Temat: Szlak Pią Sie 01, 2014 2:12 pm\nTemat: Re: Szlak Pią Sie 01, 2014 2:35 pm\n/Królewska Przystań (odpowiedni czas po ostatniej rozgrywce)\nOriane zabawiła w stolicy zbyt długo. Chociaż pragnęła częściej towarzyszyć siostrze, nie mogła zostać tam zbyt długo. Pożegnawszy się, zapewniła Ivory, że wkrótce znowu się zobaczą. Gdyby zaś chciała przesłać jej wiadomość, jej szlak prowadził do Sunspear, gdzie miała jakiś czas pomieszkać.\nDo swoich ziem dotarła drogą morską. Krajanie nie pożałowali jej miejsca na statku, tym bardziej, że nie siedziała bezczynnie. W Tor, dokąd dotarła, zakupiła wytrzymałego, dornijskiego konia i wyruszyła dalej z kupcami, wprost do Godsgrace. Dalej została podróż do Sunspear, którą w ostatnim etapie pokonywała sama.\nSand znała tę drogę doskonale. Wiedziała kiedy przychodzą trudności i kiedy odcinki są najłatwiejsze.\nZ niemałą ulgą myślała o finiszu. Sand kochała Dorne, jego klimat i palące słońce, ale chyba każdy odczuwałby trudy podróży. Nie była tam od dłuższego czasu. Kiedyś wydawało jej się, że być może uda jej się tam zostać na dłużej i wrócić to, co było dawniej. Traktować Słoneczną Włócznię jak dom, w którym przyszła na świat. Mimo wszystko nie zdobyła się na to. Odkładała to, wracając tylko od czasu do czasu i odwiedzając krewnych, którzy jej zostali. A teraz? Dorne toczyła choroba zdrajców, ród Martell stracił kolejnych członków, a powietrze nie pachniało jak kiedyś. Wszystko się zmienia, tak jak i ludzie.\nPrzed Oriane w końcu zamajaczyły z daleka wysokie wieże miasta. Była prawie na miejscu. Na drodze dostrzegła jakieś sylwetki, zbliżające się w jej kierunku. Zwolniła konia i odgarnęła z głowy kaptur płaszcza, który chronił ją przed słońcem. Zmrużyła oczy i wypatrywała, kto też zmierza ze stolicy. Była ciekawa wieści i być może czegoś się dowie, zanim dotrze do Słonecznej Włóczni.\n/post baaaaaaaaaaardzo kiepski, ale znów wypadłam z rytmu pisania i spieszy mi się po prostu, przepraszam za wszelkie głupoty/\nTemat: Re: Szlak Pią Sie 01, 2014 4:40 pm\nWesele kuzynki spędził w Słonecznej Włóczni. Nie dlatego, że to go nie interesowało, bynajmniej. W innych okolicznościach prawdopodobnie rzeczywiście pofatygowałby się do Królewskiej Przystani - nawet, jeśli uważał, że to konkretne wesele niewiele niosło za sobą powodów do weselenia się. Pomijając w końcu wiele innych aspektów, w tym także prywatnych animozji, wypadałoby choćby pamiętać, że - wbrew temu, co mogłoby się niektórym wydawać - życie na królewskim dworze nie było wcale niczym łatwym, czy przyjemnym. Prawdopodobnie nawet dla dornijskiej księżniczki.\nMimo wszystko najpewniej nie omieszkałby wybrać się w podróż do Królewskiej Przystani, gdyby tylko nie zawisły nad Słoneczną Włócznią inne okoliczności, skutecznie trzymające go w miejscu. Nie chciał się teraz oddalać, woląc skupić się na istotnych kwestiach. Nie, żeby ślub kuzynki uważał za mniej istotny. Po prostu... z dwóch niemal równoważnych spraw zawsze należało wybrać tylko jedną i na niej właśnie się skupić. Tym razem padło na zaangażowanie się w sytuację zdradzieckiego robactwa, które należałoby jak najskuteczniej wyplenić, nim zdążyłoby się rozpełznąć na wszystkie strony Siedmiu Królestw. I choć przynajmniej z pozoru to zadanie nie wydawało się być aż tak trudnym do zrealizowania, to jednak sprawę nieco komplikował zawarty pokój i jego warunki. I choć również te nie pozostawały niemożliwe do ominięcia, to mimo wszystko stanowiło to swego rodzaju utrudnienie. A i bez tego sprawa była dostatecznie angażująca, by dobrowolnie, przez jakiś czas przynajmniej, pozostać w okolicy. Nawet, jeśli zbyt długie pozostawanie w miejscu zdawało się kłócić z naturą Challa.\nI to właśnie ta natura dała o sobie znać, pchając go - przynajmniej na krótką chwilę - poza miasto. Jakkolwiek bowiem aktualne sprawy Martellów były niezwykle istotne, to jednak pozostawały również piekielnie męczącymi, jeśli tylko poświęcało się im każdą chwilę. Pozbycie się jakichkolwiek myśli, choćby na moment, zdawało się być naprawdę wyjątkowo dobrym pomysłem. Na to zaś najlepszym środkiem niemal zawsze była dosłowna ucieczka - tym razem wyjątkowo krótka. Ot, ledwie po to, by oddalić się od miasta i niemal natychmiast do niego powrócić. Nim jednak zdążył w ogóle pomyśleć o powrocie, jego uwagę przykuła postać samotnego jeźdźca, zbliżającego się do miasta. Niewiele się namyślając, skierował konia w tę właśnie stronę, ze zwykłej ciekawości chcąc choćby rzucić okiem na zauważoną osobę. Nawet jednak w momencie, gdy Oriane odgarnęła z głowy kaptur, dzięki czemu z niewielkiej odległości Chall mógł już rozpoznać w niej bękarcią córkę jego stryja, on sam nie ściągnął chusty, która w większej mierze przysłaniała jego twarz, chroniąc tym samym przed pustynnym wiatrem i palącym słońcem. Być może jednak, nawet mimo tego, że wśród zwiewnych, idealnych wśród dornijskich upałów, materiałów dostrzec można było jedynie ciemne oczy Martella, możliwym byłoby rozpoznanie go. Tego nie wiedział, w zasadzie nie do końca będąc pewnym, czy rzeczywiście z kuzynką mieli okazję spędzić ze sobą dostatecznie wiele czasu - oboje zbytnio upodobali sobie włóczenie się poza rodzinnymi stronami, temu nie dało się zaprzeczyć. W zasadzie... sam ledwie rozpoznawał w spotkanej postaci własną kuzynkę. Równie dobrze mógł się mylić. Mimo to nie zawrócił konia, wkrótce zbliżając się do Oriane na tyle, by mieć pewność, że ta mogłaby go usłyszeć.\n- To chyba nie jest najlepsze miejsce do uskuteczniania samotnych podróży - stwierdził, choć nie dało się nijak ukryć uśmiechu. Nawet, jeśli ten pozostawał niewidoczny pod materiałem, to jednak dało się go usłyszeć. - A ty w dodatku wyglądasz na wyczerpaną.\nKolejne zdanie wypowiedziane zostało już z większą powagą, ze swego rodzaju troską. Bo i rzeczywiście - długi czas spędzony w podróży zawsze odbijał się w wyglądzie podróżującego. Patrząc zaś na Dornijkę nie sposób byłoby oprzeć się wrażeniu, że miała za sobą szmat drogi.\nTemat: Re: Szlak Sob Sie 02, 2014 2:16 pm\nDornijski koń ruszył, wyjeżdżając na spotkanie jeźdźca, a kiedy przystanął, rozmówcy byli dość blisko, by nie tylko doskonale się słyszeć, ale i widzieć. Twarz mężczyzny przysłaniała chusta, ale Sand widziała jego oczy. Ciemne, bystre i uważnie obserwujące jej postać. Było w nich coś znajomego, ale nie od razu bękarcica do tego doszła.\nMogłabym powiedzieć to samo powiedzieć i tobie, panie – odpowiedziała, uśmiechając się lekko złośliwie. On także był sam, chociaż szlak nie był pusty. Nie należał do grupy wędrowców, których widziała niedaleko. Indywidualista.\nSłowa, które jako następne padły z ust Dornijczyka, sprawiły, że uniosła brwi ze zdziwienia. Niewielu zadawałoby sobie trud, by interesować się jej stanem. Sand wyglądała na taką, która ugnie się pod ciężarem ciosu, czy niesprzyjających warunków, ale mimo wszystko była na tyle silna, by przetrwać. Tak, miał rację, że podróż jej doskwierała, ale pragnęła jak najszybciej znaleźć się w rodzinnym mieście i schronić się w jego budynkach. Pójść do siedziby rodu Martell, odwiedzić człowieka, którego przez kilka lat uważała za ojca i przede wszystkim dowiedzieć się, co w Dorne piszczy. Wiedziała, że mury twierdzy władców Dorne, będą jeszcze bardziej puste i pozbawione radości, którą pamiętała.\n- Do miasta już niedaleko – uniosła głowę i wskazała na majaczące wieże Słonecznej Włóczni. - Dziękuję za troskę, to tak rzadkie, wśród nieznajomych – dodała nieco ironicznie, ale podejrzewała, że coś jest podejrzanego w tym zachowaniu. Wśród obcych ludzi rzadko panowała taka swoboda, nawet wśród tak innych od reszty mieszkańców Dorne. Oriane nie znała Challesa tak dobrze, jak by chciała, ale potrafiła słuchać i obserwować. W jej pamięci znajdowała się twierdza, w której każdy człowiek, jakiego spotkała, miał swoją własną komnatę. I ten także ją posiadał. Zmrużyła swoje jasne oczy i zaczęła się przyglądać uważniej. Znali się, nie miała żadnych wątpliwości.\n- Ale my nie spotykamy się po raz pierwszy – powiedziała, posyłając mu zawadiacki uśmiech. - Odsłoń twarz, przyjacielu – zachęciła gestem.\nSand nie spędziła w sercu Dorne tyle czasu, ile by chciała, ale znała swoich krewnych dostatecznie, by ich rozpoznać, czy powiedzieć cokolwiek na ich temat. Łatwiej było jej z rodzeństwem. W przypadku kuzyna problem tkwił nie w tym, że się unikali, lecz w podróżach, które obydwoje lubili. Oriane bardziej pamiętała go jako dziecko, gdy jeszcze mieszkała na stałe w Sunspear, gdyż później widzieli się zaledwie dwa, czy trzy razy. Jej nie przeszkadzało to w żadnym stopniu. Był Martellem, to się liczyło.\nTemat: Re: Szlak Sob Sie 02, 2014 10:33 pm\nNie dało się zaprzeczyć temu, że samotne wędrówki przez pustynię nigdy nie były dobrym pomysłem. Niezależnie od tego, czy takiej podejmowali się silni wojownicy, czy też słabe niewiasty - choć z pewnością dornijskich kobiet nie dało się nazwać słabymi. Pustynia bowiem bywała wyjątkowo zdradliwą i nawet jeśli Dornijczycy zdawali się doskonale przystosowywać do panujących na niej warunków, to jednak bez wątpienia nikt nie był na tyle głupi, by jej nie doceniać. A jeśli był, to zwykle nie żył dostatecznie długo, by móc chełpić się swoją głupotą. Mimo to na jej uwagę Chall zareagował jedynie lekkim uniesieniem brwi i pobłażliwym uśmieszkiem, choć tego akurat Oriane dostrzec nie mogła. Fakt, nie zamierzał oddalać się zbytnio od miasta i wybierać w dłuższą podróż. Jednocześnie jednak nie widział żadnego powodu, by wspominać o tym na głos i jakkolwiek usprawiedliwiać się.\n- Tym bardziej warto tutaj uważać, jeśli podróżuje się samotnie - znów z lekkim, niejako słyszalnym, uśmiechem skwitował jej kolejną wypowiedź. W końcu i w tym było nieco racji - jakkolwiek bowiem pustynia była niebezpieczna sama w sobie, również okolice miast nie należały do najbezpieczniejszych miejsc. Prawdopodobnie to właśnie przy nich dość często natrafić można było na osoby, liczące na złapanie okazji na łatwy i szybki zarobek, a przy tym może też odrobinę rozrywki. Samotna kobieta zaś, nawet Dornijka, w dodatku zmęczona przebytą drogą, najpewniej niejednemu z nich mogłaby wydać się stosunkowo łatwym celem.\nNa kolejne jej słowa już jednak całkiem otwarcie roześmiał się z cicha, zgodnie z jej życzeniem ściągając chustę i odsłaniając twarz. Teraz mogła przynajmniej zauważyć serdeczny uśmiech, jakim obdarzył kuzynkę. Całkiem zresztą szczery. Może i bowiem nie mieli okazji, by poznać się wystarczająco dobrze, w dodatku zaś Oriane była jedynie bękarcią córką jego stryja, jednak to nijak nie umniejszało sympatii, jaką ją darzył. W dodatku w aktualnej sytuacji spotkanie w rodzinnych stronach kogoś, kogo z Martellami łączyły jakiekolwiek więzy krwi było wystarczającym powodem, by przynajmniej zdobyć się na szczery uśmiech.\n- Oczywiście, że nie - przytaknął, choć pewnie nie było to już wcale konieczne. - W innej sytuacji zaoferowałbym dalszą przejażdżkę, żeby wyciągnąć z ciebie skąd wracasz, jednak obecnie...\nZamiast dokończyć wypowiedź, po prostu raz jeszcze przyjrzał jej się dość wymownie, tym samym sugerując, że nie sądził po prostu, by była w odpowiednim stanie na jakiekolwiek dodatkowe wycieczki. I choć nie miał pojęcia, czy rzeczywiście gościła na zaślubinach swojej siostry w Królewskiej Przystani, to jednak wciąż nie ulegało wątpliwości, że przebyła dostatecznie długą drogę, by zasłużyć sobie na odpoczynek.\n- Nie pytam też, dokąd dokładnie miałaś zamiar się udać. Zabieram cię do Starego Pałacu, gdzie przynajmniej trochę odpoczniesz. Później będziesz mogła zdecydować się, co dalej - stwierdził, starając się przy tym, by mimo wciąż lekkiego uśmiechu, jego wypowiedź zabarwiła się nieznoszącym sprzeciwu tonem. By zaś jeszcze dobitniej podkreślić, że nie miał zamiaru przyjmować odmowy, skierował swojego wierzchowca z powrotem w kierunku miasta, ruszając wolnym tempem ku Potrójnej Bramie.\n- Chociaż oczywiście możesz mówić po drodze - dodał pogodnie w kwestii wyciągania informacji na temat miejsca jej wcześniejszego pobytu, spoglądając znów w jej stronę.\nTemat: Re: Szlak Pon Sie 04, 2014 2:06 pm\nOriane Sand była na tyle inteligentną osobą, by wiedzieć, że samotna wyprawa rzadko kończyła się dobrze. Dłuższe odcinki zwykle pokonywała z innymi wędrowcami, bo chociaż obcy, zwykle łączyło ich jedno: obawa przed napaścią. Dodatkowo Dornijka należała do tej grupy kobiet, które wykorzystują w życiu coś jeszcze, niż tylko swoje wdzięki. Żal, że nieliczni doceniają zdolności niewiast, jednakże Dorne było tym miejscem, w którym wszystko odbierane było dobrze.\n- To prawda – cmoknęła, zgadzając się ze słowami kuzyna. - Grunt to wiedzieć kiedy można się odłączyć – jak ona sama. Nie stroniła od towarzystwa, ale zbyt dużo pytań sprawiało, że była zła. Nie lubiła o sobie opowiadać, no chyba, że rozmówca był człowiekiem fascynującym, lub należał do tego niewielkiego grona, które szanowała czy kochała.\nKiedy mężczyzna odsłonił twarz, Sand nie była szczególnie zdziwiona. Pochwaliła się za spostrzegawczość i skojarzenie faktów, chociaż nie udało jej się odgadnąć wcześniej, któż wyjechał jej przeciw.\n- Challes Martell – powiedziała wolno, podkreślając dokładnie każdą sylabę. - Mój drogi kuzyn – musnęła stopami boki swojego konia i podjechała jeszcze bliżej, zrównując się z nim. Teraz ostrożność nie była już potrzebna. Sięgnęła ręką po woreczek z wodą i upiła nieco, czując wyraźną ulgę. Nie miała by nic przeciwko czemuś innemu, ale w podróży woda smakuje jak najlepsze wino.\nBrunet okazał jej sympatię i odpowiedni szacunek, co było bardzo przyjemne, biorąc pod uwagę wszystkie obce krainy i ich mieszkańców, które widziała. Wszędzie zdarzały się wyjątki, ale obcy to obcy. Zaproszenie także zostało pozytywnie rozpatrzone.\n- Jak sobie życzysz – zgodziła się bez żadnych 'ale.' - Nie mogłabym nie odwiedzić pałacu, tego możesz być pewien - chyba nikt nie miałby nic przeciwko, gdyby zatrzymała się tam przez cały pobyt w ojczyźnie, ale pożyjemy zobaczymy. Czasem jedna wiadomość potrafi zmienić nawet najlepiej przemyślane plany.\nWierzchowce ruszyły, kierując się ku Słonecznej Włóczni.\n- Korzystasz z chwili swobody? - Sand odezwała się po chwili milczenia. - Słyszałam o o tym, co się dzieje. Ród Dayne – splunęła, - musi zapłacić. Nie wątpię, że będziesz wśród tych, którzy udadzą się na bitwę – chociaż dumny ród Martell nadal miał wielu członków rodziny, kilku się wykruszyło. Na myśl przyszedł jej także Trystane, o którego obecnym stanie wiedziała chyba najmniej.\n- Chciałam zostać dłużej w King's Landing – szybko przyszła na inny temat, - ale zmieniłam zdanie. Kto wie, czy nie będę dłużej okupywać tamte okolice w przyszłości – miała na myśli Ivory, z którą chciała spędzić więcej czasu. Moment był dobry, gdyż teraz była zoną Targaryena i jej miejsce było u boku męża. Sand nie wątpiła, że siostra miała tam kilku zaufanych ludzi, ale chciała ją widywać i jakoś wesprzeć. Ciągle miała przed oczami jej twarz i łzy w oczach, gdy mówiła o stracie rodziny Edrica. Dziewczyna miała wokół obcych ludzi. Choćby krótka wizyta byłaby jej miłą.\nOriane sama sobie nie dowierzała, że nagle tak bardzo przejmie się kimkolwiek. Powiedziała młodszej siostrze, że łatwiej jest się nie przyzwyczajać i nie kochać, ale chęci rzadko przekładały się na rzeczywistość. Od każdej reguły był jakiś wyjątek. Troska nie była niczym złym, ale stanowiła pewną słabość. Tej rodzinnej, Sand nie żałowała nigdy. Mogła czuć się odepchnięta i niepotrzebna przez większość życia, ucząc się czegoś, co pozwoli jej przetrwać i walczyć, ale pewnych uczuć nie zmieni i nie będzie chciała zmieniać. Moje serce to zdrajca – mawiała sobie, w godzinach nocnych czuwań, gdy za towarzystwo miała tylko swój cień.\n- Co się dzieje w Dorne? I w samej Słonecznej Włóczni? - zadała kolejne pytanie, ciekawa nowin.\nTemat: Re: Szlak Sro Lut 17, 2016 9:44 pm\nBól, pomyślał z dziwną paniką dziedzic Tor. Ból. Kolejny niedoceniony fenomen ludzkiej egzystencji. Czymże był jednak cały ból tego świata wobec cierpienia, z którego wyrwany został Trystane Martell? Wątła nić, na której zawieszono niewiarygodne ciężary - tak przed kilkanaście długich miesięcy wyglądało jego życie.\nOlyvar nawet nie próbował wyobrazić sobie, co książę przechodził przez pierwsze księżyce pobytu w baratheońskiej niewoli – sama myśl o morzu cierpienia, strachu, zwątpienia i wściekłości sprawiała, że Jordayne kulił się w siodle, w najgłębszej ciszy spoglądając na twarz dornijskiego księcia.\nNie sprawiał wrażenia człowieka, który przez blisko dwa lata koegzystował wokół swych wrogów. Nie z nimi, lecz obok nich – ale mimo wszystko każdego dnia przez cały ten czas skazywany był na samotność przetykaną jedynie pełnymi nienawiści spojrzeniami. Jak wiele musiał znosić, znajdując się już poza lochem Końca Burzy? Ile obelg, splunięć, życzeń śmierci, pozornie przypadkowych pchnięć doznawał każdej doby, bez choćby cienia możliwości, by się zemścić? Żył tam, niby zjawa, przeklęty, napiętnowany… i samotny.\nPrzeraźliwie samotny. Zagubiony w królestwie egzystencjalnego zwątpienia. Olyvar podejrzewał, że miało to źródło w jego osobistym smutku biorącym się z kłopotów, jakie miał w stosunkach ze swym najbliższym otoczeniem i rzeczywistością w ogóle; lecz kłopoty te zgeneralizowały się delikatnie i potajemnie i objęły także dziedzica Tor – najpewniej nastąpiło to jeszcze pod murami Końca Burzy, gdy Jordayne ujrzał go po tak długim rozstaniu…\n… i natychmiast zaczął zauważać zmiany. wszystkich. Obawy przyjęły postać ścierających się wątpliwości oraz strachu: mieszkańcy Volantis uważają, że w snach przemawiają do ludzi bogowie. Albo demony.\nJeśli tylko człowiek dobrze się wsłucha, rozróżni, czy woła do niego dobro, czy zło.\nOlyvar Jordayne każdej nocy podróży słuchał nierównego oddechu Martella i czuł wyłącznie nasilający się smród palonego mięsa.\nTo dlatego, że bóg, który przemawiał do księcia w snach, nie był prawdziwy. A przynajmniej to właśnie Pana Światła dziedzic Tor obarczał winą... do czasu.\nOgień nie należy do sfery nadprzyrodzonej, nie staje się żadnym przewodnikiem po zaświatach. Niektórzy wierzą, że mieszka w nim dusza, wojowniczy duch, fetysz. Ale to wszystko zgrabne kłamstewka. Trzeszczący płomień nie ma nic wspólnego z fetyszem. Jest wielkim przełomem, krokiem ewolucji, cywilizacyjnym postępem lepszym niż opracowanie mechanizmu trebusza.\nAle nie jest bogiem.\nDziedzic Tor niemal każdej nocy drogi powrotnej do Dorne bezradnie obserwował Martella. Spocony, zszargany, przerażony Trystane miotał się po posłaniu… a Jordayne kompletnie nic nie mógł z tym zrobić. Książę milczał jak zaklęty, kiedy Olyvar pytał, jaki miał koszmar – jego małomówność przerażała i jednocześnie budziła fascynację, która pogłębiła się, gdy tylko przekroczyli Pogranicze, gdy pokonali granicę między Ziemiami Burzy a Dorne…\n… i w końcu znaleźli się w domu.\nTrystane pragnął zatrzymać się w najbliższej z karczm położonych przy Królewskim Trakcie – dość prędko jego upór wyjaśniony został potrzebą ścięcia włosów, które – w opinii Olyvara – i tak były w zadziwiająco dobrym stanie. Książę nie pozwolił jednak przemówić sobie do rozsądku i sowicie wynagrodził balwierza (bądź człowieka podającego się za balwierza), by skrócił długie, czarnie niczym smoła loki.\nDziedzic Tor bezradnie obserwował, jak z głowy Martella znikają kolejne skręcone kosmyki, lądując na ubitej, glinianej ziemi. Jego wzrok uważnie śledził każdy ruch niespełnionego golibrody, zupełnie jakby obawiał się, że wbije na wpół przerdzewiałe nożyce w szyję księcia – na szczęście, pomimo szczerych obaw Olyvara, obeszło się bez rozlewu krwi, jedyną ofiarą zaś były jedynie włosy Trystane'a, który – nie widząc swego odbicia w lustrze – wydawał się umiarkowanie usatysfakcjonowany.\nAni on, ani balwierz nie zauważyli, jak jeden z ciemnych kosmyków zniknął w sakiewce Jordayne’a.\nJeszcze tego samego dnia ruszyli w dalszą drogę, by czym prędzej dotrzeć do Słonecznej Włóczni – od momentu przekroczenia granic całemu oddziałowi jął dopisywać lepszy humor, teraz zaś nawet sam Martell wydawał się znacznie raźniejszy.\nI co najważniejsze – w końcu zaczął mówić. Niewiele, ale jednak.\nPozostając na samym tyle orszaku wraz z Olyvarem, spojrzał na niego smutnym, szarym niczym północne morze wzrokiem i spokojnie szepnął: w nocy nadchodzi zimno.\nPogrążony w śnie - kostniał w jednej chwili, zdjęty przeraźliwym mrozem. Mogłoby się zdawać, że dla księcia to idealne wybawienie od rozpalonego słońcem Dorne – Trystane powinien odczuwać ulgę od upałów… ale daleko mu było do ożywczego szczęścia.\nPodobno ludzkie ciało w większości składa się z wody. A w Martellu ta woda każdej nocy ścina się na srebrzyście lodowy kamień.\nGdy tylko zaśnie – co przychodzi mu z niewyobrażalnym trudem – książę zamienia się w sorbet o smaku krwi. Nie ma jednak za dużo czasu, żeby o tym myśleć, bo zaraz przychodzą dreszcze. Trzęsie się bez jakiejkolwiek kontroli, a serce podryguje w nim w zupełnie innym, własnym rytmie.\nZamarzam, przyjacielu, i pewnego dnia nie zdołam się uratować.\nTym razem to Olyvar milczał przed resztę drogi.\nTemat: Re: Szlak Pon Lut 22, 2016 10:45 pm\nSamotna podróż przez pustynię nigdy nie jest dobrym pomysłem.\nCo tu robisz, Sand?\nCzego innego można było się jednak po nim spodziewać?\nJeśliby tylko wiedział, byłby w drodze od kilku dni. Wiedział, czyja to zasługa, doskonale wiedział – nie potrafił jedynie pojąć dlaczego?\nWino. Senność. Laena Waters, niby demon przeszłości, wbijająca weń taksujące spojrzenie fiołkowych tęczówek i ćmy po sufitem, ćmy blisko świec, ćmy palące się w ogniu. Wąskie uliczki, stary pałac, upadł tam na łóżko. Zasnął. Obudził go głos za oknem, jeszcze przed świtem.\nBał się trochę, nie ma co udawać, że nie.\nW porządku. Duży łyk wina prosto z dzbana i mógł ruszać.\nNie pożegnał się z Jezalem Sandem, ani z nikim – po prostu zabrał tyle wody i suchego prowiantu ile mógł, opatulił twarz chustą, osiodłał konia i wyjechał. Prosto w pustkę, w nicość, gdzie nie było nic, ponad piach i niebo.\nSamotna podróż przez pustynię równała się dwóm wariantom.\nPierwszy – czuł się na swoim miejscu. Pośród wiatru, który pachnie pustynią. Siłą, dzikością, wolnością. Czas upału i niezdrowych zmysłów to jego pora. Podczas podróży jak te czuł się niemal niepokonany, niczym piaskowa burza. Oddychał głęboko, upajał się tym pyłem, spierzchniętymi wargami, witał chłód nocy jak zwycięzca - wtedy miał wrażenie, że jest nieodłączną częścią tej krainy śmierci.\nByły też wędrówki takie jak te właśnie.\nKiedy pustynia pachnie szaleństwem. Groźbą, gniewem i aktami desperacji. Zbrodnią. Mimo to chłonął każdy suchy powiew – nadchodziło to, na co czekał tak długo.\nKrew szumiała mu w uszach, gardło paliło pragnienie, głowa pękała od bólu. Było tak kurewsko gorąco, a w bukłaku zostały ostatnie krople wody. Ile mil zostało mu do oazy? Nie miał pojęcia, Fart pod nim dyszał ciężko, a Qoren Sand przeklinał. Wyklinał wszystko, tę pierdoloną pustynię, Jezala i Edrica Martella, że mu nie powiedzieli, samego siebie przede wszystkim. Przede wszystkim siebie.\nZatrzymał się pośrodku pustyni.\nObraz zniekształcał się, falował, drgał. Wtedy je dostrzegł. Patrzył niewidzącym spojrzeniem, patrzył, lecz ich nie można było dostrzec gołym okiem.\nCienie na pustyni.\nSmagnął Farta batem. Popędzał co sił, nie oglądał się za siebie, dopóki nie dotarł do oazy. Realnej, prawdziwej, namacalnej – prawie utopił się w sadzawce krystalicznie czystej wody. Nie mógł ruszyć dalej, nim nie napoi konia – a nim minie czas, gdy będzie mógł to zrobić, zapadnie zmierzch. Drżącą dłonią otarł z czoła krople kwaśnego potu, przysiadając pod wątłym drzewem.\nWraca tu. Wraca. Dlaczego nie napisał listu?\nSand czuje zimno. Zimno rozlewające się po ciele, choć słońce sprawia, że zamiast skóry, ma szorstką, wysuszoną do cna strukturę, na której mógłby usmażyć porządny kawał mięsiwa. W żyłach płynie sorbet o smaku krwi. Sand drży. Wpatruje się w przestrzeń, ciemnobrązowe tęczówki są puste. Nie widzi nic, prócz zbliżających się cieni. Wie, że nie ucieknie, choć jest już tak blisko.\nTak blisko, że niemal czuł zapach jego skóry.\nZałaskotał go obojczyk, jakby Trystane znów złożył nań roztargniony pocałunek, dreszcz przemknął bękartowi wzdłuż kręgosłupa. Radość splata się ze strachem. W uczucie szczęścia wbija się strzała. Jedna po drugiej.\nMoże wcale nie chce mnie widzieć.\nSand nie chce i nie potrafi w to wierzyć. Za wiele przeszli. Wciąż miał w pamięci Królewską Przystań. On przeżył, Martell wracał – obaj spełnili swe obietnice.\nA mimo to Qoren Sand czuje lęk.\nBo wie, że nie potrafiłby bez niego żyć.\nOczywiście – przed niemal dwa lata funkcjonował bez jego obecności obok. To prawie niepojęte, że wciąż żyje – ileż razy powtarzał, że tylko dornijski książę utrzymywał go przy życiu? Przed dwa lata żywił się okruchami wspomnień, rzadkimi listami, bogato wyszywaną koszulą, którą Trystane zostawił kiedyś w tej klitce, nazywaną przez Sanda własną komnatą. Wizyta w Królewskiej Przystani tylko utwierdziła go w pewności, że Trystane należy do niego – lecz przecież gdyby tak było, byłby pierwszą osobą, którą Martell by zawiadomił.\nMimo to Sand wyjeżdżał mu naprzeciw – niczego w życiu nie był przecież tak pewny jak jego.\nNoc przychodzi gładko. Zapada ciemność. Jedynym źródłem światła jest trzaskający płomień, który trawi kilka wiotkich gałązek, jakie udało się Sandowi zebrać; a także gwiazdy. Sand ledwo nie unosi na nie spojrzenia, nie podziwia, nie zastanawia się, czy Martell w tym momencie również spogląda w to samo niebo.\nCienie są z nim. Qoren szeroko otwierał oczy, lecz nie widział nic – jedynie barwy, czerwień drgała w głębokiej, nieprzeniknionej czerni. Cienie spowijają go chłodem, przylegają do skóry, wnikają w każdą tkankę, aż do szpiku kości. Nic nie mówią, lecz Qoren wie doskonale, co chcą mu przekazać.\nJest głupi, mały i podły.\nJest cielesną powłoką i niczym więcej.\nJest biologiczną tkanką, workiem mięśni, ścięgien, kości i żył w powłoce skóry.\nPomyłką matki natury.\nZlepkiem spermy Lorda Hellholt i tkanką z łona jego służki.\nChwilą nic nieznaczącej namiętności.\nŻyje, zużywa się i psuje, i tak aż do śmierci.\nJest bardzo podatny na śmierć.\nWystarczy spuścić trochę czerwieni przez parę dziur w worku i roztopi się w niebycie.\nNiczego innego teraz nie pragnął jak tylko jechać dalej. Nie był w stanie się poruszyć. Nie wydusił ani słowa, a nawet jeśli z gardła wydobył się jakiś dźwięk – to naprawdę istniał, skoro nikt go nie słyszał? Fart parsknął cicho, grzebał kopytem w piachu. Sand chciał go dosiąść i jechać, chciał poczuć miękkie loki pod palcami. Zamiast tego zapadał głęboko w dym z ogniska, w gęstą mgłę, w nicość i sen.\nNie przyśniło mu się nic.\nRanek. Fart uszczypnął go w udo. Skurwysyn, myśli bękart, rozmasowując bolące miejsce. Qoren nachylił się nad sadzawką i pił, myśląc, że to przyniesie mu ulgę. Pragnienie jednak wciąż paliło, a żołądek skręcał się bezlitośnie – teraz dopiero drżały mu ręce.\nW myślach kalkulował, gdzie mogą teraz być. Zawsze był słaby w rachunkach, lecz przecież znał ten trakt jak własną kieszeń – pokonywał go częściej, niźli by tego sobie życzył.\nUmysł płatał mu figle. Za każdym razem, gdy dostrzegał ciemniejszy kształt na horyzoncie pośpieszał wierzchowca, pędził tak, jakby goniły go diabły z siedmiu piekieł – na jednym z głazów prawie pogruchotał sobie palce. Krwawiące knykcie owinął brudną szmatą, znów przeklinając wszystko – w tym siebie samego.\nNiepotrzebnie, Qoren Sand od dawna był przeklęty. Odkąd tylko przyszedł na świat.\nMiał chory umysł, przegniłą duszę, lecz poznał antidotum – miało doskonały umysł i jeszcze doskonalsze ciało. Nim wstawał świt szeptało mu do ucha jak bardzo pragnie, by został w Słonecznej Włóczni i nigdzie nie wyjeżdżał.\nKolejny kształt na horyzoncie. Drgał w gorącym powietrz i Sand wpatrywał się weń cierpliwie – nie zamierzał po raz wtóry dać się nabrać. Nie pośpieszał konia, był cierpliwy. Nie było innej drogi.\nCzekał dwa lata.\nDwa dni, dwa tygodnie – nie uczyniłyby tu większej różnicy, Sand wciąż by czekał.\nKrzyk, ludzki głos wyrwał go z otumanienia. Z chwili szaleństwa, która ciągnęła się odkąd tylko opuścił tę cholerną karczmę. Zabrzęczało żelazo. Qoren Sand rozejrzał się nieprzytomnie, ciemnobrązowe spojrzenie dostrzegło pomarańczową plamę – a na niej słońce. Słońce przebite włócznią.\n-Kto jedzie? – głos strażnika był matowy. Miał coś wspólnego z tym żelazem. Z rzemieniem i świeżo ściętym drzewem.\nSzeroko rozwarte oczy gorączkowo poszukują jednej sylwetki, silne dłonie, wyciosane jakby z dębu, drżą trzymając wodze.\nSand dostrzega szare spojrzenie. Czujne, doskonale znajome, spoglądające nań znad materiału chusty.\nTyle razy mu powtarzałem, że nie są szare – przypominają raczej płynne srebro.\n-Qoren Sand – bękart słyszy własny głos. Zachrypnięty, kpiący, rozbawiony – jakby właśnie opowiedział im wszystkim sprośny dowcip.\nSand nie widzi nienawistnego wzroku Olyvara Jordayne. Co mógł go w tym momencie obchodzić?\nZamiast tego, Sand unosi dłoń i zrywa z twarzy chustę. Odsłania twarz starszą, niż Martell mógł to zapamiętać. Porośniętą ostrym zarostem, nagle dziwnie rozjaśnioną…\n… niemal rozczuloną.\n-Nikt obcy, zdaje się – dodaje Qoren.\nPoruszył się wreszcie, choć członki zatrzeszczały boleśnie, jakby wrósł w to siodło. Poruszał się jak chora kukła, zachwiał, gdy stopy dotknęły ziemi. Postawił pierwszy krok – i nie śmiał żadnego więcej, nim Trystane nie wydusił z siebie choć jednego słowa.\nTemat: Re: Szlak Sob Mar 05, 2016 9:34 pm\nZwykle znosił namiastkę cierpienia. Tego ranka droga przez pustynię stanowiła dla niego wyzwanie.\nDalej. Dalej. Do domu.\nPokonywał jard po jardzie. Serce protestowało, wnętrzności przelewały się pod powłoką mięśni, lędźwie drżały, a nawet kości gięły się, ustępując pod ciężarem myśli.\nWokół oczekiwały szakale o świetlistych oczach.\nA co będzie, jeśli spadnie z siodła? Co nastąpi, gdy przeciążone serce odmówi posłuszeństwa? Co będzie, gdy jego oczy zajdą mgłą w chwili, kiedy oni będą patrzyli? Czy po prostu ucieszą się, gdy jego życie rozpłynie się w powietrzu? Czy będą odczuwali radość, gdy jego uchwyt rozluźni się i osłabnie stalowy uścisk, w jakim utrzymywał ich życie?\nChłodny uśmiech wykrzywił usta księcia.\nI wtedy to ujrzał. Ujrzał na lewo z całą klarownością.\nTo samo słońce unoszące się z tego samego miejsca, nad tym samym piaszczystym bezkresem. Zapomniał o ostrożności i po prostu patrzył.\nSzczęść Siedmiu, szczęść Siedmiu, szczęść Siedmiu! Szczęść Siedmiu każdemu z nas! Szczęść Ojcu, szczęść Matce i dzieciom! Na świecie całym — szczęść dużym i małym, i szczęściem obdarz nas! Już jako mały chłopiec nie znosił tej melodyjnej modlitwy. Odśpiewywał ją jak najprędzej, by wyrwać się spod czujnego wzroku septona i zdążyć na spektakl, jakim każdego świtu obdarowywał go jedyny prawdziwy świat i jedyny prawdziwy Bóg.\nPomarańczowa kula, żółta smuga, ława horyzontu, gorące powietrze i płynne, nieważkie wznoszenie się słońca, które po raz pierwszy tego ranka wstało z pustynnych wydm. Był to powszedni cud, który na zawsze miał utkwić mu w pamięci.\nNiemal zaśmiał się w gruby materiał jasnej chusty. Było w tym coś magicznego.\nFascynacja sprawami trudnymi do pojęcia jest siłą napędową świata, powiedział wczorajszego wieczora Olyvar Jordayne, a Trystane uznał, że szczerze lubi tego idiotę.\nZwykłymi idiotami nie zawracałby sobie głowy.\nTrystane Martell omiótł spojrzeniem wielką, niemal bezkresną przestrzeń która się przed nimi rozciągała. Uderzyły go rozpalone wydmy, drgające w upale powietrze, niemal całkowity bezruch. Rozległa, otwarta nicość, w której istniało wyłącznie słońce i ludzie o miernych, nic nieznaczących żywotach. Książę od dawna czuł sympatię do promieni słonecznych, do jasności, do robaczków świętojańskich, do wszystkiego, co związane było z blaskiem.\nNiech się stanie światło, światło, światło.\nGdyby miał czas, mógłby zadbać o to, żeby samemu świecić.\nCoś zamigotało w martwych, szarych oczach. Chwilowe przebudzenie z odrętwienia, jakby młodszy brat kopnął księcia w piszczel, wywołując falę szybko przemijającego bólu.\nZ trudem wciągnął gorące powietrze do płuc, rozglądając się niepewnie po jednostajnym, pustynnym krajobrazie. Gdzieś tam były Wodne Ogrody z chłodnymi sadzawkami i zbawiennym cieniem daktylowych drzew. Trystane lubił daktyle, zupełnie jak…\nGęste, gorące powietrze jest niczym drogocenny materiał, który opatula szczelnie każdy skrawek skóry – nie ma niczego piękniejszego od doceniania własnej urody, od świadomości własnego ciała, od siły, jaka tkwi w nietypowej estetyce.\nGdzieś w oddali przesuwają się pustynne miraże, niby kolumny jeźdźców uzbrojonych w stal i odwagę. Są częścią pustyni, jej sercem, którego bicie stanowi rytm dla galopujących rumaków. Tylko piasek, determinacja i szacunek dla śmierci.\nPod szklaną taflą przedłużonego dzieciństwa tkwi prawdziwy ból. Utracona matka jest jednocześnie utraconą nadzieją, której nie można wskrzesić. Człowiek skrywa się za maską, tworzy wokół siebie imitację dobrego, spełnionego życia, a jednak ból – niby wbity w serce cierń – nigdy nie przestanie dawać o sobie znać.\nZastarzałe żale przeszywały jego ciało niczym valyriańska stal: martwe, obdarte ze skóry koty, krzycząca matka, naga, piękna dziewczyna, o bujających się piersiach z różowymi wierzchołkami, wymawiająca słowa, które nęciły. Było tu wszystko i wszystko można było obejrzeć dokładnie – całą cierpiącą, zmaltretowaną duszę, ludzką wyspę oddzieloną żalem od otaczającego ją wzburzonego morza życia.\nPowieki rozchylają się ostrożnie, atakowane ostrymi promieniami słońca – musi minąć dłuższa chwila, nim odzwyczajone od jasności tęczówki przywykną do blasku, pozwalając jednocześnie, by powrócił zmysł wzroku.\nKsiążę czasem wyobrażał sobie, że jego ciało składa się z koncentrycznych warstw, zupełnie jak cebula, a każda warstwa odizolowana jest od innych cienką warstewką śmiertelnego jadu.\nOddzielne warstwy Trystana Martella właśnie ślizgały się jedna po drugiej, dobrze naoliwione, poruszając się powoli, w miarę jak jad poddawał się naciskom i spływał wzdłuż ciemnych kanałów, wzdłuż linii kręgosłupa, wzdłuż napiętych mięśni ramion i...\nBoleśnie przygryzł język.\nUsta natychmiast zalała gęsta, ciepła krew. Metaliczny posmak zdominował wszystkie zmysły, rozprzestrzeniając się leniwie wzdłuż dziąseł do gardła, przelewając przez nie aż do żołądka. Rana, choć niezbyt głęboka, pulsowała rytmicznie w takt uderzeń serca, język drętwiał na wskutek wciąż obecnego bólu, usta rozciągały się w lekkim uśmiechu skrytym pod materiałem chusty.\nW krwi nie było jadu.\nNie było trucizny.\nNie było antidotum.\nTylko metaliczny, nieprzyjemny posmak, który ustąpił pod dwoma łykami ciemnego, dornijskiego wina. Rana w ustach zapiekła raz jeszcze, był to jednak przedśmiertny krzyk skazańca.\nUdało mi się. Udało się odtworzyć jakiś ból. Jakieś ludzkie uczucia. Z bólu możemy wyciągnąć lekcje. Ból uczy nas, że żyjemy.\nSerce zaczyna pompować nowe życie, wszystko, co miało miejsce przed dwoma laty wydaje się tylko strasznym snem, a jednak książę wciąż czuł się tak samo, jak wtedy, kiedy się to wszystko zdarzyło. Trytane wplątał się w sieć lęków i nie mógł temu zaradzić.\nNie był człowiekiem, który łatwo poddaje się strachowi. Ale tego było już za wiele: wspomnienia nakładały się na siebie i kąsały zaciekle, skazując Martella na wewnętrzną walkę z samym sobą. Pałał nienawiścią do własnej słabości, pogardzał własnymi lękami, pragnął wyrwać z korzeniami własne myśli, mało istotne, jak wysoką cenę musiałby przy tym zapłacić.\nChciał po prostu wrócić do domu.\nDo pałacu. Do komnaty. Do własnego łóżka. Miękkiego, cichego łoża z wielodzietną rodziną poduszek. Do tego intymnego, zamkniętego świata, do którego nie wpuszczał nikogo poza…\nUniósł głowę zaintrygowany, zupełnie jak pies, który nasłuchuje kroków dobiegających zza drzwi – w tym porównaniu tkwiło coś uwłaczającego psom, książę jednak zbyt mocno przywodził na myśl jednego z hartów Jezala, by uciec przed podobnymi zbieżnościami.\nJak to kto, głupcy?\nZ chustą na twarzy, z twarzą skrytą pod materiałem, wciąż milczącego, wciąż zbyt odległego, ale…\n… poznał go.\nJak to kto? Nie widzicie?\nNagle poczuł, jak żałośnie i miernie wygląda. Cień dawnego siebie, pusta wydmuszka, drewniana marionetka, pokraczne stworzenie, które wypełzło z lochów Końca Burzy i ma czelność podawać się za księcia, podczas gdy jest wyłącznie pustą, wyschniętą skorupą wspomnień.\nJa widzę. Widzę go.\nW i d z ę.\nNogi ugięły się pod nim niebezpiecznie, gdy zeskoczył z siodła, lądując pośród miękkiego, rozpalonego od słońca piachu. Czas – dotychczas rozwlekły niczym gorąca smoła – ruszył przed siebie galopem, zupełnie jakby wymagał tego samego od księcia.\nRuszył przed siebie – ogromny ciężar, olbrzymi cień na barkach, nieruchome spojrzenie utkwione w ogorzałej od słońca, dotkniętej bezlitosnym przemijaniem twarzy. Głęboka cisza i niemilknący głos w sercu, który szeptał\nChcę, chcę, chcę, ja chcę\ni nad którym górował umysł, mówiący\nidź, idź, ruszaj, prędzej.\nSzedł więc w zbyt obszernych szatach, w podróżnym płaszczu, wciąż z chustą skrywającą twarz - szedł rozgorączkowany żądzą i rozgorączkowany udręką, czując, jak roziskrzone spojrzenie przesuwa się po jego potężnej sylwetce, jak zatrzymuje się na jego twarzy, jak przechwytuje jego wzrok.\nNie ma słów. Nie ma myśli. Nie ma wątpliwości.\nSą wyłącznie dłonie, bardzo niepewnie przecinające powietrze – dłonie zaciskające się na silnych ramionach, prześlizgujące na plecy, splatające na karku, przyciągające bliżej nieruchome, gorące ciało.\nJest tylko oddech, cichy i chrapliwy, gdy książę w końcu zamyka Qorena w kurczowym uścisku straceńca. Usta poruszają się, jednak nie są w stanie wydać ani jednego dźwięku – zamierają przy uchu bękarta, łaskoczą ciepłym powietrzem. Milczą.\nJest wyłącznie radość. Trudna do opisania, bo niepowtarzalna – nigdy nie była równie intensywna i już nigdy nie będzie. Jedynie tam, pośrodku pustynnego szlaku, po blisko dwóch latach rozłąki miała prawo bytu, rozbłysnęła z potężną energią i została zaklęta w złączonych w uścisku ciałach.\nSą za to emocje. Dziesiątki, setki uczuć, które wprawiły serce w szaleńczy bieg, które sparaliżowały całe ciało i nakazały nozdrzom na kurczowe, zrozpaczone wciąganie woni wiatru, potu oraz tęsknoty.\nI wtedy – słowa.\nOczywiste stwierdzenia rzeczywistości. Usta przysunięte do ucha, muskające je ostrożnie w przejawie najgłębszej tajemnicy.\nCiepły oddech na szyi, dłonie przesuwające się wzdłuż kręgosłupa, zamierają dopiero na łopatkach i trwają tam. Trwają. Trwają…\n- Jestem, mój Sandzie. Jestem.\nTemat: Re: Szlak Sro Mar 16, 2016 11:52 pm\nWyobrażał sobie ten moment wiele razy. Setki razy, a właściwie tysiące. Odkąd tylko rozemocjonowany Dornijczyk, którego imienia nawet nie pamiętał, oznajmił mu, że dornijskiego księcia wzięto w niewolę.\nKażdego dnia o tym myślał.\nTa myśl utrzymywała go przy życiu, bo przecież kim był bez niego? Nic nie znaczącym ziarenkiem piasku, kolejnym skorpionem na pustyni, którego najchętniej zgnieciono by stopą, by pancerz zachrzęścił pod butem. Był nikim, po prostu i już dawno temu przekonał się jak jałowa jest jego egzystencja, gdy brakuje w niej obecności Martella.\nNie było nocy, gdy Trystane spał z nosem wtulonym w zagłębienie szyi bękarta. Nie było wchodów słońca, gdy Sanda budził roztargniony pocałunek złożony na obojczyku, ani poranków, podczas których wylegiwali się leniwie w jednej z altan Wodnych Ogrodów, sącząc wino – Trystane śmiał się z jakże błyskotliwych żartów Qorena, a on pieścił skórę jego karku opuszkami palców. Nie było długich wieczorów, które Martell mógł spędzić na opowieściach o dalekich krainach, a milczący Sand był jego jedynym słuchaczem. Nie było rozgrzanego ciała obok, gorącego uda, między jego udami, ani dotyku dłoni na biodrach. Nie było spojrzenia szarych tęczówek obserwujących go uważnie znad księgi, które Sand uchwycił zupełnym przypadkiem.\nNic nie było. Nic, dosłownie.\nZa każdym razem, gdy kładł się spaść wydawało mu się, że tonie. Nachodziła go wizja jakiejś wielkiej wody, która zagarniała jego ciało i ściągała w głębiny. Sandowi wydawało się, że tym właśnie jest życie bez niego. Bezdenną, zimną tonią, która porywała go, kiedy tylko zamykał oczy.\nPiekło wcale nie było gorące. Brakowało tu ognia, panował wieczny mróz. Chłód przenikający przez skórę, wszystkie tkanki, aż do szpiku kości; chłód cuchnący strachem, że nic już się nie zmieni. Nic się z popiołów nie odrodzi, bo wszystko tkwi skute morderczym lodem rozczarowań – i nie ma od tego odwrotu.\nRozstawali się wielokrotnie, naprawdę niezliczoną ilość razy – Sand chyba sam nie pamiętał ile tych kłótni i sprzeczek było naprawdę, wśród nich tych, które skończyły się rozłąką dłuższą niźli kilka dni, zaledwie kilka. Nie mijały dwa tygodnie, a bękart nocami przewracał się z boku na bok niewazne, czy na miękkiej trawie w oazie, czy brudnym sienniku w karczmie. Zamykał oczy i tonął w bezdennej, chłodnej ciemności, wywołującej dreszcze i ściskającej zarówno gardło, jak i żołądek. Jeśli zasypiał, to nad ranem, plytko i niespokojnie, dręczony koszmarami.\nIm większe w człowieku wewnętrzne rozbicie, poczucie własnej słabości, niepewności i lęk, tym większa tęsknota za czymś co go z powrotem scali, da pewność i wiarę,\nPo trzech tygodniach życie Qorena Sanda wyglądało już papierowo. Kruszyło się w palcach rozpadało. Bolesne uczucie pustki przenikało przez skórę do mięśni i kości, które jęły istnieć boleśnie. Nie boleć, a istnieć boleśnie – jakby podstawą ich istnienia był ból. Nie było od tego ucieczki, Sand musiałby ucie poza własne ciało, poza siebie. Pozostawało mu jedynie upijanie się całymi nocami i spanie całymi dniami.\nMinęło cztery tygodnie, a Sand pękł i wrócił do Słonecznej Włóczni jak wierny pies.\nSztuką było wytrzymanie jednego księżyca. Dwa lata były już prawdziwą sztuką przetrwania.\nNie potrafił pojąć – jak to jest?\nJak stać to się mogło, że naiwnie dał się drugiemu człowiekowi tak owinąć wokół palca, pozwolił – a wręcz wcisnął mu w ręce narzędzia pozwalające nim sterować, władać jego duszą, przegniłą i zepsutą, lecz wciąż duszą”? Nie wiedział, kiedy dokładnie to się stało.\nKiedy wpadł w pułapkę?\nZawsze się przed tym bronił, wzbraniał rękami i nogami przed uczuciem każdym, które nie było wściekłością i żalem, kiedy dzban robił się pusty.\nNie miał pojęcia, naprawdę.\nPrawdę mówiąc – przestało go to już zastanawiać, bo przecież nawet gdyby z tej zasadzki umożliwiono mu ucieczkę, pozwolono uwolnić się od magnetyzmu szarych tęczówek, zaśmiałby się w głos i uprzejmie podziękował.\nTrystane Martell był jedyną istotą w Siedmiu Królestwach, a właściwie we wszelkich krainach, która mogła go ocalić.\nTa chwila przesycona zapachem wiatru, rozgrzanego piachu i końskiego potu zdawała się mu dziwnie znajoma. On, Qoren, skrajnie wycieńczony, martwy prawie i spragniony boleśnie tak, jakby ktoś włożył mu do gardła rozżarzony pręt i dornijski książę wychodzący mu naprzeciw.\nPamiętał o tym jeszcze? O bliźnie pod żebrami, która przypominała mu jak prawie wyzionął ducha nieopodal Zielonej Krwi? Syn lorda Hellholt myślał wtedy, gdy Martell ocalił go przed śmiercią, że nigdy nie czuł większej ulgi i radości. Większej wdzięczności. Dopiero teraz przekonał się w jak wielkim był błędzie.\nWędrówka przez pustynię bez wody, bez prowiantu, bez chusty na głowie, bez konia, za to z cuchnącymi zakażeniem ranami w ciele była niczym w porównaniu z minionymi dwoma latami. Sand zgodziłby się ochoczo na kolejną taką podróż, mógłby iść boso po rozżarzonych węglach, byle nikt nie kazał mu przeżywać tego od nowa.\nCzasami przeklinał w myślach własną słabość. Wszystko to czyniło go bezbronnym – naprawdę nie potrafił się przed tym bronić. Nad dzbanem wina, który opróżniał wraz z Jezalem Sandem, żartował, że po prostu robi się stary i sentymentalny.\nWszystko traciło znaczenie w obliczu spojrzenia, które udało się Sandowi uchwycić znad krawędzi chusty. Martell zsiadł z konia, szedł w jego stronę.\nQoren Sand wziął głęboki oddech, jakby właśnie wynurzył się na powierzchnię. Tak właśnie się czuł, jakby wziął pierwszy głęboki oddech świeżego powietrza od bardzo, bardzo dawna. Jakby dotąd żył w próżni, albo powietrze było gęste i cuchnące od samotności. Wreszcie zrozumiał ulgę, o której opowiadał Trystane, a jakiej nigdy nie potrafił pojąć.\nPrzecież mówiłem Ci, że wrócę, śmiał się Sand, pieszcząc przelotnym pocałunkiem skroń księcia, lecz on z poważną miną mówił, że za każdym razem dręczą go te same obawy i znikają dopiero wtedy, kiedy bękart stoi przed nim cały i zdrowy, dopiero wtedy strach ucieka z niego jak z przebitego, rybiego pęcherza.\nCudowne ciepło rozlało się po ciele, dreszcze przebiegły wzdłuż kręgosłupa, Qoren Sand zapomniał w jaki sposób układa się język, by wypowiedzieć słowo.\nJakby doznał szoku – szeroko otwarte oczy, drżące dłonie, usta poruszające się bezgłośnie.\nObjął go ostrożnie, jakby Trystane za chwilę miał rozpłynąć się wśród drgającego powietrza, jakby był tylko kolejnym wytworem chorej głowy, bądź gorąca, lecz…\n… był tutaj. Bardziej rzeczywisty niż kiedykolwiek indziej. Sand czuł pod palcami wychudzone ciało intensywniej niż kiedykolwiek wcześniej, choć przeszkadzało mu ubranie. Przyciągnął go do siebie już bardzo stanowczo, kurczliwie, zamknął w silnym uścisku niedźwiedzich ramion, jakby Trystane miał mu za chwilę uciec.\nKrew huczała w uszach tak głośno, że nie pojmował, co do niego mówi. Samo brzmienie głosu tuż przy uchu bękarta wywoływało kolejne dreszcze, przebiegające wzdłuż kręgosłupa.\nNapięte do bólu mięśnie wreszcie się rozluźniły, jakby naprawdę po wielu miesiącach wyjął sobie kij z dupy.\nCiemnobrązowe spojrzenie szeroko otwartych oczu błądziło po twarzach strażników. Wcale nie wydawali się zaskoczeni, właściwie chyba tego właśnie się spodziewali, a później uchwycił jeszcze jedno spojrzenie, w którym płonęła czysta nienawiść.\nNie szkodzi, nawet ta parszywa morda nie mogła tego popsuć.\nQoren Sand uśmiechnął się pod nosem, wtulił usta w szyję dornijskiego księcia, złożył na słonej skórze przelotny pocałunek, by zaraz po tym cofnąć się i spojrzeć wreszcie w te oczy, które teraz zdawały mu się znów srebrne, nie matowo szare – wcale nie martwe.\n-Powiedz mi, Trystane… – rozbawiony głos bękarta mógł zrozumieć tylko Martell, tak był cichy.\nQoren uniósł dłonie, by ująć w nie zapadnięte policzki Trystana, błądzić po doskonałej twarzy spojrzeniem, jakby nie mógł uwierzyć, że istnieje – był tym faktem oniemiały, zachwycony, zauroczony tak mocno, że nie potrafił tego pojąć.\n-… gdzie zgubiłeś włosy, mój książę?\nTemat: Re: Szlak Pon Kwi 25, 2016 9:41 pm\nNie kończąca się podróż, błyskotliwy wojaż, wędrówka przez pustynne pustkowie, które wysysa resztki energii, które ususza ten wątły cień tlącej się w piersi mocy. Dłużący się czas odbiera barwę najlepszym wizjom. Świat szarzeje. Istnienie niszczy entropia. Wszystko płowieje. Wszystko mija. Wszystko umiera. Książę, który wracał po dwóch latach do Słonecznej Włóczni nie był tym samym księciem, który opuszczał stolicę Dorne – nie był nawet cieniem tego człowieka. Coś rozpękło w nim na setki drobnych kawałków, ostrych i nierównych jak szczątki roztrzaskanego lustra; część z odłamków rozpadła się na jeszcze mniejsze, inne zostały w Wąwozie, w Końcu Burzy, w Królewskiej Przystani, zagubiły się po drodze bądź zostały ciśnięte przez Martella w spienione wody Zatoki Rozbitków. Nawet lata prób złożenia zwierciadła duszy w całość nie mogły przynieść pożądanego efektu – scalenie tego, co się rozpadło, już nie było możliwe, choć we wnętrzu księcia wciąż pomieszkiwały echa przeszłości, cienie dawnego ja, które rozpaczliwie pragnęły powrotu do domu. Tkwiła tam choćby miłość do ostrych zapachów, wyniesiona jeszcze z czasów dziecięcych, kiedy Trystane wkradał się do pałacowej kuchni, by obserwować przy pracy kucharza. Zwalisty, najgrubszy mężczyzna jakiego książę miał okazję ujrzeć w swym krótkim życiu, kręcił się w tą i z powrotem pomiędzy blatami, wrzucając do głębokiego garnka przyprawy: pikantne chili, oregano, estragon, goździki, czosnek, sproszkowaną skórkę pomarańczy, olej sezamowy, curry, i Pan Światła wie co jeszcze. Płonął ogień i kociołek bulgotał – powstawały jego sławetne placki kukurydziane z pikantnym sosem, złożony produkt o tajemniczym pochodzeniu - trochę dornijskiej inspiracji, fragmenty rodem z Wysp Letnich i Meereen, a reszta to pomysły kucharza z wieloletnim doświadczeniem na karku.\nW dawnym życiu księcia były również książki: opasłe woluminy z ciężkimi, skórzanymi okładkami, kruche stronnice dawno zapomnianych zapisków, pachnące atramentem pergaminy, które sam pokrywał drobnym, starannym pismem, jakby najmniejsza niedbałość stanowiła obelgę dla wiedzy samej w sobie. To była intymna miłość pomiędzy ciałem kochanki a delikatnymi i przynoszącymi pieszczotę palcami kochanka – Trystane od zawsze traktował książki niezwykle zmysłowo. Uwielbiał ich dotykać, kartkować je, gładzić i czuć ich zapach, nigdy nie potrafił się opanować i od razu wyciągał rękę, nawet po nie swoje. A książki w owych czasach, w czasach, kiedy wszystko wydawało się po stokroć łatwiejsze, naprawdę były o wiele bardziej seksowne niż dzisiaj: było co powąchać, popieścić i pogłaskać. Niektóre miały złote napisy na grzbietach pachnących, nieco szorstkich, skórzanych opraw, których sam dotyk przyprawiał o drżenie, tak, jakby po omacku natknąć się na rzecz ukrytą przed wzrokiem i nieznaną, na lekką wypukłość, coś, co wzdryga się pod dotknięciem palców. Były też książki, które oprawiano w okładki obciągnięte płótnem, tchnące zmysłowym zapachem świeżości. Każda z nich posiadała własną woń, tajemniczą i podniecającą. Niekiedy płótno odklejało się nieznacznie od wkładki, odstawało niczym wyzywająca suknia, i trudno było się powstrzymać, by nie zajrzeć w ciemną przestrzeń między ciałem a tkaniną i nie wchłonąć w nozdrza oszałamiającego aromatu.\nTak. To była kolejna z miłości księcia, choć nie taka, jak ta ostatnia, najświeższa.\nGdy w grę wchodziły wspomnienia dotyczące Qorena, Trystane pamiętał niemal wszystko – każde spotkanie, każdą leniwą rozmowę w cieniu figowców, każdą wyprawę poza mury Starego Pałacu, każdy skradziony pocałunek, każdy przelotny dotyk, każde spojrzenie rzucane ponad głowami obcych, nic nie znaczących ludzi.\nPamiętał również sam początek, szamotaninę podczas wizyty w Hellholt, to nagłe wtargnięcie Sanda do gościnnej komnaty księcia i jeszcze bardziej nagle narastające podniecenie, uczucie, że wyrzucenie bękarta poza drzwi wcale nie oznacza końca. Wtedy wszystko toczyło się szybko, tak zatrważająco szybko, jakby nie mieli kolejnego dnia do przeżycia: opadający na podłogę wams, niezręczne uchwycenie za silne ramiona, kłopoty z trokami spodni, moment wahania zmieniony w całkowite przyzwolenie, szybkie, doświadczone palce wywołujące przyjemne, drżące ciepło rodzące się w trzewiach, ostrożne, pewne siebie szturchnięcia, pchnięcie, zdziwienie, penetracji nie towarzyszy ból, tarcie ciała o ciało, eksplozja, zmieszanie, poczucie irracjonalnego szczęścia, smak bękarta na ustach, naprędce naciągane ubranie, trzask zamykanych za plecami drzwi i kurczowe łapanie oddechu za trzema kolejnymi zakrętami.\nWszystko to tkwiło w księciu – zupełnie jak te największe, lustrzane kawałki, które wbiły się w serce i właśnie tam miały pozostać do momentu, gdy to przestanie bić. Mógł być ogłuszony, oszołomiony, mógł utracić niemal każdy skrawek własnego jestestwa, jednak tak długo, jak miał przy sobie Qorena, posiadał pewność, że zawsze coś ocaleje.\nChoćby okruch, odprysk, zapomniany skrawek stabilności, którą odebrano mu przed dwoma laty.\nŁączyło ich zbyt wiele, aby mogli żyć w izolacji i dzieliło dostatecznie sporo, by nigdy nie osiągnąć idealnej symbiozy. Trystane odnosił czasami wrażenie, że to, co posiada z Sandem – to szalone, wymykające się wszelkim strukturom przywiązanie – od kilku lat stanowiło główną oś, dzięki której wciąż funkcjonował. Książę nawet nie zauważył, gdy codziennością stało się zaczynanie, spędzanie i kończenie dnia u boku Qorena, zupełnie jakby ten był przy Martellu od zawsze. Komnata, której nie wypełniał śmiech bękarta, wydawała się za cicha, łoże, którego nie zagrzał Sand – zbyt chłodne, obiad, którego nie tknął – niesmaczny, wino, którego nie pił ze wspólnego kielicha – za kwaśne, życie, w którym nie uczestniczył – zbyt jałowe. Właśnie tak wyglądały dwa ostatnie lata, nieznośne już przez sam brak obecności Qorena; wschody i zachody słońca były jednakowo bolesne, jedzenie jałowe, łóżko niewygodne, umysł zbyt pusty. Nie było zupełnie nic, poza drobnymi iskierkami nadziei, która przybywała wraz ze skrzydłami kruka. Krótkie, napisane nierównym pismem listy, ostrożnie lakoniczne w obawie przed niepowołaną parą oczu – ale przecież wciąż nakreślone jego ręką, przelewające na pergamin jego myśli, dotykające jego skóry. Trystane nigdy nie sądził, że przez dwa lata przy życiu utrzymywać będą go skrawki papieru.\nA jednak – robiły to. Skuteczniej od jakiejkolwiek obietnicy wolności.\nTrudno więc dziwić mu się, że po tak długiej rozłące, po rozciągającej się w nieskończoność nieobecności… nareszcie się spotkali. Nie tak, jak pragnął tego książę – w bezpiecznych murach pałacu, w zaciszu komnaty, która stanowiła ich azyl, i jednocześnie dokładnie tak, jak tego chciał – czym prędzej, bez względu na okoliczności, miejsce, obecność innych ludzi, bez względu na to, co mogłoby się stać zaraz po tym. Krew już zagotowała się w żyłach, drżąca dłoń już zsuwała z twarzy chustę, oczy już odnalazły roziskrzony obraz bliźniaczej duszy – i nie było odwrotu.\nCały wszechświat zaklęty na tym jałowym, bezimiennym skrawku pustyni, gdzie nawet wiatr zdawał się wyczekiwać tego, co może nadejść. Rozedrgane, gorące powietrze oblepiało szczelnie splecione w uścisku ciała, wciskało się w kurczowo łapiące oddech nozdrza, wślizgiwało pomiędzy dłonie bękarta, zaciśnięte na plecach księcia, choć zdawało się, że już nic nie jest w stanie przerwać tych kurczowych objęć.\nGłos Sanda lawirował gdzieś w oddali, jak echo słów wypowiedzianych na drugim końcu kanionu – pytanie wydawało się Martellowi zupełnie nieistotne, zbyt błahe, by mógł ponownie zmusić gardło do wykrztuszenia kolejnych słów, nie potrafił zdobyć się na odpowiedź – nie w sytuacji, kiedy próbował ukryć własne łzy.\nPojawiły się nagle, niechciane, wstydliwe – trzy, mozolne krople żłobiące sobie drogę przez pokryty pustynnym kurzem policzek, dwie spośród nich prędko, trwożliwie niknące w szczecinie ciemnego zarostu, ostatnia zaś – jak prezent, który miał przypieczętować ten powrót – podarowana Qorenowi. Kiedy usta księcia przywarły do ust Sanda – jakby desperacko, w gniewnie na okazaną słabość - ostatnia z łez zdołała już dotrzeć do opuszczonego kącika; przez moment lawirowała na popękanych od słońca wargach, jakby pragnęła przegnać bezbrzeżny smutek, i nagle zginęła w trakcie prędkiego pocałunku, słona, wilgotna i osamotniona. Dopiero po chwili jej poświęcenie stało się zrozumiałe: gdy książę odsunął się od Qorena, uśmiechał się całym sobą. Uśmiechał ustami, oczyma, wyprostowanymi plecami, palcami, które przeczesały włosy i słowami, które przerwały ciszę.\n- Musiałem zaatakować pierwszy, jeszcze trochę i same by ode mnie uciekły.\nTylko tyle i aż tyle – od niewerbalnego, zrozumiałego wyłącznie dla nich powitania, powitania, które przecież wcale się nie zakończyło, ale na dobrą sprawę właśnie rozpoczęło, do słów wypowiadanych na głos, by oszukać wszystkich wokół. Teraz pozostało im jedno – powrót do domu.\nTemat: Re: Szlak


Wywóz szamba Czuby\nMapa firm z miejscowości Czuby\nFirmy z miejscowości Czuby\nTa strona jest stworzona w celu aby pomóc Państwu zdobyć kontakt do firmy która trudni się wywozem szamb w mieście Czuby - jeśli widzisz tą wiadomość oznacza to ze żadna firma jeszcze się nie reklamuje w tym miejscu - Dodaj firmę asenizacyjnej\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Czuby\nPosiadacze gospodarstw domowych jeżeli działka nie ma dostępu do gminnej kanalizacji są obowiązani do podłączenia kanalizacji do szczelnych zbiorników na fekalia. Ważne aby taki zbiornik był atestowany i miał aktualną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) oraz atest PZH. Rekomendowane firmy które instalują w miejscowości Czuby to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nFaktem jest że w 2017 roku coraz częstsze odbywają się kontrole sprawności zbiorników na szamba, weryfikowane po pierwsze czy ścieki nie są wylewane do rowów czy na pola dodatkowo czy pojemniki są atestowane i mają aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) oraz atest PZH.\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Czuby kliknij\nWywóz szamba Czuby, Opróżnianie szamba Czuby, usługi asenizacyjne Czuby, Szambiarka Czuby, Szambowóz Czuby.\n© Wywóz szamba Czuby


Podsumowanie incydentu niedostępności aplikacji - SERWISANT.ONLINE\nStrona główna » Bez kategorii » Podsumowanie incydentu niedostępności aplikacji\nPodsumowanie incydentu niedostępności aplikacji\nW tej informacji chciałbym podsumować incydent z 10 marca 2021 związany z niedostępnością aplikacji.\nPowodem niedostępności był czynnik losowy w postaci pożaru w serwerowni OVH, firmy będącej naszym dostawcą infrastruktury. Pożar objął jeden z obiektów, niszcząc go bezpowrotnie, równocześnie powodując szereg skutków ubocznych, w wyniku których unieruchomiony został cały region serwerowy SBG.\nNiedostępność aplikacji rozpoczęła się około godziny 01:09.\nZ uwagi na to, że informacje o skali problemu po stronie OVH były niejednoznaczne, czekaliśmy z decyzją o uruchomieniu DRP do godziny 14.30.\nProcedura DRP polegała odtworzeniu pełnej, redundantnej infrastruktury, konfiguracji i instalacji oprogramowania na nowych serwerach, przywrócenia danych z kopii zapasowych oraz uruchomieniu aplikacji.\nZdecydowaliśmy się na odtworzenie infrastruktury w polskim regionie OVH (region WAW1). Napotkaliśmy tu na niezależnie od nas problemy będące efektami ubocznymi awarii w SBG: przeciążenie systemów OVH, problemy z alokacją sieci prywatnych. Ostatecznie uruchomiliśmy 14 serwerów i zabezpieczyliśmy je firewallem.\nNa etapie konfiguracji i instalacji oprogramowania użyliśmy konfiguracji z Ansible, przy czym z uwagi na dług technologiczny po naszej nie posiadaliśmy stosownej konfiguracji dla serwerów SQL. Konfiguracja ta powstała w trakcie operacji DRP, co nieznacznie wydłużyło proces.\nOdtworzenie danych przebiegło bez problemu. Ostatnia kopia bazy danych w systemie backupu wykonana została 09.03.2021 o godzinie 20:40, a więc już po zakończeniu głównej aktywności w aplikacji, na 5h przed incydentem. Kopia załączników plikowych była jeszcze świeższa: wykonana 10.03.2021 o godzinie 00.20. Po odtworzeniu danych zabezpieczyliśmy je w systemie kopii zapasowych.\n10.03.2021 o godzinie 20:45, a więc 20 godzin po wystąpieniu awarii uruchomiliśmy ponownie aplikację w nowej serwerowni.\nDzień dobry. W sobotę, tj 03.10.2020, po godzinie 15 planujemy prace serwisowe dotyczące infrastruktury. Co może nie działać: 1) aplikacja w całości […]\nDziś, tj 18.09.2020 między godzina 20 a północą będziemy prowadzili prace serwisowe które mogą skutkować chwilowymi przerwami w dostępie do usługi.\nPodsumowanie prac 1Q/2021 w Serwisant Online\nPierwszy kwartał 2021 roku przeznaczyliśmy na prace związane z infrastrukturą, tak, aby polepszyć niezawodność dostarczania Państwu najlepszej aplikacji do zarządzania serwisem. Prace […]\nW najbliższą sobotę, 13.03.2021 po 15.00 oraz w niedziele 14.03.2021 będziemy prowadzili prace serwisowe, które mogą skutkować przejściową niedostępnością aplikacji. W trakcie […]\nPoprzedni wpis Prace serwisowe\nNastępny post Podsumowanie prac 1Q/2021 w Serwisant Online


Warsztaty dla rodziców, osób pracujących z dziećmi\nMamy dla Was atrakcyjną propozycję warsztatów. Otóż udało nam się namówić Kasię Karecką- pedagoga, który wspiera opiekunów małych dzieci- na poprowadzenie warsztatów skierowanych do naszych (Szumilasowych) rodziców. Tematem będą emocje i granice małych dzieci. Szkolenie odbędzie się w 2 grupach: dla rodziców dzieci, które po wakacjach przechodzą do przedszkola i dla rodziców dzieci młodszych. Bardzo mocno namawiamy, zachęcamy: oprócz uzyskania wiedzy dotyczącej dziecięcych emocji oraz granic będzie czas na porozmawianie o Waszych dylematach związanych z rodzicielstwem.\nPoniżej szczegółowe informacje od Kasi.\nZapraszam na warsztaty rodziców i nauczycieli, którzy chcą poszerzyć wiedzę, a przede wszystkim poznać w praktyce temat dziecięcych emocji oraz granic. Warsztat będzie podzielony na dwie części z przerwą kawową.\nCzęść I - o co chodzi w tych dziecięcych emocjach? Strategie wspierające dziecięce emocje. Kilka słów o płaczu, o więzi, o zaufaniu, o empatii.\n- ćwiczyć różne sposoby radzenia sobie w trudnych sytuacjach,\n- poznawać i ćwiczyć strategie wspierające dziecko w emocjach\n- poznawać i ćwiczyć strategie, zabawy wspierające regulacje emocji w codzienności.\nCzęść II - granice. Stawiać? Nie stawiać? Czym różnią się granice od zasad?\n- przyglądać się swoim granicom,\n- szukać logiki w wyznaczaniu granic,\n- uświadamiać sobie istotę dbania o własne oraz szanowania granic innych,\n- poznamy strategie na wspieranie dziecka w dbaniu o własne granice.\nNa spotkaniu będzie przestrzeń na pytania, na wspólne poszukiwania odpowiedzi i na pracę na konkretnych indywidualnych przykładach. Każdy uczestnik może angażować się w ćwiczenia na tyle, na ile chce i czuje, że potrzebuje.\nKoszt warsztatu: 50zł/osoba\n- 14 maja (piątek) godz. 16.00. - 19.00 - dla rodziców dzieci przechodzących do przedszkola\n- 28 maja (piątek) 16.00 - 19.00 - dla rodziców dzieci młodszych\nZapisy do 07.05.2021 r.\nPo zgłoszeniu proszę oczekiwać na informację zwrotną.\nKatarzyna Karecka - spełniona kobieta, żona, mam 4 letniej Patrycji, pedagog, nauczyciel przedszkolny. Ukończyłam studia magisterskie w zakresie Pedagogiki, Studium Komunikacji Empatycznej w nurcie NVC, Trening interpersonalny, kursy, szkolenia w różnych nurtach pracy pedagogicznej (m.in. Metoda M. Montessori, Rodzicielstwo Bliskości, Porozumienie bez przemocy). Pracuję w przedszkolu Ziarenko, prowadzę również zajęcia muzyczne dla dzieci i warsztaty dla rodziców. Udzielam konsultacji rodzicielskich oraz wspieram kobiety w depresji poporodowej. Praca z ludźmi to nie tylko mój zawód, to moja największa pasja. Uwielbiam grać na gitarze i śpiewać, najbardziej przy ognisku.


W Polsce, podobnie jak kilka lat temu przy okazji dyskusji na temat Traktatu Ustanawiającego Konstytucję dla Europy, poza kilkoma rytualnymi zaklęciami obu stron politycznego sporu, taka debata dotychczas nie miała miejsca. Nawet swoisty aneks do Traktatu, jakim była Europejska Karta Praw Podstawowych, poddany został wybiórczej interpretacji przez polityków, którzy żywili mniej lub bardziej uzasadnione przekonanie, że do lektury tego zwięzłego przecież dokumentu w formie deklaracji nikt przecież i tak nie sięgnie. Refleksja nad skutkgeoami ewentualnego wejścia w życie Traktatu nie wykraczała też poza relatywnie wąskie ramy kategorii interesu narodowego, sprowadzonego do rozpatrywania zawartości tej propozycji rozwoju Unii Europejskiej jako reformy instytucjonalnej w jej zawężonym rozumieniu.\nArytmetyka proponowanych procedur decyzyjnych, choć niewątpliwie istotna z punktu widzenia każdego z krajów członkowskich, przesłaniała niekiedy istotne znaczenie tego dokumentu w wymiarze, nie sposób nie użyć tego słowa, globalnym. Globalne znaczenie Traktatu Lizbońskiego wiąże się ściśle z myśleniem geopolitycznym, bardzo istotnym w dobie globalizacji i przyspieszenia obserwowanego w stosunkach międzynarodowych, zdominowanych przez kilku czołowych aktorów, którzy relacje z podmiotami tej miary co Polska, czynią jedną z licznych podrzędnych funkcji swojej planetarnej partii szachów. Geopolityka, wbrew zaklęciom lewicowo-liberalnych teoretyków ładu międzynarodowego, odgrywa zaś nadal rolę kluczową, a spojrzenie z jej perspektywy powinno poprzedzać każdą dyskusję o dalszej ewolucji projektu nazwanego niegdyś integracją europejską. Przyjrzyjmy się konsekwencjom ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego z tej właśnie perspektywy.\nPo okresie zimnej wojny, wraz z upadkiem Związku Radzieckiego nastąpił krótki okres jednobiegunowości (unilateralizmu), związanej z globalną hegemonią Stanów Zjednoczonych. Dominacja ośrodka amerykańskiego przejawiała się we wszelkich sferach życia. Jej najbardziej dostrzegalnym przejawem były otwarte działania wojenne w latach 90. (I wojna iracka, operacja w Somalii, wkroczenie na kontynent europejski przy okazji interwencji w byłej Jugosławii), które swoje apogeum osiągnęły po zamachach 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i Waszyngtonie (kolejna operacja iracka zakończona unicestwieniem państwowości Iraku, opanowanie Afganistanu, uzyskanie możliwości militarnej obecności w krajach Azji Środkowej).\nW sferze geoekonomicznej USA osiągnęły potencjał hegemona dzięki podporządkowaniu licznych krajów drugiego i trzeciego świata za pomocą międzynarodowych instytucji finansowych oraz ustanowieniu dolara amerykańskiego w roli międzynarodowej waluty rozliczeniowej także w handlu strategicznymi surowcami naturalnymi. W dziedzinie potencjału naukowego i technologicznego dominująca pozycja Waszyngtonu wiązała się z przyciągnięciem czołowych naukowców z pozostałych części globu oraz śmiałym finansowaniem ambitnych projektów badawczych, choćby w ramach budżetu DARPA, agencji specjalizującej się w odnajdywaniu i finansowaniu badań nad nowatorskimi i innowacyjnymi projektami przydatnymi w przemyśle obronnym.\nUSA osiągnęły wreszcie pozycję hegemoniczną w przestrzeni geokulturalnej; o wynikających z niej niebezpieczeństwach pisał jeszcze w 1981 r. Alain de Benoist, zauważając, że pod pewnymi względami stanowi ona większe zagrożenie od totalitaryzmu sowieckiego: ten pierwszy (podobnie jak istniejące do dzisiaj reżimy autorytarne bądź quasi-totalitarne) oznacza kontrolę i unicestwienie fizyczne, ten drugi, rozpowszechniany przez USA, prowadzi do amputacji duszy, produkuje społeczeństwo „szczęśliwych robotów”, egzystujących w warunkach „klimatyzowanego piekła”.\nUkład hegemoniczny budził zatem zrozumiały sprzeciw reprezentantów niezależnej myśli w Europie, także – choć pewnie w mniejszym stopniu – w Polsce. Pomocny w rozwiązaniu problemu świata jednobiegunowego może być jedynie świat będący jego antytezą – układ multipolarny. Biorąc pod uwagę pozostający jeszcze do dyspozycji USA potencjał, przede wszystkim geoekonomiczny i geokulturowy, nietrudno dojść do wniosku, że w obecnej sytuacji niełatwo byłoby tradycyjnemu państwu narodowemu zagregować potencjał wystarczający do ustanowienia nowego bieguna geopolitycznego. Już chyba nawet najwięksi marzyciele spod znaku „Wielkiej Polski” nie wierzą, że takim ośrodkiem mogłaby się stać nasza Ojczyzna. Konstatacja ta nie ma zatem nic wspólnego z powszechnym w niektórych polskich kręgach intelektualnych kapitulanctwem, lecz stanowi realistyczne oszacowanie potencjału geopolitycznego kraju, który nie powinien mieć z tego tytułu żadnych kompleksów: wszak znajduje się w gronie stu kilkudziesięciu podmiotów państwowych, które również nie mogą sobie rościć globalnych pretensji.\nZ drugiej strony, decydując się w 2003 r. na członkostwo w Unii Europejskiej, pomimo wielu rzeczywistych zagrożeń związanych z taką decyzją, dokonaliśmy geopolitycznego wyboru. Nie jesteśmy już państwem mogącym pozwolić sobie na neutralność w globalnej rozgrywce. Pomimo to, w warunkach przedziwnej schizofrenii, staraliśmy się odgrywać przez ostatnie lata rolę wasala imperium amerykańskiego, które w erze neokonserwatywnej weszło w stadium kulminacyjne agresywnego interwencjonizmu, w którym realne interesy geopolityczne Waszyngtonu nieudolnie starano się maskować uniwersalistyczną retoryką.\nW 1976 r. 26-letni wówczas Emmanuel Todd prorokował ku zdziwieniu czytelników rozpad Związku Radzieckiego. W 2001 r. ten sam autor zaczął wieszczyć zmierzch imperium amerykańskiego, przewidując kilka lat wcześniej naturę kryzysu finansowego, który od paru miesięcy stanowi główny problem Stanów Zjednoczonych. Tezę Todda zweryfikować może tylko bliżej nieokreślony czas, jednak pewne jest już coś innego: na naszych oczach wyłaniają się kolejne centra geopolitycznej siły. „Wzrost Chin na Wschodzie i Unii Europejskiej na Zachodzie zasadniczo zmienił świat, który do niedawna posiadał tylko jeden, amerykański środek ciężkości. Gdy duch Chin i Europy z każdym ruchem rozpościera się na nowych przestrzeniach, duch Ameryki słabnie” – pisze amerykański politolog Parag Khanna, przewidując, że niezależnie od polityki amerykańskiej, te dwa rodzące się geopolityczne bieguny narzucać będą standardy rywalizacji. Do zestawu imperiów zaproponowanego przez Khannę dodać być może będzie można wkrótce jeszcze aspirujące do tej roli Indie i Rosję, a w przyszłości może również Brazylię na półkuli zachodniej. Wielobiegunowość wydaje się zatem być obiektywnym kierunkiem ewolucji ładu światowego; przejście do jej stadium można jedynie w świadomy sposób przyspieszać bądź opóźniać.\nW interesie zwolenników pluralizmu cywilizacyjnego i poszerzania palet dostępnych alternatyw, majaczący multipolaryzm jest zjawiskiem ze wszech miar pożądanym. Będąca członkiem Unii, Polska może w tym istotnym historycznym procesie uczestniczyć. Przyspieszenie procesu likwidacji układu jednobiegunowego wymaga dziś z jednej strony pogłębienia i poszerzenia na nowe sfery procesu integracji europejskiej, z drugiej zaś – odpowiedzi na pytanie, czy istotnie UE jest w stanie stać się samodzielnym ośrodkiem siły. Odpowiedź na to pytanie może zaś skłonić do wniosku, że budowa bieguna odbywać będzie się sprawniej w przypadku zaproszenia do współpracy sojusznika najbliższego geograficznie i kulturowo. Tym sojusznikiem jest w obecnej konfiguracji Federacja Rosyjska, stojąca przed dylematem wyboru alianta: UE czy Chiny? Jeśli więc zależy nam na tym, by pełnić rolę katalizatora nowego ładu, warto kierować się dwoma pryncypialnymi celami: 1) uczestnictwem w tworzeniu podwalin wspólnej europejskiej polityki zagranicznej i obrony (co w tym przypadku oznacza poparcie dla idei Traktatu Lizbońskiego); 2) normalizacją relacji z największym spośród naszych wschodnich sąsiadów. Obowiązujący od kilkunastu lat stereotyp poprawności politycznej w dziedzinie polityki zagranicznej uznaje tak zakreślone cele za aberracje. Dyskusja nad nimi może się jednak stać przyczynkiem do ożywienia zatęchłej od archaicznych dogmatów atmosfery polskiego życia intelektualnego.\nPrzeszkody, czyli garść obaw\nPrzed ratyfikacją Traktatu Lizbońskiego przestrzegają różne środowiska polityczne. Z jednej strony są to, jak pokazało niedawne referendum w Irlandii, kręgi biznesowe i liberalne, obawiające się zbytniej regulacji i deliberalizacji europejskiego rynku, z drugiej zaś wychodzące z diametralnie odmiennych założeń formacje lewicowe i związkowe, obawiające się, że wraz z traktatem, tak wychwalany nawet przez Amerykanina Jeremy’ego Rifkina projekt „Europejskiego marzenia” i Europy socjalnej, zostanie zanegowany przez prymat paradygmatu liberalnego. Traktat jest zatem niedoskonały, bo w dużej mierze przeregulowany, obciążony zapisami zupełnie z punktu widzenia zakreślonego powyżej celu zbędnymi, a nawet szkodliwymi. Na dobrą sprawę mógłby poprzestawać na zakreśleniu kompetencji najważniejszych planowanych organów UE – prezydenta i wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (de facto szefa unijnego MSZ przyszłości) oraz ustanowieniu ram proceduralnych, niezbędnych dla sprawnego procesu decyzyjnego.\nDrugą z przeszkód jest sygnalizowany już od lat europejski deficyt demokracji. Narodowe referenda rządzą się swoimi prawami, nierzadko debaty w nich odbiegają tematycznie od rozstrzyganego zagadnienia i koncentrują się na bieżących rozgrywkach w ramach krajowej sceny politycznej. Z drugiej strony, rezygnacja z tego instrumentu demokracji bezpośredniej sprawić może, że Unia poza legitymizacją biurokratyczną, budzącą zrozumiałą obywatelską nieufność, będzie tworem odległym, niezrozumiałym i niedocenianym. Dlatego interesujący z tego punktu widzenia jest pomysł Jürgena Habermasa, który zaproponował przeprowadzenie referendum ogólnoeuropejskiego, które byłoby też niepowtarzalną okazją do zapoczątkowania kontynentalnej przestrzeni debaty publicznej i konfrontacji poglądów.\nImperia, w takiej czy innej formie, będą prawdopodobnie decydującymi podmiotami polityki międzynarodowej w dającej się przewidzieć przyszłości. Nie ma raczej powrotu do tzw. ładu westfalskiego, w którym suwerenność narodowa była realnie istniejącym pojęciem. Procesy globalizacyjne prowadzą też do konieczności formułowania szerszych niż narodowe strategii reagowania. Na polskim gruncie te oczywiste fakty były w ostatnich latach jakby niedostrzegane. Debata o polityce zagranicznej zakotwiczona była w archaicznych koncepcjach wypracowanych jeszcze w realiach II Rzeczypospolitej i zdecydowanie nieadekwatnych wobec wyzwań XXI wieku. Kilka lat temu o Imperium Europaeum pisał na łamach nie ukazującego się już „Stańczyka” Tomasz Gabiś. To chyba jedyny przypadek prawicowego publicysty, który doskonale zrozumiał realia geopolityczne współczesnego świata. Traktat Lizboński oceniany z tego punktu widzenia jest dokumentem i projektem ważnym, choć zapewne jednym z wielu na drodze do powstania bieguna Europa. Bieguna, który wcale nie musi mieć charakteru ekspansywnego mocarstwa, a może promieniować atrakcyjnością swego modelu społecznego i potencjału kulturowego, bogatego różnorodnością wielu zamieszkujących go narodów i tradycji.\nPrzeczytaj inny tekst w ramach dyskusji na temat Unii Europejskiej.\nCzytany 82105 razy\tOstatnio zmieniany czwartek, 30 październik 2014 00:04\nWięcej w tej kategorii: « Marcin Domagała: Ukraina - anatomia molekularnego rozpadu\tMarcin Domagała: Między Unią a Stanami »


Jak potwierdziło ministerstwo zdrowia, w niedzielę zmarła 37-letnia kobieta zarażona koronawirusem.\nZgodnie z diagnozą lekarzy, powodem śmierci zmarłej dziś 37-letniej pacjentki z Poznania było zakażenie #koronawirus i choroby, które pojawiły się w następstwie zakażenia - potwierdziło ministerstwo.\nTeraz okazuje się, że kobieta pracowała jako przedszkolanka. RMF FM, powołując się na Powiatowego Inspektora Sanitarnego, informuje że w związku ze zgonem kobiety sto osób w powiecie kaliskim objęto kwarantanną. Są wśród nich dzieci.\nZmarła na koronawirusa kobieta była przedszkolanką\nJak już pisaliśmy, kobieta zarażona koronawirusem najpierw trafiła do szpitala w Wolicy koło Kalisza. Przebywała tam kilka dni. Gdy jej stan się pogorszył, 37-letnią pacjentkę przewieziono do szpitala w Poznaniu. W niedzielę rano zmarła..\nPacjentka przyjechała do nas w skrajnie ciężkim stanie, została przyjęta do odcinka intensywnej terapii szpitala zakaźnego. Poddana została procedurom intensywnej terapii, stan krytyczny niestety się utrzymywał, chora zmarła - powiedział w RMF FM Tomasz Stube z Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu.\nDecyzją władz sanitarnych 14-dniową kwarantanną objęto sto osób, które miały kontakt ze zmarłą. W tym również dzieci z jej przedszkola. Szpital w Wolicy został zamknięty.\nMiała kontakt z osobą z Włoch\nJak podała TVP3 Poznań, kobieta miała kontakt z osobą przebywającą we Włoszech. Ale rodzina miała zataić tę informację.\nMiała kontakt z kuzynem, który jest kierowcą TIR-a. Jeździł on do Włoch i prawdopodobnie on jest źródłem zakażenia - TVP3 cytuje Sławomira Wysockiego, dyrektora Wojewódzkiego Specjalistycznego ZZOZ Chorób Płuc i Gruźlicy w Wolicy.


Facet czyta 365 dni Lipińskiej, odcinek 4: mam dość tych cholernych pustaków! - weszlo.com\nOpublikowane 05.04.2020 21:03 przez\nKiedy biegnę maraton, kryzys przychodzi mniej więcej na 35 kilometrze. Tu pojawił się wcześniej – nie jestem jeszcze w połowie drogi, a już mam powoli dość Laury i Massima. Dlaczego? Bo to cholerne pustaki.\nJa naprawdę nie wymagam, żeby dwoje poznających się ludzi rozmawiało tylko o impresjonistach, europejskim kinie czy jazzie. Żądam natomiast, aby tematem ich spotkań było co innego niż szeroko pojęte bzykanie i ekskluzywne zakupy. Netflix, współczesna literatura, polityka, no cokolwiek, co nie brzmi jak „chciałbym cię zerżnąć w dupę tak mocno, że nie miałabyś sił pójść do łazienki”. A w sumie do tego właśnie można podsumować relację tych dwojga.\nJesteśmy w prywatnym samolocie Toriccelliego. Zanim Biel się do niego wpakowała, lamentowała tak głośno, że na miejscu Massima chyba sam bym do niej strzelił.\nTa babka momentami jest bardziej wkurwiająca niż grzybica stóp.\nDlaczego rozpaczała? Gdyż straszliwie boi się latać, wobec czego gotowa była wydrapać oczy Włochowi, byle tylko nie wzbić się w powietrze. A jeszcze chwilę wcześniej czytaliśmy, że „ta cudowna erekcja nie była dla mnie już tylko wyobrażeniem. Dokładnie wiedziałam, jak wyglądał imponująco gruby kutas, który sterczał w majtkach”. Plus Massimo obdarował ją zegarkiem Patek Philippe z różowego złota okraszając to tekstem „to jeden z tańszych podarunków, jaki ode mnie dostaniesz”.\nNiestety, ani możliwość oglądania dorodnej pały we wzwodzie, ani sikor wart więcej niż Wasze mieszkania nie poprawiły jej humoru na dłużej niż kilkanaście minut. Gdy zobaczyła, że maszyna Toriccelliego to nie jest jebany Airbus A 380, tylko coś zdecydowanie mniejszego („nie powiedziałeś mi, że lecimy taką łupiną. Ja tam nie wejdę”), odbiło jej.\nJak Massimo rozwiązał ten problem? Podpowiem wam: nie za pomocą wzruszającej, dyplomatycznej przemowy, która uspokoiłaby Laurę, chociaż też użył ust. Wykonał nimi koncert, którego nie powstydziłby się najlepszy flecista świata, czego dowodem to zdanie: „kiedy poczułam jego dotyk, moje plecy wygięły się w łuk, a z ust wydobył się jęk rozkoszy”.\nDodam że ta minetka roku odbyła się w nietypowych warunkach albowiem zanim don Massimo się za nią zabrał, związał naszą marudę.\nTo było dopiero preludium. Gdy w końcu wylądowali, jakiś czas później w luksusowym apartamencie własnego hotelu włączył mu się Christian Grey i oto efekty: „zapiął mi wokół kostek dwie miękkie obroże, które znajdowały się na końcach drążka, po czym sięgnął do kolejnej belki. Wyjął zza niej łańcuch i doczepił do uchwytu przy prawej kostce, to samo powtórzył z lewą, a później zszedł z łóżka”.\nCzy Laura została w końcu bzyknięta? To pytanie retoryczne. Wiadomo – nie, ponieważ Massimo to Julian Tuwim erotomaństwa gawędziarstwa. Nikt nie wyrucha cię tak, jak on obieca („Za chwilę zerżnę cię tak, że twój krzyk usłyszą na Sycylii!”).\nChoć jakby się nad tym głębiej zastanowić, można dojść do wniosku, że Toriccelli nie dopełnił formalności, ponieważ boi się, iż zapłodni tę wariatkę i będzie potem musiał się z nią męczyć przez całe życie. Chłop chyba powoli zdaje sobie sprawę z tego, w co się wpakował. Choć oficjalnie mówi, że nie uprawiają seksu, ponieważ nie zrobi tego dopóki Laura sama nie zaproponuje spółkowania. Jakoś mu nie wierzę, szanuję za to za prank, który wykonał we wspomnianym apartamencie.\nAtencjuszka z Polski znów myślała, że będzie atrakcją wieczoru. Zapewne miała nadzieję, że Massimo po raz 194. spróbuje się do niej dobrać, co spowoduje u niej kolejny (nieszczery) atak niechęci do Włocha. Tymczasem Toriccelli olał pannę Biel i… sprowadził sobie do pokoju kurtyzanę, która spełniła jego zachcianki i zrobiła mu dobrze na oczach naszej wiecznie nabzdyczonej gwiazdy.\nBrawo ty! Pokazałeś tej cholernej marudzie jej miejsce w szeregu.\nMassimo czuł po wszystkim wielką satysfakcję, która zapewne szybko by się ulotniła, gdyby wiedział, że Laura szykuje kontrę. Na ile mocna się okaże? O tym w następnym odcinku. Zdradzę tylko tyle: wkurwiona jak scenarzysta Kac Wawy w rozmowie z Tomaszem Raczkiem Polka wycedziła przez zęby „Lubisz dziwki? To ja ci pokażę dziwkę…”.\n365 dni biel blanka lipińska co za cholerne pustaki nienawidzę cię


W czym jesteĹmy podobni - ND Forum - Dzień dobry POLSKO!\nW czym jesteśmy podobni\nPost autor: sylq1972 » 25 kwietnia 2010, 06:57\nZaczęło się od rozważań na temat pewnej rzadkiej choroby wrodzonej: cysty skrzelowej. Jej leczenie jest już w pełni możliwe i polega na ingerencji chirurgicznej zaraz po urodzeniu. W praktyce zabieg eliminuje całkowicie zniekształcenie będące skutkiem choroby.\nAle pozostawało pytanie: skąd bierze się ta choroba, co ją wywołuje.\nAby poprawnie i dokładnie odpowiedzieć na to pytanie trzeba zejść do poziomów:\n- rozwoju embrionalnego człowieka,\n- genetycznego kodowania budowy głowy,\n- anatomii głowy rekina.\nCo te elementy mają wspólnego, zwłaszcza 2 pierwsze z trzecim?\nOkazuje się, że nadzwyczaj dużo.\nWspomniana już cysta skrzelowa to niezabliźniona w toku rozwoju płodowego bruzda skrzelowa 3 i/lub 4 łuku skrzelowego. Dziecko rodzi się ze szczątkowym aparatem chrząstkowym układu oddychania skrzelowego. Skąd układ oddychania pod wodą u człowieka?\nTo genetyczny spadek po dalekich przodkach z czasów życia wodnego. I tu wchodzi na scenę "żywa skamielina" czyli rekin. To stary gatunek - ponad 230mln lat bez większych zmian i cały czas w tym samym środowisku.\nByliśmy rekinami? Nie. Mamy z rekinami wspólnego przodka, dla nas odległego genetycznie i czasowo, dla rekinów genetycznie bliskiego.\nW stanie embrionalnym zarodek ludzki na pewnym etapie rozwoju jest dla niespecjalisty nie do odróżnienia od zarodka rekina. Ma prawie identyczną głowę i 4 łuki skrzelowe położone w identycznych miejscach i mające identyczną wielkość względem reszty ciała. U rekina łuki 1 i 2 wyrosną na szczęki i struktury podtrzymania szczęk a łuki 3 i 4 wyrosną na aparat oddychania wodnego, u człowieka:\n- z pierwszego łuku szczęki i 2 kostki słuchowe - co ciekawe u rekina również szczęki,\n- z drugiego łuku trzecia kostka słuchowa oraz małe kostki u podstawy głowy i w gardle,\n- z trzeciego i czwartego łuku elementy umożliwiające mówienie i połykanie.\nCo ciekawe te same nerwy, które u rekinów są aktywne przy poruszaniu skrzelami, czyli przy oddychaniu u nas są aktywne mowy i połykania.\nPodobieństwo budowy na poziomie embrionalnym oczywiście potwierdza podobieństwo genetyczne. ale nie identyczność genów, tylko identyczna funkcjonalność tych samych grup genów.\nW zasadzie dokładne wyjaśnienie podstaw powstawania jednej tylko choroby wrodzonej, jaką jest cysta skrzelowa w pełni udowadnia, i to w sposób absolutnie nie do podważenia, słuszność założeń teorii ewolucji. A takich chorób jest kilkanaście, do tego dochodzi kilkaset ewidentnych bezsensów w budowie wewnętrznej, głównie w odniesieniu do dróg nerwowych, ich długości i miejsc operowania - pięknym przykładem takiego bezsensownego na pierwszy rzut oka układu nerwu jest nerw krtaniowy u żyrafy, który powinien mieć kilkanaście cm a ma prawie 4 metry - to również pozostałość po rybich przodkach.\nRe: W czym jesteśmy podobni\nPost autor: Coltrane » 25 kwietnia 2010, 10:46\nsylq1972 pisze: Gdzie się pali książki, dojdzie w końcu do palenia ludzi.\nW pewnym sensie to by się zgadzało. Najpierw palono Biblie, a potem palono ludzi, np. w obozach koncentracyjnych. Jest to typowe dla ludzi którzy walczą z Prawdą.\nOdwieczna walka dobra i zła. Zło walcząc z dobrem, ucieka się do przemocy, do prześladowań.\nRzeź chrześcijan w pierwszych wiekach chrześcijaństwa - o tym każdy chyba dobrze wie.\nPrześladowanie chrześcijan trwa aż do dnia dzisiejszego. Iluż ginie ich w krajach Azji czy Afryki.\nA jakże prześladowani są dzisiaj chrześcijanie w cywilizowanych wydawałoby się krajach.\nMedialny terroryzm, wyśmiewanie się z wiary w Jezusa Chrystusa, szydzenie, drwiny, - to normalka. O czym to świadczy ? Ano o tym, że szatan walczy, Nasilił on swoje wysiłki szczególnie w dzisiejszych czasach, w dobie komputerów i internetu. Szatan wykorzystuje dziś te narzędzia : internet, telewizję, aby w sposób bezwzględny rozprawić się z wiarą chrześcijańską. Używa podstępu i dezinformacji i kłamstwa, aby oczerniać naukę Kościoła.\nMusimy być dzisiaj czujni, albowiem to przeciwko nam, wierzącym w Jezusa Chrystusa wypowiedział bezwzględną wojnę.\nPost autor: sylq1972 » 26 kwietnia 2010, 16:58\nPotraktuję ten wpis jako "odpowiedź retoryczną" gdyż niewiele ma wspólnego z tematyką postu otwierającego. Nie zamierzam nazywać tego wpisu "trollowaniem" gdyż nie używam tego slangu i nie zamierzam wnikać w środowisko go używającego.\nDziękuję Panu za odpowiedź, wyrażam przy okazji nadzieję, że kolejne będą bardziej na temat. Bo przyzna Pan uczciwie, że mniej już się nie da.\nOdnosząc się do tematu poruszonego w Pana odpowiedzi - Biblię palili wyłącznie chrześcijanie różnej maści:\n- katolicy w Hiszpanii manuskrypty Starego Testamentu będące w posiadaniu tamtejszych Żydów i Morysków,\n- protestanci wydania "papistowskie",\n- wszelakiej maści członkowie sekt chrześcijańskich zwanych heretykami, np. Husyci wydania "papistowskie" oraz niedostatecznie "protestujące",\n- przedstawiciele trendu "papistowskiego" wydania protestanckie i "heretyckie".\nPrzedstawiciele wszystkich wyżej wymienionych grup prócz ksiąg palili również osoby je czytające oraz osoby, u których te księgi rekwirowano. Prócz Biblii palono dodatkowo wszystkie księgi pozostające na liście Indexu, ale ów Index to głównie dzieło kościoła katolickiego. To właśnie o takich sytuacjach myślał Heine formułując tą krótką, ale jakże proroczą myśl. Fakt, że trafił w sedno w przypadku nazizmu świadczy dobrze o intuicji filozofa i bardzo źle o kondycji moralnej człowieka.\nJa osobiście poszerzyłbym myśl Heinego do formy: Gdzie się <czasownik> książki, dojdzie w końcu do <ten_sam_czasownik> ludzi. We wskazane miejsce można wtedy wstawić: niszczy, gardzi, kontroluje, wyśmiewa, odrzuca, odseparowuje i podobne, oczywiście w odpowiedniej formie gramatycznej.\nP.S. Proszę nie kontynuować tematu myśli Heinego. Ten wątek założyłem z myślą o innej tematyce i bardzo bym prosił o trzymanie się tej tematyki. Trzymanie się tematyki wątku głównego należy do podstaw netykiety, sam trzymam się tych zasad i proszę o niełamanie ich przez inne osoby. Dziękuję.\nPost autor: Andrzej Gdula » 20 października 2010, 11:22\nNasz „wybitny wykładowca” światowej sławy chemik specjalista od „metanolowych międzygwiezdnych bimbrowni” tym razem prezentuje się jako wybitny światowy znawca anatomii zwierząt, o tak błyskotliwej wszechstronności niczym Leonardo da Vinci. I przedstawia nam wspaniały wykład o domniemanych ogromnie niekorzystnych bezsensownych błędach anatomicznych różnych zwierząt. Żeby tym mamić czytelnika:\n*Bo skoro dowody paleontoloiczne składają się z prawie samych dziurawych argumentów.\n*Skoro nie da się genetycznie udowodnić w sposób przekonywający homologii, czyli pochodzenia od wspólnego przodka.\n*Skoro brak obserwowalnych reprezentatywnych dowodów ponad gatunkowej zmienności,\nTo nie pozostaje współczesnym ewolucjonistą nic innego, tylko trzeba udowodniać i wmawiać, że budowa anatomiczna prawie wszystkich gatunków zwierząt i roślin, to same błędy, które nie mogły wyjść spod ręki Stwórcy, a zatem musiały wyewoluować. Jednym słowem wszystko piękno i doskonałość Stworzenia należy w sprytny przebiegły sposób metodą propagandy gebelsowskiej maksymalnie zochydzić w oczach czytelników.\nI tu nasz znamienity wykładowca bez żadnych skrupułów moralnych, [przecież wystarczy że tylko na każdym kroku zadeklaruje rzetelność a większość czytelników i tak się na tym nie połapie] sięga jako po argument po dawno publicznie zdyskredytowaną Teorię Rekapitulacji. I tu przytoczę obszerniejsze wyjaśnienie.\nTEORIA REKAPITULACJI (zwana też prawem biogenetycznym)\nzostała sformułowana przez Ernsta Haeckela. mówi, że rozwój organizmu w okresie zarodkowym odzwierciedla jego filogenezę (przebieg rozwoju rodowego). Ujawnia się to w ten sposób, że każdy organizm (szczególnie w okresie zarodkowym) nosi w sobie ślady przeszłości. Co wg domniemania ewolucjonistów oznacza, że ontogeneza powtarza filogenezę. Na przykład: w rozwoju zarodkowym człowieka pojawiają się ślady łuków skrzelowych, które później przekształcają się w kosteczki słuchowe: strzemiączko, kowadełko, młoteczek.\nI tu należy wyjaśnić, że w ogóle nie do pomyślenia jest rozwój organizmu ludzkiego w okresie zarodkowym przez kolejne stadia ryby, płazy, gady i ssaki. Gdyż aby do tego mogło dojść, w ludzkich chromosomach musiały by znajdować się jakieś dodatkowe geny kodujące domniemane przez Haeckela charakterystyczne cechy wykazujące rzekome podobieństwo zarodka ludzkiego ryb, płazów i gadów. Poza tym należy tu przypomnieć, że znany XIX-wieczny ewolucjonista niemiecki, Ernst Haeckel, twórca tzw. prawa rekapitulacji; wg którego - ontogeneza, rozwój embrionu, jest powtórzeniem filogenezy, historii ewolucyjnej - popełnił oszustwo, starając się swoje prawo uzasadnić i został zmuszony do przyznania się do tego. W książce Natürliche Schöpfungsgeschichte opublikowanej w 1868 roku Haeckel użył rysunku 25-dniowego embrionu psa z pracy T.L.W. Bischoffa (Entwicklungsgeschichte des Hunde Eies, F. Vieweg, Braunschweig 1845 r.) oraz 4-tygodniowego embrionu ludzkiego z pracy A. Eckera (Icones Physiologicae, L. Voss, Leipzig 1851-1859). Jednak Wilhelm His, znany ówczesny specjalista z embriologii porównawczej i profesor anatomii na Uniwersytecie w Lipsku, odkrył oszustwo. W 1874 roku ujawnił on, że Haeckel powiększył o 3,5 mm głowę embrionu psa z książki Bischoffa, pomniejszył o 2 mm głowę ludzkiego embrionu z książki Eckera, podwoił długość kości ogonowej w embrionie człowieka i w istotny sposób zmienił szczegóły ludzkiego oka. Tak spreparowane rysunki mogły dopiero stanowić empiryczne potwierdzenie dla prawa rekapitulacji. Podobną technikę Haeckel zastosował w serii 24 rysunków opublikowanych po raz pierwszy w 1866 roku w Generalle Morphologie der Organismen i powtórnie opublikowanych w 1874 roku w bardziej popularnej książce Anthropogenie. Pokazywały one embriony ryby, jaszczurki, żółwia, kurczęcia, świni, krowy, królika i człowieka w trzech stadiach rozwoju.\nNatomiast we wrześniu 1997 tygodnik „Science" napisał, iż sławny zestaw rysunków niemieckiego biologa Ernesta Haeckela (1834-1919), którym uczony przed 123 laty wykazał, że zarodki różnych kręgowców przechodzą przez identyczne stadia rozwojowe, jest nieprawdziwy. Odkrycia tego dokonał prof. Michael Richardson, embriolog z Londynu. Sfotografował on in vivo opisane i narysowane przez Haeckela zarodki i stwierdził, że rysunki znacznie odbiegają od wyglądu prawdziwych zarodków. Dodatkowo uczony nie dotrzymał skali, fałszując ich wielkość. Haeckel był znanym propagatorem darwinizmu i można przyjąć, że jego graficzna fabrykacja miała wzmóc siłę argumentów na korzyść zwolenników teorii ewolucji.\nPoza tym tak na upartego, to można by również dopatrzeć się nawet wielu podobieństw między człowiekiem i księżycem. Ale czy z tego wynika jakakolwiek homologia..\nA zresztą w początkowym rozwoju embrionu ludzkiego i każdego innego zwierzęcia wszystkie te embriony muszą przejść od początkowego stadium pierwszej komórki embrionalnej przez cały szereg etapów pośrednich kończących się na pełnym uformowaniu płodu. Stąd też w przypadku najwyżej rozwiniętego organizmu ludzkiego, początkowe przejściowe kształty embriona muszą mieć prymitywny wygląd zapewniający jednak wymaganą funkcjonalność embriona.\nAle jak podaje nawet wspierająca ewolucjonizm Wikipedia oceniając słuszność Teorii Rekapitulacji- Obecnie koncepcja ta ma tylko status historyczny, ukazując pewne analogie między ontogenezą a filogenezą, nie będąc jednak teorią naukową według standardów nauk przyrodniczych ani tym bardziej prawem naukowym. A mimo tego jeszcze niektórzy ewolucjoniści powołują się w dyskusjach na tę teorię.\nDlatego też ewolucjoniści wykazują, że cały szereg, ich zdaniem zbędnych organów człowieka, czy to na etapie rozwoju embrionalnego czy też u osobnika dorosłego, jest dowodem pozostałości po organach występujących u domniemanych naszych ewolucyjnych przodków. Ale w wyniku badań wykazano, że wszystkie te organy tak na etapie rozwoju embrionalnego jak też u dorosłego człowieka pełnią określone istotne funkcje. Jak np. domniemane szpary skrzelowe.\nWg ewolucjonistów jak wskazuje na to nazwa są one pozostałością ewolucyjną po skrzelach naszych ewolucyjnych przodków ryb. Gdy tymczasem u jednomiesięcznego płodu ludzkiego widać nie szpary, ale zmarszczki w skórze, z której wyrastają tak zwane torebki gardłowe. I jeśli jedna z tych torebek pęknie, to dziecko rodzi z małym otworem w szyi. Ponadto należy stwierdzić, że torebki gardłowe spełniają bardzo istotne zadanie w rozwoju anatomicznym noworodka. Gdyż z drugiego rzędu torebek pochodzą kanały ucha środkowego. A z trzeciego i czwartego rzędu tych torebek rozwijają się gruczoły tarczycy i grasicy.\nStąd też cysty oskrzelowe [Torbiel, cysta - patologiczna przestrzeń w obrębie organizmu, składająca się z jednej lub większej ilości komór wypełnionych płynem, albo treścią galaretowatą.] która to cysta może tworzyć się na każdym organie człowieka, wg urojonego domniemania naszego wspaniałego znawcy anatomii i patologii różnych chorób, jest pozostałością po naszych wspólnych z rybami przodkach. Jak pisze sylq1972 „Mamy z rekinami wspólnego przodka, dla nas odległego genetycznie i czasowo, dla rekinów genetycznie bliskiego”. Co z tego, że brak na dowodów kopalnych ale taki przodek MUSIAŁ BYĆ. I mimo braku takiego dowodu jak pisze sylq1972:\n„W zasadzie dokładne wyjaśnienie podstaw powstawania jednej tylko choroby wrodzonej, jaką jest cysta skrzelowa w pełni udowadnia, i to w sposób absolutnie nie do podważenia, słuszność założeń teorii ewolucji”\nI w taki to oto sposób, WSPANIALE CZYTAJĄCE SIĘ LEGENDY EWOLUCYJNE urastają do poziomu rzekomo nie podważalnych dowodów uwiarygadniających, niezmiernie pokrętnie słuszność założeń teorii ewolucji.\nAle jak pisze dalej nasz znamienity wykładowca: A takich chorób jest kilkanaście, do tego dochodzi kilkaset ewidentnych bezsensów w budowie wewnętrznej, głównie w odniesieniu do dróg nerwowych, ich długości i miejsc operowania - pięknym przykładem takiego bezsensownego na pierwszy rzut oka układu nerwu jest nerw krtaniowy u żyrafy, który powinien mieć kilkanaście cm a ma prawie 4 metry - to również pozostałość po rybich przodkach.\nNo cóż widocznie nasz znamienity wykładowca przeżywał reinkarnacje, i w jednym z poprzednich wcieleń był żyrafą. Stąd chyba ta tak kompetentna ocena zbędnej długości nerwu krtaniowego u żyrafy.\nPost autor: Endek » 20 października 2010, 13:12\nsylq1972 pisze: To stary gatunek - ponad 230mln lat bez większych zmian i cały czas w tym samym środowisku.\nCzyżby dowód dla zwolenników kreacjonizmu?\nsylq1972 pisze: Byliśmy rekinami? Nie. Mamy z rekinami wspólnego przodka,\nNie mamy wspólnego przodka.My byliśmy zawsze ludźmi, a rekiny rekinami.\nPost autor: sylq1972 » 2 grudnia 2010, 17:24\nEndek pisze: Nie mamy wspólnego przodka.My byliśmy zawsze ludźmi, a rekiny rekinami.\nZaiste odkrywcze! Zgadzam się z Panem. Ja sam 10 lat temu również byłem człowiekiem, tak jak dzisiaj. A każdy z rekinów dziś żyjących 10 lat temu również był rekinem. Dziękuję za zaprezentowanie światu tak porażającego dowodu swojej...kompetencji.\nEndek pisze: Czyżby dowód dla zwolenników kreacjonizmu?\nAndrzej Gdula pisze: I w taki to oto sposób, WSPANIALE CZYTAJĄCE SIĘ LEGENDY EWOLUCYJNE urastają do poziomu rzekomo nie podważalnych dowodów uwiarygadniających, niezmiernie pokrętnie słuszność założeń teorii ewolucji.\nCzy to jedyna odpowiedź na jaką Pana stać w sprawie obecności łuków skrzelowych u ludzkiego embriona? Ich obecność to fakty nie legendy (na dokładkę są kodowane przez ten sam fragment zespołu HOX, więc to kod DNA tworzy te mity?). A kolejność rozwojowa w fazie embrionalnej idzie od łuków ku kostkom słuchowym a nie odwrotnie. To samo tyczy się schodzących w dół jąder, które w pierwszej fazie płodowej są umiejscowione tam, gdzie oryginalnie znajdują się u ryb. Dlaczego?\nPost autor: Endek » 2 grudnia 2010, 18:43\nJaki Pan zgodny? Znaczy się że w/g Pana człowieka z małpy w 10 lat się nie doczekamy?Znam przypadki, kiedy to człowiek w dziesiątkach minut stawał się małpą i co Pan na to?\nPost autor: sylq1972 » 2 grudnia 2010, 19:40\nRozumiem, że to jakaś teoria naukowa a nie tylko efektowne sprowadzanie poziomu dyskusji do poziomu bruku?\nPost autor: Endek » 2 grudnia 2010, 20:16\nsylq1972 pisze: Rozumiem, że to jakaś teoria naukowa a nie tylko efektowne sprowadzanie poziomu dyskusji do poziomu bruku?\nPańskiej opinii do poziomu bruku jeszcze trochę brakuje. Ale niech się Pan nie zniechęca, może się końcu przebije do wierzchu.\nPost autor: sylq1972 » 2 grudnia 2010, 20:18\nA teraz poproszę o powrót do tematu wątku, bo znowu mamy do czynienia z "odpowiedziami retorycznymi".\nPost autor: Andrzej Gdula » 2 grudnia 2010, 20:50\nSYLQ;Czy to jedyna odpowiedź na jaką Pana stać w sprawie obecności łuków skrzelowych u ludzkiego embriona? Ich obecność to fakty nie legendy (na dokładkę są kodowane przez ten sam fragment zespołu HOX, więc to kod DNA tworzy te mity?). A kolejność rozwojowa w fazie embrionalnej idzie od łuków ku kostkom słuchowym a nie odwrotnie. To samo tyczy się schodzących w dół jąder, które w pierwszej fazie płodowej są umiejscowione tam, gdzie oryginalnie znajdują się u ryb. Dlaczego?\nANDRZEJ;Obecność łuków skrzelowych jest faktem, Ale tylko ich nazwa jest zbieżna z rybami. Bo ich pochodzenie od ryb to tylko legenda ewolucyjna. A dla przypomnienia to geny HOX nie kodują żadnego fragmentu anatonomicznego tylko są przełącznikami uruchamiającymi programy realizacji innego u ryb i innego u ludzi.\nPost autor: sylq1972 » 2 grudnia 2010, 21:05\nAndrzej Gdula pisze: Obecność łuków skrzelowych jest faktem, Ale tylko ich nazwa jest zbieżna z rybami. Bo ich pochodzenie od ryb to tylko legenda ewolucyjna. A dla przypomnienia to geny HOX nie kodują żadnego fragmentu anatonomicznego tylko są przełącznikami uruchamiającymi programy realizacji innego u ryb i innego u ludzi.\nI nazwa i miejsce usadowienia i układ krwionośny budowany wokół i system połączeń nerwowych i realizacja odbioru danych nerwowych w tych samych regionach mózgu i nawet odruchy instynktowne, które u nas sterują działaniem narządu, który już został przez ewolucję przekształcony i wykorzystany w innym celu. Dużo tego, jak na "tylko taką samą nazwę".\nW sprawie zespołu genowego HOX - proszę to powiedzieć dowolnemu biologowi, chętnie zobaczę reakcję na dictum o legendzie.\nJeszcze raz podam, bo widać nie przebiło się przez beton - zespół HOX koduje układ organów w budowie ciała (stąd jego nazwa - plan budowy) a nie budowę poszczególnych organów - tym zajmują się inne geny - stąd możliwość przenoszenia fragmentów HOX pomiędzy nawet odległymi ewolucyjnie gatunkami z uzyskaniem odwzorowania tych samych organów na takim poziomie, jaki jest charakterystyczny dla organizmu docelowego a nie startowego. A uniwersalność danych zespołu HOX jest dowodem na wspólne pochodzenie tych gatunków, których fragmenty HOX są zamiennie pasujące (dają te same rozwiązania).\nMoże jakiś eksperymencik?\nPost autor: Andrzej Gdula » 3 grudnia 2010, 18:55\nSYLQ;A uniwersalność danych zespołu HOX jest dowodem na wspólne pochodzenie tych gatunków, których fragmenty HOX są zamiennie pasujące (dają te same rozwiązania).\nANDRZEJ;A uniwersalność danych zespołu HOX jest dowodem na to, że mogły być one stworzone i zostały one stworzone przez jednego Stwórcę.\nPost autor: sylq1972 » 3 grudnia 2010, 19:41\nPrzy założeniu takiej hipotezy projektant jawi się jako nierób, bumelant i leń. Liczba błędów, niepotrzebnych komplikacji, jawnych uchybień i analogii układów z wcześniejszymi formami tam, gdzie nie są one sensowne jest zatrważająca. Przykłady już podawałem i każdy podręcznik anatomii poda je w większej liczbie. Trzeba "betonowej ślepoty", żeby tego nie zauważyć.\nPost autor: Andrzej Gdula » 3 grudnia 2010, 23:16\nNie obrażaj bezczelnie Pana Boga naszego Stwórce. Nie masz prawa prowokacyjnie obrażać nasze uczucia religijne.\nPONOWNIE PROSZĘ MODERATORA O INTERWENCJĘ