How wonderful life is now you're in the world...: kwietnia 2012\nAutor: basikk o 12:03 5 komentarzy:\nRano obudziły mnie promienie słoneczne wbijające się przez uchylone okno do pokoju. Po woli otworzyłam powieki widząc tym samym zarysy rzeczy wokół mnie. O dziwo w pokoju byłam sama. Olivi Ann nie było, zaścieliły nawet za sobą łóżko co było bardzo dziwne. Przeciągnęłam się głośno ziewając. Poprawiłam włosy, a raczej je ulizałam. Nagle do pokoju wpadła Ann z Olivią. Rzuciły się na łóżko, czochrając tym samym moje włosy.\n-Przestańcie już- wołałam próbując tym samym wyrwać się od moich oprawczyń. Wedle moich próśb przestały. Usiadły na łóżku wpatrując się we mnie cały czas.\n-I jak było? Opowiadaj- ponaglała Ann usadawiając się wygodnie na łóżku\n-Ale o czym?-zapytałam zdezorientowana\n-Nie mów że nie wiesz, wiemy co się wczoraj działo, tak wogóle wisisz nam po dziesiątce, bo przegrałam z Zaynem-zaprotestowała zakładając ręce na piersi Olivia\nZaczęłam się straszliwie śmiać, tak, że aż upadłam na łóżko. Jednak moim koleżankom wcale nie było do śmiechu. Widząc ich poważne miny wróciłam do wyjściowej pozycji oplatając rękoma nogi i kurcząc się do granic możliwości. Zdążyłam wydukać:-A co mam niby opowiadać- czułam jak na policzkach wychodzą mi dwa, duże rumieńce.\n-I jak całuje?-dopytywała się Olivia, a Ann obserwowała nas tylko bacznie\n-Olivia, przestańcie-zagroziłam jej palcem- idźcie lepiej na śniadanie-dodałam wyganiając je z pokoju.\n-Ale nie pozbędziesz się nas tak łatwo-zagroziła moja przyjaciółka. Pokiwałam tylko głową. Już miały wychodzić gdy w drzwiach stanął Niall.\n-Oj Ann nie musiałaś mi jeszcze drzwi otwierać-zawołał jak to zawsze on z wielkim uśmiechem\n-Tak Nialler, nie marze o niczym innym jak ci drzwi otwierać, ale wybacz bo zapomniałam zabrać czerwonego dywanu-odpowiedziała mu z ironicznym uśmiechem Ann.\nHoran uśmiechnął się znacząco przekraczając próg mojego pokoju. Dziewczyna podeszła do niego\n-Spróbuj ją skrzywdzić, to nie ręcze za siebie- odparła ściskając dłonie w pięści.\nRozśmieszyła mnie ta sytuacja, widać że blondyn się przeraził, pokiwał tylko głową szybko zamykając za sobą drzwi. Kompletnie nie wiedziałam jak się mam zachować, traktować go jak swojego chłopaka czy udawać że nic się nie stało. Podeszłam do szafy wpatrując się w moje rzeczy w celu wybrania czegoś na dzisiejszy dzień, chciałam uniknąć kontaktu wzrokowego. Jednak chłopak podszedł do mnie łapiąc mnie w pasie. Poczułam jego ciepły oddech na szyi na którym złożył po chwili ciepłe pocałunki.\n-Dzięki, że przyszedłeś inaczej bym się od nich nie odpędziła-odpowiedziałam łapiąc go za rękę. Chłopak uśmiechnął się tylko. Pociągnął mnie w stronę fotelu, już po chwili siedziałam na jego kolanach. Przybliżył mnie mocno do siebie, rękoma obejmując talię.\n-Rozluźnij się-odparł wodząc czubkiem nosa po policzku\n-Niall, ja nie wiem jak się zachować, co robić.. Nie chcę cię zranić-wydukałam opierając się głową o jego policzek\n-Wystarczy, że będziesz, nic więcej nie musi być\nSpojrzałam na jego piękne oczy, które były pełne szczerości i troski.\n-Nie mogę pojąc jednego, dlaczego ktoś taki jak ty wybrał kogoś takiego jak ja? Dlaczego wogóle zadałeś sobie trud walki o mnie?\n-Ktoś taki jak ja?-zapytał zdziwiony\n-Ty, wielki gwiazdor, przystojny, miły, troskliwy jednym słowem ideał, a ja? Zwykła dziewczyna z milionami problemów, nie wyglądam jak modelka, nawet nie jestem idealna. Czemu wybrałeś nic nie znaczącą mnie?\n-Domi mylisz się, jesteś wyjątkowa, dla mnie jesteś piękna... W moim życiu spotkam na swojej drodze wiele pięknych i wartościowych kobiet, ale wiem że tylko przy tobie mogę poczuć się wyjątkowo i tak jak w tej chwili-swoją wypowiedź zakończył pocałunkiem. Czułam jak łzy leja się po moich policzkach. Chłopak spostrzegł do odrazu je wycierając. Wtuliłam się w jego białą podkoszulkę licząc uderzenia jego serca.\n-W taki razie biorę cię w komplecie-zażartowałam\n-Nie przyjmuje reklamacji-odpowiedział z uśmiechem na twarzy. Zatopiliśmy się w pocałunku, które z każdą chwilą pogłębiało się. Czułam się nieziemsko, jednak nasza pierwszą intymną chwilę przerwała Ania, wołając z kuchni.\n-Domi bo wam wystygnie, idziesz?\n-Idę- pokój wypełnił się głośnym echem.\n-Kochanie, pójdę tylko wskoczyć pod prysznic, zaraz zejdę- rzekłam wstając z kolan Niallera\n-A mogę z tobą-zapytał z chytrym uśmieszkiem, na co ja rzuciłam w niego poduszką. Umycie zajęło mi dosłownie 10 minut, włosy ułożyłam w luźnego koczka, zrobiłam lekki makijaż i założyłam krótkie szorty i bokserkę. Gdy byłam już w pokoju mój ideał leżał na łóżku oglądając jakiś magazyn\n-to jak idziemy?-zapytałam wskakując na niego przeszkadzając w jego lekturze.\n-Wyglądasz ślicznie-szepnął mi do ucha. Zeszliśmy do kuchni. Całe towarzystwo już tam było opowiadając kawały i śmiejąc się w najlepsze.\n-Cześć wszystkim-zawołałam uśmiechnięta\n-I oto nasz bad boy i bad girl-zażartował Hazza.\nNagle do kuchni wszedł Zayn, Niall momentalnie zasłonił mi oczy.\n-Ej, co jest-zapytałam zdezorientowana próbując się wyswobodzić. Wreszcie mi się udał. Zayn siedział koło Ani bez koszulki, popatrzyłam pytającym wzrokiem na mojego chłopaka zakładając ręce na piersi\n-uuuuuuuuuuuuuu będzie wpierdziel-dało się słyszeć głos Lou.\n-Zayn, mógłbyś się ubrać bo gorszysz moją dziewczynę !-zawołał Niall\n-Dziewczynę?- krzyknęli głośni Hazza z Liamem\nCzułam że wszyscy widzą jak się rumienie.\n-Tak, jest, wiedziałem- zaczął wrzeszczeć Zayn wyciągając do każdego rękę.\nOkazało się że wygrał ze wszystkimi zakład\n-A miło wiedzieć że założyliście się o nas związek-zawołałam udając obrażoną nalewając tym samym soku do szklanek. Wszyscy zaczęliśmy jeść śniadanie. Chłopaki zaczęli się tłumaczyć.Musiałam wkońcu powiedzieć, że nie jestem obrażona. Gadaliśmy i śmialiśmy się cały czas. Nagle Niall zaczął wołać\n-Domi, odezwij się, nie rób mi tego !!\n-Nie odzywałaś się do mnie 5 minut, to było straszne-zawołał przytulając się do mnie. Wszyscy popatrzyli na nas zdezorientowaną miną, po czym wybuchli śmiechem.\n-Ci to się dobrali-odparł Liam robiąc kęsy jajecznicy.\nPo skończonym jedzeniu Harry i Zayn odstawili brudne naczynia do zmywarki. Liam i dziewczyny poszli oglądać Gumisie, w telewizji, a ja z Niallem udaliśmy się do ogrodu.\n-Ślicznie tutaj-zawołała siadając na leżaku.\nBlondas przyznał mi rację usiadając obok mnie.\n-Szkoda, że jutro juz wyjeżdżamy- dodałam\n-Obiecuję, że wyjedziemy gdzieś we dwójkę tylko ja i ty- odparł gładząc moja rękę, przez co miałam uczucie gęsiej skórki. - kocham cię - krzyknął tak głośno, że chyba cała okolica to słyszała. Zaśmiałam się głośno. Lubiłam takie chwile jak ta, nie liczyło się nic tylko my. Leżeliśmy razem stale rozmawiając, coraz bardziej mogłam poznać Nialla. Z każdą minutą czułam jak staje się sensem mojego życia, jak w pełni zatracam się w jego perfumach, które ilekroć się do niego zbliżałam gładziły mnie po nosie, to było coś niesamowitego. Moją chwilę zadumy przerwali chłopaki.\n-Ej nie ma nic do jedzenia na wieczór, może skoczycie po pizze?\nNiechętnie wygramoliliśmy się z leżaka. Ubrałam tenisówki i zabrałam okulary. Byłam już gotowa. Wyszłam na podwórku czekając na Nialla, po chwili pojawił się i on. Wsiedliśmy do auta.\n-To jest dla ciebie- zawołał Niall wsuwając jakąś płytę do odtwarzacza. Po chwili całe wnętrze wypełniło się spokojną muzyką more than this. Piosenka była cudowna, najbardziej jednak podobał mi się kawałek gdzie Niall śpiewa solo. Droga przebiegła nam spokojnie, cała trasę niall śpiewał wszystkie piosenki na płycie.\n-Jesteśmy -wykrzyknął po chwili\nWyszliśmy z auta. Udaliśmy się w kierunku supermarketu. Poczułam jak Horan ujął delikatnie moją rękę, posłałam w jego kierunku ciepły uśmiech. Przed sklepem spotkaliśmy kilka fanek, które prosiły o autografy i wspólne zdjęcie. Czułam jak jestem przez nich prześwietlana z góry an dół, a nie jest to miłe uczucie. W supermarkecie kupiliśmy potrzebne produkty jak; picie, pieczywo, słodycze i różne duperele. Została jeszcze pizza.\n-Kochanie to ty idź kup a ja na ciebie poczekam tutaj- ręką wskazałam na mały murek obok budynku. Ostatecznie mój ideał się zgodził. Czekałam dość długo. Wreszcie się doczekałam. Szybko zapakował pizzę i wszystkie zakupy do auta.\n-skarbie, poczekasz tutaj ja szybko tylko po coś skoczę?-zapytał dając mi całusa w usta.\nCzekała na mnie następna godzina nic nie robienia. Usiadłam w tym samym miejscu po turecku. Wpatrując się w wszystko co mnie otacza. Byłam cholernie szczęśliwa, nigdy się tak nie czułam, pierwszy raz od kilku lat czułam że żyję. Cieszyły mnie banalne zajęcia codzienności. Spojrzałam na zegarek, minęło 1,5 h. Zaczynałam się martwić, bo długo nie wracał. Wstałam otrzepując tyłek z kurzu i śmieci. Rozglądnęłam się wokoło, wypatrując czy czasem się nie wraca. Jednak nie było go nigdzie widać. Oparłam się o maskę samochodu robiąc czubkiem buta różne kształty na pisaku. Nagle poczułam czyjąś obecność nad sobą, niepewnie podniosłam głowę. Nade mną stało 3 chłopaków.\n-Co ty tutaj tak sama?-zapytał pierwszy. Zaschło mi w gardle nie wiedziałam co powiedzieć\n-Chodź zabawimy się razem, tutaj niedaleko jest taki fajny klub- odparł drugi przybliżając się do mnie.\n-Nie dzięki, czekam na kogoś - zaczęłam się wycofywać, jednak poczułam za sobą przeszkodę.\n-Chodź będzie fajnie- przybliżył się trzeci gładząc moją twarz\n-Koleś nie pozwalaj sobie, powiedziała,że nie mam ochoty- odparłam nawet nie wiem kiedy wezbrała się we mnie taka odwaga.\n-O cześć kochanie- usłyszałam czyiś głos- był to Niall podszedł do mnie mocno mnie całując. Nieznajomi widząc zdarzenie oddalili się zaczepiając inna dziewczynę stojącą przed wejściem do pizzerii\n-Gdzieś był?-rzekłam lekko wkurzona\n-A to tak tęsknisz?-zapytał tupiąc nogą\n-Oj ty mój mały zazdrośniku- uszczypałam go w policzki\n-Nikt nie będzie zaczepiał mojej jedynej- odpowiedział łapiąc mnie w pasie\n-a powiesz mi po co byłeś tak daleko?-zapytałam kładąc ręce na jego klatce piersiowej\n-Nie bądź ciekawska-pstryknął mnie w nos pomagając tym samym usiąść do auta.\nZA 30 minut byliśmy już w domu. Wnieśliśmy wszystkie zakupy do kuchni rozkładając je na ladzie.\n-A wy co tak długo?- dopadł nas w wejściu Lou\nNie zdarzyliśmy odpowiedzieć, bo do kuchni weszła jakaś wysoka brunetka, bardzo ładna o ciemnych włosach.\n-A właśnie, kochanie to jest Dominica, dziewczyna naszego farbowańca- ucałował dziewczynę Lou\n-Miło mi cię poznać, jestem Eleonor-odpowiedziała podając mi rękę\nOdwzajemniłam gest. Okazało się, że Danielle i Eleonor przyjechały do chłopaków. Bardzo się ucieszyłam bo dawno nie widziałam Danielle.\n-To wy się tu poznajcie, a my idziemy otworzyć piwa- krzyknął uradowany Niall całując mnie w czoło.\n-Oj widzę, że dużo się u ciebie zmieniło- zaczęła rozmowę Danielle\n-No jak widzisz poszłam za twoją radą-uśmiechnęłam się chowając soki do lodówki a słodycze zaczęłam wysypywać na miseczki.\n-Danielle dużo mi o tobie opowiadała, cieszę się, że Niall jest wreszcie szczęśliwy, teraz będziemy rodziną- uśmiechnęła się Eleonor. Po chwili wszystkie zaczęłyśmy się śmiać. Do kuchni wszedł Niall Liam i Louise. Zaczęłyśmy ich ignorować.\n-A wy czemu nie idziecie do nas?\n-Domi, słyszałaś coś?-zapytała śmiejąca się Eleonor\n-Nie, a ty Danielle?\n-Dziwne ale ja też\nWzruszyłyśmy ramionami, jednak nie umiałyśmy opanować powagi. Wybuchnęłyśmy śmiechem.\n-Poczekajcie sobie-zagrozili chłopaki wychodząc z kuchni. Pomogłyśmy naszykować cały stół przysmakami. Po chwili cały stół koło basenu na tarasie uginał się pod napojami, pizza i różnego rodzaju przysmakami. Wszyscy zasiedliśmy do stoliku. Śmialiśmy się w najlepsze. Chcecie wino, czy piwo?-zapytał Harry.\n-Oj ty to chyba wody-zażartowałam zapominając o swoim wieku\n-Ty to się nie odzywaj- odpowiedział Hazza\n-Wybacz ale za kilka tygodni kończę i będę pełnoletnia- odpowiedzialam z dumą w głosie.\n-A w głowie nadal przedszkolak-prychnęła Ann.\n-Haha bardzo śmieszne-wystawiłam dziewczynie język\n-My wypijemy wino- odpowiedziała Danielle\nHazza widocznie chciał się zrewanżować za docinkę w jego stronę, bo wszystkim nalał do kieliszków wina a mi jednej wody.\n-Oj ktoś tutaj coraz bardziej przegina- zaśmiałam się w stronę Harrego\nOstatecznie sama musiałam napełnić swój kieliszek. Bawiliśmy się super. Już się ściemniało. Muszę przyznać, że choć było lato, jednak wieczory były zimne. Zaczęłam się trząść z zimna. Podszedł do mnie Nial i okrył mnie kurtką całując w usta. Pierwsi do pokoju poszli Liam z Danielle po chwili dołączyli do nich Zayn i Ania. Nasza szóstka bawiła się nadal. Spojrzalam na zegarek, była 3:00. Oczy zaczęły mi się zamykać.\n-skarbie, ja idę spać-zakomunikowałam w stronę blondyna.\nNiall objął mnie w pasie mocno całując. Powiedziałam wszystkim dobranoc kierując się w stronę pokoju. Wzięłam szybki prysznic i założyłam piżamę. Po chwili leżałam w łóżku analizując przebieg całego dnia. Nie mogłam uwierzyć, jak w ciągu tych 2 dni ile wydarzyło się pozytywnego w moim życiu. Sen coraz bardziej zaczął mnie męczyć, gdy już prawie usnęłam drzwi do mojego pokoju uchyliły się. Byłam pewna że jest to Olivia. Nie zwarzałam na to obracając się na drugi bok. Jednak poczułam jak łóżko ugina się pod ciężarem dwóch osób. Odwróciłam się. Był to Niall, który położył się obok mnie. Nasze twarze były bardzo blisko.\n-Co ty tutaj robisz? Za chwilę przyjdzie tutaj Olivia-odparlam gładząc ręką jego twarz\n-O to się nie martw, poprosiłem ją i będzie spać u mnie-odpowiedział muskając mój policzek. Mocno się w niego wtuliłam.\n-Mam coś dla ciebie-rzekł sięgając do kieszeni spodni.\n-co to?-zapytałam ujmując w ręce małe pudełeczko\nDelikatnie je otwarłam. Była to srebrna bransoletka lilou na której przywieszona była połowa serduszka. Lekko pogładziłam je opuszkami palców. Spostrzegłam że coś na nich pisze. Wytężyła wzrok : Na jednej stronie pisało Niall, a na odwrocie I love you. Ze łzami w oczach spojrzałam na chłopaka który czekał na moją reakcję.\n-Jest cudowna- zawołałam wtulając się w niego i całując\n-Spójrz ja mam drugi kawałek serca- palcem wskazał na bransoletkę identyczną na swojej ręce.\n-Jesteś kochany, załóż\nJuż po chwili na moje ręce widniał piękny prezent. Byłam ogromnie szczęśliwa wreszcie mogłam poczuć, że komuś na mnie tak naprawdę zależy. Rozmawialiśmy bardzo długo, na zegarku była 4:35. Usnęłam wtulona w jego ramiona. Narazie próbowałam odganiać od siebie myśli, że jutro będziemy musieli wracać, a co najgorsze ja zostanę w Londynie, a on będzie musiał wracać do LA.\nPrzepraszam że dopiero teraz, ale nie wiem czemu od kilku dni nie mogłam się zalogować na blogspot, za każdym razem wyskakiwał błąd, a co najgorsze cały rozdział mi się skasował i musiałam pisać od nowa wrrr ;/ Przepraszam za wszystkie błędy, wybaczcie. Czuję, że rozdział mi się nie udał. standardowe pytanie co sądzicie? xD\nNie wiem dlaczego, ale nie mogę dodawać komentarzy tym którzy mają włączony zebezpieczenie tym kodem z obrazka ;/\nA teraz do Meg. Przeczytałam Twój rozdział, ale nie wiem dlaczego, nie mogę dać Ci komentarza, więc stawię go narazie tutaj :) ;D sorki, że tak, ale nie wiem co się dzieje :)\n" A więc rozdział jest super super i jeszcze raz super... Szkoda mi tylko Meg, bidulka z niej ;/ Zayn tak na nią nawrzeszczał ;/ Ale błagam Cię pogódź ich jakoś, bo byli świetną parką :) Czekam niecierpliwie na nexta :)\nNa tamtym blogu postaram się wstawić notkę jutro lub pojutrze. :):)\nPozdrawiam i do następnej a i proszę o komentarze ;D\nA teraz w ramach przeprosin wklejam moje jedno z ulubionych zdjęć ;D rozwala mnie :)\nAutor: basikk o 10:11 6 komentarzy:\nRano obudziłam się z strasznym bólem głowy i suchością w gardle. Ledwo zwlokłam się z kanapy. Spojrzałam zalotnie na śpiących przyjaciół. Olivia rozwalona na całym łóżku, a Harry... spał półnagi. Uśmiechnęłam się w myślach jak zareagują jak obudzą się w jednym pokoju.. Poszłam do kuchni, zażyłam aspirynę i zrobiłam sobie kawę z mlekiem. Siedziałam w kuchni gdy nagle rozległ się krzyk. Pobiegłam szybko do pokoju, o mały włos a wywróciłabym się w progu. W pomieszczeniu Olivia siedziała na łóżku wpatrując się w zdezorientowanego Hazzę?\n-Dominica, ty...on...ja... Co on tu..- zaczęła się jąkać\n-Olivia przepraszam zapomniałam ci powiedzieć przyjaźnię się z Harrym- zarumieniłam się śledząc ruchy dziewczyny. Ona podeszła do ściany z plakatem\n-Z nimi? Nie wierzę, to jest chyba jakiś sen- zaczęła trzepać głową palcem wskazując na plakat z chłopakami.\n-Tak, tak wiem, wiem, a teraz Harry to jest Olivia, Olivia to jest...\n-Idiotko, wiem kto to jest Harry Styles, o Boże.. normalnie nie wierzę- zaczęła powtarzać w kółko jedno i to samo.\n-Miło mi poznać tak czarującą fankę- wydusił zdezorientowany Harry wstając z łóżka i podchodząc do dziewczyny\n-Mi również- odpowiedziała rumieniąc się.\nHazza po chwili skapnął się, że jest nieubrany. Momentalnie założył na siebie spodnie, a na jego policzkach wdały się dwa rumieńce.\n-Idę się umyć- zakomunikowała Oli kierując się w stronę łazienki\n-Zrobić ci kawy?\n-Tak poproszę i aspirynę ledwo żyję- zawołała będąc już w drzwiach\nWestchnęłam tylko uśmiechając się do chłopaka, który najwidoczniej nie pamiętał nic.\n-Zrobić tobie też kawy?-zapytałam wyciągając kubek\n-Oki, skuszę się- odpowiedział zasiadając w kuchni naprzeciwko kredensu.- Domi, wstyd mi, że to powiem akurat tobie, ale nie pamiętam z wczoraj nic, urwał mi się film. Pamiętam tylko do tego momentu jak z tobą siedziałem przy barze\n-Haha, trza było mieć umiar-zaśmiałam się ale widząc poważną minę chłopaka spuściłam z tonu- no więc doprawiłeś się jeszcze kilkoma drinkami, zacząłeś śmieszne akrobacje robić, chciałeś nawet zaczepić jakiegoś faceta. Twierdziłeś że to Louise, z wielkim trudem cię powstrzymałam, a potem znalazłam Olivię, która również była w niezadobrym stanie. No i czekał nas długi powrót do domu. Najciężej było pod akademikiem, ubzdurałeś sobie że będziesz spał na chodniku, trudno było cię przekonać.\n-Eeee nie ma za co, przyzwyczaiłam się- machnęłam ręką zalewając kawę, po czym zaniosłam i postawiłam przed biednym, skacowanym Harrym\n-Ale ty też nie jesteś święta, może i pamiętasz co było, ale wcale nie byłaś taka grzeczna, jak z tobą tańczyłem można było wyczuć..- uśmiechnął się szyderczo\n-teeee nie pozwalaj sobie, ja przynajmniej pamiętam co robiłam i nie musiał mnie nikt z ulicy zbierać- wydukałam pokazując brunetowi język. Wtedy do kuchni weszła Olivia\n-I co boli główka- zaśmiałam się\n-A idź, zamknij się-odpowiedziała zażywając aspirynę.\nŚmialiśmy się razem bardzo długo. Nawet Harry rozmawiał z Olivią.\n-Musimy to kiedyś powtórzyć-zaproponował\n-Taaa, ale beze mnie-zaprotestowałam\n-A nawet lepiej, Harry damy czadu- odpowiedziała Olivia wpatrując się w chłopaka, nie odrywała od niego wzroku.\nSiedzieliśmy tak jeszcze chwilę.\n-Oki dziewuchy ja się zbieram, bo dziś lecę do chłopaków, a dzwonił już do ciebie Niall?-zapytał wstając od stołu i zanosząc kubek do mycia.\n-Nie a miał?-zapytałam zdziwiona.\n-A w takim razie nic, na pewno ci zadzwoni\n-Jeju, to ty znasz nawet Nialla-wydukała Olivia wpatrując się we mnie jeszcze bardziej usilniej\n-i to w jakich kontaktach-zawołał Harry oblizując wargę\n-Zamknij się-odpowiedziałam z groźną miną- za karę zmywasz naczynia, a ja idę pościelić łóżka.\nJak mówiłam tek też zrobił. Zostawiłam ich w kuchni, zaczęli o czymś rozmawiać, głównie to temat ciągnęła Olivia, nie dziwię jej się, musiał być dla niej wielkim szokiem. Udałam się do pokoju, zwinnymi ruchami poskładałam pościel i włożyłam ją do wersalek. Gdy wróciłam do kuchni w progu stał już ubrany Harry\n-A ty gdzie się wybierasz, mało ci?\n-Bardzo śmieszne, ja nie wyglądam jak zombi-pokazał mi język. Odwróciłam się napięcie chciałam już iść do pokoju, jednak on pociągnął mnie za nadgarstek- no już nie gniewaj się kochaniutka a tak serio to ja się zbieram bo niedługo mam samolot, zobaczymy się niedługo- przytulił mnie i podszedł do Olivi, której zrobił to samo. Ja w dodatku załapałam się nawet na buziaka w policzek.\n-Ojej, jakiś ty dobry. To uważaj na siebie i do zobaczyska- machnęłam ręką. Patrzyłam jak oddala się klatką schodową. Zamknęłam za sobą drzwi. Głośno westchnęłam, bo wiedziałam, że blondynka teraz to już nie da mi spokoju. Miałam rację pierwsze pytanie, to było:\n-Jak mogłaś, nie powiedziałaś mi, oj nieładnie.-zagroziła przede mną palcem\n-Oj no już już- pogłaskałam ją po włosach zasiadając przed telewizorem\n-Ale on jest słodki\n-Uwierz mi, że nie zawsze\n-A mogę ci zadać pytanie?-zapytała ze skupioną miną wpatrując się we mnie niebieskimi, szeroko rozwartymi oczyma. Czułam po ciele dreszcze, nawet nie wiem dlaczego, mimo to odpowiedziałam\n-Czy ty... czy ty jesteś z Niallem?-zapytała tak prosto z mostu, zauważyłam, że zawsze była bezpośrednia, ale żeby aż tak, nie wiedziałam\n-Cośty, jesteśmy po prostu dobrymi przyjaciółmi\n-Taaaa jasne, to dlaczego się denerwujesz i wyskakują ci rumieńce, gdy o nim mówisz?-zapytała pochylając się nade mną, a tym samym zasłaniając mi cały ekran telewizora\n-Wydaje ci się...- modliłam się by skończyła temat, nie chciałam jej mówić, ale rzeczywiście był dla mnie ważny, czułam coś do niego, ale nie byłam pewna tego uczucia.\n-Zobaczymy jeszcze- westchnęła chytrym uśmiechem i wróciła ze mną do oglądania telewizji. dzień był jak zawsze nudny, oglądnęłyśmy jakiś film. Prawie całe przed południe spędziłyśmy na kanapie.Nagle zadzwonił telefon. Poszłam do pokoju. Nie wiedziałam gdzie wcześniej go położyłam. Wreszcie go znalazłam, leżał pod stertami ubrań. Spojrzałam na wyświetlacz, dzwonił Niall. Mimo woli nacisnęłam zieloną słuchawkę.\nNiall: Hej, jak tam się czujesz na dziś?\nJa: Niech zgadnę, Harry wrócił i wszystko wam opowiedział\n-Masz przesrane siostrzyczko- dało się słyszeć głosy Ann\nNiall: No my tu ubolewamy a ta bawi się w najlepsze\nJa: Reaguję tak na tęsknotę,\nNiall: Taa jasne...\nJa:Jak się uwodzimy mam wam do opowiedzenia pikantne szczególiki na temat waszego kochanego przyjaciela,\nNiall: Oki, już się nie możemy doczekać, a tak wgl to mam dla ciebie propozycję\nJa: Ohh ,już się boję\nNiall: Masz ochotę jechać z nami na domek letniskowy nad morze, Ania pojedzie i chłopaki, chcemy trochę odpocząć przed koncertami, próbami i wgl.. To jak?\nJa: No sama nie wiem...\nNiall: Prosimy, będzie fajnie.. szkoda, że mnie nie widzisz, ale właśnie klęczę przed telefonem.. To jak zgodzisz się\nJa: Oki, zrobię ten wyjątek\nNiall: Super, a i Harry mówi, żebyś wzięła jakąś Olivię\nJa: Oki, a o której\nNiall: No dzisiaj, tak o 15:45 czekajcie przed akademikiem podjedziemy autem po Was\nJa: A zdążycie przejechać na ten czas?\nNiall: No pewnie jesteśmy już po odprawie na lotnisku w drodze do Londynu\nJa: Wariaci.. do zobaczenia\nOdłożyłam telefon na łóżko. Nie wiedziałam czy dobrze robię godząc się na ten wyjazd. Miałam złe przeczucia co do niego, ale teraz już nie było odwrotu. Wparowałam szybko do salonu.\n-Ubieraj się-zawołałam rzucając do Olivi bluzą\n-a co pali się, studia zaczynamy dopiero za tydzień-zawołała zajadając się orzeszkami\n-Oki, to w takim razie będę musiała zadzwonić do chłopaków, że jednak nie pojedziesz z nami nad morze. Hmm szkoda Harry będzie tam.. - odpowiedziałam spokojnie udając się po telefon\nOlivia skoczyła jak opażona rozsypując tym samym orzeszki po całym pokoju.\n-Trza było tak odrazu, nie dzwoń, pewnie że jadę, dziękuję, dziękuję, dziękuję- uwiesiła się na mojej szyi, za chwilę upadłyśmy na podłogę.\n-Oh ty wariatko, lepiej się przygotuj-zawołałam do dziewczyny.\nUdałam się do łazienki, umyłam włosy, po czym je lekko pokręciłam, zrobiłam lekki makijaż. Trudniejsze było ubranie stroju. Stanęłam przed swoją szafą wpatrując się w nie jak cielę w malowane wrota. Wreszcie wybrałam ciemne rurki, morelową koszulę i kremową marynarkę z podobnym odcieniem balerinek. Wyciągłam torbę, którą dostałam od mamy- jednak na coś się przydała-pomyślałam ładując do niej najpotrzebniejsze rzeczy. Byłam już gotowa. Ogarnęłam jeszcze trochę nasze mieszkanie. Spostrzegłam Olivię, która się pakowała. Miała na obie krótkie szorty i luźną koszulkę z jasną marynarką a do tego buty na koturnie.\n-ale się odstrzeliłaś-zawołałam\n-Liczy się pierwsze wrażenie- oznajmiła mi. Widać, że była bardzo szczęśliwa, podekscytowana ale też zestresowana. Siedziałyśmy jeszcze chwile, zdążyłam nawet wypić sok. Nagle usłyszałam czyjeś trąbienie. Była to dla mnie norma, ale postanowiłam podejść do okna. Zauważyłam chłopaków. Zayn stał z Niallem koło auta, wpatrywali się w akademik, reszta siedziała w samochodzie.\n-Już są, chodźmy- zawołałam do Olivi.\nZamknęłyśmy starannie drzwi, po czym udałyśmy się schodami w stronę wyjścia. Już po chwili znalazłyśmy się przed wielkim budynkiem.\n-Hej chłopaki-zawołałam podbiegając do Nialla i Zayna nie widziałam ich zaledwie 2 dni a już tęskniłam. Zauważyłam kątem oka Olivię która nie mogła się doczekać nowych znajomości. - a właśnie to jest Olivia, wasza największa fanka- wskazałam palcem na blondynkę\n-Mogłaś sobie darować to ostatnie-powiedziała przez zaciśnięte zęby. Zaczęłam się śmiać.\n-Miło mi cię poznać, gdyby wszystkie fanki były takie- krzyknął Niall.\n-Ta właśnie-powiedziałam pod nosem kierując się do samochodu.\nPodróż mijała bardzo szybko, Ania stwierdziła, że dobrze, że trafiłyśmy na Oli, bo wydaje się być w porządku. Widać, że przypadł jej do gustu najbardziej chyba Harry z Niallem, praktycznie cały czas z nimi rozmawiała. Ja natomiast nadrabiałam znajomości z Louisem. Gdy cała szóstka siedziała na tylnich siedzeniach, ja z brunetem cały czas śmialiśmy się w najlepsze, przy Lou nie można się nudzić. Nagle w radiu szła piosenka Cher Lloyd - with ur love. Zaczęłam ją śpiewać, po chwili dołączył do mnie Louise. Ale teraz to już nie było śpiewanie, a raczej darcie się. Nasz cel został osiągnięty, wkurzyliśmy na maksa naszych pasażerów:\n-Możecie się zamknąć?-zapytał Zayn zasłaniając dłońmi uszy\n-Hmm, niech pomyślę... NIE- odpowiedziałam z pewną miną, pogłaśniając tym samym regulator\n-Jesteś wredna- wystawiła mi język Ann, na co ja się tylko uśmiechnęłam\n-Oki, bo powiem co robiłaś wczoraj- rzekł szantażysta-Hazza\n-Pff, ty dzieciątko mi grozisz? Żebym ja nie musiała mówić, że chciałeś spać na...- nie dokończyłam, bo zasłonił mi usta ręką.\nDalsza część ''wycieczki'' przeszła w miłej atmosferze. Nawet nie wiem kiedy byliśmy już na miejscu. Okazało się że to jest to samo miejsce, gdzie pierwszy raz spotkałam chłopaków.\n-To gdzie teraz?-zapytałam wykładając torbę na ziemię i usiadając na niej.\n-Tutaj, tatuś zaprowadzi- odparł z niezwykłą dumą Liam\nPosłusznie udaliśmy się za nim. Dom nie był daleko, zaledwie kilkanaście metrów od plaży.\n-O mój Boże-zawołała Olivia widząc duży dom z wielkim ogrodem i niewielkim tarasem. Muszę przyznać, że mnie również zadziwił. Było tam naprawdę pięknie, odrazu przypomniały mi się czasy dzieciństwa, kiedy jeszcze ciocia zabierała mnie do siebie.\n-Idziesz-zapytał mnie blondyn sięgając po torbę, którą kurczowo trzymałam w dłoni\n-E nie trzeba- próbowałam zabrać swoje pakunki, jednak Niall uśmiechnął się tylko nie dając za wygraną.\nPo chwili byliśmy juz w środku. Chłopaki kłócili się kto ma spać w jakim pokoju. Dla mnie było to obojętne. Wyszło, że będziemy spać we trójkę w jednym. Co było mało prawdopoddobne, ponieważ ja od początku założyłam, że Ann raczej nie będzie z nami 24h na dobę. Popatrzyłam na zegarek, była 20:15. Zeszłam do salonu, skąd dochodziły głośne śmiechy. W pokoju zauważyłam Niall, który leżał na podłodze i zwijał się z bólu\n-Co ci się stało?-zapytałam podchodząc do chłopaka\n-Tak się spieszył, żeby cię zawołać, że zahaczył o stolik- nie mógł się powstrzymać od śmiechu Malik\n-To nie jest śmieszne, mógł sobie coś zrobić- zmierzyłam bruneta. zwracając się do Niallera - nic ci nie jest?\n-Nie, jest oki, żyję- zawołał wstając z podłogi rozszerzajc tym samym ramiona, żądając uścisku. Przytuliłam go ramieniem. Poczułam tą niesamowitą woń perfum, która działała jak stan ekstazy. Jednak po chwili oderwałam się do niego.\n-Przestałbyś już- spojrzałam gniewnym wzrokiem na chichrającego się stale Zayna.\n-No właśnie- poparł mnie Niall kierując się schodami do swojego pokoju.\nUsiadłam na kanapie zajadając się kolorowymi żelkami.\n-To co oglądamy?-zapytałam\n-Może jakąś komedię?- zaproponował Louise na co wszyscy się zgodzili\nMogę śmiało stwierdzić, że nawet najgorszy film przy chłopakach jest mistrzostwem. W połowie filmu spojrzałam na moich przyjaciół: Ann leżała, a jej głowa spoczywała na nogach Zayna, Liam wyszedł zadzwonić do Daniell, Lou zniknął w głębi kuchni, a Harry i Olivia rozmawiali razem. Uśmiechnęłam się pod nosem wstając z kanapy. Postanowiłam, że pójdę się przewietrzyć. Wyszłam na podwórku, ciemność spowijała całą przyrodę. Rozglądnęłam się wokoło, wzdłuż płotu były piękne, czerwone róże, na środku ogrodu ogromna chuśtawka obok której znajdowały się drzewa, jak później stwierdziłam - jabłonie. Moje uszy w pewnym momencie wyłapały miły dźwięk, nawet nie wiem dlaczego zaczęłam podążać za tajemniczym dźwiękiem. W rogu stała niewielką altanka, w której świeciło się światło. Delikatnie uchyliłam drzwi, przez szparkę zauważyłam Nialla skupionego nad swoją gitarą i śpiewającego przyciszonym głosem.\n-Ładna melodia-powiedziałam po cichu. Blondyn popatrzył niebieskimi oczami uśmiechając się.\n-Podoba ci się? To jest Gotta Be You, nasz nowy singiel. Chociaż nie jestem go pewien-odpowiedział kurczowo trzymając gitarę.\n-Zaśpiewasz?-zapytałam siadając po turecku obok niego. I po chwili całe pomieszczenie wypełniły się przemiłą melodią. Po chwili skończył, odłożył gitarę zsiadając z podwyższenia i kładąc się obok mnie.\n-Dwóch rzeczy o tobie nie wiedziałam, tego że jesteś leworęczny i że grasz na gitarze-uśmiechnęłam się.- masz naprawdę wielki talent, grasz cudownie. Spuściłam wzrok, wpatrując się w poszarzałe panele podłogowe nerwowo poprawiając włosy.\n-Nie umiesz ukryć zdenerwowania-uśmiechnął się zagarniając moje kosmki włosów opadające na twarz. Niespodziewanie przybliżył się do mojej twarzy, dzieliły nas milimetry. I stało się, pocałował mnie. Nie wiedziałam co robić, znów ta sama fala gorąca zalewająca całe moje ciało.\n-Przepraszam-odpowiedział szybko nerwowo poprawiając włosy\n-Nie umiesz ukryć zdenerwowania-odpowiedziałam wstając szybko z podłogi. Kompletnie nie wiedziałam co mam robić, rozum mówił '' idź ztąd'', a serce '' zostań''. Wstałam pospiesznie krążąc w kółko po pomieszczeniu -Niall, błagam cię odpowiedź na moje pytanie, co tak właściwie do mnie czujesz?\n-Czy ktoś mówił ci że jesteś strasznie bezpośrednia?\n-Tak też myślałam, czułam, że ten wyjazd nie jest na miejscu, ja chcę do Londynu-zawołałam wychodząc z pokoju. Jednak on złapał mnie za nadgarstek\n-Nie błagam nie wyjeżdżaj- zdążył powiedzieć bo całe pomieszczenie przeszył mrok, zgasło światło. Upadłam na podłogę\n-Ałaa-zawołał blondyn masując bolące miejsce. Nie wiedziałam dokładnie co do niego czuję, nie mogłam teraz tu powiedzieć że go kocham. Zdążyłam tylko wydukać\n-Niall, nie odpowiedziałeś nadal na moje pytanie\nKu mojemu zdziwieniu nie przewidziałam takiego obrotu akcji. Poczułam jego ciepłe ręce na talii, oddech na karku. Nie wiedziałam co robię położyłam ręce na jego klatce piersiowej. Nie mogłam dłużej siebie okłamywać, zależało mi na nim, jak na nikim innym. Nasze usta spotkały się ponownie, tym razem z każdym razem się pogłębiały. Nie potrafię tego określić, poczułam w sobie niesamowitą radość, pierwszy raz od kilkunastu lat byłam szczęśliwa, tak po prostu. Nasze czułości przerwało światło. W drzwiach ukazał się Zayn. Odskoczyliśmy od siebie, czułam jak całe moje policzki płoną.\n-yyy, przyszedłem powiedzieć, że poszły korki, ale je naprawiłem, ale jak widzę przeszkadzam- oboje patrzyliśmy na oddalającego się chłopaka - wisicie mi po dyszce-zawołał, tak, że miałam wrażenie że cała okolica go słyszała. Popatrzyłam na Nialla, który przybliżył się do mnie.\n-Domi, ja.. kocham cię-wydukał jednym tchem wzrok wbijając w swoje trampki. - powiedz coś...\nMilczałam dłuższą chwilę wpatrując się w kremowe framugi drzwi. nagle blondyn wstał kierując się w stronę wyjścia. Nie mogłam go stracić, za bardzo mi zależało.\n-Niall, czekaj- zawołałam łapiąc go za rękaw koszuli. Odwrócił się, przykucając obok mnie. Wpatrywał się swoimi niebieskimi oczyma\n-Nigdy nie byłam świetna w okazywaniu uczuć-zaczęłam\n-Powiedz mi tylko jedno...-przerwałam mu\n-A co niby mam ci powiedzieć, to że jesteś dla mnie mega ważny, że ilekroć cię widzę nie mogę się opanować, a mój mózg skupić, to że twój głoś jest moim ulubionym dźwiękiem, gdy czuję twój zapach moje kolana miękną- zakryłam twarz dłońmi. Bałam się że wyszłam na totalną idiotkę.\n-Ale to jest nieważne, kocham cię, przy tobie mogę się poczuć wyjątkowy- podniósł mój podbródek do góry, całkowicie zatopiłam się w jego ślepiach. Przytuliłam się do niego. Siedzieliśmy tak dłuższą chwilę.\n-To od teraz jesteś tylko moja?-zapytał całując mnie w czubek głowy\n-Tylko twoja- odpwiedziałam muskając jego usta.\n-Pamiętasz, tutaj się poznaliśmy- powiedział po dłuższej chwili bawiąc się moimi włosami.\nUwielbiałam tamtą chwilę, czułam, że jestem najszęsliwsza dziewczyną pod słońcem. Byłam już w stu procentach pewna swoich uczuć, wiedziałam jedno- kocham Nialla jak nikogo innego.!! Był moją prywatną amfetaminą!\nWkońcu napisałam 13, pechowa liczba, ale dla naszej bohaterki stała się raczej szczęśliwa :) Przepraszam, że dopiero teraz, ale miałam dużo nauki:)Akcja zaczęła się rozkręcać, więc myśle, że teraz nie będę już Was zanudzać :) Przepraszam za wszystkie błędy ;D\nCo myślicie? ;D Mam nadzieję, że się podoba :)\nProszę o komentarze ;D Więc 5=następny ;D\nKocham i do następnej ;D <3<3 ;**;**\nAutor: basikk o 07:14 4 komentarze:\nTrzy ostatnie dni przeleciały mi straszliwie szybko. Większość czasu praktycznie spędzałam z Ann to na zakupach, to przychodziła do mnie, oczywiście z Zaynem bo jakżeby inaczej, ale nie dziwię jej się. Będzie ich dzielić dość duża przestrzeń, ale znając ich to coś wymyślą.\nA więc wreszcie przyszedł czas wylotu. Wylot miałam dopiero o 16:30, ale mimo tego wstałam wcześnie rano. Umyłam włosy, wyprostowała, zrobiłam makijaż i założyłam byle co. Zeszłam do kuchni, nalałam do szklanki soku pomarańczowego. Za chwilę do kuchni weszła moja mama przeszkadzając mi tym samym w czytaniu magazynu.\n-I jak nastrój przed wylotem?-zapytała\n-Jestem strasznie podekscytowana, boję się trochę- odpowiedziałam odkładając pustą szklankę do mycia.\n-Eeee nie denerwuj się, jesteś zdolna poradzisz sobie !\n-Tak, jak dotąd sobie radzę- powiedziałam do siebie pod nosem, by nikt nie usłyszał.\nPoszłam ostatni raz do swojego pokoju. Przelotnym spojrzeniem jeszcze raz popatrzyłam na swój pokój. Podeszłam do okna. Nic się nie zmieniło, sąsiadka za oknem kosiła trawę, jak zawsze pies za ogrodzeniem szczekał jak oszalały, dzieci bawiły się piłką w ogródku. - I pomyśleć, że ostatni raz tutaj jestem, pewnie nie raz przyjadę, ale to już nie będzie to samo. W końcu pod wieloma względami było mi tutaj dobrze, lubiłam to miejsce, bo w końcu tutaj poznałam Anię, przeżyłam swoją pierwszą miłość, ale też poznałam chłopaków, a w szczególności Nialla, nie żałuję tego za nic w świecie. Po policzku spłynęła mi łza, kochałam to miejsce, ale miałam nadzieję, że tam gdzie jadę możliwe, że będzie nawet lepiej. Oparłam się o framugę drzwi, przez dłuższy czas siedziałam bez ruchu na podłodze, jakbym chciała, żeby mój umysł zrobił trwałe zdjęcie, żebym nigdy nie zapomniała tego pokoju, miejsca, rzeczy. Nagle się ocknęłam, a pomogła mi w tym moja mama, która zawołała, że Ania już z Zaynem przyjechali. Szybko wstałam w podłogi, zabrałam listę z biurka, po czym odhaczałam kolejno rzeczy napisane na świstku papierku, czy wszystko mam. Okazało się, że tak. Sprawdzałam to chyba z 10 razy. Wzięłam torebkę na ramię i spróbowałam udźwignąć torbę,była bardzo ciężka, ale dałam sobie rade. Z ledwością zniosłam ją ze schodów, na co Zayn zawołał podbiegając do mnie i zabierając ją;\n-Czemu nie zawołałaś, zniósłbym to\n-Ojojoj kochany Zayn- uszczypnęłam go w policzek.\nZmierzył mnie śmiesznie wzrokiem, zabierając tym samym walizkę, kierując się w stronę samochodu. Popatrzyłam na zegarek, rzeczywiście było już późno : 14:35, wolałam być przed czasem, bo wiadomo, że korki itp. Ubrałam buty, po czym wstałam z ziemi, poprawiłam włosy.\n-Mamuś, ja się będę zbierać, trzymaj się mi tutaj-powiedziałam tuląc moją rodzicielkę. Nawet nie spodziewałam się tego, po twarzy mojej mamy spłynęły łzy, ona je momentalnie wytarła, nie chciała chyba, żebym to zauważyła\n-Córeczko, ty też się tam trzymaj, dzwoń do mnie często, powodzenia i błagam uważaj na siebie a i pamiętaj, że zawsze możesz tutaj do nas wrócić.- uśmiechnęła się odwzajemniając uścisk.\nRzuciłam jeszcze okiem na salon i kuchnię, to było niedouwierzenia, że już jutro obudzę się w innym miejscu, że nie zejdę po tych samych schodach do kuchni, nie zrobię sobie śniadania i nie naleję do szklanki soku.\nStanęłam jeszcze w wejściu popatrzyłam na mamę, uśmiechnęłam się szeroko i jej pomachałam dodając:\n-Nie płacz, mamo przecież Londyn to nie drugi koniec świata, jeden samolot i albo ja tu jestem albo ty u mnie. Mama zdążyła mi tylko przytaknąć, zamkłam za sobą drzwi, powoli szłam korytarzykiem mijając całe sterty pięknie rozkwitniętych kwiatów, chciałam zatrzymać chwilę.\nAnia i Zayn siedzieli już w aucie czekając na mnie. Rzuciłam torbę na siedzenie obok, po czym sama wsiadłam do auta trzaskając drzwiami.\n-To jak ruszamy?-zapytał Zayn\n-No pewnie, ale chyba nie mówiliście nikomu, prawda?\n-Nie, pewnie, że nie- Zayn tylko popatrzył na Anie, wzrokiem '' i co teraz''\nAle ja na to nie zwracałam uwagi, zignorowałam to. Po raz ostatni mijałam uliczki, przez które tak często przechodziłam, ulubiony park, drzewa, sklepy.\nPo pół godzinie byliśmy już na miejscu, naszczęście nie było korków. Weszłam na ogromne lotnisko. Szukałam tabliczki z napisem Londyn, wreszcie znalazłam, była prawie na końcu. Szybko z Ann podeszłam i stanęłam w kolejce. Do Zayna ktoś zadzwonił, nie wiem dlaczego odszedł gdzieś, może żebyśmy go nie słyszały.\n-I już, to jak będziesz za mną tęsknić?- zapytałam ściskając przyjaciółkę\n-Nie specjalnie, żartuje głupku pewnie, że będę, ale widzimy się niedługo- odpowiedziała z wielkim uśmiechem\n-Oki, na mnie już czas, bo za chwilę wylot, a nie mam zamiaru siedzieć w samolocie obok jakiegoś psychopaty, więc trzymajcie się.\n-a nie poczekasz jeszcze?-zapytał Zayn, podchodząc do nas,widziałam że był zdenerwowany\n-Wybacz- zrobiłam słodką minę tuląc z całej siły najpierw Anie a potem Zayna. Chłopak dłuższą chwilę trzymał mnie w uścisku, naszczęście udało mi się wyswobodzić. Pocałowałam go w policzek\n-Taka chwila może trwać wiecznie- Zayn wyszczerzył białe zęby, za co ja posłałam mu spojrzenie '' uważaj bo stoi koło ciebie prawdziwa siekiera'' Zayn skapnął się o co chodzi, momentalnie przytulił Anię.\n-Mogłabym tak z wami zawsze- uśmiechnęłam się dodając- mam do was prośbę wymyślcie coś, żeby mnie usprawiedliwić przed chłopakami powiedzcie im że ich bardzo kocham i mam nadzieję, że jeszcze się razem zobaczymy.\n-Oki, ale nie wiem czy ci wybaczą, a zwłaszcza Harry stale się o ciebie pyta\n-Eee przeżyje - uśmiechnęłam się.\n-a o mnie nie zapytasz?- zawołał jakiś chłopak zza moich pleców, momentalnie się odwróciła. Zauważyłam Nialla,- ale co ty tu?-zapytałam zmieszana\n-To my was zostawimy- zawołała Ann z ironicznym uśmiechem\nStaliśmy chwilę w bezruchu, nie wiedziałam jak mam zacząć rozmowę.\n-Muszę już iść, bo za chwilę wylot- odpowiedziałam po dłuższej chwili mierząc wzrokiem podłogę, nie miałam odwagi popatrzeć w jego niebieskie oczy. Jednak on podszedł do mnie, uniósł mój podbródek do góry i zrobił to od czego ja się wzbraniałam, zanurzyłam się w jego tęczówkach oczu:\n-Dominica, cały czas o tobie myślałem, musiałem przyjechać, musimy sobie wyjaśnić co wtedy zaszło..- nie pozwoliłam mu dokończyć\n-Niall, ale to nieistotne, bardzo mi zależy na tobie, ale boje się ciebie skrzywdzić, błagam cię daj mi czas.\n-mi na tobie również jak na nikim innym, tyle czasu czekałem, więc poczekam tyle ile chcesz,więc jak przyjaźń?\n-Przyjaźń- mocno ścisnęłam jego rękę, a on mnie przytulił, czułam się tak jak wtedy przed domem, jego zapach i bliskość, to to czego mi brakowało przez te wszystkie dni.Humor poprawił mi się odrazu.\n-To jak przyjedziecie chyba do Londynu?-zapytałam klepiąc blondyna po ramieniu\n-No pewnie, nawet nie wiesz jak szybko\nNasze rozmowy przerwał głos na lotnisku "Pasażerowie lotu do Londynu są zmuszeni odrazu zgłosić się do samolotu" Po raz pierwszy czułam odrazę wyjeżdżania, ale cóż, jak mus to mus.\n-To pa kochani, i do zobaczenia- przytuliłam każdego z osobna dłuższą chwilę zatrzymując się przy Niallu. - cieszę się, że znów jest tak jak dawniej-wyszeptałam mu do ucha, n co on się uśmiechnął.\nPomachałam im ostatni raz i udałam się w kierunku samolotu.\nZa 5 minut znalazłam się w środku. Zajęłam miejsce obok okienka, obok mnie przysiadła się kobieta z pięcioletnim dzieckiem. - Oj, to będzie dłuuugi lot- westchnęłam pod nosem\nPrzespałam prawie cały czas, więc nawet nie słyszałam jak dziecko płakało, ani jak poniektórzy pasażerowie hałasowali.\n-Nie przeszkadzamy pani?- zapytała kobieta o dużych, szarych tęczówkach oka\n-Nie, nawet nie słyszałam, Jestem Dominika-uśmiechnęłam się życzliwie w stronę kobiet, która kurczowo trzymała swoje dziecko\n-Miło mi, jestem Kasia, nie obraź się, ale jesteś Polką?\n-No tak, a pani chyba też?\n-O jak miło, tak, jestem Polką, lecę właśnie do rodziny z synkiem, - wskazała ręka na blondynka o dużych, niebieskich oczkach- a pani?\n-e jaka pani, proszę mówić po imieniu. Ja na studia- uśmiechnęłam się szeroko, nie mogłam ukryć ogromnego zadowolenia.\n-O to w taki razie, ogromnie gratuluję- wyciągnęła w moją stronę dłoń.\nCałą drogę rozmawiałyśmy razem. - a jak ma na imię ten śliczny chłopczyk?- zapytałam ręką wskazując na grzecznie siedzące dziecko, bawiące się zabawkami\n-A to jest Antoś\n-Śliczne imię- pogłaskałam chłopczyka po główce.\nZawsze podobało mi się to imię, więc przyrzekłam sobie, że jak kiedyś będę mieć chłopczyka to nazwę go właśnie Antoś. Spojrzałam jeszcze raz na dziecko, bardzo przypominało mi kogoś, ale nie wiedziałam kogo.\nPo chwili już wiedziałam- Nialla, był blondynem, wprawdzie farbowanym ale blondynem i miał tak samo piękne, niebieskie oczy.\nWreszcie byliśmy na miejscu, zabrałam torebkę z siedzenia i udałam się do wyjścia.\n-Jeszcze tylko bagaż i już. Po 15 minutach byłam już przed lotniskiem w Londynie. Pożegnałam się z poznana kobietą. Na wstępie przywitała mnie śliczna pogoda, słońce świeciło ogromnie, ani jednej chmury na niebie, niebo było czysto niebieskie. Szybko pobiegłam w kierunku taksówek. Poprawiłam opadające ramię torby. Wreszcie była jakiś wolny pojazd, podeszłam do niego. Kierowca pomógł mi spakować bagaż i już po chwili siedziałam w samochodzie. Wyciągnęłam z kieszeni świstek kartki na której miałam napisany adres, podałam go kierowcy. Jechaliśmy dość długo, może 30, 40 minut. Nagle żółta taksówka zatrzymała się przed ogromnym budynkiem. Zabrałam swoje bagaże, zapłaciłam kierowcy, po czym udałam się w kierunku budynku. W akademiku był ogromny hol. Podeszłam do recepcji, aby się zameldować\n-Dzień dobry, przyszłam się zakwaterować- powiedziałam z uśmiechem\n-Dzień dobry, imię i nazwisko pani?- zapytał wysoki mężczyzna o krótkich, czarnych włosach wystrzyżonych dość krótki.Stale nie mogłam przywyknąć, że mówią na mnie ''pani'', było to dla mnie nowością i muszę przyznać, że postarzało mnie\n-Jestem Dominika Moore, mieszkam z Anną..-mężczyzna przerwał mi spoglądając na mnie spod okularów\n-A tak, tak, więc proszę się tutaj podpisać i pani pokój to numer 215 - uśmiechnął się dając mi tym samym klucze. Złożyłam podpis na wskazanym miejscu. Zabrałam walizki i ruszyłam w stronę pokoiku.Mieszkałam na trzecim piętrze. Nieźle się uklękłam taszcząc te torby, jednak po chwili znalazłam się przed wielkimi, brązowymi drzwiami. Z niedowierzeniem chyba ze trzy razy sprawdzałam numer, ale się zgadzał 215. Powolnymi ruchami włożyłam klucz do zamku, po czym go przekręciłam. Weszłam do pokoju, w korytarzu zostawiając wszystkie przywiezione rzeczy. Musze przyznać, że mieszkanie jak na studenckie było naprawdę śliczne, wszechstronne, wielkie i przejrzyste. Zaczęłam etap oglądania wszystkich pokoi. Pierwsze mały salon- był bardzo ładny, na całej ścianie było wielkie okno z balkonem, w roku stał telewizor, obok którego była duża czarna kanapa, sypialnia była też niczego sobie, szafa, nakastlik nocny z lampką i trzy łóżka okryte kolorową pościelą. Zdziwiło mnie na pierwszy rzut oka po co nam trzy łóżka. Po zwiedzaniu całego mieszkania postanowiłam wypakować wszystkie rzeczy. Tak tez zrobiłam, zajęło mi to jakieś 20 minut. Po chwili wszystkie ciuchy, książki, torby itp znalazły się w wyznaczonym miejscu. Oparłam się plecami o zamknięty mebel. Przymkłam oczy, jednak mój odpoczynek nie trwał długo, ktoś ewidentnie dobijał się do drzwi. Zrezygnowana wstałam i otwarłam drzwi. Przed progiem stała dziewczyna o długich, blond włosach i niebieskich oczach. Zdziwiłam się, bo zauważyłam, że trzymie w ręku dość duże torby.\n-Hej, w czym mogę ci pomóc?-zapytałam z uśmiechem\n-O hej, jestem Olivia, ale możesz do mnie mówić Oli i będę z Wami mieszkać- odwzajemniła uśmiech podając mi tym samym rękę\n-O, w taki razie wchodź- otwarłam szeroko drzwi wpuszczając ją do środka - a więc po to sa te trzy łóżka-powiedziałam do siebie pod nosem\nDziewczyna udała się do pokoju rzucając torby koło łóżka\n-Tak, przyjaciółka dojedzie dopiero za kilka dni\n-Oki, a więc macie już wybrane łóżka czy jeszcze nie, bo jeśli to nie problem, mogłabym spać tutaj?-ręką wskazała na łóżko obok ściany\n-No pewnie, mi to nie robi różnicy, lubię spać pod oknem\nDziewczyna uśmiechnęła się tylko rzucając się na łóżko. Po chwili westchnęła:- nie wiem jak ty ale ja jestem bardzo głodna.\nPrzyznałam rację Olivi, sama nie jadłam nic od rana. - To co idziemy gdzieś coś zjeść?-zapytałam\n-No pewnie- odpowiedziała dziewczyna energicznie wstając z miejsca, ubrała na siebie letnią kurtkę, ja zrobiłam to samo, zabierając pieniądze i telefon do kieszeni. - ale mamy jeden problem, trafimy? ja nie znam Londynu\n-O to się nie martw jak coś zapytamy kogoś o drogę - odpowiedziała ubierając buty. Po chwili znalazłyśmy się na tłocznej, londyńskiej ulicy. Rozmawiałyśmy prawie całą drogę. Olivia okazała się strasznie miła i zwariowana.\n-O może zjemy tutaj?- wskazał na małą knajpkę zaraz obok ulicy.\n-Oki, więc kaman bejbe - zawołałam do blondynki\nPo chwili znalazłyśmy się w środku, pizzeria była niewielka wnętrzem przypominała tą w której czasem z Ann pracowałam. Wybrałyśmy miejsce pod oknem. Usiadłam wygodnie wpatrując się w śliwkowe zasłony. Wystrój był naprawdę ładny.\n-To co zamawiamy?- zapytała Olivia kładąc na stolik kartę z pizzami\n-Hmm, ja bym proponowała ostrą z kurczakiem- popatrzyłam na dziewczynę spod ''menu''\n-Świetny pomysł, a coś do picia? Ja wezmę cole\n-Oki to mi też możesz zamówić- zdążyłam krzyknąć.Blondynka szybko oddaliła się, mogłam tylko z daleka śledzić jej ruchy. Po 10 minutach wróciła zasiadając obok mnie.\n-Będzie za 20 minut, musimy jeszcze się pogłodzić-uśmiechnęła się.\nRozmawiałyśmy cały czas, Olivia opowiadał mi o swojej rodzinie, skąd pochodzi, okazało się, że jej mama zajmuje się tym samym co moja, prawie cały czas nie ma jej w domu, dowiedziałam się też, że ma młodszego o rok brata. Polubiłam ją bardzo, cieszyłam się z nowej znajomości, bałam się , że będzie gorzej. Naszą rozmowę przerwał kelner podchodząc do stolika.\n-Panie zamawiały pizze? Oto ona- postawił przed nami ogromny posiłek. Zaczęłyśmy jeść. Ja jak przystało na osobę, która potrafi zrobić wieś o każdej porze upaprałam cały stolik sosem. Zawstydzona spojrzałam na Olivię. Popatrzyła na mnie życzliwie, po czym zaczęła się strasznie śmiać. Czułam, że robię się na totalnego buraka, taka wtopa, ahh. Ona jednak po chwili się odezwała:\n-Wiesz co, przypomniałaś mi jak byłam kiedyś z bratem w restauracji i zamówiłam spaghetti. Cała miska poszła na moje spodnie, ludzie się na mnie patrzyli jak na jakąś wariatkę. Ale mniejsza ze spodniami, które wyrzuciłam, bo nie nadawały się do niczego, wyobraź sobie, że prawie cały dzień chodziłam głodna, to było straszne- dziewczyna zaśmiała się tak głośno, że aż kobieta siedząca obok zmierzyła nas niemiłym wzrokiem, przyzwyczaiłam się do tego, kiedyś przejmowałabym się tym, ale teraz zwisało mi to z góry na dół.\nPo skończonym posiłku wyszłyśmy z pizzerii. Czułam jak mój cały brzuch się rozrywa, ledwo się poruszałam.\n-To co robimy teraz, w sumie to jest dopiero 19:00, więc mam pomysł, znam tutaj świetny klub, może się wybierzemy?- zapytała z błyskiem w oku, po chwili szybko dodając- nawet nie próbuj się wykręcać\n-A wiesz, że chętnie? To chodźmy się przygotować!\nW mgnieniu oka znalazłyśmy się w mieszkaniu. Szybko wygrzebałam coś z szafy i założyłam TO. Zrobiłam mocniejszy makijaż. Nagle zobaczyłam Olivię, była ubrana w TO.\n-Oki laska, gotowa?-zapytała z pełnym entuzjazmem\nZobaczyłam, że czegoś szuka w torbie, w ręku miała jakiś plakat, szybko go rozwinęła i przypięła na ścianie. Podeszłam bliżej by się przyjżeć. Na ścianie nie wisiał nikt inny jak One Direction - no pięknie, teraz będę go widywać codziennie ilekroć się obudzę- pomyślałam z grymasem na buzi.\n-Ty też,-zapytałam po dłuższej chwili wpatrywania się w pięciu chłopaków\n-No, czy ty też ma na nich wyjebane?\n-Jeszcze się pytasz, to jest mój ulubiony zespół, oni są najprzystojniejsi- zawołała. Miałam wrażenie, że cały Londyn nas słyszał\nZaczęłam się śmiać- chodźmy już, chodźmy !\nZamówiłyśmy taksówkę i po 20 minutach znalazłyśmy się pod owym klubem, o którym mówiła Olivia. Było bardzo dużo ludzi, ostrożnie weszłyśmy do środka, podeszłyśmy do baru i zamówiłyśmy po drinku.\n-Fajnie tutaj, co nie?-wykrzyczała mi do ucha Oli\nPokiwałam jej tylko głową zabierając z lady przyniesionego przez barmana drinka. Upiłam jeden łyk wzrok wbijając w parkiet. Po skończonym drinku, spojrzałam na Olivię\n-To jak idziemy się zabawić?-zapytałam palcem wskazując na salę\n-No pewnie, chodź- Oli wzięła mnie za rękę i już po chwili znalazłyśmy się na środku sali. Nigdy tak dobrze się nie wybawiłam, tańczyłyśmy razem bardzo długo. Wypiłyśmy kilka drinków, wstyd się przyznać, ale czułam jak huczy mi w głowie. W przeciwieństwie do mnie Oli miała mocną głowę, nic po niej nie było widać. Nagle podszedł do nas jakiś chłopak.\n-Dasz się zaprosić do tańca?-zapytał\nZgodziłam się, co mi szkodziło. Głupio mi było zostawiać moją wspólokatorkę, ale kątem oka zauważyłam jak tańczy z jakimś blondynem. Wzruszyłam ramionami i już po chwili znalazłam się na środku parkietu tańcząc z brunetem. Nagle repertuar zmienił się na powolną muzykę. Chłopak nie postrzeżenie objął mnie i przysunął do siebie, tak, że czułam jego oddech na szyi.\n-Ej, nie pozwalaj sobie co?- ostrzegłam patrząc mu w oczy. Nie wiedziałam skąd, ale wydawał mi się znajomy. W pewnej chwili światło z reflektorów zaczęło krążyć po sali, tak, że oświetlało wszystkie osoby wokół.\n-Harry?-zapytałam patrząc na mojego partnera oświetlonego jasno-różowym neonem\n- Domi?- odpowiedział pytaniem na pytanie również zaskoczony\n-Co ty tutaj robisz?-odsunęłam się lekko na odległość jednego kroku.\n-Przyjechał w odwiedziny do kuzyna i postanowiłem się wybrać do klubu, a ty, wiesz co, nie pożegnałaś się ze mną oj nieładnie - pogroził przede mną palcem\n-No już dobrze- uśmiechnęłam się i mocno go przytuliłam.\nWróciliśmy do baru, ja nie piłam, czułam jak zaświeca się we mnie kontrolka ostrzegawcza, że już dość. Harry jednak sobie nie żałował, po pół godzinie był mocno wstawiony, wzrokiem szukałam tez po sali Olivi. Wreszcie ją znalazłam, stała w rogu tuląc się z jakimś chłopakiem. Podeszłam do niej\n-Oli jedźmy już, bo widzę, że masz dość\nO dziwo dziewczyna się nie sprzeciwiała. Nie mogłam zostawić Harrego samego, nie wiadomo co mu strzeli do upitego łba. Zabrałam więc moich upitych przyjaciół. Zaprowadzenie ich do mieszkania było nie lada wezwaniem. Olivia prawie wcale nie kontaktowała, położyła się jak długa na łóżku.\n-Harry idź spać- wskazałam ręką na kanapę. Dobrze, że Ann nie było, bo nie wiem gdzie bym go położyła, ale mniejsza z tym. Brunet przysunął się bliżej. Popatrzył mi głęboko w oczy, chciał coś powiedzieć, ale zrezygnowany udał się we wskazane miejsce. Długo nie mogłam się ocknąć, usiadłam w kuchni, nalałam do szklanki wody.\n-Tylko co ja powiem Olivi jak obudzi się rano w jednym pokoju z Harrym Stylesem.\nJak Wam się podoba 12? :) Jeśli chcielibyście coś zmienić śmiało piszcie. A no i następna kwestia - komentarze. Wiem, że się powtarzam, ale baaaardzo proszę - wypowiadajcie się. Jest to dla mnie bardzo ważne, dziękuję, za dotychczasowe opinie, jesteście kochani :) Po prostu chcę mieć pewność, że to co pisze podoba się Wam i że Was nie zanudzam i , że wgl to opowiadanie ma sens ;D\nKocham i pozdrawiam :)\nDo następnej, czyli wtedy jak będzie minimum 5 komentarzy\nA i pojawiła się, jak zauważyliście nowa bohaterka oto ona :\nOlivia - 18 lat. Wysoka, blondynka o zabójczo niebieskich oczach. Z czasem stanie się przyjaciółką dla Dominiki.\nAutor: basikk o 08:02 6 komentarzy:\nAutor: basikk o 02:53 4 komentarze:\nPrzez 3 dni Niall próbował się ze mną kontaktować, ale ja nie odbierałam. Wyłączyłam telefon. Praktycznie całymi dniami siedziałam przed telewizorem lub komputerem. Ania wróciła do siebie, nie widziałam potrzeby, by mieszkała ze mną, bo już się lepiej czułam, a poza tym jej mama sądziła, że za mało czasu bywa w domu. Straciłam ochotę na wszystko, tak jak każdego dnia wstałam, ubrałam się, uczesałam i zrobiłam śniadanie. Nasypałam do miseczki płatek kukurydzianych zalewając je mlekiem. Spokojnie patrzyłam jak pod wpływem mieszania się zaczynają pęcznieć. Nagle zadzwonił telefon domowy, niechętnie wygramoliłam się z kanapy odstawiając tym samym miseczkę na blat stolika.\nMama: Cześć córeczko, dlaczego masz wyłączony telefon\nJa: Rozładował mi się pewnie, a ty czemu nie dzwoniłaś wcześniej?\nMama: Wybacz mi kotku, ale nie miałam czasu, obiecuję że wszystko się zmieni, nie wiem jeszcze kiedy przyjadę, ale przyrzekam, że postaram się jak najszybciej. W pracy wszystko już jest lepiej,a co u ciebie?\nJa: A tak jak zawsze, prawie miesiąc wakacji już zleciał. A wiadomości o przyjęciu na studia jak nie dostałam tak nic\nMama: Nie denerwuj się skarbie, na pewno wszystko będzie dobrze, zobaczysz, wierzę w ciebie! a teraz muszę już kończyć, ktoś dobija się do drzwi. Kocham cię bardzo i jak coś będziesz wiedzieć to dzwoń!\nJa:Ja cię też bardzo kocham\nLedwie wypowiedziałam te słowa, a w słuchawce dało się słyszeć sygnały informujące o zakończonej rozmowie.To i tak cud że wkońcu zadzwoniła, ale nie miałam do niej żalu. Po raz pierwszy mogłam dostrzec jak cieszy się życiem.\nWróciłam do czynności sprzed rozmowy z moją rodzicielką. Po skończonym posiłku zaniosłam naczynia do mycia. W telewizji jak zawsze nic nie szło. Nagle ktoś zapukał do drzwi, niechętnie ubrałam kapcie i udałam się w stronę schodów. Przekręciłam klucz i ku mojemu zdziwieniu w drzwiach stała... Kate.\n-Hej, chcesz wejść?-zapytałam otwierając drzwi na szerokość ramion\n-Nie, przyszłam tu, by ci powiedzieć, abyś trzymała się od Nialla z daleka, on jest mój. Znamy się od ponad 2 lat i nie zamierzam z niego rezygnować. Nie wiem jak go omotałaś czarownico, ale nie uda ci się nic co knujesz, zresztą zobacz na siebie, jak wyglądasz. A jak chcesz wiedzieć to tylko kwestia czasu, jak będziemy parą ! Nie zadzieraj ze mną dobrze ci radzę, jeśli chcesz o niego grać ja się zgadzam, ale nie wygrasz tej bitwy- wykrzyczała mi to prosto w twarz. Mnie aż zamurowało. Kate była ostatnią osobą, jakiej się tutaj spodziewałam. Wreszcie dotarły do mniej jej słowa i zdążyłam odpowiedzieć prawie jednym tchem.\n-Dziewczynko my się chyba nie rozumiemy. Nie znasz mnie wcale, więc oceniać mnie nie możesz, to po pierwsze a po drugie, ja nie zamierzam o nikogo grać, Niall nie jest rzeczą, którą można wygrać ot tak i sobie przywłaszczyć. Chcesz być z nim szczęśliwa? To proszę cię bardzo ! Życzę ci dużo szczęścia. Weź go sobie, ja nie chcę się z nikim ścigać o nic. a teraz wybacz mi, ale mam dużo ciekawszych rzeczy niż rozmowa z tobą- Blondynkę aż zamurowało, nie mogła nic odpowiedzieć, ja też nie czekałam na jej reakcję przed nią samą z łoskotem zamknęłam drzwi. Oparłam się o framugę. Nie spodziewałam się,że jej aż tak zależy na nim. Nie mogłam tego znieść. Chciałam chwycić się jakiejś konkretnej pracy, by chociaż na chwilę zapomnieć. Studia, na które złożyłam podanie zaraz na początku wakacji, oczekiwałam teraz jak lekarstwa na rzadką chorobę. Może wyjazd i nowe otoczenie sprawiłoby bym poczuła się lepiej.\nPostanowiłam się przełamać, Usiadłam na podłodze, zabrałam do rąk moje małe urządzenie. Obracałam telefon przez kilka minut w palcach, aż wreszcie zdobyłam się na jego aktywację. Spokojnie patrzyłam jak wyświetla się marka telefonu, i po chwili ukazały mi się wszystkie nieodebrane wiadomości i połączenia.\n-Rzeczywiście mama próbowała się dodzwonić- powiedziałam sama do siebie. Zauważyłam także numer Ani, Nialla, Liama. Ciężko westchnęłam wchodząc na wiadomości, prawie wszystkie były od blondyna i podobnej treści:\n"Proszę cię porozmawiaj ze mną, Odbierz, Chciałbym ci wszystko wyjaśnić."\nSzczerze?Bardzo mi brakowało jego głosu, rozmowy z nim, jego uśmiechu, zapachu jego perfum, wieczornych esemesów. Jednak wiedziałam, że jedyną rzeczą jaka muszę zrobić to wymazać go ze swojego życia, by nie był przeze mnie skrzywdzony. Gdy byłam mała przyrzekłam sobie, że nigdy przenigdy nikt nie będzie przeze mnie cierpiał ani płakał. Planowałam to dotrzymać, a poza tym nie byłam właściwą dziewczyną dla niego. Nie wierzyłam w słowa, które akurat pomyślałam, ale Kate miała rację, Niall nie potrzebuje kogoś takiego jak ja. Zaczęłam głośno szlochać, z rozmyślań i łez wyciągnął mnie dzwonek telefonu. Drżącą ręką popatrzyłam na wyświetlacz. Chwała Bogu, była to Ania.\nAnia: Jeju ale się o ciebie martwiłam, że nie odbierasz, co się z tobą dzieje? Miałaś wyłączony telefon...\nJa: Nic się nie dzieje, wszystko wporządku, ale chciałam pobyć trochę sama\nAnia: Czemu tak szybko wybiegłaś od chłopaków?\nJa: A tak jakoś, przypomniałam sobie coś\nAnia: Oki i tak ci nie wierzę wpadnę do ciebie jutro, bo teraz idę z Zaynem na kolację\nJa: Oki, ale wróć trzeźwa !\nAnia: Bardzo śmieszne wiesz?! Ej właśnie ! Przyszedł mi list z rozpatrzonym podaniem, co zgłaszałyśmy do Londynu, na studia, pamiętasz?\nJa: Ale ci zazdroszczę, u mnie cisza, nic !\nAnia: Nie martw się, otworzymy go razem, jak tobie też przyjdzie !\nJa: Oki, jesteś kochana, oki ja już kończę to baw się dobrze\nAnia: Dzięki całuski !\nNacisnęłam czerwoną słuchawkę i zaraz spostrzegłam informację o zakończonym połączeniu.Ogromnie się cieszyłam, że chociaż Ani i Zaynowi się układa, bardzo chciałabym by była szczęśliwa, by nigdy nie doświadczyła tego w życiu co ja. Jeszcze nigdy nie czułam takiej bezradności jak tu i teraz. Po dłuższej chwili usłyszałam czyjeś kroki przed drzwiami i już za chwilę melodia wypełniła cały mój dom informując że ktoś się dobija. Nie chciałam otwierać, jednak ten ktoś się nie poddawał. Ślamazarnie wstałam, otrzepałam kolana i udałam się po schodach by otworzyć drzwi. Nie spodziewałam się, w progu stanął Liam.\n-Hej! Mogę wejść?-Zapytał z uśmiechem.\nNie miałam ochoty na żadnych gości. Ale kultura wymagała wpuścić chłopaka.Kiwnęłam twierdząco głową znikając w głębi pokoju. Brunet zamknął drzwi i już po chwili poczułam jego obecność w pokoju.\n-Domi, pewnie wiesz czemu tu przyszedłem- zaczął po dłuższej chwili nerwowo bawiąc się palcami.\n-wybacz, ale nie mam pojęcia- odpowiedziałam śledząc każdy ruch chłopaka.\n-Chodzi o Nialla..- nie pozwoliłam mu dokończyć\n-Nie ma sprawy, wiem już zrozumiałam, trzymam się z daleka, on jest Kate\n-Co? Kto ci tak powiedział, nieprawda- chłopak energicznie wstał z kanapy. - Bo widzisz rozmawiałem z nim długo i wiem dlaczego wtedy ty.. co właściwie między wami zaszło- Liam najwyraźniej się denerwował bo chodził w kółko po pokoju.\n-Po pierwsze to usiądź, bo to mnie wkurza, a po drugie to Niall cię przysłał?-zapytałam\n-Co? Nie ! Sam chciałem przyjść. Bo widzisz, ja nigdy nie widziałem go takiego załamanego. Był w związkach, nie powiem, że nie, ale jeszcze nigdy na żadnej dziewczynie, nie zależało mu tak jak na tobie. Spostrzegłem, że od momentu przyjazdu z nagrania teledysku, stał się inny. Tryskało od niego pełnią życia. Cały czas się śmiał, a gdybyś słyszała w jaki sposób mówi o tobie. Jest moim przyjacielem i możesz mi wierzyć albo nie ale znam go jak nikt inny....\nZaczęłam błądzić oczami po pokoju.\n-Ale sprzed kilku dni wszystko się zmieniło, jest jakiś taki nieswój. Nie zależy mu na niczym. Nigdy nie miał takiej pewności w sobie, zawsze uważał że jest ten ostatni w zespole, że nie może podobać się żadnej dziewczynie, a ciebie...- Liam urwał\n-a ciebie uważał za dziewczynę za idealną na niego\n-Bzdura- wykrzyczałam Liamowi\n-Powtarzam mu to cały czas ! Dlaczego nie chcesz spróbować, czemu nie dasz mu szansy?\n-Po prostu, za bardzo mi na nim zależy, by go tak po prostu zranić, nie chcę by przeze mnie cierpiał. Nie zasługuje na to. Jest bardzo fajnym chłopakiem i uważam że będzie mu najlepiej z kimś innym!-wydukałam jednym tchem\n-Wiesz dlaczego tak mówisz? Po prostu, przykrywasz to wszystko, boisz się własnych uczuć, boisz się tego, że ktoś znów cię skrzywdzi, przerasta cię to\n-Nie masz racji, ja po prostu nie jestem pewna własnych uczuć, nie chcę nikomu wysyłać sprzecznych fali.Właśnie czekam na list potwierdzający moje studia w Londynie, jeśli wszystko dobrze pójdzie pod koniec sierpnia wyjeżdżam do Londynu. I dlatego to wszystko nie ma sensu. Najchętniej zniknęłabym z jego życia i z waszego tak samo !-po tym już nie wytrzymałam rozpłakałam się. Liam podszedł do mnie, usiadł obok mnie i mnie przytulił.\n-Bez względu na wszystko zawsze będziesz częścią naszego życia !Ale obiecaj mi że przemyślisz to co powiedziałem\n-Obiecuję ! Liam, jesteś świetnym przyjacielem- klepnęłam go w ramię.-Danielle ma prawdziwe szczęście, że ma ciebie.\nChłopak uśmiechnął się tylko i nic nie powiedział.\n-A nie wiesz, dlaczego Kate tak mnie nienawidziła?-zapytałam po dłuższej chwili- była tu dziś ! Opowiedziałam Liamowi całą rozmowę z blondynką. On po zastanowieniu odpowiedział\n-Ona po prostu ci zazdrości, widzi w jaki sposób Niall na ciebie patrzy. Jedno wiem, na nią nigdy tak nie spojrzy!\nTe ostatnie słowa mnie zirytowały, nie wiedziałam co odpowiedzieć.\nDługo rozmawialiśmy, oglądnęliśmy nawet razem film. Po czym Liam wstał z kanapy jak oparzony.\n-Boże, która godzina?\n-21:00, a co się stało- zapytała zdezorientowana\n-Jestem umówiony z Danielle, przepraszam cię Domi, ja już lecę, Pomyśl nad tym!- Wstał cmoknął mnie w policzek. Już po chwili siedziałam sama w pokoju słysząc trzask drzwi i tupot nóg przez chodnik na furtkę.\nBiłam się z własnymi myślami. Rozstrzygałam wszystko za i przeciw. Z pilotem w ręku i włączonym telewizorem zasnęłam.\nObudził mnie pies sąsiadów, który niemiłosiernie szczekał. Ze złością wstałam, odgarnęłam kosmki włosów opadające na buzię. Podeszłam do okna. Pogoda obróciła się o 360 stopni. Promienie słonecznie gładziły mnie po policzkach,a świeże powietrze z otwartego okna wpadało do pomieszczenia. Można było nawet poczuć zapach kwiatów przyniesione przez poranny wiaterek. Nagle zauważyłam, że przed moją furtką stał jakiś wysoki mężczyzna, ubrany w służbowy mundur, z wielką, czarną torbą. Nie wiedziałam kto to. Poszłam do kuchni, zrobiłam sobie herbatę. Usiadłam na krzesełku czytając gazetę i robiąc tym samym łyk herbaty. Nagle usłyszałam jak ktoś otwiera drzwi. Do moich uszu po chwili doszły głośne krzyki.\n-Dzień dobry, pani Dominiko. Mam dla Pani pocztę, tylko wymaga to Pani potwierdzenia.\nSzybko odłożyłam gazetę z kubkiem i głośno zawołałam:\n-O to pan, proszę wejść- wyszłam na spotkanie listonosza poprawiając tym samym włosy\n-I jak Pani leci? Niedługo koniec wakacji i szara rzeczywistość\n-a czy ja wiem, czy taka szara- odpowiedziałam z pełnym entuzjazmem. Pisząc swoje imię i nazwisko na wskazanym miejscu.- Proszę- wręczyłam listonoszowi kartkę.\n-A co tam u mamy?\n-Praca, praca i jeszcze raz praca. Niech pan pozdrowi żonę i dzieciaki- uśmiechnęłam się\n-A no tak cała pani Zofia. Dobrze, bardzo dziękuję i miłego dnia życzę.-odpowiedział kładąc kopertę na stolik.\n-Miłego dnia !- zawołałam jeszcze zanim drzwi od domu się zamknęły. Pan John, był to listonosz, dobry znajomy naszej rodziny. Wieczny optymista, bardzo poczciwy człowiek. Miał na wyżywieniu żonę i czwórkę małych dzieci. Zawsze podziwiałam go za to, że pomimo ciężkich dni, nigdy nie widziałam na jego twarzy ani grama smutku lub niezadowolenia z życia.\nUsiadłam na wcześniej zajmowanym miejscu patrząc nieprzytomnie na szarą kopertę. Wreszcie odważyłam się wziąć do ręki. Opuszkami palców gładziłam chropowatą powłokę papieru. Wyczytałam adresata, miejscowość: Londyn. Więcej nie musiałam wiedzieć. Szybko zabrałam telefon komórkowy. Napisałam do Ani esemesa.\nWreszcie dostałam naszą przepustkę do Londynu, przyjedź szybko! "\nSiedziałam w osłupieniu przez dłuższy czas, nagle do kuchni wparowała zdyszana Ania.\n-A ty coś taka, dmuchawica?-zapytałam\n-Biegłam przez pół miasta, straszne korki, więc taksówką ani autobusem bym nie zdążyła !\nI już na stoliku leżały dwie koperty. Jedna z moim imieniem i nazwiskiem a druga Ani.\n-To co otwieramy?-zapytałam łamiącym się głosem\n-Pewnie, ale przyrzeknij że cokolwiek będzie trzymiemy się razem!- odpowiedziła Ann chwytając mnie kurczowa za rękę.\n-No pewnie że tak, siostry na do końca życia i dłużej!- Zawołałam.\nAnia wyciągnęłam z szuflady nóż i rozdarła obydwie koperty. Chwiejnymi rękoma wzięłyśmy świstek kartki do ręki, po czym zanurzyłyśmy się w lekturze.\n-I co?-zapytała Ann\nMoja pierwsza notka, którą napisałam w jeden dzień <3\nJak Wam się podoba? Wiem, że się powtarzam, ale ogromnie proszę o komentarze, dla Was to kilka sekund a dla mnie radość , że ktoś to czyta ;D\nPozdrawiam i do następnej xd\nAha i niedługo dodam rozdział do tamtego bloga, prawdopodobnie jutro a jeśli się uda to dziś wieczorem ;)\nAutor: basikk o 03:47 5 komentarzy:


Wezwanie do kontroli lin półstatycznych-faq\nPilne i ważne wezwanie do kontroli lin półstatycznych Petzl\n1 - Kiedy i jak dowiedzieliście się o problemie?\nPodczas rozpakowywania nowych lin Petzl AXIS 11 mm jeden z naszych klientów stwierdził dwie następujące wady:\n> głębokie nacięcie liny AXIS 11 mm wyprodukowanej w czerwcu 2019 r\n> 2,1-metrowy fragment liny przyklejony do jednego końca liny AXIS 11 mm wyprodukowanej we wrześniu 2019 r\n2 - Czy zdarzyły się wypadki z uszkodzoną liną?\nDo tej pory żaden inny klient nie zgłosił nam podobnych defektów i nie zgłoszono nam żadnych wypadków.\n3 - Jak możecie wyjaśnić problem?\nNasze szczegółowe śledztwo i analiza ryzyka doprowadziły nas do następujących wniosków:\n● Obie usterki wystąpiły na jednej z naszych maszyn do cięcia lin.\n● Ryzyko wystąpienia takiej usterki dotyczy tylko maszyny, którą zakupiliśmy i uruchomiliśmy w marcu 2018 roku.\n● Ryzyko wystąpienia tych dwóch defektów ma wspólne przyczyny źródłowe (człowiek / maszyna).\n● Ryzyko wystąpienia dwóch defektów jest bliskie zeru (tylko złożona sekwencja dziewięciu niezależnych czynników może prowadzić do wystąpienia którejkolwiek z defektów).\n4 - Dlaczego problem nie dotyczy to lin wyprodukowanych przed marcem 2018 roku?\nW marcu 2018 roku kupiliśmy i zaczęliśmy korzystać z nowego standardowego typu maszyny używanej w branży pomiaru i cięcia lin. To właśnie na tej nowej standardowej maszynie wykryliśmy ryzyko wystąpienia usterki, która może nastąpić poprzez złożoną sekwencję dziewięciu niezależnych czynników na styku człowiek/maszyna.\n5 - Jakie jest prawdopodobieństwo, że moja lina ma jedną z wad?\nRyzyko wystąpienia dwóch defektów jest bliskie zeru (tylko złożona sekwencja dziewięciu niezależnych czynników człowieka / maszyna może prowadzić do wystąpienia którejkolwiek z defektów). Prawdopodobieństwo wystąpienia tej wady w urządzeniu jest bardzo małe, niemniej w jej efekcie potencjalne obrażenia jakie mógłby ponieść użytkownik mógłby by być poważne. W związku z powyższym rygorystyczna kontrola każdej potencjalnie uszkodzonej liny jest obowiązkowa. Natychmiast podjęto działania naprawcze w celu wyeliminowania ryzyka, a stan magazynowy jest obecnie kontrolowany. Do tej pory nie znaleziono żadnej innego przypadku.\n6 - Dlaczego te dwie wady nie zostały wykryte wcześniej?\nWystąpienie dwóch defektów jest bardzo mało prawdopodobne i bliskie zeru, ponieważ tylko złożona sekwencja dziewięciu niezależnych czynników na styku człowieka / maszyna może prowadzić do wystąpienia którejkolwiek z tych defektów.\n7 - Czy koniecznie muszę sprawdzać swoją linę?\nTak, chyba że jesteś objęty wyjątkiem określonym w protokole kontrolnym.\n8 - Jeśli sprawdziłem już swoje liny, kiedy zacząłem ich używać po raz pierwszy lub podczas okresowej kontroli środków ochrony indywidualnej, czy muszę je sprawdzać ponownie?\nJeśli sprawdziłeś już swoją linę przy pierwszym użyciu lub podczas okresowej kontroli ŚOI to stwierdziłbyś wystąpienie którejkolwiek z wad objętych wezwaniem do kontroli. Nie musisz ponownie kontrolować swojej liny. Dla prawidłowego monitorowania tego produktu prosimy o wypełnienie formularza rejestracji kontroli mojej liny.\n9 - Jeśli nie mam żadnego przeszkolenia w zakresie inspekcji ŚOI, czy mogę przeprowadzić kontrolę?\nPrzeglądu może dokonać każda sprawna intelektualnie i fizycznie osoba potrafiąca posługiwać się liną się liną. Protokół kontrolny precyzyjnie przeprowadzi Cię przez każdy etap kontroli.\n10 - Nie wiem jak sprawdzić linę lub nie jestem pewien czy potrafię dobrze to zrobić\nPrzeczytaj protokół kontrolny, a w razie potrzeby skontaktuj się z nami.\n11 - Jak mogę sprawdzić swoją linę?\nPonieważ wada jest tak łatwa do wykrycia dotykiem, kontrolę należy przeprowadzić ręcznie, bez rękawiczek, na całej długości liny i zgodnie z protokołem kontrolnym.\n12 – Czy wezwanie do kontroli liny półstatycznej Petzl dotyczy mojej liny?\nWezwaniem do kontroli objęte są wymienione niżej liny półstatyczne produkowane od marca 2018 roku o numerach seryjnych zawartych między 18 C 0000000 000 do 20 H 0000000 000\nDotyczy modeli lin:\nLEAD 9.8 mm (lina dynamiczna)\nZESTAWY zawierające liny\nWezwanie do kontroli nie dotyczy lin wyprodukowanych przed marcem 2018.\n13 - Czy wezwanie do kontroli dotyczy mojej liny dynamicznej?\nNie, liny dynamiczne nie są objęte wezwaniem do kontroli, ponieważ są cięte na innej maszynie do cięcia lin, która nie stwarza ryzyka wystąpienia takich wad.\nLina LEAD 9,8 mm jest jedyną liną dynamiczną, której dotyczy wezwanie do kontroli, ponieważ do jej cięcia była wykorzystywana maszyna do cięcia lin, która stwarza ryzyko wystąpienia defektów.\nUwaga: lina LEAD 9,8 mm jest przeznaczona wyłącznie dla operatorów ścianek wspinaczkowych.\n14 - Jeśli moja lina jest częścią zestawu, czy powinienem sprawdzić cały zestaw?\nNie, wezwanie do kontroli obejmuje tylko linę w Twoim zestawie. Możesz jednak skorzystać z okazji, aby skontrolować cały zestaw. Przypominamy, że co najmniej raz na 12 miesięcy należy przeprowadzać szczegółową, okresową kontrolę swoich ŚOI (środków ochrony indywidualnej).\n15 - Czy lina zestawu JAG SYSTEM jest objęta wezwaniem do kontroli?\nNie, lina zestawu JAG SYSTEM nie jest objęta wezwaniem do kontroli, ponieważ jest cięta na innej maszynie do cięcia lin, która nie stwarza ryzyka wystąpienia takich wad. Jednak lina AXIS z JAG RESCUE KIT jest objęta wezwaniem do kontroli.\n16 – Gdzie znaleźć numer seryjny mojej liny?\nWszystkie nasze produkty mają indywidualną nazwę i numer, aby je zidentyfikować.\nNazwa i numer seryjny znajdują się na etykiecie znajdującej na każdym końcu liny.\nJeśli nie masz już numeru seryjnego, zapobiegawczo prosimy o przeprowadzenie kontroli ŚOI. Więcej informacji można znaleźć w instrukcji obsługi j dołączonej do liny, dostępnej również na Petzl.com.\n17 - Chcę kupić nową linę półstatyczną . Jaką mam gwarancję, że liny dostępne w sklepach są zgodne?\nOdkąd wada została wykryta, Petzl naprawił swoją maszynę do cięcia półstatycznych, skontrolował cały jej stan magazynowy i poprosił wszystkich swoich sprzedawców o sprawdzenie zapasów i przekazanie wezwania do kontroli własnym klientom. Nasi klienci handlowi to zaangażowani i znający się na rzeczy profesjonaliści, którzy sprawdzą własne zapasy. Nie możemy jednak zagwarantować, że zgodnie z naszą prośbą, cały asortyment lin sprzedawcy zostanie sprawdzony przed zakupem. Dlatego też, jako środek ostrożności, zdecydowanie zalecamy przestrzeganie protokołu kontrolnego przed użyciem nowej liny.\n18 - Znalazłem małą zieloną naklejkę / oznaczenie na opakowaniu liny. Co to znaczy?\nWszystkie liny wyprodukowane między marcem 2018 a lipcem 2020, które zostały już sprawdzone przez Petzl lub innych specjalistów, muszą mieć zieloną naklejkę / oznaczenie na opakowaniu liny.\nPonieważ urządzenie do cięcia lin jest już zabezpieczone , zaprzestaniemy umieszczania zielonych naklejek / oznaczeń na opakowaniach lin wyprodukowanych od 1 sierpnia 2020 r. (Numer seryjny> 20H xxxx).\n19 - Co mam zrobić, jeśli znajdę wadę fabryczną?\nJeśli Twoja lina ma wadę fabryczną, prosimy o natychmiastowe poddanie liny kwarantannie i skontaktowanie się z nami\n20 - Jeśli obecnie przebywam w kraju, w którym nie ma dystrybutora, z kim mam się skontaktować?\n21 - Czy lina z mojej lonży GRILLON jest objęta wezwaniem do kontroli?\nNie, lina GRILLON nie jest objęta wezwaniem do kontroli, ponieważ jest cięta na innej maszynie do cięcia lin, która nie stwarza ryzyka wystąpienia takich wad.\n22 - Które zestawy są objęte kontrolą?\nWszystkie zestawy zawierające linę półstatyczną są objęte wezwaniem do kontroli.\n23 - Czy moje liny PUSH i CLUB są objęte wezwaniem do kontroli?\nWezwaniem do kontroli objęte są tylko liny PUSH 200 i CLUB 200 o długości 200 metrów. Nie dotyczy to krótszych lin, ponieważ są one cięte na innej maszynie do cięcia lin, która nie stwarza ryzyka wystąpienia takich uszkodzeń.


Zmniejszenie rozmiarów pszczoły a odporność na warrozę - Pszczoły\n+48 25 682 45 46\nO węzie pszczelej\nO wosku pszczelim\nZmniejszenie rozmiarów pszczoły a odporność na warrozę\nWedług badań, które są wykonywane na podstawie obserwacji rodzin pszczelich na całym świecie, zwłaszcza zaś w USA, występowanie i leczenie przypadków warrozy często jest zależne od wielkości komórek węzy. Jak udowodniono w latach 90., pszczoły osiedlone przy plastrach, których średnica pojedynczej komórki nie przekracza 4,9 mm są o wiele mniej narażone na niebezpieczeństwa (zwłaszcza choroby i szkodniki) od pszczół w sztucznie powiększanych komórkach węzy (np. powszechnie dostępnych 5,4–5,7 mm).\nPoniższy tekst ma charakter analityczny i rozpoczynający dyskusję w obliczu udowodnionych tez, jakoby korzystanie z mniejszej, biologicznie właściwej dla pszczoły węzy powodowało lepszą jej żywotność, a w konsekwencji – odporność na warrozę. Nie jest to jednak próba reklamowania konkretnej metody zwalczenia problemu warrozy, a jedynie zachęta do wykonywania prób selekcji rodzin pszczelich w kierunku zwiększania odporności na tę wywoływaną przez roztocza chorobę.\nKomórki plastra – wielkość i mierzenie\nNiewielu pszczelarzy zdaje sobie sprawę z faktu, że wielkość komórek powszechnie dostępnej węzy pszczelarskiej – zarówno robotnic, jak i trutowych – nie jest wielkością biologiczną dla tego gatunku. Węzy o biologicznej, nie zwiększanej sztucznie wielkości komórek były popularne kilkadziesiąt lat temu i mieściły nawet 1/3 więcej komórek na powierzchni jednego plastra.\nWielkość komórek jako ich liczbę na powierzchni plastra tradycyjnie mierzono poprzez przyłożenie do niego specjalnego szablonu. Szablon liczył sobie decymetr kwadratowy powierzchni i na tej podstawie liczone były komórki, następnie mnożone razy dwa (z uwagi na dwie strony użytkowe plastra). Dziś mierzenie można wykonać z użyciem linijki, a następnie – dzieląc otrzymaną sumę komórek z jednego rzędu przez 10. Co ważne, z uwagi na nieregularną budowę plastrów i węz należy dokonywać pomiaru w różnych miejscach, aby potem wyciągnąć z otrzymanych wyników średnią.\nLiczba komórek na dm2 Obustronna średnica komórek w mm\nRozmiar komórek a wielkość pszczół\nWielkość pszczół jest kwestią uzależnioną od dwóch czynników: genetyki oraz warunków środowiskowych, co szczególnie wyraźnie zauważyć można w plastrach budowanych przez pszczoły naturalnie. Oznacza to, że wielkość komórki oraz wielkość pszczoły są wartościami od siebie zależnymi. Warto jednocześnie wiedzieć, że na drodze wielu badań określono biologiczną średnicę komórek pszczoły europejskiej na wartości w zakresie od 4,62 do 5,35. Choć różne źródła dają lekki zapas w wartościach, to jednak pozwalają określić średnią wielkość komórki.\nCecha zmienności w komórkach\nBiologiczna wielkość komórek plastra w rodzinie pszczelej jest zwykle lekko zróżnicowana zależnie od kilku czynników. Im bliżej centrum gniazda, tym komórki mają mniejszą średnicę, poczynając od wartości 4,7–4,9 mm. Komórki w centrum plastra służą życiu pszczół zimowych oraz pierwszych pszczół w nowym sezonie. Wraz z powiększaniem gniazda wiosną i jesienią komórki w dalszym promieniu od centrum zwiększają średnicę (4,9–5,2 mm). Największe komórki leżą na obrzeżach gniazda, ale zaczerwiane są jedynie w przypadku znacznego powiększenia pszczelej rodziny – a w innych warunkach przechowywany jest w nich miód.\nOznacza to, że pszczoły w naturalnym środowisku mają mniejsze rozmiary i lepiej przetrwają zimę dzięki zajmowaniu niewielkiej przestrzeni, co wspomaga również regulację temperatury. Jednocześnie, współistnienie pszczół małych i dużych jest okresowe i trwa głównie latem.\nSztuczna zmienność wielkości komórek\nNa przełomie XIX i XX wieku rozpoczęty został trend sztucznego powiększania komórek plastra, który nijak nie miał się do naturalnych warunków rozwoju i życia rodzin pszczelich. Zaczęto produkować węzę pszczelą z komórkami o średnicy 5,4–5,5 mm, co znacznie przewyższa biologiczną średnicę komórek w gnieździe pszczelim. Udowodniono, że pszczoły wzrastające w takich warunkach faktycznie są większe oraz mają dłuższy języczek, jednakże nigdy nie powstały wiarygodne badania na temat zwiększenia ich wydajności, co było celem powiększenia średnicy komórek.\nWęzy o powiększonych komórkach były najpierw wprowadzane w Belgii, gdzie prowadzono badania nad efektywnością pszczół w takich warunkach; następnie zaś w całej Europie. Sprawiło to, że w latach 30. XX wieku z trudnością znajdowano węzy o średnicy komórek poniżej 5,3 mm. Takie produkty można było znaleźć do lat 50. XX wieku w Ameryce Północnej, gdzie długo wstrzymywano się z powiększaniem komórek węzy.\nPowiększanie komórek węzy a dziedziczenie\nPszczelarze, aby móc korzystać z powiększonej węzy, dbali również o to, aby pszczoły były selekcjonowane w kierunku tego czynnika. Dokonywano więc sztucznej selekcji tych rodzin pszczelich, które dobrze radziły sobie w warunkach powiększonych komórek węzy. Co więcej, sztucznie utrzymywane w ten sposób pszczoły krzyżowały się z tymi, które żyły w środowisku naturalnym, bez opieki pszczelarza, co skutkowało powiększaniem komórek w plastrach również u pszczół dziko żyjących. Dowodziła tego obserwacja choćby pszczół na niemieckich wrzosowiskach, gdzie w naturalnie żyjących rodzinach pszczelich zaobserwowano powiększenie średnicy komórki plastra do 5,2–5,4 mm. Prawdopodobnie wynikało to z faktu, że pszczoła wrzosowa żyjąca w środowisku naturalnym krzyżowała się z trutniem pszczół selekcjonowanych w kryterium wielkości komórki. Jednocześnie, niegdysiejsza pszczoła wrzosowa według ekspertów wyginęła w ostatnim dwudziestoleciu, zaś dziś hodowane w koszkach rodziny pszczele w większym i mniejszym stopniu są potomkami sztucznie selekcjonowanych rodzin pszczelich.\nWarto jednak zaznaczyć, że nadal w Europie sygnalizowane jest występowanie rodzin pszczelich, które żyją dziko bez powiększania średnicy komórek naturalnie budowanych plastrów.\nWiększy rozmiar – czy jest lepszy?\nNatura wyraźnie wskazuje, że w przypadku dziko żyjących gatunków zwierząt większy rozmiar często oznacza mniejsze możliwości przeżycia. Podczas gdy np. w celach hodowlanych ciągle dąży się do zwiększania rozmiarów konia zimnokrwistego, który w ten sposób ma więcej warunków fizycznych pozwalających na ciągnięcie dużego ciężaru, to jednakże w środowisku naturalnym taki sztucznie zwiększony gatunek raczej by nie przetrwał. Od lat człowiek ingerował również w wielkość pszczół miodnych, stawiając tym samym na większą ich efektywność, ale zapominając o tym, że są to zwierzęta utrzymywane na łonie natury i pobierające z nich wszelkie korzystne oraz niekorzystne cechy. Tymczasem, jak pokażą przykłady, powrót do mniejszych komórek węzy pszczelej oznacza wzrost witalności pszczół przy jedynie niewielkim spadku ich efektywności.\nEkologiczny chów, mniejsze komórki i warroza – przykłady\nPierwsza hodowla ekologiczna pszczół prowadzona była w Arizonie przez małżeństwo Lusby. Ich ponad trzydziestoletnie doświadczenie pozwala na obserwację i wyciągnięcie wniosków ze stosowanych metod. W pasiece nie stosowano żadnych lekarstw dla pszczół, dlatego przypadki warrozy skutkowały zmniejszeniu populacji rodzin pszczelich i były zwalczane tylko długofalowo na jeden sposób: poprzez stosowanie węzy o zmniejszonych komórkach. Po kryzysie populacji pszczół w 1986 roku zastosowano plastry z komórkami o średnicy 5,08 mm, co spowodowało, że kolejny atak warrozy w 1993 nie był już tak dotkliwy, i pozwoliło na szybkie odnowienie utraconych rodzin pszczelich. Od 1997 roku w pasiece stosuje się plastry o komórkach zbliżonych do biologicznych, czyli 4,8–4,9 mm – od tego czasu praktycznie nie ma mowy o większych stratach spowodowanych nawrotami roztoczy.\nNastępnie w Wyoming pszczelarz Dennis Murell zdecydował się na zaprzestanie leczenia pszczół przeciw warrozie i przesiedlenie ich na plastry o średnicy 4,9 mm w 2000 roku. Mimo tego rok później pasieka została zdziesiątkowana przez atak roztoczy, a przetrwało jedynie kilka słabych rodzin. W kolejnym sezonie rozwijały się one jednak bardzo szybko, odnawiając całą hodowlę. Warroza pojawiała się w ilościach symbolicznych, nie zagrażających życiu pszczół. Podobne efekty zaobserwował pszczelarz Barry Birkey z Illinois.\nZnamienity wydaje się przykład, który daje cypryjski pszczelarz Roger White. Tamtejszy klimat powoduje, że pszczoły wymagają leczenia przeciw roztoczom średnio dwa razy do roku. Tymczasem od momentu przesiedlenia ich do komórek o średnicy 4,9 mm pszczoły tylko raz zachorowały – bez licznych strat – następnie utrzymując się w zdrowiu przez kolejne 1,5 roku.\nStabilizacja – proces i efekty\nW większości przypadków wprowadzania małych plastrów zastosowano jedynie ich części, przez co trudno powiedzieć, czy proces faktycznie na przestrzeni wielu lat spowodowałby zmniejszenie śmiertelnych przypadków warrozy wśród pszczół. Zdecydowanie warto zwrócić uwagę, że w większości przypadków proces stabilizacyjny rodzin wyglądał podobnie: część z nich nie przeżyła bardzo silnego ataku warrozy, a rodziny, które przetrwały, były początkowo słabe. Wszystkie jednak następnie dynamicznie się rozwijały i zachowały zwiększoną odporność na atak roztoczy. Ciężko uznać więc, czy zmniejszenie komórek istotnie prowadzi do zwiększenia samej odporności, jednakże wydaje się, że roztocza są mniej szkodliwe dla pszczół z uwagi na ich wysoką witalność.\nNie tylko warroza\nIstnieje jeszcze inna choroba, która równie dotkliwie dziesiątkuje populację pszczół – świdraczek pszczeli Acarapis woodii, odkryty w 1921 roku i powodujący liczne zniszczenia w ówczesnej Anglii. W odróżnieniu od zewnętrznej formy roztoczy pszczelich, z którymi ten pasożyt jest spokrewniony, wnika on do pszczelich tchawek, powodując znaczne zniszczenia w organizmach pszczół. Jednocześnie na podstawie ekologicznej hodowli prowadzonej w Arizonie zaobserwowano, że już zmniejszenie wielkości komórek do 5,08 mm praktycznie usunęło problem powodowany przez ten rodzaj pasożyta.\nCo więcej, analizując literaturę sprzed XX wieku można wyraźnie zauważyć o wiele mniej informacji na temat chorób pszczelich i ich katastrofalnych skutków. Dopiero w pierwszej połowie XX wieku pojawiają się liczniejsze informacje na temat schorzeń rodzin pszczelich, często przeradzających się w epidemie. Może to być wywołane dwiema rzeczami. Z jednej strony za brak informacji o schorzeniach odpowiedzialne mogą być trudne w obserwacji, stosowane w XIX wieku ule. Z drugiej, jako że wzrost przypadków chorób wśród pszczół pojawia się w XX wieku wraz ze zwiększeniem średnicy komórek, można pokusić się o stwierdzenie, że pszczoły w XIX wieku, hodowane w komórkach o mniejszej średnicy, były bardziej żywotne, a co za tym idzie – również bardziej odporne.\nRozbudowa rodzin, ich przydatność i wydajność\nDotychczasowe eksperymenty z dostarczaniem pszczołom węzy o mniejszych komórkach dają efekty pod postacią bardzo dynamicznego rozwoju pszczelich rodzin. Spowodowane to jest przede wszystkim faktem, że pszczoły mniejsze, pracujące na mniejszych komórkach, łatwiej mogą zapewnić gniazdu termoregulację w okresie przejściowym oraz utworzyć zwarty kłąb zimowy. Na plastrze o takiej samej wielkości mieści się więcej komórek; dla porównania, plaster o komórkach 4,9 mm mieści ich 7700, zaś ten o komórkach 5,5 mm – już tylko 6000.\nTo powoduje, że pożytki wczesne mają większą wydajność miodową w przypadku pszczół mniejszych; wydajność ta wyrównuje się przy pożytkach letnich. Również matki nie miały problemu z zaczerwianiem mniejszych komórek, które wyraźnie preferowały. Potwierdza to fakt, że mniejsze komórki sprzyjają rozbudowie rodziny, podczas gdy większe stosowane są do przechowywania miodu, jak to miało miejsce w biologicznych plastrach.\nIstotna jest jednak następująca kwestia: o powyższych zaletach mowa w sytuacji, gdy rodzina pszczela bez problemów przestawia się na węzę o mniejszych komórkach i ją odbudowuje. Jest to sytuacja idealna, która nie zawsze występuje. Pionier zastosowania w Europie mniejszych komórek o średnicy 4,8 mm, mieszkający w Szwecji Erik Osterlud, zaobserwował, że jedynie ok. 23% rodzin pszczelich było w stanie w stopniu minimum zadowalającym odbudować węzę o mniejszych komórkach. Pozostałe 77% potrzebowało węzy przejściowej 5,1 mm. 14% z tej ogólnej liczby w ogóle nie poradziło sobie z odbudową węzy 4.8 mm. Z tego powodu przy wprowadzaniu mniejszych komórek węzy warto trzymać się podanych niżej porad.\nPorady wprowadzania węzy o mniejszych komórkach\n– dla rodzin słabych należy podawać węzę o małych komórkach, bo ich celem jest odbudowanie gniazda;\n– dla rojów sztucznych i naturalnych komórki małe lepiej sprawdzają się przy odbudowie;\n– podczas karmienia i pożytku u rodzin utrzymywanych na naturalnych plastrach niewskazane jest podawanie węzy o małych komórkach;\n– maksymalnie dwie ramki z węzą o małych komórkach należy wieszać w gnieździe pomiędzy czerwiem a plastrami, a jeśli to niemożliwe – bezpośrednio na obrzeżu gniazda;\n– poleca się stosowanie ramek pracy, aby węza nie była przebudowywana na komórki trutowe.\nMetoda wprowadzania węzy\nW sztucznych rojach najlepsze efekty osiągano, wprowadzając najpierw węzy o komórkach pośrednich 5,1 mm. Następnie po 5 tygodniach podawano węzę o małych komórkach 4,9 mm, pod warunkiem, że liczba wygryzionych pszczół woszczarek ze średnich komórek była wystarczająca. Plastry o średnicy 5,1 mm nie są usuwane z gniazda, a jedynie przesuwane do jego brzegu, aby pozostawać tam w roli plastrów osłonowych – z rzadka zaczerwianych.\nJednocześnie w przypadku miodni warto stosować plastry o komórkach 5,5 mm, czyli większych – takich, w jakich miód magazynują pszczoły w warunkach biologicznych. Wynika to też z faktu, ze w miodniach utrudnione jest odbudowywanie węzy z małymi komórkami.\nPrzerób wosku na węzę pszczelą:\n7zł/kg 8zł/kg 10zł/kg\npowyżej 500kg powyżej 100kg poniżej 100kg


Utworzenie tymczasowej siedziby Sądów Apelacyjnych w Warszawie i Krakowie. - Dz.U.1944.12.67\nUtworzenie tymczasowej siedziby Sądów...\nUtworzenie tymczasowej siedziby Sądów Apelacyjnych w Warszawie i Krakowie.\nWersja od: 10 marca 1945 r.\nKIEROWNIKA RESORTU SPRAWIEDLIWOŚCI\nz dnia 13 listopada 1944 r.\no utworzeniu tymczasowej siedziby Sądów Apelacyjnych w Warszawie i Krakowie. *\nNa mocy art. 1 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 4 listopada 1944 r. o upoważnieniu do tworzenia sądów oraz zmiany ich okręgów, a ponadto do przenoszenia sędziów na inne miejsce służbowe (Dz. U. R. P. Nr 11, poz. 58) zarządza się, co następuje:\nUstanawia się tymczasowe siedziby: dla Sądu Apelacyjnego w Warszawie - w Siedlcach, a dla Sądu Apelacyjnego w Krakowie - w Rzeszowie.\nDo okręgu Sądu Apelacyjnego w Krakowie z tymczasową siedzibą w Rzeszowie włącza się sądy znajdujące się na obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a należące przed 1 września 1939 r. do okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie.\n* Z dniem 10 marca 1945 r. znosi się tymczasową siedzibę Sądu Apelacyjnego w Krakowie - w Rzeszowie i przywraca się dawną siedzibę tego sądu w Krakowie oraz przenosi się do Łodzi tymczasową siedzibę Sądu Apelacyjnego w Warszawie-w Siedlcach, zgodnie z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 marca 1945 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Kierownika Resortu Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 1944 r. o utworzeniu tymczasowej siedziby Sądów Apelacyjnych w Warszawie i Krakowie (Dz.U.45.7.33).\nZmiana rozporządzenia Kierownika Resortu Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 1944 r. o utworzeniu tymczasowej siedziby Sądów Apelacyjnych w Warszawie i Krakowie.\nIV Ca 1477/12 - Postanowienie Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie


Usługi dystrybucyjne | TAURON Dystrybucja\nDokumenty do pobraniaZawieranie umówZmiana sprzedawcyWniosek online o zwrot nadpłaty\nZakładka Opłaty dystrybucyjne dotyczy kosztów usługi dystrybucyjnej. Pozostałe informacje obejmują zadania realizowane na dodatkowe zlecenie.\nRozdział instalacjiRozplombowanie licznika Odczyt licznika\nNie masz prądu?\nZobacz co warto sprawdzić w takiej sytuacji.\nSprawdź planowane wyłączenia prądu i awarie w Twojej okolicy\nNie znalazłeś sposobu rozwiązania swojej sprawy?


[24tp.pl] Moralność pani Dulskiej i narodowe czytanie w Ludźmierzu\nMoralność pani Dulskiej i narodowe czytanie w Ludźmierzu\nSzkoła Podstawowa im Jana Kantego w Ludźmierzu włączyła się w akcję narodowego czytania.\n- Narodowe Czytanie jest zapoczątkowaną w 2012 roku polską akcją społeczną, propagującą znajomość literatury polskiej. W ramach tego wydarzenia publicznie odczytuje się utwory istotne dla naszej kultury - informuje urząd gminy Nowy Targ.\nW tym roku uczniowie wzięli na warsztat "Moralność pani Dulskiej" Gabrieli Zapolskiej. - Główna bohaterka chce, by świat mówił o niej jak najlepiej, a jednocześnie zachowuje się źle wobec innych. Uczniowie klasy ósmej, pod kierunkiem pań Agnieszki Brynkus i Agnieszki Bubisz, przygotowali interpretacje kilku fragmentów dramatu Zapolskiej i przedstawili je gronu pedagogicznemu oraz siódmo- i ósmoklasistom - dodaje gmina.\nOdwiedzin: 1139\tAktualizacja 2021-10-02 19:03:52\nLudzmierzanin 2021-10-03 12:08:25\nFascynujace naprawde, to juz niemacie widze o czym pisac tylko o glupotkach.\njarek 2021-10-03 08:26:29\nz pewnością słowa Jędraszewskiego nie przebije żaden dramat Gabrieli Zapolskie :)\nKoćmir 2021-10-02 20:39:28\nBrawo uczniowie, trafny temat. Góralszczyzna jak Dulszczyzna.


Kinga Skiba z Lubszy podbija muzyczny świat! | lubliniecki.pl\nKinga Skiba z Lubszy podbija muzyczny świat!\nKultura, Polecane, Wiadomości, Woźniki\nKinga Skiba, nastolatka pochodząca z Lubszy, która przed kilku laty rozsławiła swoją miejscowość jako finalistka muzycznego show “Mam Talent”, odnosi kolejne sukcesy wokalne, tym razem jako reprezentantka niemieckiego gimnazjum, do którego uczęszcza do dwóch lat.\nKinga Skiba została nagrodzona w konkursie muzycznym “Jugend Musiziert” w Niemczech. To największy na świecie konkursu dla młodych muzyków. W tegorocznej edycji wzięło udział 17 tysięcy uczestników z niemieckich szkół rozmieszczonych na całym globie.\n“Jugend Musiziert” to jednocześnie najdłuższy konkurs, w jakim dotychczas uczestniczyła utalentowana wokalistka z Lubszy – trwał prawie cały rok szkolny. Składał się z trzech etapów. W każdym z nich Kinga przedstawiała trzy różne 20 minutowe programy muzyczne. Zmieniało się także jury oceniające uczestników. Kinga dwukrotnie zajęła 1. miejsce oraz 3. miejsce w finale.\nPodczas konkursu Kindze towarzyszył pianista Erick Kaufmann. Nad całością czuwała nauczycielka śpiewu Katrin Kaufmann. Oprócz piosenek angielskojęzycznych, Kinga wykonywała także utwór w języku polskim.\nTo nie koniec emocji związanych z udziałem w konkursie – Kinga została zaproszona m.in. do niemieckiego Gotha na Koncert Galowy, podczas którego dostała stypendium, oraz do Erfurtu, gdzie otrzymała nagrodę z rąk Helmuta Holtera – niemieckiego Ministra Edukacji , Młodzieży i Sportu. Gratulujemy!\nPolecamy: oficjalna strona internetowa Kingi – TUTAJ.\nNa podstawie: wozniki.pl / Zdjęcie za zgodą aut.\nNowszy artykułWielki jubileusz piłkarskiego klubu z Sadowa. Pokój skończył 70 lat!\nStarszy artykułTak fatalnie jeszcze nie było. Rada Miejska w Lublińcu podzielona nawet w sprawie… mowy nienawiści.


Operatory porównania obiektów w języku Kotlin - Jason\nOperatory porównania obiektów w języku Kotlin\nZakończyliśmy wspólnie serię artykułów na temat wartości "null", a także jak sobie z nimi radzić przy pomocy słów kluczowych i operatorów oraz jak zapobiegać problemom powstałym w wyniku ich występowania. Nim przejdziemy do następnego "działu" wiedzy, zrobimy jeszcze mały przystanek przy konfrontacji dwóch operatorów porównania, gdyż nawet tutaj może się czaić na Was niespodzianka! Dowiedzcie się podstawowych informacji jak działają dwa operatory porównania obiektów w języku Kotlin, strukturalny i referencyjny!!!\nWYSTĘPUJĄ DWA OPERATORY PORÓWNANIA OBIEKTÓW ZAMIAST JEDNEGO!\nZaskoczeni? Znawcy Javy pewnie wyrażą oburzenie twierdząc, że znają tylko "klasyczny" czy "podstawowy" operator porównania w postaci obu znaków równości bez spacji (==). Zgoda, OK. Taki również występuje tutaj pod hasłem "operator strukturalny", jednak oprócz niego, JetBrains dołożyło jeszcze jednego "kolegę" jakim jest operator referencyjny!\nOPERATOR REFERENCYJNY? A CÓŻ TO TAKIEGO?\nJest to drugi rodzaj weryfikowania równości obiektów tylko na podstawie referencji. Posługując się nim (===), możemy szybko sprawdzić czy dwa obiekty posiadają ten sam adres do miejsca w pamięci. Co innego gdy stosujemy tzw. "operator strukturalny" (==), gdyż wartość logiczna zależna jest od działania metody "equals" danej klasy (a to powinno już niektórym "Javowcom" dać do myślenia).\nMatematycy mogą to nazywać "operator tożsamościowy" z powodu identycznej symboliki. Jednak jeśli mowa o języku Kotlin, tutaj mamy operator referencyjny, zatem mamy DWA operatory porównania obiektów zamiast jednego! Obejrzyjmy teraz dwa te operatory w akcji. Najpierw strukturalny.\nDZIAŁANIE OPERATORA STRUKTURALNEGO\nOperator strukturalny można nazwać "klasycznym operatorem porównania". Tworzy się go stosując dwa znaki równości postawione obok siebie nierozłącznie (==). Zwraca prawdę wtedy i tylko wtedy, gdy porównywane ze sobą obiekty są uznane za równe w wyniku działania metody "equals" kontrolującej "uznawanie" obiektów za sobie równe. "equals" należy do "paczki" metod posiadanych przez klasę nadrzędną wszystkich klas, "Any" i w każdej chwili można ją przesłonić oraz zdefiniować niestandardowe kryterium, pamiętając o najważniejszej zasadzie "równości" obiektów:\na.equals(b) == b.equals(a) <=> a.hashCode() == b.hashCode()\nNa ludzki język: jeśli oba obiekty mają być uznane za równe, muszą mieć identyczne kody mieszające! Ale jeśli oba obiekty zwracają ten sam kod mieszający, jeszcze nie musi to świadczyć o ich "równości". To działa jak "jednostronna umowa". I zapamiętać na całe życie! Jeśli przesłaniamy metodę "equals", to musimy też przesłonić "hashCode"!\nProste typy danych, poddane działaniu operatora strukturalnego (jak również referencyjnego), zawsze zwrócą prawdę jeżeli wartości są takie same, a adresy takie same, bądź inne. Obejmuje to oba operatory porównania obiektów w języku Kotlin:\nval a = "Kotlin"\nval b = "Kotlin"\nprintln(a == b)\nKlasy danych są przykładem niestandardowego zachowania metody "equals". Choć ich implementacje są ukryte, gdyż nie musimy ich przesłaniać ręcznie, to oba obiekty będą uznane za równe jeśli wszystkie dane składowe zdefiniowane w konstruktorze podstawowym mają identyczne wartości, co ten drugi, a mogą być dwiema różnymi instancjami:\ndata class Person(val name : String, val surname : String, val age : Int)\nval personA = Person("Tadeusz", "Kościuszko", 56)\nval personB = Person("Tadeusz", "Kościuszko", 56)\nprintln(personA == personB)\nZwykłe klasy wymagałyby naszej interwencji, żeby identyfikacja ich "równości" działała w taki sam sposób. Musielibyśmy prawdopodobnie nałożyć koniunkcję na metodę "equals" i dobre wyrażenie kalkulujące kod mieszający w metodzie "hashCode".\nDZIAŁANIE OPERATORA REFERENCYJNEGO\nOperator referencyjny działa zupełnie inaczej. Porównanie w tym przypadku nie sugeruje się implementacją metody "equals" tylko czy oba obiekty posiadają ten sam adres, dzięki którym można dostać się do identycznej komórki pamięci. Inaczej pisząc, czy dwa obiekty wskazują na ten sam obiekt, czyli mają identyczną referencję. Oto cała różnica pomiędzy jednym, a drugim.\nOperatory porównania obiektów w języku Kotlin, strukturalny i referencyjny, działają zupełnie inaczej od siebie i sugerują się innym czynnikiem.\nDrobny szczegół, a robi różnicę. Teraz już wiecie jaki diabeł tkwi w szczegółach jak skorzystacie z dwóch albo trzech znaków równości.\nBezpieczne rzutowanie jawne w języku Kotlin\nPrzechwytywanie wyjątków w języku Kotlin\nAsercja wartości niepustej w języku Kotlin i zastosowanie