Presidential Palace Meeting with Palestinian Authorities (BETHLEHEM – 25.05.2014) | Papież Franciszek w Ziemi Świętej 2014\nprzemówienia i homilie, przemówienia i homilie papieża Franciszka\nMaj 25, 2014 firas\nDziękuję panu prezydentowi Mahmudowi Abbasowi za jego słowa powitania i kieruję moje serdeczne pozdrowienie do przedstawicieli rządu i całego narodu palestyńskiego. Jestem wdzięczny Bogu, że mogę być dziś z wami w miejscu, gdzie urodził się Jezus, Książę Pokoju i dziękuję wam za serdeczne przyjęcie.\nBliski Wschód od dziesięcioleci przeżywa dramatyczne konsekwencje przedłużającego się konfliktu, który spowodował wiele trudno gojących się ran, a nawet kiedy szczęśliwie nie wybucha przemoc, to niepewność sytuacji i brak zrozumienia między stronami wytwarzają niepewność, zaprzeczenie praw, izolację i exodus całych wspólnot, podziały, wszelkiego rodzaju braki i cierpienia.\nWyrażając moją solidarność z osobami, które najbardziej cierpią z powodu konsekwencji tego konfliktu, chciałbym z głębi serca powiedzieć, że nadszedł czas, aby położyć kres tej sytuacji stającej się coraz bardziej nie do przyjęcia, i to dla dobra wszystkich. Dlatego też należy podwoić wysiłki i inicjatywy mające na celu stworzenie warunków dla trwałego pokoju opartego na sprawiedliwości i uznaniu praw każdego i wzajemnym bezpieczeństwie. Nadeszła chwila, aby wszyscy mieli odwagę wielkoduszności i kreatywności w służbie dobra, odwagę pokoju, opierającego się na uznaniu przez wszystkich prawa obu państw do istnienia i cieszenia się pokojem i bezpieczeństwem w ramach międzynarodowo uznanych granic.\nGorąco pragnę, aby w tym celu wszystkie strony unikały inicjatyw i działań sprzecznych z deklarowaną wolą osiągnięcia prawdziwego porozumienia i aby niestrudzenie, z determinacją i konsekwencją dążono do pokoju. Pokój przyniesie ze sobą niezliczone dobrodziejstwa dla narodów tego regionu i dla całego świata. Trzeba więc zdecydowanie do niego zmierzać, nawet za cenę rezygnacji z czegoś każdej ze stron.\nŻyczę narodom palestyńskiemu i izraelskiemu oraz właściwym władzom podjęcia tego szczęśliwego wyjścia w kierunku pokoju, z tą odwagą i stanowczością, jakie są niezbędne w przypadku każdego exodusu. Pokój w bezpieczeństwie i wzajemnym zaufaniu staną się stabilnymi odnośnikami, by stawić czoła i rozwiązać inne problemy, a tym samym stworzyć okazją do zrównoważonego rozwoju, który stałby się wzorem dla innych obszarów kryzysowych.\nCieszę się, mogąc wspomnieć o aktywnej wspólnocie chrześcijańskiej, która wnosi swój znaczący wkład w dobro wspólne społeczeństwa i uczestniczy w radościach i cierpieniach całego narodu. Chrześcijanie mają zamiar nadal odgrywać swoją rolę jako pełnoprawni obywatele, wraz z innymi współobywatelami uważanymi za braci.\nPanie prezydencie, jest pan znany jako człowiek pokoju i budowniczy pokoju. Niedawne spotkanie w Watykanie z Panem Prezydentem i moja dzisiejsza obecność w Palestynie świadczą o dobrych relacjach istniejących między Stolicą Apostolską a państwem Palestyńskim , które mam nadzieję, będą się mogły jeszcze bardziej rozwijać dla dobra wszystkich. W związku z tym, pragnę wyrazić moje uznanie dla wysiłków na rzecz wypracowania dwustronnego porozumienia dotyczącego różnych aspektów życia wspólnoty katolickiej w tym kraju, ze szczególnym uwzględnieniem wolności religijnej. Poszanowanie tego fundamentalnego prawa człowieka jest w istocie jednym z niezbywalnych warunków pokoju, braterstwa i zgody. Mówi to światu, że konieczne i możliwe jest znalezienie między różnymi kulturami i religiami dobrego porozumienia. Świadczy także, że ważne jest to, co mamy wspólne i jest tego tyle, że możliwe jest określenie drogi współistnienia pokojowego, uporządkowanego i spokojnego, akceptując różnice i ciesząc się z bycia braćmi, jako dzieci jednego Boga.\nPanie Prezydencie, drodzy przyjaciele zebrani tutaj, w Betlejem. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący, niech Was chroni i udzieli Wam mądrości i siły niezbędnych do rozwijania mężnej drogi pokoju, tak, aby miecze przekuto na lemiesze, a ta Ziemia mogła na powrót rozwijać się w dobrobycie i zgodzie. Salam!\nPoprzedni wpisMeeting with refugees and young people with disabilities (BETHANY BEYOND THE JORDAN – 24.05.2014)Następny wpisHomily of Pope Francis, Manger Square Holy Mass (BETHLEHEM – 25.05.2014 )


Schecter V-1 Platinum SBK - Schecter - Gitary elektryczne - Sklep Muzyczny Guitar Center\nPUNKTY GC 599\nSchecter V-1 SBK, Schecter V1 Platinum SBK, V 1 Platinum Satin Black, EAN 081544702094\nSchecter V-1 Platinum SBK - opinie klientów\n22/11/2018 Bartłomiej ocenia produkt na:\nKawał dobrego wiosła, którego korpus wykonano z mahoniu, natomiast gryf - z trzech kawałków klonu, tak więc jest to konstrukcje typu set-neck, bo oba elementy są ze sobą sklejone. Mamy tu do dyspozycji 24 progi w słusznym rozmiarze Extra Jumbo oraz co warte odnotowania - siodełko Graph Tech , które charakteryzuje się dobrym przenoszeniem częstotliwości ze strun i nie blokuje ich w rowkach. Pickup przy mostku (EMG 57) dobrze sprawdza się przy ostrzejszej grze, dając skompresowany dół uzupełniony transparentnym środkiem. Instrument ogólnie jest podatny na artykulacje, zachęcając tym samym do szybkszej gry i eksponowania technicznych "smaczków", trzeba przyznać, że słychać rasowe brzmienie. Pickup przy gryfie (EMG 66) promuje nieco łagodniejszą, bardziej miękką grę również przydatną podczas solówek. V-1 ładnie współgra w miksie i lubi eksponować swój sound w przodzie, co nie wymaga jakichś strasznych zabiegów koekcyjnych, wychodzi to naturalnie. Środek pasma jest też taki soczysty, dzięki czemu jego charakterystyka jest nie typowa, bo bardziej cieplejsza.. Jednym słowem Schecter V-1 jest to extra wiosło do metalu, testowania szybkiej gry i ekstremalnych solówek, które również spokojnie sobie poradzi w hard rocku.


You are here Wiara Książka Cnoty i wady\nJan Chryzostom (354-407), biskup, doktor Kościoła, głosił tak piękne homilie, że potomni obdarzyli go przydomkiem "Złotousty" (Chrysostomus). Jedna z tych homilii, zatytułowana "Homilia na Ewangelię według św. Mateusza", posłużyła za tekst źródłowy dla "Cnót i wad". Wyboru dokonał ks. Edward Staniek i trzeba od razu powiedzieć, udało mu się to znakomicie. Powstał przepiękny traktacik moralny, jedna z tych perełek chrześcijańskiego piśmiennictwa, które wywołują u wiernych poczucie dumy z chrześcijańskiej tradycji.\nTraktat, prócz nauki moralnej, jest cennym przyczynkiem do historii moralności chrześcijańskiej. Nie jest to jeszcze aretologia, usystematyzowana nauka o cnotach, która osiągnęła swoją pełnię u św. Tomasza z Akwinu. Mamy tu bowiem czystą naukę moralną, opartą na Ewangelii i pozbawioną późniejszych naleciałości różnych szkół teologicznych. Dzisiejszy czytelnik przyzwyczajony do trochę innego rozłożenia akcentów w moralistyce, będzie nieco zszokowany, czytając "Cnoty i wady". Ojcowie Kościoła nie wdawali się bowiem w psychologiczne zawiłości, ale operowali prostymi pojęciami; przede wszystkim pojęciem grzechu. Tytuły poszczególnych rozdziałów same mówią za siebie: pycha-pokora, chciwość-ubóstwo, gniew, zazdrość, czystość, obżarstwo-post, godność cnoty.\nDziełko św. Jana Chryzostoma można określić jako proste w treści i wyszukane w stylu. Proste, bo autor używa języka zrozumiałego i przystępnego, chwilami języka ulicy, najwyraźniej nie licząc się z estetyczną wrażliwością czytelnika. "Samych siebie stawiacie niżej psów i osłów" - to słowa skierowane do pijaków. "Popatrz na tego, który ubrany jest nie w szaty, lecz w cnotę, a zobaczysz, że jesteś podobny do gnijącej trawy, a on do drzewa, które wydaje cudowne owoce" - to z kolei do bogaczy. I wyszukane w stylu, ponieważ całość czyta się jak poetycką prozę, nasyconą bogatą metaforyką. "Gdybyś zajrzał do jego wnętrza (człowieka rozpasanego), ujrzałbyś duszę jakby zdrętwiałą z zimna i mrozu, będącą w stanie narkozy, niezdolną do udzielenia okrętowi pomocy z powodu nadmiernej zawieruchy" - to tylko mała próbka możliwości autora.\n"Cnoty i wady" św. Jana Chryzostoma to gotowa recepta na godne życie. Ale i przestroga. "Pomyślcie, jaką cenę zapłacił za nas Chrystus. Wylał swą krew, wydał sam siebie. Wy zaś po tym wszystkim upadliście, a co gorsza, lubujecie się w tej niewoli, szczycicie się tą hańbą, a to, czego należy unikać, stało się pożądane."\nŚw. Jan Chryzostom, "Cnoty i wady". Wybór: ks. Edward Staniek, Wydawnictwo WAM, Kraków 2004.


Bona: 169. Prześwietlamy nerkę, czyli niezbędne minimum z psiej saszetki\nAutor: AsiaSml o 13:36\nBiscuit Life 8 lipca 2016 15:25\nOh widzę że Biedronkowe nerki zasypały cały psi światek :D\nJa na spacer nie zabieram niczego poza psa i smyczy, czasem tylko na dłuższą wyprawę biorę telefon, chusteczki i.. to by było na tyle. Taki tam minimalizm! :)\nOla Mikler 8 lipca 2016 16:31\nChyba tylko ja nie kupiłam tej nerki, takie mam wrażenie :D.\nDyski Fishera u Was działają? Dam rękę, że u Emeta nic by to nie pomogło :P.\nMarta 8 lipca 2016 17:43\nBiedronkowe nerki są mega, za taką cenę to aż szkoda nie kupić! :D\nJa staram się brać jak najmniej, ale zwykle kończy się to stertą zabawek i śmierdzących smaków w przegródce z telefonem. Jeśli jesteśmy w temacie telefonu- mogę spytać jaki to model Xperii?\nAsiaSml 8 lipca 2016 17:49\nNo właśnie cały czas się waham czy nie kupić drugiej, bo w Biedrze koło mnie jeszcze jest ich całkiem sporo, ale to byłaby już czwarta, więc walczę jeszcze ze sobą ;-)\nModel telefonu to Xperia M2, jestem z niego zadowolona, choć już trochę zacina (podejrzewam, że to kwestia przeładowania pamięci), no i miał taki moment, że robił bardzo kiepskie zdjęcia, aż myślałam nad złożeniem reklamacji, aż tu nagle, któregoś dnia jakość zdjęć wróciła do normy i już jest wszystko w porządku :-)\nPatrycja Zajda 8 lipca 2016 23:41\nJak u Was działają dyski Fishera ? Musiałaś przyzwyczaić jakoś Bonę jeżeli chodzi o zostawianie danej rzeczy w spokoju czy po prostu od tak zadziałało ? Osobiście muszę pomyśleć nad zakupem gwizdka, nie lubię drzeć się na całą okolicę gdy pies się troszkę oddali a głosu jakiegoś potężnego nie mam.\nmylife-Alex 12 lipca 2016 17:06\nCzy tylko my, bierzemy tak mało na spacer? Czasem mam wrażenie, że normalnie jesteśmy "inni" :D Przydatna jednak informacja, może się kiedyś wykorzysta.\nMilena 13 lipca 2016 16:03\nnerki w Biedrze? Dobrze wiedzieć ;P\nCavi Charles 14 lipca 2016 18:36\nKiedy kupowałaś nerkę?\nOd kilku tygodni przetrząsam chyba wszystkie biedronkowe półki, ale nigdy nie natrafiłam na taką.\nAsiaSml 14 lipca 2016 23:47\nkupiłam zaraz jak się pojawiły, jakieś dwa i pół tygodnia temu i u mnie jeszcze są ;-)\nCzarny Aniołek 15 lipca 2016 08:07\nFajny post. Ja sama mam taka nerke tylko ze niebieska :)


Lokal handlowy do wynajęcia - Pamięci Sybiraków Kędzierzyn-Koźle, Kędzierzyńsko-Kozielski, 120 m², 1999 PLN, NET-86\nLokal handlowy do wynajęcia, woj. opolskie\nPow.: 120 m², Cena: 1999 PLN\nOferujemy Państwu lokal handlowo-usługowy o powierzchni handlowej około 120 m2, położony na parterze budynku handlowego w centrum Koźla, przy ul. Pamięci Sybiraków i Bohaterów Westerplatte, przy ciągu pieszym. W pobliżu szkoły, urzędy oraz inne lokale handlowe i usługowe. Lokal z dużą sala sprzedaży, pomieszczeniami socjalnymi. Lokal obecnie w najmie, przewidywane zwolnienie lokalu do uzgodnienia. Lokal w dobrym standardzie, kafle na podłodze, ogrzewanie z pieca gazowego. Podliczniki na wodę i energie elektryczną. Wejście do lokalu z poziomu chodnika ( w środku 3 schodki )\nCzynsz preferowany na poziomie 17 zł/m2 netto + opłaty związane z eksploatacją lokalu ( ogrzewanie, woda, prąd, podatek)\nLink do oferty: https://www.oferty.net/of,1524997762\nInteresuje mnie oferta numer 86 - Komercyjne do wynajęcia, Kędzierzyńsko-Kozielski, Kędzierzyn-Koźle, Pamięci Sybiraków, powierzchnia: 120 m², cena: 1999 PLN. Proszę o kontakt.


Strona główna›Microsoft ułatwił przesyłanie zdjęć ze smartfonów na komputery z Windowsem\nKolaż fotografii znanych miejsc z depositphotos\nPrzesyłać zdjęcia ze smartfonu na komputer można na wiele sposobów, ale z pewnością za najlepsze należy uznać te, które wymagają jak najmniej konfiguracji i są po prostu szybkie. Microsoft postanowił zaproponować własne podejście do tego tematu prezentując aplikację Photos Companion, dzięki której z Androida lub iOS-a w kilka sekund prześlemy fotografie do aplikacji Zdjęcia w Windowsie 10.\nObsługa całości jest przy tym rzeczywiście prosta. Na początku należy upewnić się, że na komputerze dysponujemy Zdjęciami w wersji 2018.18011.13110.0 lub nowszej, a jeśli tak – aktywować w ustawieniach opcjonalną chęć pomocy Microsoftowi w testowaniu nowej funkcji przesyłania zdjęć za pośrednictwem sieci Wi-Fi.\nDobrowolne dołączenie do testów mobilnego importu jest niezbędne, by zobaczyć nową metodę wśród opcji importowania fotografii do Zdjęć\nGdy ustawienia są przygotowane, należy wrócić do głównego ekranu w programie (niewykluczone, że konieczne będzie zamknięcie i ponowne uruchomienie aplikacji Zdjęcia), a następnie wybrać z górnego paska opcję Importuj. Obok dostępnych tu wcześniej opcji importowania z pamięci USB oraz folderów pojawi się nowość – import z urządzenia mobilnego przez sieć Wi-Fi.\nTeraz na ekranie wyświetli się kod QR i na tym kończy się obsługa aplikacji w Windowsie. Teraz konieczne jest uruchomienie mobilnego programu na smartfonie i tam uruchomienie transferu. W pierwszym kroku poproszeni zostaniemy o zeskanowanie kodu QR na ekranie komputera, a w drugim o wybranie plików do transferu. Gotowe! Zdjęcia w mgnieniu oka znajdą się na komputerze i zapiszą w nowym folderze w Obrazach.\nPamiętać trzeba jedynie, że funkcjonalność ta działa wyłącznie pomiędzy smartfonem i komputerem podłączonymi do tej samej sieci lokalnej, a więc na przykład gdy smartfon połączony jest przez Wi-Fi, a komputer przewodem LAN do tego samego routera. Aplikacja Zdjęcia wbudowana jest w Windowsa 10, natomiast potrzebną do kompletu mobilną wersję Photos Companion pobrać można za pośrednictwem naszego katalogu w wersji dla Androida oraz iOS-a.


Alfa Romeo MiTo i Giulietta: ekspresowe koniczynki - WP Moto\nAlfa Romeo MiTo i Giulietta: ekspresowe koniczynki\nJakże wymowna jest ta roślina dla każdego „Alfisti”. Symbolizuje ona najmocniejsze wersje popularnych samochodów włoskiego producenta i jednocześnie oddaje hołd sukcesom w wyścigach sprzed kilku dekad. Najnowsze produkty Alfy Romeo wpisują się w trend typowych przedstawicieli gatunku hot hatch. Turbodoładowany silnik benzynowy napędza przednią oś auta z segmentu B i C, czyniąc go jednocześnie bardzo elastycznym i łasym na paliwo. Czy MiTo QV i Giulietta są w stanie zagrozić liderom w tej wymagającej klasie? Przed Wami wersje po właśnie przeprowadzonym liftingu.\nZewnętrzne zmiany włoscy styliści ograniczyli do kosmetyki. Mimo kilkuletniego stażu na rynku, auta wciąż prezentują się atrakcyjnie i cieszą się sporym zainteresowaniem w Europie, dlatego nie warto było gruntownie odmieniać ich wyglądu. Giulietta zyskała nowe scudetto, czyli atrapę wlotu powietrza do chłodnicy, a także delikatnie powiększone dwie końcówki układu wydechowego zgrabnie wkomponowane w dyfuzor. Bez zmian pozostały LED-y w przednich reflektorach i w tylnych kloszach. Dzięki zwartej sylwetce, to wciąż jeden z najładniejszych kompaktów dostępnych na europejskich rynkach. Dostępny jest z 17 lub 18-calowymi obręczami ze stopów lekkich i antracytowymi wykończeniami lusterek, osłony chłodnicy i świateł przeciwmgielnych. Powierzchowne modyfikacje objęły również MiTo. Co ciekawe, a katalogu pojawił się pakiet QV dostępny w słabszych wersjach silnikowych. Podobny zabieg dotknął najnowsze wcielenie Leona, przez co większość 1,4 TSI wyjeżdża z salonów zaopatrzona w symbolikę FR. Oby pomysł chwycił również w\nAlfie, bo koniczynka na błotniku skutecznie przyciąga uwagę przechodniów.\nWnętrze Giulietty naznaczone jest elementami typowymi dla słabszych wariantów. Sportowych akcentów nie odnajdziemy zbyt wielu, co nie oznacza, że stylizacja kokpitu należy do nudnych. Wręcz przeciwnie. To jeden z ciekawszych pomysłów w tej klasie. Po otwarciu drzwi, uwagę zwraca pozornie płytki fotel z wyszytym logo producenta. W zakrętach podpiera nieźle i oferuje dość wysoki poziom wygody podczas długich podróży. Mógłby mieć jedynie nieco dłuższe i niżej zamontowane siedzisko. Dziwne wrażenie buduje natomiast kierownica. Ta uwaga dotyczy obu modeli. Wieniec ma za dużą średnicę i za mały zakres regulacji. Dopasowanie odpowiedniej pozycji będzie przez to utrudnione. Alfa nadrabia za to funkcjonalnością i przejrzystą obsługą. Przy okazji liftingu, ekran spinający wszelkie multimedia trafił na środek kokpitu. Wskazania nawigacji nie pozostawiają wiele do życzenia, skutecznie prowadząc do celu. Różne emocje budują natomiast materiały wykończeniowe. Z jednej strony zasługują na najwyższe słowa uznania, a z\ndrugiej, niektóre połacie plastików nie pasują do kompletnego przedstawiciela klasy kompaktowej. Sytuację poprawia nieznacznie zróżnicowana kolorystyka i kilka akcentów dodających sportowego animuszu. Aluminiowe nakładki na pedały wraz z podstopnicą z zgrabnie wkomponowanym logo producenta, zegary w tubach i koniczynka wpisana pośrodku analogowych wskaźników mają przywoływać na myśl najbardziej zasłużone modele w dziejach włoskiego sportu.\nAlfa Romeo MiTo i Giulietta\nZdecydowanie więcej przysłowiowego zapachu benzyny poczujemy wewnątrz MiTo. Miejski samochód wyposażono w kubełkowe fotele rodem z torów wyścigowych. Brakuje tylko szelkowych pasów i klatki bezpieczeństwa. Trzymanie boczne sportowych siedzisk zasługuje na słowa uznania i gwarantuje bezpieczną jazdę na granicy przyczepności. Do sportowych akcentów zaliczymy jeszcze aluminiowe nakładki na pedały i podstopnicę z logo producenta. Klimat buduje też nieco klaustrofobiczne i dość ciasne wnętrze. To się jednak może podobać. Przeszkadza natomiast zbyt duże koło sterowe. Mimo, że obszyto je skórą i przeszyto białymi nićmi, to jego rozmiar względem rasowych odpowiedników pokroju Momo o średnicy 28 centymetrów, mocno odbiega od przyjętych w tej klasie standardów. Na pokładzie znajdziemy za to sporo udogodnień. Wzorem Giulietty, tak i tu zamontowano w topowej specyfikacji kombajn multimedialny z dotykowym wyświetlaczem, dwustrefową klimatyzację automatyczną i tempomat. To w\nzupełności wystarczy, aby czerpać radość z każdego kilometra pokonanego miejskim agresorem.\nŹródło: (fot. Piotr Mokwiński, moto.wp.pl)\nTo co najciekawsze, zazwyczaj kryje się pod maską. To tyczy się wszystkich przedstawicieli wśród najgorętszych kompaktów. Każdy ma też nieco inną charakterystykę i walory użytkowe. Giulietta zdaje się łączyć wiele cech, chcąc uchodzić za auto uniwersalne. Wyposażono ją w mocno zmodernizowany silniki 1,75 TBI o mocy 240 koni mechanicznych i 340 Nm momentu obrotowego dostępny w zakresie 2100-4000 obe./min. Motor sprzężono z dwusprzęgłowym automatem o sześciu przełożeniach. TCT zmienia biegi sprawnie, choć przy redukcjach potrzebuje chwili zastanowienia. Auto pierwszą setkę osiąga w 6,6 sekundy i zatrzymuje wskazówkę prędkościomierza na 240 km/h. To w zupełności wystarczy, aby bić się na światłach z Golfem GTI i Renault Megane RS. Prowadzi się bardzo pewnie, a układ kierowniczy nie pozostawia wiele do\nżyczenia. Brakuje tylko bardziej rasowego brzmienia systemu wyprowadzania spalin. Dźwięk towarzyszący przyspieszaniu nie powoduje szybszego rytmu serca. Za wysokie jest też spalanie, które w cyklu średnim może sięgać 12-13 litrów.\nMiTo, dzięki mniejszym rozmiarom daje nieco więcej frajdy, ale kosztem niższego poziomu praktyczności. Turbodoładowany silnik 1,4 MultiAir rozwija 170 KM i 230 Nm (250 Nm w trybie Dynamic). 7,3 sekundy do 100 km/h i 219 maksymalnej czyni Włoszkę konkurencyjną względem Seata Ibizy Cupry oraz Clio RS. Na 17-calowych obręczach z niskoprofilowymi oponami zapewnia bardzo dobrą stabilność i przewidywalność, co pozwala jeździć z wyłączonymi systemami elektronicznymi. Analogicznie do większej siostry, też współpracuje z 6-stopniową przekładnią TCT, ale za to nieco groźniej brzmi. Nieco niższe spalanie zawdzięcza mniejszej masie całkowitej. Układ kierowniczy nie wzbudza wątpliwości, zaś reakcja na kickdown już tak. Dwustopniowa skrzynia mogłaby nieco szybciej zrzucać poszczególne biegi.\nZarówno MiTo jak i Giulietta są już dostępne w oficjalnej ofercie polskich salonów. Pierwsze samochody powinny lada chwila pojawić się na rynku, ale ich ceny przed rabatami należą do wysokich. Za MiTo trzeba zapłacić 91 200 złotych, natomiast Giulietta QV to wydatek przynajmniej 121 700 złotych. Dla porównania, Ibizę Cuprę wyceniono na 78 500 złotych, a Golfa GTI z DSG kupimy za niewiele ponad 116 tysięcy. Alfa nadrabia jednak bogatym wyposażeniem standardowym, za które konkurencja życzy sobie dopłaty. W osiągnięciu zadowalającej popularności powinna też pomóc koniczynka. W latach 20. ubiegłego wieku Ugo Sivocci namalował podobny symbol czterolistnej rośliny na swojej wyścigowej Alfie Romeo RL. Włoski kierowca odniósł historyczny sukces dystansując rywali w zawodach Targa Florio…


Destiny 2 Sezon Bogactwa. Bungie zapowiada nowości - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościDestiny 2. Nadchodzi Sezon Bogactwa\nPaweł Musiolik 31.05.2019 13:55\nDestiny 2. Nadchodzi Sezon Bogactwa\nBungie szykuje się do kolejnego sezonu zawartości Destiny 2. Sezon Bogactwa, bo taki tytuł nosi nowy dodatek w polskiej wersji skupi się na zapełnieniu gry nową aktywnością i przedmiotami.\nJuż 4 czerwca wystartuje kolejny sezon zawartości Destiny 2. Bungie przygotowało sporo nowości, które będą czekać na graczy. Choć nie wszystko pojawi się na samym starcie i na niektóre aktywności przyjdzie nam nieco poczekać.\nNajlepiej sprzedające się gry tej generacji w USA\nWraz z udostępnieniem zawartości 4 czerwca, w Wieży czekać na nas będzie Benedykt 99-40, który zleci nam nowe zadania fabularne, które pozwolą pchnąć postępy w historii oraz podnieść poziom Światła do maksymalnego poziomu 690. Pozwoli także wziąć udział w nowej aktywności - Menażeria, czyli aktywność z dobieraniem graczy dla sześciu osób. Sprawdzian siły, podczas którego Strażnicy mogą złożyć ofiarę z run, w zamian za co otrzymają upragnione bronie i pancerze.\nNowym Najazdem będzie Korona Smutku, do której uzyskamy dostęp od razu. Oprócz tego powraca Iron Banner, dostaniemy mnóstwo nowych przedmiotów do zdobycia, w tym nowe egzotyki. Grę wypełnią także nowe wyzwania i aktywności poboczne. Maksymalnie osiągniemy 750 poziom Światła.\nW trakcie kolejnych dni czerwca i lipca Destiny 2 uzupełniane będzie o nową zawartość:\n11 czerwca - nowy boss w Menażerii i zadanie Z prawdą\n18 czerwca - nowy boss w Menażerii i zadanie Iron Banner\n25 czerwca - Menażeria w trybie Heroicznym\n2 lipca - Zadanie z Luminą\n9 lipca - Sala Danin i Chwile Triumfu\n30 lipac - Przesilenie Bohaterów\nTagi: Activision Blizzard Bungie Destiny 2 pc playstation 4 wideo Xbox One\nDestiny 2. Bungie zapowiada Sezon Włóczęgi\nDestiny 2: Porzuceni. Zaproś znajomego do gry i zgarnijcie nagrody\nDestiny 2. Święto Utraconych startuje już dzisiaj\nDestiny 2. Nadchodzą zmiany w Gambicie, Sleeper Simulant z nerfem


Aktualności / z ostatniej chwili - Aqua Weekend z Hotelem Primavera\nWiosna w pełni, dlatego jeśli planujecie organizację konferencji w najbliższym czasie, warto wybrać obiekt, który oprócz zaplecza biznesowego zaoferuje także relaks w komfortowych warunkach. Aqua Weekend to oferta, dzięki której naprawdę poczujecie nadchodzące wakacje!\nHotel Primavera to bardzo chętnie odwiedzany ośrodek- zarówno przez gości indywidualnych, jak i osoby podróżujące służbowo. O atrakcyjności hotelu świadczy przede wszystkim jego lokalizacja- obiekt jest położony w odległości zaledwie 100 m od plaży. Do dyspozycji gości hotel oddaje komfortowe centrum konferencyjne, na które składa się 7 sal konferencyjnych w atrakcyjnych cenach. Pomieszczenia są w pełni wyposażone w wysokiej jakości sprzęt multimedialny oraz inne udogodnienia. Sale można dowolnie aranżować, co daje możliwość organizacji zarówno większego spotkania, jak i kameralnego szkolenia.\nW kwietniu Hotel Primavera zaprasza na Aqua Weekend- pobyt pełen wodnych atrakcji! Podróż po Parku Wodnym to rozrywka przewidziana zarówno dla dorosłych, jak i dzieci. Oferta weekendu nad morzem zawiera: 2 noclegi w komfortowych pokojach, pełne wyżywienie i przede wszystkim nielimitowany dostęp do parku wodnego oraz świata saun. Hotel organizuje także turniej Water Polo dla dorosłych oraz zajęcia Aqua Fitness. W ramach oferty przygotowano także atrakcje dla najmłodszych. Wiosenne Spa zaprasza na ekspresowe zabiegi kosmetyczne twarzy, cukrowy peeling całego ciała oraz odżywcze masaże na bazie orientalnego kremu jogurtowego.


Renton: Z Britney z chęcią! Z Dodą… nie mówimy nie! - Kielce\nMuzyka Rozmowy Renton,Lokale Muzyka\nWysłano dnia 24-11-2009 o godz. 00:00:00 przez much 2270\nZespół Renton określany jest jako jedno z najistotniejszych odkryć polskiej sceny muzycznej. W swoim brzmieniu łączą agresywne gitary i pop’ową melodię. Zajęli drugie miejsce na polskich eliminacjach do Eurowizji. O swoim stosunku do tego przedsięwzięcia z perspektywy przed-konkursowej opowiedzieli po koncercie w Mundo Cafe, na którym bawiło się … około dwudziestu osób. Rozmawiali: Magda Kołodziej, Justyna Giemza i Jakub Wątor.\nMagda: Frekwencja standardowa czy szczególnie niska?\nMarek Karwowski: Powiem szczerze, że jedna z najniższych. Ostatnio graliśmy w Tarnowie, było około setki osób, a z tej setki trzy czwarte od początku do końca bawiło się niesamowicie. Nie wydaje mi się jednak, żebyśmy w dzisiejszy koncert włożyli mniej serca. Zawsze dajemy z siebie wszystko. Wiadomo, że troszeczkę inaczej się gra, jeżeli jest dużo ludzi i energia z publiczności udziela się również nam - jest jej wymiana…\nMagda: Jak się odnosicie do określenia „college rock”? Mnie kojarzy się to z tępymi nastolatkami w college’u pobrzękującymi na gitarach…\nMariusz Gajewski: To tylko kwestia nazewnictwa. Wszelkie skojarzenia dopuszczalne. Natomiast rzeczywiście jest tak, że przewaga wieku jest poniżej 20, czytaj – naście. I dobrze bo z reguły jest to część fanów najbardziej widoczna i energiczna. Z całym szacunkiem, ci bardziej dojrzali reagują mniej żywiołowo. Z kolei na występach plenerowych towarzystwo jest mieszane, a energia udziela się i promieniuje na boki.\nJustyna: Wasi znajomi z SGH’u (Szkoła Główna Handlowa w Warszawie) słuchają Waszej muzyki?\nM.G: Znajomi słuchają z racji, że są znajomymi, ale prawdziwych fanów ze Szkoły też nie brakuje.\nM.K: Myślę, że jest spory rozstrzał, jeżeli chodzi o wiek naszych słuchaczy. Ostatnio graliśmy koncert w Bielsku - Białej, gdzie przyszła nasza fanka, która, że tak to określę, nastolatką już nie była!\nKuba: Może bardziej doceniacie starszych fanów, bo mogą słuchać Grechuty, Osieckiej, a jednak przychodzą do Was? Jest to dla Was nobilitacja?\nM.K: Wszyscy fani cieszą nas tak samo. Czasami to bardzo pozytywnie zaskakuje, że na naszych koncertach znajdują się też starsi. Myślę, że można to nazwać nobilitacją. Cieszy nas, że nasza muzyka trafia do tak szerokiego grona.\nJustyna: Jesteście takimi grzecznymi chłopcami, którzy nagle odkryli w sobie bestie i stworzyli zespół? Jesteście w końcu chłopakami z SGH’u, renomowana uczelnia, dużo nauki…\nM.K:Powiedziałbym, że SGH jest szkołą, która wręcz pozwoliła nam na to, żeby razem grać. Gdyby to była jakaś polibuda, mogłoby być ciężej...\nM.G: Nie chcę tutaj reklamować naszej ukochanej szkoły, ale tam trudne są dwie rzeczy: dostać się i potem zostać wyrzuconym (śmiech). Faktem jest, że dopiero na piątym roku zawiązaliśmy band. Dużo wcześniej też na pewno był czas, żeby coś robić w tym kierunku, ale tak się złożyło. Niby piąty rok to moment, żeby zacząć myśleć o „ karierze zawodowej” , a tu nagle wyskakuje nam coś tak przyjemnego... To była końcówka 2001 roku, trochę inne czasy, inny rynek pracy, muzycznie również. Start dla takich zespołów jak nasz był na pewno dużo trudniejszy niż jest teraz.\nM.K: Zaczynając, mieliśmy wrażenie, że jesteśmy jedynym zespołem w swoim rodzaju. Nie było jeszcze wtedy konkretniejszej sceny, która grałaby gitarową alternatywną muzykę. Wydaje mi się, że w tamtym czasie modne były bardziej metalowe kapele. Nie było też tak naprawdę gdzie pokazać się ze swoją muzyką. Teraz jak zawiązuje się młody zespół, to wysyła demo do Piotra Stelmacha, i ma tak zwaną tubę w postaci magazynu „ Pulp” czy tematycznych portali internetowych. Jeżeli ktoś jest dobry, to na pewno jest mu dużo łatwiej zaistnieć.\nJustyna: Wam trochę zeszło, żeby zaistnieć…\nM.K: Tak, nam trochę zeszło, chociażby dlatego, że mieliśmy parę przerw spowodowanych różnymi sytuacjami życiowymi. W tym składzie gramy od 2006 roku. Można powiedzieć, że właśnie wtedy to wszystko zaczęło się lepiej kręcić, krok po kroku.\nJustyna: Przyglądając się Waszej karierze mam wrażenie, że to pasmo fajnych zbiegów okoliczności – ktoś Was usłyszał, ktoś polecił…\nM.K: Ale tak chyba zawsze jest. Na początku ktoś Cię zauważy, potem pokaże w radiu, umieści na składance i pozwoli, żeby Twoja muzyka wreszcie zaistniała. Historia każdego zespołu tak wygląda.\nM.G: Porównując zamierzchłe czasy naszych studiów, jestem święcie przekonany, że teraz jest dużo łatwiej niż wtedy. Już po pierwszych trzech tygodniach wspólnego grania mieliśmy okazję wystąpić na uczelnianych otrzęsinach – koncert przed T. Lov’em i Blendersami. Wyszliśmy z trzema swoimi piosenkami, trzema coverami - od razu na głęboką wodę bez zbytecznego siedzenia w garażu. Dzięki temu, że rektor był na naszym koncercie, zasponsorował pierwsze demo. Trzeba przyznać, że musiało mu się spodobać. Bardzo pozdrawiamy Marka Rockiego!\nMagda: Wyjście na koncert z trzema coverami to skakanie na głęboką wodę?\nM.G: Kwestia realiów. Po trzech tygodniach wspólnego grania na próbach, trzy własne kawałki i trzy covery wykonane przed gwiazdkami polskiej sceny rock and rollowej – od czegoś trzeba zacząć. Poza tym te covery były dość głęboko zaaranżowane. Jak patrzę z perspektywy czasu to uważam, że to był odważny ruch i w krótkim czasie odwaliliśmy kawał dobrej roboty. Warto było.\nJustyna: Co jest najtrudniejsze dla młodego zespołu, który chce się wybić?\nM.G:W naszym przypadku było tak, że nie mieliśmy ciśnienia typu – jak nam się nie uda, to nie będziemy mieli co włożyć do garnka. To nasza zaleta, że mogliśmy podejść do tego z dużym luzem. Ja to cały czas traktuję hobbystycznie, przyznaję się bez bicia… Takie podejście daje bardzo duży komfort psychiczny.\nM.K: Przełomem jest płyta, a najtrudniejsze jest czekanie na dobre momenty w swojej karierze. Na razie funkcjonujemy bez stawiania na jedną kartę, mamy nadzieję, że w przyszłym roku to się zmieni…\nMagda: Przyznajecie się do mainstreamowych inspiracji. Nagralibyście z Britney albo z Dodą?\nM.K: Z Britney z chęcią! Z Dodą… nie mówimy nie. Jeśli chodzi o mainstream, to nie wstydzę się powiedzieć, że czasami piosenka Britney Spears jest super numerem. Dzisiaj na przykład zagraliśmy Kylie Minogue. Dla nas pojęcie komercji to bardzo szeroki temat - to kwestia rozróżnienia tego, co jest dobre, a co nie. Na tej zasadzie w mainstreamie również znajdują się fajne numery, dobrze napisane i świetnie wyprodukowane, ale można też znaleźć i gnioty.\nMagda: Jak łączycie nawiązanie do brytyjskiego squatuii z filmu Trainspotting w nazwie zespołu i inspiracje mainstreamowymi brzmieniami?\nM.K: Renton był dość nietypową postacią. Był narkomanem, ale wychodzi z tego nałogu i tak naprawdę mierzy się z konsumpcjonizmem, który panuje dookoła. Starał się w tym wszystkim odnaleźć. Można powiedzieć, że my też funkcjonujemy w takim samym świecie i chociażby pytania zadawane nam o komercję, są wspólną płaszczyzną z Markiem Rentonem.\nMagda: Co z tego, co robicie, nazywacie niekomercyjnym?\nM.G: My niczego nie kalkulujemy przy tworzeniu muzyki, w związku z tym nie robimy niczego, co z założenia ma dać określony efekt rynkowy. Po prostu gramy to, co lubimy grać. A jeśli po zarejestrowaniu w studio da się jeszcze tego słuchać to osiągnięta została pełna satysfakcja. Nie zastanawiamy się, czy to się lepiej „sprzeda” w sensie komercyjnym. To byłaby błędna logika, która z estetycznego punktu widzenia mogłaby zepchnąć nas w regiony, w których nie chcemy gościć. Wtedy umykałaby satysfakcja i przechodzilibyśmy do rutyny zawodowej. To już wolę pracę w dużym banku na etacie.\nM.K: Wydanie płyty, to w pewnym sensie też działanie komercyjne, zagranie koncertu – również. Jeżeli pójdziemy tym tropem, to wszystko staje się coraz bardziej relatywne. My po prostu robimy taką muzykę, jaka podoba się nam samym i staramy się z nią dotrzeć do jak najszerszej publiczności.\nKuba: W Waszym rozumieniu, komercja zaczyna się wtedy, gdy przy jakimś działaniu pierwszym celem jest zarobienie na tym albo wylansowanie się, tak? Komercja zawiera się w podstawie działania, a nie w jego odbiorze.\nM.K: To są właśnie bardzo akademickie dyskusje. Wiadomo, że często fajne i ambitne rzeczy stają się komercyjne tylko dlatego, że zaczynają się z tego powodu dobrze sprzedawać. Ale czy to znaczy, że stają się one innymi rzeczami?\nOstatnio na koncercie jedna z osób wypowiedziała takie zdanie: „Tylko nie pozwólcie, żeby Was grali w Zet’ce” – tak, jakby to była jakaś hańba. Natomiast jeżeli naszą muzykę zagra Radio Zet, to czy ta muzyka się zmieni?\nM.G: Przede wszystkim pojęcie komercji jest bardzo nieostre. Z jednej strony istnieje konkretna alternatywa, z drugiej strony totalna komercja (czyli na przykład wspomniana Doda), ale jest jeszcze cały środek: Coma, Lao Che, Czesław Śpiewa. Ich nie wrzucisz ani do alternatywy, ani do komercji, do mainstream’u też nie.\nMyślę, że w tym środku jest jeszcze trochę miejsca do zagospodarowania. Renton czasem ma wątpliwości, gdzie stoi – czy bardziej na lewą nogę, czy jednak na prawą. Ale gdzie Renton ostatecznie umiejscowi się na rynku muzycznym to tak naprawdę rzecz wtórna. My robimy swoje i tego się trzymamy. Jaki będzie tego efekt jest poniekąd niezależne od nas. Nie zamierzam rezygnować z grania gdyby się okazało, że nagle gwałtownie spadła liczba fanów i na koncerty przychodzi po 10 osób.\nMagda: Chcecie wynieść Eurowizję na wyższy poziom?\nM.K: Myślę, że każdy by chciał, żeby na Eurowizji były prezentowane fajne numery. Dlaczego tam mają się zgłaszać tylko piosenki w stylu Isis Gee, która reprezentowała Polskę w zeszłym roku? Tym bardziej, że można wyciągnąć wnioski z jej występu i stwierdzić, że może warto w tym roku przedstawić Polskę od innej strony. Myślę, że pewnie też bylibyście zadowoleni, jeśli pojawiałoby się tam więcej innej muzyki.\nMagda: Myślicie, że uda Wam się wygrać ze Stachurskym?\nM.K: Szczerze? Wydaje mi się, że nie. Nie wiem czy akurat ze Stachurskym, ale rzecz polega na tym, że tak naprawdę jesteśmy zespołem nieznanym i myślę, że ludzie przy okazji takiego konkursu głosują na postacie najbardziej popularne, na przykład na Lidię Kopanię, która ma już swoich fanów i jest najbardziej promowana przez media.\nPewnie ciężko będzie się z tym zmierzyć, ale z drugiej strony fajnie się pokazać. Śledzimy, jak nasza piosenka jest odbierana i okazuje się, że podoba się nie tylko fanom alternatywnego grania. Może uda nam się zwrócić uwagę na to, że istnieje jakaś muzyka poza tym, co ludzie znają z popularnych stacji radiowych. Może ktoś zacznie szukać innych zespołów, które tworzą dobrą muzykę, niekoniecznie w mainstreamie.\nMagda: Trójka kiedyś była bastionem rock and rolla, młodych i świeżych zespołów… Czym jest teraz?\nM.K: W porównaniu z innymi stacjami, jest tam dużo ciekawej muzyki alternatywnej i to jest bardzo ważne.\nMagda: Słyszałam, że nie pijecie dużo i nie jesteście bardzo rock and rollowi…\nM.K: Nie będę Ci mówił, że nieprawda, że pijemy i tak dalej. Może kiedyś uda Ci się to zweryfikować empirycznie (śmiech).\nMagda: Traktujecie z dystansem siebie i swoją muzykę?\nM.K: Myślę, że tak. Chociażby omawiana już Eurowizja – wiele osób twierdzi, że zgłoszenie się tam, to inaczej brak szacunku do siebie. My mamy do tego dystans!\nMagda: Skoro dużo ludzi twierdzi, że straciliście do siebie szacunek, trudno jest Wam być konsekwentnymi?\nM.K: Dopóki wierzysz w to, co robisz i masz świadomość, że robisz to prawdziwe i szczerze, to puszczasz takie opinie mimochodem. Mimo wielu głosów negatywnych, pojawia się też bardzo dużo pozytywnych – ludzie ze środowiska trzymają za nas kciuki…\nMagda: Stelmach skomentował Wasz udział w Eurowizji?\nM.K: Tak. Skomentował, ale nie będę nic mówił na ten temat. Nie jest on jednak wielkim zwolennikiem naszej decyzji.\nMagda: Według mnie jest tendencja wzrostowa wśród polskich zespołów, które śpiewają po angielsku. Śpiewających w naszym języku jest mało…\nM.K: Może to wynika z tego, że ludzie są osłuchani z muzyką po angielsku i coraz mniej przeszkadza im to, że zespoły polskie śpiewają również w obcym języku. Nie ma co ukrywać, że wtedy pewne frazy brzmią po prostu lepiej - pomimo tego, że treść jest ta sama. Nie mam pojęcia co takiego jest w naszym języku, że trudniej sprawić aby z muzyką brzmiał dobrze. Te same wersy wykonane w języku angielskim odbiera się zupełnie inaczej – zazwyczaj lepiej. Jeśli chodzi o zespoły grające po polsku i angielsku, to według mnie proporcje i tak są zachowane.\nJako ciekawostki, na koncertach, gramy aranżacje kawałków oryginalnie wykonywanych w języku angielskim. Wiadomo, że ludzie generalnie lubią rzeczy, które znają. Swoimi przeróbkami ich zaskakujemy. Dzisiaj zagraliśmy na przykład przebój Davide’a Guett’y „Love is gone”. Robimy to wszystko dla fun’u. Nie dopisujemy do tego żadnych ideologii. To nie jest tak, że my słuchamy takiej muzyki w domu! To tylko zabawa… Niemniej jednak nie mamy w planach żadnego nowego cover’u śpiewanego po polsku.\nMagda: Dlaczego wybraliście numer „Stan pogody” Anny Jurksztowicz na składankę „Wszystkie covery świata?”\nM.K: Muszę powiedzieć, że bardzo długo szukaliśmy kawałka. Musiał to być numer z lat 80-tych, który by nam się spodobał. Gdy udało nam się wygrzebać ten numer, od razu wiedzieliśmy, że to jest to, że z tego można zrobić coś fajnego. Tym bardziej, że przerobienie słodkiego kawałka na coś bardziej alternatywnego jest niezłym fun’em.\nMagda: Trudno było przerobić muzykę Krzesimira Dębskiego? Co powiedziała Jurksztowicz? Była zadowolona?\nM.K: Nie było trudno przerobić muzykę napisaną przez Dębskiego, bo jest tam bardzo dobra melodia, która obroni się w każdej aranżacji. Powiem Ci szczerze, że nie wiemy co myśli na ten temat sama autorka, ale fajnie by było wiedzieć. Nie boimy się jej opinii…\nMagda: Ostatni cover zachęcił Was do śpiewania po polsku?\nM.K: Myślę, że tak. Jesteśmy całkiem zadowoleni z tego brzmienia. Musimy przyznać, że zajęło nam trochę czasu oswajanie się z Rentonem po polsku, ale cieszymy się, że spodobaliśmy się ludziom w takim wydaniu. Może na następnej płycie znajdzie się coś w naszym ojczystym języku.\nMagda: Co było kamieniem milowym w Waszej karierze?\nM.K: Tych kamieni było dużo, ale wybrałbym wydanie płyty. Z nią czujemy, że postawiliśmy kropkę nad i, której nam długo, długo brakowało. Myślę, że to nam ułatwi dużo rzeczy, że będzie nam prościej nagrać kolejny krążek. Wspaniałym uczuciem jest to, że ludzie mają w końcu szansę, żeby zapoznać się z naszym materiałem w domu. Koncerty są też dużo przyjemniejsze, kiedy widzimy, że ludzie nas znają i sami śpiewają piosenki. Uwielbiamy granie koncertów i tę energię.\nRozmawiała: Magda Kołodziej\nOcena: 3.1/5 (133)\nOd sierpnia roku 2002 strona została wyświetlona 158443973 razy (0.78) © 2002-2018


Kamionka Archives - Efektywne Mikroorganizmy\nPosted on 23 lutego 2015 25 kwietnia 2019 by Nicole\nBudzenie świadomości społecznej\nPosted on 3 lutego 2015 25 kwietnia 2019 by Nicole\nW niedziele były wybory sołtysy w Dąbrówce . Tak jak wszędzie była rekordowa frekwencja i o wiele więcej ludzi gotowi do angażowanie się niż dotychczas. Pokazuje to głębokie zmiany jakie zachodzą w świadomości . Mam nadzieję że sołtysy które zostały wybrane na tą kadencję w naszej gminie będą mniej osamotnieni niż poprzednio . Więc podziękowanie…\nWczoraj niedziela 12/10 było w szkole w Kamionce spotkanie dotyczące program instalowania solarów w współpracy naszej gminy z innymi gminami . Wójt gminy Jeziorany jest inicjatorem tego projektu, zaskoczył mnie jak wspominał o Teslar. Sławomir Kuszninski jest koordynatorem . Więc tak : Obecnie udało im się zwiększyć z 70% do 85 % dofinansowania na koszty…\nKupić EMy w Dąbrówce na targu staroci\nPosted on 26 września 2014 by Nicole\nJutro w Dąbrówce u nas jest targ staroci i różności lokalne . Tak będzie w każdą ostatnią sobotę miesiąca . Zostałam zaproszona do stawania tam z EMami Oczywiście, bardzo chętnie. Będę miała Efektywne Mikroorganizmy w rozmaitych postaciach , ulotki , można będzie kupić , poinformować się, wymieniać się. Niech kwitnie wymiana lokalna 🙂\nNasza gmina Kamionka jest na FB https://www.facebook.com/pages/Gmina-Kamionka/130124680503531?fref=tsi , słuchajcie działa to , pisałam wiadomości z prośba o informację na temat wywóz śmieci budowlane i dostałam odpowiedzi w bardzo krótkim czasie . No to brawo Kamionka 🙂\nWspółdziałania Temat dni Pokoju 2013\nPosted on 20 sierpnia 2013 by Nicole\nDzieje się na terenie gminy Kamionka , nie prawda że ludziom się nic nie chce. Zaprosiliśmy stowarzyszenie i ludzi działających na naszym terenie aby przedstawili to co robią . Warto wiedzieć coś o sobie i innych inspirować siebie na wzajem i być razem. Zapraszamy na zapoczątkowanie DNI POKOJU 2013 Piątek o piątej . Nasi goście…\nDni Pokoju Dąbrówka 2012\nPosted on 9 sierpnia 2012 30 grudnia 2019 by Nicole\nJednak jednak będą !!! Pod znakiem lasu . Las pełen magii i cudów i… ( a może damy 2 godziny na sprzątania kawałka lasu ) , i LAS Lokalna Alternatywna Społeczność. Dużo myśli wyślemy w kierunku Wojtka który odszedł do kosmosu. Dni Pokoju Dąbrówka 2012 –to opowieść o tym jak LAS w tym lesie Kozłowieckim…\nCzy zimą, bakterie idą spać ?\nPosted on 14 stycznia 2012 11 listopada 2019 by Nicole\nCzęsto się zastanawiamy co się dzieje z bakteriami glebowymi zimą? Gleba przecież składa się żywej materii . Na powierzchni 1 hektara licząc 30 centymetrową warstwę ziemi można znaleźć od kilkuset kilogramów do kilku ton masy bakterii. Jak reagują one na zmiany temperaturę które bywają czasami skrajne . Zdążą się że na powierzchni ziemi sięgające czasami…


Najważniejszym tematem nowego przedstawienia Krzysztofa Warlikowskiego nie jest ideologicznie poprawny wykład o wykluczeniu, lecz przejmująca analiza egzystencjalnej samotności.\nTuż po premierze Opowieści afrykańskich portale internetowe donosiły w sensacyjnym tonie: „Warlikowski rozebrał aktorów!”. W kontekście Tragedii Króla Leara, czyli sztuki, która jak klamra spina opowiedzianą na scenie Nowego Teatru historię, nagość nikogo nie powinna zdziwić ani zgorszyć. Jej znaczenie wykłada sam Szekspir. W szkaradny sposób zniesławiony przez brata bękarta prawowity syn księcia Gloucester, fałszywie oskarżony o zamiar ojcobójstwa, a w wyniku tego wydziedziczony i wygnany przez ojca, powraca na scenę w III akcie w niezwykłym „przebraniu”. Aby uniknąć pościgu, postanawia stać się nikim, przeistaczając się „w najnikczemniejszy i najbardziej nędzny / Kształt, który bieda gardząca człowiekiem / Stworzyła, by go do zwierząt zniżyć”. Częścią zaplanowanej kreacji teatralnej jest nagość: „Lico me błotem całe oplugawię / Opaszę biodra szmatą..., a nagość odkrytą / Wystawię wichrom i dopustom niebios. / Kraina moja zna żebraków / Na wpół szalonych, którzy z głośnym rykiem / Wbijają w nagie i na wpół nieczułe ramiona szpilki” (akt II, scena 3; ten i kolejne cytaty, jeśli nie zaznaczono inaczej, pochodzą z wydania: W. Shakespeare, Wiernie spisane dzieje żywota i śmierci króla Leara i jego trzech córek, tłum. M. Słomczyński, Kraków 1979).\nMyliłby się jednak ten, kto by sądził, że rola „dzikiego Tomka” jest zwykłą maskaradą, mającą na celu ukrycie prawdziwej tożsamości Edgara. Ogołocenie szaleńca odsłania to, co tkwi najgłębiej: już nie płytkie, symulowane samookaleczenia, mające wzbudzić litość, lecz prawdziwą otchłań; „spragnioną dziurę bez dna” – by odwołać się do tekstu dopisanego przez twórców Opowieści afrykańskich – która „nigdy nie da się zatkać”. Szekspirowski „dziki Tomek” jest zatem „czystą, niesfałszowaną dwunożną istotą”: „nie zawdzięcza gąsienicy jedwabiów, owcom wełny, cybetom wonności” (akt III, scena 4). W znakomitym eseju o Królu Learze Margreta de Grazia wskazuje na symboliczne znaczenie owej szmaty, której Edgar się nie pozbawia, choć wydaje się ona zupełnie zbyteczna; czyż bowiem przepaska na biodrach może ochronić przed zmoknięciem lub wychłodzeniem? De Grazia dowodzi, że koncept Szekspira ukazuje uzależnienie od rzeczy zbędnych: prócz tego i ponad to, co konieczne do życia (M. de Grazia, The ideology of superfluous things: „King Lear” as period piece, [w:] Subject and object in Renaissance culture, ed. by M. de Grazia, M. Quilligan, P. Stallybrass, Cambridge 1996, s. 22) Żebrak jest nikim, nawet wśród najbliższych. „Rodziców w łachmanach / Dziecko nie dostrzega” (akt II, scena 4) – mówi błazen w sztuce Szekspira. Choć przytoczone zdanie nie pada ze sceny w najnowszym przedstawieniu Krzysztofa Warlikowskiego, warto o nim pamiętać, zastanawiając się nad przesłaniem spektaklu.\nEkspozycja Opowieści afrykańskich zapowiada ciekawy eksperyment. Na otaczającym scenę płótnie oglądamy czarno-białą animację, która przypomina historię opowiedzianą we wczesnym filmie Akiry Kurosawy, Piętno śmierci. Charakterystyczna maniera japońskiego reżysera, polegająca na skracaniu perspektywy tak, że filmowane plany często wydają się być pozbawione głębi, jakby wszystkie elementy znajdowały się na jednej płaszczyźnie, zostaje tutaj przełożona na schematyczny rysunek. Ukazującym się na ekranie postaciom mężczyzny z nienaturalnie zarysowanymi cieniami pod oczyma i dziewczyny o bardzo pospolitej twarzy brakuje, jak powiedziałby Baudelaire, „melodii” życia. Martwocie obrazu odpowiada ścieżka dźwiękowa, naśladująca głos mechanicznej sekretarki.\nWkrótce potem na kanapie ustawionej na przedzie sceny siadają trzy kobiety. Muszą zdać trudny egzamin. Ich umierający ojciec uzależnia podział majątku od deklaracji miłości. Dwie starsze spełniają dziwne życzenie starca. Najmłodsza nie potrafi (nie chce?) brać udziału w tym współzawodnictwie. Wedle najbardziej popularnej interpretacji sztuki Williama Szekspira, opisywana scena przeciwstawia cichą i szczerą miłość Kordelii zwodniczej retoryce obłudnych sióstr. Warlikowski inaczej jednak rozkłada akcenty. „Może to nie córki są obrzydliwe, jak zwykle ustawia się tę scenę w teatrze, ale Lear, który zmusza je do niestosownych wyznań?” – podpowiada. I rzeczywiście, przejmująco rozegrany dialog ojca z córkami nabrzmiewa bólem „niemożliwej”, choć upragnionej miłości. Goneryla i Regana recytują swoje kwestie, jakby deklamowały wiersze na szkolnej akademii; Kordelia zaś milczy nie dlatego, że jest bardziej oddana ojcu, ale dlatego, że nie chce okłamać samej siebie.\nZnaczącym elementem scenografii jest przecinający w połowie scenę ekran z pleksiglasu. W zależności od kąta padania światła może być on zupełnie przezroczysty (jak doskonale umyta szyba, która stanowi śmiertelną pułapkę dla przelatujących ptaków), lub zdradzać swą obecność poprzez przecinające jego powierzchnię smugi i widoczne na nim refleksy. Ta (nie)widzialna bariera dobrze oddaje nasz sposób postrzegania świata; każdemu zdarza się przecież używać filtrów, które chronią przed bezpośrednim, często bolesnym dotknięciem rzeczywistości. Pytanie tylko, czy twórcy spektaklu sami nie przyglądają się komedii ludzkiej zza jakiejś niezauważalnej szyby? Czy frenetycznie dążąc do autentyzmu, nie mijają się z rzeczywistością, która zawsze wyłamuje się z ideologicznych schematów?\nWarlikowski definiuje kondycję swoich bohaterów i bohaterek jako „pasmo niemożliwości i niemożności”, nie tyle w sensie, jaki tym pojęciom nadali Grecy, konfrontując bohatera tragicznego ze ślepym Fatum, co poprzez werystyczną konfrontację człowieka z determinującą go fizycznością i fizjologią. „Zrodziłaś się z ukąszenia fioletowego skorpiona w zmaltretowane łono twojej matki, Kordelio” – mówi najmłodsza córka Leara w spektaklu Warlikowskiego. I dodaje: „Nie dziw się, że twoje siostry są takie podłe”. Warto jednak zauważyć, że w gruncie rzeczy Kordelii nie chodzi o oskarżenie, ani tym bardziej o usprawiedliwienie sióstr, wyrodnych córek Leara, lecz o wyrażenie swojego własnego kalectwa: „Jestem niezdolna do miłości. Nie mogę uwierzyć, że jestem kochana”. Jej słowa znajdują przewrotne potwierdzenie w solilokwium bękarta Edmunda: „Natura piękniej nas wyposażyła / I więcej życia wlała w nas niż w rzesze / Głupców spłodzonych między snem a jawą, / Na łożu stęchłym, w nudzie i znużeniu” (akt I, scena 2). Mimo iż wizja reżysera momentami wydaje się równie sugestywna jak wypowiedź Edmunda, nie musi jednak być uniwersalna. W osobie Edgara, przyrodniego brata Edmunda, Szekspir podsuwa nam wszak przejmujący obraz miłości w innym sensie „niemożliwej”: zdumiewającej, lecz mimo wszystko realnej.\nOparte na trzech wielkich dramatach Szekspira: wspominanym już Królu Learze, Kupcu weneckim i Otellu, anonsowane jako „trylogia wykluczonych”, Opowieści są spektaklem, z którym warto się „zmierzyć”; właśnie dlatego, że ich najważniejszym tematem nie jest ideologicznie poprawny wykład o wykluczeniu, lecz przejmująca analiza egzystencjalnej samotności. Wczytując się w sztuki Szekspira, Warlikowski wciela się w rolę bezwzględnego anatoma ludzkiej nędzy; próbuje dotrzeć do rdzenia ludzkiej egzystencji, do pulsującego we wnętrznościach bólu. By osiągnąć ten cel, nie tylko rozbiera aktora, lecz obdziera go ze skóry, podcina mu gardło i wycina funt ciała w pobliżu serca. Zdziera maski i walczy z teatralnością naiwnie zinterpretowaną jako forma nieprawdy, „udawania”, „odgrywania ról” (por. J. Limon, The Chemistry of the Theatre, New York 2010). Szuka drogi, która prowadzi od „świata przedstawionego” do „świata uobecnionego”. Szekspir zapewne zrozumiałby to pragnienie; wszak najbardziej zażarte debaty przełomu XVI i XVII wieku dotyczyły istoty znaków sakramentalnych i rzeczywistej (chciałoby się powiedzieć: cielesnej) obecności Boga (współczesnym krytykom spod znaku nowego historyzmu zdarza się zresztą interpretować zakład Shylocka jako parodię Eucharystii).\nCzytając manifest programowy autorów spektaklu, dowiadujemy się zatem, że odrzucając drobnomieszczańskie przywiązanie do „kulturalnej rozrywki”, szukają oni przestrzeni, w której spełniłaby się wizja „idealnej współobecności twórców i widzów, napiętej do granic wytrzymałości”. Na szczęście jednak – wbrew tym deklaracjom – Warlikowski po mistrzowsku buduje sensy za pomocą teatralnych znaków: rozciąga przestrzeń, rozrzuca w niej przedmioty i odsuwa od siebie aktorów. Powstaje w ten sposób przejrzysty przekaz o niemożności zbliżenia się do drugiego człowieka. Skazanej na samotność Kordelii nie pozostaje nic innego, jak odegrać rolę rozbitka, rozpaczliwie próbującego nawiązać kontakt z (pozaziemskimi) załogami powietrznych statków.\nPytany o możliwość ponownej realizacji Kupca weneckiego w 2007 roku reżyser zostawił otwartą furtkę: „Zastanawiam się, do jakiego stopnia można się starzeć z Szekspirem. Czy można starzeć się wciąż z tymi samymi tytułami, stale do nich wracać? Zobaczymy” (Szekspir i uzurpator. Z Krzysztofem Warlikowskim rozmawia Piotr Gruszczyński, Warszawa 2007, s. 69). Zobaczyliśmy. Przyznam, że nie przekonała mnie do końca przemiana Shylocka w rzeźnika (tę rolę w Szekspirowskim kanonie pozostawiam niedościgłemu Tytusowi Andronikusowi, którego historię znakomicie opowiedziała Julie Taymor). Tubal z głową myszy, wyglądający jakby wymknął się ze stron komiksu Maus, też nie był tak frapujący jak „myszkujący” po teatralnej garderobie groteskowy szczuromysz w Hamlecie Oskarasa Koršunovasa. Mimo to historia weksla, którego gwarancją miał być funt mięsa wierzyciela, znakomicie wpisuje się w refleksję o beznadziejnym zadłużeniu człowieka wobec nicości. W ten sposób Opowieści afrykańskie dostarczają naocznego dowodu na Lacanowską teorię pożądania, z definicji skazanego na niespełnienie. Z drugiej strony, to właśnie w Otellu, czyli sztuce stanowiącej środkową część tryptyku Warlikowskiego, Szekspir okrutnie zakpił sobie z tak zwanych naocznych dowodów. Gdyby podpuszczony przez Jagona Maur nie szukał zgubionej chusteczki, nie zjadłaby go zazdrość. Tragedia Otella przestrzega przed łatwizną oczywistości. Nieoczywisty pozostaje również uczerniony wizerunek Otella: widzowie teatru elżbietańskiego nie mieli przecież szans oglądać czarnoskórego aktora, lecz widzieli pomazanego sadzą białego człowieka. Przypomina o tym Warlikowski, stawiając przed nami Otella, którego biały tułów i ramiona groteskowo kontrastują z pomalowanymi na czarno dłońmi i czarnym dekoltem.\nSzekspir wprowadza niewiele charyzmatycznych postaci kobiecych (wyjątek stanowi Lady Makbet), co zresztą wynika z realiów teatru doby elżbietańskiej. Przy całkowicie męskiej obsadzie role kobiece powierzano chłopcom, którzy jeszcze nie przeszli mutacji; od młodocianych aktorów trudno zaś było oczekiwać opanowania długich partii tekstu, w tym solilokwiów. Oto powód, dlaczego w tragediach Szekspira kobiety mówią mało. Warlikowski z Gruszczyńskim postanowili natomiast uzupełnić tak zwaną „trylogię wykluczonych” o deliryczne, oparte na przypadkowych skojarzeniach solilokwia Porcji/Jessiki, Desdemony oraz Kordelii, wypływające niejako „z wnętrza rozpalonych i rozpadających się głów”. Zadaniem owych solilokwiów nie mogło być jednak pogłębienie rysunku psychologicznego postaci. Wręcz przeciwnie: balansując na granicy szaleństwa, bohaterki Warlikowskiego plotą od rzeczy i tracą poczucie sensu, przekreślając możliwość zrozumienia siebie i porozumiewania się z innymi. Zastanawiając się czym jest kobieta, Kordelia udziela odpowiedzi, którą można powiązać jedynie z manifestem ideowym czarnego rasisty, mizogina i gwałciciela, Eldrige’a Cleavera, przedstawionego w programie sztuki jako „legendarny przywódca Czarnych Panter”. „Kobieta to istota dziurawa, służąca do jebania” – mówi Kordelia. Można byłoby ten gest potraktować jak nieudaną prowokację (tak samo jak wypowiadane przez inne postaci antysemickie i rasistowskie „żarty”), lecz nie wtedy, gdy towarzyszą mu konsekwentnie przywoływane obrazy zdeformowanego kobiecego ciała: zmięte twarze, opuchłe nogi, obwisłe piersi. Wizerunek kobiety w spektaklu Warlikowskiego został zdeterminowany przez wstręt, choć nie był to (chyba?) efekt zamierzony.\nZawodzą też bełkotliwe monologi kobiet. Wpisane w przewidywalne schematy, nie trafiają w żaden czuły punkt; nie ranią, lecz nudzą... Środkiem wyrazu, który pozwala dotknąć widza „do żywego”, może okazać się natomiast cisza: nie przypadkowe, kłopotliwe milczenie, które zapada, gdy aktor zapomina tekstu, lecz nagie słowo, skupiające w sobie (nie)wypowiedziane sensy otaczających je zdań. To właśnie bezdźwięczne słowo, opisane w kluczu teatralnej konwencji, wybrzmiewa w spektaklu Warlikowskiego najdonośniej.\nreżyseria światła Felice Ross\npremiera 5 października 2011 w Liège\npremiera polska 2 grudnia 2011


Książka jesienną porą | KMP\nKsiążka jesienną porą\nTemperatura na zewnątrz coraz niższa, a książek na półce coraz więcej. Kilka z nich z całą pewnością mogę polecić. Na początek coś mrocznego, za mgłą – Szczepan Twardoch „Drach”.\nJest to powieść o Śląsku, o pograniczu i ludziach, którzy w zależności od tego, jak toczy się historia, lądują raz po jednej, a raz po drugiej stronie granicy. Ludzi, którzy mówią w rozmytym języku, o rozmytej tożsamości i którzy powodowani okolicznościami, stale muszą dookreślać swoją przynależność narodową. Książka opisuje sto lat jednej ze śląskich rodzin. Opis ten, jest punktem wyjścia do rozważań o tym, iż życiem rządzi przypadek i spod jego skrzydeł nie można się w żaden sposób uwolnić. Odpowiedzią na to ma być instynkt, impuls, nagła i szybka reakcja, którą kieruje się człowiek, a która nie różni nas w niczym od zwierząt znajdujących się w potrzasku. Do takich wniosków prowadzi nas „Drach”, czyli ziemia, która jest narratorem tej powieści, opisując wszystko językiem cielesności, często i fizycznej dosłowności.\nKolejną pozycją jest biografia – „Queen. Królewska historia”. Mark Blake przez lata rozmawiał z trzema żyjącymi muzykami grupy, dotarł także do licznych innych osób, którzy odegrali w historii Queen znaczne i mniej znaczne role. Dzięki tej pozycji możemy szczegółowo, a nawet bardzo szczegółowo, prześledzić bogatą karierę zespołu, który uwielbiały miliony.\nJest to bez wątpienia portret fenomenu. Niepublikowane wcześniej wspomnienia, zaskakujące anegdoty, intrygujące fakty. Jednym zdaniem – bardzo dobra pozycja. Jeżeli kogoś pochłonie i będzie chciał więcej Queen, śmiało może sięgnąć po „Freddie Mercury. Biografia legendy.” Lesley-Ann Jones.\nNa zakończenie klasyka polskiego kryminału i Joe Alex „Cichym ścigałam go lotem”. Kto nie zna kryminałów Joe Alexa, czyli Macieja Słomczyńskiego, a lubi kryminały w stylu porucznika Colombo czy detektywa Herkulesa Poirot, będzie zachwycony. Zachęcam do przeczytania całego cyklu powieści o przygodach detektywa Alexa, który pomaga w rozwikłaniu zagadek swojemu przyjacielowi, policjantowi Scotland Yardu, Benowi Parkerowi, w czym towarzyszy mu często przyjaciółka, Karolina Beacon – pani archeolog.\nPozdrowienia dla wszystkich moli książkowych.


Strona główna > Produkty > Suplementy diety > Oeparol Femina\nSuplement diety zawierający olej z nasion wiesiołka dziwnego (Oenothera paradoxa), którego składnikiem są kwasy tłuszczone Omega-6: linolowy i gamma-linolenowy, zaliczane do grupy Niezbędnych Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych, oraz olej z nasion lnu, który zawiera kwasy Omega-3 (kwas alfa-linolenowy).\nOlej z nasion wiesiołka dziwnego Olej z nasion lnu\nNienasycone Kwasy Tłuszczowe w tym min. 2235 mg\nkwas linolowy(LA) min. 1395 mg\nomega 3: min. 150 mg\nKwas alfa-linolenowy (ALA) pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi. Korzystne działanie występuje w przypadku spożywania 2 g ALA dziennie. Kwas linolowy (LA) pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi. Korzystne działanie występuje w przypadku spożywania 10g LA dziennie. Zrównoważona dieta i zdrowy tryb życia są ważne dla utrzymania prawidłowego funkcjonowania organizmu.\nSuplement diety polecany dla kobiet, które:\n1-2 kapsułki 3 razy dziennie, najkorzystniej podczas posiłku.


Sofy | Sofa tapicerowana - Internetowy Sklep Meblowy Gama\nRoyal (Orfeusz Bobo)\nWyświetlono 89 z 89 wyników\nSofy - sklep internetowy Gama\nSofy mają bogatą historię, która prowadzi nas do egzotycznych światów przeszłości. Dawniej były to ławy wyłożone miękkimi poduszkami czy wałkami. Meble te przez wieki zmieniały się i stanowiły przykład stylów, które pojawiały się w kulturze. Klasyczne sofy kojarzą się z francuską elegancją w wersalskim ujęciu, która do dziś ma szerokie grono naśladowców. Ale sofy to nie tylko szyk w duchu retro, to także awangardowa prezentacja, która sprawia, że te komfortowe meble tapicerowane znajdziemy także w wybitnie nowoczesnych wnętrzach. Kolekcje sof prezentowane w Gamie to różnorodność, z której naprawdę warto skorzystać, urządzając salon, sypialnię, pracownię, gabinet czy nawet elegancki przedpokój, w którym chcemy mieć przytulny zakątek do posiedzenia.\nSofy tapicerowane na miarę nowoczesności\nEleganckie sofy pochodzące z nowoczesnych kolekcji mebli tapicerowanych to przykład tego, jak cząstka art może zagościć dosłownie wszędzie. Pośrodku reprezentacyjnego salonu. W kącie sypialni tuż obok toaletki. W rozległym korytarzu urządzonym z duszą. W zakątku biurowym pełniącym rolę miejsca do spotkań z klientami czy też w firmowej strefie relaksu przy kawie. Uniwersalizm sof i ich rosnąca popularność bierze się m.in. z interesującego designu i z możliwości aranżacyjnych, które te meble z sobą niosą. Sofy to meble, które perfekcyjnie wyznaczą i urządzą centrum pokoju. Wystarczy uzupełnić sofę stolikiem kawowym, żeby powstał komplet. Nie mówiąc już o tym, że fotel czy dwa fotele dostawione do sofy to już maksymalnie wygodna i efektowna kompozycja salonowa. Idealna do przytulnej kawiarni, do nowoczesnej czytelni czy do biura urządzonego z polotem.\nDesignerskie bądź klasyczne sofy do salonu\nSofy to przede wszystkim meble salonowe. Bardzo reprezentacyjne a przy tym niezwykle wygodne i ustawne oraz modne. Producenci mebli tapicerowanych starają się nadążać za tą modą i proponują wciąż nowe kolekcje sof do salonu. Znajdziemy pośród nich modele bardzo tradycyjne, wykonane ze skóry czy z motywami ozdobnymi, ale też modele iście designerskie. Sofy do salonu, zwłaszcza te całe w bieli lub w szarości, wpisują się w krąg minimalistycznych inspiracji, które traktuje się obecnie jako podstawę stylowo urządzonego wnętrza. Minimalizm jest piękny, gdy zyskuje odpowiednią realizację. Taką jak sofy salonowe ? czarujące, subtelne, harmonijne.\nSofa dostosowana do wnętrza\nSofa to mebel, który urządza współczesne wnętrza w sposób elementarny. Tworząc z innymi meblami komplet, ale nie tylko. Bardzo często zobaczymy sofę jako zupełnie osobny mebel, który pozwala wykorzystać nawet najtrudniejszy do zaaranżowania kąt. Rewelacyjnie zaprezentuje się na przykład sofa ustawiona nie tylko pośrodku rozległego wnętrza, ale też pod ścianą w salonie czy w przedpokoju.\nTanie sofy, czyli piękno w rozsądnej cenie\nWspaniała aranżacja nie wymaga wcale wielkich pieniędzy. Przekonamy się o tym, wybierając tanie sofy, które udoskonalą każde wnętrze. Nawet najbardziej wymyślna metamorfoza nie stanie się obciążeniem dla naszego domowego budżetu, gdy wybierzemy jedną z tanich sof, którą znajdziemy w nowoczesnych kolekcjach mebli tapicerowanych. Piękne wnętrza i piękne rzeczy nie muszą kosztować wiele.\nSofy rozkładane – funkcjonalność w każdym calu!\nOlbrzymią zaletą sof oferowanych w sklepie Gama jest fakt, że zdecydowana większość modeli jest rozkładana. To idealne rozwiązanie, kiedy nie mamy wiele przestrzeni w mieszkaniu, a każdy jego metr chcemy wykorzystać jak najlepiej! Wygodna sofa będzie w ciągu dnia stanowiła idealny mebel wypoczynkowy, wieczorami zaś zmieni się w komfortowe łóżko, na którym umieścimy gości. Prosty system rozkładania sprawia, że stworzenie dodatkowego miejsca do spania zajmie nam dosłownie kilka sekund.\nWarto zajrzeć do wnętrza sof – producenci proponują nam obszerne, wewnętrzne komory, które idealnie sprawdzą się do przechowywania pościeli, koców czy odzieży sezonowej. Komory to dodatkowe miejsce, które pozwoli nam na jeszcze lepsze zarządzanie przestrzenią domową.\nWygodna sofa tapicerowana, czyli salon urządzony zgodnie z naszymi potrzebami\nNie ma wątpliwości, że wygodne sofy tapicerowane i kanapy są niezbędne w salonach. Dzięki nim stworzymy punkt centralny w takich pomieszczeniach i zapewnimy sobie komfort po długim dniu pełnym pracy czy nauki. To także przestrzeń, gdzie zapraszać będziemy gości: wspólne spotkania przy jednym stole kawowym pozwolą nam miło spędzić czas, zrelaksować się i wypocząć.\nSofa pozwoli na funkcjonalne uzupełnienie każdego pomieszczenia i nada mu charakteru – projektanci dokładają wszelkich starań, aby oferowane przez nich projekty spełniały oczekiwania najbardziej wymagających klientów. W ofercie sklepu Gama znaleźć można meble sofy projektowane zgodnie z klasycznymi wzorcami, jak i sofy nowoczesne, które świetnie sprawdzą się nie tylko w minimalistycznych salonach, ale również w gabinetach czy biurach, gdzie podejmowani są klienci biznesowi.\nSofa, która zmienia wnętrze\nOdpowiednio dobrana sofa może być elementem, który dopełni salon czy pokój dzienny i nada mu wyjątkowego charakteru. Meble sofy proponowane w naszym sklepie zaskoczą zarówno designem, jak i kolorystyką czy detalami. Każdy z proponowanych mebli stworzony został z myślą o wygodzie, ale i estetyce.\nSofy tapicerowane narożne i klasyczne sofy dwuosobowe pozwolą na zaprojektowanie wygodnej przestrzeni wypoczynkowej, która przypadnie do gustu wszystkim domownikom. Poprzez wykorzystanie takich elementów jak poduszki czy pledy nadamy sofie jeszcze ciekawszego charakteru, a nasz salon stanie się prawdziwą ostoją spokoju. Sofa będzie miejscem, gdzie będziemy regenerować siły, drzemać, odpoczywać z książką w dłoni. Możliwości jest wiele!


Filmy w gatunku: Dreamworks — filmaster.com\nFilmy w gatunku: Dreamworks\nKolejne przygody sympatycznych zwierzaków znanych widzom z poprzedniej części filmu. Lew Alex, Zebra Marty, Żyrafa Melman i Hipopotamica Gloria cały czas przebywają na Madagaskarze. Ich próba wydostania się i powrotu...\nreżyser: Eric Darnell, Tim Johnson\nZ-4195 jest robotnikiem, żyjącym w miliardowej społeczności mrówek w nowojorskim Central Parku. Zakochuje się w księżniczce Bali, ale ona go lekceważy. Mimo że sytuacja wydaje się beznadziejna, Z postanawia zdobyć...\nreżyser: Tim Johnson, Karey Kirkpatrick\nPrzyszła wiosna. Verne i jego leśni przyjaciele obudzili się po długiej, zimowej drzemce i jakież było ich zaskoczenie, kiedy odkryli, że w samym środku ich kiedyś naturalnego środowiska wyrósł wysoki,...\nreżyser: Steve Box, Nick Park\nZbliża się konkurs warzyw. Jego główną inicjatorką jest Milady Tottington, która bardzo wpadła w oko Wallace'owi. Wobec tego Wallace i Gromit mają większą mobilizację, aby wziąść się ostro do roboty...\nAkcja filmu rozpoczyna się, gdy król Harold i królowa Lilian, chcąc zdjąć klątwę z Fiony, odwiedzają Rumpelnickiego. Harold zgadza się oddać tron w zamian za zdjęcie przekleństwa. Jednak królewska para...\nreżyser: Bibo Bergeron, Vicky Jenson...\nZawadiaka Oscar pracuje w myjni dla wielorybów, gdzie ma dość niewdzięczne zadanie związane z czyszczeniem paszczy klientów. Marzy, aby wybić się na czoło mieszkańców rafy koralowej, aby być "kimś". O...\nTwórcy "Shreka", "Madagaskaru" i "Kung Fu Panda" przedstawiają nowego bohatera – diabolicznego Ooberminda, który od ponad 20 lat usiłuje podbić Ziemię, za każdym razem jednak, jego plany krzyżuje zamaskowany super-bohater...\nPszczółka o imieniu Barry po skończeniu szkoły marzy o założeniu własnej firmy produkującej miód. Podczas jednej z niebezpiecznych wypraw z ula, jego życie zostaje uratowane przez kwiaciarkę z Nowego Yorku...\nSpełniły się marzenia Po i jest on teraz Smoczym Wojownikiem. Wraz z przyjaciółmi, mistrzami kung fu, czyli Potężną Piątką: Tygrysicą, Żurawiem, Modliszką, Żmiją i Małpą, chroni Dolinę Spokoju. Ale nowe...\nPrzygody uwielbianego przez wszystkich kota… przyjaciela Shreka… Kot w Butach, który jako mistrz fechtunku organizuje napad, którego celem jest kradzież mitycznej gęsi znoszącej złote jaja. Główną rywalką Kota będzie Kitty...


Wybuch w Afganistanie. Zginęło 11 osób - 05.06.2021, Sputnik Polska\nJedenaścioro cywili zginęło w eksplozji w prowincji Badghis w północno-zachodnim Afganistanie, podała lokalna telewizja Tolo News, powołując się na władze. 05.06.2021, Sputnik Polska\nWedług władz w okręgu Abkamari eksplodowała przydrożna mina, co spowodowało śmierć ludności cywilnej.Do eksplozji doszło w sobotnie popołudnie w jednej z wiosek. Według władz wśród ofiar są kobiety i dzieci.\nPasza Strielnikow, no jak to? Przecież jankesi wojnę w Afganistanie przegrali, to jak przegrani mogliby zapobiegać takim nieszczęściom?\nafganistan, wybuch, ofiary\n16:51 05.06.2021 (Zaktualizowane: 16:55 05.06.2021)\nJedenaścioro cywili zginęło w eksplozji w prowincji Badghis w północno-zachodnim Afganistanie, podała lokalna telewizja Tolo News, powołując się na władze.\nWedług władz w okręgu Abkamari eksplodowała przydrożna mina, co spowodowało śmierć ludności cywilnej.\nDo eksplozji doszło w sobotnie popołudnie w jednej z wiosek. Według władz wśród ofiar są kobiety i dzieci.\nNaczelnik okręgu, Hudadad Tayyib, oskarżył o wybuch bojowników radykalnego ruchu Taliban. Przedstawiciele ruchu nie skomentowali jeszcze incydentu.\n6 Czerwiec, 20:45


Wakacje 2017 pobyt cz1. - Blogs - Twoje forum lotnictwa lotnictwo.net.pl\nw dniu 02-01-2019 o 20:34 (1044 Odsłon)\nZacznijmy co to jest Cinque Terre. Po pierwsze jest park narodowy, a nazwa cinque wzięła się z pięciu miejscowości które wchodzą w jego skład. Terre tłumaczy się jako ziemia czyli Cinqueterre to tłumacząc na polski PIĘĆ ZIEM. Skąd taka nazwa cóż wszystkie źródła wspominają o tym, że każda z miejscowości była kiedyś odcięta od innych ze względu na budowę tamtejszej linii brzegowej, a budowanie dróg w relatywnie wysokich ale i kruchych górach na tamte czasy czyli do XIX w. przerastało możliwości inżynieryjne. Komunikowano się więc najprościej jak można: łódkami. I z tej racji (jest to moje zdanie) dlatego budowle w każdym z miasteczek pomalowane są w tak krzykliwe barwy, są łatwo dostrzegalne z morza z dużych odległości. Oczywiście były szlaki po których wędrowali ludzie ale to tylko chyba aby urozmaicić sobie dietę, bo morze w tych stronach naprawdę oferuje różnorodne i nieskończone zasoby żywności. Do dziś około 50 % owoców morza pochodzących z Włoch jest wytwarzanych w okolicach La Spezii. Na zdjęciach satelitarnych u wejścia do zatoki o tej samej nazwie widnieje poprzeczna bariera, która wykonana jest z kamieni, a wokół niej widnieją ciemne plamy, są to hodowle wszelkiego rodzaju owoców morza.\nDobrze teraz do rzeczy, w skład parku narodowego wchodzą miejscowości Monterosso al mare, Vernazza, Corniglia, Manarola i Riomaggiore, dlaczego w takiej kolejności wymieniłem, bo tak zaczęliśmy zwiedzanie. Wydawało się na zdjęciach, że Riomaggiore oferuje najładniejsze i najciekawsze widoki i tu oczywiście zaczynała się tzw. droga miłości, czyli wykuta nad samym morzem ścieżka do romantycznych spacerów. Szczegółów na razie nie będę zdradzał po prostu opiszę wszystkie miejscowości po kolei.\nSzczęśliwym zbiegiem okoliczności mieliśmy w takim miejscu, że najbliższa nam stacja kolejowa była jednocześnie stacja początkową, o czym już wspominałem. Nie zatrzymują się tam jednak składy pośpieszne ani IC ani pociągi Freccia Bianca (które w Polsce nie wiadomo dlaczego określamy wspólną nazwą Pendolino). Taki układ ma swoje plusy i minusy, akurat atutem jest pusty skład i możliwość znalezienia sobie swobodnej miejscówki bądź na dole bądź na górze składu. Nie wspomniałem oczywiście, że większość pociągów w sezonie to piętrusy, ale nie ma innego wyjścia ponieważ miejscowości Cinque Terre najłatwiej (5 min do riomaggiore i około 12 min do monterosso) i najtaniej( około 2 E do riomaggiore i 7 E do monterosso) dostępne są właśnie pociągiem. Tego co dzieje się na następnej stacji La Spezia Centrale nie da się dostatecznie opisać słowami, dlatego w dwóch słowach, z pustawego pociągu robi się metro w godzinach szczytu z którego ciężko wysiąść na pierwszej stacji. Pomaga oczywiście to że i tak wysiada tam prawie 30 % podróżujących ale i niestety wsiada tyle samo tych co jadą do następnych miejscowości. O minusach lokalizacji jeszcze napiszę.\nTak więc z dobra miejscówką i niesamowitymi widokami w czasie wynurzania pociągu z tunelu na stacjach kolejowych dojeżdżamy do Monterosso, oczywiście ścisk od ilości osób, jedno wyjście za to na plus za 20 metrów już plaża. Jesteśmy pierwszy raz bez wiedzy więc wbijamy się prosto na plaże nawet leżaki stoją super. Za chwileczkę otrzeźwienie, leżaczki płatne a ciągną się sporo po sto metrów w prawo i lewo od stacji, jedyne wolne czytaj: bezpłatne, to wąski pasem piachu na prawo od wyjścia. Czasu mało słońce przygrzewa więc trzeba się schłodzić, więc ręczniki na wolny kawałek ni to piachu ni to kamyków i sruu do wody. Tu kolejny zonk, lekki wiaterek trochę fal i zero przejrzystości wody a kamienie na dnie. Płacimy frycowe przez całe trzy godziny pobytu, jedyny plus w budynkach stacyjnych piele barów sklepików gdzie można coś do zjedzenia, picia i schłodzenia kupić (świetne chłodne piwo Moretti). Z plaży wygania nas potworny upał, gorący piasek i generalnie brak jakiś ciekawszych możliwości spędzania czasu. Powrót trochę na dziko bo jak weszliśmy na peron stał sobie pociąg który stację końcowa miał w La spezia, więc nie myśląc wchodzimy, gdy ruszył i nie zatrzymał się na następnej stacji dotarło do Nas, że to IC a następna stacja to stacja końcowa. Nerwowo rozglądając się za konduktorem, ale też korzystając jednak z wydajnej klimatyzacji docieramy do Stacji Centrale, potem tylko przesiadka na podmiejski i jesteśmy w margarynie jeszcze 20 min. spaceru i kwatera.\nPo posiłku i kawie pierwsze co robię odpalam tablet (mogę bo jest świetne Wi Fi) i na googlestreetview przeszukuję ciekawszych plaż w Monterosso i oczywiście znajduję. Trzeba tylko przejść się koło 500 m obok zgrabnych ruin i pozostałości po bunkrze aby dotrzeć do małego placyku i skierować się na taką małą skałkę za którą jest mała publiczna plaża i w końcu przejrzysta woda i skały do ponurkowania. Oczywiście następnego dnia tak robimy. Skałki przy brzegu są schroniskiem dla małych rybek a jedna z nich (skałek) jest lekko pod powierzchnią wody i można z niej skakać do wody. Głód można zaspokoić w kafejce znajdującej się na miniętej skałce bądź na placu są stoiska z smażonymi owocami morza. Głębszy głód karmimy kawałek dalej na Plaza Giuseppe Garibaldi w pizzerii, których jest tu sporo. Czekając na pizzę oglądam oczywiście przejeżdżające na pobliskim wiadukcie pociągi.\nPo posiłku krótki spacer ulicą Via Roma, a że miejscowość nie za duża to po 5 min. wracamy ale już via Vittirio Emanuele, aby dotrzeć do kameralnego kościółka potem powrót na placyk i dla skrócenia czasu do dworca idziemy tunelem zamiast górą obok ruin. Wrażeń z miejscowości nie będę opisywał teraz bo dotyczą one całego Cinque Terre, ale nawet te widoki dostępne z gogle streetview dają pojęcie jak malownicza jest to miejscowość, chociaż tu jeszcze gór nie ma zbyt dużo.\nVernazza jest krótka, pierwsze co rzuca się w oczy, że jest krótka i ciasna, nawet ¾ dworca znajduje się w skale, co już na samym wstępie daje niesamowity klimat. Dosłownie po 5 minutach dochodzi się do portu, który jest centrum życia tej miejscowości, najdroższe restauracje, kościół i przede wszystkim półeczka skalna przy której można rozłożyć ręczniki i pójść się wykąpać. Powyżej półeczki jakieś 5 do 7 metrów jadą pociągi więc dla mnie było to super miejsce. Jeszcze lepsze jeśli chodzi o widoki nad i pod wodą są przy wyjściu z portu. Podpływając można wejść na skały i skoczyć w przezroczysta wodę która zaraz za skałą z której się skacze ma z 5 metrów głębokości i fantastyczne życie przy dnie. Niestety trafiają tam także meduzy więc dzieci nie odważyły się ze mną tam płynąć.\nJak mówiłem miasteczko jest malutkie ale znalezienie knajpy jest łatwe, akurat naszło Nas na spaghetti z owocami morza, więc udaliśmy się tam gdzie widać było wolne stoliki trafiło na Trattoria da Sandro. Młody jak zwykle frytki, starszy sznycel po wiedeńsku, a ja z Żoną spaghetti z jakimiś omółkami czy czymś takim. Ciekawa sprawa zdarzyła się przy podawaniu dań bo sznycel okazał się sporym kawałkiem mięsa z frytkami i warzywami i kelner chciał podać danie mi ale jak pokazałem starszego syna zrobił minę jakby nie dowierzał, że jest w stanie to zjeść. Okazało się że nie tylko zjadł wszystko ale jeszcze młodemu chciał frytki podbierać.\nW Vernazzy oprócz możliwości ciekawego popływania są dwa miejsca do zwiedzenia. Pierwszym i obowiązkowym jest zamek czyli Castello Doria. Z centrum trzeba pilnie wypatrywać tabliczek z kierunkiem ponieważ miasteczko ma poza główną ulicą plątaninę schodków i nie widząc jakiś punktów orientacyjnych ciężko tam trafić. Widoki jakie rozpościerają się z e szczytu warte są wysiłku. Przepięknie widać zatoczkę nad którą leży miasto oraz góry którymi jest otoczona. Warto zwrócić uwagę na zbocza gór które są niejako pocięte i zrobiono z nich poletka uprawne, przez co mieszkańcy oprócz samowystarczalności jeśli chodzi o warzywa i owoce hodują unikalne szczepy winorośli, z których robią lokalne wino. Niestety nie próbowałem ale za to sposób w jaki dostają się do poletek jest jedyny w swoim rodzaju, wykorzystują coś w rodzaju siodełka z silnikiem i konstrukcji z szyna która prowadzi ich w okolice poletek. Drugie ciekawe według mnie miejsce znajduje się u wylotu miasteczka a raczej prowadzi od stacji do wyjazdu. Pokazuje jak pomysłowy może być człowiek zagospodarowując z pozoru niezagospodarowalne skalne stoki.\nMiasteczko nietypowo jest oddalone od stacji kolejowej której jest dedykowane. Ma to swoje dobre strony. Dla tych co chcieliby ruszyć od razu na szlak pospacerować po górach nie muszą błąkać się po wąskich uliczkach. Dla tych niestety (jak My) którzy chcą zwiedzić miasteczko i zamoczyć się trochę i ponurkować są dwie opcje dostania się do miasteczka: autobus (płatny ale nie wiem ile) i pieszo. My wzorem naszych oszczędnych rodaków poszliśmy pieszo i to niestety był błąd. W 35 stopniowym upale pokonać schodami przewyższenie około 100m, dla mnie może, nie ale dla reszty rodziny to wysiłek na granicy wytrzymałości, a dodatkowo okazało się, że aby dojść do wody trzeba z miasteczka ponownie w dół pokonać ten sam dystans. I dlatego bez dłuższego odpoczynku nie chcieli nigdzie iść, dlatego Oni zamówili sobie jakieś gofry a ja wszedłem na najwyżej położone miejsce miasteczka które czasem służy także do gry w piłkę. Oto jak wygląda to w panoramie (i miejsce i widoki na okolicę):\nSchodzenie niby jest łatwiejsze, pewnie dlatego, że nagrodą była kąpiel i znów niesamowite widoki na skały wokół. Ciekawostką która rzuca się w oczy to dachy budynków obciążone potężnymi kamieniami i po chwili zadumy przypominam sobie przecież tu tak czasem wieje, że bez porządnego umocowania te dachy poleciałyby szybciutko. Także teraz pisząc tę relację wspomagam się zdjęciami z goolestretview i niektóre nawet z lipca i sierpnia pokazują jak wiele mieliśmy szczęścia mając idealne warunki pogodowe i morskie do zwiedzania i kąpieli.\nDworzec w Manaroli także jest oddalony od miasteczka ale tym razem trzeba tylko jakieś 200m tunelem przejść. Potem albo w prawo i pod górę, gdzie mnogość knajp i sklepów przypomina Krupówki, ale nic oprócz ciekawej architektury nie ma, albo w lewo. Polecam to ostatnie ponieważ zaraz za tunelem mieszkańcy stworzyli coś w rodzaju placyku z kamienną mozaikąz rybitwami. Po minięciu placyku po kilku minutach dociera się do pierwszego i najpopularniejszego w mieście kąpieliska.\nNajpopularniejsze bo najmniej trzeba się nachodzić a zaraz za wypłaszczeniem z betonu robi się prawie 5 lub nawet więcej metrów głęboko, a wznosząca się po lewej stronie wysoka skała zachęca do popisów w skokach do wody. Ci, którzy utracili siły w trakcie kąpieli, mogą nabrać sił w okolicznych knajpkach bądź idąc kawałek dalej od centrum złapać w sobie tylko wybranym momencie taki widok:\nAmatorzy spokojniejszych miejsc, a przede wszystkim Ci co chcą się poopalać powinni pójść drogą z której zrobiono zdjęcie do samego końca, nie jest daleko jakieś 150m, jeszcze 2 lata temu były zdjęcia z gogle streetview, teraz nie widzę, więc musicie wierzyć na słowo, chyba, że osunęły się skały i dojście do tego miejsca jest już zamknięte. Byłoby szkoda największe ryby tam widywałem, szkoda, że dopiero na tegoroczne wakacje kupiłem płetwy bo przeżycia mogły być jeszcze bardziej nieziemskie.\nPowiem szczerze jak się jedzie pierwszy raz z La Spezia pociągiem wjechanie w tunel robi dziwne wrażenie, ale jak już nim jedziesz to ok., tak ma widocznie być, ale jak po kilku (2-3)minutach jazdy nagle mrok się na kilka sekund rozjaśnia i pokazuje się mniej więcej taki widok:\nczłowiek zaczyna się zastanawiać co zobaczy na miejscu. Tym bardziej, że w każdym z dotychczasowych miejsc bez trudu znajdowaliśmy fantastyczne kąpieliska i miejsca do nurkowania, i oczywiści Droga miłości, która obejrzeć można tylko na niektórych filmach i to krótko. Z wielkimi nadziejami wychodzimy ze stacji i kierujemy się jak zwykle do Portu przy Via san Giacomo. To właśnie tam po lewej stronie tegoż portu wg. Google maps znajdować się powinna fantastyczna plaża, jednak gdy dochodzimy na miejsce okazuje się, że droga jest zamknięta z powodu osuwisk skalnych a plaża to w ogóle cała w kamieniach. Kierujemy się więc w stronę wejścia na osławioną romantyczna drogę nad samym morzem, która zaczyna się zaraz przy stacji kolejowej. Oczywiście kierunkowskazów miliony ale zaraz za zakrętem widzimy zamknięte kratami wejście i już Wiemy to miasto Nas bardzo zawiodło. Ma oczywiście swój urok, bo te wysokie domki jaskrawo malowane, to skały przedziwnie poskręcane schodzące do turkusowej wody ale, właśnie to ale. Jesteśmy tak skołowaniu, że po chwili namysłu proponuję: wiecie co jedźmy do Manaroli i jak nigdy przedtem jednogłośnie zgadzamy się kierując się na stację kolejową.\nmapa, tomo77, AllOver and 4 others like this.


Wyjątkowa deska do serwowania lub krojenia | Sklep internetowy Handmade Mała Fabryczka\nWyjątkowa deska do serwowania lub krojenia\n149,00 zł Wyjątkowa deska do serwowania lub krojenia\nWykonana z drewna jesionowego o niepowtarzalnym układzie słojów. Nadaje wyjątkowy naturalny charakter podanym potrawom. Deska posiada specjalne frezowania boczne zapewniające pewny chwyt podczas przenoszenia oraz dodatkowy rowek naokoło zapobiegający rozlaniu się wody poza krawędzie.\nwykonana z wysokiej jakości drewna jesionowego\ngruba i solidna\npowierzchnia idealnie gładka\nnie niszczy oraz nie tępi noży\nnaturalna zdolność do regeneracji\nzabezpieczona naturalnym olejem\nWymiary: 60 x 28 x 2,8 [cm]\nKupując przedmioty drewniane miejmy świadomość, że jest to materiał naturalny. Nie mający nic wspólnego z płytą meblarską lub okleiną.\nKażda deska będzie posiadała jedyny niepowtarzalny rysunek drewna, co jest całkowicie poprawnym efektem.\nNie jest to produkt przeznaczony do użytkowania w zmywarce, kuchence mikrofalowej oraz piekarniku,\nDeskę czyścić po jej użyciu pod bieżącą wodą. Można użyć płynu do mycia naczyń. Zaraz po tej czynności, zmyć całą chemię. Nie pozostawiać deski do samoczynnego osuszenia. Użyć suchego ręcznika,\nDrewniane deski do krojenia powinny być ponownie olejowanie w zależności od stopnia użytkowania, co 4-6 tygodni. Olejowanie możemy wykonać np. za pomocą oleju rzepakowego. Po nałożeniu warstwy, przetrzyj deskę do sucha czystą szmatką,\nPrzetrzymuj deskę w miejscu nie narażonym na ekstremalne zmiany warunków temperatury i wilgotności,\nJeśli po jakimś czasie ulegnie zmatowieniu, można ją przeszlifować papierem ściernym, a następnie zaimpregnować ponownie olejem.\nDrewniany pojemnik na smakołyki\nŁawka zewnętrzna dwuosobowa\nDrewniana deska do serwowania/krojenia z ozdobnym frezowaniem.\nBrelok z drewna dębowego pokryty olejem naturalnym.\nDrewniane podkładki pod napoje\nStolik na ażurowych nogach\nDrewniane podstawki pod świeczki.


Co się dzieje? Śmiertelna choroba w zastraszającym tempie zabija Polaków | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Co się dzieje? Śmiertelna choroba w zastraszającym tempie zabija Polaków\nCo się dzieje? Śmiertelna choroba w zastraszającym tempie zabija Polaków\nTa choroba masowo uśmierca Polaków. Tylko w ostatnich kilkunastu latach liczba zachorowań potężnie wzrosła, a będzie jeszcze gorzej. Jak ostrzega Światowa Organizacja Zdrowia, jeżeli polska medycyna nie zacznie szybko zmieniać się na lepsze, Polakom grozi prawdziwa epidemia.\nW ciągu minionych 15 lat liczba zachorowań na nowotwór wzrosła aż o 42%. Lekarze ostrzegają - w ciągu nadchodzących lat co czwarty Polak zachoruje na raka, a co piąty z tej grupy po krótkim leczeniu przegra z chorobą. Jak podaje Anna Rulkiewicz prezes sieci prywatnych szpitali LUX MED, problem ten już niebawem może osiągnąć ogromną skalę.\n- Od ostatnich 15 lat mamy do czynienia z 42-proc. wzrostem zachorowań na nowotwory. Epidemiologia jest nieubłagana - mówi Rulkiewicz.\nŚwiatowa Organizacja Zdrowia przestrzega przed bagatelizowaniem sprawy. Jak zapowiedziała, grozi nam potężny wzrost zachorowań. W skali globalnej do 2025 roku liczba odnotowywanych rocznie przypadków zdiagnozowania raka podskoczy do poziomu 19 mln. Już w 2035 roku będą to 24 mln.\nWHO z niepokojem patrzy zwłaszcza na Polskę, gdzie nowotwór już niebawem stanie się najczęstszą przyczyną zgonów. Jak dotąd ten niechlubny tytuł należał do chorób układu krążenia, ale w najbliższych latach to rak zdecydowanie zajmie ich miejsce.\nPolska choroba szpital rak medycyna zdrowie życie ludzie Z kraju


Z Lizbony do Porto + co zobaczyć po drodze - Duże Podróże\nautor: Aleksandra Bogusławska Maj 8, 2017 lipiec 24, 2019\nLizbona do Porto, Porto do Lizbona – jak się dostać\nZ Lizbony jest do Porto 310 kilometrów, czyli niewiele! Opcji dojazdu jest kilka i jeżeli się nie zatrzymujecie po drodze, to można tę odległość pokonać bez problemu w około 3 godziny.\nOpcja 1: pociąg\nTo najłatwiejszy i najszybszy sposób na dostanie się z Lizbony do Porto (i z powrotem). Podróż trwa od 2,5 godziny do 3 godzin, kosztuje od 10 do 25 euro za osobę w jedną stronę. Są dwie klasy, a cena i czas podróży zależą też od linii jaką wybierzecie. Najtańsze są bilety zarezerwowane dwa miesiące przed czasem, ale to może zależeć od sezonu.\nBezpośrednie pociągi linii CP (Comboios de Portugal) odjeżdżają ze stacji Lisboa Santa Apolónia (centrum miasta) do Porto Campanha (trochę na wschód od centrum Porto. Można kupić bilet do stacji Sao Bento i się przesiąść na Campanha w inny pociąg). Pociągi kursują mniej-więcej co godzinę od szóstej rano do godziny dziewiątej wieczorem. Dokładne ceny, czasy dojazdu i rozkład jazdy znajdziecie na oficjalnej stronie CP, tam można też kupić bilety. Niezależnie od klasy dostajecie miejsce numerowane i Wifi.\nPociągi zatrzymują się w kilku miejscowościach po drodze, możecie zobaczyć ich pełną listę na stronie CP. 1\nOpcja 2: autobus\nZ Porto do Lizbony kursują autobusy linii:\nRede Expressos, tak jak pociągi odjeżdżają one od 6 rano do godziny 22-23. Szybsze linie to 50 (zatrzymuje się w Fatimie) oraz 60. Podróż kosztuje 20 euro. Bilety można kupić online na oficjalnej stronie i w punktach sprzedaży wymienionych tamże (dział „Points of Sale”).\nRenex – rozkład jazdy tutaj, cena to 20-30 euro. Bilety można kupić w punktach wymienionych również w tym dokumencie.\nAvic – rozkład jazdy tutaj, niestety nie dotarłam do ceny. Bilety do kupienia w punktach wymienionych na tej stronie.\nCzas jazdy wymienionych wyżej autobusów to zazwyczaj około 3,5 godziny, są to połączenia bezpośrednie (zazwyczaj mają jeden przystanek po drodze). Z autobusami jest trochę niewygodnie jeśli chodzi o stacje końcowe więc sprawdzajcie je dokładnie.\nOpcja 3: samochód\nOdległość z Porto do Lizbony można też pokonać autostradą w 2,5 do 3 godzin. Musicie mieć wtedy swój lub wypożyczony samochód, w ten sposób zyskujecie też sporą elastyczność i możecie dużo zwiedzić. Niestety autostrady w Portugalii mają dość skomplikowany system płatności, najlepiej zapytać o niego w wypożyczalni lub przeczytać o nim tutaj oraz tutaj. Opłata za autostradę A1 między Lizboną a Porto wynosi 22 euro, za brak płatności kary są spore.\nOpcja 4: samolot\nPomiędzy Lizboną a Porto są też połączenia lotnicze. Lot trwa około godziny i wbrew pozorom, czasem może być nawet lepszą opcją niż pociąg – wcześnie zarezerwowane bilety kosztują nawet 10 euro za osobę. Oczywiście czas podróży wychodzi podobny z kolejkami i dojazdem na lotnisko, ale zawsze jest to opcja. Między miastami latają linie Ryanair oraz TAP.\nNajpiękniejsze miejsca na trasie Lizbona – Porto\nDo wielu wymienionych poniżej miejsc można dojechać pociągiem czy autobusem, a potem kontynuować podróż dalej. Jak najbardziej zachęcam do takiego poznawania Portugalii choć przyznaję, że trzeba mieć na to nieco więcej czasu lub wypożyczyć auto. Miasta i atrakcje które najbardziej polecam:\nAveiro + Costa Nova\nUrocze miasteczko zwane „portugalską Wenecją” z powodu swoich kanałów. Warto też pojechać do znajdującego się niedaleko Costa Nova, kurortu nadmorskiego z kolorowymi domkami.\nWspaniałe miasto którego historia sięga czasów rzymskich. W Coimbrze znajduje się najstarszy uniwersytet w Portugalii którego budynki są wpisane na listę UNESCO. Jedną z najwspanialszych atrakcji jest Biblioteca Joanina, wspaniałą kolekcję książek. W Coimbrze warto zobaczyć również Katedrę z XII wieku.\nZdjęcie: দেবর্ষি রায়, licencja CC 2.0\nMiasto słynące z portugalskiej siedziby zakonu Templariuszy – ogromnej twierdzy średniowiecznej, przerobionej następnie we wspaniałym stylu manuelińskim.\nZdjęcie: Tomas Cuba\nJeden z najpiękniejszych przykładów architektury i sztuki gotyckiej w Portugalii, ogromny klasztor Dominikanów.\nNieco mniej znane miasteczko urzekające swoją starówką oraz średniowiecznym zamkiem na górze.\nZdjęcie: Hugo Cadavez\nFatima jest najbardziej znana oczywiście dzięki znajdującemu się tam Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, zbudowanego w miejscu objawień z Maryi w 1917 roku. Objawienia te zostały uznane przez Kościół Katolicki. Nie polecam Fatimy osobom niewierzącym ;)\nZdjęcie: Francisco Antunes, licencja CC 2.0\nSłynie z klasztoru zbudowanego przez pierwszego króla Portugalii, Alfonsa I Zdobywcę. Klasztor w Alcobaca był przez wiele lat jednym z najważniejszych ośrodków wiary i nauki chrześcijańskiej na Półwyspie Iberyjskim.\nZdjęcie: Paul Barker Hemings, licencja CC 2.0\nCoś dla lubiących wypoczynek na łonie natury: Parque Natural das Serras de Aire e Candeeiros to obszar chroniony słynący z pięknych lasów (i gajów oliwkowych), ogromnych jaskiń i… dinozaurów. W 1996 znaleziono tam mnóstwo śladów Zauropodów.\nZdjęcie: Towiki60, Wikimedia Commons\nNiewielkie, ale bardzo klimatyczne miasteczko położone na wzgórzu i otoczone ze wszystkich stron murami. Obidos można obejść wzdłuż tych murów w godzinę, podziwiając piękne widoki.\nZdjęcie: Jean-Michel Brunet, licencja CC 2.0\nZdjęcie: Jean-Michel Brunet\nKurort nadmorski znany świetnie wszystkim surferom, bo właśnie tutaj występują największe na świecie fale (szczególnie w okolicach latarni morskiej Farol De Nazare). Garrett McNamara surfował tu po rekordowej fali o wysokości 23,8 metra.\nZdjęcie: Luis Ascenso, licencja CC 2.0\nWymienione miejscowości to tylko sugestia, daleko nie wszystko co warto zobaczyć w tej części Portugalii! Polecam bardzo odkrywanie małych, bocznych dróg tego państwa, na pewno czeka na Was sporo miłych niespodzianek. Jak zwykle trzymam kciuki za wszystkie Wasze podróże!\nTrzeba podać stację startową i docelową, potem na liście kliknąć plusik ↩\npociągi w portugaliiPortugaliaz lizbony do porto\nPoprzedni artykułKanapka w podręcznym: jakie jedzenie wziąć do samolotu\nNastępny artykuł10+ najwspanialszych atrakcji Wenecji\nMaj 8, 2017 at 8:24 pm\nSuper wpis, akurat się wybieram do Portugalii w sierpniu :) Możesz więcej na pisać, w jaki sposób można się dostać do miasta Batalha i Alcobaca nie mając auta (i prawa jazdy)? :) Google Maps mi nic nie pokazuje niestety.\nMaj 9, 2017 at 9:42 am\nKurczę tam będzie akurat bardzo ciężko, ale jak się uprzesz to można się dostać autobusem, sprawdź sobie połączenia na tej stronie: https://www.rome2rio.com/s/Lisbon/Alcoba%C3%A7a-Leiria-Portugal\nMaj 9, 2017 at 12:21 pm\nA niech to, faktycznie wygląda to na niezłą wyprawę :D Zobaczę, jak mi się plany ułożą, dzięki za wskazówkę!\nMaj 9, 2017 at 12:22 pm\nsierpień 12, 2017 at 3:18 pm\nW październiku wybieram się do Portugalii na tydzień. W planach mam zwidzenie Lizbony oraz Porto. Czytam Twojego bloga za każdym razem jak gdzieś wyjeżdżam, naprawdę jest świetnie napisany i zawiera wszelkie potrzebne informacje. Niestety nie mogę się zdecydować, w któym z tych miast zostać na 4 dni, a w którym na 3 dni… Byłabym niezmiernie wdzięczna za porady gdzie lepiej poświęcić więcej czasu na zwiedzanie i szwędanie się po uliczkach miasta. Z Twoich artykułów oba miasta zachwycają tylko, gdzie lepiej spędzić ten jeden dzień dłużej aby potem nie żałować?…\nDziękuję za wszelkie sugestie! :) ja tymczasem wracam do lektury bloga ;)\nsierpień 12, 2017 at 5:05 pm\nPorto jest spokojnie do zobaczenia całe w jeden dzień, a potem 2 dni na ocean + szwędanie się wyjdzie idealnie. Lizbona jest większym miastem, ale też bardzo polecam jechać do Sintry gdzie jest przepięknie i naprawdę naprawdę warto. Dlatego ja bym pewnie pojechała 4 dni Lizbona + Sintra, 3 dni Porto :) Na blogu jest Sintra opisana.\nsierpień 12, 2017 at 5:28 pm\nUff! Nawet nie wiesz jak bardzo mi pomogłaś :) :) Dziękuję!!\nsierpień 12, 2017 at 5:30 pm\nO, to super :) Miłego wyjazdu!\nwrz. 25, 2017 at 11:33 am\nJestem w stanie potwierdzić, że są osobne pasy :) Mało o samochodach na blogu, bo jeździłam przede wszystkim w okolicach Lizbony i niezbyt daleko, ale brałam właśnie to Via Verde Visitors i było ok.\nNie wiem kto jeszcze poleca Portugalię, ale ja byłam pierwsza :P\ngrudzień 5, 2017 at 10:35 am\nKorzystając m.in. z porad na tej stronie opracowałem sobie ramowy plan pobytu w Portugalii w dniach 19-19 października 2017 r. To była pierwsza wizyta w Portugalii i nie była to „miłość od pierwszego wejrzenia”. Przylecieliśmy z żoną do Porto, tam spędziliśmy 2 dni i szczerze powiedziawszy to za długo. Porto nas rozczarowało, jest bardziej fotogeniczne niż na żywo (nawet nasze zdjęcia lepiej się prezentują niż widoki w realu). Zobaczyliśmy wszystkie polecane tam miejsca, włącznie z zachodem słońca na Wieży, ale bez specjalnych doznań (może widzieliśmy już kilka fajniejszych miejsc). Za dużo tam wg mnie brudu, pustostanów, menelików. Ale potem było już tylko piękniej i powoli zakochiwaliśmy się w Portugalii. Wypożyczyliśmy auto i do Bragi – fajna, Guimaraes – super, dolina Douro – nic specjalnego można sobie darować, Aveiro – też przereklamowane nie polecam, Costa Nova – fajnie. Dalej Coimbra – super, Obidos – przecudne, Peniche – wspaniałe, Praia da Adraga – urocza ale wietrzna, Cabo da Roca – warto, robi wrażenie, Cascais – ładne, Sintra – przereklamowana można sobie odpuścić, chociaż przez Portugalczyków bardzo ceniona (mi kojarzyła się z Krynicą Górską z dodatkiem kiczowatych budowli, jedynie polecam tam zamek Maurów). Następnie Fatima – dla wierzących, chociaż trafiliśmy akurat na wielką uroczystość z okazji 100-lecie objawień (13 października) i mimo kilkuset tysięcy osób podeszliśmy pod samą kapliczkę objawień a atmosfera była tak podniosła i ujmująca, że nawet ja agnostyk wzruszyłem się i pociekły mi łzy z emocji. Potem na południe od Lizbony Sesimbra – naprawdę fajna (polecam szczególnie zamek – castelo oraz plażę Praia Ribeira Do Cavalo tylko, że odnaleźć zejście i zejść niezwykle trudno – jak na wymagającej górskiej wędrówce), Setubal i pobliskie plaże Praia dos Galapinhos i Praia do Creiro oraz nieco ukryta Praia de Alpertuche. Ostatnie 3 dni poświęciliśmy na zwiedzanie Lizbony goszcząc u studiującej tam w ramach Erasmusa córki. Jesteśmy zauroczeni Lizboną wg mnie jest przepiękna zarówno w części zabytkowej jak i nowoczesnej. Trochę żałuję, ale zabrakło nam już sił na odwiedzenie Evory, no i nie planowaliśmy ze względu na ograniczenie czasowe Algarve (tam wybierzemy się kiedyś na leniuchowanie). Pogoda była wspaniała, słoneczna i bardzo ciepła (codziennie powyżej 25C) a jednocześnie nie za gorąca – idealna do zwiedzania. Na pewno warto wg mnie Portugalię polecić, bardzo ciepli i życzliwi a jednocześnie nie nachalni czy przesadnie głośni bądź ekspresyjni są ludzie, inaczej niż w Hiszpanii czy we Francji praktycznie prawie nie ma tam muzułmanów (mi osobiście ich obecność nie przeszkadza, ale wiele osób odczuwa w ich towarzystwie dyskomfort i obawy). Mimo, że trudno mi wskazać jakieś miejsce czy budowlę, które wywarłyby na mnie piorunujące wrażenie (takie wrażenie zrobił na mnie np. Dubrovnik czy Alhambra w Granadzie albo stara droga w dół fiordu z Cetinje do Kotoru), to mnogość i różnorodność pięknych miejsc powoduje, że kraj całościowo uważam za wspaniały.\ngrudzień 5, 2017 at 1:36 pm\nno cóż, każdy ma swój gust i swoje zdanie, o miejscach które Ci się nie podobały miałam kompletnie odwrotne zdanie :) Cieszę się tak czy inaczej, że wyjazd był ogólnie fajny i sporo udało się zobaczyć, życzę wielu równie ciekawych podróży!\ngrudzień 6, 2017 at 12:04 pm\nDzięki za życzenia :-) W istocie to moje subiektywne odczucia i każda inna osoba może mieć zupełnie odwrotne zdanie. Ogólny bilans jest wg mnie na poziomie „zdecydowanie polecam”, po prostu może miałem wobec kilku miejsc wygórowane oczekiwania (tak na marginesie to moje największe dotychczas turystyczne rozczarowanie – Barcelona, totalnie przereklamowana, chociaż wg statystyk odwiedzin i ocen większości odwiedzających nr 1 w Hiszpanii).\nAnia Karpeta says:\nstyczeń 3, 2018 at 12:44 pm\nWitam, rezerwuję bilet na pociąg z Lizbony do Porto na koniec lutego i znalazłam bardzo różne ceny. Chciałam zapytać, czy na te najniższe (czyli 9,5 euro) trzeba posiadać jakiś dokument uprawniajacy do tej ulgi, czy ta niska cena wynika z wczesnego terminu rezerwowania?\nstyczeń 4, 2018 at 12:59 pm\nWłaśnie obczajałam tę promocję sama i wygląda na to, że nie trzeba mieć dokumentów, po prostu dobrze trafiłaś ;) To jest jakaś promocja w której kupując dużo wcześniej bilety są nawet 65% taniej, tu szczegóły: https://www.cp.pt/passageiros/en/discounts-benefits/Discounts/compra-antecipada\nTakże biegnij i szybko kupuj! :)\nstyczeń 4, 2018 at 9:49 pm\nmarzec 22, 2021 at 2:20 pm\nJaki polecasz transport z Obidos do Nazare?\nNastępny: 10+ najwspanialszych atrakcji Wenecji\nCzytasz: Z Lizbony do Porto + co zobaczyć po drodze


Wpisy 26 01 2019 | Sauny\nkancelaria radców prawnych Katowice Wypadek – co trzeba zrobić? Postępowanie w przypadku wypadku nie jest oczywiste i nie dla każdego jest ono jasne. Wynika to z wielu czynników, z których kluczowym jest niewątpliwi Dalej...\nDodane: 05:07 26- 01- 2019\npozycjonowanie stron wałbrzych Wszystko co musisz wiedzieć o pozycjonowaniu stron Pozycjonowanie stron to długi proces, który wymaga nakładu pracy, wysiłku i odpowiedniej strategii. Dalej...\nDodane: 02:53 26- 01- 2019\nTanie pozycjonowanie Łódź Czy pozycjonując strony warto odpowiednio budować ich strukturę? Czy pozycjonując witryny internetowe warto zadbać o ich odpowiednią strukturę? Odpowiedź dobrego specjalisty Dalej...