Marsz, Marsz - i kilka zdań - Andrzej Tokarski - NEon24.pl\nPOLITYKA - POLSKA 11.11.2018 11:34 49 komentarzy\npatrioci - ale jacy?\nZaczynając od początku: jak się idzie do wyborów z hasłami przywrócenia rządów prawa i sprawiedliwości i zaprowadzenia porządku w państwie – to trzeba umieć po wyborach to zrealizować. Jest cała lista powszechnie w narodzie znanych osób, które w ciągu tygodnia po objęciu władzy prze PIS (przy założeniu poważnego traktowania deklaracji wyborczych) – powinny znaleźć się za kratami w oczekiwaniu na wyrok wieloletniego więzienia, a często dożywocia. Wszyscy wiemy o kogo chodzi – tymczasem nikomu z tych indywiduów włos z głowy nie spadł. Zamiast – jak choćby znany rudy arcyłotr – powinni od dawna robić za materac w celach z najgroźniejszymi przestępcami – a nie brylować po salonach, czy pętać się po telewizjach. Tego nie zrobiono, program Cela+ nawet nie ruszył – więc nie dziwmy się temu co mamy.\nJedną z murowanych kandydatek do celi była i jest nadal znana aferzystka z warszawskiego ratusza – powinna zostać zatrzymana jeżeli nie na drugi dzień po objęciu władzy przez PIS, to po pierwszym niestawiennictwie przed komisją – zatrzymana i osadzona w areszcie – z obawy matactwa - na czas do wyroku. Razem z całym aferalnym towarzystwem, w tym sędziami, adwokatami, notariuszami, policjantami, komornikami, urzędnikami, wreszcie osiłkami od mokrej roboty – tak dla przykładu, by było wiadomo, że władza nie żartuje. By strach poszedł między kryminalistów w białych kołnierzykach. Bo przestępcy w praworządnym państwie powinni się bać.\nAle skoro przez trzy lata nic nie zrobiono, to przy okazji Marszu Niepodległości, a po wygranych wyborach samorządowych konserwujących układ warszawski – Bufetowa poczuła się tak mocna, że postanowiła wszystkim pokazać wielkiego wała. I ostentacyjnie, za nic mając prawo, w tym Konstytucję, Marsz zdelegalizowała. Podobnie postąpili inni prezydenci, w tym w moim rodzinnym Wrocławiu. Bo też poczuli się – wobec poczucia bezkarności i wygranych wyborów – wszechwładni.\nSzczęśliwie sądy sprowadziły ich na ziemię – zaś inicjatywa rządowo-prezydencka objęcia marszu formułą uroczystości państwowych dopełniła dzieła trzeźwienia (Bufetowej mina zbitego psa, czy raczej skopanej suki wyklucza współdziałanie z rządem w celu przejęcia Marszu) samorządowych kacyków-uzurpatorów. I dobrze – tylko że to nie zastąpi oczekiwanego rzeczywistego rozliczenia kryminalistów i morderców. Na to czekamy nadal i nieustannie. Łajdacy muszą zniknąć z telewizji i życia publicznego – a wylądować w więzieniach. Inaczej wszystkie deklaracje PISu na wstępie przywołane są do o kant dupy rozbicia.\nMożna by się z takiego rozwoju zdarzeń cieszyć, tylko jest jedno, ale za to ogromne ALE. Otóż trzy lata obserwacji rządów PIS – najpierw życzliwej, potem coraz bardziej zdystansowanej, ostrożnej, wreszcie podejrzliwej i niechętnej – uczą nas postrzegania i rozróżniania działań rzeczywistych od – deklaratywnych, pozornych. Dostrzegamy coraz wyraźniej, że poza nielicznymi wyjątkami, jak 500+ - działania rządu nacechowane są nieudolnością, fragmentaryzmem, tworzeniem pozorów, budowaniem sztafażu patriotycznego mającego za zadanie skrywać i skrywającego COŚ. COŚ, czego mamy nie zauważyć. Nazywałem to kiedyś ogłuszaniem ludu łopotem sztandarów.\nJest tylko jeden zakres działań w którym rząd i prezydent i prezes Kaczyński wykazują się żelazną konsekwencją, nieustępliwością i wytrwałością wbrew wszelkim przeciwnościom. To są te działania, które służą korzyściom Państwa. Ale nie Was, Państwa- Obywateli – ani nie Państwa Polskiego. Nie, nie, nie dajmy się zwieść.\nTo są interesy służące wyłącznie korzyściom Państwa Izrael. Wszelkim, różnym korzyściom: nadawaniem polskiego obywatelstwa, udzielaniem sowitych subwencji, udostępnianiem polskiego rynku, również w sferze dóbr strategicznych, wprowadzaniem regulacji prawnych bardzo korzystnych dla obywateli izraelskich.\nCAŁKOWITYM UTAJNIANIEM WSZELKICH DZIAŁAŃ ZWIĄZANYCH Z OBSŁUGĄ TZW ROSZCZEŃ ŻYDOWSKICH\nCałkowitą blokadą w przestrzeni publicznej dla informacji dotyczących negocjacji na linii Warszawa-Tel Aviv via Waszyngton\nCałkowitą blokadą informacyjną dla działań związanych z planami i budową obiektu w rejonie Mszczonów-Baranów – znanym jako CPL.\nWszystkie te działania pozwalają odnieść wrażenie, że na czele Marszu Niepodległości pójdą, sprawując nad nim patronat patrioci, ale nie polscy – tylko raczej żydowscy.\nZnów dzięki Marszowi Niepodległości zalegendują się jako obrońcy polskości – by tym łatwiej realizować interesy żydowskie (bo nie tylko izraelskie) tu nad Wisłą.\nBy z zapałem, poświęceniem i oddaniem dalej i szybciej budować POLIN.\nTo jest ta łyżka dziegciu w pozornie korzystnym fakcie wzmocnienia Marszu Niepodległości poprzez przystąpienie do niego i objęcie ochroną przez Państwo. Jest to szczególnie ważne z tego również powodu, że, jak sądzę większość wyborców PIS jest kompletnie nieświadoma dwulicowości działań prowadzonych przez tą partię. I wbrew faktom, których nie dopuszczą do swej świadomości, wbrew logice i wbrew własnemu interesowi będą tę partię i prezydenta bezwarunkowo popierać. Do czasu, aż zorientują się, że już się dokonało. Już mają nowych sąsiadów, nowych szefów, nowych właścicieli wielkich majątków, nowe media. Że są obywatelami drugiej kategorii. Tylko, że wtedy będzie już za późno. Tym bardziej, że w międzyczasie może się zdarzyć jakaś wojna na której, jak zwykle, zginie patriotyczna młodzież. Ta polska, bo ta obca nie będzie brała w niej udziału.\nZatem – idąc na Marsz Niepodległości – bo iść trzeba i warto – podkreślajmy tak mocno jak tylko można odrębność tej demonstracji od podpiętego w ostatniej chwili obozu władzy tak – by było to widoczne również w przekazie medialnym.\nI nieustannie patrzmy tej władzy na ręce – jest lepsza od każdej innej możliwej obecnie. Ale na pytanie, czy jest dobra? Odpowiem: w żadnym wypadku NIE!\nDo Administracji 3Obiegu: umieszczam ten materiał również u Was jako gest dobrej woli. Jednak, jeżeli w najbliższym czasie przy tytułach tekstów nie zaczną pojawiać się dane identyfikacyjne ich autorów, nazwiska, nicki – współpracę będę uważał za zakończoną.\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 11:54:46\n@Andrzej Tokarski 11:54:46\nTusk szczuje, podkręca opozycję do wojny. Wzywa do walki z legalnym rządem. Nic dziwnego bo taka i wyłącznie taka jest rola Ryżej Bestii Tuska w PE. On robi tylko swoją robotę dla której jest urodzony i o tym wiedzieli światowi decydenci wybierając go na przewodniczącego a raczej kamerdynera, szatniarza, lokaja Rady Europejskiej. Jego ostatecznym zadaniem jest rozwalenie Polski na drobne kawałki by pozbawić jej siły przeciwstawienia się dyrektywom z Brukseli.. Polska stoi im kością w gardle z racji znaczącej pozycji w Europie Środkowej. Nawet w UE która go niby popiera wcale go już nie chcą bo się na nim poznali jako nierobie i kłamcy. Nic nie załatwił ani dla Polski, ani dla siebie. Jak to powiedział Juncker on jest zbędny. Przydaje im się ewentualnie jako posłuszny kamerdyner, szatniarz, i szef zdrajców w Polsce. Jeżeli PiS nie zacznie wreszcie rządzić i egzekwować prawa, to wkrótce narodowcy przejmą władze w Polsce i wtedy będzie porządek. Jest nie do pomyślenia żeby Trumpowi ktoś zakłócał przemówienie. Rudy lokaj Makreli POwył Obraził miliony Polaków i sam POpełnił POlityczne SEPUKU! On już wie, że będzie siedział za kłamstwo pod przysięgą, to jest już polityczny denat. Niestety, ale Ryża Bestia Tusk to tylko tzw krzyżówka qurwy z mułem. Podpalić Polskę chciał, aby wszyscy w tym dniu tylko o nim mówili. Szczęśliwie Polacy to mądry naród, w odwłoku mają wysłannika niemieckiego,zdrajcę i krętacza, zwykłego gnoja. Podobno wszyscy wielcy Europy i świata w Paryżu dzisiaj świętują. Ryżego chuja kamerdynera, lokaja Merkel polewacza Junckera i szatniarza euroburdelu niestety nie zaprosili, czyżby poznali się na nim? i dostał wolne. A ktoś inny dostarczy im piwo i pizzę.\nkula Lis 69 11.11.2018 13:15:06\n@kula Lis 67 13:15:06\n"....Polacy to mądry naród..." - jak mawiał biskup Krasicki: "wszystko to być może..."\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 13:27:47\nPo co są hasła wyborcze?\nPanie Tokarski, chyba ma Pan już tyle lat, żeby wiedzieć,że hasła wyborcze są po to, aby za ich pomocą wygrać wybory, a nie, żeby je potem realizować. Celem PiS-u było skanalizowanie niezadowolenia społecznego spowodowanego rządami PO, gdyż mogło to doprowadzić do niekontrolowanego rozwoju sytuacji w Polsce. PiS z tej roli się wywiązał. Teraz jego działania skierowane są na utrzymanie administrowania, bo nie jest to rządzenie [czego dowody mamy, aż nadto dobitne],Polską. Takie administrowanie też ma swoje zalety, więc jest o co się starać poprzez wkupywanie się w łaski prawdziwych decydentów. U Jonniego Danielsa Marsz Niepodległości wzbudził w zeszłym roku lęk, więc w tym roku bach i marsz został spacyfikowany. Jonny może spać już spokojnie i to jest najważniejsze zadanie PiS-u, nie Tusk, czy HGW.\nJabo 11.11.2018 13:43:37\ndziękuję za pouczenie - cóż bym bez Pana zrobił? dalej błąkał się w ciemnościach....\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 13:49:34\n@Andrzej Tokarski 13:49:34\nPanie Tokarski, gdzież bym miał śmiałość Pana pouczać. To była tylko retoryka. Może nieudolna, ale się starałem.\nJabo 11.11.2018 14:14:06\nJednak dwa marsze .Salut. https://www.facebook.com/dobretransmisjepl/videos/vb.936535473185916/191424698443378/?type=2&theater\nRepsol 11.11.2018 15:27:20\nWyobrażacie sobie ten strach i popłoch u Tuska, w PO, w Ratuszu? Przecież brak zadymy będzie dla nich gigantyczną kompromitacją. Muszą siedzieć przerażeni w swoich biurach i modlić się, żeby chociaż jedna prowokacja im się udała. Coś czuję, że się nie doczekają\nHusky 11.11.2018 15:29:12\n"I nieustannie patrzmy tej władzy na ręce – jest lepsza od każdej innej możliwej obecnie."\n1. Od każdej możliwej partyjnej może i tak, ale to i jej rola w tym,\n- że taki, a nie inny układ partyjny się ukształtował. Po trzech latach ich rządów demokracja już powinna być przywrócona, a władze państwowe powinny realizować politykę i cele Narodu Polskiego;\n- że takie a nie inne antypolskie siły mają wpływ na polską scenę polityczną,\n- że jest państwo budowane jako terrorystyczne i faszystowskie z mocy samouprawnienia się władz państwowych wbrew intencji Narodu,\n- że z użyciem aparatu państwa niszczony jest suwerenny Naród Polski,\n- że wrogowie Polski wciąż są bezkarni, osłaniani przez stalmudyzowane sądy i media,\n- że Naród Polski wciąż nie może zaprowadzić w Polsce swojego spójnego systemu sprawiedliwości.\n2. Każda władza autentycznie polska, patriotyczna, techniczna, byle bezpartyjna będzie lepsza od tych zaprzańców i judaszów.\nmiarka 11.11.2018 15:59:51\nBiedni widzowie TVN. Traktowani przez kierownictwo stacji jak kompletni debile. Najpierw do głowy wbija im się, że są dwa marsze (żeby pokazać podział), później wrzucają obrazek rac i mówią że to jeden marsz państwowy (żeby obciążyć PAD i PMM).\nRussia Today na Polskę.\nHusky 11.11.2018 16:32:07\njaka inna lepsza władza jest realnie możliwa obecnie? zlitujże się Pan...\nz tego, że każda jest zła nie wynika, że któraś byłaby lepsza\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 17:26:11\ndobrze,że poszli razem - jeszcze lepiej, że osobno\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 17:30:01\nBardzo pięknie celnie napisane.\nPolacy muszą swoją wolność wywalczyć.. w trudnej walce z globalną mafią żydowską.\nPolacy sami są bez szans w walce z tą globalną mafią dysponującą drukarkami do drukowania dolarów oraz zasobami zagrabionymi połowie świata.\nNa szczęście dla Polaków świat też musi się wyzwolić spod dominacji tej samej globalnej mafii.\nI świat już dysponuje środkami, zasobami by tego dokonać.\nMafia robi nachalnie wszystko by rozbudzić nienawiść Polaków do ich przyszłych wyzwolicieli.\nNie wiele to mafii pomoże więzy krwi słowiańskie zwyciężą.\nZdrajcy Narodu Polskiego już czują się niekomfortowo.\nOscar 11.11.2018 17:46:04\nSłyszałem że już remontują drogę na Zaleszczyki...\nOscar 11.11.2018 17:48:23\n@Andrzej Tokarski 17:26:11\n"z tego, że każda jest zła nie wynika, że któraś byłaby lepsza"\nTak, partyjne. - Bezpartyjne jak najbardziej mogą być dobre i bardzo dobre.\nMamy tu poważny błąd systemowy, bo partie to tyle co zmowy, spiski, zorganizowane zdrady - zwłaszcza na rzecz ideologii czy oligarchii, a więc grup interesu realizujących cele wrogie narodowi i jego państwu.\nPartie są zawsze wrogie demokracji a przyjazne wobec patologii, psychopatii i patokracji.\nmiarka 11.11.2018 17:56:13\n„z tego, że każda jest zła nie wynika, że któraś byłaby lepsza”\nNie byłabym taka pewna, choć tu raczej należałoby kategoryzować na zasadzie zła i gorsza, a nie zła i mniej zła, czyli „mniejszego zła” (czyli prawie dobra).\nCzy wolałby Pan zdeklarowanego wroga, który staje chce Pana unicestwić z otwartą przyłbicą, czy takiego, który udaje przyjaciela i wbija Panu nóż w plecy?\n„Polskość to nienormalność” czy ogłuszający łopot sztandarów narodowych, głos dzwonów kościelnych i patriotycznej retoryki zapewniającej o obronie polskości podczas gdy na każdym kroku Polakom są rzucane coraz większe kłody pod nogi, a Polska jest zwijana w niespotykanym dotąd tempie?\nPiS jest gorszy, bo uśmiercając ofiarę wraz z śmiertelnym jadem sączy środki uśmierzające i uspakajające, co by umarła w błogiej nieświadomości. Teraz sobie Polacy pomaszerowali na czele z największymi wrogami Polski, a etatowe środowiska narodowe jednym chórem z rządowymi otrąbiają to jako wielki sukces. Jeszcze trochę, a Polacy okupantów pokochają; po to przecież są wystawiane te pomniki „męczennika” i „wielkiego wodza narodu polskiego” w osobie jednego z najwiekszych zdrajców i sprzedawczyków pośmiertnie wepchniętych na Wawel.\nLotna 11.11.2018 18:16:45\nPiS jest taki jak sanacja. Oby nie skończyło się to jak w 1939.\nAle nie wykluczone, że okupacja żydowska będzie jeszcze gorsza\nzbig71 11.11.2018 19:22:41\nOczywiście, że kurdupel-sprzedawczyk na Wawelu się marnuje.\nPowinien być wystawiony na pokaz w obwoźnym szklanym mauzoleum na kółkach i zarabiać na siebie biletami, sprzedawanymi ogłupiałym polskim katolikom i szabasgojom.\ntańczący z widłami 11.11.2018 19:39:11\nHusky na marszu\nrabszak 11.11.2018 19:41:44\n@tańczący z widłami 19:39:11\nZalać w formalinę i po wsiach obnosić\nzbig71 11.11.2018 19:57:38\nwitam Kanadę na linii :)\nz jakichś powodów Lech Kaczyński został zgładzony - i z całą pewnością nie uczynili tego polscy patrioci - więc być może warto budować bardziej złożone konstrukcje logiczne, niż obrzucanie zużytymi epitetami, zwłaszcza nieboszczyka. Pisałem o tym dawno i wiele razy - zbyt szanuję Wytrawnych Czytelników, by powtarzać kolejny raz rzeczy znane.\no tym, dlaczego PIS jest taki dobry mimo woli - napiszę jutro, chyba że mi się znów odechce\n"najbardziej dobra jestem, gdy jestem bardzo niedobra" - powiedziała pewna bardzo kształtna piękność do agenta 007\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 20:17:42\nBabcie przy opłotkach nabożnie by klękały i modliły się jak do Jezusa.\ntańczący z widłami 11.11.2018 20:33:57\nDobrze ,by było poznać statystyki samobójstw w Polsce przed wejściem do UE i obecnie .Zapewniam że warto szukać . Salut .\nRepsol 11.11.2018 20:36:27\n@Andrzej Tokarski 20:17:42\nA skąd to wiadomo, że zgładzony ? Był może kolega w tym samolocie, że taki pewny swego ?\nO nieboszczyku należy mówić prawdę i tylko prawdę, jakakolwiek by ona nie była.\nO wspomnianym kurduplu-szabasgoju-sprzedawczyku, należy mówić do końca świata kurdupel-szabasgoj-sprzedawczyk.\nTylko zakłamani kościelni durnie myślą, że o umarłych trzeba mówić dobrze, czyli kłamać.\ntańczący z widłami 11.11.2018 20:38:01\n@tańczący z widłami 20:33:57\nRadzę trzymać się na poziomie dyskusji . Salut.\nRepsol 11.11.2018 20:38:11\nOczywiście jednym ze wspomnianych elementów demokracji, jest zawłaszczenie w "demokratyczny" sposób marszu tzw "niepodległości".\ntańczący z widłami 11.11.2018 20:39:42\nNo właśnie mówienie prawdy, jest trzymaniem poziomu. Chyba, że kolega uważa inaczej, że o kurduplu, należy po jego śmierci mówić olbrzym, a o szabasgoju i sprzedawczyku - Polak- patriota.\nMówić można wszystko, ale to nie będzie miało nic wspólnego z prawdą.\ntańczący z widłami 11.11.2018 21:05:10\n„więc być może warto budować bardziej złożone konstrukcje logiczne, niż obrzucanie zużytymi epitetami, zwłaszcza nieboszczyka.”\nWszyscy kiedyś umrzemy, taka jest kolej rzeczy, a śmierć, nawet tragiczna, nie czyni człowieka uczciwego z szubrawca, ani bohatera narodowego ze sprzedawczyka. Jeśli te „bardziej złożone konstrukcje logiczne” mają polegać na wybielaniu postaci, które przyczyniły się do naszej - czyli Polaków tragicznej pozycji w dniu dzisiejszym, to ja raczej będę się trzymała tych prostszych.\nKult jednostki Kaczyńskiego jest tworzony na naszych oczach, tak jak niegdyś był tworzony kult Piłsudskiego, który, niestety, do dnia dzisiejszego pokutuje w świadomości wielu Polaków. Jaki ma cel wywyższanie i kultywowanie postaci, które przyczyniły się do niepowodzeń Polski i Polaków? Ano taki, że Polacy mają uwierzyć, że ci, którzy ich uciskają są ich dobroczyńcami. Orwell w całej krasie.\nPozdrawiam bardzo serdecznie z Kanady\nLotna 11.11.2018 21:25:43\n@tańczący z widłami 20:38:01\nmasz u mnie więcej nie komentować - zrozumiałeś, gówniarzu?\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 21:29:56\nzachęcam do unikania zacietrzewienia - szkodzi urodzie, powoduje zmarszczki i zakłóca logiczne analizowanie rzeczywistości\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 21:32:34\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 21:35:01\n@tańczący z widłami 21:05:10\nPrzykro mi , ale widząc obecny poziom twojego wykształcenia wyjątkowo z historii muszę ciebie wywalić . Dokształć się to może wrócisz . Żegnaj . :)\nRepsol 11.11.2018 21:37:28\n@Andrzej Tokarski 21:35:01\n:))) Proponowałem kiedyś coś . Jest ciężko , Salut Amigo .\nRepsol 11.11.2018 21:40:03\nprzeczuwając pismo nosem - zrezygnowałem :)))\nAndrzej Tokarski 11.11.2018 21:42:19\n„Na barokowe poezyje dzisiaj się Pani zebrało?”\nNie napręża się tak, AgnieszkoS, bo Ci żyłka pęknie. Gwoli informacji, to co mówię, to nie są „barokowe poezyje”, a zwykła proza, która najwidoczniej nie jest dla Agnieszki zrozumiała, co można wywnioskować po jej komentarzu nie mającym żadnego związku z moją wypowiedzią.\n„Gdyby nie PiS, to nie byłoby kogo uśmiercać. Istniałaby tylko klasa bogaczy i klasa żebraków, którzy zimą sami by wymarli i Polska całkowicie by opustoszała, ponieważ wszyscy, którzy mieli szanse, wyemigrowaliby za granicę.”\nAgnieszka najwidoczniej jest nieświadoma tego, że PiS ze wszystkich sił dąży do tego, aby Polacy byli 3 kategorią obywateli w Polsce - patrz sprowadzanie setek tysięcy imgrantów z krajów trzeciego świata i milionów z Ukrainy, a nade wszystko instalowanie Polinu w Polsce, a także nie wiadomo jakich poczynań związanych z ustawą o spłacie uroszczeń żydowskich, które są kwotą astronomiczną, i których spłata zrobiłaby z Polaków co najwyżej służących nowym bogaczom.\nAgnieszka pewnie nie wie też o tym, że emigracja nie ustała i Polacy nie wracają z zagranicy, a jeśli wracają, to tylko ci najstarsi, na emeryturach i tylko po to, aby złożyć swoje kości pod jakąś brzózką, „bo takie mają kaprycho”, jak to powiedział pewien bloger, a nie po to, aby budować Polskę.\nJak chodzi o ilość samobójstw, no cóż poczekajmy jeszcze trochę i porównajmy statystyki za rządów PO i PiSu i potem możemy podyskutować o tym, jak bardzo one spadły, o ile spadły.\nW Polsce nie ma żadnej demokracji, podobnie zresztą jak nie ma jej w USA, ale to już pewnie zbyt zawiłe fakty dla Agnieszki. Są wybory, to trzeba na nie chodzić, ale kto i jak liczy głosy tak, że w efekcie wygrywają osoby wyznaczone, to już mniejsza z tym.\nJak chodzi o satrapów, to bardzo przepraszam, kto rządzi Polską, czy przypadkiem nie ci, którzych rodzice i dziadkowie uwłaszczyli się na majątku narodowym, czyli, inaczej mówiąc, okradli nas wszystkich? Kto im dał prawo do przywłaszczania majątku narodowego? Wyborcy w demokratycznych wyborach? Kto ma wszystkich pociotków i znajomków poobsadzanych na wszystkich kluczowych pozycjach i stanowiskach, jeśli nie ci złodzieje, którzy sami się nazwali „elitą” i mieszkają w pałacach? To jest demokracja, według Agnieszki.\nOwszem, Polacy chcieli przystąpić do Unii Europejskiej, niemniej jednak, w momencie ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego Unia kompletnie zmieniła swój charakter podporządkowując sobie państwa członkowskie, a tego z pewnością Polacy nie chcieli, choć media zapewne twierdziły inaczej.\nLotna 11.11.2018 21:55:52\n@Andrzej Tokarski 21:32:34\n„zachęcam do unikania zacietrzewienia”\nKażdy sądzi po sobie, Panie Tokarski. Ja od zacietrzewienia jestem bardzo daleka, to nie te czasy. :)\nLotna 11.11.2018 22:01:54\nTak Repsol, masz rację! Poziom trzeba trzymać!\nA teraz, trzymając poziom, złóź kwiaty, zapał znicz i pokłoń się kolejnemu pomnikowi Lecha Kaczyńskiego. Masz okazję, bo właśnie następny został odsłonięty. Niedługo będzie ich w Polsce więcej niż kościołów.\nLotna 11.11.2018 22:26:58\n@Andrzej Tokarski 21:29:56\nZrozumiałem - gówniarzu :))\ntańczący z widłami 11.11.2018 22:33:20\n@tańczący z widłami 22:33:20\nNo dobra , teraz na poważnie . Bywaj z Bogiem. :)\nRepsol 11.11.2018 22:39:41\nWiesz akurat mam gdzie składać kwiaty .Większość rodziny straciłem przez II W.Ś . Na 1 - go listopada nie mogę oprawić wszystkich grobów . Proszę się ogarnąć . Salut .\nRepsol 11.11.2018 23:04:10\nAndersa palestyńscy dezerterzy PO, PiS i sekslewic bohaterzy\nDuda wykrzykiwał także podobnie jak banderowcy o chwale bohaterom, których autorytet zapewni pozory demokratyczności dyktaturze gebelsowskich kręgów podejrzeń i mocy gruntowego ziobrohaka, z którego ułaskawil jedynie Mariusza Kamińskiego.\nKardynał Głódź nie przywołł dotychczas rzeszy świętych JP2 do zneutralizowania dyktatury fałszywych autorytetów wawelskiego Lecha i damy dla kopulacji in vitro łaskawej oraz psychofrenicznego pieniactwa bliźniaczego prezessimusa na czele prawniczego hajdamactwa ziobrystów i dialektycznych słupów sejmowych i senackich zagrożonych powrotem bohatera nocy lewów czerwcowych i jego wiary w bolkowe transformacje solidarnościowe\nSam się ogarnij i przestań cenzurować, bo NEon zdycha jak Niepoprawni. Wielu wiele gorsze rzeczy pisało niż Tańczący z Widłami i nie byli wykopywanie z portalu. Ba, nadal piszą i dobrze się mają.\nLotna 12.11.2018 02:09:57\n@Lotna "Obnażanie Matrixa - tego jeszcze nie było....\nInne mapy i dokumenty BRUKSELSKIE (ŻYMSKIE) podają, że tereny zaznaczone kolorem czerwonym są POD TYMCZASOWĄ ADMINISTRACJĄ POLSKI ~!!!!\nKrystyna Trzcińska 12.11.2018 04:15:26\nAgnieszkaS. To która to Polska jest Wolna i od kiedy? Zabłądziłaś kobito z Ameryki. Masz trudności z trafieniem do wolnej Polski\nTy nawet nie znasz historii kraju w którym mieszkasz (US), ani nie masz pojęcia co się tam u was dzieje, a mondralkujesz się o tym co dzieje się u Marsa i u Venus.\nWRON - Wojkowa Rada Ocalenia Narodowego też ratowała wolność, tylko kogo, od kogo i dla kogo ?\nJaruzalem-ski Jaruzelski nie dopisał jakiego narodu to miało być ocalenie.\nI dzięki temu, ciemniacy oceniający POLITYKÓW (zawodywych kłamców) po gadaniu, zamiast po czynach, nie mogą WRON-nie zarzucić, że nie dotrzymał-a obietnicy, albo, że kogo kolwiek okłamał-a.\nWężowe (Kainowe) plęmię ma rozdwojone jaszczurcze, smocze języki.\nI tak jest niestety do dziś - Politycy łżą za pieniądze skradzione rządzonym na użytek ich i ich mocodawców.\nObóz Narodowo-Radykalny (ONR) tęż się kryje jakiego NARODU jest to OBÓZ w którym się gnieżdżą.\nJedyni RADYKALNI jakich zna cały świat od czsów biblijnych to są SOJUSZNICY SYJONISTÓW ~~!!!!!!!\nKto finansuje ich mundury, flagii, plakaty,.........................\nPolacy są bezrobotni, albo mają najnższe zarobki - Polacy Sławianie nie mają pięniędzy !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nA ci co mają NIE PROTESTUJĄ, bo albo im się wszystko podoba, albo nie chcą ryzykować i stracić SREBRNIKI !!!\nWięc skąd te olbrzymie fundusze i z CZEGO ŻYJĄ CI ZAWODOWI PATRYJOCI PROTESTANCI ~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nTO SĄ MAJDANIARZE - dawne BRUNATNE KOSZULE teroryzujące i zastraszające cywilną lydność niemiecką.\nA co się stało z później z Niemcami to chyba nie trzeba świadomym tłumaczyć.\nKim są dziś zaludnione i zaludniane miasta niemieckie to i ślepy chyba dostrzega.\nW tą samą spiralę chcą SYJONIŚCI dziś wkręcić między innymi Polaków, Ukraińców i wszystkie inne narody których jeszcze genetycznie nie wyniszczyli.\nAgnieszkaS przy Lotnej toś ty nielot.\nKrystyna Trzcińska 12.11.2018 06:00:07\nBardzo Pan upraszcza, ale w sumie do tego się to sprowadza.\nPoprzednie dwuletnie rządy też były po to, by zlikwidować Ligę Polskich Rodzin oraz Samoobronę, bo te wymknęły się spod kontroli.\nGdyby trzymały się z daleka od PISu będąc w opozycji, to w następnych wyborach byłyby główną siłą polityczną, równą POPISowi i na dodatek gotową do koalicji z PSLem.\nTeraz kiełkuje RN, a korwinowcy nie dość, że mają błędna ideologię, to jeszcze zupełnie nie docierają do Polaków nawet z oczywistościami, które głoszą.\nNo bo jak to, samemu trzeba zarobić a nie dostać od państwa?\nTak, że należy spodziewać się przejęcia lub zniszczenia RN, gdy jeszcze trochę urośnie.\nPrzejęcie oczywiście jest dużo lepsze.\nAlexSailor 12.11.2018 08:59:30\nA nie przyszło Panu do głowy, że gdyby chcieli prowokację, to by ją zorganizowali?\nNiczego takiego nie było.\nByć może dranie typu HGW i jej odpowiednicy w innych miastach chcieliby, ale są za krótcy.\nTo jest jednak margines.\nAlexSailor 12.11.2018 09:01:50\nTu tego nie będzie , staramy się być ostatnim bastionem jako takiej kultury , jak ma Pani z tym problem zalecam wrócić na podane adresy . Na Neonie albo kultura , albo nic . Salut.\nRepsol 12.11.2018 12:55:13\nKto by cię nie znał, to by cię kupił. Tańczący z Widłami nikogo nie obraził, sam został nazwany gówniarzem. O jakiej kulturze tu mowa.\nLotna 12.11.2018 16:36:26\nSzkoda dyskutować . Mam dziękować że tańczył bez siekiery ?. Delikatnie został nazwany i tyle . Niech pisze gdzie indziej . Przykro mi . :)\nRepsol 13.11.2018 20:07:50


足が長い女性の日記: lutego 2012\n..czyli: Błogosławieni niech będa Włochacze!\nAtoliż, mało brakowało a w ogóle nie poszlibysmy wczoraj z Małżem do kina. Chociaż data przecież sprzyjała, bo w środy bilety dla pań tańsze, zaś obłożenie seansów znikome. Chociaż sprzyjał także repertuar, kuszący np. Leonardem wśród silikonowych zmarszczek czy Justinem w szafażu SajFaj. Najlepszego z Mężów bolała jednak głowa i od rana odwalał krecią robotę, że może by tak jednak zostać w ciepłym łóżku, obejrzeć na laptopie jakiś nielegalnie ściągnięty z internetu film i po prostu napić się piwa. Nie ze mną jednak te numery i do kina jednak dotarliśmy. Choć wymagało to perswazji. Dlatego, trudno orzec czemuż to, skoro już wybraliśmy się do multipleksu, miast kuszących, błyszczących i migoczących dzieł amerykańskiej kinematografii, wybraliśmy Afuro-Tanaka – JAPOŃSKI ROMKOM.\n...spójrzcie jednak na ten trailer i przyznajcie... czy sami nie bylibyście skuszeni?\nGdy natknęliśmy się na powyższą zajawkę, natychmiast wykonaliśmy pospieszny risercz, dotyczący Afro Tanaki. Okazało się, że film stanowi adaptację popularnej mangi (a jakże!) autorstwa Masaharu Noritsuke. Komiks śledzi losy tytulowego Tanaki, rozkosznego nieudacznika, który, przerwawszy w przypływie szału naukę w liceum, przeprowadza się do stolicy i rozpoczyna tam życie na własną rękę, dryfując gdzieś w dolnych rejonach planktonu japońskiego społeczeństwa. Aha, Tanaka, poza rozkoszną naiwnością i nieprzystosowaniem do życia, charakteryzuje się również GIGANTYCZNYM AFRO, z którym... się po prostu urodził. W tym momencie możecie sobie zadać pytanie, czy ten zarys Was w ogóle śmieszy. Mnie śmieszy niepomiernie, ale być może jest to efekt już prawie 18-miesięcznego torpedowania zewsząt japońskim poczuciem humoru, słabo przekładającym się na zachodnie realia.\nOczywiście to, że materiał wyjściowy jest śmieszny, nie znaczy, że uda się go przerobić na choć szczątkowo zabawny film...\nSzczęśliwie, Daigo Matsui, debiutującemu filmem w roli rezysera, udało się zacnie. Jego kinowy Afuro Tanaka, łączący kilka wątków z oryginalnej mangi, ogląda się nader miło. Pomagają świetna, soczysta paleta kolorystyczna, zgrabny montaż i przede wszystkim dobre tempo dowcipów. Akcja filmu zawiązuje się, gdy 24-letni Tanaka, zatrudniony aktualnie jako kopacz tuneli metra, znajduje w skrzynce pocztowej list od jednego ze szkolnych przyjaciół. List jest równocześnie zaproszeniem na ślub. Nasz włochacz z drżeniem serca przypomina sobie, jak przed laty, na dachu liceum, składał wraz z paczką przyjaciół przysięgę, iż na ceremonię zaslubin pierwszego z nich, wszyscy inni przybędą z własnymi dziewczynami (które naturalnie do tej pory uda im się zdobyć, nawet jeśli są potwornymi dziwakami). Przerażenie Tanaki wzrasta, kiedy dowiaduje się, że pozostali czterej koledzy, chociaż podobnie jak on oscylują gdzieś w okolicy nizin społecznych, faktycznie posiadają już różnych kształtów oraz rozmiarów partnerki. I tak rozpoczyna się dramatyczna i usiana przeszkodami droga Afro-Tanaki do odnalezienia miłości, sensu życia oraz własnego ja.\nWidz towarzyszy w niej bohaterowi z radością rodzącą się z kilku źródeł. Po pierwsze, Tanaka jest szczery, czasem do bólu dosłowny i ma w sobie coś z typowego LOL-kota. Jego rola została przykładnie obsadzona zaskakująco utalentowanym aktorem:\nShōta Matsuda, który bez wielkiego afro wygląda jak jeden z 10.000 generycznych lover-boyów, zaludniających lokalną popkulturę, zaskakująco dobrze wcielił się w Tanakę. Nie przesadza z karykaturą i tworzy postać raczej ultra-dziwaka niż przerysowanego idioty. Szczególnie rozczulające jest, jak dubbinguje z offu własne poczynania, korzystając z techniki humorystycznej typowej dla japońskich komedii romantycznych.\nPo drugie, Afuro Tanaka, chociaż w założeniu jest komedią o nieprzystosowanych do życia (zwłaszcza w związku) nieudaczników, znacznie odróżnia się od amerykańskich komedii w duchu Hangover. Po pierwsze, poczucie humoru może i nie jest wyrafinowane, ale należy raczej do gatunku ‘zwariowane’ niż ‘durne’. Wyobraźcie sobie na przykład, że chociaż akcja skupia się na perypetiach pięciu panów, nie ma ani jednego dowcipu o pierdzeniu (!). Bohaterowie może i są nieudacznikami, ale bez przesady – da się uwierzyć, że tacy ludzie naprawdę istnieją. Podobnie zresztą jak ich partnerki. Wszyscy oni budzą raczej sympatię dlatego atmosfera filmu przypomina bardzo ciepłe, obyczajowe studium, cechujące się dużą dozą zrozumienia dla ludzkich dziwactw. Wreszcie, zakończenie jest zaskakujące - jednocześnie smutne, optymistyczne i bardzo zaskakujące, jeśli wziąć pod uwagę gatunek.\nAha, Afuro-Tanaka zawiera także jedną z dziwniejszych scen w historii kina, gdy program kulinarny służy za bardzo dziwną metaforę seksualną. Cudne.\nBottomline? Dużo radości, sympatyczny komentarz kulturowy oraz ważny morał, że niekoniecznie dobrze jest spontanicznie rezygnować ze szkoły. Polecam.\nBonus: Wokół naszego odaibowego multipleksu, jak zwykle mnogość atrakcji. Tu ja, jako Złe Jedi dzielnie walczę z lordem Sithów, który, jak wyraźnie widać, próbuje stosować nieprzepisowe ciosy w krocze.\nCzytam: Nadal Enter a Samurai: Kawakami Otojirō and Japanese Theatre in the West. So. Many. Pretty. Pictuhrs.\nSłucham: Sklejam sobię plejlistę na pole-dance. Na razie wkleiłam na nią pięć razy Cinema Italiano z Nine i nic więcej.\nDokonania/Fun Fact: Z ministerstwa edukacji przyszły wreszcie szczęśliwe numerki kodujące mój powrót na łono Ojczyzny!\n3/31　11:00　Narita　Finnair AY0047\n3/31 15:15 Helsinki\n3/31 18:40 Helsinki Finnair AY0743\n3/31 19:25 Warsaw\nAutor: ex-Miss Mayonella o 23:13 8 komentarzy:\n...czyli nie ma to jak zdrowy rancik na początek tygodnia.\nDzień dobry. W weekend skończyłam lekturę Feminism in Modern Japan i naładowałam się po końcówki uszu bojową, pro-waginalną energią. Z tejże właśnie okazji, nie tylko wysłałam wkurzony fanmail do mojego ulubionego Internetowego Celebryty, lecz również postanowiłam uraczyć Was tyradą. Tyrada dotyczyć będzie częściowo ciężkiego życia kobiety-gracza, a częściowo tego, jak czasem (choć rzadko), poza przykrymi niespodziankami, można w owym życiu natrafić także na niespodzianki miłe. Za pretekst niech posłuży zbliżająca się data premiery Mass Effect 3 oraz (wierzcie mi) przełomowy fakt, iż na okładce kolekcjonerskiej tegoż wydawnictwa znajdzie się zdjęcie głównego bohatera w wersji kobiecej, oraz to, że grę promuje historyczny trailer, w którym, zamiast męskiego protagonisty: niejakiego komandora Sheparda pojawia się.... pani komandor Shepard.\nNajsampierw jednak, disclaimer dla tych, ktrórzy nie urodzili się zrośnięci pępowiną ze swoim komputerem/konsolą (a mimo to, jakimś cudem, nadal czytają ten tekst). Wspomniany wyżej Mass Effect to seria gier elektronicznych w tonacji space opery, gatunkowo gdzieś z pogranicza TPS i cRPG. Te tajemnicze skróty znaczą mniej więcej tyle, iż podczas gry w Mass Effect gracz wciela się w fikcyjną postać, nad której zachowaniem/wyglądem/losami ma pewną kontrolę. Za pomocą tejże postaci morduje nasz gracz hordy elektronicznych przeciwników oraz podejmuje decyzje dotyczące tego czym/jak mordować, w co się podczas mordowania ubrać oraz jak rozegrać dialog dotyczący galaktycznej przyszłości. Podobnych gier jest na rynku jak mrówków, lecz to Mass Effect cieszy się zasłużoną renomą jednej z lepszych. Wyróżnia się przyzwoitymi dialogami, w miarę spójną fabułą (chociaż ta ma wzloty i upadki) oraz tym, że przez trzy części gry prowadzimy tego samego awatara (czyli po zakończeniu ME1 możemy postać, którą graliśmy zaimportować, wraz z popełnionymi przez nią decyzjami do ME2 itd.). Nasz bohater, komandor Shepard może równie dobrze być małą Azjatką jak i grubym Murzynem – gra dostosowuje się do naszych wyborów i toczy się tak, jakby to nasza historia była tą jedyną, starając się zręcznie ukryć to, że jest zrobiona dla różnych graczy.\nPonieważ o twarzy, płci i generalnym nastawieniu do życia protagonisty Mass Effect decyduje sam gracz, nie istnieje coś takiego jak kanoniczna wersjia bohatera. Jako, że na plakatach ktoś jednak musi występować, skończyło się na tym, że w materiałach promocyjnych główny bohater ME wygląda mniej więcej tak:\nDefaultowy Shepard, wymodelowany na bazie holenderskiego modela Marka Vanderloo nie róźni się specjalnie od 10.000 generycznych growych marines’ów z niedogolonym zarostem i fryzurą na zapałkę. Nuda? Pewno, że nuda! Jeśli zdecydujemy się wcielić w tego typowego grunta, Mass Effect dostarczy nam rozrywki na poziomie kina akcji klasy B – będą statki kosmiczne, wybuchy, galaktyczna konspiracja oraz dramatyczne walki i dzielny chłop, który to wszystko przeżywa (a jeśli ma gadane to nawet coś zarucha na boku). Przyjemne, chociaż trochę miałkie... Gdy jednak na początku gry klikniemy magiczny guzik, który zawyrokuje, ze chcemy grać postacią kobiecą, nastąpi rzecz (nie bójmy się tego słowa) MISTYCZNA.\nUolaboga! Baba w kosmicznej zbroi!!!\nTak, tak, w większości gier crpg mamy wpływ na to, czy nasza postać będzie panię czy panem – ale śmiem stwierdzić, że w serii ME pierwszy raz doświadczenie gry postacią kobiecą jest ciekawsze (i ze wszech miar lepsze) niż granie mężczyzną. Chociaż, wg. statystyk tylko ok. 1/5 graczy decyduje się wypełnić kosmiczną zbroję babskim ciałem, to jest to bardzo wygadana grupa, tworząca mocną internetową subkulturę. Zwłaszcza wśród kobiet-graczy, które w postaci tzw. femShepa (czyli Sheparda z cycem) znalazły idolkę gotową pożreć 3000 Lar Croft czy innych Bayonett.\nNa miłość dziewcząt (i nie tylko) do pani Shepard składa się wiele spraw. Po pierwsze, to jak owa pani Shepard wygląda i nosi się. A robi to niczym kizior pierwszej klasy. Jej ekwipunek zakrywa (o rewolucjo!) całe ciało i nie zawiera elementów panzerbikini. Spokojnie można uwierzyć, że tak właśnie wygląda .. hm... „kompetentny kosmiczny marine przyszłości”. Po drugie, pani Shepard ciekawie się porusza – to akurat prozaiczna kwestia lenistwa animacyjnego, ale trudno nie docenić, że dzięki niemu animacja np. chodu pani komandor jest taka sama jak animacja pana komandora! FemShep porusza się męskim, zdecydowanym krokiem, nie kręci zadkiem, a podczas postojów w ruchu ani mysli zakładać kokieteryjnie rączkę na bioderko. Jest ultra-pro żoł.nie.rzem. Strasznie mnie to ekscytuje, bo są to rejony genderowe, w które nawet masowe kino do tej pory raczej nie wkraczało – zamiast kobiet-marines dostawaliśmy albo dmuchane lale w lateksie, wymiatające z karata w strojach z seks-szopu albo babo-chłopy model „GI Jane”, które połowę czasu ekranowego musiały poświęcać na udowadnianie facetom, że są tak twarde jak oni i, że też umieją siurać na stojąco. Dlatego bardzo łatwo kochać panią Shepard, która nikomu nic nie musi udowadniać tylko po prostu jest twarda niczym Jean Reno w spódnicy... Kto wie, może po prostu w przyszłości sajfaj nareszcie udało się osiągnąć równouprawnienie? (czasem trudniej mi w to uwierzyć niż w owe wszytskie napędy ponadświetlne...).\nInnym jeszcze powodem miłości, jaką budzi pani Shepard jest prozaiczna zasługa dubbingu – podkładająca głos pod kobiecego Sheparda Jennifer Hale o kilka długości wyprzedza dubbingującego Sheparda-chłopa Marka Meera. Ma zdecydowany, charyzmatyczny, niski głos osoby, która nawet Bruce’a Willisa postawi do kąta.\nA propos rozstawiania po kątach – podczas fabuły Mass Effect femShep robi to wspaniale. Wszystkie te przygody, które dla generycznego marinesa wyglądałyby wtórnie, są nagle wykonywane przez samodzielną kobietę. Uratować podkomendnych zrzucając ich ciosem z bara z linii ognia? Wynieść kogoś na własnych plecach z pola bitwy? Wepchnąć załoganta przemocą do kabiny ratunkowej albo warknąć rozkaz, który natychmiast jest wykonywany? PRZYWALIĆ Z BANI WIELKIEMU OBCEMU? Wszystko to FemShep może zrobić (naturalnie może =/= nie musi. Jeśli gracz woli wcielać się w łagodniejszą wersję pani komandor, ma takie prawo – ale przyznajmy – co to za radość?).\nPodsumowując: seria Mass Effect nie jest wolna od infantylnego seksizmu (jednej z największych plag całej branży), nie jest też najlepszą grą na planecie. Może stanowić zwyczajną, nudnawą rozrywkę, potrafi dawać radochę różnego typu graczom, (w tym trzynastoletnim pryszczatym chłopcom, którzy chcą poprowadzić swoją panią Shepard do romansiku z jakimkolwiek kobiecym członkiem załogi, tylko po to, żeby obejrzeć na ekranie dwie pary wyrenderowanych cycków)... Jednak chociaż daleki od doskonałości, ME dał światu jedno - oto w grach tzw "komputerowych" pojawiła się nareszcie bohaterka, do której inne postacie, przez TRZY GRY Z RZĘDU odnoszą się z respektem per „komandor”. A gracz siedzący przed ekranem im wierzy. Piękne to jest i dobre.\nAha - jeszcze jedno – nie jestem fanką cosplayowania ale uważam, że wszystko, co daje nastolatkom na konwentach szansę przebrania się za coś innego, niż odziana w obcisłe majciochy superbohaterka zasługuje na buziaka.\nZatem buziak! Anais Roberts jako femShep. Gdybym miała taki kostium chodziłabym w nim codziennie. Zdjęcie stąd.\nCzytam: Joseph Anderson - Enter a Samurai: Kawakami Otojiro and Japanese Theatre in the West. Mało nie zemdlałam, kiedy zobaczyłam, że jeden z moich Japońckich idoli przełomu XIX I XX wielu dorobił się OLBRZYMIEJ biografii po angielsku. Jest tak wielka, że będę ją czytać przez najbliższy miesiąc. And I’ll be loving every friggin’ moment.\nSłucham: Nic. Ale kupiłam sobie szalenie modny naramienny pokrowiec na ajpoda.\nDokonania: Inverted Crucifix – to nie jest szczególnie trudna figura ale trzeba zwalczyć wszelki instynkt samozachowawczy który wrzeszczy, że NIE NALEŻY PUSZCZAĆ SIĘ RĘKAMI RURY, JEŚLI WISI SIĘ GŁOWA W DÓŁ METR NAD PODŁOGĄ.\nFun Fact: Te pancie, które na obrazkach powyżej reprezentują femShepa to i tak małe miki. Mój Shepard jest wielką, napakowaną czarną babą, która wszystkie powyższe bohaterki zwinęłaby w rulonik i wciągnęła nosem. 'Cause I’m just that rad.\nAutor: ex-Miss Mayonella o 00:24 11 komentarzy:\nEtykiety: feminazizm, nerdness, rant\nZ pewnym poślizgiem czasowym, lecz oto odnalazłam wreszcie walentynkową kartkę, która idealnie oddaje naturę mego małżeństwa!\nW jakimż to tonie mam o was pisać?\nNiby hip i cool byłaby notka w stylu wzgardliwym\nmoże lepiej zaćwierkać słodko na rzecz miłości?\nHm, najlepiej pewnie byłoby nie pisać wcale – lecz wtedy znika jakakolwiek okazja do blognotki... a do braku blognotki, wobec czytających mię milionów, nie można przecież dopuścić! Zatem pozwólcie, że zaprezentuję Wam: me Walentynki w Japonii.\nTak się bowiem składa, ze tutejsze obchody tzw. „święta zakochanych” mogą stanowić przeżycie równie traumatyczne co w Polsce. Konkretne zwyczaje znacznie się jednak różnią. W Żółtym Kraju tradycją jest np. że to panie w ten szczególny dzień obdarowują panów (i to nie panów mężów czy chłopaków lecz WSZYSTKICH PANÓW W PROMIENIU 100 KM)* czekoladkami. Najpiękniejsze, najbardziej wypimpowane (ba! czasem własnoręcznie robione) słodycze trafiają oczywiście do tego Jedynego – resztę najłatwiej kupic taśmowo w delikatesach. Dlatego, od połowy stycznia z każdej wystawy sklepowej w Tokio wylewają się POTOKI WYSOKOKALORYCZNYCH PYSZNOŚCI. Wygląda to jak wnętrze fabryki Willy’ego Wonki.... Zaprawdę trudno utrzymać w mocy postanowienie o diecie.\n*/ Oczywiście przesadzam. Jeśli jeszcze się Państwo nie zorientowali, na tym blogu często pojawiają się hiperbolizacje i kłamstwa, proszę zatem nie powoływać się na niego w swojej ewentualnej robocie antropologicznej.\nNaturalnie, my z Małżem także obchodziliśmy czternasty lutego. Poza świętowaniem premiery dema Mass Effect 3 (to tylko ja) celebrowaliśmy naszą miłosć za pomocą:\na/ flaszki białego lokalnego wina (chcieliśmy wspomóc żółtą gospodarkę, ale napój, mimo wcale wysokiej ceny, tak zionął siarą, że dla bezpieczeństwa na przyszłość zarzucamy eksperymenty z wszelkimi japońskimi winnymi szczepami).\nb/ paczki truskawek (bardzo nieekologicznych, przywiezionych ani chybi wysokospalinowym samolotem gdzieś z Chile)\nd/ FILMU O ZOMBIE. Bo nic tak nie mówi „Kocham Cię” jak „Blaaaaaaaaaaaarghhhhh..”\nPS. Także z okazji Walentynek, chciałabym zdementować plotkę, według której rzekomo już dwa razy wysiadłam z metra o stację później niż należało, tylko po to by napawać się urokiem pornograficznych ust Michaela Pitta (wyeksponowanych na billboardach kampanii, którymi obklejony jest sklep firmowy Prady na Ginzie.)\n- Ach Michaelu, czy będziesz mą Walentynką?\n- Hooka’ please...!\nCzytam: Nadal Feminism in Modern Japan. Chociaż w tym tygodniu, wstyd przyznać nie przewróciłam jeszcze ani jednej strony.... By jednak udowodnić, że sprawa kobiet nadal jest mi bliska – odpowiedź na odwieczne pytanie: ZA JAKIEGO TYPU FEMINISTKĘ SIĘ UWAŻAM?\nNie wiem co to jest. Znalazłam to w internetsach i jestem zachwycona.\nSłucham: Nachtmahr – Can you feel the beat. Oj, bo rozważam, czy nie jechać do Berlina na E-tropolis. Główną gwiazdą festiwalu jest jednak Nachtmahr, więc próbuję się z nim zaprzyjaźnić. Trudna to misja, albowiem Nachtmahr jest KOSZMARNY. Stanowi idealne mięso armatnie do wyśmiewania dla Małża, który określa tę muzykę mianem „Essen Sie bitte meine Sheisse”.\nDokonania: Jakiś tydzień temu blog przekroczył 40.000 kliknięć, za co bardzo klikaczom (umyślnym oraz przypadkowym) dziękuję. Szczególnie rozczula mnie zaskakująca liczba tych, którzy (wg. google analytics) trafili tu w poszukiwaniu „lalek z cycami” albo „lasek w lateksie” (po dwa tuziny kliknięć każde!) oraz Andrew Scotta (macie Państwo znakomity gust!)\nFun Fact: Katio W., jeśli tu zaglądasz będziesz na pewno rozbawiona tym, że od kwietnia planuję zapisać się na Tribal Fusion! (Przydałoby mi się troszkę tych Waszych izolacji...)\nLast but not least: ponieważ zaczęłam od Walentynki dla Małża, pozwólcie, że skończę na Walentynce dla Was, drodzy Czytelnicy!\nAutor: ex-Miss Mayonella o 20:42 4 komentarze:\nEtykiety: crazy land of Japan, Monsz, rant\nPartners in Pain*\nDzień dobry! Jak głoszą mądrości Dobrego Wujcia Z Ciężką Chorobą Alkoholową: ‘Coś się kończy, coś się zaczyna’. Skończył się, na ten przykład, rok akademicki na Todaju (w Japonii studenci żegnają się z uczelnią na wiosnę). Tym samym, tuż przed weekendem udałam się na ostatnie w Żółtym Kraju zajęcia. Moja piątkowa wykładowczyni, pani Nakagome prowadzi wykłady głównie dla obckorajowców, ma zatem zwyczaj traktować wszystkich swoich studentów jakby mieli po dziesięć lat. W ramach finałowego spotkania z nami, zdecydowała więc, że, w zamian za wzrorowe zachowanie i pilne odrabianie zajeć domowych, zabierze nas, niczym grzeczną klasę w podstawówce, na wycieczkę do muzeum.\nPadło na tokijskie muzeum państwowe w parku Ueno – oddalone od uniwersytetu o rzut kamieniem (i obchodzące właśnie 140-lecie). Osobiście bardzo lubię tamtejszą ekspozycję stałą – stanowi fajny sposób, żeby nawet ludzi zupełnie niezaznajomionych z Japonią wprowadzić w temat lokalnej sztuki i historii. Liczba wystawionych eksponatów jest stosunkowo niewielka; nie trzeba przedzierać się przez ocean np. czarek do herbaty w kształcie buta czy cztery sale prehistorycznych grzebyczków. W zamian za to, obiekty w gablotach często są zmieniane, więc kilkukrotna wizyta w przybytku nie grozi śmiercią z nudów. Wreszcie: legitymacja studencka (niezależnie z jakiego kraju) uprawnia do bezpłatnego wstępu.\nSzczeście więc, że miałam przy sobie własną legitymację Todaju. Miałam też aparat fotograficzny. Jak się okazało bez baterii. Oraz telefon. Na który, nie można się było dodzwonić. Po głębszym dochodzeniu, przyczyna tego faktu wyszła na jaw – zamiast telefonu wrzuciłam rano do torby pilota od klimatyzacji. Ha ha.\nPonieważ po przeżyciach związanych z trwającą kilka lat pracą dorywczą na wykopkach archeologicznych, mam słabość do sztuki prehistorycznej, kupiłam Małżowiw muzeum te piękną maskotkę, przedstawiającą pluszową wersję glinianej figurki grobowej haniwa.\n(Pluszowe zabawki to w muzealnym sklepiku norma, podobnie jak wesołe, zantropoformizowane wersje dzieł sztuki, z którymi można podczas oglądania niektórych wystaw porozmawiać... Czy to jest infantylizacja społeczeństwa czy ‘przyjazne przekazywanie wiedzy’? Zaprawdę nie potrafię stwierdzić...)\n*/ Ponieważ M. opuściła mnie i wyjechała do Indochin odstresować się po egzaminach, zmuszona byłam znaleźć nową partnerkę do konwersacji na zajęciach pole dance. Padło na Mo., rudą, germańską walkirię. Razem tworzymy jednostkę o nazwie właśnie Partners in Pain. Mo. Miała być tylko tymczasowym zastępstwem za M., lecz już teraz wzdycham do niej sztubacką miłością. MA NAJPIĘKNIEJSZE STOPY NA PLANECIE!\nCzytam: Bridges on the Body. JAKIM CUDEM DOPIERO TERAZ ZNALAZŁAM TEN BLOG?! Właśnie odbywa się na nim fantastyczny sew-along TEGO edwardiańskiego gorsetu! Od dawna marzę o podobnym wzorze a nigdzie do tej pory nie znalazłam sensownego wykroju! Jak tylko skończę męczyć kolejny biograficzny chunk doktoratu, skanibalizuję jeden busk z niedokończonego projektu i przyłączam się do szycia!\nSłucham: Rihanna – Wait Your Turn. Katalog ‘ZUA MUZA DO POLE’A’ powstał i rozrasta się błyskawicznie o kolejne utwory z mocnym bitem i słabym tekstem.\nDokonania: PRZEPOTĘŻNY krwiak z tyłu prawego kolana. Już wiem dlaczego, jeśli wygooglać ‘pole dance side climb’ , pierwsze co wyskakuje to zdjęcia siniaków.\nFun Irresistibly Sad Fact: Poza Wisławą Szymborską świat stracił ostatnio jeszcze (conajmniej) jedną fantastyczną starszą Panią. Dwa tygodnie temu w Tokio zmarła Eiko Ishioka, nieprawdopodobna kostiumografka, autorka projektów m.in. do Immortals, Fall, Celi i Draculi Coppoli (za które dostała Oskara).\nWięcej o Ishioce pisałam TUTAJ. W ramach wspomnień po wspaniałej artystce, szczególnie polecam obejrzenie The Fall, jednego z najpiękniejszych wizualnie filmów w historii kinematografii i stanowczo najlepszego dzieła Tarsema.\nPS. By nie kończyć na smutną nutę: Mały Wolffie patrz, Brienne!\nAch, Gra o Tron – napisana przez Grubego Trola książka o babach przebranych za chłopów...!\nAutor: ex-Miss Mayonella o 21:07 8 komentarzy:\nEtykiety: rurrra, Todai, Tokio\nNoc z Siopanem\n...czyli: krytyk kulinarny nie zna patriotyzmu!\nTeoretycznie od dawna wiemy, że w Tokio jest polski bar. Poprzysiegliśmy sobie jednak udać się tam dopiero, gdy porządnie przyciśnie nas tęsknota za Ojczyzną ogólnie, a ‘kiełbasom z czystom’ szczególnie. Pierwsze konkretne przyciśnięcie nastąpiło około tydzień temu. Szybko skeciliśmy więc sobie towarzystwo (w postaci Przyjaznego Amerykaniana oraz jego Japonki) i, pod pozorem szerzenia rodzimej kultury kulinarnej, udaliśmy się we czwórkę w stronę Shibui, albowiem to tam znajduje się przybytek o wdzięcznej nazwie ‘Siopan najto’ czyli Chopin Night – polish dining bar*.\nKnajpy (jak każdej innej w Japonii) nie idzie znaleźć bez dokładnej mapki. Kiedy jednak człowiek jest w nią zaopatrzony, droga okazuje się stosunkowo nieskomplikowana. Trzeba odnaleźć budynek, wyjechać na trzecie piętro (mocno odstraszającą) windą i już jesteśmy.\n*/Nawiasem mówiąc od kwietnia lokal przenosi się w inne miejsce, więc bądź czujny, potencjalny gościu!\nWnętrze przytulne, ozdobione polskimi dzindzibołami wszelkiej prowinencji (JEST I STRÓJ KRAKOWSKI) oraz okazyjnymi żółtymi gośćmi.\nJak na kanjpę w stolicy Japonii, Chopin Night ma nawet pokaźny metraż – poza barem można usiąść przy kilku stolikach. W sobotni wieczór na sali był komplet klientów, w większości lokalesów. Obsługa swojska, lecz lingwistycznie wytrenowana. Wyposażenie wnętrz przyjemne, szczególnie udane w obklejonym (bardzo) dziwacznym zestawem zdjęć oraz plakatów toaletorium.... Nie sądziłam, że wielki poster do dzieła pt. Ciacho sprawi mi taką radość.... Generalnie jednak wiadomo, że nie dla wycinanek łemkowskich na ścianie udaliśmy się do Chopin Night... UDALIŚMY SIĘ TAM BY ŻREĆ I PIĆ.\nKarta krótka ale treściwa – z marynowanym śledziem produkcji własnej, importowaną (strach myśleć jakimi kanałami!) krakowską suchą oraz germańskimi piklami, udającymi rodzime korniszony. Z przystawek można także zagryźć francuskie syry, które służą chyba tylko jako podkładka pod francuskie wino, serwowane w lokalu zamiast rodzimego jabola.\nPonieważ przy stole siedzieliśmy bite cztery godziny, zdążyliśmy wypróbować prawie cały repertuar kuchni. Bigos przedni (choć maławy), gołąbki suche – kotlet na stoliku sąsiadów wyglądał kusząco, ale uznaliśmy go za zbyt mało oryginalną potrawę. Zasmucił nas brak pierogów, lecz pewnie są ku temu brakowi jakieś niezmierne ważne powody (INACZEJ ZBRODNIA NIEWYBACZALNA!). Generalnie jedzenie dobre – wstydu ni mo.\nCo do picia, poza wspomnianym już francuskim sikaczem, można skusić się np. na germańskie piwo, rodzimą wódeczkę albo specjalność zakładu czyli OSOBNĄ KARTĘ ŻUBRÓWKOWĄ. Butelka z trawą jest w Japonii najpopularniejszym polskim produktem eksportowym, trudno więc się dziwić mnogości drinków na niej bazowanych. Z dumą oświadczamy, że próbowaliśmy wszystkich i wszystkie były co najmniej przyzwoite – za wyjątkiem okaleczonego dziecka Żubrówki i Mojito, które było mało miętowe i mocno spirytusowe. Pozostałe napitki prima sort!\nZ dodatkowych atrakcji: na ekranie w głębii baru nieustannie lecą polskie teledyski. W ramach nieustającej dyskusji o ACTA, zastanawialiśmy się, czy barman odprowadza opłatę do ZAIKSU i kto miał by go prawo w Japonii aresztować jeśli tego nie robi. Na obrazku ja, oraz jeden z moich ulubionych wideoklipów z panem Maleńczukiem (synem Edwarda).\nPrzy okazji - to nie gra świateł - na moim chubby ramieniu wyłania się rachityczny mięsień... Vivat rura!\nJak zawsze w polskich knajpach, ściany udekorowano napisami z PRL. Dopełniają je ludowe wycinanki. Są także gigantyczne solne kamulce z Wieliczki. Ja zapytuję się jednak GDZIE JEST WAŁĘSA?!\nGeneralnie Chopin Night ukoił na chwilę naszą tęsknotę za Ojcyzną. Przebywającym w Tokio polecamy lokal z serca, zaś przebywający w Polsce mogą zawszse zajrzeć na jego stronę!\nCzytam: Dalej Feminism in Modern Japan. Świetne opracowanie. Jak już będę duż,a też będę pisała tak naukowo i tak ciekawie NA RAZ.\nSłucham: Hurts Wonderful Life. Stanowczo muszę sobie stworzyć na ajpodzie osobną playlistę pt. ‘Piosenki tak złe, że aż idealne na rurę’\nAutor: ex-Miss Mayonella o 03:02 6 komentarzy:\nEtykiety: jedzenie, Polandia, Shibuya, Tokio\nJaka piękna katastrofa..!\nczyli. ATAK. PLANETĄ.... bo czy to nie jest po prostu piękne?\n(....pozwolicie, że w dzisiejszej notce kontynuować będę wątek sf; inaczej groziłyby Wam jęki dotyczące mąk pisania abstraktów i konspektów na konferencje, a czytania ich [zarówno blogowych jęków jak i konferencyjnych abstraktów] nawet najgorszemu wrogowi nie życzę...)\nKochane Dzieci, na pewno wiecie, że filmy scjence fikszyn dzielą się z grubsza na dwa obozy. Tych, które element 's' w 'sf' traktują poważnie (zajmując się szczegółowo anatomią kosmitów, architekturą międzygwiezdnych statków oraz mechaniką - dajmy na to - podróży w czasie) oraz tych, które traktują go jako wymówkę, wyciągając szeroko pojęty środkowy palec w stronę jakiegokolwiek logicznego prawdopodobieństwa zdarzeń, skupiając się w zamian na traktowaniu kosmicznych fajerwerków jako tzw. (UWAGA, TRUDNE SŁOWO!) Meta-fyry.\nOczywiście, wszyscy najbardziej lubimy (arcy)dzieła, skutecznie działające na obu powyższych płaszczyznach - naukowej i symbolicznej. Niestety, stosunkowo mało jest obrazów, spełniających się w takiej synkretycznej formie. (Off the top of my head mogę podać trzy: Obcego, Odyseję kosmiczną 2001 i... powiedzmy Splice... jeśli czujecie, że Wasz ulubiony tytuł został pominięty, doklejcie go do swego komentarza).... Dlatego, wśród naszych (wiecznie bolących) problemów pierwszego świata nieodmiennie znajduje się następujący dylemat: CZY POSTAWIENI PRZED WYBOREM, WOLIMY ŻEBY NASZE SAJENS FIKSZYN BYŁO BARDZIEJ ‘SAJENS’ CZY MOŻE BARDZIEJ ‘FIKSZYN’?\nW moim domu odpowiedź na to pytanie jest standardowo skrzywiona według płci: Małż preferuje paranaukowe hard SF, zaś ja mętnie symbolistyczne i ze wszech miar od czapy science... jibberish. By określić to bardziej obrazowo: Ja mogę oglądać w kółko Stalkera Tarkowskiego a Ślubny Aliens Camerona.\nI tu gratuluję Wam wytrwałości, albowiem wreszcie dotarliście do właściwego tematu dzisiejszej czytanki: Another Earth Mike'a Cahilla oraz Melancholii Larsa von Triera - dwóch filmów z zeszłego roku, które łączy zespół cech: 1. Oba planowałam obejrzeć od dawna 2. Żadnego z nich nie chciał ze mną oglądać Misiek, wybrzydzając, iż nazywanie tych obrazów filmami sf go osobiście obraża 3. Oba przedstawiają sytuację, w której w stronę Ziemii zbliża się GIGANTYCZNA PLANETA NIE WIADOMO SKĄD. ... Dodatkowo oba zostały (lub prawie zostały) nagrodzone szanowanymi nagrodami – Another Earth zgarnęło specjalną nagrodę jury w Sundance a Melancholia otarła się o Złotą Palmę. Nie pozostało mi zatem nic jak tylko porzucić Miśka, zasiąść, obejrzeć i wysmarować rancik.\nJako się rzekło, i jeden i drugi film stoją na potężnej metaforze - zacznijmy więc właśnie od niej. U von Triera temat jest, o niespodzianko!, zgodny z tytułem – Melancholia to jeden wielki ruchomy obraz, portretujący pojedyńczy stan psychiczny: krańcową depresję, poczucie oderwania od rzeczywistości i całkowitego wycieńczenia, kiedy (cytując jedną ze scen) nawet meatloaf 'smakuje jak popiół'. Depresja dotyka główną bohaterkę filmu: Justine, a pośrednio także jej siostrę i rodzinę. Obserwujemy bezlitosne studium rozpadania się psychicznego dorosłej kobiety. Jego poetycką (jeśli trochę przyciężkawą) ilustrację stanowi pędząca w stronę Ziemii planeta, nazwana Melancholią.\nW Another Earth śledzimy fragment życia innej dziewczyny - Rhody, której marzenia o pięknej przyszłości wykoleiły się w dniu, kiedy spowodowała wypadek, zabijając przypadkową rodzina z dzieckiem. Na chwilę przed nieszczęsną katastrofą, na nocnym niebie pojawia się nowa planeta. Szybko okazuje się, że jest ona pod każdym względem bliźniacza wobec Ziemii i prawdopobnie na jej powierzchni, w idealnych kopiach ziemskich miast żyją bliźniacze wersje nas samych. Jak nietrudno zgadnąć, metaforzy (wot, wymyśliłam czasownik) nam się tutaj alternatywny świat, prowokujący do namysłu nad tym, jak wyglądałoby nasze życie, gdyby dało się odwołać i/lub zmienić jakąś tragiczną w skutkach decyzję.\nI Melancholia i Druga Ziemia (bo tak to chyba stoi po polsku), w związku ze swoją konstrukcją, wiszą na postaci głównej bohaterki (dopełnianej odpowiednio albo postacią siostry Justine: Claire albo Johna, tragicznie przeżyłego wypadek ojca poszkodowanej rodziny). Obie kreacje aktorskie stojące za tymi rolami są przejmujące i bardzo różne. Wcielająca się w Rhondę Brit Marling jest współautorką scenariusza Another Earth (i w ogóle ma fascynującą, zrywającą czapę z głowy biografię) – wie zatem dokładnie co i jak chce pokazać, tworząc wiarygodny obraz bezbrzeżnego smutku i mozolnej walki o cień odkupienia. Kirsten Dunst jako Justine mistrzowsko pokazuje dezintegrację wszystkich uczuć – widz (a przynajmniej ja) czuje prawie fizyczny ból, obserwując jak w jej oczach ze sceny na scenę widać coraz mniej światła. Obie aktorki kreują sztukę pierwszej kategorii - Dunst umęczona przez von Triera, Marling w ramach własnych poszukiwań.\nWizualnie filmy są przepiękne – można by je oglądać tylko dla estetycznego porno, gapiąc się to na idealnie skomponowane kadry, to na arcymistrzowskie oświetlenie. Chociaż i tu i tu obraz jest ziarnisty, kręcony bez realizatorskich fajerwerków (wyjąwszy surrealistyczną scenę otwierającą u von Triera, wyglądającą trochę jak ożywiony przeestetyzowany edytorial z Vougue) widać, że za kamerą stoją ludzie o olbrzymiej wrażliwości i umiejętności bezbłędnego operowania obrazem.\nZarówno w Another Earth jak i Melancholii dramat można rzec ‘kosmiczny’ rozgrywa się kameralnie – oba filmy można byłoby bez większego bólu zaadaptować do teatru. Oczywiście, kameralność von Triera jest jak zwykle troszkę przegadana – wszystkie przydługie pauzy w Melancholii są gęste od symboliki i widz ma czasem lekko upierdliwe wrażenie, że reżyser sapie mu do ucha YOU WILL LOOK AT MY ART, BITCH!!!. Pierwsza połowa filmu to dosłownie pokazywane w czasie rzeczywistym przyjęcie weselne, bez śladu elementów sf.\nAnother Earth też nie spieszy się z akcją. Mark Cahill (z wykształcenia dokumentalista) gęsto wykorzystuje sceny, w których nie pada ani jedno słowo, dając tym samym własnemu filmowi niezbędny oddech. Generalnie w wykorzystaniu pauz, prostota AE okazuje się skuteczniejsza niż przesycona gęstą symboliką komplikacja Melancholii. Podobnie w wykorzystaniu muzyki. Von Trier zgodnie ze swym apokaliptycznym założeniem, jedzie po bandzie, nawalając przez wiekszość akcji z offu Wagnerem - Another Earth zdaje się na eteryczny soundtrack Fall on your Sword – bliżej nieznanej światu kapeli z Brooklynu.\nOba filmy są przemożnie smutne ale oba paradoksalnie kończą się na kojącą nutę. Melancholia jest dziełem geniusza, nawet jeśli zataczającego się i ślepawego na jedno oko. Another Earth to skromny film, w prosty (ale nie prostacki), absolutnie wiarygodny sposób opowiadający o czymś nieprawdopodobnie skomplikowanym.\nKtóry film bardziej mi się podobał? Another Earth. Bo von Trier (jak to geniusz) czasem naprawdę nie wie kiedy się zamknąć. Jego film trwa ponad dwie godziny, jest podzielony na dwie otagowane części, stylizujące go formalnie na jakiś gigantyczny opus, zaś metafora jest moim zdaniem mniej udana i mniej wielowymiarowa. Ale polecam oba, przypominając jednak, że najlepszy kawałek kina, dotyczący zbliżającej się do Ziemii planety, stworzył niezrównany Eddie Izzard. W końcu tylko z niego można się dowiedzieć, jaki dźwięk wydaje Mars, gdy już jest w naszym ogródku\nMorał z Melancholii? W obliczu końca świata zbawią nas wariaci.\nMorał z Another Earth? Jeśli naprawdę bardzo bardzo się umęczysz, zbawisz się sam. Może.\nZwiastun Another Earth\nCzytam, Słucham, Dokonania: ... z okazji ranciora, daruję Wam.\nFun Fact: Pisząc te słowa siedzę na kampusie, właśnie zdałam sobie sprawę, że za oknem jest dokładnie 30 stopni cieplej niż w Polsce oraz że, w związku z tem, nieco lękam się wracać do Ojczyzny.\nAutor: ex-Miss Mayonella o 05:45 9 komentarzy:\nEtykiety: analiza (czyli rancior z elementem analnym), kultura wyższa, popkiultiura, rant


Sobota, 8 lipca, Busko-Zdrój. Tuż przed 19-tą zajmujemy miejsca w kinowo-widowiskowej sali tutejszego Domu Kultury. Z niecierpliwością i ciekawością zarazem oczekujemy uczty duchowej, jaką dla każdego „porządnego operomana” stanowić powinna gala operowa. A gala to przecież szczególna – zamyka ona bowiem VI Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. Krystyny Jamroz. Przez cały miniony tydzień Busko, oprócz codziennej funkcji wspaniałego i powszechnie znanego uzdrowiska, pełniło także drugą, nie mniej chwalebną rolę: jak co roku na początku lipca miasto przeistoczyło się w jedną wielką salę koncertową. W ten sposób już po raz szósty uczczono pamięć jednej z najwybitniejszych polskich śpiewaczek XX-go wieku – urodzonej w Busku, zmarłej przed 14 laty Krystyny Jamroz. Od 1-go lipca buskie popołudnia i wieczory wypełniała muzyka rozbrzmiewająca w najróżniejszych miejscach uzdrowiska. Wbrew pozorom Festiwal nie ogranicza się wyłącznie do form operowych, chociaż utwory wokalno-instrumentalne stanowią jego podstawę.\nW tym roku Koncert Inauguracyjny miał zdecydowanie symfoniczny charakter. Zabrzmiała Eroica Ludwiga van Beethovena oraz De Profundis z Siedmiu Bram Jerozolimy Krzysztofa Pendereckiego – wszystko w wykonaniu Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Tadeusza Strugały. W niedzielę, 2-go lipca, muzyka przeniosła się do dwóch buskich kościołów. W jednym z nich zaprezentowano festiwalowej publiczności pieśni sakralne oraz utwory instrumentalne. Zabrzmiały również organowe dzieła J. S. Bacha. Wieczór wypełniło natomiast Requiem G. Verdiego. W partiach solowych wystąpili znani artyści sceny operowej: Barbara Kubiak, Urszula Krygier, Adam Zdunikowski i Piotr Nowacki.\nDo ciekawszych wydarzeń Festiwalu należał bez wątpienia jedyny w programie spektakl operowy. Melomani mieli okazję podziwiać Jasia i Małgosię Humperdincka z Magdaleną Idzik i Katarzyną Trylnik w rolach tytułowych. Przedstawienie przygotował muzycznie Szymon Kawalla, zagrała Orkiestra Filharmonii Świętokrzyskiej. Muzyka rozbrzmiewała również w Sali Koncertowej Sanatorium Marconi. Kuracjuszom dwukrotnie umilały popołudnia utwory wiedeńskie, nie zabrakło także kompozycji mistrzów Baroku – A. Vivaldiego i J. S. Bacha. Jeden z wieczorów przeznaczono na koncert promocyjny płyty znanej sopranistki – Romy Owsińskiej. W Domu Kultury zabrzmiały więc słynne arie operowe i operetkowe w wykonaniu śpiewaczki.\nNie zaszczyciła jednak Festiwalu swoją obecnością zapowiadana wcześniej Katia Ricciarelli. Jak się nieoficjalnie dowiedzieliśmy, stawiane przez gwiazdę warunki były zbyt wygórowane. Może i dobrze się stało, bo dzięki temu Busko pozostało „sobą”, a atmosfery Festiwalu nie zmąciła niepotrzebna, gwiazdorska poza. Dzięki Katii Ricciarelli publiczność miała okazję wysłuchać najsłynniejszych pieśni i romansów rosyjskich w wykonaniu Tria Relikt z Moskwy, którego udany występ zapełnił „lukę programową” powstałą za sprawą słynnej śpiewaczki.\nMiłośnikom „lekkiej muzy” dostarczyła wrażeń Wielka Gala Operetkowa, podczas której delektowali się oni przebojami scen operetkowo-musicalowych w wykonaniu Grażyny Brodzińskiej, Małgorzaty Długosz, Bogusława i Ryszarda Morków oraz Mieczysława Błaszczyka. Zabrzmiały również pieśni neapolitańskie.\nPowróćmy już jednak do wieczoru 8 lipca. Oto za moment rozpocznie się Wielka Gala Operowa wieńcząca Festiwal. Program koncertu, dopracowany starannie przez gospodarza wieczoru, p. Adama Czopka, jest interesujący i przemyślany tak, by mógł zadowolić mniej i bardziej zagorzałych miłośników sztuki wokalnej. Usłyszymy stałe pozycje repertuarowe każdej niemal gali operowej, a obok nich fragmenty rzadziej „eksploatowane”. Jest parę minut po 19-tej, słychać ostatnie dźwięki instrumentów strojonych przez Orkiestrę Filharmonii Rzeszowskiej, gasną światła, na scenie pojawia się prowadzący koncert p. Adam Czopek. Ja zamieniam się w słuch…\nPo ponad godzinie przerwa. Wrażenia? Mieszane. Dyrygent Jerzy Salwarowski dobrze poprowadził orkiestrę. Uwertura do Włoszki w Algierze zabrzmiała więc jak należy, „po rossiniowsku” – z życiem i humorem. Agnieszka Wolska (laureatka Międzynarodowego Konkursu Wokalnego w Tuluzie) wykonała najsłynniejszy walc koloraturowy Je veux vivre dans ce reve z Romea i Julii Gounoda. Choć momentami głos artystki brzmiał nieco niepewnie, jednak subtelne cieniowanie pozostawiło raczej dobre wrażenie. Ja, jak zawsze, z niecierpliwością czekałam na popis niskich głosów. Marcin Bronikowski, laureat I Nagrody na ubiegłorocznym Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Helsinkach, nie zawiódł. Pomimo młodego wieku dysponuje on dojrzałym barytonem o pięknej, lirycznej barwie – może jednak zbyt lirycznej, jak na partię Escamilla? U solisty Opery Wrocławskiej, Radosława Żukowskiego, trochę przeszkadzał mi brak nośności w niższych tonach skali, ale przyznam, że Rondo Mefista z Fausta Gounoda zaśpiewał w bardzo efektowny sposób, z oryginalnym zakończeniem. Nie wywołał zachwytu występ młodej śpiewaczki – Tatiany Pożarskiej, która wykonała arię Gildy z Rigoletta (Caro nome). Być może partia ta niespecjalnie odpowiada jej predyspozycjom głosowym, być może artystka miała akurat „zły dzień”… Podobała mi się natomiast aria Izabeli z I aktu Włoszki w Algierze w wykonaniu warszawskiej mezzosopranistki – Katarzyny Suskiej. Chociaż w jej śpiewie chwilami brakowało lekkości właściwej muzyce Rossiniego, jednak artystka udowodniła swe umiejętności wokalne i emisyjną swobodę. Wzruszająco zabrzmiała finałowa scena z I aktu Cyganerii G. Pucciniego. Wspaniale jest móc usłyszeć w partiach Mimi i Rudolfa tak młodych artystów. Katarzyna Trylnik – laureatka III Nagrody w Konkursie Moniuszkowskim – zaprezentowała naprawdę wybitny talent wokalny. Cóż to za urocza Mimi! A te wspaniałe piana… Szkoda tylko, że nie dorównał artystce poziomem wokalnym partnerujący jej Piotr Rafałko. Młody tenor dysponuje z pewnością dobrym materiałem głosowym, moim zdaniem jednak powinien popracować nieco nad zbyt gardłową emisją.\nCóż, spragniona dalszych muzycznych przeżyć, udaję się na drugą część koncertu… Duże wrażenie wywarła na mnie scena z III aktu Don Carlosa G. Verdiego (może dlatego, że należała do niskich głosów?) Bas Radosława Żukowskiego był trochę „za wysoki” do ponurego monologu Filipa, ale technika wokalna nie pozostawiała nic do życzenia. Marcin Bronikowski jako Markiz Posa zaśpiewał przedśmiertną arię precyzyjnie i czysto, z właściwą sobie liryczną ekspresją. Wspaniała dykcja! Warto zaznaczyć, że Katarzyna Suska przygotowała arię księżnej Eboli specjalnie na prośbę p. Adama Czopka. Pomimo drobnych usterek z zadania wywiązała się zupełnie dobrze. Bardzo przekonująca była Agnieszka Wolska jako Imogena w arii z II aktu Pirata Belliniego. Jej głos zabrzmiał miękko, bez nadmiernego forsowania. Duże brawa! Przeżyłam jednak podczas tej części koncertu również chwile, w których trudno było ukryć rumieniec zażenowania. Słynna aria Królowej Nocy (Der Hölle Rache) w wykonaniu Tatiany Pożarskiej to moim zdaniem nieporozumienie. Śpiewaczce brakuje przecież głosu w górze skali! Nie najlepiej zaprezentował się także Piotr Rafałko jako Alfred Germont w arii De’ miei bollenti spiriti. Tu również zastrzeżenia do górnego rejestru. Usłyszeliśmy także uwerturę do Czarodziejskiego fletu Mozarta oraz wstęp do I aktu Traviaty. Galę zamknęło tradycyjnie Libiamo… w wykonaniu wszystkich solistów, które doprowadziło do owacji na stojąco.\nWraz z tym operowym toastem zakończyła się festiwalowa oktawa. Busko powróciło więc znów do swej głównej, uzdrowiskowej funkcji. Ja wracam do Krakowa, gdzie dobiega końca IV Letni Festiwal Opery i Operetki. Na kolejne wrażenia operowe muszę czekać aż do września, bo przecież dopiero wtedy rozpoczyna się nowy sezon artystyczny. Ale na operowe wrażenia w Busku trzeba czekać znów cały rok. Już teraz wiem, że w lipcu 2001 będę tu na pewno.


10 października 2020, 18:26\n7 października 2020, 21:39\n19 punktów Megan Gustafson i Kathleen Doyle oraz dobra gra Cheridene Green – 16 punktów, 9 zbiórek, znacznie przyczyniła się do wygranej gospodyń z Gorzowa Wielkopolskiego nad wicemistrzem Polski.\n4 października 2020, 14:04\nRezerwy AZS AJP Gorzów przegrywają inauguracyjny mecz w I lidze kobiet. Koszykarki uległy nieznacznie zespołowi z Pabianic – 76:83.\nKoszykarki ENEA AZS AJP Gorzów gotowe na start I ligi!\n1 października 2020, 11:34\nRusza Energa Basket Liga Kobiet, ruszają też rozgrywki I ligi. Tu też grać będzie zespół z Gorzowa. Dla naszych młodych koszykarek będzie to okazja do zdobycia cennego doświadczenia na ligowych parkietach, które ma zaowocować na imprezach docelowych - mistrzostwach Polski U19 i Młodzieżowym Pucharze Polski.\nTradycyjnie przed rozpoczęciem sezonu, w Gorzowie rozgrywany jest memoriał imienia Aleksandry Piotrowskiej. Biorą w nim udział młode gorzowianki – między innymi te, które zdobyły niedawno tytuł mistrza Polski U18.\nW sobotę i niedzielę koszykarki z Gorzowa rozegrały dwa kontrole mecze. Oba w Bydgoszczy z miejscowym Basket 25. W ten sposób obie drużyny rozpoczęły drugi etap intensywnych przygotowań do nowego sezonu.\nZłoto dla gorzowianek!\nZłote medali Mistrzostw Polski U18 w koszykówce kobiet zawisły na szyjach gorzowianek. W niedzielne popołudnie podopieczne trenera Janusza Kopaczewskiego pokonały poznański AZS 54:49.\nJuniorki z Gorzowa zagrają o złoto!\nLos nie był łaskawy tym razem dla zespołów z Trójmiasta. W półfinałach MP U18 w koszykówce kobiet, odpadły dwa miejscowe zespoły. Arka Gdynia została praktycznie rozbita przez gorzowski AZS, a drużyna z Politechniki Gdańskiej przegrała w drugim meczu półfinałowym z Eneą AZS Poznań.


2014 Marzec | propaganda szczecin\nCharakter zabaw na świeżym powietrzu uzależniamy zawsze od wieku dziecka, jego możliwości fizycznych, zdrowotnych, pory dnia (w zależności od posiłków). Nie powinno się jeszcze w wieku przedszkolnym (do 6 lat) urządzać żadnych wyścigów, należy być\nNIE ZA DŁUGIE WĘDRÓWKI\nNie powinno się w tym wieku brać dziecka na długie wędrówki, jeśli to ma być długi marsz bez możliwości odpoczynku w każdej chwili, tzn. przy wszystkim, co dziecko interesuje, czemu zechce się przypatrzeć, czym pobawić. Jednostajny\nNiezwykle cennym „zastrzykiem” sil zdrowotnych i odpornościowych dla dziecka żyjącego stale w dusznym mieście jest wyjazd na wakacje. Starajmy się więc, aby przynajmniej na miesiąc w Jecie, a może i na 2 tygodnie zimą zorganizować


Piece kaflowe Pałacu w Kozłówce / Gorące podróże / kominki, wkłady kominkowe, piece, piecyki\nKominki.org Gorące podróże Piece kaflowe Pałacu w Kozłówce\nZa bramą pałacu w Kozłówce czas się jakby zatrzymał. Architektura budynku, okazałość i rozmach otaczającego pałac ogrodu przenoszą myśli zwiedzających w inny, odległy czas. Nawet osobom twardo stąpającym po ziemi trudno oprzeć się wrażeniu, że Zamoyscy opuścili swą siedzibę tylko na chwilę, a gdzieś w pałacowych zaułkach wciąż krząta się służba. Meble i inne przedmioty codziennego użytku, świeże kwiaty, sprawne zegary pobudzają wyobraźnię i sieją wątpliwość: jesteśmy w muzeum czy we wciąż zamieszkałym domu? Odgłosy nieustannie krążących wycieczek podsycają to wrażenie. Niejeden samotnie zwiedzający pałac turysta w szumie muzealnych kapci usłyszy szelest usztywnionych krynoliną sukien. Muzeum Zamoyskich w Kozłówce to miejsce magiczne. A do jego najbardziej magicznych eksponatów należą piece i kominki.\nIch obecność jest zasługą Konstantego Zamoyskiego, który w 1870 roku dostał dobra kozłowieckie w prezencie ślubnym od swego ojca, Stanisława. Młody hrabia Zamoyski postanowił, że zamieni dotychczasowy skromny pałac w wielkopańską rezydencję i uzyska dla niej status ordynacji, czyli majątku niepodzielnego i niezbywalnego, dziedziczonego przez najstarszego syna lub innego mężczyznę z rodu. Realizując to zamierzenie Konstanty rozbudował zespół pałacowo-parkowy. W pierwszych latach przebudowy wzniesiono bramę wjazdową, a do elewacji ogrodowej pałacu dodano podwójne schody z tarasem. Później dobudowano również dwie wieże, portyk kolumnowy od frontu, tarasy w elewacjach bocznych, oficynę północną, kaplicę i teatralnię. Podwyższono kordegardy, przekomponowano park, powiększając go o bażantarnię, poszerzono taras ogrodowy. Zmiany zaszły również w wystroju pałacowych wnętrz. Całość utrzymano w stylu II Cesarstwa. Ściany niemal całkowicie pokryte zostały obrazami, w tym głównie portretami rodzinnymi, oprawionymi w bogato zdobione ramy. Oprócz kopii, wśród płócień znalazły się również oryginalne dzieła takich mistrzów jak Matejko i Bacciarelli. Wrażenie przepychu pogłębiają neorokokowe i neoregencyjne plafony oraz ozdobne parkiety. Podczas przebudowy w pałacu zastosowano rozwiązania wyrażające nie tylko troskę o estetykę rezydencji, ale też dbałość o wygodę jej mieszkańców. Zainstalowano wodociąg i kanalizację, urządzono sześć obszernych łazienek i wyposażono kaplicę w centralne ogrzewanie.\nWnętrza kozłowieckich pieców okazały się doskonałym miejscem na przechowanie informacji dla przyszłych pokoleń. Wiosną 1968 roku w rozebranym piecu przy kaplicy na pierwszym piętrze znaleziono kartkę z notatką następującej treści:\nKto będzie w Kozłówce ten piec rozbierać, to oznajmiam, że piece i posadzki terakotowe wykonywał Feliks Gajewski rodem z Warszawy za Pana Hrabiego Konstantego Zamoyskiego w roku 1909 dnia 23 sierpnia, ciekawa rzecz jak te moje piece długo będą stać, i dlatego pozostawiam posobie w spomnienia, Dla tego zduna co ten piec będzie rozbierać. A zatem życze zdrowia Szczęścia i dobrego Powodzenia pozostaje z Głembokiem Szacunkiem\nTakie przekazy jeszcze raz przypominają, że w cieple tych wiekowych pieców i przy ogniu tych kominków w bajkowych wnętrzach pałacu jeszcze niespełna 100 lat temu tętniło życie. Ocalał tylko niewielki, ale zadziwiająco piękny okruszek tamtego świata, którego magii strzeże niesłabnący ogień pieców i kominków.\nTAGI: podróże\tstary piec kaflowy


Wymagania zatrudnienia przez wykonawcę na podstawie stosunku pracy osób w trybie zamówienia z wolnej ręki - wPrzetargach.pl - Przetargi, zamówienia publiczne, prawo zamówień publicznych\nWymagania zatrudnienia przez wykonawcę na podstawie stosunku pracy osób w trybie zamówienia z wolnej ręki\nZgodnie z art. 305 pkt 2 ustawy Pzp (w przypadku zamówienia z wolnej ręki w procedurze krajowej) zamawiający może udzielić zamówienia w trybie zamówienia z wolnej ręki, jeżeli w postępowaniu prowadzonym uprzednio w trybie podstawowym nie złożono żadnej oferty albo wszystkie oferty zostały odrzucone na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2 lub 5 ustawy Pzp, a pierwotne warunki zamówienia nie zostały w istotny sposób zmienione.\nZa istotną zmianę należy uznać modyfikację pierwotnych warunków zamówienia, polegającą na wprowadzeniu zmian, które - gdyby zostały ujęte w ramach pierwotnej procedury udzielania zamówienia - umożliwiłyby dopuszczenie innych wykonawców niż ci, którzy zostali pierwotnie dopuszczeni, lub umożliwiłyby dopuszczenie innej oferty, np. zmiany w opisie przedmiotu zamówienia, złagodzenie restrykcyjnych warunków udziału w postępowaniu, zmniejszenie wysokości kar umownych, skrócenie terminu zapłaty, skrócenie okresu gwarancji, złagodzenie podstawy naliczania kar umownych, złagodzenie warunków gwarancji, odstąpienie od żądania przedmiotowych środków dowodowych. Istotną zmianą warunków zamówienia będzie zatem każda zmiana pierwotnych warunków zamówienia przewidzianych w postępowaniu poprzedzającym postępowanie o udzielenie zamówienia w trybie zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 305 pkt 2 ustawy Pzp, której wpływ na cenę oferty lub krąg wykonawców zainteresowanych ubieganiem się o udzielenie zamówienia będzie znaczący.\nZgodnie natomiast z art. 95 ust. 1 ustawy Pzp zamawiający określa w ogłoszeniu o zamówieniu lub dokumentach zamówienia na usługi lub roboty budowlane wymagania związane z realizacją zamówienia w zakresie zatrudnienia przez wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie stosunku pracy osób wykonujących wskazane przez zamawiającego czynności w zakresie realizacji zamówienia, jeżeli wykonanie tych czynności polega na wykonywaniu pracy w sposób określony w art. 22 § 1 ustawy - Kodeks pracy.\nW art. 95 ustawy Pzp ustawodawca posługuje się wyrażeniem „określa w ogłoszeniu o zamówieniu lub dokumentach zamówienia”. Dokumentem zamówienia jest także zaproszenie do negocjacji w trybie zamówienia z wolnej ręki.\nJeżeli w postępowaniu prowadzonym uprzednio w trybie podstawowym zamawiający określił w ogłoszeniu o zamówieniu lub SWZ na usługi lub roboty budowlane wymagania związane z realizacją zamówienia w zakresie zatrudnienia przez wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie stosunku pracy osób wykonujących wskazane przez zamawiającego czynności w zakresie realizacji zamówienia, jeżeli wykonanie tych czynności polega na wykonywaniu pracy w sposób określony w art. 22 § 1 ustawy - Kodeks pracy, a zamierza udzielić zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 305 pkt 2 Pzp, musi również przewidzieć takie wymagania.\nOdstąpienie od wymagania zatrudnienia na podstawie stosunku pracy przy udzielaniu zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 305 pkt 2 ustawy Pzp oznacza, że pierwotne warunki zamówienia zostały w istotny sposób zmienione. A to oznacza brak podstawy do udzielania zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 305 pkt 2 ustawy Pzp.\nWymagania zatrudnienia przez wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie stosunku pracy osób, zgodnie z art. 95 Pzp, to warunki zamówienia. I to bardzo ważne warunki zamówienia, które mogły mieć istotny wpływ na krąg wykonawców i cenę w uprzednio prowadzonym postępowaniu w trybie podstawowym. Warto zauważyć, że w przypadku, gdy zamawiający wymagał zatrudnienia osób na podstawie stosunku pracy, część wykonawców nie mogąc zatrudnić na podstawie stosunku pracy osób do wykonywania czynności wskazanych przez zamawiającego mogła nie zdecydować się na złożenie oferty.\nJeżeli zamawiający zamierza odstąpić od wymagania zatrudnienia osób na podstawie stosunku pracy, w przypadku udzielania zamówienia w trybie zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 305 pkt 2 Pzp (art. 214 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp w zamówieniu z wolnej ręki w procedurze unijnej), powinien ustalić, czy takie odstąpienie będzie istotną zmianą pierwotnych warunków zamówienia przewidzianych w uprzednio prowadzonym postępowaniu w trybie podstawowym lub przetargu nieograniczonym.\nAnalogicznie w procedurze unijnej - art. 214 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp\nPrzepis art. 95 ustawy Pzp nie ma natomiast zastosowania w przypadku udzielania zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 Pzp (monopoliści naturalni). W takim przypadku wymagania zatrudniania osób na podstawie stosunku pracy może być jednak przedmiotem negocjacji z wykonawcą, a w sytuacji, gdy obydwie strony nie dojdą w tym zakresie do porozumienia, zamawiający nie ma obowiązku wprowadzania takich rygorów realizacji zamówienia w trybie zamówienia z wolnej ręki.


Sprzęt kuchenny ze sklepu Made in USA - Centrum Efektywnej Optymalizacji\nSprzęt kuchenny ze sklepu Made in USA\nTytuł: Sprzęt kuchenny ze sklepu Made in USA\nSłowa kluczowe: miksery, roboty kuchenne, le creuset, artisan, robot kuchenny, sprzęt kuchenny, mikser kitchenaid, garnki żeliwne\nSklep Technica oferuje kompleksowe wyposażenie dla obiektów gastronomicznych takich jak restauracje, bary, stołówki i kuchnie jednostek budżetowych. Oprócz urządzeń i akcesoriów nasza firma oferuje również meble kuchenne ze stali nierdzewne oraz zastawę stołową. Jesteśmy dystrybutorem takich marek jak Clintech, Asber, Edesa, Tom-Gast, Stalgast, Contacto, Hendi i wielu innych. Zapewniamy szeroki wybór produktów i ich niskie ceny. Gwarantujemy sprawną obsługę i błyskawiczną wysyłkę. Zapraszamy!\nKamień który jest naturalnym materiałem, znajduje coraz większe przeznaczenie. Szeroką propozycję w tym zakresie przybliża firma Dunkam proponując wyjątkowe wzornictwo i kolorystykę jako końcowy element wykończenia schodów, parapetów, kuchni. Blaty granitowe w połączeniu z drewnem na tle jednolitej powierzchni sprawiają niewiarygodnie piękne efekty, nadając wnętrzu niewyobrażalny charakter.\nPrzyjemnegotowanie.pl sklep z akcesoriami kuchennymi »\nW ofercie sklepu internetowego przyjemnegotowanie. pl znajdziecie Państwo wszystko co jest niezbędne do sporządzania domowych posiłków. Wszystko - ponieważ na myśli mamy zarówno szeroki wybór akcesoriów kuchennych ale także zdrowej żywności i przypraw kuchennych. Jeżeli więc w kuchni sporządzacie domowe posiłki koniecznie powinniście zapoznać się z ofertą naszego sklepu. Zapraszamy.\nZakład Kamieniarski - I-Mar »\nJeżeli chcesz dodać swoim wnętrzom nieco ekstrawagancji i sprawić, że odwiedzający Was znajomi zadrżą z zazdrości polecamy Usługi kamieniarskie I – mar. Zakład kamieniarski I – mar to zespół fantastycznych fachowców, którzy z kamienia potrafią wyczarować cuda. Ze smakiem urządzą Twoje wnętrze, czyniąc je niepowtarzalnym. Duże formy przestrzenne i niewielkie elementy, przedmioty użytkowe i wyroby dekoracyjne, to wszystko tworzą specjaliści z dziesięcioletnim doświadczeniem.\nArtex-lampy witrażowe, witraże, oświetlenie witrażowe »\nArtex to pracownia zajmująca się produkcją witraży i oświetlenia witrażowego.\nJeśli myślałeś o zmianie lamp wiszących, stojących lub kinkietów w na bardziej eleganckie, musisz zainteresować się naszą propozycją.\n-wykonujemy witraże do:drzwi, okien, mebli, lustra witrażowe\n-lampy witrażowe-wiszące, stojące, kinkiety, plafony\nNa stronie internetowej sklepu oswietlenie-ogrodowe. pl znajdziesz zarówno szeroką ofertę w kategorii oświetlenie ogrodowe, ale również tanie lampy do pokoju. Możesz ozdobić światłami każde pomieszczenie w swoim mieszkaniu i jednocześnie nie wydawać na to fortuny. Żyrandol do pokoju lub inne oświetlenie, często możesz znaleźć w specjalnej zakładce z promocjami, toteż możesz dodatkowo zaoszczędzić kilkanaście złotych.


Seremity czyta: lutego 2012\nLiczba stron: 168 (I) i 272 (II)\nWymiary: 208 x 140 mm\nCykl: Brzydcy (tom 4 - kontynuacja trylogii)\nTytuł oryginału: Extras\nAkcja Nieważkich dzieje się kilka lat po wydarzeniach opisanych w trylogii Brzydcy. Po myślodeszczu wywołanym przez Tally, świat się całkowicie zmienił. W miastach ekonomia została oparta na reputacji poszczególnych mieszkańców, którzy są klasyfikowani według tego jak często się o nich mówi. Sławni dostają wszystko za darmo, reszta zaś musi na wszelkie dobra zapracować.\nGłowną bohaterką książki jest Aya Fuse - Nieważka, czyli nie licząca się w rankingu Brzydka. Aya jest strzelcem, co oznacza, że szuka historii, które po opublikowaniu, mogą przynieść jej sławę. W ten sposób trafia na Szczwane Laski - dziewczyny nielegalnie jeżdżące na pociągach magnetycznych, wraz z nimi zaś odkrywa tajemniczy magazyn we wnętrzu góry. Nie podejrzewa nawet do czego doprowadzi wystrzelenie tej historii...\nPoczątkowo książkę czytało mi się dość ciężko, sądzę, że trochę dlatego, że nie pamiętałam już trylogii. Potem wciągnęłam się w świat, wydarzenia zaś nabrały tempa i czytało mi się już bardzo dobrze. Wszystkim lubiącym fantastykę młodzieżową, powieść polecam.\n*Dwa tomy to jedna powieść podzielona sztucznie przez wydawcę.\nCykl: Wolha Redna (tom 3)\nWolha się zaręczyła. Oczywiście wybrankiem jest pewien wampir... ten znający jej wszystkie myśli... dosłownie. Trzeba jednak wyjechać z Dogewy aby zgromadzić materiały potrzebne do zdobycia tytułu bakałarza trzeciego stopnia. Naprawdę trzeba? Czy to tylko pretekst do ucieczki, bo perspektywa ślubu coś zepsuła? Jedno jest pewne: każde z nich za bezpieczeństwo drugiego odda życie i nie pozwoli samotnie mierzyć się z niebezpieczeństwem.\nWiedźma naczelna jak wszystkie powieść cyklu, jest książką humorystyczną. Trudno nie uśmiechać się czytając o przygodach W. Redny. Jest to lekka powieść, na takie chwile, kiedy książka ma nam zapewnić relaks bez intelektualnych wyzwań. Potrzebowałam właśnie takiej lektury i Wiedźma spisała się w tej roli doskonale. Książkę serdecznie polecam :)\nEtykiety: Fabryka Słów, fantastyka, fantastyka: fantasy, Gromyko Olga, ocena: 4, recenzyjna\nTytuł oryginału: Death at La Fenice\nTłumaczenie: Maria Olejniczak-Skarsgård\nPo raz drugi przekonuję się, że ja i Ysabell nie mamy zbieżnego gustu jeżeli chodzi o kryminały. Poprzednim razem była to Grimes Martha teraz padło na Donnę Leon.\nW czasie antraktu w operze ginie dyrygent właśnie wystawianego spektaklu. Śmierć jest natychmiastowa i bezgłośna, ponieważ muzyk został otruty cyjankiem. Osób, które mogły popełnić morderstwo jest mnóstwo, ponieważ w kulisach w czasie przerwy ciągle kręcą się ludzie i nie zwracają na siebie wzajemnie uwagi. Prowadzący śledztwo komisarz Brunetti stara się zawęzić krąg podejrzanych. Zabójcą zaś jest... nie, nie sprzątaczka... kto jest zabójcą musicie przekonać się sami :)\nJa nie twierdzę, że ta książka jest zła, czytało się ją dobrze i umiliła mi wiele razy podróż z domu do pracy i z powrotem. Jednak tempo akcji była dla mnie za wolne, całość zaś po prostu do mnie nie trafiła. Ja osobiście po kolejną książkę z tej serii nie sięgnę.\nKsiążkę pożyczyła mi Ysabell. Dzięki :)\nEtykiety: Leon Donna, ocena: 4, thriller/sensacja/kryminał\nObjętość: 87 tys. słów, 272 stron\nTytuł oryginału: False impression\nTłumaczenie: Danuta Sękalska, Ewa Godycka\nAkcja powieści dzieje się w czasach słynnego ataku na World Trade Center. Anna Petrescu jest znawczynią malarstwa impresjonistów pracującą w banku udzielającym kredyty pod zastaw dzieł sztuki. Victoria Wentworth, tajemniczo zamordowana 10 września, była właścicielką ocenianej przez Annę kolekcji. Jest ona kolejną właścicielką dzieł sztuki zamordowaną w tajemniczych okolicznościach.\nOkazuje się, że bank proponował umowy bardzo niekorzystne dla klientów. Anna zostaje zwolniona za doradzenie klientce lepszego rozwiązania. Na własną rękę postanawia dopomóc Angielce w ochronie jej własności. Sprzyjającym okazuje się fakt, że jej były szef jest przekonany, że zginęła w ataku.\nKsiążki słuchało mi się dobrze i była dość wciągająca. Jednak czegoś mi w niej brakowało. Nie umiem określić czego i pewnie gdyby autorem był ktoś inny niż Archer, to bym nie narzekała, a tak byłam nastawiona na coś lepszego. Mimo tego, książkę polecam :)\nEtykiety: Archer Jeffrey, ocena: 4, thriller/sensacja/kryminał


Dokumentacja związana z urlopem wypoczynkowym – Kadry i Płace w Administracji\nArtykuł pochodzi z wydania: Wrzesień-Październik 2021\nJeżeli mielibyśmy wymienić, jaki dokument wprost wskazano w przepisach prawa pracy jako dokument związany z urlopem wypoczynkowym, byłby to plan urlopów. To pytanie często zadaję uczestnikom szkoleń Centrum Szkoleniowego Kadry i Płace w Administracji. Prawidłowa odpowiedź pada bardzo rzadko. Panuje powszechne przekonanie, że takim dokumentem jest wniosek urlopowy. Przepisy prawa pracy nie określają jednak formy, w jakiej pracownicy powinni składać wnioski urlopowe. Nie ma również zasad regulujących kwestii długości przechowywania wniosków papierowych.\nFormę, w jakiej powinny być składane wnioski urlopowe, należy uregulować na szczeblu przepisów wewnątrzzakładowych.\nOd decyzji pracodawcy zależy, czy wniosek urlopowy będzie wymagał składania na piśmie, czy innej formy zarządzania wnioskami urlopowymi. W przepisach prawa nie określono również terminu przechowywania takich wniosków. Nie ma zatem przeciwwskazań, aby pracodawca uregulował zasady udzielania urlopów wypoczynkowych, wprowadzając elektroniczny system obiegu wniosków urlopowych, w którym zarówno złożenie wniosku, jak i jego akceptacja przez przełożonego następowałyby drogą e-mailową. Zgodnie z art. 149 § 1 kp pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą.\nPlany urlopów wypoczynkowych mogą być sporządzane np. na okresy roczne, półroczne lub kwartalne. W literaturze przedmiotu przeważa stanowisko, zgodnie z którym plan może obejmować okresy krótsze niż rok, przy czym plan sporządzony na krótszy czas jest zwykle bardziej racjonalny. Pracodawca obejmuje planem (lub planami, jeżeli są krótsze niż na okres roczny) pełny wymiar urlopu pracownika pomniejszony o 4 dni urlopu udzielanego w trybie art. 1672 kp (na żądanie pracownika).\nPlan urlopów ustala pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy (art. 163 § 1 kp). Z jednej strony plan urlopów służy realizacji prawa pracowników do urlopu wypoczynkowego, a z drugiej – pozwala zapewnić pracodawcy normalny tok pracy w zakładzie pracy. Skoro pracownik nabywa prawo do urlopu 1 stycznia, zasadne wydaje się, aby w tym czasie miał możliwość jego zaplanowania, a także ustalenia terminu jego wykorzystania.\nUstawodawca nie określa czasu, w jakim plan urlopów powinien zostać sporządzony i podany do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u danego pracodawcy. Nie precyzuje również okresów, jakie powinny być ujęte w planie urlopów.\nW praktyce przyjmuje się, że okresy przyjęte w planie urlopów mogą być krótsze, np. kwartalne, półroczne. Niewątpliwie może to zmniejszyć ryzyko wystąpienia po stronie pracownika lub pracodawcy nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających rozpoczęcie urlopu w terminie wskazanym w planie, a tym samym prawdopodobieństwo konieczności korygowania tego planu. Faktem jest, że istnieją także trudności z wyegzekwowaniem od samych zatrudnionych ich preferencji odnośnie do terminu wykorzystania przysługującego im urlopu wypoczynkowego, jeśli pracodawca stara się to czynić z dużym wyprzedzeniem. Ponadto za dokonaniem podziału planu urlopów na poszczególne okresy krótsze niż cały rok mogą przemawiać zmiany zachodzące w strukturze zatrudnienia w trakcie danego roku kalendarzowego (nawiązanie stosunku pracy z nowymi pracownikami oraz ustanie tego stosunku z dotychczasowymi pracownikami).\nNależy jednak pamiętać, że podział urlopu nie może być w takiej sytuacji dowolny. Urlop powinien być tak zaplanowany i podzielony (w przypadku złożonego wniosku przez pracownika), aby przynajmniej jedna jego część obejmowała co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Zatem dopuszczalne wydaje się ustalanie planów urlopów na krótsze okresy niż obejmujące cały rok, byleby realizacja urlopu wypoczynkowego uwzględniała część urlopu niepodlegającą podziałowi. Warto zapoznać się również z wyrokiem Sądu Najwyższego z 12 sierpnia 2004 r. (III PK 32/04), w którym podkreśla się, że: „stosunek pracy oparty jest na zasadzie równości stron, pracodawca nie może bez naprawdę ważnej przyczyny odmawiać pracownikom udzielania urlopu wypoczynkowego w terminach przewidzianych w Kodeksie Pracy”.\nUrlopy wypoczynkowe powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów (art. 163 § 1 kp). W pewnych sytuacjach pracodawca może jednak nie sporządzać planu urlopów, a mianowicie wówczas, gdy:\nu danego pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa;\nObowiązek sporządzenia planu urlopów mają zatem pracodawcy, u których działają związki zawodowe, które nie zgodziły się na odstąpienie od ustalania planu urlopów (art. 163 § 11 kp). Przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (dalej: uzz) określają bowiem, że jeżeli w sprawie ustalania planu urlopowego organizacje związkowe lub organizacje związkowe reprezentatywne nie przedstawią wspólnego stanowiska w terminie 30 dni, pracodawca sam opracowuje plan urlopów po rozpatrzeniu odrębnych stanowisk organizacji związkowych.\nZawarty zatem w tej ustawie obowiązek ustalania planu urlopowego ze związkami może mieć zastosowanie jedynie do pracodawców, którzy dobrowolnie przyjęli na siebie obowiązek takich konsultacji. Nie ma zatem przeszkód, aby pracodawca zobowiązał się w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) do ustalania planu urlopów w porozumieniu np. ze związkami zawodowymi. Jednym z podstawowych uprawnień związków zawodowych jest również ich wpływ na stanowienie tzw. prawa zakładowego.\nJeżeli u pracodawcy działają związki zawodowe mające status zakładowych organizacji związkowych, uzgadnianie prawa zakładowego jest dokonywane w uzgodnieniu z tymi organizacjami. Stanowi o tym art. 30 ust. 6 uzz.\nPoprzedniePoprzedni wpis:Wybrano nowe władze IALINastępneNastępny wpis:Stare, nowe kasy


Wysuwany, wodoodporny ołówek do brwi i SEPHORA COLLECTION ≡ SEPHORA\nWysuwany, wodoodporny ołówek do brwi SEPHORA COLLECTION\nBrwi doskonale zarysowane i wypełnione dzięki wysuwanemu wodoodpornemu ołówkowi do brwi, dostępnemu … Więcej\n127 Wysuwany, wodoodporny ołówek do brwi is rated 4.3 out of 5 by 27.\nloc_pl_PL, sid_P1941119, prod, sort_[SortEntry(order=SUBMISSION_TIME, direction=DESCENDING)]\n38,00 zł 8,90 zł\n11.125,00 zł / 100g\nWybierz odcień zbliżony do naturalnego koloru Twoich brwi lub odcień ciemniejszy, aby uzyskać bardziej wyrazisty efekt.\nZdyscyplinuj brwi grzebykiem.\nNakładaj krótkimi ruchami zgodnie z kierunkiem brwi, aby uzupełnić przerzedzone miejsca i uzyskać naturalny rezultat.\nDla bardziej wyrazistego efektu, krótkimi ruchami zacznij rysować kształt wokół brwi, a następnie wypełnij ołówkiem, aż do uzyskania żądanej intensywności.\nRated 5 out of 5 by Kindap from Kredka do brwi rewelacyjna. Polecam Kredka jest genialna, daje naturalny efekt, trzyma się super. Polecam\nRated 5 out of 5 by Meg 47 from Super ołówek do zadań specjalnych Kupuję od paru lat ten sam i nie mam zamiaru go zmieniać .Dla mnie idealny ołówek do brwi\nRated 5 out of 5 by Aaaaaaa from Najlepszy ołówek na świecie Twardy cienki dobre kolory fajna szczoteczka. Jestem uzależniona\nRated 5 out of 5 by Veridiana from Super! Świetna kredka, która jakością dorównuje drogim markom. Z łatwoscią można wyrysować idealny kształt brwi. Polecam!\nRated 4 out of 5 by AgaK from Swietna kredka do brwi Używam jej od m-ca, więc nie jest aż tak niewydajna, może to zależy od skali intensywności. Co mi się podoba - idealny kolor Soft Charcoal, można bezpiecznie budować stopień nasycenia brwi, a co najważniejsze - nie widać, że to kredka. Dla mnie najlepszy produkt do brwi. Minus za ten śmieszny minigrzebyk - absolutnie za mały i niepraktyczny.\nWysuwany, wodoodporny ołówek do brwi Reviews - page 2


Trening konia sportowego. Ujeżdżenie, skoki, kros - jedynie 43,16 zł w matras.pl\nTrening konia sportowego. Ujeżdżenie, skoki, kros\nKtoś kiedyś powiedział: "Jeździć konno można się nauczyć tylko, jeżdżąc konno" i to prawda. Z drugiej strony prawdą też jest to, że sukces najlepiej osiąga się, łącząc praktykę z teorią. Książka Christophera Bartle'a łączy teorię z praktyką i to praktyką przez duże P. Autor wielokrotnie potwierdzał swoje przygotowanie praktyczne, odnosząc zwycięstwa w najwyższej klasy zawodach WKKW, a także w ujeżdżeniu. Od dłuższego czasu prowadzi niemiecką Kadrę Narodową WKKW ... To za jego kadencji niemieccy zawodnicy odnoszą światowe sukcesy, takie jak zdobycie tytułu mistrza świata przez Michaela Junga podczas EWG w Kentucky w USA we wrześniu 2010 roku. Warto więc przeczytać i przemyśleć to, co proponuje znakomity praktyk i teoretyk WKKW. Wojciech Mickunas Czytaj dalej >> << Zwiń


PepsiCo ma nową strategię dla Mountain Dew - Inne\nData: 23-04-2012, 09:51\nLuzacki miejski styl i Mountain Dew nie idą ze sobą w parze. PepsiCo stara się to właśnie zmienić. Gigant spożywczy stworzył najlepiej sprzedający się i nie będący kolą napój bezalkoholowy głównie za sprawą jego popularności na, zamieszkanych przez białą społeczność, przedmieściach stanów północno-wschodnich i południowo-wschodnich - podał Onet Biznes za Bloomberg.\nTeraz chce zachęcić do picia słodkiego, zawierającego kofeinę napoju szerszą, bardziej różnorodną grupę młodych konsumentów napojów gazowanych. Dzięki reklamie, w której występują hip-hopowiec Lil Wayne i deskorolkarz Paul Rodriguez, koncern ma nadzieję, że Mountain Dew zdobędzie rynki w centrach miast, takich jak Nowy Jork, Miami, Los Angeles i Nowy Orlean i uzyska taką pozycję na tych rynkach, jaką ma w Nebrasce i Kentucky.\nNowa kampania reklamowa opiera się na sloganie "my pijemy Mountain Dew", a w tle spotu słychać Lil Waynea. „Jeśli chcesz coś usłyszeć, to powiem ci – bądź sobą" mówi na tle klipów z koncertów i popisów deskorolkowców. "Bo wiadomo, nie ważne co robisz, ale jak". Reklama łączy snowboardzistów i piosenkarza country, a wszystko po to, żeby utrzymać dotychczasową główną klientelę marki.\nasd 23-04-2012, 09:58:


Jeśli ten produkt powstanie, to Apple zdominuje kolejny rynek | gsmManiaK.pl\n15.11.2016 , Aleksander Piskorz Apple Newsy VR\nAmerykańska firma ma mieć plany na stworzenie kolejnego produkty, który może zdominować rynek. Według Bloomberga chodzi tu o okulary AR. Gigant z Cupertino ma już czekać na dostawę odpowiednich komponentów oraz części potrzebnych do rozpoczęcia prac.\nGoogle od dawna walczy z rozszerzoną rzeczywistością, a „dopracowane” Google Glass okazały się porażką, mimo tylu zapowiedzi oraz pompatycznego nakręcania atmosfery. Apple jednak ma zupełnie inny pomysł i chce na spokojnie stworzyć swój nowy projekt, który może zdominować rynek AR. Pytanie tylko, czy amerykańskiej firmie uda się to zrobić, skoro wokół jest mnóstwo potężnej konkurencji?\nObecnie nie wiadomo, na jakim etapie produkcji okularów AR znajduje się Apple. Według Bloomberga, firma z Cupertino miała zamówić niewielką liczbę części na potrzeby stworzenia nowych okularów oraz przetestowania ich wraz z aplikacjami oraz całym systemem operacyjnym. Spekuluje się, iż Apple nie wprowadzi swojego rozwiązania na rynek wcześniej, niż dopiero w 2018 roku – trzeba więc będzie jeszcze poczekać.\nNa stworzenie samych okularów ma również naciskać Tim Cook, który jest zmartwiony słabnącą sprzedażą iPhone’ów – Apple od dłuższego czasu szuka sposobu na to, aby w jakikolwiek sposób wyjść z małego dołka, który niestety się powiększa. Tim Cook wspominał również na przestrzeni tego roku, iż VR oraz AR są dla Apple bardzo ważnym polem do popisu, jednak na samej zapowiedzi się skończyło, a konkretów finalnie nie poznaliśmy żadnych.\n« poprzedni wpis Świąteczna promocja Plusa i Cyfrowego Polsatu\nnastępny wpis » W Smartfonerii od T-Mobile: iPhone 7 od 1 zł\nPodobne: wirtualna rzeczywistość, rozszerzona rzeczywistość, plotki i przecieki, gogle AR\nGrubo, że zdjęcia wynika że nawet samego Obamę zatrudnili w reklamie 😉\nVR i Apple? Pierwszy raz słyszę o takim połączeniu. A słabnąca sprzedaż, no cóż ja bym może za darmo wziął iPhone’a, a jakbym miał za niego płacić, to jakby kosztował maks 2000~2500 tys, więcej nie jest warty, ot problem sprzedaży.\n40m Promocja: masz tylko godzinę, by kupić Lenovo P2 za 899 złotych!gsm\n7h Najlepsze pralki ładowane od góry. TOP-10 (wakacje 2018)agd\n11h Oppo Find X (Lamborghini) - wyjątkowy i drogi „bezramkowiec”, którego naładujemy w 35 minut!gsm\ntani telefon z dobrym aparatem, snapdragon 835 vs snapdragon 821, huawei p20 lite recenzja, ativ tab 7, sytuacja producenta, miui 9 global stable, ceny w appstore, snapdragon 617, samsung kontra apple, Eten glofiish M810\n63 queries. 0,223, 0.222 (0,223) seconds.