające. Poskręcane korzenie rachitycznych drzewek przyćmiewa sękate drzewo obwieszone łapaczami snów i obrosłe hubą.\nTu miały zagajnik. Teraz płonie, ale do wieczora popiół znów pokryją trawy. Lepiej się pospieszmy.\nFirro, młody podżegacz\nGdy nadciągnęła zielona zamieć Głuszy, mówiono o duchach puszczy, które obserwują nieostrożnych i szukają łatwej ofiary. O nimfach nieco starszych, których magiczna natura pozwalała zwieść oko łatwowiernego śmiertelnika, ale i doglądać zieleni z troską równomierną do furii, z jaką napuszczały ją na domostwa.\nHamadriady to duchy najstarszych drzew, które - wsłuchane w zew Głuszy - potrafią ją pielęgnować i uzyskać od niej wsparcie. Ich kora jest twardsza, a świetlista zieleń ich sylwetki ostrzegawczo błyska spośród zarośli.\nUmiejętności: Silny urok (uniknie niektórych strzał i ciosów pod płaszczem iluzji), Rozrost, Symbioza (jeżeli w armii są drzewce lub inne istoty roślinne, zarówno one, jak i hamadriady, otrzymują dar regeneracji zależny od liczebności).\nSiedlisko: Ogród nauk. Obrosłe mchem głazy i blade grzyby lunatyczne otaczają ten posępny zagajnik, w którym hamadriady uczą się przymuszać naturę do służby. Złowroga, niezdrowa zieleń drzew wyróżnia to szczególnie przygnębiające miejsce.\nStrzeżcie tego ogrodu, złociste panie. A kiedy zaczną was nękać upiory, dławiąc wasze światło, pokażcie im, że jasność czerpiecie z przyczajonego cienia, które rzucają wasze drzewa, a słodycz owoców z prochów waszych ofiar pogrzebanych w sadach.\nOledeia, strażniczka drzew pomarańczowych\nHesperydy doglądają poskrywanych w ostępach sadów, gdzie rosną święte owoce. Dzięki nektarowi z tych owoców elfy potrafią zachować swą żywotność nawet po stuleciach życia. Dlatego też strażniczki tych sanktuariów obdarzone są darami, do których nie mają dostępu inne nimfy, gdyż - choć obdarzone długowiecznością - elfy zajadle bronią się przed niedołężnością, która zdaje im się cechować jedynie niższe rasy.\nUmiejętności: Większy urok, Owoc życia (hesperydy potrafią obdarować życiem nie tylko dzieci Głuszy, lecz też jej mieszkańców i sprzymierzeńców), Rozrost.\nSiedlisko: Uroczysko. Drzewa zatopione w tym malarycznym miejscu rodzą owoce sine jak oblicze topielca. To nimi żywią się najstarsze elfy, stąd straż potężnych uroków i hesperyd, strażniczek tych złowrogich sadów.\nNie wszystkie nimfy opanowało okrucieństwo. Niektóre zwyczajnie strzegą swych samotni. Mówię tu między innymi o najadach i oreadach. Te pierwsze uciekły z Głuszy sobie tylko znanymi szlakami wód, gdy ich strumienie spłynęły krwią ludzi. Najpewniej schroniły się w morskich odmętach. Oready... oready to inna kwestia. Strumień morze schronić się w rzece, a rzeka w morzu. Gdzie jednak schroni się góra?\n"Ścieżki bogiń, tom I" autorstwa Farenheimera Drugiego\nOready, szorstkie w obyciu i niedostępne, pozostały jednak względnie życzliwe niektórym śmiertelnym. Przymuszone i oszukiwane przez elfy, czasem wstrzymują lawinę zwieszoną nad czyjąś pustelnią. Ich pamięć sięga nie tylko dawnych rzezi, ale i zawiązanych sojuszy. I choć - wbrew sobie - w razie potrzeby chronią swych włości, czynią to jedynie w ostateczności.\nUmiejętności: Kamuflaż (uroki nimf to nic w porównaniu z naturalną zdolnością oread do kamuflażu), Sługa gór (odporność na magię ziemi i bonus do tej), Rozrost (lecz teraz są to skalne odłamki).\nSiedlisko: Skalny ogród. Surowa mozaika mchów i kamiennych płyt, nieśmiałych zarośli i porostów pokrywa medytacyjny przybytek oread, w którym te odpoczywają i z których mają doskonały widok na okolicę.\nA na samym wierzchołku tańczył wicher, przybierając czasem postać eterycznej kobiety, przypominającej córkę rozszalałej zamieci i górskiego olbrzyma - piękną i śmiertelnie groźną. Przysięgam!\nopowieść Nargila, trapera\nOready niechętnie opuszczają swe skaliste domeny. Kiedy to jednak czynią z własnej woli, to wyruszają na szczyt swej góry opiekuńczej, gdzie całymi dniami wystawiają się na szarpiący wicher i mroźny uścisk góry. Wiatr kruszy je, a soki zamarzają im na kość. Kiedy już oready oddadzą swe ciało śnieżnym żywiołom, wracają jako efemeryczne sylfidy, wybrane przez burzę i skałę na swe przedstawicielki.\nUmiejętności: Duch gór (premia przeciw czarom powietrza i ziemi), Doskonały kamuflaż, Kości ziemi (skały i oblodzone odłamki uderzają w przeciwników na określonym obszarze).\nSiedlisko: Samotnia. Zmrożona ziemia kryje kwietniki śnieżnych lilii, zaklętych kwiatów, których nasiona roznoszą burze śnieżne. Spośród nich wyłania się oblodzony monolit, wokół którego tak lubią tańczyć sylfidy.\nMiasto - rozbudowa\nOgród -> Ogród nauk -> Uroczysko\n-> Skalny ogród -> Samotnia\n-> Spopielony grunt -> Pogorzelisko\nKryjówka -> Przyczółek -> Ostępy\n-> Altana łowców -> Tarasy łowców\n-> Wieczorna loża -> Krucza loża\nOd czego będzie zależny wygląd naszego miasta? Czynników jest wiele.\n1. "Strefę wpływów" będą określały nasze wybory podczas rozgrywania kampanii i scenariusza. Decyzja o wstrzymaniu Dzikiego Gonu podczas ataku na wioskę, może doprowadzić do przymierza z zimowymi elfami, które są zmęczone nieustannym genocydem. Decyzja o tym, by przyjąć sojusz z demonicznymi istotami, bez wątpienia przysporzy ci wrogów pośród lordów Kruczego Dworu, który jak żaden inny wycierpiał wiele z ich powodu.\n2. O wyglądzie miasta zadecyduje - rzecz jasna - również jego rozbudowa. Jeżeli postanowisz ulepszyć Ogród Driad, by wznieść Zagajnik dla Hamadriad, to prawdopodobnie niebawem będziesz mógł wznieść jedną z pomniejszych budowli Głuszy - jak chociażby Szkółkę Leśną, dzięki której roślinne jednostki zwiększą swą liczebność albo Omszały Ołtarz, którego obecność wpłynie na paletę zaklęć dostępnych bohaterowi.\nJeśli jednak Ogród Driad postanowisz ulepszyć do Skalnego Ogrodu, oczekuj nie tylko hardych Oread, ale i - w niedalekiej przyszłości - Manalitu, który ułatwi twoim jednostkom regenerację many, albo Zamarzniętego Źródła, z którego czerpią moc Ogniki.\nWybory - wraz z rozgrywką - będą coraz bardziej wiążące. O ile na początku być może będziesz mógł podjąć decyzję, czy w Twojej armii widzisz Fauny czy Ogniki, o tyle nie będziesz miał wyboru między Drzewcem i Żmijem. Twoje miasto zaczną odwiedzać bohaterowie Głuszy lub Zimy, a stałe bonusy do gry jakąś frakcją i jakimś bohaterem przylgną do ciebie na dobre.\nZależy mi na tym z uwagi na to, że rozwarstwienie wewnątrz Dworu - jak i każdego innego miasta - będzie coraz bardziej widoczne. Być może nie doprowadzisz do szczęśliwego zakończenia, w którym zimowe elfy i elfy Głuszy połączy wspólna idea, tak jak to było, nomen omen, dotychczas. Bardziej prawdopodobne jest to, że elfy postawione przed wyborem - koncentrować się na rasowej czystce, łamiąc resztki sojuszy i obracając się przeciw innym wrogom (krasnoludzkim thanom? a może goblińskim zwyrodnialcom?) czy też sprzeciwić się siłom odpowiedzialnym za przedwieczny pakt, ryzykując utratę podarowanej władzy?\nChciałbym, by świat HoMM był światem totalnym, kompletnym. W takim świecie decyduje się nie tylko o losach utraconych artefaktów i potyczek w baronii, a przerywa na kolejną walkę z kolejnym Wielkim Złem, ale też wikła w polityczną intrygę, której decyzje widać po dłuższym czasie. System subfrakcji to ułatwia. Dzięki niemu uważniej dobierzemy miasto, które chcemy podbić - być może oblężenie sojuszniczej krasnoludzkiej twierdzy nie jest najlepszym pomysłem? Czy opłacalne jest przejmowanie miasta Kruczego Dworu, jeżeli jednostki z tej - coraz bardziej nam nieprzyjaznej - obcej subfrakcji otrzymają kary do morale?\nA teraz pytanie: czy Wam odpowiada taki pomysł? Jakie macie sugestie?\nByłbym też wdzięczny za propozycje nowych ras. Od razu mówię - ze starych ras na pewno zostawię:\nA. Krasnoludy - wycofanych wgłąb sztolni potomków niegdyś dumnej rasy, która zbroi się przeciw elfom, mając świadomość kruchości ich sojuszu. Te, które postanowiły współpracować z tajemniczymi przywódcami Zimy, mają tylko poblask swego dawnego honoru. Krasnoludy powierzchniowe, zdziczałe i skundlone, są coraz trudniejsze do kontrolowania przez tajemniczych i fanatycznych głębinowych władców, którzy w swych maszynowniach konstruują tajemnicze narzędzia zagłady, ignorując prawa krasnoludzkiego kodeksu.\nB. Magów - tajemnicze siły, które doprowadziły ludzi do klęski, wskazały im także ostatnią szansę ratunku. Tych obdarowanych choćby odrobiną talentu metamagii ochroniły przed zemstą elfów, skazując jednak na izolację. Magowie, schronieni pod kopułami żywiołów w miastach, które jedynie imitują dawny przepych, knują i wikłają się w konszachty z siłami, które mogłyby ochronić ich, gdy kopuły znikną, a oko Głuszy zwróci się w ich stronę. W tym celu szkolą adeptów czystej magii żywiołów, jednak również oni szukają innej, starszej metody, by zapewnić sobie armię i życie wieczne.\nC. Ludzie pustyni. Rozproszeni i zamieszkujący pustynne kryjówki na nieużytkach, niegodziwi i wynędzniali. O tym więcej wkrótce.\nPonieważ zarówno ludzie, jak i elfy, czerpią siły z nekromancji, jej frakcję postanowiłem na razie usunąć w cień. Podobnie jak demony, nieumarli są zbyt potężni, by stanowić jednolitą siłę, i w świecie ogarniętym takim niepokojem zwyczajnie nie mogą być przeważającą siłą. Ich jednostki zasilą więc pomniejsze nacje.\nZarówno magowie, ludzie, jak i elfy to już nie te same, sprzymierzone i honorowe rasy. Magowie żyją w ciągłym strachu na latających wyspach wzniesionych na pograniczu światów. I chociaż jest to magia potężna, to jednak nie należy do nich i zostaną z niej rozliczeni, czego mają świadomość. Tchórzliwi ludzie umierają we wzniesionych niechlujnie obozowiskach, a w ich miastach kwitnie występek. Inkwizycja Żaru wypędziła tych, których nie chciała chronić. O elfach lepiej nie wspominać.\nNajbliżej swojego oryginału są krasnoludy, chociaż rozłam między Powierzchnią i Głębią powoli daje się we znaki.\nNacje, które przepowiadam, to z kolei:\n1. Pałac Amazonek. Spadkobierczynie selektywnej kultury, które swój bitewny zapał próbują na coraz bardziej eskpansjonistycznych wyznawcach wężowego kultu.\n2. Serpentuarium Wężowego Ludu. Jaszczury i podwodni agresorzy, którzy strzegą ruin wzniesionych przez starożytną rasę stwórców.\nChciałbym wprowadzić orki, jednak nie wiem jeszcze, w jakiej postaci. Najpewniej zostaną zastąpione przez gobliny lub ogry z racji tego, że w moim świecie - a przecież można go skroić do alternatywnego Ashanu - magowie nie stworzyli orków.\nElfy - Dwór\n*c) Kruczy Dwór\nKrasnoludy - Bastion\nMagowie - Kolegium\nb) Sabat - Kultyści\n*c) Kopuła żywiołów? - nie jestem przekonany\nPustynny lud - Enklawa\na) Warownia (Nomadzi) - nie jestem przekonany\nb) Gildia (Inkwizytorzy)\n*c) Samotnia (Eremici)\nAmazonki - Pałac\nWężowy kult - Serpentuarium\n*c) Smoczy kult\nTo razem sześć ras. Brakuje mi jednak rasy wewnętrznie moralnej, obowiązkowej, chociaż o wynaturzonej formie. Demony nie spełnią tego zadania, orkowie również, dlatego myślę o Roju, który wylęgałby się w Gniazdach, a także o rasie Wędrowców, którzy chroniliby się w Zwiastunach, tajemniczych fortecach na pograniczu światów.\nOto proponowane przez mnie rasy wraz z krótkimi opisami subfrakcji:\n1. Elfi Dwór.\nA. Dziki Gon.\nB. Dwór Zimy.\nC. Kruczy Dwór.\n2. Krasnoludzki Bastion.\nA. Krasnoludy Glebowe.\nŻyjące na powierzchni krasnoludy glebowe dbają o to, by do skarbców i sztolni zatopionych głęboko w trzewiach góry nie przedostał się żaden z wykwitów Głuszy lub ewentualnych grabieżców. Łączy je przymierze ze szczepami dzikich olbrzymów i niedobitkami borealnych gryfów.\nB. Krasnoludy alchemiczne.\nGdy elfy zwróciły się o pomoc przy eksterminacji ludzkiej rasy, to właśnie starszyzna krasnoludów głębinowych - zwanych dziś alchemicznymi lub parowymi - postanowiła napuścić na ludzkie wioski wyziewy zarazy i trupią mgłę, która przepoczwarzyła górskich barbarzyńców i przemieniła ich w kanibalistycznych troglodytów. Obecnie skorumpowane przez elfy krasnoludy alchemiczne przygotowują się do nadciągającej od stuleci wojny, zbrojąc golemy i konstruując gargantuiczne parowe czołgi.\nC. Krasnoludy otchłanne.\nWycofując się coraz głębiej w czeluść ziemi, krasnoludy odkryły zalegający w niej mrok - i zajrzały w nią. Skryte w kraterach i szczelinach czarty płomienne i podziemne stały się niepewnym sojusznikiem w walce z tajemniczym Rojem, którego gniazda zaczęły wyrastać jak grzyby po deszczu. Pragnąc wyplewić tę plagę, krasnoludy i ich nowi sprzymierzeńcy napuszczają smoczogłowe salamandry i otchłanne czerwie, wypalając sobie drogę do zwycięstwa.\n3. Kolegium Magów.\nA. Akademia Metamagii\nObdarzeni mocą wykraczającą poza granice zrozumienia metamagowie lata temu byli uznani za ratunek dla wymierających ludzi. Ich talent, wzmocniony znacznie mocą paktu z siłami spragnionymi własnego świata, został wystawiony na ciężką próbę. Ich moce i ich świat został jedynie - nazwijmy to - wypożyczony. Tchórzliwie kryją się w swych iglicach i zasłaniają hordami niewolników, których zły los kazał szukać u nich pomocy, w poszukiwaniu formuły, która pozwoliłaby im uniknąć losu, jaki zgotowali innym. Ich metamagiczne dary, zdolne przenosić góry i tworzyć zastępy istot czystej energii, są niczym w porównaniu z mocą ich "darczyńców".\nB. Sabat Animatorów.\nSą i tacy, którzy nie ulękli się mocy, którą otrzymali. Starając się zgłębić jej naturę, bezczelnie obnoszą się z wdzięcznością, którą darzą swych panów. Ich zdolności wnikania do umysłów, z użyciem złowrogich inkantacji, wykorzystują, by manipulować materią nieożywioną. Starają się zakłócić cykl własnego życia poprzez formuły podsunięte przez przebiegłe elfy, które wieki temu znalazły recepturę wiecznej młodości i wiedzą, że magowie - zawierzając im - zmieniają jedynie pana. Ci, którzy cieszą się pozorną wolnością, w rzeczywistości pozbawili się zarówno życia, jak i śmierci.\nC. Kopuła Żywiołów.\nByć może skazani na klęskę magowie odnaleźli jednak sposób, by nie oddać się na zatracenie istotom z innego świata. Zagadkowe przymierze z pierwotnymi żywiołami oraz nauki otrzymane od Wędrowców pozwoliły niektórym magom na manipulację nie tyle pozaziemską energią, lecz dziką magią żywiołów. Jednak ich ciała trawi gorączka mieszkającego w nich ducha, gdyż żadna ludzka moc nie jest w stanie utrzymać rozszalałego żywiołu w sobie, a elementalizm jest sztuką nową i nieobeznaną. Walcząc z pragnieniem rozpłynięcia się w pierwotnym kobiercu sił, starają się udaremnić plany potęg korumpujących Kolegium - zarówno elfów, jak i zagadkowych Wiecznych.\nLiczba modyfikacji: 1, Ostatnio modyfikowany: 19.10.2014, Ostatnio modyfikował: Seraf\nBędę wdzięczny za opinie i sugestie dotyczące kolejnych ras lub ewentualnych poprawek.\nHejnewars / 6.10.2014\nWitaj. Jestem pod wrażeniem pracy przez ciebie wykonanej. Nigdy nie zdołał bym wymyślić tylu pod dworów elfów ( pustynnych mi jednakowoż brakuje ) chociaż jestem człowiekiem posiadającym milion pomysłów na minutę. Jeżeli chodzi o krasnoludy, ludzi pustyni bądź miasto bagienne ( chociaż innych też nie wykluczam ) służę pomocą. Wiem że proponowałeś rój i nagi jako rasy myślę jednak że jedną z nich można śmiało zastąpić moją prywatnie ulubioną rasą czyli gnolami. Niektóre nazwy też do mnie nie przemawiają. Nie wliczając tego że kilku z bosów wywodzi się z biesów co dla mnie nie ma sensu ponieważ były by zbyt podobne do siebie, a gdyby były różne to nie za bardzo by się według mnie kupy trzymało. Oczywiście to tylko moje zdanie. Służę pomocą w rozwoju tego projektu jako że uwielbiam tego typu pracę / przyjemność.\nCześć. Wielkie dzięki za dobre słowo. Jeżeli chodzi o Dwór, to marzyły mi się elfy dalekie od baśni - przynajmniej tej dla dzieci. Poza tym, pomni własnej historii, tylko ludzi wyobrażamy sobie jako kolonizatorów i oprawców, podczas gdy również te tendencyjnie dobre rasy mogły dopuścić się zła. Czy można sobie wyobrazić świat bardziej fantasy niż ten, w którym ludzie są - niczym smoki - na wymarciu?\nPragnę jednak dodać, że nie wszystkie elfy pragną genocydu. Niektóre - szczególnie elfy posłuszne Zimie - są szczególnie ostrożne w tym względzie.\nPonadto mówimy tu o świecie, w którym nie ma nekromancji jako takiej. Jest za to animacja, którą chałupniczo parają się członkowie Kolegium, jak i biomancja, arkana spaczonej magii elfów, której bliżej do voodoo. Tym samym elfie wiedźmy ożywiają sterty kompostu i gnijących ciał, zwłoki tknięte trądem i grzybem, sącząc symbiotyczną i ponurą moc życia w bezwładne korpusy. Tak powstają najwstrętniejsze kreatury - żeby nie wspomnieć bluszczycieli, gnilców czy funghuli. Natura daje i zabiera życie, i nikt nigdy nie twierdził, że nie ma trzeciej możliwości.\nGnollom mówię "nie", przepraszam. Poza trickami z zapychaniem monorasowości mantykorami i innymi stworami, które spokojnie mogą odnaleźć się we własnych siedliskach, aby przeżyć w tym bezwzględnym świecie, gnolle trzeba byłoby obdarzyć tym, z czego zgodnie z konwencją nie słyną - inteligencją. Wolę Rój, ponieważ zarówno pomysłów na jednostki nie zabraknie, jak i pomysłu na fabularne zagospodarowanie tej zdeterminowanej, doskonale zorganizowanej rasy. Ponadto pod względem wstrętu, jaki budzą, i siły, którą dysponują, w niczym nie ustępują demonom i orkom - do tego ich liczebność! Dzięki temu mogę ich obdarzyć inteligencją Roju, odbierając poczucie jednostkowości.\nTrafnie wyczułeś, że nie jestem przekonany do nag - a jeżeli nawet, to w zmienionej postaci. Być może nagi pustynne, sprzymierzone z jaszczurami, mogą pragnąć wyjścia na ląd swych arystokratycznych krewniaczek? Jaka jednak może być ich motywacja? Smocze ruiny, podobne do azteckich świątyń? Wolałbym wpaść na coś mniej szablonowego i chętnie się Tobą lub kimś innym zasugeruję.\nBiesy zmienię, w najgorszym wypadku na "Bestię". Musi być to stwór niedoidentyfikowany o wilczej posturze.\nZależy mi na tym, żeby wywrócić nieco trajektorię motywacji, jakimi rządzą się poszczególne rasy. Elfy żyją w lesie, lecz straciły nad nim panowanie. Ponadto dążą do unicestwienia młodszych krewniaków, a swą długowieczność podtrzymują z pomocą biomancji, która przypomina nekromancję. Krasnoludy glebowe, które dbają o resztki etosu i honoru rasy, nie zdają sobie sprawy z tego, że ich zdegenerowani głębinowi władcy wygnali ich i poświęcili na ołtarzu zbliżającej się wojny. Niedobitki ludzi z pustyni rzadko wznoszą budowle trwalsze niż namiot, przyzwyczajone do ciągłych ucieczek przez zieloną falą Głuszy i żarem pogorzelisk. Ci, którzy nie uciekli na pustynię, konają w ciasnych miastach-wysypiskach, albo oddają się do dyspozycji magom. Magom, którzy stracili panowanie nad uwolnionymi przez siebie mocami, które obiecały im bezpieczeństwo, więc szukają ciał do kolejnych eksperymentów.\nChcę stworzyć świat, w którym żadna rasa nie jest bezpieczna, ale każda na swój sposób. Nie wiem, jak zagrozić Wężowemu Kultowi, chociaż chciałbym ich nakłonić do iluzji smoczego rodowodu. Brakuje mi jednej, może dwóch ras, które dopełniłyby rozgrywkę. Również motywacja Amazonek, rodem z Wonder Woman, nie ma choćby zalążka głębi. Nie chcę już widzieć demonów, które w swej niezmierzonej przebiegłości nie robią niczego innego poza narażaniem się na kolejną klęskę w imię kolejnej rewolucji.\nNo tak, to tyle. Pozdrawiam, Seraf. :)\nHejnewars / 7.10.2014\nWydaje mi się że nie doceniasz mojej kreatywności. Poradzę sobie z każdym postawionym problemem. Mi nagi i amazonki wydają mi się takimi zapychaczami. Wszystko wyjaśnię gdy wrócę do domu. Mam jeszcze jedną sprawę nie przydał by się grafik koncepcyjny ( ołówek) do tego teamu?\nSeraf / 7.10.2014\nOczywiście, jestem bardzo ciekaw.\nGrafik - nie wiem, to tylko garść luźnych pomysłów, ale w razie czego - jasne.\nBubeusz / 7.10.2014\nNieźleś poleciał :) Urzekły mnie zwłaszcza te epickie opisy i porównania, "niczym sonet szaleńca" xP\nZanim dotarłeś do jednostek, brzmiało jak opis fajnego settingu do RPGa albo sesji storytellingowej. Myślę, że pomysł warty rozwijania, ale właśnie w innym wymiarze, niekoniecznie musisz porywać się z motyką na słońce, robiąc alternatywną wizję H7. Do czego właściwie Ci potrzebny ten pomysł? Co chcesz z tym alternatywnym światem potem zrobić? Czy to tylko radosna autoekspresja, sztuka dla sztuki?\nSzacun za zimowe elfy. Nareszcie ktoś odważa się być oryginalny, w przeciwieństwie do prawdziwych twórców H7. Bardzo podoba mi się możliwość budowania charakteru miasta i intryganctwa na tym tle już w trakcie gry. To jest dobry kierunek, rozwój dyplomacji, której wcześniej w ogóle nie było, a Heroes ze swoją różnorodnością nacji mógłby oferować duże możliwości na tym polu.\nPrzy jednostkach jednak bym już trochę polemizował. Przede wszystkim nie pasują mi niektóre nazwy. Co to PUK? Puk puk? Kto tam? Kod PIN, kod PUK? Niepewność budzą również te wszystkie "chamskie" driady (Hamadriada?) i inne (Sylwia, co ty tu robisz?) nad których nazwami musiałeś nieźle kombinować (lub intensywnie przeszukiwać źródła). Nie wiem, czy robienie miliarda grafik do jednostki, która rdzeniowo zostaje ciągle tym samym - driadą - jest zasadne z punktu widzenia gry jako całości. Obawiam się, że nie, chociaż twórcy H7 zaproponowali nam driady i rusałki na raz, co razem z ulepszeniami daje 4 driadopodobne przedstawicielki, więc może...?\nJednostka o nazwie Zorza.... Uh? Trudno mi ją sobie wyobrazić to po pierwsze, a po drugie to trochę profanacja tego pięknego, magicznego zjawiska polarnego, robić z niego jednostkę pierwszego poziomu. Ale może to tylko poetycka nazwa? Zdecydowanie za dużo pojawia się też tych wszystkich Lampionów, Pochodni, Ogni, Iskier, Żarówek i innych oświetlaczy.\nSkoro już o oświetleniu... Nokturn? Nocny obraz? Nie za bardzo na siłę? W ogóle nie wiem, czy Alp nadaje się do tego zamku, ale to akurat ciekawe. Biomancja. Intrygujące. Ten zamek elfów mógłby się wspomóc mitologią słowiańską, w zastępowaniu tych wszystkich Latarenek (może Południca?) i innych puków. Dobre licho nie jest złe.\nA co do innych nacji - można by wykorzystać istoty, które dotychczas były pojedyncze i dorzucone gdzieś w ramach urozmaiceń. Po głowie kiedyś chodził mi zamek minotaurów - może byłaby to ciekawa alternatywa, aby nie wprowadzać oklepanych do bólu orków? Niech minotaury są rasą wiodącą, a w swych szeregach mają takie cuda jak mantykory, cyklopy, centaury i inne hybrydy z legend sumeryjsko-egipsko-greckich.\nPozdro i udanej rozkminy\nGrafik którego proponuję też jest człowiekiem który robił by to dla funu.\nNie mogę się co do nazw i stworzeń nie zgodzić z przedmówcą. Proponował bym zamienić część jednostek na inne niż rozwijać je.\nJeżeli ten projekt ma być czymś innym niż do tych czas nie wolno się ograniczać stereotypami. Można dać się ponieść fantazji.\nMiasto minotaurów wydaje mi się podobne do miasta gnoli aczkolwiek nw czy będziesz umiał urozmaicić wewnętrznie tą rasę. Mam nadzieje że zauważyłeś czemu gnole nie miały wejść do głównych ras. Jednak podejmę próbę uratowania ich. Lub chociaż dołączenia do innej rasy.\nDzięki za odpowiedź. I już (się) tłumaczę.\n1. Znacznie ciekawsza wydaje mi się taka alternatywna rzeczywistość w obrębie tego, co już znamy. To też tłumaczy większość jednostek. Pomysł nowego świata jest bardzo czasochłonny, zwłaszcza jeżeli to l'art pour l'art. Na razie staram się zagospodarować Ashan, w którym wydarzenia potoczyły się inaczej, lecz pewnie okaże się to awykonalne.\n2. Zimowe elfy wydają mi się właśnie najbardziej z tego wszystkiego pospolite, ale mam zamiar je jeszcze usprawnić. Chciałbym, żeby to właśnie zimowe elfy unikały biomancji, która korumpuje ich krewniaków z Głuszy. Jeżeli chodzi o słowiański charakter miasta - wolałbym raczej stworzyć celtycko-słowiańską mieszaninę legend o Dzikim Gonie. Elfy mają wzbudzać strach, ale nie z uwagi na siły, z którymi się sprzymierzyły, ale ze względu na swą bezlitosną naturę i - chociaż to nadużycie słowa - rasistowski ekstremizm.\n3. Puk to istota z dramatu Szekspira. Nie chcę bawić się w Syleny, a Puk jest takim właśnie pierwszopoziomowym czortem, chochlikiem o nieznanej mocy i koźlim rodowodzie. Co do sylwy - pewnie zauważyłeś, że miejscami używam nazwy "Sylfida" i pewnie właśnie ta nazwa zostanie. Hamadriada i Hesperyda to - kolejno - nimfy określonych drzew i nimfy strzegące złotych jabłek z greckiej mitologii. A ponieważ te jabłka zapewniały wieczną młodość, podobnie jest u elfów, które - pozbawione opieki bóstw - starają się z użyciem wszelkich możliwych środków żyć wiecznie. Te, którym to się nie udaje, pochłania bezlitosna Głusza. Elfy poświęcają ludzi i inne istoty Głuszy - stąd wszelkie Ogniki i Lampiony jako dusze topielców zieleni - by samemu uniknąć śmierci z rąk "opiekuńczego" żywiołu. Dusze elfów, którym się to nie udaje, Głusza doprowadza do obłędu i obleka w korę - tak powstają drzewce - lub skazuje na wieczny lament - banshee. W tym niezwykłym cyklu również Kruczy Dwór odgrywa swoją rolę.\nAlp to nie wampir, podobnie Leszy i Dziki Gon - jednak podobieństwo nie jest przypadkiem. Elfy Głuszy mają naturę pasożytniczą i parają się mroczną magią, która nie jest wysublimowaną nekromancją, ale nieprzewidywalnym voodoo (Biomancją).\nZorza zostanie - jest przecież ostatecznym ulepszeniem i ognikiem, duszą szczególnie szlachetnej istoty. Niektóre dusze przemieniają się po śmierci w gwiazdy i zdobią oko księżyca - podobnie jest z ognikami i zorzami, jednak ich esencje służą elfom na ziemi, stąd jedynie zachowują podobieństwo do swych astralnych krewniaków. Raz do roku zimowe elfy, dla uczczenia dusz przodków, posyłają im najstarsze zorze, by duchy śmiertelnych służyły duchom elfów na Dworze Nocy. Gdy to się dzieje, powstaje zachwycające zjawisko, o którym mówisz - wstęga światła rozciągnięta na nieboskłonie, Zorza Polarna.\nTak, Nokturn chyba odpadnie, ale Alp zostanie. Za to Pochodnię zastąpię - na szczęście - Południcą.\nMinotaury to świetny pomysł, dziękuję!\nTaka próba - gnolle u minotaurów - padła już w Warlords Battlecry. Tylko chyba wolałbym same minotaury, które również ucierpiały na ekspansji elfów. Dotychczas żyjące spokojnie na stepach chronionych przez górskie pasmo, teraz nękane są przez wygłodniałych ludzkich uchodźców. Pacyfistyczne, miłujące ceremoniał minotaury musiały objąć wartę w górach. Tymczasem na drugim krańcu stepu spod ziemi wychodzą monstrualne czerwie, a żarłoczna szarańcza pustoszy wioski minotaurów. Tak, to może się sprawdzić.\nJaki flow :D Gratuluję natchnienia :)\nNa razie staram się zagospodarować Ashan\nMasz jakieś plany na potem?\nNo jasne. Świat to za mało.\nAkurat nie u minotaurów widziałem gnole. ;)\nWidzę ja jako 2 góra 3 jednostki. Cały zamek pewnie musiał by używać stworów jeżeli miał by istnieć. Co do ich inteligencji wydaje mi się że jest ona nieco większa niż u goblinów. A mi wystarczy żeby umieli zbudować jakiś szałas. Co oznacza że umieją nie tylko zabijać i zjadać.\nCharakter ich frakcji miał być neutralny czyli dopóki ktoś nam nie wadzi nie atakujemy. Mieli / mają żyć na na terenach około skalistych bądź u podnóży gór. Rzadziej na równinach. Te rzeczy wskazują że prawdopodobnie pomiędzy nimi a krasnoludami mogły by zachodzić pewne interakcje ( czy dobre czy złe tego jeszcze nie wiem ). Oraz w przypadku tych żyjących na równinach z elfami ( złe ).\nSystem społeczny opierał by się na starej zasadzie kto silniejszy, sprytniejszy oraz najmądrzejszy jest na samym szczycie piramidy władzy. Każde z plemion posiadało by 2 typy gnoli:\n- słabsze, miejsze, wydają się być gnolami drugiej kategorii aczkolwiek prawda jest nieco inna. Choć nie wyglądają tak przerażająco jak ich więksi kuzyni to jednak one zazwyczaj rządzą w plemionach. Czemu? Ponieważ ich przedstawiciele sprawują 2/3 władzy w każdym plemieniu z nielicznymi wyjątkami. Sprawia to że niektóre z inteligętniejszych plemion potrafią się nawet dogadać z innymi. Co się tyczy ich taktyki na początku bitwy wychodzą często zgrupowani jednak szybko zaczynają dzielić się na pod oddziały i próbują okrążyć wroga atakując ze wszystkich stron naraz. Inną z ich taktyk jest udawanie walki jako takiej oraz próby przedarcia się do słabjej chronionych jednostek na tyłach. Każdy z nich mierzy mniej więcej tyle co krasnolud ważąc jednak często znacznie miej. Im więcej ich na polu bitwy tym pewniej się czują.\n- większe, lepiej zbudowane, silniejsze choć tylko trochę ustępują intelektem zwykłemu szarakowi. Dzierżą 1/3 władzy w plemieniu. Ich "kasta" jest znacznie bardziej tradycyjna i oddana obrzędom niż inne gnole często poświęcają się któremuś z wyznawanych przez dane plemnie żywiołów lub któremuś z bogów. Choć rzadko to jednak czasami daje to wymierne korzyści. To właśnie te jednostki zwane dotkniętymi często sprawują władzę. W niektórych przypadkach nawet jej 2/3 co spowodowane jest ich nagłym "zmądrzeniem". Taktyką tej grupy jest tak zwane "granie solo" czasami jednak można spotkać ich wśród zwykłych gnoli często jako dowódców bądź walczących w trzech. Są bardzo skuteczni zarówno z bezpośrednim starciu jak i przekradaniu się na tyły wroga. W eksteremalnych przypadkach można ich spotkać w całych grupach aczkolwiek i te często dzielą się na mniejsze. Często podczas walki pole bitwy dzieli się na strefy. Na każdej z nich może być maksymalnie 6 tych osobników. Są o głowę wyższe od człowieka co jednak nie przeszkadza w ich skutecznym maskowaniu się.\nGnole nie używają żadnej magii potrafią jednak zagrzać swoich towarzyszy do bitwy lub przywołać do pomocy nowe oddziały gnoili bądź wilków za pomocą swojego wycia które może jednocześnie przerazić przeciwnika.\nTo tak po krótce scharakteryzowałem jak według mnie ma ona wyglądać. :)\nChciałbym również dziś jeszcze zasugerować ci jak potencjalnie mogła by wyglądać jedna z pod frakcji krasnoludów a konkretniej krasnoludy glebowe.\nJak sam wcześniej napisałeś są to trochę już zdziczałe krasnoludy mając przymierze z olbrzymami i gryfami ( będą to zapewne jednostki na poziomach 4-5 i 6-7 ). Zakładam że w tej frakcji nie pojawią się żadne mechaniczne zabawki a co najwyżej magia run. Myślę również że tu pojawić się mogą berserkerzy. Dalej zastanawia mnie czy będą w niej runy i możliwy do wprowadzenia system stałych ulepszeń runicznych. Wiązało by się to również z możliwością wprowadzenia np. Kowali run jako jednostek. To już 4 slot a w sumie 5 bo pewnie będzie jeszcze wprowadzona standardowa jednostka krasnoludów np. Wojownik albo Włócznik ( ogólnie jakaś jednostka pierwszego poziomu). Zakładam że w tej frakcji pojawi się jeszcze jakaś jednostka strzelającą bądź szybko się poruszająca choć nie jest to konieczne. Zostało jeszcze jedno miejsce ale chcąc uniknąć stereotypów pozostawię je do zapełnienia komuś innemu a samemu nie mam zamiaru nigdzie wpychać moich gnoli choćby nie wiem jak pasowały ( jeżeli będzie potrzeba ich wykorzystania to jednak bym się ucieszył). Chciałbym też podkreślić dość ofensywny charakter tej frakcji a przynajmniej taka powinna ona być w moim mniemaniu.\nSeraf / 8.10.2014\n1) W kwestii gnolli - ja zupełnie ich nie widzę w tym moim pomyśle, przepraszam. Nie rozumiem też do końca ich charakterystyki:\n"Choć nie wyglądają tak przerażająco jak ich więksi kuzyni to jednak one zazwyczaj rządzą w plemionach. Czemu? Ponieważ ich przedstawiciele sprawują 2/3 władzy w każdym plemieniu z nielicznymi wyjątkami."\nNapisałeś tu właściwie, że rządzą w plemionach, ponieważ rządzą w plemionach. Ponadto podział na te dwie subrasy jest chyba dosyć przypadkowy - mądre i mniejsze oraz większe i agresywne. Do tego ta zachowawcza neutralność, ale też regularna krwiożerczość. I jeszcze: rasa, która nie ma żadnego odpowiednika magii, co najwyżej znane z HV okrzyki? Wydaje mi się to złym kandydatem na rasę, ponieważ nie jest zbyt złożona, nie napisałeś też o jej motywacji, historii, zróżnicowaniu społecznym (dwupodział to nie system kastowy). Pewnie jestem zbyt krytyczny, ale po prostu nie widzę dla niej miejsca.\nUsytuowałeś je między Głuszą i górami krasnoludów - to dosyć niefortunna lokalizacja. Elfy bez wątpienia zdołałyby je zdominować lub wyniszczyć, byleby móc bezpośrednio zagrozić autonomii krasnoludów.\n2) Co do krasnoludów glebowych - tak, chciałbym, żeby posługiwały się magią runiczną, ale raczej jej odpryskami. Na powierzchnię wygnano krasnoludy, które pochodziły z mniej majętnych Klanów bez politycznych koneksji, a także krasnoludzkich recydywistów, których postawiono przed wyborem - ekskomunika lub wygnanie na powierzchnię. Z tego względu magia runiczna uległa niemal zupełnemu zapomnieniu na rzecz magii stricte ochronnej lub użytkowej. Z popłuczyn tej magii korzystają krasnoludy otchłanne, glebowe natomiast koncentrują się na jej elementarnym zastosowaniu bojowym. Jednym słowem - starożytna, święta sztuka runotwórcza ulega przepoczwarzeniu - u krasnoludów glebowych, które nie miały możliwości jej studiować, w wymiarze bojowym i ochronnym, u alchemicznych wspomaga formuły i mechanizmy, jednak wciąż jest to jedynie skrawek zapomnianej wiedzy, a u otchłannych w synkretyczną formę zdeprawowanej magii żywiołów. Krasnoludy stały się ludem pozbawionym tradycji i zdegenerowana magia runiczna jest tego najlepszym przykładem.\nNie wiem, czy odgadłeś już schemat jednostek. Wygląda to tak:\nJ1 (uniwersalna) -> ulepszenie frakcji 1 -> ost. ulepszenie frakcji 1\n-> ulepszenie frakcji 2 -> ost. ulepszenie frakcji 2\nJ2 (uniwersalna) -> ul. f. 1 -> ost. ul. f. 1\n-> ul. f. 2 -> ost. ul. f. 2\nJ3 (frakcyjna) -> ulepszenie -> ostateczne ulepszenie\nJednostki elitarne - dokładnie tak samo.\nCzempioni - jeden frakcyjny i jeden modyfikowalny.\nTo daje tak naprawdę 5 z 8 uniwersalnych jednostek. Olbrzym raczej nie stanie się jednostką uniwersalną, tylko charakterystyczną dla frakcji krasnoludów powierzchniowych - nie wyobrażam sobie olbrzyma, który zamieszkuje jaskinie. Może w tym wypadku troll? Trolle głębinowe to chyba lepszy pomysł.\nNie chciałbym, żeby ta frakcja była ofensywna. Niby czemu miałaby? Krasnoludy zostały zepchnięte wgłąb gór, cienkie pasmo skutej lodem równiny między Głuszą a górami to raczej efekt trzęsącego się w posadach sojuszu - krasnoludy nie mają wiele miejsca na ofensywę. Ich podziemni wrogowie - koboldy i gobliny - nie pozwalają im spocząć, to prawda, jednak krasnoludy muszą rozbudowywać się pod ziemią i nie zostaje im wiele czasu na łupieżczą ofensywę. Utrzymują straż na powierzchni (tradycjonalistyczne krasnoludy glebowe, wykorzenione), a w głębinach szykują się na najgorsze, zawierzając technologii i istotom z czeluści ziemi, których lojalności nie są pewne.\nWracając do jednostek - krasnoludzkie gryfy to czempioni krasnoludów glebowych, olbrzymy to jednostki elitarne. Jako jednostkę frakcyjną podstawową chciałbym widzieć perytony - krasnoludy powierzchniowe to jedyna frakcja krasnoludzka, która może mieć jednostki latające (dwie). Szczerze mówiąc, podoba mi się to o tyle, że wymusza pewnego rodzaju kompromis - bez jednostek na powierzchni, krasnoludom źle się żyje i walczy, co utrudnia rozgrywkę.\nRunmistrzowie będą jednostką uniwersalną i elitarną. Do tego strażnik i arkebuzjer jako uniwersalne jednostki podstawowe. O reszcie pomyślę.\nDziękuję Ci za wszystkie pomysły i wątpliwości.\nHejnewars / 9.10.2014\nGnole - sam przestałem je widzieć jako frakcję raczej jako jednostko neutralne bądź uzupełnienie do jakiejś frakcji podstawowej. Rządzą bo co roku wybiera się najlepszego z każdej podanej dziedziny wygrana w jednej dyscyplinie nie wyklucza wygrania innych. Żaden z tych dwóch szczepów nie jest mądrzejszy czy agresywniejszy. A neutralność wzięła się z tego że jeszcze mają co jeść jak wilki dopóki nie wkraczasz na ich teren i nie kradniesz im pożywienia nie zaatakują.\nKrasnoludy - sam myślałem o defensywnej frakcji ale jednak posiadanie jednostek latających i silnie walczących w ręcz które raczej nie nadają się do obrony twierdz wywołała u mnie pomyśl frakcji ofensywnej. Frakcja defensywna powinna umieć mocno strzelać i mieć czym obronić te jednostki.\nSeraf / 19.10.2014\nNie wierz w to, co znasz z bajek i podań starowinek o zasuszonych sercach i umysłach. Elfy to nie życzliwe duszki, które wskażą ci drogę w ostępach - spodziewaj się raczej, że wywloką Cię na bagna, gdzie czeka cię los gorszy od śmierci. Nie, nie zaopiekują się twym gospodarstwem, lecz jeśli pewnego dnia wyjdziesz przed chatę i przez głowę ci przemknie, że dzień wcześniej drzewa rosły nieco dalej, nie czekaj do nocy - zabierz rodzinę i dobytek świadom, że Głusza porosła już twoje pole, a w twojej chacie grasuje istota gorsza od czarta.\nGończy -> Siewca -> Leszy\nWiedźma -> Starsza wiedźma -> Hierofantka\nBestia -> Behemot -> Prastary behemot\nBezlitośni. Bezszelestni. I - co najgorsze - bez wątpienia są już gdzieś w pobliżu.\nDereg, strażnik obozowiska z Zachodniej Kniei\nWśród chybionych pogłosek dotyczących elfów jedna z nich jest szczególnie interesująca. Według niektórych ludzkich badaczy, gdy jeszcze mieli oni nadzieję na powstrzymanie Głuszy, młode elfy miały obowiązek służenia swym łukiem starszym wielmożom Dworu. Jest to, rzecz jasna, bzdura. Żaden elf nie poluje z obowiązku, czynią to jedynie dla przyjemności. Wyposażeni w długie łuki i cały czas świata, czają się wśród gałęzi, wypatrując ofiary.\nUmiejętności: Odległy strzał (im dalej znajduje się przeciwnik, tym większe obrażenia zadaje strzelec), Precyzja (zawsze trafia);\nSiedlisko: Kryjówka. Wsparta na palach, zewsząd otoczona gęstwiną, ta kryjówka jest schronieniem dla wiecznie przemierzających knieje myśliwych.\nTu się kładzie cień, tu - trup. Wszystko na swoim miejscu.\nNessa-z-Cienia, pani Leśnych Zjaw\nSztuka kamuflażu to nieodłączny element Wielkich Łowów. Albo polujesz na zwierzynę, albo sam się nią stajesz. Leśne Zjawy to zaufani akolici i towarzysze łowów między innymi samej Nessy-z-Cienia, o której mawia się, że jest jedynym mieszańcem, której Dwór Głuszy nie tylko nie wypędził z Głuszy, ale - z uwagi na niezwykłe umiejętności - pozwolił uczestniczyć w Łowach. Zjawy przemykają w cieniu i nawiedzają wioski, by zasłużyć na uznanie swej przywódczyni.\nUmiejętności: Zasadzka (pierwszy atak zjaw zawsze obniża morale przeciwnika), Precyzja (zawsze trafia), Kamuflaż (unika części ataków);\nSiedlisko: Przyczółek. Zwieszające się z tych rozbudowanych kryjówek głowy wydają się przynajmniej humanoidalne, a stanowiska strzeleckie niemal niezauważalnie ukryte wśród gałęzi tłumaczą liczbę trofeów.\nPołowa jej oblicza była niczym marmur, drugą zakrywała maska z kory. Jej towarzysze - o ile to żywe istoty - wypuszczali strzały z zimną furią, metodycznie. Większy strach wzbudzała w nich ich przywódczyni niż którykolwiek z nas.\nraport przebywającego w uzdrowisku kupca Ugina\nNessa-z-Cienia to legendarna łowczyni i nawet Zjawy rzadko mogą dostąpić zaszczytu spotkania jej. Jej gniew wynika z tego, że - w przeciwieństwie do większości mieszańców - jest owocem krótkotrwałej miłości człowieka i elfki. Świadoma swego niechlubnego rodowodu, wpaja swym najlepszym myśliwym - Cierniom - nienawiść do ludzi. Każdy Cierń, aby pozostać w orszaku i przewodzić własnym łowom, musi pochwalić się określoną liczbą ludzkich skalpów.\nUmiejętności: Zasadzka, Precyzja, Doskonały kamuflaż, Zawzięty strzał (strzela dwukrotnie, jeżeli atakuje człowieka - zadaje znacznie większe obrażenia);\nSiedlisko: Ostępy. Sekretna loża Cierni, ich tajemne sanktuarium, pełne czaszek i otoczone zasiekami z cierni, odstraszą tych, którzy w ogóle je zauważą.\nZabrali moje dziecko! Zabrali je tam, w knieję, trzeba wysłać drwali! Zmienią mojego małego w biesa czy inne straszydło, trzeba ich powstrzymać! Czemu nic nie mówicie?!\nDriada -> Iskra -> Południca\nHayven / 19.10.2014\nWow. Że też chce Ci się to pisać :D\nA tak poza tym, to co reprezentuje ten temat? Bo jak na razie wygląda to jedynie jak sztuka dla sztuki, a więc tony tekstu i tyle :P\nHellburn / 19.10.2014\nOd tego jest Kuźnia Marzycieli, Hayvenie.\nHaav Gyr / 19.10.2014\nRzekłbym kiedyś temat dla mnie;) - plus za ambicje i pracę, minus za zbyt daleko idącą oryginalność, tak, sorry ale w pewnym momencie się gubię i odechciewa mi się przeczytać post do końca. Poza tym zawsze twierdziłem, że zbyt duża oryginalność to przesada formy nad treścią. Czasami proste schematy połączone z czymś nowym dają o wiele lepszy rezultat.


Zasady analizy wskaźnikowej – Analizy. Prace dotyczące analizy: prace magisterskie, prace mgr\nRozwinięciem wstępnej analizy podstawowych dokumentów finansowych, dających ogólny obraz sytuacji finansowej przedsiębiorstwa jest analiza wskaźnikowa. Jest ona jednym z podstawowych elementów analizy finansowej. Przedmiotem badania analizy wskaźnikowej są relacje zachodzące pomiędzy poszczególnymi elementami bilansu, w przekroju pionowym i poziomym oraz rachunku wyników. Dla tego celu konstruuje się różnego rodzaju wskaźniki posługujące się danymi opartymi na sprawozdaniach finansowych.\nAnaliza wskaźnikowa (Ratio Analysis) obejmuje następujące etapy badań:\nwybór dziedziny działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, która ma być przedmiotem oceny,\ndobór wskaźników i współczynników ekonomicznych reprezentatywnych dla badanej dziedziny,\nweryfikację wskaźników i współczynników,\nskorygowanie sposobu mierzenia wskaźnika i współczynnika lub ustalenie dodatkowych wskaźników i współczynników, pozwalających uzyskać dokładny i obiektywny obraz analizowanych zjawisk,\nobliczenie wskaźnika i/lub współczynnika na podstawie zweryfikowanych mierników oraz postawienie diagnozy i sformułowanie decyzji.\nWskaźniki finansowe konstruowane i klasyfikowane mogą być w różny sposób. Na świecie jak i w naszym kraju najszersze zastosowane zyskała poniżej przedstawiona klasyfikacja:\nwskaźniki zadłużenia i obsługi długu,\nwskaźniki efektywności (wykorzystania) aktywów,\nwskaźniki rentowności (zyskowności),\nwskaźniki reakcji rynkowej.\nW analizie wskaźnikowej największą rolę odgrywa analiza porównawcza oraz analiza trendu.\nAnaliza porównawcza polega na wyliczeniu wskaźników na podstawie sprawozdań finansowych (lub innych danych, jeżeli są one powszechnie dostępne) i porównywaniu ich z wartością wskaźników uzyskiwanych przez inne podmioty w tej samej branży lub porównywanie ze średnimi branżowymi.\nAnaliza trendu natomiast polega na porównywaniu wartości wskaźników uzyskiwanych w kolejnych okresach przez badany podmiot. Analiza taka dokonywana jest zarówno w okresach obejmujących kilka lub kilkanaście lat, jak również w układzie horyzontalnym obejmującym następujące po sobie lata.\nAnaliza wskaźnikowa pozwala nam w szybki i efektywny sposób uzyskać wgląd w funkcjonowanie firmy.\n J. Duraj, Analiza ekonomiczna przedsiębiorstwa, PWE, Warszawa 1993, s.16.\n J. Gajdka, E. Walińska, Zarządzanie finansowe, F. R. R. w P., Warszawa 1998, s. 303.\nKategorie Prace liencjackie Tagi Zasady analizy wskaźnikowej Nawigacja wpisu


34% firm ryzykuje wyciekiem danych, nie kontrolując prywatnych urządzeń w miejscu pracy | OSnews.pl\nMobilne zagrożenia znacząco ewoluowały w ciągu ostatnich lat. Ponieważ coraz więcej urządzeń z Androidem posiada dostęp do internetu, nastąpił gwałtowny wzrost ilości szkodliwego oprogramowania atakującego system operacyjny firmy Google. Dodatkowo coraz większą popularnością cieszy się model pracy zezwalający na przynoszenie prywatnych urządzeń (ang. Bring Your Own Device – BYOD) i coraz więcej pracowników aktywnie wykorzystuje własny sprzęt w celach związanych z pracą, np. do dostępu do firmowej poczty. Jeżeli firma nie reguluje wykorzystywania prywatnych smartfonów i tabletów mających dostęp do korporacyjnej infrastruktury IT, poufne informacje zaczną wyciekać z systemu – jest to tylko kwestia czasu. Wyciek może zostać spowodowany infekcją szkodliwego oprogramowania lub zgubieniem urządzenia przez pracownika; w obu przypadkach rezultat jest taki sam – dane zostają utracone lub wpadają w niepowołane ręce.\nNastępny wpis Skuteczne monitorowanie poziomu chlorowców dzięki użyciu pomp Watson-Marlow\nPoprzedni wpis Spam w czerwcu 2013 r.: Poznaj sekret sukcesu Steve’a Jobsa


Wątek: Treningi w wakacje\n09-06-14, 13:42 #1\nCzesc.Cwicze Kickboxing od ponad roku ,niestety w te wakacje moja sekcja będzie zamknieta i będę musial trenować na wlasna reke..Teraz moje pytanie co byscie polecili ?\nMyslalem nad treningiem ,który podawal Knife w swoim artykule czyli :\n2x w tyg stacje i wg czasu bieganie.Sadzicie ,ze to dobre rozwiązanie czy skupic się jedynie na stacjach ( stacje 3x w tyg + bieganie ?)\nKtóre rozwiązanie jest lepsze wg Was ?\n09-06-14, 13:47 #2\n10-06-14, 13:12 #3\nMoglbys trochę objasnic dlaczego ? jestem zielony jeśli chodzi o silownie pod sw a wszędzie każdy pisze co innego ( ze lepiej robic CF/silowy),dlatego chciałbym wiedzieć\n10-06-14, 14:04 #4\nBo wg mnie 3x to takie działające minimum i da lepsze efekty niż 2x. Siła i dynamika bardzo Ci się przyda - nie jest to typowy plan masowy, zarzut i podrzut oprócz siły statycznej dają przede wszystkim eksplozywne "pierdolnięcie"\nA biegać sobie możesz częściej niż raz w tygodniu, nie widzę przeszkód. Skoro trenujesz KB, to wysiłek raczej nie jest Ci obcy.\nNp. rozkład w tyg:\nniedziala - off\nAle - co masz na myśli pisząc "bieganie"? Ile, jak, interwały, stałe tempo? Bo jak się naprawdę zajeżdżasz, to 2x starczają aż świat.\n10-06-14, 19:16 #5\nCzyli proponujesz abym wykonywal ten plan A,B,A + bieganie/interwaly ,potem B,A,B + bieganie/interwały? A co ze stacjami (czy tam crossfitem ,jak kto woli)?\nNie wykonywać nic oprócz tego planu i biegania ? Bieganie zamierzam robić przestawnie , 1x interwaly powiedzmy 15/45 x 10 lub wiecej i 1x 5km stalym tempem.\nJeszcze ostatnie pytanie.Ten plan "nie spina" jak typowe plany kulturystyczne ?\n10-06-14, 22:03 #6\nNie wiem co masz na myśli pisząc "spina", ale w żadnym sensie Twojej sprawności nie obniży.\nCrossfit bym odpuścił i skupił się na siłowym. W połączeniu z przysiadami starczy Ci w zupełności. Pomysł na bieganie masz dobry.\nKnife w podwieszonych pisał o kompleksach metabolicznych [sztangowych] itp., możesz jeszcze to zobaczyć, wrzucić raz w tygodniu jeszcze np Bear Complex czy podobną składankę. Ale JA bym już tak nie kombinował.\n14-07-14, 22:12 #7\nBiegałem od Września do Marca z uwagi na to, że nie mogłem już jeździć na rowerze. 3 razy w tygodniu siłka i 3 razy w tygodniu bieganie. Przez 1,5 miesiąca robiłem interwały HIIT przy podobnym protokole 15/45 + 3 km aerobów dwa razy w tygodniu i raz aeroby do 7-10 km. Jeśli nie będziesz przeginał pały z żyłowaniem się do granic możliwości to spokojnie dasz radę to połączyć.\nCrossfit też bym sobie odpuścił... Więcej z tym cudowania\nSzybka nawigacja Uderzane Sporty Walki Na górę


TŁUMACZ PRZYSIĘGŁY WŁOSKI - PRZASNYSZ, BIURO TŁUMACZEŃ PRZASNYSZ, TŁUMACZENIA DOKUMENTÓW PRZASNYSZ, WŁOSKI\nTłumacz włoski PRZASNYSZ\nTłumacz języka włoskiego w Przasnyszu\nKażda przetłumaczona strona w tłumaczeniu przysięgłym języka włoskiego jest opatrywana pieczątką i podpisem tłumacza przysięgłego włoskiego tzn. upoważnionego do robienia tłumaczeń wymaganych często przez urzędy.\nŻeby przetłumaczyć dokumenty z języka włoskiego w Przasnyszu, należy polecić to zadanie tłumaczowi języka włoskiego z odpowiednimi upełnomocnieniami.\nSpecyfika włoskiego tłumaczenia przysięgłego polega na tym, że tłumaczony jest każdy detal występujący w pierwowzorze, w tym: dopiski, odnośniki, pieczęcie, itp. zgodnie z przepisami o tłumaczeniach przysięgłych.\nPrzykładami dokumentów, dla których wymagana jest pieczęć włoskiego tłumacza przysięgłego są: akty narodzenia, akty notarialne, zaświadczenia o niekaralności, dyplomy i świadectwa szkolne, dokumenty samochodowe, upoważnienia i umowy, akty ślubu, akty zgonu, celne. Wszystkie one muszą być przetłumaczone i uwierzytelnione za pośrednictwem tłumacza przysięgłego języka włoskiego.\nTłumaczenie przysięgłe języka włoskiego jest kategorią tłumaczenia pisemnego. Jakikolwiek tłumacz języka włoskiego w Przasnyszu stwierdzi, że strona rozliczeniowa tłumaczenia przysięgłego włoskiego to 1125 znaków.


Duality - Radio RDN | Radio Dobrze Nastawione : Radio RDN | Radio Dobrze Nastawione\nWyczekiwany debiutancki album Duke’a Dumonta „Duality” dostępny w serwisach cyfrowych!\n„Duality”, łącząc wieloletnie doświadczenia Duke’a Dumonta w spójny zapis, to szczera, oczyszczająca ekspresdja i chęć ucieleśnienia mentalności artysty nieskrępowanego przez ograniczenia gatunkowe; autorski ślad dźwiękowy.\nLP połączona jest na dwie części: pierwsza jest bardziej taneczna, a druga introspektywna. Otwierający wydawnictwo singiel „Therapy” został wydany na początku roku i nadaje ton całemu „Duality”. Kolejny to klubowy hymn „The Power”, współpraca z brytyjskim songwriterem i wokalistą Zakiem Abelem. W „Obey” Dumont łączy siły z artystą pochodzącym z New Jersey, Rolandem Clarkiem. W „The Fear” usłyszymy amerykańską wokalistkę, songwriterkę i pianistkę o pseudonimie Niia, a w „Nightcrawler” australijski duet Say Lou Lou.\n„Duality” to zachwycająca kulminacja dotychczasowego dorobku Duke’a Dumonta.\nJeremy Zucker wydał debiutancki album „love is not dying” „Nigdy nie był...


Tam, gdzie rodzi się zazdrość (ebook) –\tEdyta Świętek – Woblink.com\nPromocjaEbookTam, gdzie rodzi się zazdrośćAutor: Edyta ŚwiętekWydawca: ReplikaOcena czytelników:7,4\nzawiera oceny z Dodaj swoją ocenę ›Format: EPUB, MOBICena katalogowa26,90 złTragi Książki - Goście\n14,90 złTwoja cena: Do koszykaChcę przeczytaćZobacz pozostałe książki w promocjach:Tragi Książki - GościeOpis publikacji Związek Darii i Marka z trudem można nazwać szczęśliwym. Młodzi małżonkowie nie darzą się nawzajem zaufaniem i boją się mówić wprost o swoich uczuciach. Marek, przekonany, że żona zgodziła się na ślub wyłącznie z rozsądku, po ściągnięciu jej do Krakowa wprost szaleje z zazdrości i strachu, że dziewczyna w końcu zdecyduje się go zostawić. W tym czasie Daria i jej brat zmagają się z wciąż żywymi demonami przeszłości. Choć wieloletni rywal ich ojca zginął, ktoś dowiedział się o wydarzeniach znad urwiska i teraz próbuje zaszantażować rodzeństwo. Okazuje się, że dawne urazy nie wygasły i tajemniczy wróg wciąż zrobi wszystko, aby zaszkodzić rodzinie Hajdukiewiczów. Jedynym ratunkiem dla Darii może okazać się jej mąż, tylko czy on jest jeszcze zainteresowany trwaniem ich związku? Patronaty: Pisaninka, dlaLejdis, Przegląd Czytelniczy, Literacki Świat CyrysiInformacje szczegółoweJęzyk publikacjipolskiTyp produktuE-book w formatach: EPUB, MOBIRozmiary plików\n7.17 MB (MOBI),\t3.30 MB (EPUB)\tTyp zabezpieczeniaznak wodnyWarunki dostępunielimitowany użytek własny, kopiowanie i udostępnianie zabronioneWymagania sprzętoweaby otworzyć plik, należy posiadać urządzenie (czytnik e-ink, smartfon, tablet) obsługujące któryś z wymienionych formatów: EPUB, MOBICzytelnicy, którzy kupili tę książkę, kupili równieżKsiążki w tej samej kategoriiPolecane przez WoblinkZemstaKatarzyna Michalak6,826,99 złCzas pokażeAnna Ficner-Ogonowska6,229,99 złTam, gdzie rodzi się miłośćEdyta Świętek7,014,90 złNoc PerseidówEdyta Świętek7,714,90 złI że ci nie odpuszczęJoanna Szarańska7,227,90 złMalownicze. Wymarzony domMagdalena Kordel10,024,99 złMalownicze. Wymarzony czasMagdalena Kordel10,024,99 złPrzystań JuliiKatarzyna Michalak7,025,99 złZgoda na szczęścieAnna Ficner-Ogonowska7,525,99 złMarzenie ŁucjiDorota Gąsiorowska6,825,99 złMalownicze. Tajemnica bzówMagdalena Kordel9,326,99 złCappuccino z cynamonemEdyta Świętek9,014,90 złNadzieje i marzeniaMagdalena Kordel7,525,99 złSekret zegarmistrzaRenata Kosin7,426,99 złPo prostu bądźMagdalena Witkiewicz8,126,90 złStacja Jagodno. Po nitce do szczęściaKarolina Wilczyńskabrak ocen27,90 złJeszcze raz, NataszoKarolina Wilczyńska7,119,90 złWiększy kawałek niebaKrystyna Mirek7,625,99 złJak powietrzeAgata Czykierda-Grabowska7,527,99 złZa żadne skarbyVera Falski6,424,00 złSzczęście w cichą nocAnna Ficner-Ogonowska6,625,99 złZacisze GosiKatarzyna Michalak7,225,99 złOgród KamiliKatarzyna Michalak7,125,99 złWszystkie kształty uczućEdyta Świętek7,614,90 złWyświetlane oceny zawierają ocenyz Opinie czytelników:KomentarzeRecenzjeDodaj komentarzDODAJ KOMENTARZDodaj recenzjęDODAJ RECENZJĘ↑ Wróć do góry×Zaloguj się, by ocenić:0\tNewsletterZapisz się i zgarnij


Lista Camerona - premier stawia cztery warunki Unii Europejskiej\nCameron się stawia - cztery warunki premiera, które musi spełnić Unia\nCameron ustalił cenę, jaką ma zapłacić Bruksela za pozostanie Wielkiej Brytanii w strukturach Unii Europejskiej. Premier wraz ze swoim gabinetem podał czteropunktową listę żądań, którą opublikował "The Telegraph" w weekendowym wydaniu.\nLista Camerona jest spisem postulatów, które musiałaby spełnić Unia, jeśli chce, żeby Wielka Brytania została w strukturach wspólnoty. Wszystkie punkty oscylują wokół niezależności UK wobec pozostałych państw.\nPierwszym warunkiem pozostania Wielkiej Brytanii w strukturach Unii jest zapewnienie, że Londyn nie będzie zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek działań w celu zacieśnienia kontaktów między krajami UE.\nDrugim postulatem jest zapewnienie, że Unia jest strukturą, w której euro nie jest obowiązującą walutą dla wszystkich państw członkowskich. W ten sposób Cameron chce zapewnić bezpieczeństwo funtowi jako obowiązującej walucie.\nTrzeci na liście jest system "czerwonej kartki". Oznacza to, że parlamenty poszczególnych krajów będą miały prawo do odrzucenia dyrektyw niezgodnych z ich polityką. System ten ma także dać prawo do odwołania przepisów już istniejących.\nCzwartym punktem na liście Camerona jest warunek reorganizacji struktury unijnej, która zakładałaby, że 19 krajów, które są w strefie euro, nie może zdominować pozostałych, które są poza tą strefą.\nZdaniem dyplomatów, czteropunktowa lista Camerona jest maksymalnym planem, który mogą zaakceptować pozostałe państwa Unii Europejskiej. Zważywszy na to, że premier stawia Wielką Brytanię na pozycji wyraźnie uprzywilejowanej w stosunku do pozostałych państw zjednoczonej Europy, dając sobie arbitralne prawo do decydowania o akceptacji przepisów, które będą wprowadzane odgórnie we wszystkich państwach Unii. Nie wiadomo jednak do końca, czy Komisja Europejska będzie skłonna przystać na wygórowane żądania Camerona, które są wyraźnie sprzeczne z podstawowymi wartościami, które legły u podstaw europejskiego, wspólnego projektu.


W ofercie wielu firm znajdziesz stroje kąpielowe dla puszystych, które odpowiadają obecnym trendom. Stroje kąpielowe dla puszystych pięknie podkreślają kształty, tuszując jednocześnie to, co chciałabyś ukryć...\nStroje kąpielowe dla puszystych © H&M;\nNa plaży chcesz czuć się komfortowo, ale też atrakcyjnie? Na szczęście w ofercie wielu firm znajdziesz stroje kąpielowe dla puszystych, które odpowiadają obecnym trendom, pięknie podkreślają kształty, tuszując jednocześnie to, co chciałabyś ukryć.\nStroje kąpielowe dla puszystych, w przeciwieństwie do zwykłych kostiumów typu bikini, muszą spełniać kilka istotnych funkcji - dobrze podtrzymywać biust, modelować sylwetkę, a przy tym pozwalać na swobodę ruchów podczas pływania czy uprawiania plażowych aktywności. Zapomnij więc o zwykłych „trójkątach” czy tzw. monokini. Szukaj kostiumów, w których będziesz mogła czuć się swobodnie.\nModne stroje kąpielowe dla puszystych kupisz w wielu sklepach sieciowych. Rozmiary 44, 46, 48, 50, 52, 54, 56 znajdziesz na przykład w sklepach KappAhl, H&M. Większy wybór oferują oczywiście sklepy specjalizujące się w produkcji odzieży dla puszystych, takich jak np. Ulla Popken.\nNajmodniejsze w tym sezonie stroje kąpielowe, także te dla puszystych, zdobią drapieżne wzory. Panterka w wersji klasycznej lub w odcieniach szarości ładnie podkreśli opaleniznę.\nStroje kąpielowe dla puszystych © Halens\nZawsze sprawdza się też klasyczna czerń - aby jednak kostium wyglądał ciekawiej i bardziej kobieco, szukaj czarnych strojów kąpielowych z ozdobnymi elementami na przykład przy dekolcie.\nStroje kąpielowe dla puszystych © Ulla Popken\nJeśli lubisz stroje kąpielowe dwuczęściowe, dobrym rozwiązaniem będzie dla ciebie tankini, czyli połączenie biustonosza i koszulki.\nOto modne stroje kąpielowe dla puszystych, które znajdziesz w naszych sklepach:\nCzarny strój kąpielowy, jednoczęściowy, Ulla Popken, 179 zł\nTurkusowy strój kąpielowy KappAhl, 129 zł\nStrój kąpielowy w panterkę H&M, 99 zł\nDwuczęściowy strój kąpielowy KappAhl, 69 i 49 zł\nTankini H&M, 79 zł\nStrój kąpielowy w kropki z systemem „tummy control” wyszczuplającym brzuch , Marks and Spencer, 140 zł\nmoda plus size stroje kąpielowe 2015\nStroje kąpielowe Feba: kolekcja na lato 2011\nStroje kąpielowe na lato do 100 złotych\nNo to chlup! Modne stroje kąpielowe na lato 2011\n10 wyszczuplajacych strojów kapielowych dla puszystych. Koniec ze wstydem\nBeyonce pokazuje krągłości w strojach kąpielowych H&M\nStroje kąpielowe H&M Beach Sensation: kolekcja lato 2012\nStroje kąpielowe dla szczupłych kobiet o chłopięcej sylwetce.Dodają kobiecości!\nJednoczęściowe stroje kąpielowe lato 2015 TOP 10 ze sklepów


Przepis - Tortille z papryką, cebulą i sałatą przepis - Gotujmy.pl\n08 wrz 2009 21:10\nrobię gdy mam czas albo chęć na coś innego\nsuszona bazylia, oregano, papryka czerwona i chili\nprzyprawa do mięsa gyros-kebab\nDo mąki dodaj sól rozetrzyj ją ze smalcem. Dolewaj stopniowo wodę i wyrabiaj ciasto. Gotowe przykryj wilgotną ścierką na 15 minut. Następnie odrywaj porcje ciasta, cienko rozwałkowuj i wycinaj krążki np. przy pomocy talerza, układaj w stos. Rozgrzej na sucho patelnię. Tortille smaż 10-15 sekund z każdej strony, układaj w stos i przykryj.\nPierś z kurczaka posiekaj, dopraw ziołami i przyprawami do smaku. Skrop oliwą i odstaw na 20 minut. Następnie smaż ok 10 minut. Dodaj pokrojone warzywa dopraw i przesmaż. Dodaj sos czosnkowy do farszu. Porwij i dodaj liście sałaty. Krążki tortilli podpiecz przez minutę w piekarniku w temperaturze 200 stopni wyjmij i wypełnij farszem i podawaj.\nkurczak mięso kurczaka przyprawy ciasto sosy sałata gyros kurczaki sos czosnkowy papryka


Przez zbiku90, 15 godzin temu\nPrzez Succubus, 17 minut temu\nPrzez mrTr0ctus, 10 minut temu\nPrzez WujkuNieBijKota, 47 minut temu\nPrzez iznogood, 36 minut temu\nPrzez 7sebol7, 12 minut temu\nPrzez M4TeUsZ, 27 minut temu\nPrzez DamianWJ, 7 godzin temu\nPrzez soundvibez, 46 minut temu\nPrzez ktwkr, 11 godzin temu\nPrzez surjo, 19 minut temu\nPrzez S...N, 5 godzin temu\nKto jest online? 37 użytkowników, 0 anonimowych, 606 gości (Zobacz pełną listę)\nCzwartek o 23:38 · 2 odpowiedzi\nCzwartek o 18:16 · 7 odpowiedzi\nPrzez mrTr0ctus · Napisano 7 minut temu\nChciałbym się zapytać którzy z zestawów w tytule będzie lepszy do gier. Oba zestawy są w podobnej cenie ale nie wiem co wydajniejsze. I czy w ogóle opłaca się dopłacać do chipsetu płyty głównej Z490 czy nie ma aż takiej ogromnej różnicy w porównaniu do B460. Z góry dzięki Pozdrawiam\nPrzez 7sebol7 · Napisano 9 minut temu\nChyba rzeczywiście masz rację. Obudowę mam Zalman Z1, ona jest chyba okey?\nPrzez DrYry · Napisano 11 minut temu\nPrzez surjo · Napisano 15 minut temu


Rynek ubezpieczeń: Ergo Hestia i PZU wśród ubezpieczeniowych liderów | Rynek Ubezpieczeń\nRynek ubezpieczeń: Ergo Hestia i PZU wśród ubezpieczeniowych liderów\npiątek, 19 kwietnia 2019 08:41\nErgo Hestia i PZU SA zostały laureatami konkursu „Liderzy Bankowości i Ubezpieczeń”. Pierwsza z firm zwyciężyła w kategorii „Najlepsza Firma Ubezpieczeniowa”, natomiast druga została wyróżniona tytułem „Najbardziej Przyjaznego Ubezpieczyciela”.\n- Miałem przyjemność wręczać państwu nagrodę rok temu i wiem, jak trudno jest to powtórzyć. Ergo Hestia została po raz kolejny nagrodzona jako Najlepsza Firma Ubezpieczeniowa nie tylko z powodu bardzo dobrych powtarzalnych wyników spółki, ale przede wszystkim za wyznaczanie trendów na rynku ubezpieczeniowym – powiedział Artur Olech, przewodniczący Rady Programowej Insurance Forum, wręczając nagrodę.\n– W PZU chcemy być partnerami i przyjaciółmi naszych klientów. Nagroda dla najbardziej przyjaznego ubezpieczyciela dowodzi, że zmiany, które wdrażamy, są doceniane przez ekspertów i – co najważniejsze – przez naszych klientów. Wszystkie nasze działania i wszystkie nasze innowacje sprowadzają się do właśnie tego, aby być lepszym partnerem naszych klientów, pomóc im w ich życiu, stworzyć dla nich przyjazne rozwiązania – powiedział, odbierając nagrodę, Paweł Surówka, prezes PZU SA.\nWięcej na temat wyników konkursu:\n(AM, źródło: PZU, Ergo Hestia)


Obchody 25. rocznicy wielkiego pożaru w Kuźni Raciborskiej, w którym spłonęło ponad 9 tys. ha lasu. »\nStrategiczny doradca prezydenta Donalda Trumpa Steve Bannon odchodzi ze stanowiska - poinformowała w piątek rzeczniczka Białego Domu Sarah Huckabee Sanders. »\nHiszpańskie media: Domniemany sprawca zamachu w Barcelonie zastrzelony przez policję\n17-letni Marokańczyk Mussa Ukabir, domniemany kierowca furgonetki, która w czwartek wjechała w ludzi na Las Ramblas w Barcelonie, to jeden z terrorystów zastrzelonych przez policję w piątek nad ranem w Cambrils - podał dziennik "El Periodico". »\n31-letni mężczyzna zadźgany w niemieckim Wuppertalu\nNiezidentyfikowany napastnik pchnął śmiertelnie nożem w Wuppertalu na zachodzie Niemiec 31-letniego mężczyznę i zranił 25-latka. Poinformowała o tym miejscowa policja. Do zajścia doszło w sklepie. Sprawca ataku zbiegł z miejsca przestępstwa, trwa pościg. »\nDwie osoby zginęły, a sześć zostało rannych, gdy uzbrojony w nóż mężczyzna zaatakował w piątek po południu ludzi w centrum Turku w południowo-zachodniej Finlandii - podała policja, zaznaczając, że nie jest jasne, czy ten atak miał podłoże terrorystyczne. »\nNie ugniemy się pod wpływem działań tchórzliwych zamachowców, a naszym imperatywem pozostanie umacnianie fundamentów demokracji i tolerancji europejskich społeczeństw - napisał prezydent Andrzej Duda w depeszy kondolencyjnej przekazanej królowi Hiszpanii Filipowi VI. »\nZatrzymano kolejną, czwartą osobę w związku z zamachami w Katalonii - poinformowała w piątek tamtejsza policja. W zamachach w Barcelonie i Cambrills zginęło co najmniej 14 osób, a 130 zostało rannych. »


Pawła Huellego nikomu przedstawiać nie trzeba. To ikona polskiej prozy, autor wielu tomów opowiadań, powieści i sztuk teatralnych, a także poeta, o czym nie wszyscy wiedzą. Niedawno nakładem wydawnictwa "Znak" ukazał się jego zbiór opowiadań "Talita". Gdański twórca był gościem audycji "Po Pierwsze Wiersze".\n- Metafora w poezji nie jest tym samym, co metafora w prozie. To jest nieprzekładalne. Nie można na przykład Tołstoja przełożyć na poezję. Każda z tych form ma swoje właściwe środki. Gdyby ktoś mnie zapytał, kim jestem, powiedziałbym, że jestem poetą, któremu się nie udało. Miałem inne marzenia zawodowe, artystyczne. Chciałem być malarzem, muzykiem, ale ze względu na brak talentu było to niemożliwe. Potem chciałem być poetą, ale chyba z konieczności stałem się prozaikiem. Poeci to bez wątpienia arystokracja literatury. Tutaj ważne jest natchnienie. Oczywiście, musi być rzemiosło, bo bez tego mamy do czynienia z grafomanią. Nie można jednak powiedzieć sobie: jutro rano napiszę wiersz. To musi przyjść - mówił Paweł Huelle.


Recenzja "Tosca", Opera Bałtycka w Gdańsku\nTosca w szponach mafii\nTeatrolog, krytyk teatralny, wykładowca Uniwersytetu Gdańskiego (adiunkt w Katedrze Kultury i Sztuki w Instytucie Filologii Polskiej). Badawczo interesuje się dramaturgią współczesną i teatrem „nowej realności”. Publikowała m.in. na łamach „Gazety Wyborczej”, „Tygodnika Powszechnego”, „Teatru”, "Dialogu". Była kierownikiem literackim Teatru Muzycznego w Gdyni, Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu i Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza w Gdyni, a także kierownikiem literackim i dyrektorem programowym Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@Port w Gdyni. Współtworzyła również projekt Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Jest autorką książki Gra o zbawienie. O dramatach Tadeusza Słobodzianka.\nMarek Weiss w gdańskiej inscenizacji Toski zlekceważył werystyczną konwencję opery Pucciniego, kierując ją w stronę mitu. Mitu wypełnionego wszak współczesnymi gadżetami, które odbierają mu powagę.\nOpera jest obciążona grzechem pierworodnym – abstrakcja dźwięków zawsze kłócić się w niej będzie z konkretem fabuły i dramaturgią teatru. Jej bohaterowie nawet w chwili największego cierpienia nie przestają bowiem śpiewać. Jak zauważył Wystan Hugh Auden, są w tym momencie nieskończenie szczęśliwi, bo śpiew zawiera zawsze nieodłączny element triumfu. Stopienie muzyki i dramatu w jedną logiczną i spójną całość nie jest w pełni osiągalne, można je jedynie przybliżyć ku sobie, pozostawiając niedosyt. Na domiar złego opera stawia opór racjonalizmowi naszej multimedialnej epoki, hołdującej imitacyjności spod znaku Reality TV. A nawet logicznie zbudowane libretto na scenie okazuje się nonsensem, jeśli oczekiwać od niego odzwierciedlenia realnego życia. Dlatego opera, zdaniem Audena, nie powinna podejmować tematyki współczesnej, tylko pokazywać sytuacje mityczne, niezależne od historycznych okoliczności. Tylko takie podejście gwarantuje jej zachowanie powagi .\nKłopot w tym, że napisana u progu XX wieku Tosca, do której libretto powstało na podstawie sztuki Victoriena Sardou, uchodzi za szczytowe osiągnięcie tak zwanego weryzmu. Nurt ten rozwinął się w operze w odpowiedzi na naturalistyczne tendencje w powieści i dramacie, potwierdzone praktyką teatralną święcącą tryumfy w ostatnich dwóch dekadach XIX wieku. Kwintesencją tej praktyki była skrajnie mimetyczna estetyka, nastawiona na konstruowanie obrazów scenicznych naśladujących życie w jego najdrobniejszych przejawach. Zgodnie z duchem weryzmu Puccini zadbał o wiarygodne odtworzenie realiów epoki, do czego obligowało go przeniesienie akcji o sto lat wstecz, do Włoch z czasów zwycięskiej kampanii napoleońskiej. Anegdota głosi, że powodowany obsesją idealnego imitatora, gromadził materiały dotyczące ówczesnych zasad sprawowania uroczystej liturgii (procesja dziękczynna z zacytowanym hymnem Te Deum, kończąca pierwszy akt), a także studiował muzyczne brzmienie rzymskich dzwonów, czemu służyć miały wielokrotne wyprawy dorożką o brzasku w okolice Zamku Świętego Anioła i Bazyliki św. Piotra (wizja świtu rozpoczynająca trzeci akt). Powściągnął też swoje ambicje kompozytora, podporządkowując muzykę narracji fabularnej i ograniczając wirtuozowskie popisy wokalne.\nInteresującym rozwinięciem tej koncepcji „urealnienia opery” była eksperymentalna realizacja Toski w autentycznej scenerii Rzymu, lokująca akcję w czasie i przestrzeni zgodnie ze wskazówkami zawartymi w libretcie – przedstawienie w reżyserii Briana Large’a, z Catherine Malfitano, Placido Domingo i Ruggero Raimondim w głównych partiach, które dzięki technologii cyfrowej było transmitowane na żywo „na cały świat” w lipcu 1992 roku. Podobny pomysł budował ubiegłoroczną plenerową inscenizację Pierre-Jeana Valentina, rozpisaną na trzy przestrzenie Wrocławia: katedrę św. Marii Magdaleny, budynek Opery Wrocławskiej i Wzgórze Partyzantów. Twórca gdańskiego przedstawienia, Marek Weiss, poszedł jednak drogą manifestacyjnie odwrotną, odrzucając konwencję werystyczną i wydobywając z dzieła Pucciniego strukturę symboliczną, oderwaną od historycznego tła, tak istotnego dla wiarygodnego przeprowadzenia konfliktu dramatycznego zapisanego w libretcie. Podążył z pozoru tropem zalecanym przez Audena, w stronę mitu, osuniętego jednak – przez nagromadzenie tandetnych wyznaczników współczesności – w banał.\nNiestety, gdańska Tosca nie przejdzie do historii opery jako wybitne osiągnięcie wokalno-muzyczne.Ten antywerystyczny gest inscenizacyjny odzwierciedla w pierwszym rzędzie koncepcja scenograficzna Hanny Szymczak, która niewielką scenę Opery Bałtyckiej wypełniła gigantycznym pochyłym podestem, przydającym przestrzeni niepokojącej głębi (i stanowiącym nie lada wyzwanie dla aktorów, którzy z trudem łapią oddech przy pośpiesznym pokonywaniu wysokości). Tonąca w szarościach, mroczna, nieprzytulna konstrukcja sceny, dopełniana pojedynczymi sprzętami i rekwizytami, obsługuje w spektaklu wszystkie miejsca akcji, zacierając różnice między przestrzenią sakralną (kościół Sant’Andrea della Valle w pierwszym akcie) a przestrzenią śmierci (gabinet Scarpii na zapleczu Palazzo Farnese w drugim akcie i taras Zamku Świętego Anioła w trzecim akcie). Wydaje mi się, że to podstawowy błąd tej inscenizacji, niweczący nie tylko sensy zapisane w oryginale, ale i te znaczenia, które reżyser próbuje nadpisać nad dziełem Pucciniego. Precyzyjnie naszkicowane przez librecistów tło historyczne (zwycięska dla Napoleona bitwa pod Marengo) nie tylko wyznacza zwroty akcji odmieniające losy bohaterów, ale bardzo wyraźnie rysuje przestrzeń konfliktu między dyktaturą Państwa Kościelnego, reprezentowanego przez prefekta policji Scarpię, a ideą republiki, za którą opowiada się malarz Cavaradossi, decydując się pomóc zbiegłemu z więzienia Angelottiemu (byłemu konsulowi Republiki Rzymskiej). Trudno powiedzieć, czym ten historyczny konflikt chciał zastąpić reżyser gdańskiego przedstawienia, w którym baron Scarpia wystylizowany jest na szefa mafii, bezpardonowo rozprawiającej się z wrogami w zaaranżowanej niczym w filmowym horrorze sali tortur (drugi akt otwiera scena, w której kobieta mafii podrzyna beznamiętnym ruchem gardło jakiemuś nieszczęśnikowi). Chociaż niewykluczone, że miał być raczej agentem służb specjalnych, na co wskazywałaby scena pośpiesznego palenia dokumentów po nadejściu wieści o zwycięstwie Napoleona. I kim jest w tak zarysowanym świecie Cavaradossi, przedstawiony w pierwszej odsłonie spektaklu jako beztroski, kontemplujący powaby kobiecego ciała artysta, który przetwarza komputerowo słynne malarskie wizerunki Marii Magdaleny (między innymi Tycjana), nałożone na fotografię nieznajomej piękności? Czym ten rozkochany w pięknie, ceniący sobie ponad wszystko życie lekkoduch mógłby się narazić mafijnym urzędnikom systemu?\nŁatwiej odpowiedzieć na pytanie, w jakim kierunku Marek Weiss interpretuje tytułową postać. Tosca jest przede wszystkim artystką, pozostającą poza sferą rzeczywistości, nad którą wynosi świat sztuki. W gdańskim przedstawieniu zupełnie innego sensu nabiera słynny lament z drugiego aktu Vissi d’arte/ Vissi d’amore (Żyłam dla sztuki/ Żyłam dla miłości). Tosca, wielka śpiewaczka, to ktoś, kto nieustannie – i niejako automatycznie – teatralizuje swoje życie za cenę oderwania od niego; ktoś, kto tak mocno wierzy w potęgę aktorstwa, że za pomocą teatralnego tricku (zamarkowana egzekucja) próbuje uchronić ukochanego przed realnością śmierci. Jej naiwnemu przekonaniu o zbawczej sile sztuki przeciwstawiony jest cynizm Scarpii, który parodiuje teatralne gesty Toski. Błazen kontra kapłanka (miłości, sztuki). On nie widzi potrzeby upiększania życia, dlatego dobiera się do niego wprost, nie szukając romantycznego entourage’u dla swojej żądzy. Zgodnie z sugestią Michała Zdunika, którego tekst Tosca przełomu, Tosca przesilenia został opublikowany w starannie wydanym programie, opera Pucciniego staje się w ten sposób „opowieścią o klęsce teatru, rozumianego jako przestrzeń udawania, które prędzej czy później musi doprowadzić do nicości” (szkoda tylko, że w przedstawieniu nie wybrzmiał przekonująco inny trop podpowiedziany przez ten świetny esej, wskazujący na bluźniercze zrównanie ekstazy erotycznej z uniesieniem religijnym, które odsyła do Toski interpretowanej jako wcielenie Marii Magdaleny).\nNajpełniej zaistniał w gdańskim przedstawieniu, w jego premierowej odsłonie, Scarpia Mikołaja Zalasińskiego. Weiss niezwykle konsekwentnie przeprowadza swoją interpretację, dopisując zaskakujące działania aktorskie, które odsłaniają swoją symboliczną strukturę. Najbardziej radykalne zmiany dramaturgiczne dotknęły aktu trzeciego, rozegranego w dzień egzekucji Cavaradossiego. W oryginale rozpoczyna go pieśń nieszczęśliwie zakochanego pasterza, którą poprzedzają dobiegające z oddali odgłosy dzwonków pędzonego bydła. W gdańskim przedstawieniu chłopiec (Igor Grybek) o niewinnym głosie tuli w rękach naturalnych rozmiarów "lalkę" owieczki, którą za chwilę odda za pieniądze rzeźnikowi (to do niej skierowane jest miłosne wyznanie). Ubrany na czarno, kulejący oprawca, którego nieco później zidentyfikujemy jako jednego z groteskowych egzekutorów Cavaradossiego (trochę upodobnionych zewnętrznie do zombie), podrzyna zwierzęciu gardło, brudząc jego krwią metalowy stół. Na tle tego stołu Tosca i jej ukochany będą spożywać swój ostatni posiłek, opierając się o zakrwawiony blat, jakby zupełnie nie zauważali śladów śmierci, która czai się za ich plecami. Symboliczna wymowa tej sceny jest aż nadto oczywista – bohaterowie zostaną złożeni na ołtarzu niczym kozły ofiarne, których cierpienie ma zmazać zbiorowy grzech. Zostaną skazani na śmierć także jako artyści, którzy żyli sztuką i miłością. W świecie wykreowanym przez reżysera, w którym piękno i harmonia zostały zastąpione przez telepizzę, wino w kartonach i plastikowe kubki, miłość zaś wymieniono na wulgarne orgie z tandetnymi rekwizytami prosto z sex-shopu, nie ma dla nich miejsca. Śmierć, zadana Cavaradossiemu przez jednego z podrzędnych mafiosów strzałem z pistoletu, odbiera mu godność buntownika-rewolucjonisty, odsłaniając absurdalną podszewkę systemu. Z tego samego pistoletu, porzuconego jakby od niechcenia przy ciele skazańca (dla ułatwienia zadania inscenizatorowi?), strzeli do siebie również Tosca.\nNiestety, gdańska Tosca nie przejdzie do historii opery jako wybitne osiągnięcie wokalno-muzyczne, choć dla części artystów zaproszonych przez Weissa do współpracy nie było to pierwsze spotkanie z operą Pucciniego. Najmocniejszym elementem spektaklu jest z pewnością prowadzona przez maestro Tadeusza Kozłowskiego orkiestra, mocna w wyrazie, precyzyjnie oddająca emocje i nastroje zapisane w partyturze (choć nie udało się ustrzec drobnych błędów, zwłaszcza na początku spektaklu). Świetnie brzmią też w pierwszym akcie partie chóralne, zwłaszcza Te Deum. Wokalnie zawiodła jednak – lansowana na gwiazdę gdańskiej (i nie tylko) sceny – Katarzyna Hołysz, obdarzona pięknie brzmiącym sopranem, ale zaskakująco niestabilna intonacyjnie i dźwiękowo, zwłaszcza w górnych partiach. Wzruszająco natomiast zabrzmiała w jej wykonaniu – zaintonowana piano – aria Vissi d’arte. Aktorsko Hołysz radziła sobie nieźle, choć niektóre zadania narzucone jej przez reżysera narażały ją na śmieszność (obznajomieni z sadomasochistycznymi upodobaniami Scarpii urzędnicy, przygotowując Toskę do wymuszonego rendez-vous, nakładają jej na długą halkę czerwony skórzany gorset i jedną czarną pończochę; trochę to zresztą niezgodne z deklaracją samego barona, który kpił sobie z teatralnych rekwizytów miłości). Pomyłką był też jej kostium w drugim akcie – dopasowana, za długa suknia z jasnego, lejącego się materiału eksponowała wszystkie niedoskonałości figury, ograniczając na dodatek ruchy aktorki. Wokalnie poradził sobie z partią Cavaradossiego, momentami imponująco, tenor Paweł Skałuba, który popadał jednak co rusz w typowo operową, melodramatyczną sztampę aktorską. Najpełniej zaistniał w gdańskim przedstawieniu, w jego premierowej odsłonie, Scarpia Mikołaja Zalasińskiego – i jako utalentowany baryton, i jako wszechstronny aktor, który potrafi bawić się swoją postacią, nie pozbawiając jej zarazem dramatyzmu człowieka zniewolonego przez swoje żądze i obsesję czynienia zła.\nlibretto na podstawie dramatu Victoriena Sardou: Luigi Illica, Giuseppe Giacosa\nprzygotowanie Chóru Opery Bałtyckiej: Anna Michalak\nobsada: Katarzyna Hołysz/ Lilla Lee, Jacek Laszczkowski/ Paweł Skałuba, Leszek Skrla/ Mikołaj Zalasiński, Szymon Kobyliński/ Piotr Nowacki, Daniel Borowski, Krzysztof Rzeszutek/ Witalij Wydra, Marcin Miloch/ Rafał Sambor, Jacek Jasman/ Wojciech Jurga, Igor Grybek/ Bartłomiej Pstrągowski\nHanna Szymczak, Tadeusz Kozłowski, Giacomo Puccini, Marek Weiss, Gdańsk, Opera Bałtycka w Gdańsku,\nZ.Orlik 2015-10-29 14:55:01\nWidzialem przedstawienie 27.10-2015. To nie byla Tosca Pucciniego.Bylo to perzedstawienie p.Weissa oprte na muzyce tegoz kompozytora.Akcja na scenie nie nie zgadzala sie z tym co spiewacy spiewali.Po co Cavaradossiemu farby? Bedzie malowal ekran computera? Takich bzdur bylo wiele.Co "lysy kolega" Cavaradossiego robil w Katedrze?Malarz powinien byc tam sam. Kompletna niedorzecznosc. Pan J.Leszczkowski chyba byl tego wieczoru niedysponowany.On momentami krzyczal,dusil sie a nie spiewal.Szkoda.Pana Zalasinskiego jak zwykle sluchalo sie z przyjemnoscia.To jast bardzo ladny glos. Sceneria,kostiumy to cos dziwnego.Chyba p.Weiss jak i jego zona (widzialem fragmenty "Swieta wiosny" I.Strawinskiego)sa niedopieszczeni seksualnie. Szkoda,ze zepsuli tak ladna muzyke. Z Orlik\nWidz 2014-06-03 10:29:30\nDla oddania sprawiedliwości ,wypadałoby jeszcze wspomniec o innej obsadzie tejże opery. W dniu 27 maja w rolę Toski wcieliła się Lilla Lee zaś Cavaradossim był Jacek Laszczkowski. Żywiołowa reakcja publiczności, która nagrodziła oklaskami kilka arii podczas trwania spektaklu, każe skłaniac się jednak ku myśli, że wokalnie to przedstawienie było bardzo dobre. Ja również tak je oceniam, nie jedyna mam nadzieję...\nAnna Jazgarska Wyjechali


Wiara misjonarzy | Portal CEL\nWojciech Kuleczka\t kw. 02, 2013\n2 673 Odsłon\nTekst: Wojciech Kuleczka\n„Oto Ja posyłam was jak owce między wilki, bądźcie tedy roztropni jak węże i niewinni jak gołębice. I strzeżcie się ludzi, albowiem będą was wydawać sądom i biczować w swoich synagogach. I z mego powodu zawiodą was przed namiestników i królów, abyście złożyli świadectwo przed nimi i poganami (Mt.10:16-18)”.\nPrzyglądając się życiorysom bohaterów wiary starych i nowych czasów widzimy, że jako ludzie przełomu często poruszali się w nowym namaszczeniu, łamiąc schematy postępowania i będąc często nierozumianymi. Przeznaczenie Bożego posłania wśród nadchodzących prześladowań, wypowiedziane w cytowanym wersecie Ewangelii Mateusza, dotyczy wszystkich wierzących, w praktyce jednak w dziejach Kościoła prześladowania, sądzenie z powodu wiary i egzekucje w pierwszej kolejności spotykały właśnie bohaterów wiary, misjonarzy, ludzi przełomu. Kim są i gdzie są dzisiaj ci wspaniali bohaterowie wiary? Jacy to Synowie Boży, ludzie misji, których powołał Bóg?\nMisjonarzy można porównać do strzał wystrzelonych przez Boga lub do lodołamaczy i niszczycieli skostniałych, utartych schematów. Wyróżniającą ich cechą jest to, że zazwyczaj wchodzą tam, gdzie nie głosi się Ewangelii, tam, gdzie nie donieśli jej inni wierzący, ryzykując przy tym własne życie i życie swoich rodzin. To ludzie odwagi, bohaterowie bez sławy, nieszukający poklasku u innych (J.5:44), walczą do końca o miejsca, które wskazał im Jezus. Gdzie więc są ci wspaniali Synowie Wiary, Boży Ludzie, misjonarze, których powołał Bóg? Ci, których praca przynosi przełom do życia ludzi, wolność od grzechów i uzdrowienie? Rozumując według utartego, religijnego schematu, skojarzymy, że należy ich szukać np. na misjach w dalekich krajach. Jeżeli jednak do prawdy tej podejdziemy szeroko, zgodnie z nauką apostoła Piotra (2P.1:10), zrozumiemy, że słowo „wybranie”, o którym wspomina Piotr, mówi o potrzebie specjalizacji, aby stać się precyzyjnym narzędziem w rękach Boga. Wybór specjalizacji może być tak różnorodny, jak różnorodny jest Bóg. Ogólnie rzecz ujmując, misjonarzem może stać się każdy, kto nauczy się w posłuszeństwie kroczyć z Bogiem, przyjąć prosto od Niego misję i w wierności ją wypełnić. Tak więc misjonarstwo nie sprowadza się jedynie do działań typowo kościelnych lub misji ewangelizacyjnych. Misjonarzem może być np. polityk (chrześcijanin), który swoją postawą uczciwości w służbie społeczeństwu będzie należycie reprezentował Chrystusa, przynosząc Bożą mądrość do sfer decyzyjnych kraju. Misjonarzem może być też przedsiębiorca, działacz społeczny czy artysta. Tragiczne jest jednak to, że niezrozumienie powołań i prawd wiary, schematyczność ludzkiego myślenia i religia, które wkradły się do Kościoła, pojmują misjonarzy inaczej, kojarząc ich ściśle z działaniami religijno-kościelnymi.\nCo sprawia, że zwykli ludzie przeistaczają się w bohaterów? Jak w ludziach powstaje objawienie powołania, które w pewnym momencie życia przeistacza się w stabilną postawę ludzi misji, którzy gotowi są prędzej oddać życie, nawet męczeńsko, niż ustąpić z pola walki? Odpowiedź na to pytanie odnalazłem w przypowieści o ziarnie gorczycy. Czytamy tam: „Jest ono, co prawda, najmniejsze ze wszystkich nasion, ale kiedy urośnie, jest największe ze wszystkich jarzyn, i staje się drzewem, tak iż przylatują ptaki niebieskie i gnieżdżą się w gałęziach jego” (Mt.13:32). Odnosząc tę przypowieść do człowieka, którego Bóg uczynił reprezentantem Bożego Królestwa, widzimy, że każdego bez wyjątku, nawet małego duchem słabeusza, Bóg może przeistoczyć w wielkiego i silnego Syna Bożego, który stanie się ostoją i wsparciem dla innych, tak jak wielkie drzewo jest ostoją dla ptaków niebieskich.\nWiara będąca owocem łaski zachowuje się podobnie do ziarna, które pielęgnowane kiełkuje i wzrasta, aby w późniejszym czasie owocować. Dorastanie w wierze nie jest więc procesem krótkim i jednorazowym, a długotrwałym, wymagającym czasu i wielu starań wierzącego. Na podstawie Pisma (Rzm.10:17) wiemy, że wiara Boża, o której mówił Jezus, nie ma nic wspólnego z wiarą ludzką, zawodną, opartą na rozumowej pewności swoich przekonań czy wiedzy. Ten szczególny Boży dar Ducha Świętego – Boża wiara – rodzi się jedynie przez słuchanie i rozważanie Bożego Słowa. Również, jak każdy inny dar, może rozwijać się i wchodzić w swoją pełnię, podobnie jak ćwiczone mięśnie. Można więc mieć małą wiarę lub wielką wiarę. Początkowo nasze chrześcijańskie życie zaczynamy od wiary w usprawiedliwienie przez ofiarę na krzyżu Golgoty, później zaczynamy wierzyć i ufać Bogu również w innych aspektach życia. Władze poznawcze kształtują się przez długie używanie (Hbr.5:14), a rozróżnianie dobra od zła nie zawsze jest procesem oczywistym, wejście na drogę wiernego podążania za Jezusem w Duchu Świętym zazwyczaj następuje u osób dojrzalszych, o ugruntowanym poznaniu i sprawdzonym charakterze. W sferze duchowej łatwo jest młodym wierzącym popaść w błędy i ślepe zaułki, które prowadzą do upadków. Między innymi dlatego Jezus promuje zasadę uczniostwa i posłuszeństwa młodszych względem starszych w wierze i poznaniu.\nNiezmiernie ważną rolę w tej kwestii odgrywają służby Kościoła opisane w Liście do Efezjan (Ef.4:11), których głównym zadaniem jest przysposobić Ciało Chrystusa, czyli Kościół, do świadomego dzieła posługiwania światu. Sytuację tę znakomicie ilustruje historia apostoła Pawła, który swoją służbę apostolsko-ewangeliczną w szerszym aspekcie rozpoczął dopiero 14 lat po swoim nawróceniu (Gal.2:1). Aby chrześcijanie byli skutecznie prowadzeni w mocy Ducha Świętego, aby potrafili świadomie – nie religijnie (nie schematycznie) – podążać za Jezusem, potrzebują, podobnie jak dzieci, długiego czasu wzrostu, rzetelnej edukacji, doświadczeń, pokory i wytrwałości, aby Bóg wprowadził ich życie w dojrzałość i moc, jaką przewidział dla Synów Bożych (Rzm.8:19).\nWiara jest przyczyną, przez którą Bóg udziela ludziom dostępu i przywilejów Królestwa Bożego, o czym wspomniane jest w modlitwie „Ojcze nasz: […] przyjdź Królestwo Twoje […]”. Należy zrozumieć również, że Królestwo Boże dla człowieka nie oznacza enigmatycznej przestrzeni, gdzie porusza się Bóg, ale często w życiu jednostki sprowadza się do zrozumienia konkretnego powołania i zadania, oraz do selektywnej wiary w ściśle określonej sprawie. Rozwija ten wątek apostoł Piotr (2P.1:10), który zaleca, aby swoje powołanie i wybranie umocnić. Słowo: „powołanie” w dosłownym tłumaczeniu z języka greckiego dotyczy ogólnego powołania przez Boga do życia, następnie słowo „wybranie” precyzuje sens i kierunek powołania, bowiem tłumaczy się je jako narzędzie do wykonania konkretnego zadania. Tak więc Bóg daje zaczyn – powołanie i wybranie, my natomiast jesteśmy odpowiedzialni, aby je rozwijać, umacniać i pogłębiać poprzez edukację i specjalizację. Proces ten można nazwać „wchodzeniem” w swoje powołanie. Widzimy więc, że aby stać się człowiekiem misji, misjonarzem niosącym objawienie Chrystusa w miejsca, gdzie On nas pośle, potrzebujemy początkowo przyjąć od Boga zrozumienie dotyczące samego siebie. Musimy zapoznać się z Bożym planem dla naszego życia (jeżeli jesteśmy bogobojni i wierni Bogu, oraz przekonaliśmy się już, że Jego pomysły dla nas samych są lepsze niż nasze własne koncepcje), zgodzić się z tym planem i rozpocząć starania o jego wypełnienie. Podobnie jak ciężarna kobieta powinniśmy w konsekwencji donieść i narodzić swoje powołanie i wybranie, aby ujrzało światło dzienne. Następnie potrzebujemy jeszcze dużo czasu, Bożej, Ojcowskiej miłości, cierpliwości dla naszych upadków i błędów, usprawiedliwienia i mnóstwa łaski… Chciałbym tu podkreślić, że dojrzałość powołania i wybrania ma ogromną wartość i jest wielkim klejnotem w Królestwie Bożym. Na taką właśnie dojrzałość oczekuje całe stworzenie (Rzm.8:19). Wszyscy jesteśmy powołani, przeznaczeni i stworzeni do dojrzałości, nie do wiecznego dzięcięctwa. Dzisiejszy świat urąga Bogu, ponieważ w Kościele widzi nieudolność, brak mocy i odpowiedzi na pytania dzisiejszego pokolenia.\nKościół Bożej pełni\nMam wrażenie, że dzisiejszy Kościół nauczył się już widzieć i wspierać modlitewnie duchowych liderów kościołów, niestety nie potrafi jeszcze dostrzegać i wspierać misjonarzy o niekościelnych powołaniach. Zastanówmy się, czy tym, którzy biorą na swoje życie odpowiedzialność, i tym, którzy odważnie wychodzą do świata, rozprzestrzeniając w nim Królestwo Boże, nie należy się szacunek i wsparcie? Wydaje się to oczywiste, w życiu codziennym jednak nie jest to oczywistą prawdą. Warto tu zauważyć, że dzisiejsze czasy przyniosły nowe potrzeby, nowe standardy objawienia Kościoła pełni czasów. Odnosi się do tej kwestii apostoł Paweł w swoim Liście do Efezjan (Ef.1:10), w którym stwierdza, że naszym zadaniem jest, aby z nastaniem pełni czasów objawić pełnię Bożą w Chrystusie i połączyć w jedną całość wszystko to, co jest na niebie, z tym, co jest na ziemi. Połączenie nieba z ziemią oznacza, że objawienie Jezusa na ziemi w czasach końca (pełni czasów) będzie bardzo szerokie, głębokie i potężne, niereligijne i na pewno nie jedynie kościelne. Tacy będą też Boży misjonarze: żyjący blisko ludzi, różnorodni, niereligijni, nieschematyczni, pełni żywej wiary, nie skupieni na typowo kościelnych powołaniach.\nAby podążać za poruszeniem Bożym, jako Kościół czasów pełni powinniśmy nauczyć się ich dostrzegać i wspierać wszelkimi sposobami, a na pewno modlitwą i zrozumieniem, podobnie jak liderów kościołów. Do zagadnienia wspierania chrześcijan, którzy wydają owoce, ciekawie odnosi się apostoł Paweł, który przytacza postawę Epafrasa (Kol.4:12), który widząc świadectwo żywej wiary w innych chrześcijanach z Laodycei i w Hierapolis nieustannie ich wspierał swoją żarliwą modlitwą, aby osiągnęli cel swojego przeznaczenia. Pierwsi chrześcijanie wspierali więc przede wszystkim tych, w których widzieli świadectwo Boże, a nie tych, w których go nie widzieli (tak jak to niestety często praktykuje dzisiejszy, religijny Kościół)… Postawa taka nie oznacza oczywiście braku miłosierdzia, cierpliwości i wsparcia dla słabych i ciągle upadających. Oznacza jednak to, że nierozsądnym jest całą swoją uwagę skupić na ludziach, którzy z jakichś powodów i tak w pełni nie podążają za Bogiem, a mądrym i rozsądnym jest to, aby wspierać, współdziałać i doceniać tych, którzy są ludźmi przełomu dla Królestwa Bożego. Wspieranie ogniw, które owocują, przynosi wielkie pomnożenie i wylew Bożego błogosławieństwa dla wszystkich, jest biblijną mądrością, nauczał o niej Jezus w przypowieści o krzewie winnym (Łk.13:6). Model ten przyjął system edukacyjny w USA. Wybitne jednostki i szczególnie uzdolnieni uczniowie mogą być specjalnie dotowani przez rząd. Dla nich stwarza się indywidualne warunki rozwoju i szczególne, niestandardowe możliwości. Dlaczego? Ponieważ taka praktyka po prostu się opłaca. Mądrych ludzi jest mniej i to właśnie oni stanowią elitę wynalazców, naukowców, ludzi polityki, biznesu i kultury. Jako jednostki mają ogromny wpływ na większość, swoim obdarowaniem i dobrem, które potrafią wypracować, wpływają bezpośrednio na dobrobyt i rozwiązanie wielu problemów ogółu, inicjują kierunki, w których podąża świat. Może warto również w naszej, polskiej rzeczywistości rozpocząć proces wspierania misjonarzy Ewangelii w pełnym, nie religijnym wymiarze tego słowa? Życie ich bezpośrednio przypomina porównanie Jezusa, które początkowo zacytowałem: „Oto Ja posyłam was jak owce między wilki”. Zasiew w ich życie jest zasiewem w promocję Ewangelii na świecie, naprawdę, opłaca się wspierać misjonarzy!\nPrawdy i mity Przemyślnik Biblia Multimedia Książka Kobiety Świat Marcin Podżorski Uzdrowienie błogosławieństwo Polecamy Jak zostać zbawionym Nauka Kreacjonizm Szkoła Bożych Liderów Mary Seidler Nauczanie Dzieci Rodzina Prorocze (Selah) Głos Przebudzenia Mariachi Styl życia Zdrowie KCH Youth Mężczyźni Izrael Proroctwa Polska Małżeństwo Kościół Finanse i praca o dzieciach Pod kątem Świadectwo Komentarze Felieton Archeologia biblijna Społeczeństwo ENGLISH Ewangelizacja Modlitwa Uwielbienie Hobby i podróże Ty i Bóg