Moje Mollusca: 2011\nZa więcej niż parę godzin zacznie się rok 2012. Zanim odpalone zostaną petardy, zanim otwarte zostaną wszelkiej maści wina musujące grające rolę szampana, zanim tanecznym krokiem wejdziemy w rok, co to dla Majów ponoć jest ostatnim, chcę jeszcze spojrzeć na te 365 dni za mną i rozliczyć się z nimi.\nRok 2011 to był dobry rok. Nie mogę narzekać. Chciałbym, żeby następny nie był w niczym gorszy, a jeśli byłby lepszy, będę się bardzo cieszył. Opatrzność przygotowała w mijającym roku wiele cennych zdarzeń, i to mnie cieszy. Rzecz jasna nie będę hierarchizował, tworzył rankingów itp. Były zdarzenia różne, zaplanowane i nie, zaskakujące i dające się przewidzieć, słowem: przeróżne. Nie zrealizowałem wszystkich założonych planów (w tym jestem wyjątkowo słabiutki), ale wykorzystałem wiele okazji, które zdarzyły się poza planem.\nW 2011 r. udało mi się po raz pierwszy znaleźć kilka gatunków, co zawsze sprawia mi szczególną radość. W ciągu tych kilkuset dni znalazłem m.in. Bythinella austriaca, Ferrissia clessini, Clausilia bidentata, Monacha cartusiana, Corbicula fluminea, Unio crassus, a w drodze wymiany otrzymałem jeszcze skorupkę Helix lutescens. W zbiorach pozostają jeszcze przynajmniej dwa gatunki świdrzyków, których do tej pory nie oznaczyłem w sposób pewny, więc nie wiem jeszcze, z czym mam do czynienia. W tym roku też poszerzyłem zbiory o próbki z województwa wielkopolskiego, które dotąd nie miało reprezentacji w mojej kolekcji. Kiedy przyglądam się mapie Polski i miejscom, w których rozglądałem się za mięczakami, z przykrością stwierdzam, że w tym tempie nie zdążę za wiele. Cała wschodnia strona to biała plama. Podkarpacie tak samo, dla równowagi: Opolszczyzna i Ziemia Lubuska też czekają na swoją kolejkę, a Warmia i Mazury reprezentowane są zaledwie przez jedno stanowisko...\nDzięki wyjazdom do Krakowa udało mi się spojrzeć nieco w zarośla południowej części Jury, uszczknąć coś ze Śląska i z Małopolski, zaś dzięki wyjazdom do Poznania udało mi się nie tylko znaleźć M. cartusiana (jeśli to w ogóle ona), ale też - co było dla mnie niezwykle cennym doświadczeniem - spotkać się z prof. Andrzejem Wiktorem.\nBył też wypad nad Bałtyk i tam udało mi się skorzystać ze sposobności, by podpatrzeć kwaśną buczynę. Nie było źle.\nNie udało mi się natomiast równie wiele: nie doprowadziłem hodowli Cochlodina orthostoma do końca, nie uporządkowałem zbiorów z lat ubiegłych, nie skatalogowałem opisanych już zbiorów, nie wykorzystałem pobytu w Gnieźnie do przyjrzenia się ślimakom, no i nie uruchomiłem strony, co było takim niezdradzanym, ale poważnym założeniem. To przesuwam na czas przyszły, bez określania jak przyszły. Bardzo jednak chciałbym kiedyś ruszyć z własną stroną, której blog byłby tylko jednym z elementów...\nCo jeszcze planuję? Coś napisać, ale to bardziej realizacja tego, czego nie zdążyłem w tym roku. Poza tym marzę o udziale w kolejnym seminarium malakologicznym, choć w myślach coraz bardziej macham mu już na pożegnanie... Tradycyjnie planuję urządzać dalsze polowanie na literaturę. W 2011 r. pozyskałem kilkanaście książek, co jest niezłym wyczynem jeśli przyjąć skąpstwo naszego rynku wydawniczego w odniesieniu do malakologii. Kilka nabytków to naprawdę perełki, jak np. atlas mięczaków środkowej Hiszpanii, którym otrzymałem w darze. O kilku książkach nie wspomniałem jeszcze na blogu, postaram się nadrobić to w najbliższym czasie w kolejnych postach.\nPozostało mi jeszcze kilka książek do zdobycia, choć mam nadzieję, że będą pojawiać się nowe. Tego naprawdę brakuje.\nNa dzień dzisiejszy trudno mi nawet przewidywać, co będzie w 2012 roku. Czekają mnie pewne zmiany, które wymagać będą ogromnych nakładów energii, więc tym bardziej będę musiał się ewakuować w strony przyjaznej malakologii, która nie tylko przyjmuje mnie zawsze serdecznie, to jeszcze uzupełnia wyczerpane siły i pozwala przywrócić pogodę ducha. Tak więc nie wykluczone, że w najbliższym roku będę miał zdecydowanie mniej miejsca na pasję, za to częściej będę musiał do niej zaglądać.\nWszystkim, którzy w 2011 r. przyczynili się do zawyżenia statystyk bloga, dziękuję i zapraszam do częstszego odwiedzania oraz interakcji. Wszystkim też życzę, aby mieli jak najwięcej okazji do oddawania się własnym pasjom i czerpali z tego siłę i radość na co dzień.\nAutor: malakofil o 22:00 Brak komentarzy:\nXXVIII Krajowe Seminarium Malakologiczne, cz. I\nKilka dni przed Świętami Bożego Narodzenia wydarzyła się rzecz niezwykła, choć daleka od cudowności przeżyć betlejemskich. Po wielu miesiącach marazmu i zastoju, uruchomiono nową odsłonę oficjalnej strony Stowarzyszenia Malakologów Polskich. Jeśli dobrze liczę, to jest to już trzecia lub czwarta wersja strony, z tym jednak, że pierwsza nadal funkcjonuje w archiwalnych zasobach Internetu (wtedy siedziba Stowarzyszenia była jeszcze na Fredry w Poznaniu).\nOczywiście trzeba kliknąć w link do strony i ją obejrzeć. Prokuratorzy mawiają: "Sprawa jest rozwojowa". Chciałbym bardzo, aby było w tym przypadku. Na razie jest to tylko szkic, delikatny zarys tego, co ma się w przyszłości dziać. Ale w tym szkicu już teraz widać pewne wyraźne kreski, a są to informacje o planowanym XXVIII Krajowym Seminarium Malakologicznym.\nDotychczas informacje na temat mających się odbywać seminariów podawane były bardzo różnie, najczęściej zależało to od organizatorów z określonej jednostki badawczej. W tym roku informowanie jest otwarte, na stronie SMP, pewnie jednak dlatego, że organizatorem najbliższego Seminarium będzie środowisko poznańskie, a więc macierz Stowarzyszenia.\nMiejsce nie jest nowe: w 2009 roku po raz pierwszy zorganizowano Seminarium w Boszkowie, w zachodniej Wielkopolsce. Prawdopodobnie miejsce się sprawdziło, bo najbliższa odsłona zapowiedziana jest właśnie w Boszkowie. Kiedy? Nieco później niż ostatnimi czasy, bo w maju, od 8 do 11.\nDo Boszkowa zaproszeni są polscy malakolodzy, chcący podzielić się wynikami swojej w ostatnim czasie. Harmonogram przygotowań, podany przez Organizatorów, prezentuje się następująco:\n· 31 stycznia 2012 - rejestracja uczestników\n· 15 lutego 2012 - wpłata opłaty seminaryjnej\n· 15 lutego 2012 - zgłaszanie referatów\n· 31 marca 2012 - zgłaszanie posterów\n· 31 marca 2012 - nadsyłanie streszczeń referatów i posterów\nCo się zaś tyczy kosztów, wolałbym je przemilczeć odsyłając tylko do oficjalnych źródeł. Świerzbi mnie do kąśliwej uwagi na ten temat, ale obiecałem sobie powstrzymywać się od kąśliwości.\nWiele wskazuje na to, że i tym razem na seminarium będzie mi nie po drodze, choć przeszukuję wszystkie kieszenie spodni w poszukiwaniu zaskórniaków i oszczędności. Pożyjemy, zobaczymy. Teraz pozostaje obserwować rozwój zdarzeń. I kibicować nowej stronie: oby utrzymała świeżość i atrakcyjność.\nAutor: malakofil o 11:57 Brak komentarzy:\nEtykiety: Krajowe Seminarium Malakologiczne\nTrzciny nadłamanej miał nie złamać i knota o nikłym płomyku nie zagasić. On, Emmanuel - Książę Pokoju, nie przyszedł na świat inaczej jak w postaci dziecka, bo to właśnie dziecko prowokuje do pokoju. Bez względu na to, czym przychodzi nam się na co dzień zajmować, w sercu każdego z nasz tli się pragnienie pokoju. I jest to pragnienie, którego zaspokoić się nie da. Można tylko, przylgnąwszy do Tajemnicy Narodzenia, wyzwalać w sobie dobrą wolę, czyli kierować właściwie owo niezaspokojone pragnienie pokoju. Niech zatem obchody Świąt Bożego Narodzenia pozwolą nam odkrywać pokój płynący ze spotkania z ludźmi dobrej woli, niech przekonają i nas, że zapatrzeni w Dziecko, potrafimy szukać pokoju ponad naszymi lękami i ograniczeniami.\nAutor: malakofil o 13:10 Brak komentarzy:\nŹródlarka karpacka Bythinella austriaca (Frauenfeld, 1859)\nJednym z założonych celów kończącego się roku było pozyskanie nieznanego mi dotąd ślimaka z rodziny Hydrobiidae źródlarka karpacka Bythinella austriaca (Frauenfeld, 1859). To jeden z tych olbrzymów w naszej malakofaunie, dlatego tym bardziej cieszę się, że 27 listopada udało mi się znaleźć kilka muszelek tego ślimaka. Z racji na postępującą jesień nie bardzo wierzyłem, że uda mi się ją w tym roku znaleźć, ale się udało.\nStanowisko znałem z literatury. Teoretycznie należało je tylko odnaleźć i sprawdzić. Z tym jednak nie było najłatwiej. Najpierw przeszukałem mapy pod kątem zbiorników wodnych odpowiadających opisowi. W następnym etapie trzeba było udać się in situ na poszukiwania. Zapytany pod sklepem autochton wyprowadził mnie w pole, dokładnie w przeciwną stronę od poszukiwanego miejsca. Nie zrażając się pierwszymi niepowodzeniami szukałem dalej. Lekko podpity i dość wulgarny autochton drugi, wpraszając się do mojego samochodu, zaproponował pilotowanie do poszukiwanego miejsca w zamian za podwiezienie do szwagra, który czekał już na kontynuację etylowej celebracji. O dziwo jednak, pomimo rauszu mojego pilota, odnalezienie stanowiska okazało się możliwe i tak po kilkunastu minutach jakże pasjonującej a przeklinającej rzeczywistość rozmowy, byłem na miejscu.\nLiteratura podaje występowanie źródlarki karpackiej w wywierzysku w Strzemieszycach Wielkich (to bodajże część Dąbrowy Górniczej, ale jeśli obraziłem czyjś lokalny patriotyzm, to przepraszam). Jest tam pomnik przyrody: wywierzysko, mocno przekształcone przez człowieka, ale cieszące się opinią źródła. Nawet przy mnie pewna pani nabierała w plastikowe butelki wodę z tego źródła (choć literatura podkreśla skażenie wody bakteriami E. coli). Nie byłem tam raczej mile widziany, ale bynajmniej nie z powodu źródlarki. Widząc gościa w kaloszach autochtoni pomyśleli o jednym: kolejny kłusownik polujący na pstrągi. Muszę tutaj poczynić maleńką dygresję: otóż woda w stawach przy wywierzysku jest naprawdę źródlana, to znaczy bardzo przejrzysta. Dzięki temu zobaczyć można pływające pstrągi. Mnie udało się zobaczyć dwie sztuki, takie około kilogramowe. Miejscowi są źli na nieznanych sprawców, którzy strasznie przetrzebili pstrągi w wywierzysku. Nie dziwie się im, też byłbym zły. Choć smutne było to, że nikt nie był zainteresowany tym, co to jest źródlarka karpacka...\nA jest to ślimak niewielkich rozmiarów, nie przekraczający 3,2 mm wysokości skorupki. Tak podaje Piechocki (1979), natomiast Glöer (2002) ogranicza się do stwierdzenia, że muszla ma 2-3 mm wysokości. Szerokość muszli dochodzi do 1,2 – 1,8 mm. Skorupka jest wałeczkowata, złożona z 4 - 5 skrętów, oddzielonych od siebie głębokim szwem. Ostatni zwój jest mocno przypłaszczony bocznie (Piechocki, 1979). Muszla charakteryzuje się szczeliniastym, wąskim dołkiem osiowym oraz błoniastym wieczkiem o spiralnej budowie.\nŹródlarka, jak sama nazwa wskazuje, związana jest z określonym środowiskiem wodnym. Preferuje zbiorniki o dobrze natlenionej, zimnej wodzie, utrzymujące stałą temperaturę. Stąd najłatwiej znaleźć ją w źródłach, strumieniach i potokach, niekiedy również w jeziorach, w górskich i wyżynnych rejonach kraju. Preferuje wody lekko alkaiczne (pH 7,2-8; wg Piechockiego, 1979), z obecnością wapnia rozpuszczonego w wodzie. Związana jest głównie z dnem i roślinnością wodną. Prawdopodobnie odżywia się zeskrobywanymi cząstkami organicznymi rozkładających się roślin.\nW naszych stronach najliczniej występuje na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej oraz w Tatrach, ale spotykana jest również w Bieszczadach, Beskidzie Zachodnim, Pieninach, Sudetach oraz na Górnym Śląsku. Żelazno koło Kłodzka jest lucus typicus dla Bythinella austriaca f. ehrmanni Pax, o bardziej wysmukłej skorupce z wyraźnie skośnym szczytem. Ślimaki tego rodzaju należą do bardzo zmiennych, stąd nigdy właściwie nie ma pewności co do oznaczenia. W Polsce występuje prawdopodobnie pięć gatunków, ale niewielu jest takich, którzy potrafią je odróżnić. Niewątpliwie największym autorytetem wtej dziedzinie jest prof. Andrzej Falniowski, który opisał dla nauki trzy nowe gatunki Bythinella. Obecnie też przeważa pogląd, że B. austriaca f. cylindrica jest jednak osobnym gatunkiem, a Glöer w materiale ilustracyjnym dla B. cylindrica (Frauenfeld, 1857) przedstawia okazy z Tatr znacznie odbiegające rozmiarem od typowych okazów.\nW pracy Hydrobioidea of Poland z pierwszego tomu Folia Malacologica (1987) Falniowski przedstawia następujące gatunki: B. austriaca, B. cylindrica, B. meta rubra, B. micherdzinskii, B. zyvionteki oraz oznaczony co do rodzaju gatunek Bythinella sp., którego w późniejszej literaturze nie odnalazłem jednak jako odrębnego taksonu. Przyjąć należy więc, że na dzień dzisiejszy występuje w Polsce pięć gatunków. Ja znalazłem prawdopodobnie jeden, ale nie mam ambicji dochodzić, który to jest. Przyjmuję, że wywierzysko w Strzemieszycach Wielkich podzieliło się ze mną akurat źródlarką karpacką. I tylko zastanawiam się, czy populacja ta utrzyma się dłużej, skoro napotkała na silną konkurencję w postaci wodożytki nowozelandzkiej Potamopyrgus antipodarum. Optymistą nie jestem, ponieważ obecność w. nowozelandzkiej na ogół negatywnie wpływa na liczebność rodzimej malakofauny. Tym bardziej warto przyglądać się temu stanowisku.\nAutor: malakofil o 14:09 Brak komentarzy:\nEtykiety: Bythinella, Falniowski, Prosobranchia, ślimaki krajowe\nCzwarty zeszyt 19 tomu Folia Malacologica\nWczoraj w południe pojawiły się nowe artykuły w kolejnej odsłonie Folii. Numer jest czymś na kształt Festschrift dla prof. Andrzeja Wiktora, który w lutym tego roku obchodził 80 urodziny. Pisze o tym, podając biografię Profesora, jego uczennica, prof. Beata M. Pokryszko z Uniwersytetu Wrocławskiego. Tekst zawiera również aktualną listę publikacji światowego eksperta od ślimaków nagich oraz listę taksonów wprowadzonych przez niego do nauki. Trzeba przyznać - imponująca! Mało komu udało się w dwudziestym wieku odkryć tyle nowych gatunków... Nie wiedzieć jednak czemu lista publikacja nie zawiera jednaj z najważniejszych pozycji w dorobku Profesora: klucza Ślimaki Lądowe Polski z 2004 r. Prawdopodobnie jest to przeoczenie, ale warto skorygować tę informację, bo jest to jena z najczęściej cytowanych prac Wiktora w Europie Środkowej. Samemu Profesorowi poświęcę wkrótce osobny tekst, dziś wspominam, że można znaleźć informacje bio- i bibliograficzne w artykule otwierającym zeszyt. A co poza nim?\nMotywem przewodnim są badania nad ślimakami nieoskorupionymi (pamiętajmy: to nie jest grupa systematyczna), autorstwa różnych autorów. Ostatni z zamieszczonych artykułów jest autorstwa Jubilata.\nPoza tym pojawił się tekst, który wejdzie do kolejnego tomu Folii, będący relacją z kwietniowego XXVII Krajowego Seminarium Malakologicznego. Pisałem już o tym kilkakrotnie, natomiast można przeczytać relację bezpośredniego uczestnika. I zobaczyć zdjęcia, których mnie nie udało się zdobyć.\nCałość na http://www.foliamalacologica.com\nAutor: malakofil o 07:12 Brak komentarzy:\nOdmiana słowa "małż"\nNiektórzy ludzie mają taką okropną manierę, że poprawiają końcówki w wypowiedziach innych osób. Czasem nazywa się to puryzmem językowym, czasem po prostu natręctwem. Niestety należę do tej grupy. Zdarza się, że przeszkadzam w czyjejś wypowiedzi poprawiając słówka. Tak mam: poprawiam "bynajmniej" na "przynajmniej", "wziąść" na "wziąć", "dwutysięcznego jedenastego" na "dwa tysiące jedenastego [roku]". Jednocześnie przyznaję się, że sam popełniam wiele błędów i bardzo nie lubię, kiedy jestem poprawiany...\nNatomiast do szewskiej pasji doprowadza mnie bałagan w odmianie słowa "małż". Przeglądając fora internetowe muszę wykorzystywać różne techniki relaksacyjne, żeby nie wyrywać sobie włosów z głowy w wyrazie rozpaczy. Kiedy bowiem widzę konstrukcje w stylu: "Jak umieścić małżę w akwariumie", ciśnienie tętnicze wzrasta mi do rejestrów zagrażających eksplozją. Podejmuję się więc próby wyjaśnienia, w jaki sposób traktować małże na gruncie fleksji.\nZacznijmy od określenia, z czym mamy do czynienia, kiedy mamy do czynienia z małżami.\nMałż, bez względu na płeć zwierzęcia, jest rodzaju męskiego. Oczywiście jeśli mówimy o języku. Chodzi mi o rzeczownik małż. Zatem mówimy w języku polskim: "Ten małż". Na przykład: "[Ten] Małż nadaje się do hodowli w akwarium". W dopełniaczu powiemy: "małża". A dopełniacz, jak powszechnie wiadomo, jest przypadkiem rzeczownika odpowiadającego na pytania kogo? czego? "Małża nie należy umieszczać w akwarium bez piasku, ponieważ małż jest zwierzęciem związanym z dnem piaszczystym" - to przykładowa konstrukcja zdania podrzędnie złożonego. W celowniku (komu? czemu?) słowo małż przybierze formę "małżowi". "Warunki stworzone małżowi powinny odpowiadać trybowi jego życia". W bierniku słowo zabrzmi tak, jak w dopełniaczu, czyli "małża", jak w zdaniu: "Znalazłem małża w płytkiej zatoczce nizinnej strugi o powolnym nurcie". Kolejny przypadek, zwany narzędnikiem (z kim? z czym?) formuje słowo w postać "małżem". Na myśl przychodzi mi takie zdanie: "Małżem nie trzeba się dużo zajmować w hodowli laboratoryjnej, ponieważ ten gatunek jest zwierzęciem o niskich wymaganiach ekologicznych". Przedostatnim przypadkiem rzeczownika w języku polskim jest miejscownik (o kim? o czym?), który odnajdziemy w formie "małżu". W zdaniu "O małżu tym czytałem w pracy Piechockiego" występuje w miejscowniku, ale identycznie zapiszemy słowo to w wołaczu, chociaż inaczej zapewne zabrzmi, bo co innego będzie znaczyć: "Małżu, nie poddawaj się brudnej wodzie"...\nTak to brzmi, kiedy mamy do czynienia z jednym małżem (narzędnik liczby pojedynczej rodzaju męskiego). A jeśli znajdzie się ich więcej? "Dwa małże leżą zagrzebane w mule". Małż jest rodzaju męskiego, więc koniecznie: dwa małże, nie zaś "dwie małże". Problematyczny jest dopełniacz liczny mnogiej, ponieważ dopuszcza dwie formy fleksyjne. Obecnie na ogół mówi się "małży", jak w tytule "Atlas małży morskich". Przypomnijmy sobie jednak, jak pisał Urbański: Krajowe ślimaki i małże. Klucz do oznaczania ślimaków i małżów dotychczas stwierdzonych w Polsce. Forma z końcówką -ów jest formą starszą, tracąca myszką, ale poprawną i jej użycie jest w pełni akceptowane. "Małżom trudno jest przemieszczać się na większe odległości" - to przykład zastosowania słowa w celowniku liczby mnogiej. Biernik zaś brzmi: "małże", jak w zdaniu "Kupię małże na obiad, bo mam ochotę na makaron z owocami morza". "Małżami interesują się nie tylko malakolodzy, ale również hydrotechnicy, ponieważ mogą mieć wpływ na jakość pracy śluz i zapór". W tym zdaniu użyto rzeczownika w narzędniku. "O małżach piszę już od pewnego czasu" - tak powiem, kiedy chcę użyć miejscownika w liczbie mnogiej, natomiast używając wołacza powiem: "Małże moje kochane, jakże się cieszę, że mogę o was pisać!"\nNajwięcej problemów pojawia się w związku z niedookreśleniem rodzaju. Ponieważ niektóre formy brzmią podobnie do form żeńskich, pojawia się wiele błędnych odmian. Nie mówimy "Małża żyje w wodach", nie mówimy "Małżę ogromnych rozmiarów wyłowiłem dragą", nie mówimy też "Dwie małże tego gatunku badałem pod kątem preferencji siedliskowych".\nPodsumujmy: kiedy odmieniamy słowo małż posługujemy się następującymi formami:\nM: małż małże\nD: małża małży/małżów\nC: małżowi małżom\nB: małża małże\nN: małżem małżami\nMsc: małżu małżach\nW: (o,) małżu (!) (o,) małże (!)\nJeśli się to komuś przyda, to się ucieszę. Natomiast przy innej okazji zajmę się etymologią słowa małż, która wydaje mi się całkiem interesująca.\nAutor: malakofil o 20:09 2 komentarze:\nPrzed kilkoma dniami, w połowie listopada, opublikowany został specjalny numer rocznika MalaCo, w którym znalazło się ponad trzysta gatunków lądowych ślimaków występujących we Francji.\nMoja znajomość francuskiego jest wystarczająca, żeby oglądać obrazki. Niemniej nawet brak biegłości w posługiwaniu się mową Francuzów nie przeszkadza, aby sięgnąć po omawiane wydanie. Publikacja to zaiste i piękna i cenna. Oto autorzy dołożyli wielu starań, by powstał atlas (bo chyba w takich kategoriach należałoby to opisywać) prezentujący lądową malakofaunę Francji. Określenie "malakofauna" jest tu troszkę na wyrost, właściwszym byłoby określenie: lądowe ślimaki oskorupione. Natomiast co niezwykle ważne, publikacja prezentuje bardzo dobre fotografie okazów, zaopatrując je w skalę porównawczą. A wspomnieć trzeba o samych materiałach do fotografii. Rzadko się zdarza, aby fotografowany materiał był tak doskonałej jakości. Zdecydowana większość eksponowanych muszli jest w doskonałym stanie zachowania: czyste skorupki, bez zarysowań, obłamań, wypełnień humusem czy szczątkami zwierzęcia. Wszystko to sprawia, że mamy do czynienia z wydaniem, które pomoże niejednemu w lepszej identyfikacji zbiorów.\nJakkolwiek malakofauna lądowa Polski zdecydowanie różni się od ej występującej we Francji, to przecież przynajmniej kilkadziesiąt gatunków pozostaje wspólnych. W polskiej literaturze brak tak dobrych opracowań graficznych, dlatego tym bardziej warto sięgnąć po dzieło Francuzów. Zwłaszcza - a to przecież nie bez znaczenia - że publikacja jest jest dostępna za darmo. Plik jest sporych rozmiarów (ponad 40 MB), ale można też pobrać w dwóch częściach. Druga część jest adresowana do tej grupy odbiorców, którzy pragnęliby posiąść sztukę identyfikowania świdrzyków. Bardzo dobre fotografie zwracają uwagę na szczegóły specyficzne. Dlatego warto, czym prędzej zajrzeć do Francji. www.malaco-journal.fr Delicje!\nAutor: malakofil o 21:47 Brak komentarzy:\nPrzed przeczytaniem tego wpisu najlepiej jest wyjrzeć przez chwilę za okno, lub na trzy minuty wyjść na balkon. A po przeczytaniu najlepiej od razu przejść do adresu www.muszle.concha.pl i zabrać się za lekturę tekstu Michała Poklękowskiego. Koniecznie.\nCyprea spurca spurca, gigantyczny okaz 37,5mm\nW połowie września Michał Poklękowski wylądował na Krecie, w okolicach Agia Pelagia (po polsku: Święta Pelagia, prawdopodobnie chodzi o męczennicę chrześcijańską z Antiochii, która zginęła w 302 roku... Przypis mało wiarygodny). Rok wcześniej eksplorował południową Kretę, w tym roku trafił na jej północne wybrzeże.\nNie będę streszczał tego, co napisał. Warto zajrzeć i zanurzyć się w lekturze, bo i nie tylko temat ciekawy, ale i język dobry. Poza tym: ten zapis relacji docenią ci zwłaszcza, który znają dreszczyk poszukiwań. Relacja Michała o tyle jest godna polecenia, że Michał Poklękowski jest kolekcjonerem wymagającym (specjalizuje się w najlepiej zachowanych okazach, F+++/ GEM) oraz bardzo dobrze zorientowanym w literaturze konchiologicznej. Poza tym jest pasjonatem i pasja ta wypływa z kolejnych zdań wakacyjnych wspomnień.\nJednocześnie relacja Michała jest opowiadaniem o czymś, co się nazywa realizacją marzeń. W czasie ostatniego podboju stał się właścicielem rekordzistki Cyprea spurca spurca w doskonałym stanie zachowania, o wysokości 37,5 mm. To taki egzemplarz, o którym w specjalistycznych przewodnikach pisze się wymieniając jako szczególne rarytasy...\nDość ględzenia. Niepotrzebnie odwlekam moment spotkania z przygodą. Polecam i zapraszam na stronę Jacka Glanca do zapoznania się z relacją i poradami Michała. Można wejść przez www.muszle.concha.pl, ale szybciej będzie tutaj.\nP.S. Prawa autorskie do zdjęcia: Michał Poklękowski, fotografia pochodzi ze strony www.muszle.concha.pl\nAutor: malakofil o 22:12 Brak komentarzy:\nAutor: malakofil o 09:53 Brak komentarzy:\nW ciągu ostatniego miesiąca, na skutek splotu różnych sytuacji, nawiedziłem cztery miasta w Polsce, które łączy coś wspólnego: wszystkie w jakimś okresie były stolicą kraju. Może z wyjątkiem Poznania, który miastem stołecznym nie był, ale w początkach państwowości polskiej odgrywał pierwszorzędną rolę. Była Warszawa (wspominałem), Poznań (wspominałem przy okazji Monacha cartusiana), Gniezno i Kraków.\nW Gnieźnie nie wygospodarowałem czasu na wizję lokalną. Jedynie w biegu zauważyłem pełzającą po wodzie błotniarkę stawową w Jeziorze Jelonek. I pojedyncze, spłowiałe skorupki ślimaka gajowego. A z Gniezna, jak Kazimierz Odnowiciel, przeniosłem się do Krakowa, i tam już troszkę czasu znalazłem, żeby sobie pofolgować. O wszystkim się nie będę rozpisywał, bo o tym będzie osobno w przyszłości. Dość powiedzieć, że winienem Wiśle przeprosiny. Za co? Ano za to, że przed kilkoma miesiącami dość niepochlebnie się o niej wypowiadałem, podczas gdy ona nawet w Krakowie potrafi zaskoczyć. Postaram się troszkę rozwinąć wątek.\nWisła jest rzeką niezwykłą choćby z tego względu, że jest jedną z największych europejskich rzeka, która zachowała w miarę naturalny charakter. Na wielu odcinkach płynie nieregulowanym korytem, zabudowy hydrotechnicznej też tutaj mniej, niż na jej siostrach z Zachodniej Europy. Natomiast nie jest z nią do końca dobrze, bo odprowadza ogromne ilości ścieków komunalnych i przemysłowych. Kiedy pod koniec września wybrałem się w sentymentalną podróż na warszawskie Bielany, nie mogłem uwierzyć w to, że Wisłą spływają zwyczajne ścieki. Wydaje mi się, że Warszawa odprowadza ścieki wprost do Wisły, bez żadnego oczyszczania. Jeśli jest inaczej, to albo jest to nieskuteczne, albo miałem złe postrzeganie tego dnia. (Nawiasem mówiąc: czy komuś wiadomo, w jaki sposób Warszawa gospodaruje ściekami? Odnoszę wrażenie, że tego nie robi. No ale cóż, nie jestem Warszawiakiem...). Krakowska Wisła wyglądała zdecydowanie lepiej niż kilkaset kilometrów dalej. Przede wszystkim dawała widoczność na jakieś pięćdziesiąt centymetrów, co mi się wydaje już niezłym stanem (z poprawką na ironię w wypowiedzi). A ponieważ przy brzegu znalazłem sporo skorup Anodonta anatina (chyba, jeszcze się nie nauczyłem odróżniać od cygnaea), to wnioskować mogę, że wrażliwe na zanieczyszczenia małże jeszcze w niej żyją. Znalazłem też, i tu niespodzianka - skójkę gruboskorupową Unio crassus Philipsson, 1788. Co prawda była to tylko pusta skorupa, ale - na moje oko - nie starsza niż roczna (to znaczy leżała tyle bez właściciela). Gatunek ten objęty jest ścisłą ochroną gatunkową w Polsce i jest jednym z tzw. gatunków "naturowych" (obszary Natura 2000). Postaram się kiedyś napisać o niej więcej, zamieścić ilustracje itp. Teraz dzielę się tylko spostrzeżeniem, że ślady skójki w Wiśle Krakowskiej udało mi się wypatrzeć.\nWracając skręciłem w Białym Kościele w kierunku Doliny Kluczwody. Byłem już tam, chyba w kwietniu, tym razem bardziej interesowała mnie sama Kluczwoda. Niestety znalazłem tylko pojedynczą połówkę małża z rodzaju Pisidium, którego nie potrafię oznaczyć. Miałem nadzieję, że może uda mi się znaleźć źródlarkę karpacką Bythinella austriaca, ale nie tym razem. Nie wiem nawet, czy w tym roku jeszcze będę jej szukał, choć znalazłem w literaturze dwa miejsca, które mógłbym jeszcze w listopadzie sprawdzić. W każdym razie wyjazd z Krakowa był udany, nasyciłem oczy zamgloną południową częścią Jury, nawdychałem się wilgotnego powietrza i zebrałem troszkę materiału, głównie z Clausiilidae, Zonitidae i Helicidae.\nNo tak... Jeżdżę po Polsce i zamiast królów odwiedzać, to włóczę się po chęchach i trzęsawiskach w pogoni za ślimakami. Trzeba mieć coś nie tak pod sufitem, albo... Albo po prostu to lubić.\nAutor: malakofil o 14:42 Brak komentarzy:\nJako autora spotkałem go już w dzieciństwie i to dzięki niemu zidentyfikowałem obecną od zawsze w domu muszlę ślimaka Rapana thomasiana. A potem na długo rozeszły się nasze drogi i spotykałem go sporadycznie na marginesie notatek, rysunków czy publikacji. Wiedziałem, że muszę to zmienić, ale w tym samym czasie moje życie mocno się przestawiło i po trosze odszedłem od marzeń o ogromnej kolekcji egzotycznych muszli.\nDawno temu już powinienem był odnaleźć książkę profesora Andrzeja Samka. Zrobiłem to przed kilkoma dniami i zapowiada się, że będzie to podstawowa lektura na jesienno-zimowe wieczory.\nAtlas muszli ślimaków morskich jest książką na polskim rynku wyjątkową. Składa się na to kilka powodów, z których kilka postaram się wyłuskać. Nie chodzi o stopniowanie, bo przecież każdy w innym miejscu stawiać może akcenty. Niezwykłość ta warta jest odnotowania i tym bardziej mi wstyd, że tak późno biorę tę książkę do rąk.\nW 2004 roku nakładem olsztyńskiego wydawnictwa Mantis ukazał się Atlas autorstwa profesora Samka, w tym samym czasie to samo wydawnictwo wydało klucz do oznaczania ślimaków lądowych Polski autorstwa profesora Wiktora. Obie książki są nawet w pewnym sensie podobne, i nie chodzi tylko o format i jakość druku. Obie są napisane w języku polskim i obie adresowane są do adeptów malakologii wywodzących się zarówno spośród profesjonalistów, jak i amatorów. Książka A. Samka urzeka swoją szatą graficzną, a zwłaszcza barwnymi tablicami prezentującymi poszczególne muszle ślimaków. Gwasze autora wskazują, że prof. Samek, jakkolwiek przedstawiciel nauk ścisłych, ma duszę artysty i bardzo wnikliwego obserwatora. Niektóre podobizny muszli zatykają dech w piersiach: niezwykły realizm połączony z fenomenalnym oddaniem cech indywidualnych oraz cech rozpoznawczych dla gatunku. Dla samych ilustracji warto by książkę tę popularyzować, a może nawet i tłumaczyć na inne języki. Jakże więc paradoksalne okazują się słowa autora, wyjaśniające we wstępie burzliwe losy maszynopisu i piętrzące się trudności w wydaniu książki. Na marginesie: trudności te nie opuściły książki nawet po jej wydaniu, o czym za chwilę.\nKsiążka pomyślana została jako pomoc dla kolekcjonerów, którzy na polskim poletku nie mają zbyt dużego pola do popisu. Zaskakuje jednak profesjonalizm autora: konsekwentnie posługuje się przyjętą terminologią, która wcale nie jest łatwa do przyjęcia w pierwszej lekturze. Atlas został zaopatrzony w słowniczek, który pomaga odnaleźć się w zawiłościach określeń (abaksjalna, adapikalna, coelokonoidalny itd). Plusem jest również uniknięcie pewnej pułapki, w którą wpadli inni autorzy podobnych publikacji (np. Penkowski Muszle czy Dworczyk Wojciech i Krzysztof Najpiękniejsze muszle świata), a mianowicie nie tłumaczy na siłę łacińskich nazw gatunkowych na język polski. Tłumaczenie na siłę, głównie przecież z języka angielskiego, wcale nie poprawia odbioru książki i nie bardzo pomaga w opanowaniu tajników konchologii.\nProfesor Samek jest weteranem wśród polskich kolekcjonerów muszli, i z całą pewnością niekwestionowanym autorytetem w tej dziedzinie. Przygotowany przez niego atlas potwierdza ten autorytet. warto jednak wspomnieć przy tym, że redaktorem książki jest inny autorytet, prof. Adolf Riedel, co sprawia, że omawiany tytuł mocno się broni wśród tego typu publikacji. Najsłabszą stroną książki jest jej dystrybucja, która i tak lepsza jest stokrotnie od klucza prof. Wiktora. Wydaje mi się, że całość zasług wydawnictwa Mantis rozpływa się wobec niepoważnego podejścia do kwestii promocji i sprzedaży tytułu. Nie udało mi się - pomimo podejmowanych różnych prób - skontaktować się z wydawcą. Na szczęście udało mi się ją sprowadzić z jednej z internetowych księgarni, zresztą z Olsztyna. Martwi to, że tak dobra literatura, specjalistyczna wszakże, jak wspomniana książka Samka, jest tak słabo promowana. A przecież lata lecą i brutalne prawa rynku wydawniczego nie obchodzą się delikatnie z książkami wydanymi przed paroma laty. Kto więc, tak jak ja, przegapiał dotąd okazje do nabycia Atlasu, niech się śpieszy. Żałował nie będzie.\nAndrzej Samek, Atlas muszli ślimaków morskich, Olsztyn, Wyd. Mantis, 2004, ss. 340\nAutor: malakofil o 19:12 Brak komentarzy:\nEtykiety: książka, malakolodzy polscy, muszle, Samek\nAutor: malakofil o 11:26 Brak komentarzy:\nGrabia na wschód od Łasku\nDawno już nie miałem sposobności wybrać się na łowy w teren, więc kiedy w ostatnią środę nawalił mi samochód i musiałem odczekać swoje w warsztacie samochodowym, pierwsze o czym pomyślałem (poza rachunkiem za naprawę) było pójście w świat. Daleko nie zaszedłem, a miejsce które obrałem znane mi już było z innych wypadów. Wybór padł na Park Miejski im. Rodu Łaskich w Łasku. Park znajduje się po prawej stronie drogi krajowej 12 i 14 w kierunku Sieradza, w północnej części miasta.\nStarorzecze Grabi w Parku im. Rodu Łaskich\nNaturalną granicę parku, którego początki sięgają prawdopodobnie XVIII w. stanowi rzeka Grabia, na tym odcinku tworząca obszar Natura 2000. W północno-wschodniej części parku znajduje się starorzecze Grabi z zespołem roślinności pochodzenia naturalnego (grąd). Dla miłośników dendrologii, albo w ogóle botaniki, jest kilka atrakcji, m.in. aleja z grabów o oryginalnie ukształtowanych konarach. Występuje tu wiąz szypułkowy i klon polny, jesion, lipa drobnolistna, modrzew czy dąb. Mnie niestety botanika nadal jawi się jako nauka tajemna i nigdy nie mam dość zapału, aby wypatrywać najcenniejszych roślin. Owładnięty myślą poszukiwania mięczaków bez trudu znalazłem kilka gatunków, z których jeden, ślimak winniczek Helix pomatia objęty jest częściową ochroną prawną. W Grabi występuje skójka gruboskorupowa Unio crassus, choć opieram tę informację wyłącznie na literaturze, bo nigdy jej szukałem. Wychodząc z parku na północ przechodzi się przez most nad rzeką, z którego można obserwować nie tylko koryto rzeki, ale również jej terasę zalewową. W pobliżu mostu znajdowałem wstężyki gajowe Cepaea nemoralis oraz bursztynkę pospolitą Succinea putris oraz szklarkę obłystka Zonitoides nitidus. Idąc na zachód obrzeżami parku, wzdłuż grobli, dochodzi się do stawu (sztucznego chyba, a na pewno mocno przekształconego przez człowieka). W jego pobliżu znalazłem skorupki zawijki pospolitej Aplexa hypnorum oraz błotniarek z podrodzaju Radix. W stawach (tym, jaki we wschodniej części, czyli starorzeczu) znaleźć można zatoczka rogowego Planorbarius corneus, zatoczka ostrokrawędzistego Anisus vortex czy zatoczka pospolitego Planorbis planorbis.\nJesień nie jest dobrym czasem na zbieranie mięczaków wodnych. Coraz niższa temperatura wody sprawia, że ślimaki schodzą niżej, przygotowując się do przezimowania. A i nie byłem zaopatrzony w niezbędny sprzęt polowy, stąd notowani\na wodnych mięczaków ograniczają się właściwe do stwierdzenia pustych skorupek. Z poprzednich wypadów (równie przypadkowych, jak ten) znam jeszcze kilka gatunków, pospolitych na ogół (błyszczotka połyskliwa, ślimaczek gładki, ślimak łąkowy). Nie jest to lista imponująca, zważywszy na występowanie drzew liściastych w parku. Myślę, że winne jest tu zwłaszcza kwaśne podłoże oraz - co też nie bez znaczenia - zabiegi pielęgnacyjne i techniczne. Nie mniej wydaje się, że - zwłaszcza w bardziej dzikich miejscach parku - możliwe jest znalezienie jeszcze paru gatunków, zarówno lądowych jak i wodnych.\nPiszę o tym na okoliczność, gdyby jaki malakolog przejeżdżał przez Łask. Wystarczy się zatrzymać na stacji benzynowej, zostawić samochód na parkingu, i już się jest na miejscu. Łupów raczej się nie zdobędzie, ale można pospacerować i rozprostować nogi w podróży. A jeśli przy okazji wzrok odpocznie, to już same plusy.\nNatomiast warto by się parkowi kiedy przyjrzeć nieco dłużej i bardziej szczegółowo...\nAutor: malakofil o 15:18 Brak komentarzy:\nKto przeglądał recenzje książek, zamieszczane na blogu, ten przyzna, że krytykiem nie jestem zajadłym. Czasem coś kąśliwego powiem, czasem szpilkę wyceluję w miękką część ciała, na ogół jednak nie szukam towarzystwa do bicia...\nTym razem będzie inaczej. Muszę się wyżyć, wziąć odwet zapalczywy i nie poprzestać na kąśliwości, a przesiąść się do miażdżącego walca. I wcale nie z powodu tych ośmiu złotych, o czym za chwilę. Ktoś zasłużył sobie na porządnego łupnia i niech nie myśli, że mam zamiar odpuścić!\nZaczęło się w sobotę, 24 września w Krakowie. Na Grodzkiej w księgarni wyprzedażowej zauważyłem książkę, której wcześniej nie widziałem. A ponieważ śpieszno mi było strasznie, to i zaplanowałem wrócić tam dnia następnego i drogą cywilnoprawnej umowy nabyć ją. Kosztowała mnie osiem złotych (mniej niż 2 €), co jest ceną nie tylko do przeżycia, ale wręcz nieprzyzwoitą jak na książkę.\nŻeby była jasność: nie spodziewałem się nabycia kandydatki do Nobla czy do Nike. Wiedziałem, że decyduję się na nabycie książeczki dla dzieci, popularno-naukowej, utrzymanej w popularnej konwencji dziecięcej encyklopedii. Nie nabyłem jej w celach edukacyjnych, ale bardzo interesowało mnie, w jaki sposób trafić można do najmłodszych adeptów malakologii. I powiem krótko, ale dosadnie: na pewno nie tak! Mogłaby by to być autobiografia głąba, pod warunkiem, że autorem byłby tłumacz.\nZ jakiegoś powodu jestem wściekły na ten stan rzeczy. Trzymam w ręku książeczkę - kolorową, a owszem - w sztywnej oprawie, nie za ciężką, ba - nawet z indeksem na końcu! Nazywa się "Muszle i skamieniałości" i - prawdopodobnie - wchodzi w skład jakiejś serii "Encyklopedii dla Dzieci".Wydawca zapewnia, że seria: "Zadziwiający świat faktów" jest "skarbnicą wiedzy, która już od początku pozwala dzieciom kształtować i rozwijać naukowe podejście do otaczającego je świata". Zadziwiający świat faktów... Bardzo zadziwiający! Tylko jakich faktów?\nFaktem jest, że książkę wydano w Warszawie w 2007 r. Faktem jest, że poziom rozwoju technologii informatycznych w tym czasie był nieco niższy niż obecnie. Faktem jest, że to tylko tłumaczenie publikacji obcej. Ale faktem też jest, że cztery lata to dostatecznie długi czas, żeby nieudaną książkę wycofać z rynku. Faktem jest, że nawet przed czterema laty były słowniki polsko-angielskie i angielsko-polskie. Faktem jest, że książeczki o której piszę, nie powinno się kupować dzieciom, nawet za jedyne osiem złotych polskich.\nDlaczego? Dlatego że tłumacz publikacji nie powinien się przyznawać do tego co zrobił. A ponieważ się przyznał, to muszę mu przyłożyć. Pan Kornel Karbowniczek zdecydował się (a przynajmniej taką mam nadzieję) wziąć na siebie odpowiedzialność za ulepienie takich językowych gniotów, jak na przykład\nMałże miękkie Małże miękkie można napotkać w piasku, błocie oraz morskiej roślinności. Są to doskonali pływacy, którzy nabyli zdolność zakopywania się w błocie i piasku. Brzuchonogi to największa i najbardziej popularna grupa pośród mięczaków. Należą do nich m.in. ślimaki czy trąbiki. Posiadają jedną, często spiralną skorupę.\nNiektóre brzuchonogi, takie jak skałoczepy, mają płaską, spodkowatą skorupę. (...)\nMałże takie jak: mięczak jadalny, ostryga czy przegrzebek, są mięczakami posiadającymi dwie ruchome "klapki", powiązane ze sobą za pomocą zawiasów mięśniowych. Większość z nich żyje przyczepiona do kamieni (s. 8)\nNa tej samej stronie, w ramce "Zapytaj mnie!"\nCzym są jednotarczowce? Jest to rodzaj małż miękkich. Są małe, kruche i prymitywne, nie były zaliczane do gatunku małż aż do 1950 r. Są bardzo rzadkie, a można je znaleźć tylko na dużych głębokościach. Jednotarczowiec Ewinga zamieszkuje najgłębsze rejony oceanów (s. 8)\nMuszle koralowe zwane są Coralliophilidae. Jest na świecie duża rodzina tropikalnych małż zwanych koralowymi mieszkańcami. Rodzina ta ma blisko 200 gatunków. Większość z nich żyje głęboko pod wodą.\nBrak jakichkolwiek żywych okazów sprawił, że ciężko jest przeprowadzić jakiekolwiek studia nad identyfikacją i zależnościami pomiędzy tymi gatunkami. Rozpoznano i nazwano 15 gatunków, pomimo faktu, że nie ma między tymi organizmami zasadniczych różnic w budowie.\nRodzaj Latiaxis jest bardzo popularny ze względu na duże zróżnicowanie kształtów i plisowane brzegi. Brzuchonogi z tych gatunków żyją powiązane z koralowcem. Charakteryzują się bardzo cienką skorupą. Najbardziej prominentnymi przedstawicielami koralowych mieszkańców są: Cantharus, Pacific Tiger Lucine, muszla piaskowa czy muszla bańkowa (s. 12)\nMięczaki powierzchniowe Poza małą liczbą małż żyjących w wodach słodkich, resztę stanowią brzuchonogi. Ślimaki doskonale... (s. 14)\nW ramce "Zdumiewające Fakty" na stronie 11 można znaleźć:\nChitony posiadają miniaturowe, podobne do słoniowych kły. Stąd w nazwach często figuruje słowo "kieł"\nByka na byku byka bykiem pogania. Albo jeszcze gorzej. Musiałbym przepisać cała książeczkę, na co nie mam zgody wydawcy, aby pokazać potworny bałagan w głowie tłumacza. Nie znajdzie się jednaj strony, na której odpocząć można by od rażących błędów i przeinaczeń. Racicznica nazwana jest omułkiem, homary i kraby występują jako mięczaki twarde, cokolwiek zresztą miałoby to znaczyć. Pomatias elegans podpisany został jako "Muszla klasy Głowonóg" (s. 4), masa perłowa składa się głównie z białka... Nagminnie też muszlom przypisywane są cechy zwierzęcia, które je wytworzyło.\nPrzeglądając książeczkę odniosłem wrażenie, że tłumacz władował angielską wersję do automatycznego translatora i dalej, hajda na drukowanie. Żeby jakaś korekta, albo konsultacja? Nie wygłupiajmy się, po co, to przecież encyklopedia dla dzieci, im można wciskać wszystkie kity...\nI właśnie to mnie drażni najmocniej. Gdybym zaczął czytać dziecku tę książkę, to przed dokończeniem pierwszej strony musiałbym się dziecku tłumaczyć, dlaczego moja twarz zmienia kolor na purpurowy, fioletowy lub zzieleniały ze złości. A ile musiałbym się natłumaczyć co to takiego jest małż miękki (a może małż miękka lub małża miękka - bałagan fleksyjny imponujący!). Z pewnością nie umiałbym wyjaśnić dziecku pokrętności wywodów, wymieniających wśród brzuchonogów ślimaki, trąbiki i małż miękkie. Bełkot.\nNa to wszytko jeszcze - żeby oszczędzić tłumacza - dochodzą lustrzane zdjęcia ślimaków, irytujący mnie błąd spotykany notorycznie w tego typu publikacjach.\nDałbym sobie spokój z wylewaniem jadu i pomyj na to przedsięwzięcie. Ale nie dam. Bo jeśli ktoś decyduje się na pisanie dla dzieci, to musi się przyłożyć trzy razy więcej, niż gdyby pisał dla profesorów. Nie tylko dlatego, że dziecko jest wymagającym czytelnikiem. Przede wszystkim dlatego, że dziecko bardzo poważnie traktuje książki i nie mogą one służyć wprowadzaniu dzieci w błąd. Dziecku nie wolno wypaczać świata, trzeba dostosować język, treść, ale nie rzeczywistość.\nW pewnych kwestiach jestem bardzo zasadniczy. Wkurza mnie, kiedy pod płaszczykiem naukowości wciska się blichtr, bylejakość i daleki nieprofesjonalizm. To, że w dzisiejszych czasach można szybko i tanio drukować, nie oznacza, że można drukować cokolwiek. A od wydawców wymagać by można, że zanim wyślą pliki do druku, warto je jeszcze przejrzeć, jeśli nie pod względem merytorycznym, to przynajmniej językowym. Tego w tej encyklopedii dla dzieci zabrakło. A właściwe zabrakło wszystkiego poza wydawniczym niechlujstwem. Wstyd, bo można było przygotować naprawdę fajną książeczkę dla dzieci.\nA przypomniałem sobie, że gdzieś w zbiorach mam podobną publikacje Arthura Alexa z początku lat 90tych i z tego co zapamiętałem, wydana była bardziej rzetelnie.\nZawodowo spędzam ten tydzień w Warszawie. Najpierw jest praca, potem troszkę czasu dla siebie. Plany są różne, z realizacją różniej... Wczoraj, zanim jeszcze od burzy lekko oberwałem, ruszyłem na pieszy spacer po Warszawskiej Cytadeli. Celów nie sprecyzowałem jasno, bo i po co: chciałem rozchodzić troszkę nogi, a przy okazji obejrzeć tę część Warszawy, na którą nigdy nie mam dość czasu.\nPodłością z mojej strony byłoby myślenie, że nie chodziło mi o ślimaki. A owszem, myślałem też o tym, żeby się przyjrzeć tym ze stolicy, bo do tej pory co najwyżej miałem do czynienia z osobnikami z prowincji. Przyznam też, że planowałem pójść nad Wisłę, i nawet byłem, ale na wysokości Zamku Królewskiego i trochę utwierdziła mnie ta wizyta w przekonaniu, żeby może jednak zarzucić dalsze plany romansowania z królową rzek polskich. A to głównie z powodu jakości tego roztworu wodnego nieznanej mi mieszaniny związków organicznych i nieorganicznych, odprowadzonej kanałami do rzeki, o której Herbert pisał: "Rów, którym płynie mętna woda / nazywam Wisłą". No nie pachniała ładnie ta rzeka i była jeszcze gorsza niż oglądana przeze mnie w sobotę i niedzielę Wisła na wysokości Zamku Królewskiego na Wawelu (bo ostatni weekend spędziłem w Krakowie).\nCoś mnie trafia, kiedy widzę, do jakiego stanu doprowadza się Wisłę. Rzecz niepojęta, jak można z wielkiej rzeki zrobić pospolity kanał ściekowy o niestandardowej szerokości. I to w czasach, kiedy samorządy pozyskują ogromne środki na budowę nowoczesnych oczyszczalni ścieków. Może w Warszawie uznano, że takich oczyszczalni nie potrzeba, wszak naukowcy zgadzają się co do tego, że rzeki mają zdolności do samooczyszczania...\nDo Wisły wczoraj nie doszedłem, ale pospacerowałem po okolicach Cytadeli. W miejscu w którym autochtoni spożywali piwo, znalazłem pojedynczą skorupkę Vallonia pulchella, a nieco dalej już, za tzw. akweduktem, wypatrzyłem cztery gatunki pospolitych ślimaków, tj. zaroślarkę pospolitą Bradybaena fruticum, ślimaka zaroślowego Arianta arbustorum, ślimaka gajowego Cepaea nemoralis oraz ślimaka winniczka Helix pomatia. Ten ostatni pojawił się w jednoegzemplarzowej delegacji, natomiast o ślimaku gajowym rzekłbym, że tworzy populacje ilościowo i jakościowo bardzo zbliżone do tych, jakie znam z innych miast. Natomiast skorupki ślimaków tego gatunku charakteryzuje występowanie licznych uszkodzeń mechanicznych - widzialny znak bliskich spotkań z kosiarką.\nZastanawia mnie fenomen synantropijności ślimaków, które nie mają najłatwiejszego przecież życia z dwunożnymi sąsiadami. Poza stosowaniem cementu, w którym znajdują się cenne związki wapnia, oraz tworzeniem kryjówek, człowiek ie bardzo pomaga ślimakom w ich codziennym funkcjonowaniu. Musi być jednak coś, co przyciąga poszczególne gatunki w stronę człowieka. Humanizm? Raczej nie, bardziej chyba zazdrość o tę drugą nogę...\nByć może, że gdyby burza nie przepędziła mnie z Cytadeli, znalazłbym jeszcze inne gatunki, zwłaszcza spośród tych, o których Urbański mówił "wszędobylskie". Dość mi jednak wiedzieć, że zabiegana i hałaśliwa Warszawa zachowała jeszcze niewielkie skrawki, na których mogą żyć ślimaki. Ciekawi mnie, czy choć troszkę miejsca zostało w wodach Wisły dla wodnych kuzynów ślimaków. Nie tracę w to wiary, choć trudno mi wyprzeć smutek ze wspomnień widoku (i odoru) tak pięknej rzeki, nieludzko przez Stolicę traktowanej...\nW planach jeszcze Bielany i moja alma mater, ale czy to jeszcze w tym tygodniu, czy już w przyszłym roku, bladego pojęcia nie mam.\nAutor: malakofil o 22:22 Brak komentarzy:\nTeraz trochę zakręcę: za niespełna tydzień minie 10 lat od ukazania się recenzji książki prof. Andrzeja Falniowskiego "Drogi i bezdroża ewolucji mięczaków". Recenzję zamieściła 21 września 2001 r. Gazeta Wyborcza na stronach działu kulturalnego. Co w tym tak interesującego? Otóż autorstwo recenzji. Podjęła się jej ostatnia z naszych Noblistek, Wisława Szymborska. I od razu trzeba dodać, że krótka recenzja doskonale wpisuje się w literacki styl poetki: dowcipna, rzeczowa, konkretna, osobista. Miło się ją czyta. Warto odszukać, wciąż jest dostępna na stronie internetowej Gazety.\nDobra recenzja dobrej książki. Tu mam swoisty dylemat: czy rozpisywać się o stylu noblistki, czy o stylu malakologa. Myślę, że skoncentrować się jednak muszę na tym drugim, choć nie na samym stylu, a na treści książki. Bardzo dobrej książki...\nProf. Andrzej Falniowski jest malakologiem związanym z Uniwersytetem Jagiellońskim, specjalizuje się w ślimakach przodoskrzelnych i zna się na genetyce (tak wynika z publikacji, zwłaszcza tych w ostatnim czasie). Jako autora poznałem go kilkanaście lat temu z rozprawy Przodoskrzelne (Prosobranchia) PolskiHydrobidae [Kraków, wyd. UJ, 1989], poświęconej kilku rodzinom krajowych ślimaków przodoskrzelnych. Znam również jego dużą pracę, nieco starszą, Hydrobidaea of Poland z pierwszego zeszytu Folia Malacologica. Jest też profesor Falniowski odkrywcą dla nauki kilku gatunków ślimaków występujących w Polsce, z rodzaju Bithynella oraz zupełnie nowego rodzaju Falniowskia z jednym gatunkiem niepozorka ojcowska Falniowskia neglectissima (Falniowski et Steffek, 1987).\nKsiążka, o której chcę wspomnieć, zasługuje na uwagę szczególną. Od dawna planowałem zabrać się za jej prezentację, ale powstrzymywał mnie brak czasu. Teraz też nie zrobię tego tak, jakbym to sobie planował, ale trudno...\nDrogi i bezdroża ewolucji mięczaków to napisana w języku polskim rozprawa naukowa, stanowiąca pierwszy tom serii Rozprawy Wydziału Przyrodniczego Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Jak na rozprawę przystało, książka liczy ponad trzysta stron, z bardzo bogatym materiałem ilustracyjnym (również barwne wklejki z fotografiami). Rozprawy mają to do siebie, że na ogół dotykają różnych aspektów zagadnienia, przedstawiają je w miarę całościowo i systematycznie. W przypadku pracy Falniowskiego dodać trzeba również zauważalny styl wykładowo-rozprawczy; styl bardzo lekturę ułatwiający, choć naszpikowany terminologią trudną do ogarnięci dla laików mojego pokroju. Przyznaję, że są takie fragmenty książki, które czytać musiałem ze cztwery razy i nadal nie wiem, czy zrozumiałem o co chodzi. Dotyczy to np. rozważań filogenetycznych, które przecież są budowaniem modelu teoretycznego z z bardzo skąpych nieraz przesłanek empirycznych. Bardzo podoba mi się komunikowanie z czytelnikiem: Autor często robi przypomnienia, informuje o rozwoju toku myśli, zaprasza do poszukiwań. Kiedy czytałem ją po raz pierwszy, a było to w 2009 roku, byłem nią po prostu zafascynowany (proszę też pamiętać, jak bardzo jestem wygłodzony literatury malakologicznej).\nRozprawa składa się z czternastu rozdziałów, po których następują zestawienia bibliograficzne, tablice morfologiczne i anatomiczne mięczaków oraz indeks nazw łacińskich. Kolejne rodziały to:\n1. Początki mięczaków\n2. Mięczaki bez muszli - igłoskóre\n3. Powstanie i wczesna ewolucja muszlowców, ewolucja Diasoma i współczesna łódkonogi\n4. Zróżnicowanie małży\n5. Powstanie ślimaków i głowonogów\n6. Zróżnicowanie morfologii ślimaków\n7. Zróżnicowanie pokarmu i jego zdobywania u ślimaków\n8. Ślimaki lądowe\n9. Gigantyczne małże\n10. Łodzik - czy rzeczywiście żywa skamieniałość?\n11. Współczesne głowonogi I\n12. Współczesne głowonogi II\n13. Legenda i fakty - gigantyczna kałamarnica\n14. Mięczaki i człowiek\nSpośród wymienionych rozdziałów trudno mi wskazać szczególnie godny polecenia. Z pewnością jednak warto - w zależności od zainteresowań - przeanalizować część poświęconą łodzikowi (bardzo ciekawa), rozdział o gigantycznej kałamarnicy (ot, paradoks: szukamy życia we wszechświecie, a niewiele potrafimy powiedzieć o największym żyjącym głowonogu!). Niezatarte wrażenie zrobił na mnie ostatni rozdział książki, podejmujący kwestę wzajemnych relacji ludzko-mięczakowych, z wyraźną niekorzyścią dla tych drugich... Wysoko oceniam rozdziały poświęcone ślimakom i małżom, zwłaszcza ślimakom lądowym.\nNie wiem, gdzie można jeszcze tę książkę zdobyć. Na Sławkowskiej 17 w Krakowie obecnie jej nie ma (tak mi mówili w czerwcu), pewnie trzeba grzebać w internecie. Mój egzemplarz ma swoją własną historię: został mi podarowany przez prof. Wiktora z Wrocławia, za co jestem winien mu ogromną wdzięczność.\nMija dziesięć lat od wydania rozprawy poświęconej mięczakom. W tym czasie pewnie przyszła z pomocą wielu studentom biologii i adeptom malakologii. Może nie wszystkim przypadła do gustu, ja jednak należę do tych, którzy książkę Falniowskiego polecać będą innym. Bo to naprawdę dobra książka.\nAndrzej Falniowski. 2001. Drogi i bezdroża ewolucji mięczaków. Kraków, Polska Akademia Umiejętności, Rozprawy Wydziału Przyrodniczego, tom I, ss. 378\nAutor: malakofil o 11:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: Falniowski, książka, malakolodzy polscy\nŚlimak żółtawy Helix lutescens Rossmässler, 1837\nPrzed kilkoma tygodniami miałem okazję cieszyć wzrok skorupką ślimaka żółtawego Helix lutescens\nRossmässler, 1837. Dotąd nie dane mi było spotkać tego jegomościa, choć bardzo dobrze znam się z jego kuzynem, ślimakiem winniczkiem. Myślę, że wart jest kilku słów, wszak należy do ślimaczych VIPów (jest objęty ochroną prawną w Polsce - Załącznik 1 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dn. 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną - Dz. U. nr 220 poz. 2237).\nUważa się, że jest gatunkiem zagrożonym (kategoria LR - gatunki niższego ryzyka, wg Głowacińskiego). Podstawowym zagrożeniem dla niego jest podobieństwo do winniczka, również chronionego, ale tylko częściowo.\nZacznijmy więc od wyglądu: jak sama nazwa wskazuje, jest żółtawy, a żółtawość ta odnosi się do ubarwienia skorupki. Zacytujmy Wiktora: "Skorupka kulistawa ze stożkowatą skrętką. Szerokość 30-35 mm, wysokość podobna do szerokości. Dołek osiowy zakryty. Powierzchnia muszli prawie gładka, biaława lub żółtawa, przed otworem żółtobrunatna. Najczęściej brak paska, ale niekiedy, zwłaszcza u młodych osobników, występuje brązowy pasek. Warga biała lub różowawa" [A.Wiktor. 2004. Ślimaki lądowe Polski. Olsztyn, wyd. Mantis. s. 278].\nW monografii poświęconej ślimakowi żółtawemu, Elżbieta Koralewska-Batura stwierdza, że muszla składa się z 4 do 4,5 słabo wypukłych skrętów, oddzielonych płytkim szwem. Twierdzi ponadto, że muszla jest bardziej stożkowata niż u Helix pomatia L. [E. Koralewska-Batura. 2002. Ślimak żółtawy (Helix lutescens Rossm.). Budowa, biologia, ekologia i występowanie w Polsce. Poznań, wyd. Kontekst. s. 11-12].\nGdzie występuje? Przyjmuje się, że gatunek ten ma w Polsce północno-zachodnią granicę zasięgu, przebiegającą przez południowo-wschodnią część kraju. Występuje na Wyżynie Lubelskiej, Roztoczu, Nizinie Sandomierskiej i Wyżynie Małopolskiej, na podgórzu Beskidu Wschodniego, a w ostatnim czasie stwierdzony również w Świętokrzyskiem przez Bargę-Więcławską na terenie Świętokrzyskiego Parku Narodowego i w jego otulinie. Ślimak żółtawy jest gatunkiem kserofilnym, tzn. lubi ciepłe i nasłonecznione stanowiska, jakie jak murawy, stepy, suche zarośla i nasłonecznione zbocza. Preferuje podłoże wapienne lub lessowe.\nCo ciekawe, ślimak staje się coraz rzadszy w naturalnych biotopach, ale coraz częściej obserwowany jest jako synantrop. Albo więc podpatrzył to u winniczka, albo sam doszedł do przekonania, że z ludźmi da się wyżyć. Czy osiąga z tego jakieś korzyści? Pewnie tak, ale nie wiem jakie. Znajdowany bywa w parkach, na cmentarzach, na obrzeżach lasów, a także w ogródkach działkowych i przydomowych rabatkach.\nWspomniałem, że największym zagrożeniem dla niego jest podobieństwo do winniczka. W okresie zbioru winniczka (przypomnijmy: wojewoda ma prawo określić termin zbioru lub całkowity zakaz na swoim terenie, wielkość skorupki nie może być mniejsza niż 35 mm. W nowym projekcie rozporządzenia przewiduje się inne okresy zbioru, niż te określone w 2004 r., a obejmujące czas od 1 do 31 maja). Mylony z winniczkiem bywa odławiany do celów handlowo-konsumcyjnych, kończąc na talerzach Francuzów, Włochów czy Hiszpanów. Oby nie skończył swojej obecności u nas. Trudno dziś ocenić realną populację tego ślimaka w Polsce. Być może jest to - jak uważa Koralewska-Batura - najliczniejsza populacja w Europie.\nPonieważ rejony południowo-wschodniej Polski są mi prawie nieznane, dzięki ślimakowi żółtawemu nie będę się czuł tam obco, kiedy uda mi się wybrać w tamtym kierunku. Tylko kiedy to nastąpi? Kiedy?\nP.S. Proszę zwrócić uwagę na okładkę książki. Coś jakby poskręcało tego ślimaka... Niestety, zbyt często graficy bawią się w lustrzane odbicia fotografii, stąd takie błędy. A za jakość zdjęcia muszli przepraszam, nie dorobiłem się jeszcze normalnego aparatu.\nAutor: malakofil o 10:37 Brak komentarzy:\nEtykiety: gatunek chroniony, Helix lutescens, książka, ślimaki krajowe\nBłotniarka stawowa Lymnaea stagnalis (Linnaeus, 1758)\nSpośród rodzimej malakofauny, wśród której dominują wszelkiej maści maluchy, ten gatunek wyróżnia się kolosalnymi wręcz rozmiarami. Poza małżami z rodziny Unionidae jest największym spotykanym u nas mięczakiem wodnym. Literatura podaje rozmiary rzędu 25-60, a nawet 70 mm wysokości i 11-30 mm szerokości skorupki (Piechocki, 1979). Muszla jest stożkowata, ostatni skręt nieco rozdęty (nieproporcjonalnie w stosunku do wcześniejszych). Młodociane osobniki mają muszle wieżyczkowate. Kruche i delikatne na ogół, choć zdarzają się populacje o stosunkowo mocnych muszlach.\nMuszla jest raczej zamienna, a zmienność uzależniona głównie od czynników środowiskowych. Gatunek występuje pospolicie niemal we wszystkich typach zbiorników. Strzelec i Serafiński (2004) stwierdzili obecność tego ślimaka we wszystkich badanych typach środowisk antropogenicznych Górnego Śląska, na ogół w liczebnych populacjach. Charakterystyczny dla nizinnych obszarów (w Polsce nie stwierdzony w Tatrach, Bieszczadach czy Pieninach), i tam na ogół występuje pospolicie. Preferuje zbiorniki silnie zarośnięte, choć nie odżywia się świeżymi roślinami (raczej woli glony i szczątki roślinne oraz detrytus).\nBardzo często można zaobserwować błotniarkę stawową chodząca po wodzie. Jest to ta umiejętność, która wśród ludzi uważana byłaby za cudowną, natomiast Lymnaea stagnalis radzi z nią sobie na ogół bez pomocy sił nadprzyrodzonych. Zaznaczyć jednak wypada, że chodzenie po wodzie odbywa się w dość zaskakujący sposób, a mianowicie do góry nogą: ślimak pełza po powierzchni wody znajdując się poniżej jej lustra. W ten sposób błotniarki nie tylko pobierają tlen atmosferyczny, którym oddychają, ale również pobierają pokarm. Wtedy też łatwo zaobserwować tarkę (radula), którą obraca zlizując powierzchnie wody.\nŚlimak często atakowany jest przez pasożyty i jak większość błotniarkowatych jest nosicielem różnych przywr, co powoduje, że nie nadaje się do spożycia (ponoć również strasznie czuć go mułem... ale nie próbowałem, więc powtarzam tylko opinie surwiwalowców). W akwariach też się nie sprawdza, bo brudzi śluzem.\nW literaturze spotkać można informacje o lewoskrętnych populacjach, np. http://mollusca.sav.sk/pdf/6/6.Vinarski.pdf, natomiast mnie nie udało się dotąd spotkać żadnej lewoskrętnej błotniarki, co pewnie bardzo by mnie ucieszyło.\nDlaczego o niej piszę? Bo próbując porządkować kolekcję natrafiam na ogromne problemy z oznaczaniem krajowych Lymnaeidae i tylko z tą jedną daję sobie jakoś radę bez większych problemów. Natomiast mam z nią problem taki, że zajmuje sporo miejsca i szybko się uszkadza, przez co trzeba ją szczególnie zabezpieczać. Jednak jako rekordzistce rozmiarów należy się jej jakieś miejsce, zwłaszcza na blogu...\nAutor: malakofil o 14:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: błotniarkowate, Lymnaea stagnalis, ślimaki krajowe\nWczoraj, podczas poobiedniego spaceru, zawiało mnie w okolice Zielęcic w powiecie łaskim (Łódzkie). Jest tam - administrowany przez kilka kół wędkarskich PZW - staw o nie do końca znanym mi pochodzeniu. Miejscowi mówią, że to dawna torfianka, co mogłoby się zgadzać zważywszy na kwaśne raczej środowisko. Natomiast rozmiarami za nic nie przypomina mi to zbiornika powstałego na skutek wydobycia torfu: jest to duży śródleśny staw, porośnięty szuwarami i miejscami rzęsą pospolitą.\nWoda przejrzysta, dno piaszczysto-muliste, dokoła trzęsawisko. Z brzegu w niektórych miejscach widoczne liczne raczej i sporych rozmiarów skorupy szczeżui pospolitej Anodonta anatina, choć ostatecznej weryfikacji jeszcze nie przeprowadziłem (bo może to być również szczeżuja wielka Anodonta cygnaea). Wziąłem ze sobą dwie, mocno podniszczone, ale kompletne skorupy, skorodowane na skutek działania kwasów humusowych. Poza szczeżujami znalazłem jeszcze tylko pustą skorupkę zatoczka rogowego Planorbarius corneus, ale trzeba pamiętać, że byłem na spacerze, a nie na poszukiwaniu mięczaków.\nWydaje się, że stanowisko w Zielęcicach (jak i pobliskie stawy w pobliżu Grabi, między Nicenią a Zielęcicami i Okupem) warto by zbadać porządniej. Odizolowane od bezpośrednich spływów biogenów z pól, eksploatowane tylko wędkarsko, mogą być w miarę trwałą ostoją szczeżuj, jak by nie było zagrożonych w naturalnych środowiskach.\nAutor: malakofil o 12:27 Brak komentarzy:\nEtykiety: Anodonta anatina, Małże, teren\nŹródlarka karpacka Bythinella austriaca (Frauenfel...


China Glaze Rendezvous with you | Lacquer-maniacs - kosmetyki blog - opinie o kosmetykach\nOstatnio moje lakierowe zainteresowania rozszerzyły się na lakiery Orly oraz China Glaze. Może dlatego, że te marki mają sporo ciekawych emalii "bling bling"? Dziś przed Wami jedna z Chinek, która kojarzy mi się z fioletową folijką.\nOPAKOWANIE: lakiery China Glaze to buteleczki o pojemności 14 ml. Część, w której znajduje się emalia jest zaokrąglona i szklana z czarnymi napisami. Bardzo podobają mi się czarne, matowe i masywne rączki od pędzelków, które na grzbiecie prezentują logo Chinek. Lakier odkręca się i zakręca bezproblemowo.\nKOLOR: Rendezvous with you to fioletowa baza, która posiada w sobie wiele srebrnych drobinek. Mi osobiście kojarzy się z lakierami określanymi jako "folia". Na swatchach to połączenie bardzo przypadło mi do gustu, toteż nie wahałam się i kupiłam ten egzemplarz.\nKONSYSTENCJA: trudno mi jest określić konsystencję tego lakieru. Emalia na pewno nie jest kremem, ani typowym żelkiem. Ma w sobie coś z brokatu, a jednak zmywa się ją znacznie łatwiej.\nPĘDZELEK: lakiery China Glaze mają dość charakterystyczne, długie i wąskie pędzelki, do których nie mam żadnych zastrzeżeń. Włosie z nich nie wychodzi, nie są też rozczapierzone czy nierówno przycięte.\nKRYCIE: typowy dwuwarstwowiec. Jedna warstwa do zdecydowanie za mało, wtedy emalia nieco smuży.\nTRWAŁOŚĆ: na moich paznokciach przetrwał 3 dni.\nZMYWANIE: praktycznie bezproblemowe. Zmywał się trochę gorzej niż zwykłe kremy czy żelki, aczkolwiek nie zgrzytałam nad nim zębami ;)\nDOSTĘPNOŚĆ/CENA: Rendezvous with you kupiłam na Alpha Nail Stylist (a raczej zrobiła to za mnie Zu maluje podczas wspólnych zakupów :D), o ile pamiętam za 15 zł lub 16 zł. W każdym razie upolowałam go na promocji. Cena regularna wynosi 22zł. Link do lakieru: TU. Chinki możecie upolować również na Allegro, poza tym być może ten kolor pojawi się na targach Beauty Forum w marcu.\naalimkaa 2 lutego 2014 20:59\nPiękna ta Chineczka :) Ja ciągle się migam od zakupu jakichkolwiek Chinek, bo boję się, że za bardzo mi się spodobają i się wciągnę :P\nChilli 2 lutego 2014 22:00\nja się skusiłam i chyba poszłam w "za trudne" kolory, przez co nie jestem już taka napalona na CHG :Dale nie powiem, go kilku ciągle wzdycham :)\nlacquer-maniacs 3 lutego 2014 09:49\nZ Chinek najfajniejsze są chyba te błyszczące. Reszta mocno średnia.\nIwetto 2 lutego 2014 21:00\nJak fiolet, to jest pewne że mi się spodoba ;) Uwielbiam lakiery China Glaze właśnie za gamę brokatowych lakierów. Ten zdecydowanie urzeka od pierwszego wejrzenia :D\nKasia | juststayclassy.com.pl 2 lutego 2014 21:05\nAlieneczka 2 lutego 2014 21:09\nmiałam 1 lakier China i totalnie mnie rozczarował\nminimum 3-4 warstwy potrzebował :( rzuciłam w kąt\nale dziś rozglądałam się za neonami wśród Chinek, bo Orly za drogie dla mnie ;)\nlacquer-maniacs 9 lutego 2014 19:49\nSzkoda ;/ Niestety zdarzaja się takie buble. Teraz to już pewnie tylko od amerykańskich dystrybutorów musiałabyś sprowadzać Chinki jeśli chciałabyś je jednak wypróbować w większej ilości.\nUnknown 2 lutego 2014 21:11\nArnell 2 lutego 2014 21:20\nPiękny :) Na randkę z tym lakierem nie trzeba by mnie długo namawiać :D\nAż taki uwodziciel??;))\nM. 2 lutego 2014 21:24\nBardzo ciekawie się prezentuje, choć jednak dla mnie jest zbyt strojny, chyba za dużo drobinek ;)\nlacquer-maniacs 9 lutego 2014 20:12\nRzeczywiście nie dla każdego takie drobinki, ale czasem warto spróbować :)\nUnknown 2 lutego 2014 21:36\nCałkiem interesujący kolor. Uwielbiam takie roziskrzone lakiery :)\nYasinisi 2 lutego 2014 21:39\nAh jak ja kocham chinki.. Cudeńko :D\nKasiaPL 2 lutego 2014 21:44\nbardzo ładny kolor i mnóstwo drobin, czyli tak jak lubię :)\nMika.Lifestyle 2 lutego 2014 22:00\nO fiolety moje ulubione ! :)\nKaczmarta - Kaczka z piekła rodem 2 lutego 2014 22:30\nPodoba mi się :) Poza tym ja lubię chinki - mam trzy i wszystkie zdecydowanie kocham :)\nlacquer-maniacs 9 lutego 2014 21:54\nMadziak 2 lutego 2014 22:31\nbardzo podoba mi się ten efekt :))\nUnknown 2 lutego 2014 22:43\nKolor świetny, drobinki pięknie widoczne, ale..\n...no właśnie jest jednak małe ale:( mam za szeroką płytkę paznokcia i jak widzę takie cienkie pedzelki to raczej rezygnuję.\nlacquer-maniacs 9 lutego 2014 22:35\nJeśli konsystencja lakieru nie robi smug, to nie powinnaś mieć problemu z nakładaniem emalii nawet cienkim pędzelkiem.\npirelka 2 lutego 2014 23:03\nŚliczny kolorek, jedne z moich ulubionych odcieni ;)\nUnknown 2 lutego 2014 23:06\njak nie przepadam za takimi wykończeniami tak muszę przyznać, że lakier przykuwa wzrok :)\nStazyjka 2 lutego 2014 23:33\npiekny kolorek))) bardzo lubie wlasnie takie "folijki", moze i rozejrze sie na allegro za jakims lakierem)))\nlacquer-maniacs 10 lutego 2014 09:59\nSpróbuj, to już ostatnia chwila, bo Chinki będą wycofywane.\ndziamalena. 2 lutego 2014 23:49\nPrzypadł mi do gustu ten lakier :) cudeńko z niego\nEnka 3 lutego 2014 00:33\nOj, moja to bajka, moja. Piękny i nietypowy odcień :) O ile kiedyś za żadnymi błyskotkami nie przepadałam, tak teraz ślinię się do wielu takich lakierów ;)\nMi radar na błyskotki włącza się zimą :)\nCiekawie wygląda ale to nie dla mnie. Wolę podziwiać na twoich pazurkach :)\nSoemi87 3 lutego 2014 10:57\nLubię fiolety na paznokciach, ale ten niestety nie wpasowuje się do końca w moje gusta.\nMagdalena 3 lutego 2014 11:05\nale piekny kolor,a obiecałam sobie że nie kupie już lakierów\nUnknown 3 lutego 2014 11:49\nPodoba mi się, choć drobinek troszkę w nim za dużo :)\nMy strawberry fields 3 lutego 2014 12:15\nOdcień lakieru jest bajeczny, ale niestety za emaliami China Glaze nie przepadam. Mam dwie sztuki i są dla mnie odrobinę za rzadkie, a pędzelkiem strasznie trzeba się namachać przez co łatwiej o efekt niestarannego manicure'u. Essie mnie rozpieściło swoim szerokim pędzelkiem :)\nlacquer-maniacs 10 lutego 2014 10:13\nMoże to kwestia przyzwyczajenia do Essie i ich pędzelków, a może faktycznie trafiłaś na kiepskie egzemplarze. Ja typowych kremów z China Glaze nigdy nie miałam, więc może tez inaczej się zachowują niż takie z dodatkiem brokatu.\nangelika eM 3 lutego 2014 13:20\nLanelle 3 lutego 2014 13:45\nprzepiękna ;) ja mam bardzo podobna, tylko z zielonymi drobinkami (smoke and ashes, wyglada jak smoła) i tez jestem w niej zakochana ;)\nŻałuję, że ostatnio nie kupiłam tego lakieru ;)\nUnknown 3 lutego 2014 14:15\nPiękny kolor ! Nie miałam lakierów z China Glaze ale kiedyś może wpadnie jakiś w moje łapki;)\nAnia 3 lutego 2014 14:40\nm_and_z 3 lutego 2014 15:51\nMarcepanka 3 lutego 2014 19:49\nHinata 3 lutego 2014 20:45\nJuż myślałam, że faza na zimowe lakiery, ciemne i z shimmerem mi trochę przeszedł, a tu ta chinka u Ciebie :) śliczna i z głębią\nlacquer-maniacs 10 lutego 2014 20:23\nOj, chyba za wcześnie by Ci ta faza przeszła :)\nsauria80world 3 lutego 2014 21:05\nświetna nazwa i kolor mój :)\nMonik 3 lutego 2014 21:23\njest cudny :D no ja nie wiem ale wszystkie lakiery mi sie podobają :D\nKarotka 3 lutego 2014 22:23\nOoo ładny jest! Świetnie się prezentuje w słońcu (jak mniemam :D) :)\nlacquer-maniacs 10 lutego 2014 20:28\nOj, tak! Naprawdę fajnie iskrzy w słońcu :)\nkapeluszkaa 4 lutego 2014 14:39\nNaprawdę ciekawy kolorek :D\nKarola 4 lutego 2014 15:46\nŁadniutki w ogóle brokatowe i drobinkowe Chinki są <3\nOstatnio zamówiłam srebro i złoto może dziś przyjdą :D\nlacquer-maniacs 10 lutego 2014 20:31\nCzekam na ich prezentacje :D\nHexxana 5 lutego 2014 18:05\nChinek nie lubię, choć mam kilka buteleczek dla koloru właśnie i z miłą chęcią dałabym się ponieść chwili z Rendezvous :D\nSzpinakożerca 26 lutego 2014 19:20\nuwielbiam wszystkie fiolety bezsprzecznie, czy to ciemne, czy rozbielone :) i ten bardzo przypadł mi do gustu - piękny


Magia zaklęta w stronicach...:  -  "Błękitna godzina" & "W cieniu klątwy" Alyson Noël\nAutor: Justilla o 21:47\nNatalia 3 lipca 2013 22:24\nJakoś mnie nie kusi ta seria:p\nWiesz może, skąd można ściągnąć 5 część Gone w pdfie? Na chomiku są tylko fragmenty, na scribd też:(\nJustilla 3 lipca 2013 22:26\nUżywam tylko chomikuj do ściągania, wiec jeśli tam nie ma, to nie pomogę.\nQueen of the Universe 3 lipca 2013 22:27\nWiele słyszałam o tej serii i chyba się za nią zabiorę jak znajdę chwilkę ;)\nKulturalna 3 lipca 2013 23:11\nTeż coś nie coś o niej słyszałam ale to nie moje klimaty. Zapraszam http://qltura.blogspot.com/\nAgnieszka 4 lipca 2013 09:50\nO a ja nie znam tych ksiażek :O\nAgata 4 lipca 2013 10:13\nWidzę, że oceniasz podobnie do mnie, im dalsze tomy, tym gorzej ;( Szkoda, bo Ever naprawdę mnie urzekła (jako książka - tom 1)... A później było już coraz gorzej.. :(\nMasz zamiar czytać kolejne tomy? :)\nDzięki za informacje o akcji ;)\nJustilla 4 lipca 2013 13:16\nTak, jeśli pojawią się w bibliotece to przeczytam. Ale w sumie chyba już z z czystej ciekawości, jak to się skończy. A nuż będą lepsze ;)\nMam takie sprzeczne emocje co do tej serii... przeczytałam 5 części, początkowo byłam zachwycona, ale potem już niekoniecznie.\nPinko 4 lipca 2013 21:20\nNie miałam jeszcze okazji przyczepić się do tej serii, ale jakoś specjalnie jej nie pragnę ;)\nIara 4 lipca 2013 21:51\nJestem w podobnej sytuacji, mianowicie czytałam pierwszy tom (dawno, jakoś jak wyszedł) i książka mi się podobała, jednak nie sięgnęłam po następne. Zawsze coś mnie od nich odwiodło. W sumie dziwne, bo pierwszy tom był naprawdę fajny. Nie jesteś pierwszą osobą, która twierdzi, że pozostałe tomy są gorsze. W skali na 10 nie oceniłaś ich zbyt dobrze, w każdym razie nie na tyle, bym miała uszczuplić na tę serię mój portfel. Może faktycznie jak kiedyś zajrzę do biblioteki i znajdę... albo na promocji... Na razie się wstrzymam:)\nPozdrawiam i czekam na kolejną notkę:)\nBlizz 5 lipca 2013 12:44\nKurczę, mam wrażenie, że te wszystkie modne ostatnio książki są do siebie niesamowicie podobne... Dziewczyna, która odkrywa w sobie tajemnicze moce, co dramatycznie zmienia jej sytuację życiową i trójkąt. Ewentualnie bez mocy. Bardzo się mylę? Pytam, bo z reguły, jeśli mam przeczucie, że książka wpisuje się w ten schemat, odkladam na półkę i brnę dalej w bibliotekę... ;)\nJustilla 5 lipca 2013 16:31\nW 90% masz rację, ale czasem trafi się coś, co dość zręcznie umyka temu schematowi :) Aczkolwiek "Ever" do nich nie należy.\nBlizz 5 lipca 2013 23:49\nCo, co, co? Bo zaczynam czuć się zdesperowana momentami ;) Pewniaki już prawie wszystkie przeczytałam, pozostaje ślepy los, a on mnie obdarza zwykle albo absurdami, albo książkami idealnymi w walce z bezsennością. (Losowe wybieranie z półki ma swój urok, ale... ;) )\nAgnes Recenzentka 6 lipca 2013 00:06\nOsobiście nie czytałam, ale moja przyjaciółka przeczytała wszystkie tomy i miała mieszane uczucia, więc postanowiłam, że nie będę tego czytać. Chyba tylko "Ever" Jej się podobało\nNatalia M 6 lipca 2013 10:28\nCzytałam obie część i trzecia bardziej mi się podobała niż dwie poprzednie. Pojawienie się Juda bardzo mi się spodobało. Pozdrawiam. :)\nDominika Anna 7 lipca 2013 19:41\nCzytałam. Ogólnie całość średnio mi się podobała. :)\nAas Troo 10 lipca 2013 19:41\nBardzo zaciekawiła mnie ta seria i chyba po nią sięgnę.\nInscriptum 14 sierpnia 2013 11:24\nKoleżanka czytała i mówiła, że nie bardzo jej się podobało. Mnie też do niej nie ciągnie. ;p


W sali balowej zgasło światło. Gdy zrobiło się jasno, okazało się, że jednej z pań ukradziono drogocenny naszyjnik. W wyniku dochodzenia wyłoniono czterech podejrzanych. Oto co powiedzieli:\n- Co Wy tu robicie? Wszystko powiem twoim rodzicom – jednym i drugim!\nNie lubię Poniedziałku - piątek. Jestem brzydkie - kaczątko. Jestem śpiąca - królewna.\nUderz w stół a nożyce podskoczą.\nPrzez pustynię gęsiego idą trzy żółwiki. Pierwszy mówi: „Przed sobą widzę piasek, za sobą żółwika”. Drugi mówi: „Przed sobą widzę żółwika, za sobą widzę żółwika”. Trzeci mówi: „Przed sobą widzę żółwika, za sobą widzę żółwika”. Jak to możliwe?


Chiny Zestaw do nurkowania podwodnego Snorkel dla producentów i dostawców - Hurtownia fabryczna - SMACO\nZestaw nurkowy do nurkowania podwodnego\nMaska do nurkowania podwodnego Snorkel Set Maska obiektywu jest odporna na zarysowania, nie zamgląca i niełamliwa. Projekt soczewki maskującej zapewnia optymalną widoczność, użytkownicy mogą mieć wyraźną, szeroką i jasną wizję. Ergonomiczna, silikonowa maska zapewnia dobre uszczelnienie, zapewniając najwyższy komfort. Całkowicie sucha fajka, wygodna ...\nMaski obiektywu są odporne na zarysowania, zapobiegają zaparowywaniu i są niełamliwe. Projekt soczewki maskującej zapewnia optymalną widoczność, użytkownicy mogą mieć wyraźną, szeroką i jasną wizję. Ergonomiczna, silikonowa maska zapewnia dobre uszczelnienie, zapewniając najwyższy komfort. Całkowicie sucha fajka, wygodny silikonowy ustnik o wysokiej jakości, miękki i łatwo dopasowany do czyjegoś ust. Przestrzeń do przechowywania wody masowej zapewniająca łatwe odprowadzanie wody. Łatwo regulowana klamra do regulacji kąta, gdy jest przymocowana do maski pływackiej.\nSilikon + PC + szkło hartowane\n16,7 * 9 cm / 6,6 * 3,5 cala\n181 g / 6.4oz\n46 * 21,5 * 10 cm / 18,1 * 8,5 * 3,9 cala\nprofesjonalna firma produkcyjno-przetwórcza, ma kompletny i naukowy system zarządzania jakością.\nPara:Gogle do nurkowania dla dzieci Następny:Gogle Smaco do pływania


Zełenski podpisał ustawę o obniżeniu podatku VAT od importu produktów rolnych\nwtorek, 02 marca 2021, 10:13\nZełenski podpisał ustawę o obniżeniu podatku VAT od importu produktów rolnych\nPrezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski podpisał ustawę o obniżeniu stawki VAT na niektóre rodzaje produktów rolnych.\n„Ustawa ma na celu wsparcie produkcji rolnej na Ukrainie, przyciągnięcie inwestycji w rolnictwo i zwiększenie konkurencyjności” - czytamy w komunikacie.\nWdrożenie ustawy zmniejszy również motywację podatników do optymalizacji zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT od działalności związanej z odpowiednimi produktami, co ograniczy straty budżetowe i przyczyni się do wychodzenia z szarej strefy w zakresie produkcji rolnej.\nNależy zauważyć, że dokument przewiduje obniżenie stawki VAT z 20% do 14% na operacje związane z dostawą i importem niektórych rodzajów produktów rolnych na terytorium Ukrainy, w tym: bydła, trzody chlewnej, mleka pełnego, pszenicy i żyta, jęczmienia, owsa, kukurydzy, soji, buraków cukrowych, nasion lnu, rzepaku, słonecznika i innych nasion oleistych.\nJak informował Ukrinform, Rada Najwyższa przyjęła Ustawę „O zmianie Kodeksu Podatkowego Ukrainy w sprawie stawki podatku od towarów i usług dla operacji dostaw określonych rodzajów”.


Świnoujście - iswinoujscie.pl » Jesienna uczta: trzy pomysły na obiad z aromatycznymi grzybami\nNiedziela, 05 kwietnia 2020r. • Dziś imieniny: Ireny, Wincentego.\n» Strona Główna » Wydarzenia » Jesienna uczta: trzy pomysły na obiad z aromatycznymi grzybami\niswinoujscie.pl • Niedziela [20.10.2019, 08:40:25] • Polska\n• 150 g boczku z komina ZM Pekpol\n• 100 g borowików (świeże lub mrożone)\n• 250 ml słodkiej śmietanki 18%\n• tarty ser Grana Padano lub inny twardy\nMakaron gotujemy w osolonej wodzie na półtwardo, odcedzamy i hartujemy w zimnej wodzie. Boczek kroimy w paseczki, cebulę w kostkę i podsmażamy na oleju, do lekkiego zrumienienia. Dodajemy rozmrożone i pokrojone w plasterki borowiki i całość chwilkę podduszamy.\nNastępnie wszystko zalewamy śmietanką, doprawiamy do smaku solą, świeżo zmielonym pieprzem i łączymy z makaronem. Gdy makaron się podgrzeje w sosie, wykładamy na talerze i posypujemy posiekaną natką pietruszki oraz startym serem Grana Padano.\n• 100 g boczku z komina ZM Pekpol\n• 250 g borowików (świeże lub mrożone)\n• 250 g brokułów\n• garść liści szpinaku\n- 150 g kurek ((świeże lub mrożone)\n- 1 pętko kiełbasy Kurpiowskie Specjały ZM Pekpol


Niewielu wie, jak Violetta Villas naprawdę się nazywała. Artystka zmieniła personalia z ważnego powodu. kraj.life\nNiewielu wie, jak Violetta Villas naprawdę się nazywała. Artystka zmieniła personalia z ważnego powodu\nJedna z największych artystek polskiej estrady ukrywała swoje prawdziwe personalia przez niemal cały okres swojej kariery muzycznej. Wielokrotnie kłamała także na temat swoich właściwych danych osobowych. Dlaczego to robiła?\nVioletta Villas na początku swojej przygody ze śpiewaniem posługiwała się zupełnie innymi danymi osobowymi. Publicznością przedstawiała się zgodnie ze stanem faktycznym, czyli jako Czesława Cieślak. Dopiero po dłuższym czasie powiedziała dziennikarzom, z jakich powodów zdecydowała się zmienić swoje artystyczne personalia.\nVioletta Villas to nie było jej prawdziwe imię i nazwisko\nVioletta Villas długo nie chciała mówić na ten temat, ale w ostatnich rozmowach z dziennikarzami tuż przed odejściem ujawniła z jakich powodów od pewnej chwili w swojej karierze posługiwała się innymi niż właściwe danymi. Znane są dwie wersje wypadków, które miały wpływ na tę sprawę.\n„Sny i Marzenia” 1984r. #violettavillas #film #snyimarzenia\nA post shared by Violetta Villas (@violettavillasofficial_) on Dec 14, 2019 at 10:13am PST\nOd wielu lat wiadomo, że Violetta Villas urodziła się jako Czesława Cieślak (później po mężu Gospodarek) 10 czerwca 1938 roku. Fani przez długi czas nie rozumieli, dlaczego gwiazda zdecydowała się na zmianę swoich personaliów akurat na tak oryginalne jak Violetta Villas. Wokalistka w pewnym wywiadzie wyznała w końcu, kto popchnął ją do wykonania tego kroku.\nZmianę danych podpowiedział artystce jeden z największych polskich kompozytorów\nPerełka. Violetta Villas sesja zdjęciowa w Las Vegas. #violettavillas #lasvegas #casinodeparis\nA post shared by Violetta Villas (@violettavillasofficial_) on Jul 16, 2019 at 12:33pm PDT\n- Pan Władysław Szpilman poprosił mnie do siebie do biura i powiedział: "Dziecko, nie przyzwyczajaj ludzi do Cieślak, bo nikt za granicą nie wypowie Twojego nazwiska, będą kaleczyć. Wybierz sobie od razu pseudonim" - mówiła Violetta Villas.\nPóźniej przyznała, skąd pomysł na takie właśnie fałszywe imię i bardzo nietypowe nazwisko.\n- Wzięłam od Violetty, bo Violetta mam naprawdę na imię, bo się urodziłam w Belgii i dodałam "las", ponieważ kochałam las i mieszkałam koło lasu. I stąd wyszło "Villas" - tłumaczyła dziennikarzom gwiazda.\nOkazuje się jednak, że nie jest to do końca prawda. W książce Jerzego Danilewicza i Izy Michalewicz o artystce autorzy przedstawiają inną wersję wydarzeń.\nWedług ich ustaleń Violetta Villas nigdy nie poznała osobiście Władysława Szpilmana, a swoje bardzo oryginalne nowe nazwisko wyszperała w książce telefonicznej, tak by pasowało to do imienia Violetta.\n- Imię Violetta to pierwsze imię, którym ochrzciły mnie zakonnice w belgijskim miasteczku Liège, gdzie się urodziłam – w ten sposób zgodnie z informacjami autorów książki miała kłamać w wielu wywiadach piosenkarka.\nWysłano: 07.01 08:26


Wycieczka odkrytym autobusem w Wilnie (dla 2 osób) - KatalogPrezentów\n> Wycieczka otwartym autobusem w Wilnie dla dwóch osób\nWycieczka otwartym autobusem w Wilnie dla dwóch osób\n„Valandėlė“ proponuje dla Państwa wspaniały sposób nie nadwerężając nóg zapoznać się z najpiękniejszymi miejscami Wilna. Podczas wycieczki otwartym autobusem zobaczycie słynne pomniki architektury i usłyszycie historie miasta i mieszkańców. Dla wycieczki można wybrać jeden język z dwunastu (litewski, angielski, rosyjski, polski, niemiecki, francuski, włoski, hiszpański, norweski, fińki, szwedzki i ukraiński). Podróżujmy razem!\nWybierz się na wycieczkę autobusem i zobacz najpiękniejsze miejsca w Wilnie. Będziesz mógł wybrać trasę, którą chcesz iść. Za pomocą przewodnika audio będziesz mógł jeszcze bardziej zanurzyć w atmosferze wycieczki oraz podziwiać zwiedzane obiekty. Wycieczka autobusem dookoła stolicy Litwy to świetna okazja, aby poznać miasto jeszcze bardziej\n1h 30min wycieczka otwartym autobusem dla dwóch osób;\naudio przewodnik (w języku litewskim, angielskim, rosyjskim, polskim, niemieckim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, norweskim, fińskim, szwedzkim i ukraińskim);\nWażne: W ciepłą porę roku, można wybrać z 4 możliwych tras, w zimną z 3. Trasy są wskazane na stronie internetowej partnera : www.kazkokiasvetaine.pl. W zimną porę roku wycieczki są organizowane w zamkniętym autobusie, w ciepłą - w otwartym autobusie. Wycieczka rozpoczyna się przy Wileńskiej katedrze.\nMiejsce: „Valandėlė“ , wycieczka zaczyna się od Katedry wileńskiej, Wilno\nDługość trwania: od 55 min. do 1 godz. 30 min. w zależności od wybranej trasy\n+37065566839, [email protected]


Czytelnia mola książkowego: Poniedziałki ze zbrodnią w tle: #133 Paweł Fleszar "Wyśniona jedenastka" Poniedziałki ze zbrodnią w tle: #133 Paweł Fleszar "Wyśniona jedenastka" | Czytelnia mola książkowego\nPoniedziałki ze zbrodnią w tle: #133 Paweł Fleszar "Wyśniona jedenastka"\nZbliżają się mistrzostwa świata w piłce nożnej, więc dzisiaj przychodzę z książką dla fanów tego sportu. Jeśli jeszcze nie przeszkadzają Wam powieści ze zbrodnią w tle - to coś dla Was.\nTa książka to „opowieść o sportowej pasji przeradzającej się w żądzę zysku, Krakowie, po jakim nie chodzą turyści, a niekiedy nawet mieszkańcy, uczuciach równie często budujących, jak niszczących, morderstwach tyleż okrutnych, co tajemniczych oraz legendach, które nigdy nie umierają".\nCiężko czytało mi się tę książkę. I nie dlatego, że jest źle napisana. Po prostu piłka nożna to nie są moje klimaty, ale intrygowało mnie to, co autor ma mi do zaoferowania. Jak wiecie, uwielbiam powieści ze zbrodnią w tle, więc nie trzeba było mnie długo namawiać do lektury.\nAkcja powieści toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych: w 2004 i 2016 roku. Wszystko zaczyna się z grubej rury, bo nie musimy zbyt długo czekać na trupa. Jeśli chodzi o przeskoki czasowe - nie sprawiają większego problemu. Powiem więcej, wymagają od czytelnika skupienia i tego, żeby łączył ze sobą zdarzenia z przeszłości i teraźniejszości. Trzeba więc uważnie śledzić bieg wydarzeń.\nBohaterami, którzy spinają fabułę, są Agnieszka i Maciej. Do mężczyzny było mi jakoś bliżej. Kobieta mnie irytowała i nie potrafiłam nadążyć za jej tokiem rozumowania. Macieja łatwiej było mi ogarnąć, bo swego czasu pracowałam w podobny sposób, jak on. Poza tym miał więcej oleju w głowie niż Agnieszka. Ci bohaterowie są dobrze wykreowani i zapadają w pamięć. Jeśli chodzi o resztę - tu już jest trochę ciężko. Trudno było mi odnaleźć się w tym, kto jest kim i skąd się wziął.\nPlus dla autora należy się za to, że nie poszedł na łatwiznę i nieco zagmatwał sprawę. Zakończenie mnie zaskoczyło, nie spodziewałam się takiego obrotu zdarzeń. To książka dla fanów futbolu. Bez dwóch zdań. Osoby średnio obeznane z tym tematem mogą mieć pewne problemy z wejściem do tego świata. I nie ma w tym winy autora, a raczej chodzi o środowisko, z którym mamy do czynienia.\nMaria Derejczyk-Zwierzyńska 21:14 egzemplarz recenzencki / literatura polska / Paweł Fleszar / Poniedziałki ze zbrodnią w tle\nmonalisap 12 czerwca 2018 17:41\nZaczęłam czytać, niestety środowisko sportowe nie dla mnie, nie mogłam się w nim odnaleźć, za dużo bohaterów. Chociaż zagadka kryminalna mnie ciekawiła.\nAngelika Ślusarczyk - Tylko magia słowa 12 czerwca 2018 21:04\nPowoli zagłębiam się w lekturę. Sama jestem ciekawa, jak ostatecznie przypadnie mi do gustu. ;)


Smart Metropolia Poprzednie edycje\nStypendia i konkurs\nPOBIERZ PROGRAM SMART METROPOLIA 2017\nTemat przewodni – Przestrzenie relacji. Wdrażanie Agendy Miejskiej Unii Europejskiej\nData – 13-15 listopada 2017 r.\nMiejsce – Centrum Konferencyjno-Kongresowym AmberExpo Międzynarodowych Targów Gdańskich\nOrganizatorzy – Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju, Międzynarodowe Targi Gdańskie S.A., Gdańska Organizacja Turystyczna, ALDA European Association for Local Democracy, Obszar Metropolitalny Gdańsk-Gdynia-Sopot\nBloki tematyczne – Relacje terytorialne, instytucjonalne i społeczne; Sesje równoległe odpowiadające 12 priorytetom zidentyfikowanym w Agendzie Miejskiej Unii Europejskiej\nWybrane tematy dyskusji – Silne obszary metropolitalne wyzwaniem dla Europy; Debata „Metropolie a polityka krajowa”; Human smart cities. Inteligentne miasta współtworzone przez mieszkańców; Relacje wewnętrzne vs. zewnętrzne obszarów metropolitalnych; Obszary metropolitalne a zrównoważony rozwój kraju; Strategie i zadania a dostępne zasoby. Jak zapewnić finansową siłę europejskich metropolii?; Jak wzmacniać efekt synergii? Jakość instytucji a rozwój współpracy metropolitalnej; Jak samorządy radzą sobie z partycypacją obywatelską?; Jak wejść z konsultacjami na poziom wyżej, czyli o możliwościach adaptacji doświadczeń lokalnych na poziomie metropolii.\nLiczba gości – ponad 700\nLiczba prelegentów – 113\nPOBIERZ PROGRAM SMART METROPOLIA 2016\nTemat przewodni – Otwartość i bezpieczeństwo\nData – 23-24 listopada 2016 r.\nOrganizatorzy – Międzynarodowe Targi Gdańskie S.A., Gdańska Organizacja Turystyczna, Obszar Metropolitalny Gdańsk-Gdynia-Sopot\nBloki tematyczne – Gospodarka metropolii; Przestrzeń metropolii; Społeczeństwo metropolii;\nWybrane tematy dyskusji – Metropolie a przyszłość Europy; Dla kogo metropolia?; Źródła triumfu metropolii w erze globalnej wioski; Plan dla metropolii. Czy obszary metropolitalne potrzebują wspólnej polityki przestrzennej?; Rozwój metropolii a migracje. Procesy integracyjne gwarancją bezpieczeństwa mieszkańców; Współpraca czy konkurencja – jak integrować działania w obrębie metropolii?; Zachowanie bezpieczeństwa jako wspólne działanie; Big Data a bezpieczeństwo i porządek publiczny w metropolii;\nLiczba gości – 1240\nLiczba prelegentów – 80\nPOBIERZ PROGRAM SMART METROPOLIA 2015\nTemat przewodni – Metropolia czasu wolnego\nData – 22-23 listopada 2015 r.\nBloki tematyczne – Metropolia XXI – przemysł czasu wolnego przyszłością dużych miast; Metropolia XXI – kultura czasu wolnego\nWybrane tematy dyskusji – Rozwój aktywności mieszkańców, a nowoczesne rozwiązania komunikacyjne; Miasto, mieszkaniec, marka – człowiek w mieście, miasto dla ludzi; Planowanie przestrzeni czasu wolnego w mieście, Strategiczne kierunki rozwoju metropolii; Edukacja czasu wolnego – oferta pozaszkolna i dla seniorów; Jak planować i mówić o przyszłości miast; Energia przyszłości; Monitoring rozwoju obszarów metropolitalnych Życie codzienne a planowanie mobilności; Inteligentne technologie w przemyśle czasu wolnego; Masowe imprezy sportowe jako promocja zdrowego stylu życia; Metropolitalny szlak kulinarny\nLiczba gości – 500\nLiczba prelegentów – 50\nPOBIERZ PROGRAM SMART METROPOLIA 2014\nTemat przewodni – Metropolia solidarności\nData – 23-24 października 2014 r.\nOrganizatorzy – Prezydent Miasta Gdańska Paweł Adamowicz, Międzynarodowe Targi Gdańskie S.A., Fundacja Gdańska, Obszar Metropolitalny Gdańsk-Gdynia-Sopot, Gdańska Organizacja Turystyczna, Urząd Miejski w Gdańsku – WUAiOZ, WRS, Biuro Rozwoju Gdańska\nBloki tematyczne – Imigracja, emigracja, integracja; Rodzina siłą metropolii; Polityka społeczna szyta na miarę; Wspólnotowość i więzi lokalne; Rodzina – biznes rodzinny, firma rodzinna; Terytorium społecznie odpowiedzialne; Tożsamość kulturowa metropolii; Młodzi szansą dla metropolii; Zdrowie; Włączenie i równe Szanse; Wielkie miasta w Polsce – mariaże, sojusze, sieci; Metropolia szansą dla młodych – rynek pracy; Aktywność metropolii\nLiczba gości – 1000\nLiczba prelegentów – 79\nPOBIERZ PROGRAM SMART METROPOLIA 2013\nTemat przewodni – Inteligentne wymiary rozwoju metropolii. Przykłady. Doświadczenia. Plany.\nData – 21-22 listopada 2013 r.\nOrganizatorzy – Prezydent Miasta Gdańska Paweł Adamowicz, Marszałek Województwa Pomorskiego Mieczysław Struk\nBloki tematyczne – Przestrzeń, Mobilność, Zarządzanie, Energia, SmartLas, Turystyka, Laboratorium Społecznej Innowacji, INNO3city\nWybrane tematy dyskusji – Czy jestem smart w planowaniu przestrzennym? Europejskie metropolie odpowiadają; Czy jestem smart w planowaniu przestrzennym? Polskie metropolie odpowiadają; Wymiar przestrzenny inteligentnego rozwoju; Miasta, które wygrywają\nLiczba gości – 1200\nLiczba prelegentów – 96\nTemat przewodni – Miasto+\nData – listopad 2012 r.\nWybrane tematy dyskusji – definiowanie inteligentnej metropolii; przekładanie teorii smart growth na konkretne rozwiązania; zarządzanie usługami publicznymi w obszarach funkcjonalnych przekraczających granice administracyjne; budowanie potencjału gospodarczego i podnoszenie jakości życia przez zintegrowane działania;


Szarpanie przy utrzymywaniu prędkości - VC - skrzynia biegów - Vectra Klub Polska\nSzarpanie przy utrzymywaniu prędkości\nBy Marika88, July 27 in VC - skrzynia biegów\nPojawił się ostatnio w moim Signumie 1.9 cdti skrzynia AF40, pewien problem. Polega on na tym, że przy utrzymywaniu stałej prędkości na 3 i 4 biedu, gdzieś w okolicy 1800 obrotów skrzynia czasem szarpie, tak jakby auto się dławiło. Generalnie skrzynia pracuje dobrze, ładnie zmienia biegi, redukuje poza tym szarpaniem. Dwa dni temu wymieniam olej w skrzyni. Jest troszkę lepiej ale problem dalej występuje. Niestety mój mechanik, ani żaden inny w okolicy nie jest w stanie rozwiązać mojego problemu.\nCzy ktoś z was miał podobny problem i zna jego rozwiązanie?\nEdited July 27 by Marika88\nU mnie szarpał i okazało się ze klapy wirowe padły\nA powiesz mi jaki był koszt tej przyjemności?\nEgr się przycina\nCo w tej sytuacji? Czyścić /regenerowac czy kupić nowy?\nna poczatek wyjac wyczyscic\nPomóżcie egr wyczyszczony, dpf też, przepustnica ok, wszystko w porządku... Zrobiona pełna diagnostyka, która wykazuje że wszystko ok, łącznie ze skrzynia a auto dalej poszarpuje co może być tego przyczyną??


Nieruchomości | 6 | Muku.pl\nWyniki wyszukiwania - znaleziono ogłoszeń 245\nZnaleziono w kategoriach (245)\nSprzedaż - Polska (124)\n126 do 150 z 245 znalezionych ogłoszeń\n   6    z 10\nSprzedam 1/2 domu w Blachowni ( pow. częstowski)\nDo sprzedania wyodrębniony (3 pokoje, kuchnia , przedpokój , łazienka) lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 80 mÂ˛ ( całk. 110MÂ˛ ) stanowiący parter w budynku mieszkalnym . Â˝ strychu, piwnicy ( budynek podpiwniczony w całości ) o ...\nBydgoszcz Fordon Przylesie, Dom 270m2 z działką sp\nTelefon 661745738 oferta 353598 Sprzedam Dom z 1985 roku w Bydgoszczy na osiedlu Fordon Przylesie. Powierzchnia domu 270m, 5 pokoi, działka 600m. Ogrzewanie miejskie. Kanalizacja miejska. Cena 694tyś.zł PIWNICA: 2 garderoby (6m i 10m), ...\nNieruchomości > Sprzedaż - Polska > Domy - (kujawsko-pomorskie)\ntelefon 661745738 oferty 351906 Sprzedam Dom wolnostojący z 2010 roku dwurodzinny położony w Szubinie, powiat nakielski, województwo kujawsko-pomorskie. Powierzchnia mieszkalna domu 220m + 50m garaż + 50m piwnica. Piękna duża, zagospodarowa ...\nBydgoszcz Centrum, umeblowane sprzedam 3 pokojowe\ntelefon 661745738 oferta 373152 Sprzedam umeblowane własnościowe 3 pokojowe mieszkanie z balkonem w bloku na 2 piętrze. Cena 199000 zł. Okna nowe plastikowe Mieszkanie w bardzo dobrej lokalizacji w Centrum Bydgoszczy o powierzchni. 55, 03 ...\nPięknie położona nieruchomość , na wzniesieniu, z dostępem do jeziora Przytonko , na terenie gminy Ostrowice, gdzie znajduje się kilka jezior o charakterze turystycznym. Należą do nich: Dołgie, Ostrowiec, Niecino, Klęckie, Przytonko, Wielki ...\nWyjątkowy dom w pięknej okolicy sprzedam\nDom położony jest w malowniczej okolicy w miejscowości Gaj, gmina Jeziora Wielkie, powiat Mogileński, województwo Kujawsko - Pomorskie. Opis: - dom: 3-pokojowy o zróżnicowanych wymiarach oraz salon, budynek wolnostojący z poddaszem mies ...\nDO WYNAJĘCIA MAGAZYN KATOWICE-LIGOTA !!I\nDO WYNAJĘCIA CZTERY POKOJE NA MAGAZYN MIESZCZĄCE SIĘ W PRYWATNYM BUDYNKU W KATOWICACH PRZY UL. TOMASZA CENA ZA CZTERY 500 zł / ZA DWA 250 zł KATOWICE TEL. 791-051-618 ...\nNieruchomości > Wynajem - Polska > Magazyny i hale - (śląskie)\nDom w okolicy Pyrzyc\nAtrakcyjny wyremontowany dom jednorodzinny wolno stojący o pow. 124 mkw położony w okolicy Pyrzyc. Duża ładnie zagospodarowana działka (pow. 7190m2) z licznymi nasadzeniami krzewów i drzew, piękny sad oraz ogród. Na nieruchomości znajduj ...\nNieruchomości > Sprzedaż - Polska > Domy - (zachodniopomorskie)\nŁadny dom wolnostojący o pow. całkowitej 185 mkw położony w nadmorskiej miejscowości Wisełka na obrzeżach Wolińskiego Parku, Budynek parterowy z poddaszem użytkowym składa się z 7 pokoi, kuchnii , 2 łazienek oraz WC. Ogrzewanie gazowe pl ...\nPROMOCJA !!! DO KOŃCA LUTEGO 2014 r Atrakcyjna działka budowlana o pow. 998 mkw. położona w miejscowości Zieleniewo, niedaleko jeziora Miedwie w kompleksie działek budowlanych. Działka posiada wydaną decyzję pozwolenie na budowę na wybudo ...\nWszyscy ludzie powinni mieć stworzone dobre standardy mieszkaniowe, również podczas podróży. Oferujemy wynajem apartamentów o doskonałej jakości wszystkim osobom, jakie mają zamiar spędzić kilka dni w Warszawie. Wśród udostępnionych przez n ...\nMAGAZYN KATOWICE-LIGOTA !!I\nDO WYNAJĘCIA CZTERY POKOJE NA MAGAZYN MIESZCZĄCE SIĘ W BUDYNKU PRYWATNYM W KATOWICACH PRZY ul.. TOMASZA cena za cztery 500 zł / za dwa 250 zł TEL. 791-051-618 ...\nNieruchomości > Wynajem - Polska > Pokoje - (śląskie)\nSprzedam działkę leśną!!\nDziałka leśna w miejscowości Chruszczobród o powierzchni 10134mkw. ...\nNieruchomości > Sprzedaż - Polska > Grunty i działki - (śląskie)\nDziałka leśna w miejscowości Chruszczobród p powierzchni 5140mkw. ...\nRezydencje Bałtycka to innowacyjne luksusowe domy w Katowicach. Nowatorska architektura i minimalizm dopełniona zielonym i cichym otoczeniem Katowic - Panewnik. Rezydencje Bałtycka to wzór imaginacji kompleksu, który swoją architekturą oraz ...\nNasze przedsiębiorstwo działa w branży pośrednictwa nieruchomości od wielu lat. Można powiedzieć, iż znamy branże od podszewki. Celem naszego biura pośrednictwa jest możliwie najwyższy stopień zadowolenia klientów w zakresie świadczonych us ...\nSzukasz biura do wynajęcia w dobrej lokalizacji, które będzie godnie reprezentowało Twoją działalność? Business Park Marywilska to ekskluzywny biurowiec, wyróżniający się spośród nieruchomości w Warszawie, idealny na siedzibę Twojej firmy. ...\nPOSIADŁOŚĆ WIEJSKA położona w miejscowości POMYSK\nBUDYNEK USŁUGOWO- HANDLOWY czterokondygnacyjny


Pomoc dla bezdomnych. – Tychy News\nPomoc dla bezdomnych.\n2 listopada 2020 1 listopada 2020 Pomoc bezdomnym, Śląski Urząd Wojewódzki\n← Figura św. Jana Nepomucena z Leśnicy będzie odrestaurowana w Tychach.\nPodsumowanie 6 kolejki TLF. →


Hotel w mieście. W hotelu znajduje się: jadalnia (możliwość śniadań), sala konferencyjna, przechowywalnia bagażu. Łącze internetowe Wi-Fi. Parking - niestrzeżony, bezpłatny..\nHotel we wsi, 200m od morza. W hotelu znajduje się: recepcja, restauracja, snack bar, sala bankietowa, winda, przechowywalnia bagażu, pralnia, czytelnia, fax, kopiowanie, gazaty, sejf. Pokoje dla niepalących. Łącze internetowe Wi-Fi za darmo. Parking - niestrzeżony, bezpłatny.\nHotel we wsi, 200m od morza. W hotelu znajduje się: winda, automat na napoje, czytelnia, fax, kopiowanie, gazaty, organizowanie zjazdów, rezerwacja biletów. Pokoje dla niepalących. Łącze internetowe Wi-Fi za darmo. Właściciel mówi również angielskim językiem, francuskim językiem, hisz


Ropa najtańsza od początku roku - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 11-05-2012, 21:32\nUmocnienie dolara i rosnące przekonanie o spadku popytu na ropę przyczyniło się do przeceny surowca.\nNa zamknięciu sesji na NYMEX kurs baryłki ropy z czerwcowych kontraktów spadał o 1 proc. do 96,13 USD. Przez tydzień baryłka staniała o 2,4 proc. Cena gazu ziemnego z czerwcowych kontraktów wzrosła o 2 cey do 2,51 USD za 1 mln BTU. Przez tydzień zdrożał on o 10 proc., co było odreagowaniem wcześniejszych zniżek jego ceny.\nSurowce / Ropa najtańsza od początku roku


katowice.gosc.pl → W archidiecezji → Archidiecezja. Wkrótce dzień skupienia dla przyjaciół seminarium\nGmach WŚSD w Katowicach przy ul. Wita Stwosza 17.\tks. Sebastian Kreczmański / Foto Gość\nRozpoczęcie spotkań zarówno w sobotę, jak i w niedzielę o godz. 10.\nW programie: konferencja, okazja do spowiedzi św., Eucharystia, a także posiłek i spotkanie z alumnami. Zakończenie około godziny 15.30.\nZapisów można dokonywać telefonicznie pod numerem telefonu 519 546 150 (furta seminarium).\ndodane 21.05.2022 11:23