O zdrowym podejściu do odchudzania – Psycholog na diecie\nO zdrowym podejściu do odchudzania\nDlaczego zainteresowałam się psychologią odchudzania i odżywiania\nDlaczego dieta 1200 kcal to niedobry pomysł mimo, że odchudza\nCzym jest dietetyka oparta na faktach i dlaczego nie jest nią keto-dieta\nJakie jest moje rozumienie zdrowego podejścia do odchudzania\nJeśli nie lubisz słuchać podcastów, wolisz czytać, zapraszam do transkrypcji z tego odcinka\nCześć z tej strony Agata Głyda, czyli psycholog na diecie. Poruszyłam ostatnio na Instagramie bardzo, bardzo ciekawy temat. Postanowiłam się podzielić tym, jakie jest moje podejście do zdrowego odżywiania, do odchudzania. To instastory spotkało się z bardzo ciepłym przyjęciem i wiele osób poprosiło mnie, aby zarejestrować to w bardziej trwałej formie, dlatego postanowiłam dokonać zapisu zarówno video na Instagram TV oraz nagrania podcastu.\nZacznę od tego, że jestem psychologiem od ponad 10 lat, psychoterapeutą od około 6 i zaburzenia odżywiania, czy psychologia odchudzania czy psychodietetyka nigdy jakoś szczególnie nie leżały w kręgu moich zainteresowań. Początkowo moja kariera zawodowa była związana z takimi tematami jak uzależnienia, DDA i DDD czyli dorosłe dzieci alkoholików, dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych. Prowadziłam tez swój prywatny gabinet w Irlandii, gdzie zajmowałam się przeróżnymi problemami zdrowia psychicznego. Po powrocie do Polski zaczęłam pracować na oddziale psychiatrycznym, gdzie jestem do tej pory. Tam również zajmowałam się terapią grupową, indywidualną takich zaburzeń jak zaburzenia lękowe, depresyjne, zaburzenia osobowości, również zaburzenia psychotyczne. Także w prywatnym gabinecie. Zaburzenia odżywiania nigdy nie leżały w jakimś szczególnym kręgu moich zainteresowań. A tym bardziej problemy osób odchudzających się czy otyłych. Tak naprawdę temat stał mi się bliski dopiero kiedy po urodzeniu mojej pierwszej córki w 2017 roku nazbierało mi się sporo tych kilogramów. Mniejsze lub większe problemy z wagą miałam od można by powiedzieć od zawsze, ale po urodzeniu Zosi, to już był taki szczyt, gdzie moja waga już po połogu, po takim okresie gdzie naturalnie jakieś jej wahania mogły być, czyli jak Zosia miała 4 miesiące, to ta waga sięgnęła 92 kg. Wtedy stwierdziłam, że wykorzystam ten czas urlopu macierzyńskiego, kiedy tak naprawdę nie muszę się skupiać na pracy zawodowej i odchudzę się, ale zrobię to inaczej niż zwykle. Ponieważ do tej pory też borykałam się z efektem jojo, który mnie zawsze gdzieś tam dopadał. I zaczęłam szukać informacji, jak to zrobić, żeby schudnąć skutecznie i na długo. Dlatego że stwierdziłam, że po co się odchudzać skoro za pół roku znowu ta waga wróci do takiej jaka jest, albo będzie jeszcze wyższa. I stwierdziłam, że tak nie chcę, że musze schudnąć skutecznie. Zaczęłam szukać różnych materiałów w polskiej literaturze. Wkrótce się okazało, że nie ma tego zbyt wiele. Czytałam również po angielsku różne artykuły, ściągałam książki z Amazona w różnych formach, publikacje naukowe i jakby idealnej książki pt. Psychologia odchudzania niestety nie ma, ale w każdej książce można znaleźć naprawdę ciekawą informację, wskazówkę i wszystko to mi się łączyło w głowie. Na dzień dzisiejszy, gdy minęły już dwa lata od czasu gdy się tym tematem mocno interesuję wydaje mi się, że ta wiedza już się w mojej głowie jakoś tak się ugruntowała i że to moje podejście do odchudzania jest zdrowie.\nPierwszą rzeczą, której się nauczyłam i którą uważam za dość cenną, to jest to, że dieta restrykcyjna, reżim dietetyczny, wykluczenia różnych produktów, eliminacje bez wskazań medycznych są bez sensu i są w zasadzie gwarantem efektu jojo. To nie jest tak, że stosuję dietę 1200 kalorii, super, pierwszy tydzień, drugi, dziesiąty, kilogramy lecą, jestem świetna w odchudzaniu, tak mi się wydaje, natomiast później niestety następuje wyczerpanie naszego organizmu, który najprościej w świecie się po prostu zmęczył czymś takim i te kilogramy wracają, bardzo często z nawiązką. Jeżeli zakazujemy sobie jedzenia produktów, które są uznane za niedietetyczne i szkodliwe np. ciastek, czekolady przez długi okres czasu, to później na zasadzie zakazanego owocu możemy się na to rzucać i wracać do starego sposobu odżywiania. Nasz metabolizm w międzyczasie sobie troszkę zwalnia, więc tym bardziej te przyjęte kalorie odkładają się w postaci tkanki tłuszczowej. Wiedziałam więc, że tych kalorii muszę przyjmować dużo więcej.\nGeneralnie dieta, to jest hasło wokół którego już zostało nabudowane tyle przekonań, a tak naprawdę słowo dieta i jego pierwotne znaczenie to jest sposób żywienia. Dietę ma każda osoba – 86 latka ma dietę, pół roczne dziecko ma dietę, roczne, ktoś kto chodzi pięć razy w tygodniu do McDonalds ma dietę. Po prostu to jak się żywisz jest twoją dietą. Natomiast dieta odchudzająca czy redukcyjna, moim zdaniem, powinna polegać na tym, że jesz produkty które generalnie lubisz, które nie są wysoko przetworzone i jesz je w takiej ilości, żeby było to trochę mniej, niż to co spalasz w ciągu dnia, żeby organizm czerpał z zapasów, które masz pod skórą w postaci tkanki tłuszczowej. Natomiast po zakończeniu, kiedy osiągniesz cel, wyjdziesz z otyłości czy nadwagi po prostu zwiększasz ilość tych produktów, żeby one były zgodne z twoim zapotrzebowaniem i dalej się żywisz w taki sam sposób, czyli w zasadzie można powiedzieć, że twoja dieta nigdy się nie kończy.\nSą oczywiście różne sposoby podejścia do odchudzania. To o czym ja mówię, to jest tak naprawdę nie jakaś konkretna dieta odchudzająca, tylko właśnie podejście do stosowanej diety, bo to może działać z przeróżnymi dietami, niezależnie od tego czy właśnie decydujesz się na jakąś rozpiskę, czy decydujesz się na korzystanie z aplikacji do liczenia kalorii, żeby to jakoś monitorować, typu fitatu, czy próbujesz się odżywiać intuicyjnie i jeść trochę mniej, co jest moim zdaniem bardzo trudne dla większości osób, które albo już wielokrotnie były na jakichś dietach, albo są otyłe, którym może towarzyszyć jakiś problem zdrowotny.\nBo tak naprawdę odchudzanie powinno polegać na tym, że po prostu jemy wtedy kiedy jesteśmy głodni, przestajemy, gdy nasz głód jest zaspokojony. To jest niby takie super proste, ale dla wielu osób jest to bardzo trudne z przeróżnych powodów. W moim przypadku np. takim powodem jest zmęczenie, gdzie teraz się nie wysypiam ze względu na posiadanie bardzo malutkiego dziecka, które się budzi w nocy wielokrotnie i ja ewidentnie próbuję poprzez jedzenie próbuje sobie zdobywać dodatkową dawkę energii. Bo nasze mózgi średnio odróżniają stan zmęczenia od głodu, czy my też mamy tendencję do mylenia tego i bardzo często zaspokajamy potrzebę taką jak zmęczenie jedzeniem. Zresztą w dzisiejszych czasach my zaspokajamy bardzo wiele różnych potrzeb przy pomocy jedzenia. Natomiast nasz mózg buntuje się w ogóle na próby odchudzania, bo pierwotnie, przez większość dziejów świata było tak, że jedzenia było niewystraczająco i mózg pragnie kalorii, pragnie mieć ten zapas, bo boi się, że jedzenia zabraknie. Nie do końca ewolucja poradziła sobie z tym, że teraz mamy tak naprawdę dużą nadwyżkę jedzenia i używamy go w różnych innych celach, nie tylko w celach zaspokojenia głodu fizjologicznego. Bo gdybyśmy zaspokajali głód fizjologiczny tylko i wyłącznie, to nie byłoby problemów z wagą. Ale no właśnie tak nie jest. Mamy dużo mniej ruchu niż potrzebujemy, bo kiedyś pożywienie trzeba było zdobyć i mamy zbyt dużo łatwo dostępnych kalorii, które niejednokrotnie też służą nam jako tabletka uspokajająca. Jako właśnie sposób na radzenie sobie z emocjami, a raczej ich tłumienie.\nJeszcze chciałam powiedzieć o tym, czego się dowiedziałam – że jest różnica pomiędzy zaleceniami płynącymi ze strony organów, które są autorytetami w tej dziedzinie, takimi jak chociażby Światowa Organizacja Zdrowia, Instytut Żywności i Żywienia. One przedstawiają piramidę żywienia, u jej podstaw jest aktywność fizyczna i tam są wskazówki dla osób zdrowych, w jaki sposób się odchudzać. Natomiast jest to z jakiegoś powodu mało atrakcyjne dla wielu z nas i szukamy jednak innych rozwiązań, dlatego że chcielibyśmy szybciej, chcielibyśmy naoczne dowody, że to działa, bo pani z Instytutu Żywności i Żywienia nie widać, ona nie ma jakiejś konkretnej twarzy, nie ma sześciopaka. Natomiast często autorytety z Internetu, które tak naprawdę niewiele mają wspólnego z dietetyką opartą na faktach serwują nam proste rozwiązania. Mówią, zobacz dieta ketogeniczna, na mnie to działa. I stawiają siebie w roli ekspertów, którym się wydaje, że przez to, że im się udało schudnąć mogą głosić tą prawdę innym ludziom i wskazywać drogę do odchudzania. Co jest bardzo zaskakujące. Ja się często zastanawiam skąd to się bierze. Ale myślę, że często to się bierze z tego, że osoby, które schudły na takiej magicznej diecie, mają tak naprawdę problemy z poczuciem własnej wartości i kiedy udaje im się osiągnąć taki cel wagowy, to ich samoocena bardzo mocno wzrasta, stają się pewne siebie i zaczynają wierzyć w swoje prawdy i zaczynają mówić o nich jakby to były fakty. Tak samo było z dietami wysoko białkowymi, z postami sokowo-warzywnymi. To są wszystko rozwiązania niestety chwilowe i do końca nie zawsze wiadomo, jak to się skończy. A właśnie prawda jest taka, że to się kończy a żeby utrzymać efekty odchudzania, większa część z nas nie może skończyć. Po prostu. To w pewnym sensie wiem, że jest straszne i to jest mało atrakcyjna hipoteza, ale coraz bardziej jestem przekonana, że żeby utrzymać trwałą zmianę, to trzeba się starać cały czas. A nie tylko przez trzy miesiące. Bo bardzo wiele osób dotyka efekt jojo. Niestety ciężko jest to zbadać, bo często osoby, które doświadczyły tego obwiniają się, uważają, że jest to wyłącznie ich wina, nie rozumieją tego, że taka dieta w zasadzie od początku skazuje je na powrót do tej wagi, czasami nawet z nawiązką i po prostu np. znikają. Czują się jak chodzące porażki, które są słabe, które zrobiły coś nie tak i znikają. Znikają z Internetu, znikają z Instagrama, przestają się pokazywać, zaczynają się izolować. A tak naprawdę izolacja społeczna jest dla nas bardzo niezdrowa.\nNasza waga nigdy nie powinna być wyznacznikiem tego czy jesteśmy ok., czy jesteśmy nie ok., nie powinna być wyznacznikiem naszej wartości ani tego czy jesteśmy słabi czy silni, bo -tak jak wspominałam w instastory -nasz mózg, który nie do końca nadąża za tym co się dzieje w tym naszym świecie, w jakim kierunku to zmierza, kiedy ograniczamy mu kalorie, będzie się przed tym bronił. On będzie chciał, żeby przyjmować pożywienie, będzie chciał utrzymać swój status quo. Tak samo jak termostat próbuje utrzymać temperaturę w naszym mieszkaniu, nawet gdy otworzymy okno. Tak samo nasz mózg będzie próbował utrzymywać naszą wagę, którą ma, jak próbujemy się odchudzać. Tym bardziej uruchomi silne mechanizmy mające na celu to, że chce nam się jeść jeszcze bardziej. To im dieta jest restrykcyjna, im bardziej sobie czegoś odmawiamy, im bardziej sobie wmawiamy, że bardziej jesteśmy głodni, tak naprawdę, to to mózg odbiera to jako pierwotny sygnał jedz, szukaj jedzenia. I dlatego jest tak ciężko na nich wytrzymać. Dlatego, jeżeli już ktoś wybiera zdrowo rozsądkową dietę, dla mnie taką dietą jest biediet, ponieważ ona jest zgodna z zaleceniami Instytutu Żywności i Żywienia, jeżeli określimy już tą kaloryczność prawidłowo, nie obetniemy za bardzo kalorii, to ten proces będzie trwał dłużej, ale mózg – ja mam taką hipotezę – jakoś łagodniej przez to przejdzie.\nTak jak mówiłam można skorzystać z jadłospisu gotowego, zwłaszcza jeżeli ktoś jest pogubiony, nie ma czasu, nie wie do końca co jeść, bo nie ma wypracowanych zdrowych nawyków, bo w domu np. się zdrowo nie jadło warzyw i nie ma pomysłu jak stworzyć posiłki, nie wie w jakich interwałach czasowych jest i nawet już nie wie kiedy jest głodny a kiedy nie jest głodny, bo albo non stop podjada i kontaktu z uczuciem głodu w ogóle nie ma, albo się go zupełnie boi, bo mu się wydaje, że ten głód go zabije, bo jako dziecku wmawiano mu, że musisz jeść, musisz jeść, musisz jeść, ale nie jestem głodny, ale musisz i wciskanie i przemoc wobec dziecka. I fajnie jest oczywiście nie być na diecie i słuchać swojej intuicji i w ten sposób się odchudzać, ale u wielu z nas, to jest tak popsute, przez to co nam zrobiono od małego tak naprawdę, że by zawrzeć pokój na nowo z jedzeniem, to trzeba się na nowo wsłuchiwać w przeróżne sygnały, które nasz organizm nam wysyła. Odpowiednio do nich podchodzić. Jeśli pojawiają się objawy głodu, to nie należy np. wpadać w panikę i od razu rzucać się na lodówkę, tylko powiedzieć ok, mogę wytrzymać jeszcze godzinę i obserwować np. czy to naprawdę jest głód fizjologiczny, a może tak naprawdę mam w sobie takie napięcie i stres, że chcę to zajeść, tego się pozbyć. A może po prostu jestem zmęczona i potrzebowałabym spróbować, na tyle na ile mogę, odpocząć. Jaka jest moja prawdziwa potrzeba skrywająca się pod tym głodem? Jeżeli to głód fizjologiczny, to jem. A jeżeli coś innego, to uczę się słuchać swojego ciała, być dla siebie dobra, szanować swoje ciało i odpowiadać na jego prawdziwe potrzeby, bo jeżeli odpowiadamy tylko i wyłącznie jedzeniem na wszystkie potrzeby, różne naszego organizmu, no to niestety z tego się bierze otyłość. Nawet zajadanie zmęczenia ma błędne koło, dlatego że chwilowy jest haj, jest może trochę więcej energii, ale za chwile jeszcze gorzej. Dlatego ja np. decyduje się na rozpiskę, w której jest dużo kalorii, żeby na nowo, jakby zrestartować po tym całym chaosie hormonalnym mój organizm. Mnie to po prostu pomaga. Nie jest to dieta 1200 kalorii i muszę schudnąć jak najszybciej, bo w listopadzie mam wesele, które nota bene mam. Szybko nie oznacza niestety skutecznie. Eliminowanie produktów bez jakichkolwiek powodów jest bez sensu, chociaż uważam, że można sobie zrobić eksperyment i odstawiać pewne rzeczy. Zwłaszcza jeżeli mamy jakieś objawy, nie wiadomo co się dzieje, lekarze nie zawsze potrafią to zdiagnozować. Ja np. ewidentnie zauważam u siebie, ale nie głoszę tego jako prawdę dla wszystkich, ja tak po prostu mam i nie mówię, że wszyscy muszą tak robić, po białym pieczywie źle się czuję, jest mi niedobrze, mam zgagę, czuje się taka ospała, dlatego wybieram pieczywo pełnoziarniste. Zresztą ono jest zalecone w piramidzie żywienia, żeby właśnie produkt tak wybierać, ponieważ biała mąka jest już tak oczyszczona, że jest bardzo mało wartościowa. Zresztą nie bez powodu kajzerka kosztuje około 25 groszy a bulka pełnoziarnista 85groszy, wskazuje to też na wartość tego produktu. Białe pieczywo jest tanie, jest mało wartościowe. Ważne jest – ja tak o tym myślę – żeby każdą komórkę swego ciała objąć troską. Chcę uzyskać swoją zdrową wagę w sposób taki, że robię to z miłości do swojego ciała. Nawet jeżeli teraz w pewnym sensie mi ono w nie odpowiada, nie czuję się w nim komfortowo, bo jest mi ciężko wychodzić po schodach, czuję ciężar taki nadmierny, jest mi niewygodnie w ubraniach, w większości nie mogę do nich wejść, a nie chcę wymieniać całej garderoby, chcę być szczuplejsza, bo dla mnie to się wiąże z tym, że mam więcej energii, lepiej się czuję, łatwiej mi się funkcjonuje, ale nie robię tego dlatego, że nienawidzę tego swojego brzucha, tylko myślę sobie – ok., zróbmy tak, żeby było lepiej. Jednak na pierwszym miejscu mimo wszystko jest akceptacja, zrozumienie, że mój stan jest wyjątkowy, bo jest po urodzeniu dziecka, więc to w ogóle nie podlega żadnej dyskusji. Ale nawet u osoby, która miała tysiące prób odchudzania, to i tak wynika z tego, że nie zepsuła tego, naprawdę się starała, próbowała zawalczyć o siebie, ale niestety przez ten komunikat, który płynie z tej naszej dietetycznej kultury, z nieprawidłowych wskazówek w jaki sposób się odchudzać, przytyła z tego wszystkiego. Może właśnie zabrakło jej odpowiedniej wiedzy, jak do tego podejść? Bo czasami nawet lekarze czy dietetycy dają nieprawidłowe zalecenia. I komu tak naprawdę ufać, w tych dzisiejszych czasach? To jest bardzo ciężkie. Teraz myślę to się stopniowo zmienia i jest coraz większa wiedza na temat prawidłowej dietetyki, zaleceń które mogą działać, a nie przynosić tylko frustrację i poczucie winy, jestem słaba, jestem do niczego bo mi się nie udało utrzymać efektów.\nJa bardzo lubię – i to znowu nie jest moim zdaniem metoda odchudzania, tylko nakładka na jakąś dietę zdroworozsądkową, którą ktoś wybiera – metoda 80/20. Wybieranie nieprzetworzonych, wartościowych produktów w 80%, a 20% na tzw. Zakazane produkty. Dla zdrowia psychicznego, dla tej lekkości w głowie której konsekwencją może być większa lekkość wagi tak naprawdę jest to, żeby nie dzielić jedzenia na zakazane i na dozwolone. Jednak nie podchodzić tak zero jedynkowo do wszystkiego, w ogóle do czegokolwiek w życiu. Wszystko ma „fifty shades of brain” tak naprawdę, nawet odchudzanie i jedzenie tak samo. Widomo, że hamburger z McDonalds to jest straszny syf, ale od czasu do czasu, jak bardzo by mi się go zachciało, chociaż to akurat nie jest mój ……. ja bym raczej poszła w słodkie rzeczy, zachce mi si coca coli to od czasu do czasu kupie sobie puszkę coca coli i sobie ją wypiję. Ale nie wypiję jej bezrefleksyjnie, żeby już jak najszybciej ja przełknąć i mieć to z głowy i później już móc się spokojnie karmić wyrzutami sumienia, że to zrobiłam i wykonać intensywny trening, żeby cały ten cukier spalić i się biczować, za to że to zrobiłam, ale siądę sobie, naleję do fajnego kieliszka, wrzucę sobie plasterek cytryny, kostkę lodu i będę sobie sączyć. Wiecie, w sumie jak się tak na spokojnie pije coca colę, to jakoś dochodzę do wniosku, że ten rozpuszczony cukier średnio smakuje i ostatecznie, z czasem, nawet w ogóle mi się tego nie chce. Co jest jakby wtórną korzyścią z przyzwolenia do jedzenia wszystkiego.\nMoje nawyki żywieniowe, bo to jest bardzo ważne, że dieta odchudzająca w większości nam taka konkretna dietetyka, osobom borykającym się z otyłością, nadwagą, czy konsultacja dietetyczna, dla większości osób będzie potrzebna, ponieważ faktycznie -tak jak mówiłam-nawyki są niewyrobione, nie wiemy jak się odchudzać, nie mamy tego jakby we krwi, nie wiemy tego od rodziców, od dziadków, bo to jest mocno u nas powiedzmy spieprzone, to dietetyk powinien pomóc nam to poukładać. Ten proces trwa latami. To nie jest tak, że trzy miesiące schudnę i super, jestem naprawiona. Nie. Zazwyczaj za otyłością i nadwagą albo leży jakaś poważa choroba, i trzeba się po prostu dodiagnozować np.. słynna niedoczynność tarczycy, insulinooporność, cukrzyca, no jest tego trochę – zespól policystycznych jajników, wiele różnych chorób, czy też zaburzenia zdrowia psychicznego, jak depresja, i inne. Więc nawaga i otyłość to jest często też konsekwencja chorób i otyłość jest też choroba sama w sobie, jak wiadomo i ma kolejne konsekwencje. Błędne koło. Wiem, że teraz strasznie namieszałam, ale chodzi mi o to, że to jest projekt na lata i jeżeli ktoś rzeczywiście już się zdecyduje na rozpiskę, na fitatu, na zwiększenie aktywności czy na jakieś intuicyjne odżywianie, to trzeba sobie dać czas i skupiać się nad zmianą nawyków żywieniowych. Na przykład właśnie nad takimi rzeczami jak to, żeby w swojej diecie włączać dużo warzyw, żeby korzystać częściej z produktów pełno zbożowych, żeby pić więcej wody, bo zazwyczaj to my się odwadniamy i pijemy za mało. Łyknę sobie kawki, tak przy okazji. Żeby więcej się ruszać. Na przykład jak teraz nagrywając to wideo powinnam chodzić po mieszkaniu i jednocześnie robić kroki. Tak by było prawidłowo. Jakąkolwiek okazję – jak leci film, i są reklamy, to na reklamach wstawać, ruszać się, takie drobne rzeczy, taka spontaniczna aktywność. Albo trening. 150 minut to średnia aktywności tygodniowo lub 75 bardziej intensywnej aktywności.\nJeżeli chcemy więcej jeść, to musimy się więcej ruszać, żeby to spalać. Kiedyś żeby najeść się solidnie czerwonego mięcha i tłuszczu, to myśliwy musiał najpierw to upolować, a teraz na tackach, wszystko gotowe, podjeżdżamy do sklepu samochodem, bierzemy do domy, albo w ogóle zamawiamy na telefon. To jest więc dużo więcej kalorii, niż to, co tak naprawdę potrzebujemy. Należy docenić aktywność fizyczną i jej pro zdrowotne właściwości. Pokolenie, które korzystało z wolnień z w-fu, bo zajęcia z w-fu były mało atrakcyjne ileś lat temu, to nie było dobre. My potrzebujemy postrzegać ruch jako nasz przywilej, jako coś danego od Boga, że możemy się ruszać, ze jestem, sprawna, a nie jako karę. Bo się spocę. To może być przyjemne i to może być tez sposób naszego radzenia sobie z napięciami. Teraz wiele osób ma pracę intelektualną, bardzo mało ruchu w ciągu dnia, a przychodzi się do domu zmęczonym, jakby się faktycznie przerzuciło tonę węgla w kopalni. I pierwszy odruch jest taki – jestem taka zmęczona, to muszę odpocząć. Nie, właśnie na takie psychiczne zmęczenie, gdzie mamy kontakt z klientem, albo gdzie mamy dużo stresu, czy tak jak ja zagrożenie wypaleniem, obciążenie – self care jest bardzo ważne, czyli to osiędbanie. To, i właśnie aktywność fizyczna to jest świetny sposób. Stresik nam się gromadzi w każdej komórce ciała i opiekujemy się nimi i sobą poprzez odżywianie tych komórek dobrymi produktami, właśnie z szacunku do swojego ciała i tak samo korzystamy z aktywności fizycznej. Po prostu ciesząc się tym niesamowitym przywilejem, bo są ludzie, którzy by chcieli a nie mogą. Trzeba więc się tym cieszyć, jak możemy i nie musi to być morderczy trening. Osoba otyła wręcz powinna uważać na swoje stawy, bo dźwiga bardzo duży ciężar i trening to może być po prostu marsz, czy nordic walking. To nie musi być intensywny bieg na bieżni na siłowni, tylko może to być cos dostosowanego do jej możliwości.\nI znowu wracamy tutaj do słuchania swojego ciała, bo jak to się stało, że uwierzyliśmy, że naprawdę mamy chodzić cały czas głodne i że trening powinien tak strasznie boleć. I że nie możemy ufać swojemu organizmowi.\nJeżeli chcemy utrzymać efekty, i tu w zasadzie już będę zmierzać do końca, jeżeli chcemy utrzymać efekty odchudzania na długo musimy być dla siebie dobrymi. To jest jedyny sposób. Nie poprzez nienawiść do własnego ciała, poprzez restrykcje. Wszystko to co sprawia na bol, nieprzyjemność, mimo wszystko będziemy dążyć do unikania tego. A tendencje do powtarzania czynności będziemy mieli wtedy, kiedy będą one przyjemne. Jedzenie na diecie może być smaczne i możemy włączać te produkty, które lubimy, nawet jeśli od czasu do czasu jest to pizza w pizzerii, gdzie nie jesteśmy pewni co jest w jej składzie. A trening nie powinien nam sprawiać ogromnego bólu. Wiadomo, że na początku wszystko jest wysiłkiem, wszystko jest trudne zanim stanie się łatwiejsze i że to nie można też powiedzieć tak, że odchudzanie się jest takie proste. Nie. Ja się z tym nie zgadzam. Odchudzanie jest trudne. Ale tak jak mówię wielokrotnie, nadwaga i otyłość też są trudne i też mają swoje konsekwencje, więc trzeba wybrać swoje trudne. Po prostu.\nWidzę, że już pomału moja córka zaczyna się budzić i tym samym ja pomału będę kończyć. Mam nadzieję, że to co mówiłam wam się przyda. Niezależnie od tego gdzie mnie słuchacie czy oglądacie – czy podczas jazdy samochodem, czy podczas spaceru, biegania – życzę wam, żeby podziałało to na was mobilizująco, do tego żeby podjąć walkę o siebie. Stwierdzić, że kurde mogę. Jestem ważna. I nawet jeśli nie udawało mi się sto razy, to teraz spróbuje to zrobić trochę inaczej, spróbuję siebie samą złapać za rękę i powiedzieć sobie chodź, pomogę ci, zrobimy to razem, będę słuchać tego co masz do powiedzenia, nie będę ciebie ignorować. Bo dziecko, któremu rodzic wciska łyżeczką jedzenie jest po prostu ignorowane. To jest tylko bardzo mały, drobny przykład.\nMy jako dorosłe osoby musimy się uczyć przestać siebie ignorować, zacząć siebie słuchać, zacząć się o siebie troszczyć, być dla siebie dobrymi. Nie tylko dla innych, wszystkich dookoła, ale też dla siebie. Bo naprawdę to jest dobra droga, żeby zawrzeć pokój z jedzeniem, żeby uzyskać dobrą wagę – i mam tu na myśli wagę, która niekoniecznie będzie miała 5 z przodu, czy wagę która będzie oznaczała „kaloryfer” – ale to też warto zweryfikować, po co do tego dążyć i o to walczyć. Tkanka tłuszczowa jest nam też potrzebna. Nie jest taka straszna. Pomaga w gospodarce hormonalnej, dzięki niej miesiączkujemy, możemy realizować swoje cele związane z posiadaniem dzieci, rodziną itd. Do brzegu!\nDziękuję za wysłuchanie i będzie mi bardzo miło, jeżeli zostawicie informację zwrotna jakie uczucia w was wzbudzał ten podcast czy to nagranie i jakie macie refleksje w związku z tym. Mam nadzieję, że znalazłyście też czas na refleksje w tym naszym zabieganym życiu i świecie.


Beton towarowy dla budownictwa przemysłowego - Kafito - Centrum Katalogowe\nGospodarka » Przemysł » Materiały budowlane przemysłowe » Beton towarowy dla budownictwa przemysłowego\nWszystkie | Lekawica | Staszów\nJesteśmy firmą specjalizującą się w wykonywaniu tynków maszynowych. Swoja ofertę kierujemy zarówno do właścicieli domków jednorodzinnych jak i przedsiębiorców. Działamy w województwie łódzkim, w obrębie miast: Piotrków Trybunalski, Radomsko, Łódź, Bełchatów, Opoczno, Tomaszów Mazowiecki.\nFirma Kościelnik poleca w swojej ofercie swoje najlepsze towary, takie jak beton towarowy, piasek, żwir, kruszywo oraz usługi transportowe i koparko-ładowarką. Dzięki wieloletniej działalności na rynku doskonale wiemy jakie wymagania i oczekiwania mają nasi obecni i przyszli klienci. Rozpoczynając z nami współpracę, mają pastwo pewność najwyższej jakości sług i zadowolenia ze współpracy. Po więcej szczegółów zapraszamy na naszą stronę www.koscielnik.ig.pl.\nKamyk to prężnie działający skład budowlany położony na obrzeżach Częstochowy. Wieloletnia działalność naszego składu i co za tym idzie spore doświadczenie, pozwala oferować Państwu produkty najwyższej jakości. W składzie budowlanym Kamyk znajdą państwo między innymi ziemie ogrodową, kruszywa budowlane, kruszywa ozdobne, kamień ogrodowy, otoczaki, szpilki. w naszym składzie zakupić można także opał wysoko kaloryczny w bardzo atrakcyjnych cenach. Skład dysponuje niezbędnym zapleczem oraz sprzętem potrzebnym do bezpiecznej i szybkiej obsługi klienta indywidualnego jak i klientów masowych. Zapraszamy klientów z całego Śląska!


Trampki męskie granatowe 27357-29-19 z kolekcji 2016/2017 - sklep internetowy Kazar\nGranatowe runners'y męskie\nKliknij w obrazek aby powiększyćInne dostępne koloryGranatowe runners'y męskieSYMBOL PRODUKTU27357-29-19LINIAUXIO 449 zł 224 złWyprzedaż : -50%KolorGranatowyMateriał wierzchniNubuk, Zamsz, Skóra z matowym wykończeniemWyściółkaSkóra wieprzowaPodeszwaSyntetykdostępne rozmiary:404142434445Tabela rozmiarówNie ma Twojego rozmiaru?Sprawdź dostępność w salonach »DO KOSZYKARodzaje płatnościE-przelewGift CardObszar wysyłkiMetody dostawyPłatność w złotych polskichDarmowa dostawa na terenie PolskiWYBIERZ ROZMIAR, ABY KUPIĆ: Anuluj404142434445OPIS PRODUKTU:Granatowe runners'y męskie wykonane z wysokiej jakości zamszu, nubuku oraz skóry z matowym wykończeniem, prezentują nowatorską wizję zarysowaną w oryginalnym projekcie.\nKrój stylizowany na buty biegowe, jest modowym hitem tej jesieni.\nWyróżniają się bogactwem materiałów oraz ekskluzywnym tłoczeniem cholewki we wzór KAZAR FiForm.\nOdcienie granatu, wpadające w trend Blue and navy tone, harmonijnie komponują się z kremową wstawką umieszczoną z tyłu cholewki.\nDesignerski zamek w kolorze gun metal, zakończony jest skórzaną przewieszką przy suwaku, prezentującą logo KAZAR.\nOdblaskowe dodatki sprawią, że użytkownicy będą dobrze widoczni po zapadnięciu zmroku.\nMężczyźni odnajdą w oferowanym obuwiu zdecydowany, modowy charakter.\nPielęgnacja:Skóra o matowym wykończeniu wymaga innych zabiegów pielęgnacyjnych niż gładkie skóry licowe. Materiał powinien być dokładnie oczyszczony z wszelkich zabrudzeń. Należy delikatnie zmoczyć czystą szmatkę lub gąbkę w mydlinach, wykręcić nadmiar wody i wycierać powierzchnię do czysta.\nŚrodki zalecane do pielęgnacji: Kazar Care & Shine, Kazar Nano Waterproof Spray. Aplikację każdego ze środków należy wykonać zgodnie z instrukcją umieszczoną na opakowaniu.Skóra zamszowa wymaga odpowiedniej pielęgnacji dla zachowania swoich właściwości użytkowych. Najpierw w celu oczyszczenia skóry należy używać suchej gąbki, szczotki wykonanej z gumy lub z naturalnego włosia, służących do usunięcia brudu i równoczesnego wyszczotkowania sklejonych włókien skóry. Należy unikać przemoczenia skóry.\nW celach konserwacyjnych nie używa się zwykłych past czy kremów, ale odpowiednich impregnatów przeznaczonych specjalnie do tego typu skóry, należy jednak pamiętać, że nawet bezbarwny impregnat może przyciemnić barwę jasnych skór. Środki zalecane do pielęgnacji: Kazar Nubuk & Suede Renovation Spray, Kazar Nano Waterproof Spray, Kazar Cleaning Foam, szczotka do zamszu.Skóra nubukowa wymaga odpowiedniej pielęgnacji dla zachowania swoich właściwości użytkowych. Najpierw w celu oczyszczenia skóry należy używać suchej gąbki, szczotki wykonanej z gumy lub z naturalnego włosia, służących do usunięcia brudu i równoczesnego wyszczotkowania sklejonych włókien skóry. Należy unikać przemoczenia skóry.\nW celach konserwacyjnych nie używa się zwykłych past czy kremów, ale odpowiednich impregnatów przeznaczonych specjalnie do tego typu skóry, należy jednak pamiętać, że nawet bezbarwny impregnat może przyciemnić barwę jasnych skór. Środki zalecane do pielęgnacji: Kazar Nubuk & Suede Renovation Spray, Kazar Nano Waterproof Spray, Kazar Cleaning Foam.więcej o pielęgnacjizwińPODOBNE PRODUKTYCzarne runners'y męskie27357-29-00449 zł 179 złGranatowo-szarerunners'y męskie27358-14-86549 zł 164 złGranatowe trampki męskie27370-02-19469 zł 187 złGranatowo-czarnetrampki męskie27857-05-64469 zł 187 złGranatowe trampki męskie27419-03-19469 zł 187 złPOLECANE W ZESTAWIE4 produktyCzarna torba przez ramięSYMBOL PRODUKTU22832-TE-00429 zł 214 zł\nDO KOSZYKAwięcej o produkcieGranatowy pasek męskiSYMBOL PRODUKTU28174-02-19229 zł 114 zł110115120125\nDO KOSZYKAwięcej o produkcieCzarny pasek męskiSYMBOL PRODUKTU28168-08-00229 zł 91 zł105110115120125\nDO KOSZYKAwięcej o produkcieGranatowo-czarnypasek męskiSYMBOL PRODUKTU28164-24-64229 zł 91 zł105110115120125


Słodko-gorzka ojczyzna. Raport z serca Turcji - Necla Kelek | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\n180 ocen 24 opinii\nBittersüsse Haimat. Bericht aus dem Inneren der Türkei.\nTurcja kultura tradycja nowoczesność zmiany islam\nW czasie gdy na europejskich salonach toczą się debaty nad tym, czy Turcja powinna dołączyć do Unii Europejskiej, Necla Kelek, niemiecka dziennikarka i socjolożka o tureckich korzeniach, wkłada kij w mrowisko. Odziera turecką rzeczywistość z tak lubianego przez turystów kolorowego opakowania i kieruje uwagę na turecką prowincję. Nie waha się pokazać skutków postępującej islamizacji zarówno w pierwszej, jak i w drugiej ojczyźnie, nie szczędząc czytelnikowi przykładów z życia swoich krewnych, co w szczególny sposób uwiarygadnia jej opowieść. Dużo miejsca poświęca sytuacji dziewcząt i kobiet, której nie sposób zmienić wyłącznie odgórnymi dyrektywami narzucanymi przez państwa Zachodu. Turcja Kelek jest wielowymiarowa, fascynująca i niepokojąca, pociągająca i odpychająca. Słodko-gorzka.\nHrantowi Dinkowi, dziennikarzowi pochodzenia ormiańskiego, który niestrudzenie pracował na rzecz pojednania turecko-ormiańskiego i który został zamordowany przez jakiegoś młodego chłopaka – najprawdopodobniej na zlecenie nacjonalistycznych spiskowców.\nEce Temelkuran, dzielnej dziennikarce, która wkłada palce w ranę tureckiego społeczeństwa – Czy na zawsze musimy pozostać w rozdarciu, albo włączyć się do wspólnoty "my", albo być napiętnowani i wykluczeni jako "zdrajcy"?\nBülent Ersoy, transseksualnej piosenkarce, która podbiła serca milionów widzów programu "Popstar Alaturka" i wykorzystała go, by zaprotestować przeciw wkroczeniu tureckich wojsk do północnego Iraku – Dla ich wojny nie posłałabym mojego dziecka na śmierć. Za tę wypowiedź została oskarżona o "odwodzenie od służby wojskowej".\nFazilowi Sayowi, pianiście i kompozytorowi, który z pomocą Beethovena i Prokofjewa niestrudzenie walczy przeciw kulturalnej islamizacji, a także jego siedmioletniej córce baletnicy.\nZülfü Livaneli, kompozytorowi, filmowcowi i pisarzowi, który z własnej inicjatywy, z pomocą przyjaciela Mikisa Theodorakisa i dzięki muzyce zapoczątkował proces pojednania turecko-greckiego i mimo prześladowań nie ustaje w przypominaniu Turkom o odpowiedzialności za zbrodnie przeszłości i za teraźniejszość.\nDuygu Asena, zmarłej w dwa tysiące szóstym roku obrończyni praw kobiet, pisarce – dzięki jej książkom wiele kobiet ośmieliło się przeciwstawić męskiej dominacji.\nKsiążkę bardzo długo czytałam ze względu na to, że porusza bardzo wiele tematów, podczas gdy o Turcji wiedziałam tyle co nic. Było m.in. o jej kulturze, o polityce, o sytuacji kobiet na prowincji, o trudnej historii z którą Turcja nie chce się zmierzyć itd. Muszę powiedzieć, że dała mi ogólne pojęcie o tym kraju. Warto podkreślić, że ona nie jest zupełnie aktualna skoro pierwsze niemieckie wydanie jest z 2008r., a w Polsce ujawniła się dopiero w 2011r., ale to nie jest żaden problem, ponieważ jest sporo nowszych książek o tym kraju.\nWidziałam komentarze mówiące o tym, że po lekturze trudno nie być islamofobem. Osobiście wiem, że kultury potrafią być bardzo różne choćby w samej Europie, a co dopiero poza jej granicami. Na temat kultury muzułmańskiej osobiście mogę powiedzieć tylko tyle co w szkole widziałam i słyszałam, a do szkoły chodziły dwie muzułmanki. Jedna dziewczyna w wieku 18 lat wyszła za mąż, bo tak jej kazali rodzice. Ona tłumaczyła, że skoro jej rodzice pozwolili chodzić do szkoły, to jak kazali wyjść za mąż, to musiała spełnić ich życzenie, ale ona chodziła dalej do szkoły dziennej. Druga dziewczyna chodziła do szkoły dotąd, dokąd udało się jej matce utrzymać tajemnicę przed ojcem, że stała się "małą kobietką", nie wiadomo co się dalej z nią stało. Od czasu do czasu też słychać w dziennikach, że dziewczyna uciekła z kraju przed rodziną bo jej życiu groziło niebezpieczeństwo, albo nie chciała wyjść za mąż. Więc skoro są takie przypadki to trzeba się nad tym zastanowić. Pani Autorka bardzo dobrze ujawniła kulturę swojego kraju, jak i sytuację edukacyjną, gospodarczą i polityczną, a to wszystko tworzy jedną całość, i jeżeli chce się na tym zastanowić, to się wnioski wyciągnie.\nBardzo podziwiam Panią Autorkę, że szczerze opisywała swoją kulturę i że miała odwagę to zrobić. Jedynie nie podobało mi się opis o tym co pamiętała z wczesnego dzieciństwa. Przy innych tematach jej własna opowieść nie bardzo cokolwiek wniosła i odczułam, że było to na siłę.\nKsiążkę bardzo długo czytałam ze względu na to, że porusza bardzo wiele tematów, podczas gdy o Turcji wiedziałam tyle co nic. Było m.in. o jej kulturze, o polityce, o sytuacji kobiet na prowincji, o trudnej historii z którą Turcja nie chce się zmierzyć itd. Muszę powiedzieć, że dała mi ogólne pojęcie o tym kraju. Warto podkreślić, że ona nie jest zupełnie aktualna skoro...\nT: Bliski Wschód\nReportaż o współczesnej Turcji (ad 2008). Bardzo krytyczny wobec Turcji - krytykowany jest stosunek do historii, kobiet, nacjonalizm, stosunek do pracy, postępująca islamizacja kraju, zaściankowość ludzi. Wydaje mi się, że jest to też pośrednia krytyka cywilizacji islamu. Krytyka ta pozbawiona jest pogardy czy wyśmiewania.\nAutorką jest Turczynka mieszkająca od 40 lat w Niemczech.\nAutorką jest Turczynka mieszkająca od 40 lat w...\nŹle to wygląda. Z każdą kolejną stroną coraz gorzej. Sytuacja polityczna, ale przede wszystkim obyczajowa współczesnej Turcji jest pogmatwana, trudna, w zasadzie nie do naprawienia. Przyczyn jest wiele, ale najważniejsze to wszechobecna religia (rzecz jasna muzułmańska) oraz tradycyjne, wielowiekowe rządy patriarchatu.\nAutorka, Turczynka z niemieckim paszportem, a może Niemka pochodzenia tureckiego (sama ma problem z określeniem), postanawia pokazać czytelnikom prawdę o kraju swego dzieciństwa. Prawdę, która daleka jest od europejskich wyobrażeń o tamtejszych kurortach.\nPosiadając liczną rodzinę w Azji Mniejszej jest Kelek częstym gościem na tureckiej prowincji.\nSamą książkę trudno zaklasyfikować, gdyż nie jest reportażem w tradycyjnym ujęciu. Są tutaj zarówno wspomnienia z rodzinnego domu, opisy podróży po Turcji (Kelek zawsze podróżuje ze swoim partnerem, w wiele miejsc nir dotarłaby sama, zresztą, nie raz oboje czuli się obco i nieprzyjemnie w kolejnych miejscowościach w głębi kraju), ale także mocnym publicystycznym tekstem o kondycji państwa, które zamierza wstąpić do Unii Europejskiej.\nTurcja to kraj mężczyzn, tylko ich widać na ulicach. Kobiety ukryte z murami domów pielęgnują domowe ognisko, pracują chałupniczo, by utrzymać rodziny, nie mają głosu, ni wpływu na cokolwiek, bardzo często są zaś ofiarami przemocy i nękania. Powołane do ich obrony i uświadamiania organizacje są tylko kroplą w morzu potrzeb, zresztą mało która kobieta decyduje się na skorzystanie z pomocy. Kelek zwraca uwagę na zmuszanie do zamążpójścia, sprzedawanie kobiet między rodzinami, a także zmuszanie do honorowych samobójstw, czy porwania, przetrzymywania. Wszystko to dzieje się mimo prawnych zakazów, które ustępują sile tradycji i rozszerzającym się wpływom islamu.\nKelek mówi przede wszystkim o kobietach, ale zwraca też uwagę na sprawy, które zamieciono pod dywan, zapomniano, nawet w literaturze (porównuje niemieckie i tureckie wydanie książki o Ormianach. Różnice są ogromne, jak wiele przemilczeń zawiera wersja turecka!). Wspomina historię statku z żydowskimi uciekinierami z Rumunii, którym w czasie II wojny nie zezwolono na opuszczenie pokładu, później zaś statek odholowano na wody międyznarodowe, gdzie zatonął. Przypomina, że rząd po dziś dzień nie rozliczył się ze zbrodni na Ormianach. Rząd AKP utrzymując pozory demokracji, pozwala na rozrastanie się wpływow armii, ale przede wszystkim sympatyzuje z religią, co prowadzi ku przepaści.\nKelek pokazuje jak bardzo Turcja nie jest gotowa, by wstąpić do wspólnoty, jej książka to bicie na alarm, krzyk rozpaczy, który ginie w morzu fałszywych, politycznych uników, które umacniają status quo i na oślep pędzą ku fanatyzmowi.\nAutorka, Turczynka z niemieckim paszportem, a może...\nBardziej gorzka niż słodka jest Turcja w tej książce. Dla bardziej zorientowanych w tematyce, treść może być oczywistością. Ale mnie słabo obeznanej, bardzo przypadła do gustu.POLECAM!\nNecla Kelek jako dziesięciolatka wyemigrowała wraz z rodziną z Turcji do Niemiec. Choć większość jej bliskich wróciła do ojczyzny po latach, ona pozostała, mieszka w Berlinie i uważa się za Niemkę. W 2008 roku pojechała do Turcji, by z bliska przyjrzeć się jej najbardziej palącym problemom, co zaowocowało powstaniem "Słodko-gorzkiej ojczyzny". Czy pomimo licznych zastrzeżeń uważam tę pozycję za udaną? Zapraszam.\nNecla Kelek jako dziesięciolatka wyemigrowała wraz z rodziną z Turcji do Niemiec. Choć większość jej bliskich wróciła do ojczyzny po latach, ona pozostała, mieszka w Berlinie i uważa się za Niemkę. W 2008 roku pojechała do Turcji, by z bliska przyjrzeć się jej najbardziej palącym problemom, co zaowocowało powstaniem "Słodko-gorzkiej ojczyzny". Czy pomimo licznych zastrzeżeń...\nDobrze się czyta, napisana przystępnym językiem. Warto przeczytać.\nKsiążka Necli Kelek została wydana po raz pierwszy w 2008 roku, kiedy jeszcze Erdogan udawał (choć trochę) demokratę. Jednak Kelek nie jest naiwna i podróżując przez swoją ojczystą Turcję pokazuje jakim kłamstwem są zarówno rzekoma demokratyzacja jak i "umiarkowany islam" w Turcji. Czy państwo może być uznane za demokratyczne, jeśli połowa społeczeństwa jest tak naprawdę zniewolona (kobiety)?\nAutorka powinna zmienić tytuł książki na "Gorzka ojczyzna". W jej opisach słodkie są tylko pyszne, tureckie desery, które opisuję. Poza tym jest bardzo gorzko. Postępująca islamizacja kraju, zniewolenie kobiet, zbrodnie honorowe, niewydolna gospodarka, omijanie prawa na każdym kroku, przemilczane ludobójstwa to tematy, które porusza w swojej książce i które według niej powodują, że Turcja nie powinna stać się częścią UE. Słusznie. Ale myślę, że Turcja poprzez represje Erdogana sama się zaorała i nikt nie chce już jej w Europie.\nCzytając tą książkę cały czas myślałam o Polsce. Czy ona przypadkiem nie ma wiele wspólnego w Turcją, oczywiście trzymając pewną miarę? Czy w Polsce nie następuje klerykalizacja naszego państwa, a fundamentaliści nie próbują zaostrzać prawa na swoją modłę? Czy nie omija się prawa i nie niewoli się kobiet? Oczywiście w Polsce nie ma przemilczanych ludobójstw (jak np. to Ormian), zbrodni honorowych czy przestarzałej gospodarki (powiedzmy), ale jednak nie wszystko jest w porządku.\nKsiążka Necli Kelek została wydana po raz pierwszy w 2008 roku, kiedy jeszcze Erdogan udawał (choć trochę) demokratę. Jednak Kelek nie jest naiwna i podróżując przez swoją ojczystą Turcję pokazuje jakim kłamstwem są zarówno rzekoma demokratyzacja jak i "umiarkowany islam" w Turcji. Czy państwo może być uznane za demokratyczne, jeśli połowa społeczeństwa jest tak naprawdę...\nTurcja- kraj pełen sprzeczności i kontrastów. Zawieszony między tradycją islamską i zachodnim stylem życia. Kraj odżegnujący się od nazwania rzezi Ormian "ludobójstwem" i piętnujący Kościół Asyryjski. Kraj w którym z jednej strony mówi się o kobietach wyzwolonych, zaś z drugiej traktuje się je jako przedmioty służące mężczyznom do wychowania dzieci i zajmowania się domem. Kraj w którym gwałt na niczemu niewinnej kobiecie, traktuje się jako plamę na honorze rodziny, którą trzeba zmazać zabijając ją,. O tym, a także o innych blaskach i cieniach współczesnej Turcji traktuje ta niezwykle interesująca i napisana w przystępny sposób książka. Polecam.\nTurcja- kraj pełen sprzeczności i kontrastów. Zawieszony między tradycją islamską i zachodnim stylem życia. Kraj odżegnujący się od nazwania rzezi Ormian "ludobójstwem" i piętnujący Kościół Asyryjski. Kraj w którym z jednej strony mówi się o kobietach wyzwolonych, zaś z drugiej traktuje się je jako przedmioty służące mężczyznom do wychowania dzieci i zajmowania się domem....\nTo, czym raczą nas agencje reklamowe chcąc nakłonić nas do podróży nijak się ma do prawdziwej sytuacji w tym kraju. Oczywiście telewizor każdy z nas ma (a jeśli nie ma to nie dlatego, że go nie stać - to kwestia wyboru) i w informacjach słyszał to czy owo o Turcji. Jednak nie ma lepszego sposobu przekazania prawdy niż zrobiła to autorka tej powieści. Niemka tureckiego pochodzenia (posiadająca bliską rodzinę w Turcji i często tam bywająca) osobiście odbyła podróż po tym kraju i ukazała nam jego dobre i słabe strony...\nPo "Zabójcy z miasta moreli" przyszedł czas na "Słodko-gorzką ojczyznę- Raport z serca Turcji". Jest to pozycja szersza niż "Zabójca..." bardziej szczegółowa i myślę, że bezkompromisowa. Nie zostawia żadnej iluzji, jednak czuć, że autorka kraj swój kocha. Nie przeszkodziło jej jednak pokazać jak sprawy wyglądają naprawdę. Autorka wzięła pod lupę wiele aspektów życia współczesnych Turków. Odwiedziła wiele miejsc, poznała/spotkała wielu ludzi. Na pewno nie można zostać obojętnym na to co się przeczytało. Spotkałam się z opiniami, że pani Necla stworzyła istną antyreklamę kultury i mieszkańców tego kraju. Uważam jednak, że po prostu miała odwagę napisać o tym o czym się nie mówi, bądź mówi niewiele. Warto zapoznać się z tą pozycją. Na mnie zrobiła spore wrażenie, i spotęgowała ochotę do zgłębiania wiedzy o tym kraju jeszcze bardziej. Niewątpliwie jak każde miejsce na ziemi ma swoje słabe strony, a tam gdzie żyją ludzie zawsze istnieje ryzyko braku obiektywizmu i tolerancji. Nie byłam nigdy w Turcji, ale dzięki dwóm książkom (w tym "Słodko..") oraz śledzeniem niektórych produkcji tureckich mam już pewne wyobrażenie. Myślę jednak, że jeżeli tylko znalazłyby się fundusze i czas z chęcią udałabym się tam na wycieczkę (w miejsce bezpieczne). Uważam, że to kraj cudowny który zasługuje na uwagę.\nTo, czym raczą nas agencje reklamowe chcąc nakłonić nas do podróży nijak się ma do prawdziwej sytuacji w tym kraju. Oczywiście telewizor każdy z nas ma (a jeśli nie ma to nie dlatego, że go nie stać - to kwestia wyboru) i w informacjach słyszał to czy owo o Turcji. Jednak nie ma lepszego sposobu przekazania prawdy niż zrobiła to autorka tej powieści. Niemka tureckiego...\nKsiążka Necli Kelek to manifest miłości do kraju, w której przyszło autorce dorastać. Pomimo tego, że dorosłe życie spędziła w Niemczech sentyment i poczucie tożsamości wciąż w niej pozostało. Czuła się i czuje Turczynką. Jednocześnie jest Niemką, Europejką, kobietą.\n„Słodko – gorzka ojczyzna” to emocjonalna, ale jednocześnie mocno oparta na faktach, podróż po współczesnej Turcji. Kraju paradoksu. Z jednej strony pretendującego do wejścia do Unii Europejskiej. Rozwijającego się gospodarczo. Z drugiej strony jest to kraj, gdzie do dziś stosowana jest przemoc wobec kobiet. Zwłaszcza w biedniejszych, wiejskich prowincjach.\n„Słodko – gorzka ojczyzna” to emocjonalna, ale jednocześnie mocno oparta na faktach, podróż po współczesnej...


Satyra walcząca | #M2WSwirtualnie | Muzeum II Wojny Światowej\nJuż od czasów antyku wiadomo, że satyra może być groźną bronią słabszych, uciemiężonych wobec silniejszego przeciwnika. Przez wieki celne żarty wykpiwały przywary nieprzyjaznych zwycięzców i łagodziły lęk pokonanych. Wagę parodii czy pastiszu, pomimo ich gatunkowej „krotochwilności” doceniali wielcy twórcy. Juliusz Słowacki w dramacie „Lilla Weneda” pisał:\nI powie sobie: Jestem zwyciężony.\nNic więc dziwnego, że w czasie II wojny światowej nasi rodacy znów sięgnęli po ten groźny oręż. Był on ważnym uzupełnieniem akcji partyzanckich, dywersyjnych czy wywiadowczych. Satyra, humor, dowcipy miały niesamowity zasięg oddziaływania, w krótkim czasie docierały do szerokich rzesz polskiego społeczeństwa. Więcej, stały się istotnym elementem „małego sabotażu” stosowanego przez m.in. Organizację Małego Sabotażu „Wawer”. Była to młodzieżowa struktura składająca się głównie z członków „Szarych Szeregów” (konspiracyjnego harcerstwa), podporządkowana Związkowi Walki Zbrojnej, a później Armii Krajowej. Jej nazwa odnosiła się do miejsca dokonanej przez Niemców 27 grudnia 1939 r. masowej egzekucji na ludności polskiej. Aleksander Kamiński, inspirator powstania Organizacji, a także twórca pojęcia „małego sabotażu” tak opisywał charakter jego działań:\nNie zabija on, to prawda, ale za to kłuje, i to kłuje dokuczliwie. Działa jak piasek sypnięty w oczy, jak ukłucie komarów lub os, jak drzazga wbita pod paznokieć.\nZnów, jak wielokrotnie w dziejach satyra spełniała w czasie okupacji swą podstawową rolę: przynosiła pocieszenie i dawała nadzieję. Humor i dowcip był przeciwwagą dla dramatycznej okupacyjnej codzienności. Akcje „małego sabotażu” miały na celu podtrzymanie morale Polaków, wzmocnienie wiary w ostateczne zwycięstwo. Były tym samym pozytywną propagandą, zapowiadającą ostateczny upadek Niemiec, mimo ich tymczasowych sukcesów. Z kolei wykpiony okupant miał poczuć, że nie przejął jeszcze do końca władzy i z całą pewnością nie zgasił ducha oporu w polskim narodzie. Tym samym wiara III Rzeszy w pełen triumf miała ulęgać osłabieniu. Przede wszystkim „mały sabotaż” miał na celu dezorganizację niemieckich działań propagandowych, tak aby znacząco osłabić ich wpływ na polskie społeczeństwo.\nStąd różnorodne działania mające na celu m.in. wykpiwanie polityki okupanta. W plakatach niemieckich zmieniano dosłownie jedną literę, a całe hasło nabierało innego sensu: Deutschland siegt an allen Fronten (Niemcy zwyciężają na wszystkich frontach) przerabiano na Deutschland liegt an allen Fronten (Niemcy leżą na wszystkich frontach). Do chętnie używanej propagandowo także przez Niemców litery V (aliancki symbol zwycięstwa) dopisywano kilka dodatkowych liter, np. Verloren (w jęz. niemieckim: przegrany) lub GrunVald…\nW ramach „małego sabotażu” na murach i ścianach budynków najczęściej malowano znak „Kotwicy” – symbol polskiego oporu, uświadamiający rodakom istnienie i działanie Polskiego Państwa Podziemnego. W nieco lżejszej formie, za pomocą rysunku żółwia z dopiskiem pracuj Polaku powoli nakłaniano do spowolnienia przymusowej pracy na rzecz III Rzeszy. Afisze wzywające do dobrowolnego wyjazdu Jedź z nami do Niemiec uzupełniono o Sami jedźcie do Niemiec lub Chcesz umierać na suchoty, jedź do Niemiec na roboty. Z kolei na latarniach i bramach cmentarzy pisano nur für Deutsche (tylko dla Niemców), co nawiązywało do niemieckich tablic na m.in. sklepach, kinach czy w parkach, do których Polakom zakazano wstępu.\nW dniu 12 sierpnia 1943 r. oddział Kedywu (Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej) w celu zdobycia środków na prowadzenie działań konspiracyjnych dokonał w Warszawie napadu na niemiecki konwój przewożący ok. 105 mln okupacyjnej waluty. Na obwieszczeniach o nagrodzie w wysokości 5 mln zł dla osoby, która poinformuje o jego sprawcach doklejano pasek papieru z nadrukiem: 10 milionów dla tego, kto wskaże kolejny transport. Co więcej, w tym przypadku do siedziby Gestapo wpłynął donos, którego autor twierdził, że przez cały czas z dużej wysokości przypatrywał się akcji i widział ją jak na dłoni, wobec czego może zidentyfikować „bandytów”. Po udaniu się pod wskazany adres Niemcy zorientowali się, że Polacy nie dość, że ich obrabowali, to jeszcze zrobili z nich durniów – autorem listu był bowiem niejaki Zygmunt Waza, zamieszkały na Placu Zamkowym 1…\nPo udanym zamachu oddziału Kedywu w dniu 1 lutego 1944 r. na „kata Warszawy” Franza Kutscherę (dowódcę SS i Policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa) na Polaków została nałożona kontrybucja w wysokości 100 mln zł. I w tym przypadku wykpiono niemieckie obwieszczenie. Na ulicach miasta zaczęto powtarzać sobie wierszyk:\nDaliśmy 100 za Kutschera.\nDamy 200 za Himmlera.\nIle chcecie za Hitlera?\nNiezwykle popularne były uliczne piosenki, z których część została wiernie przedstawiona w pierwszym powojennym filmie pełnometrażowym „Zakazane piosenki” (1946 r.). Szczególną atencją warszawskiej ulicy cieszył się utwór działającej w Biurze Informacji i Propagandy AK Anny Jachniny „Siekiera, motyka”, trafnie opisujący okupacyjne realia:\nhycle* nam nie dają żyć.\n*Potoczne określenie osoby trudniącej się wyłapywaniem bezdomnych zwierząt, działającej na zlecenie instytucji miejskich. Natomiast w czasie wojny nazywano tak Niemców dokonujących masowych łapanek wśród polskiej ludności na ulicach miast w celu wywozu na roboty przymusowe lub rozstrzelania w masowych egzekucjach\nw odwecie za akcje zbrojne polskiego podziemia.\nPonownie, jak w wiekach minionych wielką wagę humoru, satyry - ku pokrzepieniu serc - dostrzegli twórcy. Poeta Wacław Bojarski był pewien, że śmiech – zdrowa, wesoła pogarda dla ciemiężyciela – to pierwsza oznaka siły ciemiężonego. Nie dziwi więc duża popularność „małego sabotażu” także w jego lżejszej, satyrycznej formie, zarówno wśród uczestników konspiracyjnych organizacji, jak i też naśladujących ich „amatorów” działających na własną rękę.\nWszyscy oni wiele ryzykowali. Niemcy z całą bezwzględnością karali złapanych uczestników związanych z „małym sabotażem” akcji. Ci, którzy wybrali satyrę za swój oręż ryzykowali uwięzieniem, skierowaniem do obozu koncentracyjnego, czy też karą śmierci. Bolesną cenę działań konspiracyjnych prowadzonych w tej formie dostrzegał w swoim wierszu „Uśmiech Warszawy” poeta i tłumacz Tadeusz Hollender:\nCodziennie krwawo te żarty płaci,\na jednak nie ma nocy, ni dnia,\nby żart na szwabskim nie błysł plakacie\nna znak, że żyje, walczy i trwa,\ntak usprawiedliwiając poniesione ofiary:\nBo ten zwycięży, który się śmieje,\nrozpacz to dzisiaj okropny grzech,\nZapoznaj się z zadaniem związanym z dzisiejszym tematem. Plik dostępny > > > TUTAJ\nPobierz załącznik do zadania > > > TUTAJ


czym zbić ciśnienie ? - Forum dyskusyjne w INTERIA.PL\nINTERIA.PL Forum Babskie sprawy czym zbić ciśnienie ?\nczym zbić ciśnienie ? (21)\nczym zbić ciśnienie ?\nNapisał(a): babagaga - Czwartek, 28 marca 2013 (02:25)\nMoja Mama zawsze miała problemy z wysokim ciśnieniem, często sama jej je mierzyłam. Ostatnio często bolała mnie głowa i ogólnie nie czułam się najlepiej więc postanowiłam sprawdzić jak jest z tym ciśnieniem u mnie. Wyszło stanowczo za wysokie, chyba jednak przeszło to z niej na mnie.\nNie chcę iść z tym jeszcze do lekarza, bo nie chce szprycować się lekami.\nCzy są jakieś domowe sposoby na obniżenie ciśnienia?\nNapisał(a): konikpolny86 - Czwartek, 28 marca 2013 (08:35)\nna początek musisz sobie pomierzyć, zapisuj wyniki i dopiero do lekarza z nimi\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (07:20)\nSpróbuj rano, na czczo dwie łyżki miodu gryczanego. Przez mniej więcej miesiąc.\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (08:11)\nJedyne co moge poradzic to pomiar cisnienia rano /wieczor. Lekarz koniecznie. Teraz najwazniejsze. Zmielony len rano szklanka jak herbate. Zmiel sobie pokrzywe i skrzyp zmieszane razem jedna lyzeczka rano popij woda. Jak najwiecej czosnku. Teraz jeszcze patrz na to co jesz. Nie jedz tlusto,zminimalizuj slodycze. Unikaj produktow przetworzonych i kupuj takie ktore nie maja lub maja znikoma ilosc E. zapewniam,ze jest ich cala masa i w wiekszosci nie sa to produkty reklamowane takich raczej unikaj. Temat rzeka wiec wszystkiego Ci tu nie opisze ale zycze wszytskiego dobrego.\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (08:39)\nJeśli pali daj jej zapalić tubę marihuany, wiem ze zaraz pod spodem mnie wysmieja ale prawde pisze prosze poczytac\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (09:51)\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (11:39)\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (11:41)\ngość Spróbuj rano, na czczo dwie łyżki miodu gryczanego. Przez mniej więcej miesiąc.\nI dodatkowo - pozbądź się z domu soli. W kupowanych, przetworzonych produktach masz też ogromne ilości soli, więc postaw na najprostsze potrawy przygotowywane przez siebie właśnie bez soli. Odzwyczajenie się od soli to kwestia tylko kilku dni. Da się przezyć.\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (11:49)\nO TO TUTAJ CHODZI, ZE ŁATWIEJ I BEZPIECZNIEJ POWIEDZIEĆ, ŻE WYNAJMOWAŁA NA SŁUPY, JAK OTWORZYĆ TĄ PUSZKĘ PANDORY- JEDNA WIELKA MACHICHINA SUTENERSTWA, WYNAJMU, NARKOTYKÓW I W DAWANIA ALIBI NA TANDECIE DLA SKARBÓWKI - DLATEGO DZIEWCZYNA M.I. MUSIAŁA ZNIKNĄĆ , MIĄŁA PODSŁUCH ZAŁOŻONY, POROBIONE ZDJĘCIA , BYŁA SZANTAŻOWANA I ZASTRASZANA, ZA DUZO MÓWIŁA ! MAFIA !\nNapisał(a): - Piątek, 29 marca 2013 (12:34)\nNie piszesz jakie ciśnienie i ile lat masz ? Jeden pomiar nie wiele znaczy, żeby coś powiedzieć, powinnaś mierzyć systematycznie nawet 2 x dziennie i zapisywać ! Jeśli to ciśnienie nie jest jakieś trwałe i b. wysokie przestrzegałbym przed pochopna farmakologią ! Najlepiej stosować preparaty ziołowe jest ich pełno w zielarskim, czy nawet w aptece- na bazie głogu, czy silniejsze z dodatkiem jemioły, tonizujące - melisa, rumianek itd, także czosnek, miód dzika róża ! Woda mineralna np. Jana ! Dużo ruchu ! Hej :)\nedytował/a ten post Piątek, 29 marca 2013 (12:35)\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (13:03)\nNapisał(a): gość - Piątek, 29 marca 2013 (13:13)\nPrzejrzyj sobie strony Internetu nt. niezwyklych wartosci picia octu jablkowego (stolowa lyzka dziennie). Jest to kuracja dlugotrwala, ale bardzo skuteczna dla wszystkich. Poprawe zauwazysz po 3 miesiacach. Mozesz rozcienczac z woda lub sokami. Inne porady typu unikanie soli sa jak najbardziej na miejscu. O ile masz nadwage, to rob wszystko by zgubic dodatkowe kg. Zwieksz spozywanie swiezych warzyw, a najlepiej tych originalnych z ogrodka.\nZycze duzo zdrowia,\nNapisał(a): gość - Piątek, 6 września 2013 (22:00)\nNapisał(a): gość - Poniedziałek, 9 września 2013 (15:21)\nJeśli ktoś miałby ochotę dowiedzieć się jak jeszcze ludzie sobie radzą ze zbijaniem ciśnienia to zawsze może poruszyć taki temat na daymynews.pl. Na pewno wiele osób chętnie sie wypowie.\nNapisał(a): Ziemowitt - Czwartek, 16 lipca 2015 (11:24)\nDo góry strony: czym zbić ciśnienie ?\nabc-Jak obniżyć ciśnienie?\nAutor: ~Halina - śro, 04.11 (15:44)\nabc-Prawidłowe ciśnienie - jakie?\nAutor: Asibuh - Sob, 07.11 (01:26)\nCiśnienie rozkurczowe – jak mierzyć?\nAutor: ~Halina - Czw, 22.10 (11:31)\nAutor: Zocha007 - Nie, 07.04 (16:44)


Papież podkreślił, że doświadczenia życiowe Moniki i Jonasa wpisują się w trud tych, którzy odbudowywali katedrę oraz nie dali się złamać terrorowi i prześladowaniom w ponurym okresie komunistycznym.\nPapież – nikt nie może powiedzieć: „zbawiam się sam”\n“Pan bowiem zbawia nas, czyniąc nas częścią ludu. Nikt nie może powiedzieć: «zbawiam się sam», wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni, «w sieci». Bóg zechciał wejść w tę dynamikę relacji i pociąga nas do siebie we wspólnocie, nadając naszemu życiu pełny sens tożsamości i przynależności (por. Gaudete et exsultate, 6). Nie pozwólcie, aby świat przekonał was, że lepiej iść samotnie. Nie ulegajcie pokusie koncentrowania się na sobie, stawania się samolubnymi lub powierzchownymi w obliczu cierpienia, trudności lub przejściowego sukcesu.”\nPapież – podejmowanie ryzyka stawania „twarzą w twarz”\n“Dostrzeganie słabości innych przywraca nas do rzeczywistości, zapobiega temu, abyśmy żyli, skupiając się wyłącznie na swoich ranach. Iluż młodych ludzi opuszcza swoją ojczyznę z powodu braku szans! Ilu pada ofiarą depresji, alkoholu i narkotyków! Ile starszych osób żyje w samotności, bez kogoś, z kim można by dzielić się teraźniejszością i obawą, żeby nie wróciła przeszłość. Możecie odpowiedzieć na te wyzwania swoją obecnością i spotkaniem między wami, a innymi. Jezus zachęca nas, abyśmy wyszli ze swoich ograniczeń, abyśmy podjęli ryzyko stawania «twarzą w twarz» wobec innych.”\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: papież Franciszek, młodzież, podróż papieska, podróż apostolska, Litwa, Wilno


Tytuł niech będzie milczeniem | Z bloga wybitnego teologa\n6 thoughts on “Tytuł niech będzie milczeniem”\nA ja napisze tylko tyle: dziękuję :) I oczywiście zapraszamy, miło będzie się wreszcie zobaczyć. Niestety obawiam się, że nie damy rady przyjechać we wrześniu z wiadomych powodów.\nCzytając Twoją notkę doczekałem się dwóch komentarzy :). Karol, czy to pierwszy Twój komentarz u mnie na blogu? ;)\nJasne, Wiolu, nie ma za co. Będziemy na pewno i to nie po to, żeby się powyzłośliwiać :P. Mam szczerą nadzieję, że jednak się Wam ułoży i że Bóg da Wam szczęście.\nA o problemie pogadamy, jak się okaże, że i my nie daliśmy rady i nie wytrzymaliśmy do ślubu. Bo kto wie, „wszystko się może zdarzyć…” :P.\nPo tym co przeczytałam i wczoraj, i dziś to sie złośliwości nie spodziewam. Choć trochę się nam należy, przyznaje. Co do bąbelka, to nie macie czego zazdrościć, bo z Bożą pomocą doczekacie się swojego, pewnie nie jednego :)\nPowiem szczerze, że Twój ostatni dopisek, troszkę mnie zaskoczył, ale i ucieszył. :P Bo przecież „krew nie woda, szczególnie młoda (krew)”.\nnie znam ich, ale Twoje słowa są raczej słuszne..\nw zasadzie ciężko mi napisać jakikolwiek inny komentarz, nie chcę powielać czyiś słów.\nMogę tylko obiecać..modlitwę.\nDzięki za komentarz XD Ja się autentycznie wstydzę pisać po angielsku, bo wiem, jak to wychodzi… *dreszcz* Niemniej już się z kilkoma osobami komunikowałam na tyle, ze zdołali zrozumieć, co pisałam XD Jestem z siebie dumna.\nAle i tak totalnie nie mam serca ani do lja, ani do bloga, w ogóle.\nI weny mi jakoś nie starcza. Moje szycie się zrobiło po prostu straszne po przejściu do liceum. A brrr, chciałoby się rzec.\nAle mam niezwykle świetną katechetkę. Naprawdę, babka jest tak cudownie otwarta, szczera, ale jednocześnie właśnie ostra, że uczęszczanie na jej lekcje jest przyjemnością.\nNie odniosę się do notki, chociaż przeczytałam. Nie zrozumiałam wiele i wciąż widzę, że rozdłubujesz sytuacje innych na ogólnodostępnym blogu XD\nWSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI JUTRZEJSZYCH WALENTYNEK :)) *serduszka*\nChyba nie zrozumiałam…\nDawno nie odwiedzałam.


Expo Park | Bambusowy Las\n19 maja 2010,\tśroda, Joanna Kańdulska\nSzłam z mieszanymi uczuciami, nie do końca wiedząc, czego się spodziewać. Na pewno wielkiego rozmachu. Obawiałam się, że idąc punktualnie na godzinę otwarcia, utknę w kolejce biletowej, tej w której prześwietlają bagaże, w kolejce do wagonika metra nr 13, tego które wybudowali specjalnie na potrzeby wystawy.\nOsiem lat. Tyle minęło odkąd Szanghaj dowiedział się, że w 2010 roku będzie organizatorem Expo. Od tego czasu trwały przygotowania, które w ostatnim roku tak przybrały na sile, że aż trudno było w Szanghaju żyć. Dziś już jesteśmy po wilekim otwarciu, po pierwszych tygodniach, na które z utęsknieniem czekali Chińczycy, a przynajmniej skutecznie ich przekonano, że powinni na to czekać. Dla szanghajczyków stało się jasne, że Expo będzie dla nich i dla miasta tym, czym dla Pekinu była olimpiada.\nSamo otwarcie gdzieś mi umknęło. Zagubiło się w nerwach, nałożyło na długi weekend majowy, na brak biletów kolejowych, opóźniony powrót do Szanghaju. A kiedy w końcu dotarłam, było już po wszystkim. Mgła pyłu fajerwerków osiadła nad miastem.\nAle już tego dnia, kiedy w końcu wybrałam się, by te pawilony Expo zobaczyć, tłumu jakiegoś wielkiego nie było. Parę minut po 9:00 ustawiłam się w kolejce do kontroli biletów i już o 9:30 byłam na miejscu, w samym środku parku rozrywki.\nBo tym to dokładnie jest. Fantastycznie dopracowanym pod względem organizacji parkiem. Na każdym skrzyżowaniu stoją wolontariusze, którzy całkiem niezłą angielszczyzną odpowiadają na wszystkie pytania zwiedzających. Niezliczona ilość knajp, sklepików, punktów z pitną wodą, czystych (!) toalet.\nTeren Expo zajmuje ok. 7 km2. Podzielony został na sektory:\nA, B, C – pawilony narodowe (Azja, Australia i Oceania, Europa, Afryka, obie Ameryki)\nI te sektory znajdują się na Pudongu.\nPo drugiej stronie rzeki, czyli na Puxi, (można się tam dostać linią metra nr 13, która działa tylko w obrębie Expo) leżą sektory:\nD i E – pawilony firm i przedsiębiorstw jak np. Pawilion chińskich kolei, czy Pawilon Coca-Coli, a także pawilony tematyczne.\nMiędzy sektorami A, B i C kursują ekologiczne, bo elektryczne, cichutkie autobusy miejskie. Rozkładu jazdy brak, bo jeżdżą dosłownie co kilka minut. Przed każdym z pawilonów ustawiono bramki, które wyznaczają kierunek kolejki.\nW tym wszystkim próbują się odnaleźć obcokrajowcy. Leniwie łażąc między pawilonami, zastanawiając się, do którego wejść, a który zostawić na później lub zupełnie ominąć. Chińczycy mają nieco inne podejście do sprawy.\nW sklepikach z upominkami do nabycia są paszporty Expo (po 30 RMB). Wyglądem przypominają standardowe paszporty. Do wyboru w różnych kolorach (bordowe, granatowe, zielone, żółte, szare).\nIdea polega na tym, że odwiedzając dany pawilon można poprosić o wbicie pieczątki do paszportu. Jakbyśmy przekraczali granicę danego kraju. Chińczykom tak spodobał się ten pomysł, że zupełnie zwariowali na jego punktcie. Stojąc w kolejce do poszczególnych pawilonów ma się wręcz wrażenie, że niektórzy nie są zainteresowani tym, co zobaczą w środku, chodzi tylko o to, żeby zdobyć kolejną pieczątkę.\nShanghai Daily z 8 maja opisywał przypadki handlu paszportami na portalu Baidu Teiba. Paszport z 47 pieczątkami z pawilonów narodowych można kupić za 500 RMB, ten z 43 pieczątkami za 300, a z 10 ale za to tych najbardziej popularnych kosztuje między 200 a 100 RMB.\nNic dziwnego, że sprzedaż idzie dobrze. Nic też dziwnego, że kolejki do pawilonów zapełniają sie Chińczykami, którzy mają po trzy, cztery paszporty. Kto bowiem nie chciałby pochwalić się tym, że odwiedził 47 krajów. No kto? Tak to jest bowiem przez Chińczyków odbierane. Jako możliwość zobaczenia całego świata od razu. Przejadą się przecież szwajcarską kolejką górską, zobaczą japońskie roboty, a Chopina posłuchają u nas. Nie trzeba już będzie nigdzie wyjeżdżać, zdobywać wiz i kupować biletów lotniczych. Cały świat w miniaturze zobaczą u siebie i tego wszystkiego inni będą, a przynajmniej powinni im zazdrościć.\nCzy faktycznie jest czego zazdrościć? To już sprawa dyskusyjna.\nJak my wypadliśmy na tle innych krajów? O tym niebawem.\nP.S. 22 maja 2010 w ramach Expo odbywać się będzie Dzień Polski, w ramach którego między innymi muzyka Fryderyka Chopina w wykonaniu Leszka Możdżera.\nPo szcegóły zapraszam na: www.parp.gov.pl/index/index/1443\n21 czerwca o godz. 1:23\t29148\nWkoncu udało mi się wyruszyć na Expo. I właściwie na wyruszeniu ta wyprawa się skończyła. Wybralam niedzielne deszczowe popołudnie, pełna nadzieji, że pewnie ludzi nie będzie. Na stacji metra 13 już się cieszyłam- pusto. Ale na samym Expo….kolejki na kilka godzin stania, ludzie na rozkladanych miniaturowych krzesełkach, niktorzy leżący na gazetach, dzieci sikające tam gdzie stoją…Dzięki ‚wtyczce’ w pawilonie hiszpańskim, do tego akurat czekać nie musialam, ale przeszlam obok cuchnącej zaduchem kolejki. Do polskiego pawilonu również wpuścili nas bez problemu. To co w pawilonach az DWOCH! zobaczyłam, podobało się, a owszem, ale na godzinne oczekiwania to bym sie nie zdecydowała i chyba się nie zdecyduje. Jeśli tłum nie odpuści do pażdziernika, pójdę na expo kilka razy, po tzn. kawałku. „Cha” show, odbywający się 4 razy dziennie był na niezłym poziomie, w tonie „Era Intersection of time” tyle, że motywem przewodnim pokazu była herbata. I tylko na mysl mi przyszło, że nie stojąc w kolejce, przechodząc tylko obok pawilonów już czułam nogi, więc nie wiem jak to droga Autorko zrobilaś;) A o pracownikach expo nie wspomne, ktorzy muszą sie męczyć z ludźmi, którzy siadają na plaskich monitorach, dziećmi załatwiającymi potrzeby w pawilonie tam gdzie toją i tłumem, którego nie ubywa…


Opublikowano 6 lipca 2012 Autor: admin\tRak jest czwartym astrologicznym znakiem zodiaku. Przypisany osobom urodzonym między 22 czerwca a 22 lipca.\nW starożytnej Grecji ukazywany był pod postacią ośmiornicy. Jako, że chodzi do tyłu opóźnia bieg Słońca. W czasie panowania Raka, Słonce najdłużej utrzymuje się na nieboskłonie. W przekonaniu neoplatoników gwiazdozbiór raka to jedna z dwóch bram przez które przechodzą zstępujące na ziemię dusze. Rak jest związany z przesileniem letnim. To znak trygonu wodnego i dom dla Księżyca. W Astrologii uważany za zależnego od Księżyca i powiązany z podświadomością, jasnowidzeniem i płodnością. Odpowiedzialny za macierzyństwo.\nRaki nadzwyczaj dużą uwagę przywiązują do życia rodzinnego, dom i rodzina są u nich na pierwszym miejscu. Dom to miejsce, gdzie czują się najlepiej. Mają skłonności do niesienia pomocy innym, chętnie włączają się w różnego typu akcje charytatywne.\nRaki to życzliwe, łagodne i delikatne osoby. Wnoszą wiele pozytywnych rzeczy do związków. Niestety mają też swoje wady, nawet małe trudności są w stanie na tyle skutecznie je zniechęcić, że porzucą zamierzony cel. Bardzo przeżywają wszelkie niepowodzenia. Życiowych wyborów dokonują głównie na podstawie intuicji.\nDla Raków rok 2012 z pewnością będzie pełen nieoczekiwanych odmian losów oraz zaskoczeń, które nie zawsze będą jednak pozytywne. Jednocześnie, będzie to również czas, w którym Raki nauczą się stawiać czoło różnym niepowodzeniom oraz odmianom, które niekoniecznie będą im w smak; muszą pamiętać, że nawet teoretycznie niepomyślne zmiany mogą okazać się znamienne. W tym roku zdecydowanie czeka Raka wiele zmian w pracy; będą one mogły się wiązać zarówno ze zmianą stanowiska pracy, jak też osiągnięcie podwyżki albo awansu. Nic jednak nie przyjdzie samo – Raki będą musiały się bardzo napracować, aby uzyskać odpowiednie rezultaty. Bardzo ważne jest to, aby zadbać właściwie o swoją karierę – nie daj sobie wmówić, że możesz wykonywać jedynie podstawowe obowiązki za niską płacę, bowiem stać Cię na o wiele więcej, zaś kwota, którą otrzymujesz za swoją pracę, bywa nieadekwatna do jej rozmiarów. W połowie roku szczęście się do Ciebie uśmiechnie, dzięki czemu zyskasz to, na co pracowałeś przez całe pół roku. Będą kusić Cię nowe zakupy, pamiętaj jednak, że pod koniec roku czeka Cię dużo wydatków, dlatego trudno będzie Ci znaleźć pieniądze na wszystko, czego zapragniesz, stąd zastanów się, co jest najbardziej potrzebne. W miłości dla Raków zajdzie wiele zmian – szczególnie widocznych tam, gdzie dotychczas nie działo się dobrze. Raki powinny pamiętać, że związki małżeńskie i partnerskie powinny przynosić przede wszystkim odpowiednie wsparcie oraz zaufanie, a nie poczucie beznadziei czy wrażenie, że nigdy nie robisz nic dobrze. Z tego też powodu Raki powinny zastanowić się, czy związek, który im nie odpowiada, ma jeszcze jakikolwiek sens. Samotne Raki mogą poznać ciekawe osoby – pociąg do miłości poczują nawet te osoby, które dotychczas były zdeklarowanymi samotnikami. Pod koniec roku wiele może zmienić się w sprawach rodzinnych, ponieważ będzie to czas podejmowania poważnych decyzji. Raki powinny uważać w tym roku na zdrowie – najmniejsze przeziębienia mogą być leczone długo i z trudem, a urazy, które teoretycznie już od dawna nie dawały o sobie znać, nagle się pojawią. Osoby, które wiele podróżują, powinny uważać na wypadki; wystarczy jednak odpowiedni rozsądek i ostrożność. ROCZNY\nLipiec nie będzie dla Raków wymarzonym czasem w pracy – szczególnie, że będą oni już zmęczeni codziennością i rutyną, która ich dopada. Z tego też powodu nie powinniście przejmować na siebie zbyt dużo obowiązków, ponieważ nie do końca dobrze będziecie je wypełniać, a szef z pewnością nie będzie zadowolony.\nNa początku miesiąca będziecie jeszcze w pełni sił, jednak już dwa kolejne tygodnie sprawią, że poczujecie potrzebę natychmiastowego odpoczynku. Szczególnie trudne będzie to, aby znaleźć odpowiednie miejsce do aktywnego spędzenia czasu – leżenie na kanapie niewiele Ci da, bo nadal będziesz czuć frustrację i niechęć do samego siebie.\nW stałych związkach nastąpi nie lada kryzys, spowodowany głównie tym, że Raki nie będą miały energii na poprawianie atmosfery między sobą a partnerem. Ważne będzie to, aby odczuwały odpowiednią empatię w stosunku do bliskich, których ostatnio spotkało sporo niepowodzeń – choć wydają się one być mało istotne, załamią ich poczucie własnej wartości, co nie będzie zbyt korzystne. MIESIĘCZNY\nWeekend powinieneś spędzić na odpoczynku, bo cały tydzień wymęczy Cię obowiązkami – jak nie w pracy, to w domu. Jeśli planowałeś większy projekt, który miałby się rozpocząć właśnie teraz, poczekaj do bardziej sprzyjającej chwili, zwłaszcza, że jeszcze nie do końca wiesz, jak to wszystko miałoby wyglądać w praktyce.\nTwoje siły zostaną nieco ograniczone, zwłaszcza, że będziesz czuć się zmęczony i przygnębiony tym, co dzieje się dookoła. Nie przejmuj się jednak swoim przemęczeniem, bo bardzo szybko minie, jeśli tylko zdecydujesz się na sowity odpoczynek w weekend. Postaraj się zadbać o swoje ciało tak samo, jak i o umysł. Jeśli zastanawiasz się, co możesz zrobić, aby w Twoim związku układało się lepiej, zacznij od romantycznego wieczoru we dwoje – niekoniecznie w weekend, ale również na tygodniu. Dobrze zaplanowane spotkanie może być bardzo owocne nie tylko w postanowienia, ale również we wnioski, które już dawno oboje powinniście wyciągnąć. Zatroszcz się o to, aby zadbać odpowiedni o bliskie Ci osoby. TYGODNIOWY\nHoroskop indywidualny: Rak (22.06 – 22.07)\nStrzelecKoziorożecPannaBaranBykLewBliźniętaRybySkorpionWagaWodnikRak\tKategorie: Znaki zodiaku. Autor: admin. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\tDodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi


morderstwo Bytom | Radio Piekary\nStrona główna » morderstwo Bytom\nAdam Złotorowicz Dodane 27.08.2019 o 06:37\nAresztowany morderca sprzed lat. 47-latek zatrzymany w Bytomiu za morderstwo z 2000 roku, trafił za kratki. Według śledczych, przed bez mała dwudziestu lat miał udusić w Bytomiu 65-letnią kobietę. Morderca sprzed lat za kratami. O kulisach jego zatrzymania obszernie pisaliśmy […]


Świat u małych stópek: Wakacje 2015 Part III - Wiatr we włosach i żaglach / KONKURS\nWakacje 2015 Part III - Wiatr we włosach i żaglach / KONKURS\nKolejna część sesji z wakacji. Tym razem będzie coś jeszcze. Konkursidło z okazji setnego posta. Tak, ten jest 102 ale ciiii.\nPamiętacie jak Vandali obiecałam, że wezmę ją na wakacje? <Dla przypomnienia> Nie oszukałam jej i zabrałam nad wodę. Pływała nawet łódką :3 Niestety nie sama tak jak jeden z moich ślimaków ;)\nSesja jest zasługą mojego taty, który trzymał Vandzię do zdjęć oraz wpłynął w krzaczory, aby było dobre tło.\nKapoki musiały być na łódce. W razie czego jakby się ktoś topił... np lalka :D\nJak mi się to zdjęcie podoba...\nRelaks na łajbie\nI po relaksie.\nChoroba morska, a raczej jeziorna wróciła.\nKto widzi gościa specjalnego tego zdjęcia?\nTowarzyszyła nam ważka przez chwilę.\nWandzia wbiła na zdjęcie :D\nSznur bez kotwicy? Trzeba to naprawić.\nKotwica w wodzie :D\nZ tych dwóch ostatnich zdjęć zmontowałam swój pierwszy filmik. Nawet z podkładem muzycznym :D\nMuszę się pochwalić paroma rzeczami.\nAoi napisała, że wiele osób mających lalki MH wie o moim blogu. Czyli robię się sławna :D\nDruga sprawa. Zostałam honorową czytelniczką wypocin Josha. Chłopina będzie wydawać książkę i mam powiedzieć co o niej sądzę.\nJak będzie już papierowa wersja to oczywiście chyba ją do mnie przyślesz? I czekam na specjalne podziękowania na pierwszej stronie, heheh\nSerio staję się VIPem :D Ale spokojnie, nie uderzy mi sodówka do głowy. Gdzie jest mój koktajl? Ma być z palemką! Jak mówiłam, pozostanę tą samą, spokojną i nieśmiałą osóbką.\nPrzejdźmy do konkursu, jak to za pierwszym razem napisałam "Konskurs" <ja i moje literówki>\nMotyw przewodni konskursu to "WODA"\nZdjęcie, rysunek, nawet może być coś z plasteliny. Technika dowolna.\nNa pracy konkursowej musi znajdować się jakaś lalka (MH lub EAH) płeć i ilość postaci dowolna, oraz jakaś woda. Morze, rzeka, jezioro, ocean, bagno. Jakiś akwen wodny.\nKałuża też się liczy :D\nJeśli jednak ktoś wpadłby na pomysł zrobienia zdjęcia lalce przy kranie z lecącą wodą... Zobaczymy ;)\nNa prace czekam do 30 lipca do godziny 23: 58. Przypominam maila salamandra1.o2.pl\nNagroda to standardowy dyplom i publikacja na moim blogu.\nChyba o wszystkim napisałam.\nTak więc do następnego i PoZdrawiam\nAutor: Sandomia o 17:56\nEtykiety: Konkurs, Sesje w plenerze, Vandala\nAngela Heather 16 lipca 2015 18:37\nSuper zdjecia.! (Na nic więcej mnie niestety ni stać) Odnośnie 'konkskursu' to genialnie, że wybralas akurat wodę :)\n►Agg ◄ 16 lipca 2015 18:52\nZgadzam się, co do tego ostatniego :3\nSandomia 16 lipca 2015 23:18\nAgg, a co do pierwszego to już nie? Foch.. z przytupem...\n►Agg ◄ 17 lipca 2015 10:23\nNo dobra... To pierwsze też *^*\nAoi 16 lipca 2015 18:45\nCzyli czeka mnie siedzenie nad kartką...I malowanie(okropnie nienawidzę malowania),ale cóż poświęcę się.Zauważyłam boskiego ślimaczka *Q*...Woda...Dlaczego przy mnie nie ma żadnej wody!Zostało mi tylko rysowanie,albo coś wymyśle...RATUJCIE!\nSandomia 16 lipca 2015 23:27\nPunkt dla Ciebie za dostrzeżenie ślimuna.\nMyśl, myśl, może na coś wpadniesz ;)\nAoi 17 lipca 2015 09:04\nA musi widać czy to woda z morza,jeziora bądź Bóg wie czego?Bo mam pomysł(,coś czuję,że nie wypali...).Jak ja,ta co od dziecka latała za ślimakami nie zauważyła by go,to uznałabym iż nie mam prawa dotykać żadnego ślimaka!\nSandomia 17 lipca 2015 12:23\nNie musi być widać co to za woda. Możesz nawet wykopać dołek i nalać tam wody z kranu.\nMatthew Frozen 16 lipca 2015 19:42\nSuper zdjęcia :) Chciałbym wziąć udział w konkursie i zrobić zdjęcia... Ale akurat były takie upały, że cały mój stawik na podwórku wysechł i zrobiło się z niego bagno... (może być takie bagno bez wody? :D)\nSandomia 16 lipca 2015 23:45\nMasz jeszcze trochę czasu, może woda się znajdzie w bajorku. Jak byś nadal miał tam Saharę to przymknę oczy i uznam zdjęcie na bagnie.\nMatthew Frozen 17 lipca 2015 12:13\nZupełnie zapomniałem że dopiero co robiłem sesje Lorny w basenie xD Zdjęcie może być przerobione?\nSandomia 17 lipca 2015 12:25\nMoże być przerobione, ale nie chciałabym filtrów zostawiających tylko jeden kolor na zdjęciu, albo całkowitej zmiany kolorów lalki, np z czerwonej na niebieską.\nWe Are Monster High 16 lipca 2015 19:57\nBardzo ładna... żartuję.\nCUDOWNA SESJA ! Lepszej nie widziałam :D\nJedna z najlepszych na twoim blogu :D\nCo do konkursu... pogadam z młodszą, i kto wie, może weźmiemy udział, heh :)\nSandomia 16 lipca 2015 23:46\nPogadaj, czekam na Was.\nKlaudia Pluto 17 lipca 2015 13:05\nZdjęcia Tam gdzie lata Vanda są po prostu WoW . Poprostu Magia.\nVanda pewnie się świetnie czuła w wodzie (chyba że choroba jeziorna :P)\nJuż pędze myśleć o konkursie ..\nSandomia 17 lipca 2015 13:26\nDzięki wielkie. Trochę się męczyłam przy tych zdjęciach, ale warto było.\nWandzia była bardzo szczęśliwa po za momentami ataku choroby.\nPędź, pędź. Czekam na pracę.\nInka 18 lipca 2015 11:30\nco za zaangażowani Rodzice - jestem pełna podziwu -\nwcześniej Mama, teraz Tata - moi zgodzili się, bym\nkiedyś w odległej a wciąż nieokreślonej przyszłości\nporobiła fotki mym niuniom u Nich - mają urokliwy kilim\ni witrynkę klimatycznie rzeźbioną, więc sama rozumiesz...\nfotka kotwicy w wodzie już zagnieździła się w mej głowie :)\na konkurs - jasne, że biorę udział - wszak kocham leśne i\nwodne Istoty - jakżebym mogła nie pofocić mych rusałek i\nsyren wśród listowia i szemrzących fal... ♥\nSandomia 18 lipca 2015 12:51\nPrzed wakacjami tata sam się zgłosił, ze będzie mi pomagał i słowa dotrzymał.\nDo konkursu zapraszam. Na chwile obecna mam dwa zgłoszenia więc czekam na więcej.\nAleksa.De.Nile0707 21 lipca 2015 19:56\nKorci mnie, aby zrobić jakieś zdjęcia, niestety nad morze jadę dzień po terminie oddawania prac, ale... może coś wykombinuję xD Ostatnio mn natchnęło na sesyje .o.\nSandomia 26 lipca 2015 13:31\nKombinuj. Im bardziej dziwne pomysł tym lepsze.\nDyla 26 lipca 2015 13:28\nTo byłby skandal, gdybyś tak żądnej przygód lalki nie zabrała ze sobą :D\nOj tak. Byłby foch taki, że aż strach zasypiać w jednym pokoju z nią.


James Bond // MI-6 Headquarters - Silverfin\nSILVERFIN // SILVERFIN\nTytuł oryginalny: Silverfin\nTytuł polski: Silverfin\nWydawca: Puffin Books 2005\nWydawca polski: Świat Książki 2007\nRozpoczynający naukę w prestiżowej szkole Eton James Bond przypadkowo natrafia na ślad szaleńczych eksperymentów naukowych przeprowadzanych przez ojca jednego ze szkolnych kolegów Bonda, lorda Randolpha Hellebore'a. Jego celem jest stworzenie serum, rozszerzającego wydolnościowe i wytrzymałościowe możliwości ludzi (a konkretniej: żołnierzy). Splot wydarzeń sprawia, że Bond musi stawić mu czoła.\nNigdy nie rozumiałem idei, jaka przyświecała Ian Fleming Publications, kiedy ta zdecydowała się na wydanie serii powieści poświęconych postaci młodego Jamesa Bonda. Koncepcja ta kojarzyła mi się zawsze z próbą zagospodarowania rynku czytelników książek o Harrym Potterze, znajdującego się na przeciwległym biegunie względem historii o 007, przepełnionych przemocą, seksem i wszystkim tym, co charakteryzuje serię zapoczątkowaną przez Iana Fleminga. I, choć zdania nie zmieniam, muszę posypać sobie głowę popiołem. Uprzedzając fakty: książki spod znaku „Młodego Bonda” to kawał ciekawej i na swój sposób interesującej literatury. Nawet dla kogoś takiego jak ja. Kogoś, kto z całą pewnością nie kwalifikuje się do docelowego jej targetu.\nNo właśnie. Target. To bodaj największa wada książki. Trudno jednoznacznie określić dla kogo jest adresowana. Z całą pewnością nie jest to beztroska lektura dla dzieci. Choć na okładkach brytyjskich wydań widnieje symbol 11+, to wcale nie jestem przekonany, czy wiek ten jest adekwatny dla treści książek Higsona. „SilverFin” jest bowiem zaskakująco ponurą i na swój sposób mroczną powieścią, a niektórych opisów (na przykład ucieczki Bonda z posiadłości Hellebore'a, wśród wijących się kanałami węgorzy) z pewnością nie powstydziłby się sam Fleming! Sugestywny i ponury klimat był dla mnie największym zaskoczeniem, a jednocześnie największym plusem powieści. Jest on poniekąd skutkiem umiejscowienia akcji powieści w Szkocji, której deszczowa i mglista aura pomaga budować nastrój powieści. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż Higson jest po prostu dobrym pisarzem. Idealnie wyważa tempo opowieści, opisy doskonale nakreślają jej tło (choć nie dominują), postaci są wyraźne (tym razem jeszcze stosunkowo jednowymiarowe, choć w kolejnej części i to się zmieni), a dialogi niezłe i – co najważniejsze – książka absolutnie nie sprawia wrażenia, że adresowana jest wyłącznie do młodych czytelników.\nOczywiście, pozytywny odbiór książki wymaga odpowiedniego do niej podejścia. Nieuniknione jest bowiem to, że wyjątkowość Bonda musiała się ujawnić już w młodzieńczym wieku (a sam Bond, nim seria dobiegnie końca, będzie miał bagaż doświadczeń, którego starczyłoby na dwa życia). Na szczęście Higsonowi z powodzeniem udaje się nie sprowadzić książki do absurdu, który często w popkulturze towarzyszy lejtmotywowi, w którym dziecko (no, młodzieniec) pokonuje dorosłych i doświadczonych przeciwników. Tego rodzaju motywy w zasadzie sprawdzają się wyłącznie w produkcjach adresowanych dla dzieci. A jednak – w „SilverFin” ciąg wydarzeń wydaje się być niewymuszony i – zachowując proporcje – prawdopodobny. A to już spory sukces.\nHigson zdecydował się umieścić akcję powieści w roku 1933, zatem książka wpasowuje się w chronologię serii Fleminga. Na szczęście ucieka od zbędnej (i irytującej) maniery narracji, w której nawiązuje do wydarzeń z przyszłości. Wyjątkiem, choć zrozumiałym, jest próba ukazania przyczyn, dla których Bond stanie się postacią, jaką znamy. W „SilverFin” znajdziemy choćby odpowiedź na pytanie dlaczego James nie uznaje herbaty oraz skąd się wzięła jego miłość do szybkich samochodów. Na szczęście, póki co, Higson nie próbuje wikłać Jamesa w meandry relacji damsko-męskich.\nInnym plusem książki jest możliwość bliższego poznania rodziny Jamesa – ciotki Charmian i umierającego na raka wuja Maxa. Charmian de facto wychowała Bonda po śmierci rodziców. I w tym aspekcie seria zgodna jest z historią przedstawioną w latach siedemdziesiątych przez Johna Pearsona w książce „James Bond: The Authorized Biography of 007”. Higson nie wspomina jednak o innych członkach rodziny Bonda – choćby ze strony matki, którzy – jak wiadomo z wspomnianej książki Pearsona – również do pewnego momentu obecni byli w jego życiu. Zupełnie pominięta jest również postać brata Jamesa – Henry'ego. Z drugiej strony jednak kanoniczność faktów i wydarzeń opisanych przez Pearsona była zawsze dyskusyjna, stąd też trudno fakt ten traktować to w kategoriach błędu.\n„SilverFin”, podobnie jak cała seria o młodym Bondzie, była niezwykle ryzykownym projektem, który – wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu – należy uznać za udany. Potrafi zapewnić solidną rozrywkę również dorosłym czytelnikom, którzy nie są docelowymi odbiorcami serii.


Komunikaty prasowe - Biuro prasowe - Wirtualna Polska SA\nW Wirtualnej Polsce kredyt hipoteczny tańszy niż w banku\nNowo powstała platforma obliczrate.wp.pl to zaawansowane narzędzie-kalkulator, który pozwala użytkownikowi samodzielnie policzyć maksymalną zdolność kredytową w poszczególnych bankach. ...\nWyjątkowe nagrody w konkursie z okazji 5-lecia serwisu Kobieta WP\nNa zwyciężczynię czeka suknia z najnowszej kolekcji duetu Paprocki i Brzozowski oraz nagroda specjalna – sesja zdjęciowa w atelier projektantów. Wystarczy złożyć życzenia z okazji piątych urodzin Kobiety, by zyskać szansę wygrania nie tylko sukienki, ale również zaproszeń na zakupy do salonów Mohito oraz zestawów kosmetyków Konkurs potrwa do 26 czerwca. Na wygraną największe szanse...\nThe best of AdTotal – nowy cennik sieci reklamowej WP\nNowe pakiety, formy reklamowe i nowi wydawcy. Zmiany w segmencie wideo oraz mobile. Ofarta Social Media i WOMM. Zmieniony cennik sieci reklamowej AdTotal Wirtualnej Polski. ...\nJak się pozbyć swojej starej? Wystarczy… zagrać\nSerwis specjalny Wirtualnej Polski, TwojaStara, promuje program Internet Explorer 9. Witryna, powstała we współpracy z Microsoft, jest rozwinięciem kampanii MS, w której spółka „puszczając oko” do użytkowników Sieci, zachęca do pozbycia się starych… przeglądarek. ...\nWP i Viva Polska współpracują przy „Kolejno odlicz, czyli Viva 10 naj”\nWspólne działania Wirtualnej Polski i stacji Viva Polska to przykład wykorzystania potencjału, który tkwi w synergii mediów. Współpraca przy programie, w którym polskie gwiazdy biorą pod lupę teledyski znane z anteny Viva Polska, obejmuje zamieszczanie materiałów redakcyjnych z programu w serwisie muzyka.wp.pl oraz wzajemną promocję WP i Vivy w portalu i stacji telewizyjnej. ...\nA dresik – wybór znakomity!\nRuszyła ogólnopolska kampania reklamowa Poczty Wirtualnej Polski. Akcja jest kontynuacją działań promocyjnych realizowanych we wrześniu ubiegłego roku. Portal ponownie bawi się humorystycznym konceptem, tym razem „…a dresik załóż”, a celem kampanii jest podkreślenie najważniejszych funkcjonalności serwisu poczta.wp.pl ...\nStrona 79 / 84« Poprzednia1..787980..84Następna »


Białoruś - przeczytaj więcej na stronie - Dziennik.pl\n"Rośnie ryzyko ataków rakietowych i lotniczych z terytorium Białorusi" - alarmuje sztab generalny Sił Zbrojnych Ukrainy. Rosyjska armia rozlokowała dywizjon rakiet Iskander-M w obwodzie brzeskim, 50 km od granicy z Ukrainą.\n"Rok 1984" Orwella zakazany na Białorusi. "Usunąć wszystkie książki, zameldować"\n"Po ćwiczeniach, które wojska białoruskie odbywały w minionych dniach, zapowiedziano rozmieszczenie sił operacji specjalnych Białorusi wzdłuż granicy z Ukrainą" - poinformował brytyjski wywiad.\nŻaryn: Rosyjska propaganda nadal szerzy kłamstwa przeciwko Polsce\n"Rosyjska propaganda nadal szerzy kłamstwa przeciwko Polsce, przekonując, że polskie władze planują atak i aneksję zachodniej Ukrainy; operacja dezinformacyjna w tym wątku trwa od kilku dni" - przekazał na Twitterze rzecznik prasowy ministra koordynatora służb specjalnych Stanisław Żaryn.\nAlaksandr Łukaszenka podpisał dekret o zwolnieniu Uładzimira Czuszaua, ambasadora Białorusi w Polsce. Jesienią 2020 r. z inicjatywy strony białoruskiej ambasadorzy Polski i Białorusi zostali odwołani na "na konsultacje" do swoich krajów i nie przebywali w państwach akredytacji.\nGen. Hulewicz: Wysłaliśmy dodatkowe wojska na granice z Polską\nProwokacja białoruskiego dyktatora. Łukaszenka urządził uroczysty pogrzeb polskiemu dezerterowi, Emilowi Czeczce\n"Białoruski reżim urządził propagandową antypolską prowokację, wyprawiając pogrzeb polskiemu dezerterowi Emilowi Czeczce. Były szeregowiec spoczął na polskim cmentarzu wojskowym we wsi Dołchinów, wśród bohaterów wojny polsko-bolszewickiej" - donosi w sobotę dziennik "Fakt".\nŻaryn: Na granicy Polski z Białorusią wciąż niebezpiecznie\n"Na granicy Polski z Białorusią wciąż niebezpiecznie" - ocenił w piątek na Twitterze rzecznik ministra koordynatora służb specjalnych Stanisław Żaryn.