Józef Piłsudski – Wikicytaty\nJózef Klemens Piłsudski (1867–1935) – pierwszy marszałek Polski, mąż stanu, Naczelnik Państwa i premier Polski.\nOpis: o przybyciu do kwatery w Puławach i przygotowaniach do kontrataku w wojnie polsko-bolszewickiej, 12 sierpnia 1920.\nA gdym się zastanowił nad narodem, z którym mnie wiązało wszystko, co cieszy, i wszystko, co boli, wszystko, co we mnie myśli, i wszystko, co czuje, przychodziłem do przekonania, że moje dziecinne marzenia i rojenia zespalają się z moim młodzieńczym światopoglądem. Socjalista w Polsce dążyć musi do niepodległości kraju, a niepodległość jest znamiennym warunkiem zwycięstwa socjalizmu w Polsce.\nŹródło: Jak stałem się socjalistą; cyt. za: lewicowo.pl\nAgentury jak jakieś przekleństwo idą dalej bok w bok i krok w krok. Moi panowie, gdym wziął za temat tę prawdę, wybrałem ją rozmyślnie i nie dla czego innego, jak dlatego, aby kropkę nad „i” postawić, aby nie było powiedziane, że my musimy menażować prawdy agentury. Polskę, być może, czekają i ciężkie przeżycia. Podczas kryzysów – powtarzam – strzeżcie się agentur. Idźcie swoją drogą, służąc jedynie Polsce, miłując tylko Polskę i nienawidząc tych, co służą obcym.\nOpis: z przemówienia na zjeździe legionistów w Kaliszu, 7 sierpnia 1927.\nAmeryka dała nam serce w pomocy, przykład w metodzie pracy. Dziękujemy za jedno i drugie.\nOpis: wpis w albumie podarowanym w podzięce za pomoc Herbertowi Hooverowi przez Polsko-Amerykański Komitet Pomocy Dzieciom, 1 czerwca 1922.\nŹródło: Herbert Hoover a Polska, Biuletyn Informacji Bibliotecznych i Kulturalnych, Rok 9 Numer 1 (29), BIBiK, wbp.lodz.pl, luty 2005.\nBo ni z tego ni z owego mamy Polskę na pierwszego.\nBodaj że z czasem trzeba będzie cokolwiek w program (PPS) wprowadzić gwarantującego Żydom pewne prawa w owym raju polskim. (…) w tym znaczeniu, że w program można by wprowadzić punkt w postaci uchwały zjazdowej mówiącej specjalnie o Żydach, jako że mogą sobie w przyszłej Polsce zostać Żydami, jeśli im się to podoba i jako że będziemy bronili ich praw jako narodowości. No, ale to przyszłość.\nOpis: w liście z lutego 1902 do Kazimierza Kelles-Krauza.\nŹródło: Timothy Snyder, Nacjonalizm, marksizm i nowoczesna Europa Środkowa. Biografia Kazimierza Kelles-Krauza, tłum. Marta Boguta, Warszawa 2011.\nBramy przepastne śmierci dla niektórych ludzi nie istnieją. Świadczą o prawdzie wielkości takiej, że prawa wielkości są inne, niż prawa małości. (…) W imieniu Rządu Rzeczypospolitej polecam panom odnieść trumnę Juliusza Słowackiego do krypty królewskiej, bo królom był równy.\nOpis: przemówienie podczas ceremonii złożenia trumny z prochami Słowackiego na Wawelu.\nŹródło: dedykacja dla „Żołnierza Polskiego”, 24 grudnia 1918.\nBył cień, który biegł koło mnie – to wyprzedzał mnie, to zostawał w tyle. Cieniów takich było mnóstwo, cienie te otaczały mnie zawsze, cienie nieodstępne, chodzące krok w krok, śledzące mnie i przedrzeźniające. Czy na polu bitew, czy w spokojnej pracy w Belwederze, czy w pieszczotach dziecka – cień ten nieodstępny koło mnie ścigał mnie i prześladował. Zapluty, potworny karzeł na krzywych nóżkach, wypluwający swą brudną duszę, opluwający mnie zewsząd, nieszczędzący mi niczego, co szczędzić trzeba – rodziny, stosunków, bliskich mi ludzi, śledzący moje kroki, robiący małpie grymasy, przekształcający każdą myśl odwrotnie; ten potworny karzeł pełzał za mną jak nieodłączny druh, ubrany w chorągiewki różnych typów i kolorów – to obcego, to swego państwa, krzyczący frazesy, wykrzywiający potworną gębę, wymyślający jakieś niesłychane historie; ten karzeł był moim nieodstępnym druhem, nieodstępnym towarzyszem doli i niedoli, szczęścia i nie-szczęścia, zwycięstwa i klęski. (…) Ta szajka, ta banda, która czepiała się mego honoru, tu zechciała szukać krwi. Prezydent nasz zamordowany został po burdach ulicznych obniżających wartości pracy reprezentacyjnej, przez tych samych ludzi, którzy ongiś w stosunku do pierwszego reprezentanta, wolnym aktem wybranego, tyle brudu, tyle potwornej, niskiej nienawiści wykazali. Teraz spełnili zbrodnię.\nŹródło: Nie szablą, lecz piórem. Batalie publicystyczne II Rzeczypospolitej, red. Daria Nałęcz, wyd. IBL PAN, Warszawa 1993.\nZobacz też: endecja, nienawiść, Eligiusz Niewiadomski\nChcemy Polski niepodległej, abyśmy tam mogli urządzić życie lepsze i sprawiedliwsze dla wszystkich.\nChoć nieraz mówię o durnej Polsce, wymyślam na Polskę i Polaków, to przecież tylko Polsce służę.\nCo by o mnie powiedziano, gdybym więźnia Szlisselburga zamknął w twierdzy.\nOpis: o wykreśleniu Kazimierza Pużaka z listy przeznaczonych do aresztowania liderów Centrolewu w tzw. procesie brzeskim w 1930.\nŹródło: polskieradio.pl, 11 sierpnia 2008\nCo się tam dzieje (…) co ten Cankow, mówcie mi o tym, czego on chce? Aha, rządy silnej ręki, dyktatura jednego stronnictwa. To ciekawe, jak to się zmienia wszystko; demokraci, mówicie, i rządy silnej ręki. Wieszają, mówicie, mordują, to ciekawe, może tak i trzeba?\nOpis: o Aleksandrze Cankowie, dyktatorze Bułgarii.\nŹródło: Władysław Baranowski, Rozmowy z Piłsudskim…, s. 191.\nCzego krzyczysz… co noga? A tamtemu głowę urwało i nie krzyczy, a ty o takie głupstwo.\nOpis: żarty kierowane do ciężko rannych żołnierzy.\nCzego pan chce, pokoju czy wojny?\nOpis: pytanie zadane Premierowi Litwy Augistinasowi Voldemarasowi, po jego przemówieniu na posiedzeniu Ligi Narodów w Genewie 9 grudnia 1927 roku.\nŹródło: twojahistoria.pl, 13 stycznia 2018\n[To] człowiek o wielkiej wiedzy, fachowej i żywej inteligencji. (…) W nieszczęściach jedyny: nie opuszcza go nigdy zdrowy optymizm, tężyzna żołnierza i dobry humor.\nOpis: o gen. Tadeuszu Rozwadowskim, po tym jak osadzono go w wileńskim więzieniu na Antokolu.\nCzyż to trzeba być dyktatorem? Jestem człowiekiem silnym, lubię decydować sam. Ale gdy patrzę na historię mojej ojczyzny, nie wierzę – naprawdę – aby można było rządzić w niej batem. Nie lubię bata\nOpis: wywiad dla „La Matin”, 1926.\nDla żołnierza wojna to nie jest to, co dla panów ubranych w tużurek; wojna dla żołnierza – to kochanka. I tak, jak pierwsza miłość tkwi zawsze w pamięci dojrzałego mężczyzny, tak samo dla mnie, dla żołnierza, wojna, którą przeżyłem razem z Legionami, z Brygadą, którą dowodziłem, jest tym pierwszym pocałunkiem i to jest wszystko wspomnienie i ciężkie, i piękne, i te wszystkie wspomnienia tak serce niewolą, a tak dużo z nich jest z Lublinem związanych, tak dużo z nich z Lublinem i ziemią Lubelską w nierozerwalny węzeł się wiąże. Niech mi więc będzie wolno i w stosunku do Lublina tę serdeczność serca wyrazić, niech mi będzie wolno w imieniu własnym i tych biednych chłopaków, którymi dowodziłem, zatraconych, szukających drogi, nieraz zwątpiałych i zbolałych, wyrazić jeszcze raz, dziś, gdy wielkimi już jesteśmy, wyrazić w imieniu nas, maluczkich żołnierzy, głęboką i serdeczną wdzięczność.\nOpis: przemówienie w Lublinie, 11 stycznia 1920.\nŹródło: Józef Piłsudski, Pisma zbiorowe, tom V, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, s. 135.\nJózef Piłsudski: Do mnie, dziecko, będziesz strzelał?\nHenryk Piątkowski: Tak, bo taki mam rozkaz.\nOpis: krótka wymiana zdań z młodziutkim porucznikiem Henrykiem Piątkowskim, który dowodził stojącym przy moście plutonem szkoły podchorążych rezerwy podczas zamachu majowego.\nGdy dookoła nas wre wszędzie kłótnia i zawiść partyjna, gdy dygoce i rozpala się niechęć dzielnicowa, trudno, by żołnierz był spokojny.\nOpis: o przyczynach zamachu majowego.\nGdy myślę o dziejach tak oryginalnych naszego państwa, naszego narodu, gdy myślą się przenoszę do dawnych czasów, gdy Polska z map świata, jako państwo polityczne, wymazana była, widzę historię wielką mistrzynię życia, jak cicho stąpa, zbiera swoje prawdy, zbiera wszystkie grozy świata, wszystkie jego radości. Myślę, że gdy przechodzi ona tak, jak ongi przed upadkiem Rzeczypospolitej, tak i teraz, i po naszej ziemi, po naszych osadach, tak samo cicho, patrząc na ludzi, zbierając wszystkie mądrości i wszystką głupotę, to sądzę, że nieraz wiele musi prawd przepuszczać, i tylko dzięki zaiste niepojętej, a tak wielkiej i niezbadanej litości boskiej, ludzie w tym kraju nie na czworakach chodzą, a na dwóch nogach, udając człowieka.\nOpis: fragment odczytu wygłoszonego 21 marca 1926 w sali „Colosseum” w Warszawie.\nŹródło: Andrzej Garlicki, Józef Piłsudski 1867–1935, Warszawa 1988.\nGdy nam ciężko było, umieliście dać osłodę naszego życia, umieliście z taktem, godnym serca polskiego, podkreślać to, co w nas żyło, że byliśmy nie zatraceńcami, nie sługami, ale tymi, którzy bronią własnej ojczyzny. Umieliście zawsze znaleźć w sobie ten takt i wyraźnie powiedzieć, że nas witacie, kochacie i miłujecie, jako żołnierzy polskich. Umieliście wtedy, gdy nad wami, jak nad całą Polską, wisiała ciężka przemoc, tym cięższa, że w bagnet uzbrojona, tym cięższa, że działo się to podczas wojny, z jej dzikimi i ciężkimi prawami, umieliście zdobyć się na podkreślenie, że jeżeli my związani byliśmy z armią obcą, to wy specjalnie nas spośród tej armii obcej wybieracie i specjalnie nas, jako żołnierza polskiego czcicie.\nOpis: o pobycie ułanów Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego w lipcu 1915 roku w Lublinie podczas I wojny światowej.\nGdy podejmuję ważne decyzje, modlę się wpierw do Matki Bożej Ostrobramskiej.\nAutor: Wacław Jędrzejewicz, Józef Piłsudski. Życiorys.\nGdy Sejm jest rozwiązany, to posłów nie ma – nie istnieją – każdemu wolno sądzić, że o ile chcą zatrzymać swe uprawniania, to muszą być uważani, jak to podkreślam, za zwyczajne ścierwo, które musi zatruwać swoim istnieniem powietrze.\nOpis: o rozwiązaniu Sejmu w 1930 r. i posłach ówczesnej opozycji\nwyborcza.pl, 5 września 2020\nGenerał Haller Józef. Straci powagę u podwładnych w bardzo szybkim tempie z powodu swoistej demagogii i szukania za wszelką cenę popularności zaczynając od podoficera, kończąc na swoim ordynansie. Gadatliwy bez miary i końca. Żadna tajemnica nie jest pewna w jego ręku.\nOpis: o Józefie Hallerze.\nŹródło: Maciej Gablankowski, Co Piłsudski naprawdę myślał o swoich generałach?, ciekawostkihistoryczne.pl, 3 sierpnia 2016.\nGenerał Haller Stanisław. Na dowódcę armii zdatny, nie ma kaprysów co do otoczenia i sam sobie da radę w każdym sztabie. Jako szef Sztabu Wodza Naczelnego jest bardzo dobrym i lojalnym pracownikiem.\nGenerał Rozwadowski Tadeusz. Zdolna i szybko orientująca się głowa. Żadnych zdolności organizacyjnych i administracyjnych. Przypominałby mocno znaną historyczną postać Prądzyńskiego, robiącego na poczekaniu kilka planów jeden za drugim, nie mając żadnej mocy charakteru, by którykolwiek konsekwentnie przeprowadzać. W personaliach dowodzenia błądzi jak małe dziecko w lesie.\nOpis: o Tadeuszu Rozwadowskim.\nGenerał Szeptycki Stanisław. Przy każdym niepowodzeniu zwala zawsze winę na podwładnych i przełożonych. Do dowodzenia najwyższego nie nadaje się z powodu braku charakteru. Na szefa Sztabu Naczelnego Wodza nie nadaje się, nawet osobistemu nieprzyjacielowi jego bym nie doradzał.\nOpis: o Stanisławie Szeptyckim.\nGłowa moja pełna jest najdzikszych sprzeczności!\nŹródło: „Polityka”, 14 maja 2005.\nGłową muru nie przebijesz, ale jeśli zawiodły inne metody, należy spróbować i tej.\nOpis: w wywiadzie dla „Kuriera Porannego” o zamachu stanu, który miał być dokonany przez Piłsudskiego, odczyt z dnia 11 maja 1926.\nIdą czasy, których znamieniem będzie wyścig pracy, jak przedtem był wyścig żelaza, jak przedtem był wyścig krwi.\nIlekroć słyszę te głosy rozsądku i trzeźwości, ilekroć spotykałem się z tymi zarzutami romantyzmu, poezji… tylekroć chcę zawołać w odpowiedzi: a jednak ten romantyzm, ta poezja, to szaleństwo zwyciężyły!!!\nOpis: Słowa Marszałka przy okazji nadania mu tytułu doctora honoris causa przez Uniwersytet w Wilnie, 1922 r.\nOpis: o sytuacji bezwładu politycznego w Polsce.\nJa też potrafię w mordę bić.\nOpis: pogróżka pod adresem endecji, która nie chciała dopuścić do władzy Gabriela Narutowicza.\nJa, zarówno jak i wszyscy ci, którzy ściśle współpracują ze mną, przegrać nie jesteśmy w stanie, to znaczy, że niemożliwym jest przypuszczać, aby sejmowładztwo czy posłowładztwo w Polsce mogło zwyciężyć wraz ze swoją „suwerennością” w jakikolwiek sposób – i sprawa postawiona na wybory nie może polegać na jakiejś możliwości przegranej z mojej strony.\nOpis: wypowiedziane 24 października 1930.\nŹródło: Czesław Brzoza, Polska w czasach niepodległości i II wojny światowej\nJazda, jak wiadomo, w pojęciach nawet sprzed 1914 roku, spadała coraz niżej w swym znaczeniu wojennym. Przeznaczono jej role pomocnicze, jak wywiady lub ochrona skrzydeł, nie dając jej nigdy samodzielnych rozstrzygających zadań. Wraz z rozwojem siły ognia podczas olbrzymich zapasów wojennych w Europie, rola jazdy spadła po prostu do zera. Konie oddawano artylerii, a kawalerzystów przekształcano pośpiesznie na piechurów. Wydawało mi się więc wprost niemożliwe, aby jako tako uzbrojona piechota z dodatkiem karabinów maszynowych i artylerii nie dała sobie rady za pomocą ognia z jazdą.\nŹródło: Pisma, mowy, rozkazy - RCIN, PDF, t. VII, s. 57, rcin.org.pl\nOpis: przemówienie na obiedzie w Lublinie, 11 stycznia 1920.\nŹródło: Joanna Gierowska-Kałłaur, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich (19 lutego 1919–9 września 1920), wyd. 1, Wydawnictwo Neriton, Instytut Historii PAN, Warszawa 2003, s. 54.\nJeśli nie będziesz nic mówić, nie będą wymagali, żebyś to powtarzał.\nJa was przepraszam, panowie. Ja was bardzo przepraszam, tak nie miało być.\nOpis: słowa wypowiedziane w maju 1921 do ukraińskich oficerów internowanych w obozie nr 10 w Kaliszu w efekcie traktatu ryskiego\nOpis: do korespondenta „Le petit Jurnal”, 1919.\n(…) Jest to eksperyment. Rzecz się tak przedstawia, skoro ja – że się tak wyrażę – jestem tym, który Polskę wciągnąłem w to przedsięwzięcie, to mogę powiedzieć, że daję teraz Ukraińcom możliwości. Jeśli im się uda, to się uda, nie osiągną sukcesu, to nie będą go mieć. Są dwa sposoby, by nauczyć ludzi pływania. Wolę sposób rzucania ich na głęboką wodę i zmuszania, by pływali. To właśnie robię z Ukraińcami.\nOpis: o wsparciu Polski dla Ukraińskiej Republiki Ludowej w wywiadzie dla angielskiej gazety „Daily News”, 16 maja 1920.\nŹródło: Lech Wyszczelski, Wojna polsko-rosyjska 1919–1920, t. 1, wyd. Bellona, Warszawa 2010, s. 393.\nJestem żołnierzem. Kocham żołnierkę i byłem tym, któremu los pozwolił w wielkiej wojnie światowej, gdy wielkie, olbrzymie państwa rzuciły na kartę miliony ludzi, miliardy pieniędzy, cały przepych nowoczesnej techniki, któremu los dał szczęście, żem nie miał w imieniu Polski zginąć w tym tłumie, żem wzniósł ubogi, maleńki domek żołnierza polskiego i nad nim postawił i wywiesił sztandar polski.\nOpis: Józef Piłsudski, przemówienie w Lublinie, 11 stycznia 1920.\nJeśli mogą być jakieś wahania w wyborze środków, kiedy się chce pozostać w ramach legalności, to nie ma ich tam, gdzie celem jest ocalenie Polski.\nJeżeli na całym świecie panuje nieuczciwość w polityce kresowej, ja chciałbym, by nasza polityka kresowa była polityką uczciwą.\nOpis: do mieszkańców Równego, 9 stycznia 1920.\nŹródło: Joanna Gierowska-Kałłaur, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich (19 lutego 1919–9 września 1920), op. cit., s. 53.\nKielce są wyjątkowo drogie myślom i wspomnieniom wielkiej części legionistów, bo tu był pierwszy pocałunek wojny, bo to był pierwszy krok do awantur naszych girlandy.\nOpis: o Kielcach – mieście Legionów.\nKto nie był socjalistą za młodu, ten na starość będzie skurwysynem.\nOpis: odpowiadając na zarzuty endecji.\nŹródło: Andrzej Garlicki Józef Piłsudski 1867–1935, Kraków 2008.\nLecz na szczęście w skład państwa rosyjskiego oprócz Rosji właściwej wchodzą i inne, przemocą ujarzmione i łańcuchem niewoli przykute do caratu, kraje. Ludność tych krajów – Polacy, Litwini, Łotysze, Rusini – zalega obszary, dawniej do Rzeczypospolitej Polskiej należące. Mają więc ona całkiem inną przeszłość historyczną, inne tradycje; wszystkie zaś cierpią pod caratem srogie prześladowania narodowościowe i religijne, które wśród nich wzbudzają nienawiść ku obecnym stosunkom politycznym (…) warunki każą przypuszczać, że stąd właśnie wyjdzie ta siła, która w proch zetrze potęgę caratu.\nOpis: na łamach jednodniówki „Robotnik”, 1895.\nŹródło: Joanna Gierowska-Kałłaur, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich (19 lutego 1919–9 września 1920), op. cit., s. 51.\nLublin przez czas okupacji i wobec wypadków historycznych miał się stawać jedną z nowych stolic Polski. Do tych licznych stolic, na które kraj ubogi sobie pozwalał, do tych licznych stolic, którymi usiana jest Polska, przybywała jak gdyby nowa stolica, nowa, nieznana dotychczas w historii. Tą stolicą stawał się Lublin. Rozumiem wielkie pretensje, rozumiem partykularyzm, rozumiem przywiązanie do rodzinnych miast (…) Lublin był tą stolicą najświeższą, a zarazem tą pierwszą stolicą, która się swego majestatu stołecznego wyrzekła. Lublin dał pierwszy przykład dla różnych nowych i starych dzielnic, wytworzonych przez wrogów, wyrzeczenia się swego majestatu stołecznego, Lublin dał pierwszy przykład wyrzeczenia się partykularyzmu, Lublin pierwszy stanął do zjednoczenia wszystkich dzielnic Polski. Była to zasługa Lublina; podkreślam, była to zasługa Lublina.\nOpis: o rozwiązaniu się tzw. Rządu lubelskiego w 1918. Lublin, 11 stycznia 1920.\nŹródło: Józef Piłsudski, Pisma zbiorowe, tom V, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, s. 136–137\nŁączność w wojsku podczas wojennych wypadków jest taką samą bronią jak armata, karabin maszynowy, jak kuchnia polowa, jak wóz amunicyjny kompanji. (…) Bez łączności bowiem nie ma i być nie może skoordynowanej pracy wojska, nie ma złączenia wysiłków krwawych żołnierza dla odniesienia zwycięstwa i krew ludzka leje się darmo, leje się niepotrzebnie, tak jak w jakiejś awanturze karczemnej bezcelowe i bez żadnej korzyści dla celu postawionego wojska szukania zwycięstwa nad nieprzyjacielem. Dlatego też powtarzać zawsze będę, że lepsza jest dobra łączność niż armata, niż karabin maszynowy, niż kuchnia polowa i wóz amunicyjny. Moje określenie, które stale przy grach wojennych powtarzam jest, że wojsko bez pracy nad łącznością staje się zwyczajną dziewką publiczną, szukającą awantur miłosnych po różnych lasach i pagórkach, bez żadnej korzyści dla wojny oprócz zadowolenia rozdziwaczonej pindy. (…) W doświadczeniu z ubiegłej wojny, gdzie byłem zwycięskim Naczelnym Wodzem, wyniosłem smutne wrażenia, że wojska, któremu dowodziłem nie tylko nie robiły i nie czyniły łączności, ale starannie od niej uciekały, tak jakgdyby się lubowały w stanie owej ladacznicy z rozdziwaczonym organem płciowym. (…) Wszystkie doświadczenia wojny z początku 1914 roku, które przestudjowałem, wskazują wyraźnie i jasno, że jazda nie uważała nigdy za stosowne trzymać łączność z kimkolwiek na świecie oprócz sama z sobą, była zatem ideałem wymarzonym tej dziewki publicznej, czyniącej awantury miłosne po różnych kątach bez celu i potrzeby. Wobec tego zaś, że nasza jazda jak dotąd za najwyższą tradycję uważa byłą jazdę rosyjską, która była najwybitniejszą przedstawicielką tego kurwiarskiego kierunku, (…) będę więc musiał obmyślić prawdę o łączności dla jazdy zupełnie ad hoc, zupełnie specjalnie, bez łączenia jej z prawdą o łączności w reszcie wojsk.\nOpis: rozkaz z 27 marca 1929 o łączności (sygn. archiw.: CAW, akta GISZ, tecz. 518/2).\nŹródło: „Polityka” nr 11 (2236), 11 marca 2000, s. 86\nŁatwy do prywaty i do zwalania winy i odpowiedzialności z siebie na innych.\nOpis: o Władysławie Sikorskim.\nŹródło: ciekawostkihistoryczne.pl 3 sierpnia 2016.\nMając w swym ręku funkcję dowódcy całego wojska, a w tym i duchowieństwa wojskowego, muszę robić także i kwalifikacje. Kwalifikacja moja w stosunku do biskupa Galla wypadła dla niego in minus, nigdy in plus. On był nierobem. Był on buveur et mangeur. Pełen intryg i świństw, zrobił impertynencję Prezydentowi Rzeczypospolitej. Nie mogłem go ani chwili trzymać w wojsku. Lepiej zabić, niż w wojsku trzymać w sprzeczności z honorem.\nOpis: rozmowa z nuncjuszem apostolskim Francesco Marnaggim na temat wyboru nowego biskupa polowego WP po rezygnacji bpa Stanisława Galla.\nŹródło: wyborcza.pl, 16 grudnia 2010\nMamy Orła Białego, szumiącego nad głowami, mamy tysiące powodów, którymi serca nasze cieszyć możemy. Lecz uderzmy się w piersi! Czy mamy dość wewnętrznej siły? Czy mamy dość tej potęgi duszy? Czy mamy dość tej potęgi materialnej, aby wytrzymać jeszcze te próby, które nas czekają? Przed Polską leży i stoi wielkie pytanie; czy ma być państwem równorzędnym z wielkimi potęgami świata, czy ma być państwem małym, potrzebującym opieki możnych. Na to pytanie Polska jeszcze nie odpowiedziała. Ten egzamin z sił swoich zdać jeszcze musi. Czeka nas pod tym względem wielki wysiłek, na który my wszyscy, nowoczesne pokolenie, zdobyć się musimy, jeżeli chcemy zabezpieczyć następnym pokoleniom łatwe życie, jeżeli chcemy obrócić tak daleko koło historii, aby wielka Rzeczpospolita Polska była największa potęgą nie tylko wojenną, lecz także kulturalną na całym Wschodzie.\nOpis: Lublin, 11 stycznia 1920.\nŹródło: Józef Piłsudski, Pisma zbiorowe, tom V, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, s. 137–138\nMarząc ciągle o powstaniu, zacząłem się wówczas dobrze zastanawiać, czemu dotychczasowe się nie udały. Książek odpowiednich nie było, kłopoty majątkowe nieco oddaliły moich rodziców od dzieci, w rozmowach zaś starszych o ostatnim powstaniu mówiono bardzo mało, a to, co mówiono, było dla mnie wstrętnym – uważano bowiem, że powstanie było nie tylko błędem, lecz i zbrodnią. Ze specjalną ciekawością czytałem to, co mogłem dostać, o rewolucji francuskiej. Podłoża społecznego tego ruchu naturalnie nie rozumiałem, natomiast byłem zachwycony zapałem i zajadłością rewolucyjną oraz udziałem wielkich mas ludowych. A gdym się zapytał, czemu my, Polacy, nie zdobyliśmy się na taką energię rewolucyjną, znalazłem jedną odpowiedź – byliśmy i jesteśmy gorsi od Francuzów.\nZobacz też: powstanie styczniowe, rewolucja francuska\nMasa społeczeństwa polskiego jest rzeczą niczyją, luźnie chodzącą, nie ujętą w żadne kadry organizacyjne, nieposiadającą żadnych właściwie przekonań, jest masą bez kości i fizjonomii. O tę gawiedź politycznie bezmyślną, o przyciągnięcie jej choćby na jeden moment w jedną lub drugą stronę chodzi w pierwszym rzędzie tym wszystkim, którzy robią w Polsce politykę.\nOpis: w liście do Romana Dmowskiego z 26 stycznia 1919 roku\nŹródło: Stanowienie ojczyzny, "Karta", nr 94(zima 2018), s. 12.\nMatka Najświętsza wzięła na siebie jakby ministerium dobroci, bo kiedy człowiek chociażby na Jej obraz tylko popatrzy, to czuje się lepszym.\nOpis: gdy Józef Piłsudski we dworze w Moszczenicy otrzymał obraz Matki Bożej Ostrobramskiej.\nŹródło: Eryk Łażewski, Jak Piłsudski kochał Niepokalaną. Co św. Maksymilian Kolbe myślał o Marszałku?, aleteia.org, 13 listopada 2017.\nMoi Panowie, pozwólcie mi być w tym początku wspólnego życia Polski ze Śląskiem możliwie wielkim optymistą, gdyż wiem, że jak długa i szeroka jest Polska niema toastu, któryby spełnić można z większym uczuciem miłości i z większymi zapałem niż ten, który wznoszę wołając w imieniu Polski: „Niech żyje Śląsk!”.\nOpis: Przemowa Józefa Piłsudskiego na Rynku w Katowicach, 27 sierpnia 1922.\nŹródło: „Gazeta Robotnicza” nr 194 z 29 sierpnia 1922, s. 1\nMyślałem już nieraz, że umierając przeklnę Polskę. Dziś wiem, że tego nie zrobię. Lecz gdy po śmierci stanę przed Bogiem, będę go prosił, aby nie przysyłał Polsce wielkich ludzi.\nOpis: w rozmowie z Arturem Śliwińskim, 23 listopada 1931.\nMyślałem, że wraz z odrodzeniem Polski materialnym i duchowym, Polska odradzać się zacznie, że wyzbywać się zacznie tchórzostwa i wyzwalać się zacznie od pracy agentur, że przestanie pracę dla obcych uważać za najrozumniejszą pracę dla Polski.\nNaród, który traci pamięć przestaje być Narodem – staje się jedynie zbiorem ludzi, czasowo zajmujących dane terytorium.\nŹródło: Myśli i wypsknięcia, wyd. MG, Warszawa 2010, s. 41.\nNie dałby sobie rady w obecnym czasie z rozkapryszonymi i przerośniętymi ambicjami generałów, nie jestem pewien jego zdolności operacyjnych w zakresie prac Naczelnego Wodza i umiejętności mierzenia sił nie czysto wojskowych, lecz całego państwa swego i nieprzyjacielskiego.\nOpis: o Edwardzie Śmigłym-Rydzu.\nNie łudzę się, i to absolutnie, że czy będziemy nazywali ruch powstaniem, czy proletariacką rewolucją – dojdziemy do tego, by się stykać z wojskiem. Wobec tego sądzę, że ludzie muszą być przygotowani do zetknięcia się z wojskiem; pomimo że uświadomienie ogromnie szanuję, sądzę, że Marksem żołnierza zabić nie można.\nŹródło: Włodzimierz Kalicki, Rok 1905: Przebudzeni bombą, „Duży Format”, 9 grudnia 2005\nZobacz też: rewolucja 1905 roku\nNie ma lepszej pożywki chorobotwórczej dla bakteryj fałszu i legend, jak strach przed prawdą i brak woli.\nŹródło: Rok 1863, Wstęp, 1924\nObcą jest nam wszelka nienawiść plemienna i narodowościowa. Bojownicy wolności wszystkich krajów i narodów są naszymi braćmi. Umiemy hołd oddać wszelkiej wielkiej myśli, w jakimkolwiek języku się zrodziła, umiemy uczcić wszelkiego poetę i myśliciela, jakikolwiek naród go wydał.\nŹródło: Z powodu jubileuszu Puszkina, „Robotnik” nr 31, 4 czerwca 1899.\nObudziła mnie kasztanka, która, nagle chrapiąc zaczęła zwijać się pode mną i przysiadać. Z wielkim hałasem i dudnieniem szedł naprzeciw nas automobil ciężarowy i kasztanka, wychowanica wolnej wsi, protestowała przeciw takiemu monstrum. A ja dumny i szczęśliwy, głaszcząc ją po błyskającej złotem w słońcu szyi, uspokajałem ją słowami: – Głupia, w twoich Czaplach nie byłaś, ale za to jesteś w Krakowie, rozumiesz? W kochanym, cudnym, polskim Krakowie, gdzie żołnierz polski z honorem umrzeć może, rozumiesz? Ty czapelska istoto! Na tobie, na tobie wjadę, głuptasku, do Wilna! Kasztanka cudów Krakowa przy samochodach zrozumieć nie chciała i drżała jeszcze na całym ciele, choć automobil dawno nas minął.\nOpis: Moje pierwsze boje: Ulina Mała, z walk w 1914 r.\nŹródło: Zdzisław Najder, Roman Kuźniar (red.), Piłsudski do czytania, Znak Horyzont, Kraków 2016, s. 162.\nOczekiwanie zmian, nadzieje na polepszenie są powszechne. Otóż – w takiej chwili, kiedy przewrót jest możliwy, my milczymy i sami dobijamy kwestię polską. Nam milczeć teraz nie wolno! Polityka nie jest matematyką. Obliczyć i przewidzieć wszystkiego niepodobna. Ale dopóki społeczeństwo jest bierne, spodziewa się wszystkiego od wypadków, od innych, tylko nie od siebie – nic nie nastąpi. Nawet w razie likwidacji caratu, jeśli żadne zmiany nie zajdą, czyż nie znajdziemy się w tym położeniu, że będzie za późno? Wobec tego – czyż wolno nam milczeć?\nOpis: w przemówieniu podczas krakowskiej konferencji PPS, 1904.\nO lotnictwie mamy przesadnie pojęcie, za wiele na nie liczymy i nie zdajemy sobie sprawy, czym ono jest realnie u nas i w jakim stopniu nań można liczyć na wypadek wojny\nOpis: opinia wygłoszona 12 października 1926 roku na posiedzeniu inspektorów armii.\nŹródło: Lech Wyszczelski, Wojsko II Rzeczypospolitej s. 240.\nPamiętaj, że wartość ma nie to, co ty mówisz, ale to jak się to odbija w mózgu słuchającego\nŹródło: Aleksandra Piłsudska, Wspomnienia\nŹródło: Walka z rządem, „Robotnik” nr 10, 24 września 1895.\nPolacy chcą niepodległości, lecz pragnęliby, aby ta niepodległość kosztowała dwa grosze i dwie krople krwi – a niepodległość jest dobrem nie tylko cennym, ale i bardzo kosztownym.\nPolacy okazali się kamieniem pleśnią pokrytym, a nie ładunkiem dynamitu.\nOpis: przemówienie w Lipnicy Górnej, 30 grudnia 1914.\nPolska, sami Polacy to twierdzili, nierządem stoi. Polska to jest prywata, Polska to jest zła wola. Polska to jest anarchia. I jeśliśmy po upadku mieli sympatię dla siebie, to nigdy nie mieliśmy szacunku dla siebie. Nie zaufanie, a niepewność wzbudzaliśmy i stąd chęć narzucania nam opiekunów, wyznaczonych dla narodu anarchii, niemocy, swawoli, dla narodu, który się do upadku doprowadził prywatą, nieznoszącą żadnej władzy.\nOpis: 3 lipca 1923.\nŹródło: Przemówienie w Sali Malinowej hotelu Bristol, w: Wielkie mowy historii, t. 2, wyd. Polityka Spółdzielnia Pracy, Warszawa 2006.\nPolska to jeden wielki kołtun, trzeba przedtem dobrze grzebieniem ten kołtun rozczesać, aby każdy włos był z osobna, a wtedy może da się kosę zapleść.\nOpis: kosa w znaczeniu warkocza.\nPolska to obwarzanek: Kresy urodzajne, centrum – nic.\nPolska (…) musi unikać ryzykownych eksperymentów. Ryzykanctwa lewicy i prawicy są w równowadze u nas, czego dowodzi ta słaba większość, wskutek której uchwala się ustawy. (…) Nie polityką partyj Polska może się dźwignąć.\nPolska jest hańbą Europy i trzydziestomilionową plamą na ludzkości.\nOpis: rozmowa ze Stefanem Badenim.\nPorucznik Burhardt, prowadząc batalion, zdobył trzy szeregi okopów, zabezpieczonych drutami, wzniecając popłoch u nieprzyjaciela. Podporucznik Ścieżyński z 8 ludźmi wziął w okopach 100 nieprzyjacielskich żołnierzy, jako jeńców. Podporucznik Bortnowski, pomimo bolesnej rany w szczękę, pozostał w szeregu i kierował plutonem dalej. Podoficer Świderski na czele patrolu z 9 ludźmi przyprowadził, jako jeńców – pułkownika rosyjskiego, a przy nim 3 oficerów i 28 ludzi.\nOpis: o bitwie pod Łowczówkiem żołnierzy I Brygady Legionów Polskich.\nŹródło: Skończony pod Łowczówkiem bój, bitwapodlowczowkiem.pl\nOpis: w rozmowie z Bolesławem Wieniawą-Długoszowskim, grudzień 1915.\nPółtora wieku walk, krwawych nieraz i ofiarnych, znalazło swój triumf w dniu dzisiejszym. Dzisiaj mamy wielkie święto narodu, święto radości po długiej, ciężkiej nocy cierpień (…). Obdarzeni dziś zaufaniem narodu, dać macie podstawy dla jego niepodległego życia w postaci prawa konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polski.\nOpis: orędzie wygłoszone podczas otwarcia Sejmu Ustawodawczego.\nŹródło: Alicja Dybkowska, Jan Żaryn, Małgorzata Żaryn, Polskie dzieje od czasów najdawniejszych do współczesności\nPrezydent nasz zamordowany został po burdach ulicznych, obniżających wartość pracy reprezentacyjnej przez tych samych ludzi, którzy ongiś w stosunku do pierwszego reprezentanta, wolnym aktem wybranego, tyle brudu, tyle potwornej, niskiej nienawiści wykazali. Teraz spełnili zbrodnię. Mord karany przez prawo.\nOpis: przemówienie w Bristolu, 3 lipca 1923, fragment o zabójstwie prezydenta Gabriela Narutowicza.\nŹródło: Pisma, mowy, rozkazy - RCIN, PDF, s. 53, rcin.org.pl\nŹródło: Agnieszka Knyt, Bitwa warszawska 1920. Jak Polska zatrzymała bolszewików, Wydawnictwo Fundacja Ośrodka Karta, Warszawa 2020, ISBN 9788365979896. s. 53–54.\nOpis: o posłach II kadencji.\nOpis: w czasie rozmowy z dziennikarzem o Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej.\nOpis: na podstawie zapiski w dzienniku jego brata Bronisława.\nŹródło: Wacław Jędrzewicz, Kronika Józefa Piłsudskiego, s. 26.\nRęka Boża prowadzi mnie i osłania…\nRok temu z garścią małą ludzi źle uzbrojonych i źle wyposażonych rozpocząłem wojnę. Nie chciałem pozwolić, by w czasie, gdy na żywym ciele naszej Ojczyzny miano wyrąbać mieczami nowe granice państw i narodów, samych tylko Polaków przy tym brakowało. Nie chciałem dopuścić, by na szalach losów ważących się nad naszymi głowami, na szalach, na które miecze rzucono, zabrakło polskiej szabli. Że nasza szabla była mała, że nie była godna wielkiego, 20-milionowego narodu, nie nasza w tym wina (…). Chłopcy! Naprzód! Na śmierć czy na życie, na zwycięstwo czy klęskę – idźcie czynem wojennym budzić Polskę do Zmartwychwstania!\nOpis: rozkaz Józefa Piłsudskiego, wydany 5 sierpnia 1915 w Ożarowie pod Lubartowem, w związku z pierwszą rocznicą wybuchu I wojny światowej.\nŹródło: Maria Wrzeszcz, 86. rocznica odzyskania niepodległości. „Jesteśmy wolni! Jesteśmy panami u siebie!”, niedziela.pl\nRzeczą (…) żołnierza jest stworzyć dla ojczyzny piorun, co błyska, a gdy trzeba – uderzy.\nŹródło: Bohdan Urbankowski, Filozofia czynu\nRzeczpospolita to wielki burdel, konstytucja to prostytutka, a posłowie to kurwy!\nOpis: o sytuacji politycznej w kraju.\nOpis: o Sejmie I kadencji.\nOpis: o Sejmie Ustawodawczym.\nStanąłem do walki, że były poseł nic nie znaczy... (…) Nie mogę znieść, by taka banda byłych posłów była niekaralna i psuła moralność Polski... Ta bezkarność tego bydła przeklętego psuje całe państwo... Zastrzelę ich jak psów, gdy sądy nie osądzą.\nOpis: o posłach ówczesnej opozycji.\nŹródło: wyborcza.pl, 5 września 2020\nStoję przed jakąś dziwaczną trąbą i myślę, że głos mój ma się oddzielić ode mnie i pójść gdzieś w świat beze mnie, jego właściciela. Zabawne pomysły mają ludzie! Doprawdy, trudno się nie śmiać z tej dziwnej sytuacji, w której nagle głos pana Piłsudskiego się znajdzie. Wyobrażam sobie tę zabawną chwilę, gdy jakiś ananas korbą nakręci, śrubkę naciśnie – i jakaś trąba, zamiast mnie gadać zacznie. Pusty śmiech mnie bierze, że ten biedny mój głos, ode mnie oddzielony, przestał nagle być moją własnością i należy już, nie wiem, do kogo, nie wiem, do czego: do trąby czy do jakiegoś akcyjnego towarzystwa. Najzabawniejsza jest jednak myśl, że kiedy mnie już nie będzie, głos pana Piłsudskiego sprzedawanym będzie za trzy grosze gdzieś na jarmarkach, prawie na funty, jak pierniki, na łuty jak jakieś cukierki.\nŹródło: nagranie głosu Józefa Piłsudskiego z 1924\nŚmiesznie zarozumiały, z niczego nie zadowolony, nawet z siebie, nie mieszczący się w żadnym miejscu w Polsce, niesprawiedliwy w stosunku do podwładnych, intrygant, jeden z generałów psujących armię polską i prawie niezdatny do użycia. Cieszyłbym się, gdyby go w armii polskiej nie było.\nOpis: o gen. Franciszku Latiniku.\nŹródło: Andrzej Nierchyło: Wężyk generalski, „Przegląd Tygodniowy” nr 30 (330), 1988, s. 15.\nTa pierwsza krew, te pierwsze cierpienia rannego, pierwsza pomoc, ta chwila, gdy się widzi człowieka okrwawionego i słyszy wokół strzały – ma w sobie coś niezwykłego. Pamiętam, gdy świeżo przybyły batalion przeprawiał się przez Wisłę, spotkałem wracających pierwszych rannych. Panowie, ja w twarzach rannych nie widziałem smutku, nie słyszałem jęku! Widziałem tryumf i dumę, że są żołnierzami polskimi, że krew przelewają i tym swej służby żołnierskiej dowodzą. Pamiętam młodego chłopca, którego drasnęły w głowę trzy kule karabinu maszynowego. Szedł swobodnie, krwią zlany. Gdym go spytał: – Cóż to wam, chłopcze? – Odpowiedział wesoło i dumnie: – A w głowę mnie trafiło, głowa mocna, wytrzyma.\nŹródło: Zdzisław Najder, Roman Kuźniar (red.), Piłsudski do czytania, Znak Horyzont, Kraków 2016, s. 178.\nTego absolutnie nie pochwalam, nie aprobuję i nawet na to nie pozwalam – jeśli zapytujecie o moje zdanie i z nim się liczycie. Jako politycy, jako zwykli obywatele robić możecie tak, jak wam nakazuje przekonanie, to sprawa waszego sumienia. Do wojska jednak z tego rodzaju propozycjami zwracać się nie wolno.\nOpis: odpowiedz Piłsudskiego na pomysł Władysława Baranowskiego, aby stworzyć tajną organizację antyrządową z udziałem wojskowych.\nTę wdzięczność, tę wdzięczność żołnierską, wtedy, gdy byliśmy słabi, wtedy, gdyśmy przeżywali tę epopeję żołnierską, zachowałem w głębokiej i serdecznej pamięci dla Lublina, który nam dawał utęsknionej ojczyzny kawałek, kawałek serca, które się żołnierzowi, każdemu żołnierzowi, od ojczyzny należy. To jest mój prywatny, to jest mój serdeczny stosunek do Lublina i do ziemi Lubelskiej.\nTrybunał Stanu (…) nie ośmieli się zebrać ani razu.\nŹródło: Dno oka – czyli wrażenia człowieka chorego z sesji budżetowej w Sejmie, 7 kwietnia 1929, „Głos Prawdy”, cyt. za: Czesław Brzoza, Polska w czasach niepodległości i II wojny światowej\nTrzeba, aby to co było szaleństwem, stało się także rozumem polskim.\nTylko dzięki zaiste niepojętej, a tak wielkiej i niezbadanej litości boskiej, ludzie w tym kraju nie na czworakach chodzą, a na dwóch nogach, udając człowieka.\nŹródło: Naczelny wódz w teorii i praktyce, odczyt z 21 marca 1926\nTymczasem przesyłam Ci opłatek. (…) życzenia świąteczne i imieninowe też już napisałem – oby się spełniły i po wojnie w spokoju spędzić razem w cichym, zapomnianym przez ludzi kącie... Twój nieznośny, (…) szczerze Ciebie kochający i często bardzo biedny Ziuk.\nOpis: do Aleksandry Piłsudskiej, w Wigilię, 1914.\nŹródło: Daria i Tomasz Nałęcz, Józef Piłsudski – legendy i fakty, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1986, ISBN 8320319676, s. 155.\nZobacz też: opłatek, Boże Narodzenie, wojna\nUczcie się historii, znajomość jej jest bardzo potrzebna w życiu.\nUmiłowanym stanem Polaków jest niezdecydowanie.\nWalczyłem metodą inną, którą – gdy nad nią się biedzę, by w słowa ją ubrać, nazywam zawsze strategją pełnego powietrza – strategie de plein air – strategją, w której jest zawsze więcej powietrza niż zaludnienia wojennego przestrzeni, strategją, gdzie wilki i cietrzewie, łosie i zające swobodnie ruszać się mogą, nie przeszkadzając dziełu wojny i dziełu zwycięstwa.\nOpis: o wojnie polsko-bolszewickiej.\nŹródło: wyborcza.pl, 14 sierpnia 2020\n(…) w błysku naszych bagnetów i naszych szabel nie powinniście widzieć nowego narzucania cudzej woli. Chcę abyście w nim widzieli odbłysk własnej wolności. Ataman wasz w swej pięknej odezwie obiecał zwołać jak najprędzej wolny sejm w wolnej Ukrainie. Szczęśliwy będę, kiedy nie ja – mały sługa swego narodu – ale przedstawiciele sejmu polskiego i ukraińskiego ustanowią wspólną platformę porozumienia. W imieniu Polski wznoszę okrzyk: Niech żyje wolna Ukraina!\nOpis: w przemówieniu do Ukraińców w Winnicy, 17 maja 1920.\nŹródło: Lech Wyszczelski, Wojna polsko-rosyjska 1919–1920, t. 1, wyd. Bellona, Warszawa 2010, s. 382.\nZobacz też: Ukraina\nW dzieciństwie moim ciągle szeptano mi w uszy tzw. mądre przysłowia: „Nie dmuchaj pod wiatr!” „Głową muru nie przebijesz!” „Nie porywaj się z motyką na słońce!”. Doszedłem potem do wniosku, że silna wola, energia i zapał mogą te właśnie zasady załamać. I obecnie kiedy stoimy wobec wielkich zadań dalszej budowy państwa polskiego, właśnie potrzeba nam ludzi, którzy potrafią tej starej mądrości tych przysłów się przeciwstawić.\nOpis: odpowiedź na przemówienie rektora Uniwersytetu Lubelskiego, 11 stycznia 1920.\nŹródło: Joanna Gierowska-Kałłaur, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich (19 lutego 1919–9 września 1920), op. cit., s. 54.\nW jedną ziemię wsiąkła krew nasza, ziemię jednym i drugim jednakowo drogą, przez obie strony jednakowo umiłowaną. (…) Niech Bóg nad grzechami litościwy nam odpuści i rękę karzącą odwróci, a my staniemy do naszej pracy, która ziemię naszą wzmacnia i odradza.\nOpis: z rozkazu Piłsudskiego Do wojska z 22 maja 1926 po zamachu majowym.\nW każdym ugrupowaniu ludzkim, w którym kiedykolwiek byłem, byłem uważany za coś w rodzaju heretyka.\nŹródło: Pierwsze dni Rzeczypospolitej Polskiej, wykład z 16 listopada 1924\nW polityce zagranicznej nasze pole działania jest na wschodzie – tam możemy być silni. Bezsensownym jest wdawanie się Polski zbyt skwapliwe w stosunki zagraniczne zachodnie dlatego, ponieważ tam nic innego nie może nas czekać, jak tylko włażenie zachodowi w dupę… i bycie w tej dupie obsrywanym.\nW Polsce wszyscy krzyczą, iż posiadają większość.\nOpis: odpowiedź dana delegacji PPS i Stronnictwa Ludowego, 2 grudnia 1918.\nW tej chwili Polska jest właściwie bez granic i wszystko (…) na Zachodzie zależy od ententy, o ile zechce ona mniej lub więcej ścisnąć Niemcy. Na Wschodzie to sprawa inna – tu są drzwi, które się otwierają i zamykają i zależy, kto i jak szeroko siłą je otworzy.\nŹródło: Historia Polski – Józef Piłsudski\nW tej samej chwili, gdy Belweder, miejsce zaszczytu, miejsce honoru Polski, opuściłem, wszedł tam inny człowiek, wybrany legalnie aktem uroczystym, podpisanym przez marszałka sejmu. Oddałem mu władzę zgodnie z Konstytucją. Na moje miejsce przyszedł dla reprezentacji narodu całego i wszedł na tę ścieżkę, którą ja po trosze przetorowałem, człowiek inny. Nie rozważam jego zalet ani wad, nie omawiam jego wartości. Człowiek ten, jak ja, został wyniesiony ponad innych, dobrowolnym aktem włożono na niego obowiązek, że ma być naszym przedstawicielem, ma w pieczy mieć nasz honor, naszą godność. Ta szajka, ta banda, która czepiała się mego honoru, tu zechciała szukać krwi.\nOpis: przemówienie w Bristolu, 3 lipca 1923.\nŹródło: Pisma, mowy, rozkazy - RCIN, PDF, t. VI, s. 53, rcin.org.pl\nW tym to czasie trafiły mi do rąk po raz pierwszy broszurki socjalistyczne polskie – Młota „Kto z czego żyje” i Liebknechta „W obronie prawdy”. Podobały mi się one znacznie więcej i trafiły bardziej do przekonania niż czytane dotychczas odpowiednie wydawnictwa „Narodnej Woli”. Zatem postanowiłem bliżej się zapoznać z samym socjalizmem i przeczytałem po rosyjsku pierwszy tom Kapitału Marksa. Nie powiem, by ta lektura sprawiła na mnie wrażenie. Chociaż wpływ rosyjski był niewielki, zdołał jednak zrobić pewne anarchistyczne spustoszenia w mej głowie. Abstrakcyjna logika Marksa oraz panowanie towaru nad człowiekiem nie pasowało do mego mózgu. W każdym razie lektura ta pogłębiła znacznie moje poglądy na społeczeństwo i bezwiednie zacząłem ulegać wpływowi logicznie zbudowanej koncepcji Marksa.\nŹródło: Jak stałem się socjalistą\nW życiu bywają rzeczy ważniejsze niż samo życie.\nŹródło: Józef Szaniawski, Sens Powstania Warszawskiego, naszdziennik.pl, 1 sierpnia 2012.\nWalczę i umrę jedynie dlatego, że w wychodku, jakim jest nasze życie, żyć nie mogę, to ubliża – słyszysz! – ubliża mi jako człowiekowi z godnością nie niewolniczą. Niech inni się bawią w hodowanie kwiatów czy socjalizmu, czy polskości, czy czego innego w wychodkowej (nawet nie klozetowej) atmosferze – ja nie mogę! To nie sentymentalizm, nie mazgajstwo, nie maszynka ewolucji społecznej, czy tam co, to zwyczajne człowieczeństwo. Chcę zwyciężyć, a bez walki, i to walki na ostre, jestem nie zapaśnikiem nawet, ale wprost bydlęciem, okładanym kijem czy nahajką. Rozumiesz chyba mnie. Nie rozpacz, nie poświęcenie mną kieruje, a chęć zwyciężenia i przygotowania zwycięstwa. Ostatnią moją ideą (…) jest konieczność wytworzenia w każdej partii, a tym bardziej naszej [PPS-Frakcja Rewolucyjna], funkcji siły fizycznej, funkcji, że użyję tak nieznośnego dla uszu „humanitarystów” określenia (histeryczne panny, nie znoszące drapania po szkle, ale znoszące pranie ich po pysku) funkcji „przemocy brutalnej”.\nŹródło: list do Feliksa Perla, 1908, cyt. za: Andrzej Garlicki, Józef Piłsudski 1867–1935, Warszawa 1988.\nWam kury szczać prowadzić, a nie politykę robić.\nOpis: 11 listopada 1918, po przyjeździe z Magdeburga, do swojego zastępcy ds. wojskowych, pułkownika Edwarda Rydza-Śmigłego.\nŹródło: Andrzej Chojnowski, Piotr J. Wróbel, Prezydenci i premierzy Drugiej Rzeczypospolitej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992.\nWiem, iż Polską można rządzić bez bata.\nInna wersja: Spróbuję, czy Polską można rządzić bez bata.\nOpis: w przemówieniu do parlamentarzystów, a potem w wywiadach wypowiedział też owe zdanie.\nWierzę, że naród ukraiński wytęży wszystkie siły, by z pomocą Rzeczypospolitej Polskiej wywalczyć wolność własną i zapewnić żyznym ziemiom swej ojczyzny szczęście i dobrobyt, któremi cieszyć się będzie po powrocie do pracy i pokoju.\nOpis: fragm. odezwy Naczelnego Wodza do mieszkańców Ukrainy, 26 kwietnia 1920.\nŹródło: Cytaty Józefa Piłsudskiego, jpilsudski.org\nWola krajów, przez nas okupowanych, jest dla mnie jedynym czynnikiem decydującym. Za nic w świecie nie chciałbym, żeby Polska posiadała wielkie przestrzenie, zamieszkane przez ludność wrogo usposobioną. Historia dowiodła nam, że na długą metę te niejednolite skupienia ludności są niebezpieczne. Proszę spojrzeć na Austrię, proszę spojrzeć na Rosję. A kraj odradzający się – jak Polska, nie powinien się obarczać równie kosztownymi kłopotami. Na bagnetach niesiemy tym nieszczęśliwym krajom wolność bez zastrzeżeń. Wiem, że wielu Polaków nie podziela mego zdania. Przypisują oni „niedomogowi mózgu i serca” niechęć niektórych sąsiadów naszych do zostania Polakami. (…) Takim językiem przemawiali Rosjanie i Niemcy. Oni również przypisywali niedomogowi mózgu i serca wstręt Polaków do Rosji lub Niemiec. Przyniesienie wolności ludom, z nami sąsiadującymi, będzie chlubą mego życia, jako męża stanu i żołnierza. Znam więzy historyczne, które je z nami łączą; wiem, że więzy te zacieśniały się nieraz po rozbiorze Polski. Oswabadzając tych uciśnionych, chcę tym samym zatrzeć ostatnie ślady rozbioru. Przywiązać ich do Polski przemocą – nigdy w życiu! Byłoby to odpowiadać nowymi gwałtami na gwałty popełnione w przeszłości.\nOpis: w wywiadzie dla „Echo de Paris” o swojej polityce w stosunku do Litwy, Białorusi i Ukrainy, połowa lutego 1920.\nŹródło: Józef Piłsudski, Pisma, mowy, rozkazy - RCIN, PDF, s. 155–156, rcin.org.pl\nWreszcie rozmyślania i książki (tu zniechęcony Spencerem przeczytałem jeszcze raz Marksa) ugruntowały mnie w socjalizmie. Zrozumiałem wówczas, że nie jest on tylko ideą szlachetnych ludzi, marzących o uszczęśliwieniu ludzkości, lecz staje się realną potrzebą ogromnej masy ludu pracującego z chwilą, gdy kulturalny i społeczny rozwój umożliwia mu zrozumienie zasad tej idei.\nZobacz też: Herbert Spencer, Karol Marks\nWszelkie ustępstwa rządu, wszelka liberalizacja jest tylko chwilowym przejawem słabości władzy. (…) Aktualne polepszenie sytuacji zawdzięcza społeczeństwo Królestwa ruchowi rewolucyjnemu. Dlatego też stało się jasne, że ruchowi rewolucyjnemu pozostała tylko jedna droga – stworzenia siły, brutalnej siły fizycznej, która potrafiłaby złamać potęgę rządu. Organizowanie powstania zbrojnego nasuwa się jako logiczna i jedyna konsekwencja całego dotychczasowego ruchu politycznego.\nŹródło: Polityka walki czynnej, „Trybuna”, 1 listopada 1906.\nWszyscy oni są mniej lub więcej zakapturzeni imperialiści, nie wyłączając rewolucjonistów. Żywiołowy centralizm jest cechą tych umysłów, wiecznie tęskniących do absolutu. Nie znoszą rozmaitości, nie umieją godzić sprzeczności – nużą one ich wolę i wyobraźnię do tego stopnia, że nie mogą stopić rozmaitości w jedną całość, odrzucają zupełnie nawet potrzebę świadomych społecznych organizacji. (…). Niech się dzieje wszystko samo przez się, żywiołowo – to rozwiązanie według nich jest najmądrzejsze, bo najprostsze i najłatwiejsze. Dlatego to pośród nich tak dużo jest anarchistów. Dziwna jednak rzecz, że nie spotkałem wcale wśród Rosjan republikanów!\nŹródło: Wacław Sieroszewski, Józef Piłsudski, Piotrków 1915, s. 19.\nZobacz też: Rosjanie\nWy, Królewiacy, macie śmieszną naturę. Kiedy jadących drogą napadnie pies natarczywym i hałaśliwym ujadaniem, bierze was zaraz ochota, aby wyskoczyć z pojazdu, stanąć na czworakach i zacząć mu się odszczekiwać. My, w Wileńszczyźnie, pozwalamy psu szczekać, bo taka już jego psia natura, ale nie przerywamy przez jego psie szczekanie podróży i bez wojny z psami spokojnie jedziemy do naszego celu. Wam zdaje się, na przeszczekaniu psa, na wygraniu wojny z byle parszywym szczeniakiem bardziej zależy niż na szybkim dojechaniu do celu podróży.\nŹródło: Jerzy Robert Nowak, Na przekór skorpionom. Wyznania upartego Polaka, Wydawnictwo Maron, Warszawa 2005, s. 52.\nWy tej Polski nie utrzymacie. Ta burza, która nadciąga, jest zbyt wielka. Obecna Polska zdolna jest do życia tylko w jakimś wyjątkowym, złotym okresie dziejów (…) ja przegrałem swoje życie. Nie udało mi się powołać do życia dużego związku federacyjnego, z którym świat musiałby się liczyć.\nOpis: w 1925 w rozmowie z płk. Januszem Głuchowskim.\nŹródło: Janusz Cisek, Andrzej Łukasiak, Wielcy Polacy: Józef Piłsudski, dodatek „Gazety Wyborczej”, 12 maja 2011.\nWypytywałem o Was generała Krzemińskiego, nalegałem nań, by mi szczerze powiedział, czyście kiedykolwiek nie zrobili jakiegoś świństwa. I wie Pan, pułkowniku, co odpowiedział generał? „Panie Marszałku, głupstw na pewno bez liku, ale świństwa nigdy żadnego.”\nŹródło: Wieniawa. Szwoleżer na pegazie\nZobacz też: Bolesław Wieniawa-Długoszowski\nWystąpimy jako samodzielna siła, która przy likwidowaniu wojny, w czasie kiedy strony wojujące będą znużone i wyczerpane, zaważyć będzie mogła na szali.\nOpis: przewidując przebieg I wojny światowej.\nWytworzyłem całe mnóstwo pięknych słówek i określeń, które po mojej śmierci zostaną, a które naród polski stawiają w rzędzie idiotów.\nOpis: przemówienie na zjeździe legionistów w Kaliszu, 7 sierpnia 1927.\nWy w wojnę beze mnie nie leźcie, wy ją beze mnie przegracie.\nOpis: o ewentualnym konflikcie z Niemcami lub Sowietami.\nZ daleka bolszewizm przedstawia dla biednych i uciśnionych nadzieję lepszego jutra, (…) z bliska jednak okazuje się zaprzeczeniem idei socjalistycznej.\nOpis: w wywiadzie dla dziennika „Journal de Genève”, 31 maja 1919.\nŹródło: Bohdan Urbankowski, Józef Piłsudski, marzyciel i strateg, Warszawa 1997, tom II, s. 89.\nZ serca wdzięcznego, z serca, przepełnionego nadzwyczaj serdecznym uczuciem dla miasta i w stosunku do ziemi, którą widziałem ongiś w łunach pożarów, cierpiącą pod przemocą wojenną, a jednak tak serdecznej i tak ciepłej, z serca, przepełnionego wdzięcznością, i z myślą, aby ta ziemia, która jak gdyby przez los rzucona i przez los wskazana, w której tyle jest i Polski i kresów, w której jak gdyby na południu, gorętsza krew niż gdzie indziej bije, życząc, aby ta ziemia służyła zawsze przykładem i umiejętnością zgodnego współżycia i umiejętnością pogodzenia najbardziej rażących sprzeczności, z myślą tą i z serca wdzięcznego wznoszę kielich na cześć miasta Lublina i Ziemi Lubelskiej.\nŹródło: Józef Piłsudski, Pisma zbiorowe, tom V, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, s. 138–139\nZiemia ta sama rozstrzygnie, jak żyć ma, jakim prawem się rządzić (…) Będziecie, moi państwo, powołani w najbliższym czasie do tego, abyście naprzód zaczęli rządzić się sami w instytucjach samorządowych. Potem przyjdzie chwila, kiedy będziecie mogli swobodnie się wypowiedzieć, jak Państwo wasze będzie urządzone. Będzie to wielki akt, gdy po raz pierwszy człowiek na tej ziemi będzie swobodnie wypowiadać się będzie. Powołany będzie każdy – ubogi czy bogaty, każdy człowiek będzie miał głos dlatego, by losem ziemi decydowała większość.\nOpis: do mieszkańców Mińska Litewskiego, po odbiciu miasta przez Wojsko Polskie z rąk bolszewików, 19 września 1919.\nZ szanowania wzajemnego wypływa moc wielka w chwilach trudnych.\nZachód jest parszywieńki.\nŹródło: Bohdan Urbankowski, op. cit., s. 540.\nZwycięstwo samo nie jest niczym innym, jak złamaniem woli przeciwnej.\nŻadne zdrowe społeczeństwo nie będzie bez zdobycia się na opór czynny znosić gospodarki bandytów podtrzymywanych przez władze i władz podtrzymywanych przez bandytów. I jeśli takim społeczeństwem jesteśmy, podobnych gospodarzy powinniśmy się pozbyć.\nŹródło: Paweł Łepkowski Niepodległa, ale skłócona\nKażdy może zostać do nas przyjęty, lecz nie każdy może wśród nas pozostać\nŹródło: referat nt. koncepcji rozwoju „Strzelca” przygotowanego na Konferencję Programową ZS „Strzelec” – OSW w Krakowie 4 sierpnia 1993, opublikowanego w lipcu 1993 w nr 2 „Strzelca Tatarskiego” autorstwa Roberta Ziembińskiego, mylnie przypisywany Józefowi Piłsudskiemu\nPan jesteś jak kurwa, co każdemu dupy daje.\nOpis: słowa przypisywane Piłsudskiemu, które ponoć miał wypowiedzieć do generała Stanisława Szeptyckiego, czego efektem było wyzwanie na pojedynek.\nO Józefie Piłsudskim[edytuj]\nA ukochał Ją (Maryję) w postaci Ostrobramskiej Maryi Panny.\nAle w tamtym okresie gdyby nie zorganizowanie armii blisko milionowej, gdyby nie olbrzymi wysiłek wyniszczonego czteroletnią wojną narodu – chodzi o pierwszą wojnę światową – nie mielibyśmy państwa, które miało wtedy w rezultacie trzysta osiemdziesiąt osiem tysięcy kilometrów kwadratowych. (…) Nie mielibyśmy państwa 24–25-milionowego, które w ciągu lat dwudziestu doszło do 35 milionów. Mielibyśmy państwo może 16-, może 18-milionowe. I to proszę pamiętać jest w największym stopniu dzieło Marszałka Piłsudskiego i jego obozu politycznego. Nie tylko ich, zaangażowani byli i inni, ale w pierwszym rzędzie jest to dzieło tego właśnie obozu. To olbrzymia wręcz historyczna zasługa Marszałka, który w tym sensie jest istotnie ojcem naszego państwa.\nŹródło: Uroczystość 73. rocznicy śmierci Marszałka Józefa Piłsudskiego, prezydent.pl, 12 maja 2008.\nOpis: o roli Józefa Piłsudskiego w Bitwie Warszawskiej 1920\nDał Polsce wolność, granice, moc i szacunek.\nAutor: Ignacy Mościcki\nŹródło: Janusz Choiński, Europa 1933–1939. Zaczarowane koło zaprzeczeń\nGdy (Piłsudski) żegnał się z nami (odjeżdżając do Kwatery Głównej w Puławach), (...) był zmęczony i posępny. Ciężar olbrzymiej odpowiedzialności za losy kraju przygniatał go i sprawiał mękę (...), pożegnał się z dziećmi i ze mną, tak jakby szedł na śmierć. Niecierpliwiła go moja absolutna pewność, że bitwa skończy się naszym zwycięstwem, a jemu nic się nie stanie. (...) „Rezultat każdej wojny – powiedział do mnie mąż przed rozstaniem – jest niepewny aż do jej skończenia. Wszystko jest w ręku Boga”.\nAutor: Aleksandra Szczerbińska, przyszła żona Józefa Piłsudskiego\nOpis: o Józefie Piłsudskim gdy wyruszał na bitwę do Kwatery Głównej w Puławach, stając na czele oddziałów kontratakujących wroga, 12 sierpnia 1920.\nŹródło: Agnieszka Knyt, Bitwa warszawska 1920. Jak Polska zatrzymała bolszewików, Wydawnictwo Fundacja Ośrodka Karta, Warszawa 2020, ISBN 9788365979896. s. 62–63\nZobacz też: wojna polsko-bolszewicka\nHeroicznemu maksymalizmowi etycznemu towarzyszy idea przekraczania człowieczeństwa ku duchowi – jest to nie tylko możliwe, ale konieczne i nieuniknione. To jest ton wysiłku duchowej przemiany, który Piłsudski odnalazł u Słowackiego i który go już nigdy nie opuścił.\nAutor: Maria Janion, Płacz generała\nZobacz też: Juliusz Słowacki\nIlekroć mąż wybierał się w podróż lub wyruszał w pole zawsze miał ze sobą medalik Matki Boskiej Ostrobramskiej, Potop Sienkiewicza i Kronikę Stryjkowskiego. Do tego doszła fotografia Wandzi.\nAutor: Aleksandra Piłsudska\nŹródło: Daria i Tomasz Nałęcz, Józef Piłsudski – legendy i fakty, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1986, ISBN 8320319676, s. 210.\nZobacz też: Potop (powieść), Henryk Sienkiewicz, Maciej Stryjkowski, Ostra Brama w Wilnie\nMało kto zdaje sobie sprawę, że Piłsudski ma więcej krwi na rękach niż generał Jaruzelski i nie są to wyłącznie ofiary przewrotu majowego. Brześć to mniej więcej tyle samo uwięzionych (ponad 5 tys.), ile internowano w stanie wojennym, przy czym więźniowie Piłsudskiego, wśród nich 84 parlamentarzystów, traktowani byli znacznie brutalniej. Do tego doliczyć należy szerokie spektrum innych przestępstw: defraudacje budżetowych pieniędzy, cenzura, fałszowanie wyborów, represje wobec mniejszości narodowych, strzelanie do robotników, pobicia przeciwników politycznych, a nawet skrytobójstwa. Przykładem zamordowanie przez ludzi Piłsudskiego generała Zagórskiego.\nAutor: Sławomir Sierakowski, Nie ma jak porażka, „Gazeta Wyborcza”, 5 czerwca 2013.\nZobacz też: Wojciech Jaruzelski\nMam wrażenie ogólne, że cała akcja rozwija się korzystnie, i że co do czasu mamy korzystne warunki, tak jak je Pan Komendant przewidział. (…) Więc i tutaj zupełnie w myśl rozkazu Pana Komendanta wykonanie jest już w toku (…). Skoordynowanie akcji 4. i 3. Armii uważam za bardzo szczęśliwie pomyślane (przez Pana Komendanta). Uzgodnienie akcji 4. Armii z 1. Armią doskonale Pan Komendant przygotował i proszę liczyć na to, że pozostając w ścisłym kontakcie, wszystko przyśpieszę tak, abyśmy od siedemnastego rano byli tu gotowi do współdziałania.\nAutor: Tadeusz Rozwadowski, Depesza do marszałka Józefa Piłsudskiego, 15 sierpnia 1920\nZobacz też: bitwa warszawska 1920 roku\nMarszałek Piłsudski powiedziałby: a my Hitlera w dupie mamy!\nOpis: treść karteczki naklejanej przez harcerzy z podziemnego ZHP na rozplakatowane 27 października 1939 obwieszczenia o utworzeniu Generalnego Gubernatorstwa; akcja odbyła się 3 listopada 1939.\nMiałem wrażenie, że ojciec mój ma zamiar przyjąć swego gościa serdecznie, ale z pewną nonszalancją. Pomimo wszystko Naczelnik Państwa to nie król (…). Po chwili ukazał się [Piłsudski] lekko pochylony naprzód i patrzył na naszą grupę. Potem wolno, bardzo wolno zaczął schodzić. Spojrzałem na swego ojca i nie zapomnę nigdy: skonstatowałem, że zanim Piłsudski zdążył wejść, ojciec mój rzucił papierosa i stanął na baczność.\nAutor: Mikołaj, syn króla Rumunii\nOpis: o wizycie Piłsudskiego w Rumunii.\nMorderstwo dokonane przez prawicę na Narutowiczu i zupełna bezkarność tej zbrodni dla głównych, moralnych jej sprawców, przywiodły Marszałka już wtedy do przekonania, iż dobrocią i perswazją nic w Polsce zrobić się nie da, że trzeba narzucać i wymuszać, być twardym i bezwzględnym.\nAutor: Władysław Pobóg-Malinowski, Najnowsza historia polityczna Polski, tom 1–3, KAW, Warszawa 1990.\nZobacz też: Gabriel Narutowicz\nNiechajby te kilka kwiatków uszczkniętych z życia Wielkiego Budowniczego Polski pociągnęło swą wonią licznych naśladowców.\nOd dłuższego już czasu doszedłem do przekonania, że Piłsudski śni o dyktaturze wojskowej, o roli Napoleona wypływającego na fali rewolucji. (…) Taki człowiek, podniecany przez swoich współkonspiratorów, łakomych na władzę, łatwo gotów pokusić się o zamach na sejm. Zamach taki, moim zdaniem, skazany jest na fiasko w tym znaczeniu, że Polską rządzić bez poparcia narodu nikt nie jest w stanie. Nam wszakże musi chodzić nie o to, żeby podobny zamach spotkał się z niepowodzeniem, ale o to, żeby zamachu nie było. Sama próba takiego zamachu może Polskę zarżnąć…\nAutor: Roman Dmowski, list do Stanisława Grabskiego, 14 marca 1919.\nPiłsudski był człowiekiem, który umiał decydować, ale decyzja nie przychodziła mu łatwo. Musiał przetrawić w sobie, przemyśleć, sprawdzić myślowo wszystkie warianty i sytuacje, by ostatecznie jasno i w najprostszych słowach sformułować swą decyzję.\nAutor: kpt. Wacław Jędrzejewicz, szef Oddziału II Sztabu Generalnego.\nOpis: 6 sierpnia 1920.\nŹródło: Agnieszka Knyt, Bitwa warszawska 1920. Jak Polska zatrzymała bolszewików, Wydawnictwo Fundacja Ośrodka Karta, Warszawa 2020, ISBN 9788365979896. s. 53\nPiłsudski i jego następcy odnosili się do opozycji politycznej w sposób autorytarny. Ordynacja wyborcza działała na niekorzyść partii opozycyjnych, zdarzały się przypadki nielegalnych prześladowań przeciwników politycznych. W czasie kampanii wyborczych opozycja nie mogła korzystać z państwowego radia, władze niekiedy utrudniały jej organizowanie wieców w miejscach publicznych. Mimo takich prześladowań energiczna i głośna opozycja działała do samego końca.\nAutor: Richard M. Watt, Gorzka chwała. Polska i jej los 1918–1939, tłum. Piotr Amsterdamski, Warszawa 2005, s. 414.\nZobacz też: II Rzeczpospolita, autorytaryzm, sanacja\nOpis: o roli Józefa Piłsudskiego w Bitwie Warszawskiej 1920.\nPiłsudski miał fanatycznych wielbicieli, którzy go kochali więcej, niż własnych rodziców, niż własne dzieci, ale było wielu ludzi, którzy go nienawidzili, miał całe warstwy ludności, całe dzielnice Polski przeciwko sobie, potężną nieufność do siebie. I oto nie znać było tego w dniu pogrzebu. Przeciwnie, można stwierdzić jako fakt i prawdę, że w dniach jego pogrzebu, że na wieść o jego śmierci, strach i zalęknienie, co stanie się teraz z Polską, kiedy Jego zabrakło, przeleciał od Bałtyku poprzez Poznańskie i Śląsk i od Karpat do Dźwiny.\nOpis: o Józefie Piłsudskim\nŹródło: onet.pl, 12 maja 2020\nPiłsudski skonsolidował rozbieżne energie w obozie niepodległościowym przed I wojną światową. Może obóz niepodległościowy istniałby i bez niego, ale zapewne byłby rozbity. Jednocześnie Piłsudski był pragmatykiem, co umożliwiło mu zbudowanie zalążków wojska polskiego w okresie I wojny światowej, i – co ujawniło się w 1918 roku – dzięki różnym jego kompromisom, mimo ogromnych napięć, udało się zbudować jednolitą władzę centralną i jedną armię, a więc państwo. (…) To, co się działo potem, po 1926 i w latach 30., jest bolesne dla wielu jego zwolenników. Człowiek, który był w młodości głównym propagatorem programu niepodległościowego, przywódcą konspiracyjnej PPS i przez długi czas symbolem rozsądnej lewicy, nagle postępuje wbrew ideałom, z którymi go kojarzono.\nAutor: Andrzej Friszke, krytykapolityczna.pl, 28 marca 2011\nPiłsudski to ani Mussolini, ani Lenin, ani przywódca socjalistyczny. Jest to twór szczególny polskich stosunków społecznych i politycznych. (…) Nie można mówić o reakcyjności reżimu Piłsudskiego, ale nie ulega wątpliwości, że jest on pełną niebezpieczeństw przerwą w rozwoju społecznym i politycznym Polski.\nAutor: Herman Lieberman\nOpis: w wywiadzie dla niemieckiej gazety socjaldemokratycznej „Vorwarts”. Warto dodać, że Lieberman trafił potem na ławę oskarżonych w procesie brzeskim, a w śledztwie był bity i poniżany.\nPiłsudskiemu i Wałęsie wspólna jest pogarda dla własnych organizacji, którym wcześniej przewodzili, przy czym PPS był traktowany znacznie gorzej przez Piłsudskiego niż „Solidarność” przez Wałęsę. A mimo to obaj panowie i tak uchodzić będą za pozytywne wyjątki w naszych dziejach.\nPostać wskrzesiciela państwa polskiego od zawsze była bardzo bliska zarówno mojemu śp. bratu, jak i mnie. (...) Nie tylko upatrywaliśmy w nim (...) najwybitniejszego Polaka, obok św. Jana Pawła II oraz sługi bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, ale także uważaliśmy się – w jakiejś mierze, rzecz jasna, w zasadniczo odmiennych warunkach – za kontynuatorów jego myśli.\nAutor: Jarosław Kaczyński (wypowiedź z 2017)\nŹródło: Agata Kondzińska, Dlaczego Waldemar Paruch dostał ksywkę "Tysiąc"?, wyborcza.pl, 17 października 2018.\nZobacz też: Jan Paweł II, Lech Kaczyński, Stefan Wyszyński\nPrzywitaliśmy się jak starzy znajomi, którzy już o sobie dużo wiedzą, a teraz tylko przyglądają się sobie nawzajem. Rozmawialiśmy długo. Najpierw jak opowiadałem o organizacji, o stanie roboty, braku środków itp. Później Piłsudski powiedział mi, że ma zamiar podzielić cały kraj na okręgi, postawić na czele każdego okręgu kierownika, który by był swego rodzaju dyktatorem dla organizacji partyjnej danego terytorium.\nAutor: Walery Sławek\nOpis: w maju 1902 r. o swoim pierwszym spotkaniu z Józefem Piłsudskim.\nŹródło: histmag.org, 2 listopada 2014.\nRozbrzmiewa tylko: „Jeszcze Polska nie zginęła”, jakby na znak, że przemijają wielkie duchy, wielkie ludy i wielcy ludzie kładą się w grób, ale nieśmiertelność Narodu, naszego Narodu, zostaje wieczna. I dlatego też Mazurkiem Dąbrowskiego żegnają ukochanego Pierwszego Marszałka Rzeczypospolitej, który udaje się w dalszą podróż.\nOpis: zakończenie relacji z pogrzebu Józefa Piłsudskiego na Wawelu w filmie dokumentalnym „Pogrzeb Marszałka Józefa Piłsudskiego 12 V–18 maja 1935” (realizacja: P.A.T., Z.P.F.K., P.Z.P.F.)\nTylko stanowcze działanie mogło zapobiec najgorszemu. [Piłsudski] ratował Rzeczpospolitą przed śmiertelnym konfliktem, może wojną domową i upadkiem państwa. Ratował też demokrację. Gdyby zwyciężyła prawica – musiałaby okiełznać lewicę; gdyby zwyciężyła lewica – doszłoby do rewolucji społecznej. Każdy z tych przypadków oznaczał koniec demokracji.\nOpis: o roli Piłsudskiego w zamachu majowym.\nAutor: Janusz Cisek, Piłsudski, wyd. Świat Książki, Warszawa 2007. s. 177.\nOpis: o rozkazach Józefa Piłsudskiego w wojnie polsko-bolszewickiej\nW tym czasie robił na mnie wrażenie człowieka ciężko chorego, który szuka jakiegoś wyjścia z sytuacji. (...) Marszałek chodził wtedy zupełnie nieogolony, opuszczony, pracując w samotności. Były to bardzo upalne dnie gorącego lata. (...) Skoro tylko decyzja została powzięta przez Marszałka, przeobraził się on znów w człowieka pełnego energii i zapału i był znów w najlepszej swej formie.\nAutor: płk Tadeusz Piskor\nŹródło: Agnieszka Knyt, Bitwa warszawska 1920. Jak Polska zatrzymała bolszewików, Wydawnictwo Fundacja Ośrodka Karta, Warszawa 2020, ISBN 9788365979896. s. 54.\nZ tym zwycięstwem wiązano nadzieje na lepszą przyszłość, zwłaszcza że Piłsudski uchodził dotąd za wroga reakcji (…). Nadzieje te nie sprawdziły się. Piłsudski i jego zwolennicy (…) poszli (…) odrębną drogą i (…) wzięli rozbrat nie tylko z PPS i demokracją, ale i (…) z własną przeszłością polityczno-legionową.\nOpis: w 1926 o przewrocie majowym.\nAutor: Kazimierz Pużak, polskieradio.pl, 11 sierpnia 2008\nWyzwalając Ukrainę, być może Piłsudski będzie mógł utworzyć tę zachodnią linię (przedmurze), które ma chronić Europę przed falą komunizmu.\nOpis: po zajęciu Kijowa przez połączone siły II Rzeczypospolitej i Ukraińskiej Republiki Ludowej, „L’Echo de Paris”, 15 maja 1920.\nŹródło: Lech Wyszczelski, Wojna polsko-rosyjska 1919–1920, t. 1, Warszawa 2010, Bellona, ISBN 9788311119345, s. 381.\nZłożyłem wizytę marszałkowi Piłsudskiemu, wielkiemu przywódcy Polaków, który, w momencie wycofania się Niemców, w połowie listopada 1918, roku stanął na czele młodej republiki. Jego siedzibą był Belweder, niewielki pałac koło Łazienek, na terenie których mieściły się niegdyś koszary Brygady Kawalerii Gwardii.\nAutor: Carl Gustaf Emil Mannerheim, marszałek fiński, twórca niepodległej Finlandii\nJózef Piłsudski w poezji[edytuj]\nAni kontusz na Nim aksamitny,\nAni pas Go zdobi lity, słucki,\nW szarej burce, lecz duchem błękitny,\nJedzie polem brygadier Piłsudski.\nRęce cicho na łęku oparte,\nPatrzy twardo w wir śnieżnej zawiei\nWśród pustkowia sprawuje swą wartę\nNieśmiertelny brygadier Nadziei.\nAutor: Alfons Dzięciołowski, Pieśń o Józefie Piłsudskim\nAutor: Kazimierz Wierzyński, wiersz Piłsudski\nŹródło: Jan Marx, Skamandryci, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 1993, s. 187–188.\nGdy wyszedł na ulicę, gdy trzasnęły kości,\nGdy o tę prawdę grzmiało serce i armaty,\nZnów chcieli jej na co dzień, na raty, na spłaty,\nParagrafami miażdżąc huragan wolności.\nI zawsze będą mierzyć, a nigdy nie zmierzą\nPomrukując po kątach zdziwieniem, zawodem.\nI w cierpką miłość jego nigdy nie uwierzą,\nKiedy przez Polskę idzie samotnym pochodem.\nWyszlochał wszystko żołnierz, stojący na warcie.\nPłakał. Płakał jak dziecko.\nA czemuż, a po co,\nTak męczysz się, tak cierpisz za nas, Komendancie?\nŹródło: Bohdan Urbankowski, Gniazdo polskie, Wydawnictwo Biały Kruk, Kraków 2020, s. 29–30.\nI o czym duma, gdy tak kroczy\nWśród drzew zdziwionych wiecznie sam\nI dokąd patrzą siwe oczy,\nMoże powiedzą ludzie nam?\nLecz widać, musi w kurtce szarej\nSamotnie drogą swoją iść,\nJeśli mu baublis – dąb prastary\nCo dzień pod stopy rzuca kiść.\nAutor: Julian Tuwim, Druskiennickie Drzewa. Ballada\nŹródło: Jan Marx, Skamandryci, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 1993, s. 116–117.\nI Tobą był ten wicher, co płaszcze im targał,\nTobą były te grzmoty armatnie na niebie,\nCiebie nieśli wraz z Polską i wraz z krwią na wargach\ni jak w wolność wierzyli, tak wierzyli w Ciebie.\nAutor: Jerzy Braun, Wiersz o Piłsudskim\nJedzie, jedzie na kasztance,\nSiwy strzelca strój.\nHej, hej, komendancie,\nMiły wodzu mój!\nAutor: Wacław Kostek-Biernacki\nŹródło: Antologia poezji głupich i mądrych Polaków, wybór Ludwik Stomma, Gdańsk 2000.\nKonnica ma rabaty pełne galanterii.\nLansjery – bohatery! Czołem kawalerii.\nHej, kwiaty na armaty! Żołnierzom do dłoni!\nKatedra oszalała! Ze wszystkich sił dzwoni.\nBiałe kwiaty padają pod stopy piechocie.\nA on mówić nie może. Mundur na nim szary.\nAutor: Jan Lechoń, Piłsudski\nLitewskie go zrodziły łany,\nkołysał do snu lasów szum.\nw duszy pęd budząc niewstrzymany\nDo wielkich czynów wielkich dum. (...)\nWięzienia mu wzmacniały siły\nSybirska hartowała dal,\nwyszedł z nich człowiek z jednej bryły\nMocny, hartowny, jako stal. (...)\nW podziemia z męstwem zszedł górnika\ni pod tyranią kopał rów;\nŚcigała jego „Robotnika”\nZajadła sfora carskich psów.\nSzła długo, z dziwnym szczęściem snuta\nPodziemna i szalona gra -\nMa coś z Kościuszki i z Traugutta,\nSławnego wodza imię ma.\nAutor: Antoni Orłowski\nŹródło: Bohdan Urbankowski, Srebrna i czarna legenda: Józef Piłsudski w poezji, historii i plotce, PDF, s. 100, bazhum.muzhp.pl\nMarnym byłem żołnierzem, lecz dotąd dumny chodzę,\nŻe szary mundur nosiłem, wtedy gdy On był wodzem.\nAutor: Jan Brzechwa, Imię wielkości (1935)\nMówcie co chcecie, lecz au fond\nMa i Piłsudski rację swą.\nO, Panie Marszałku,\nO, Marszałku Piłsudski.\nStertami kwiaty kładli\nNa belwederskim dziedzińcu –\nZiemię znosili, kopiec\nSypali Ci na Sowińcu.\nSerce zanieśli na Rossę.\nA ciało, jak próżną zbroję\nZłożyli w krypcie Wawelu.\nŹródło: O , Panie Marszałku,, zwiazek-strzelecki.pl\nOn rozdarł chmury słońca. On jest słońca wschodem.\nCZTERDZIEŚCI I CZTERY.\nOn – sam za wszystkich – tragiczny Piłsudski.\nAutor: Marian Piechal\nOn tylko nie wie, co się w Polsce dzieje, bo mu nie mówią.\nAutor: Ludwik Hieronim Morstin\nSłońce na Maderze\nI o Brześciu śni…\nOpis: anonimowy wiersz z Poznania ze stycznia 1931 roku.\nZ podniesionego dumnie czoła\nHartu i woli siła drga,\nMa lwią odwagę, wzrok sokoła,\nCzujną przezorność węża ma.\nPod jego Polsce iść przewodem,\nPrzeszkody do wolności zmóc,\nOn wzrósł o głowę nad narodem,\nOto Naczelnik nasz i Wódz!\nAutor: Antoni Orłowski, Józef Piłsudski\nZgoda z Dziadkiem\nJa codziennie o nim piszę –\nOn nie czyta.\nAutor: Maria Jehanne Wielopolska\nZobacz w Wikiźródłach inne utwory Józefa Piłsudskiego\n↑ Z ust Marszałka – czyli sławne cytaty Józefa Piłsudskiego cz. 1\nOdznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)\nOdznaczeni Orderem Orła Białego (II Rzeczpospolita)\nPolitycy okresu zaborów\nPolskie ofiary represji w Imperium Rosyjskim\nPremierzy II RP\nWięźniowie Cytadeli Warszawskiej\nTę stronę ostatnio edytowano 8 mar 2022, 22:47.


Jabłkowy przysmak z czekoladą i kwaśną śmietaną | NajPrzepis.pl\n2,5 kubka (250 ml)mąki\n1 op.kwaśnej śmietany\nJabłka oczyść, zetrzyj na tarce na dużych oczkach (tak, aby mieć ich około 700 g).\nW misce wymieszaj wszystkie pozostałe składniki, dodaj starte jabłka i wymieszaj ponownie.\nPrzygotuj większą blaszkę 30x40 cm, dno wyłóż papierem do pieczenia, wylej ciasto na blaszkę i włóż do piekarnika. Piecz w temperaturze 180 stopni mniej więcej pół godziny.\nPo upieczeniu posmaruj po wierzchu dżemem i polej rozpuszczoną czekoladą wymieszaną z kwaśną śmietaną.


Odkryj smak przygody na\nTOUR SALON ma stanowić miejsce, w którym rozpoczyna się przygoda, w którym można się do niej przygotować. Dlatego do współpracy zapraszane jest szerokie grono firm i instytucji, w tym m.in. regionalne organizacje turystyczne i jednostki samorządu terytorialnego, przedstawiciele atrakcji turystycznych takich jak np. parki rozrywki, muzea, ogrody zoologiczne, szlaki turystyczne, touroperatorzy i biura podróży, hotele, ośrodki Wellness& SPA, uzdrowiska, sanatoria, organizatorzy wyjazdów tematycznych, a także producenci sprzętu turystycznego.\nPrzyszłoroczne edycja targów TOUR SALON odbędzie się pod hasłem „Odkryj smak przygody”. Jest ono kwintesencją planów związanych z wydarzeniem. TOUR SALON ma inspirować. Dlatego, jak podkreślają organizatorzy, w 2020 rokunie zabraknie spotkań ze znanymi podróżnikami, którzy zabiorą targowych gości swoimi barwnymi opowieściami\nChcemy w ten sposób zaakcentować, że szczególną uwagę podczas targów poświęcimy turystyce kulinarnej.Coraz więcej turystów decyduje o celu podróży na podstawie oferowanych przez region doświadczeń smakowych. Chcemy wraz z regionamizachęcić do tego stylu eksplorowania Polski oraz zagranicznych regionów. O podróżach kulinarnych


Tags: kwas hialuronowy, olej kokosowy, olej makadamia\nCzynniki, które wpływają na ryzyko ciężkiej malarii i gęstości pasożytów podczas infekcji. W analizach regresji Coxa dotyczących czasu do pierwszego epizodu ciężkiej malarii, malarię łożyska i parytet matczyny połączono jako jedną zmienną, ponieważ czynniki te wpływają na częstość występowania infekcji.  Korzystanie z łóżeczka netto (P <0,001) i pobyt w Muheza lub Mkanyageni (odpowiednio P <0,001 i P = 0,02) zmniejszyły ryzyko wystąpienia ciężkiej malarii, podczas gdy sezon o wysokiej transmisji (P = 0,05) i malaria łożyska w czasie drugiej lub następnej porodu (P = 0,04) zwiększyły ryzyko. W modelu wieloczynnikowym Coxa (tabela 2), zastosowanie w łóżeczkach i pobyt w Muheza lub Mkanyageni zmniejszyło ryzyko wystąpienia ciężkiej malarii odpowiednio o 52%, 61% i 53% (P = 0,001, P <0,001, a P = 0,02)); cecha sierpowatości zmniejszyła ryzyko o 41% (P = 0,11), co było wynikiem podobnym do wyników wcześniejszych badań.24 Sezon wysokiego przesilenia zwiększał ryzyko ciężkiej malarii (P = 0,05). Read more „Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 7”\nTags: kwas hialuronowy, olej kokosowy, olej moringa\nNożyczkami wycinamy trójkąt zwrócony podstawą ku przodowi a wierzchołkiem ku tyłowi. Podstawa trójkąta leży w miejscu odpowiadającym dwóm górnym siekaczom. Trójkątny otwór pozwala językowi, który znajduje się pod płytą, przesunąć się ku przodowi tak, że koniec języka opiera się o siekacze. Boczne części protezy uniemożliwiają przesuwanie się języka w prawo lub w lewo, skutkiem czego […]


drukarki, plotery, naświetlarki itp. Pojęcie to jest bardzo rozpowszechnione i często stosowane także jako potoczny zamiennik określeń pokrewnych, jak ppi (pixels per inch ? pikseli na cal), czyli jednostek rozdzielczości obrazów\nDodane: 07-03-2017 02:54\nCzym jest DTP i gdzie się tego używa?\nKorzystanie z usług dużych drukarni\nKiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Udana imprezaSome tips and informations about transport abroadO zabawkach dla dziewczynekWyremontuj elewacjęMaszyny na budowiePolityka cen transferowychJesteś elektrykiem? Sprawdź nasz wpis o transformatorachKlasycznie, czyli jak - o sztukateriiCo musi mieć każdy ogród? OgrodzenieDruk poligraficzny - czyli o drukarniach i zakładach poligraficznychObsługa bhpJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Poradnik dla biznesu - o pozycjonowaniu stronDuża skuteczność w tym jak naprawić klimatyzatorIdziemy do dentysty!Klima w działaniu- co i jakCo musisz wiedzieć o prowadzeniu firmy, podatkach i księgowości?Układ paliwowyAbout superiority smaller the better - LaptopsBruk i wykończenie wokół budynkuWracająca moda na dywany w domachOgólnie o szkodnikachUpojenie alkoholowe na trzeźwoTanie pozycjonowanieTeraz I Ty Też Możesz wyjść cało z dachowania Nawet Jeśli Nie Masz O Tym Zielonego PojęciaOgrody przydomowe. Dobór roślin i kilka poradSuplementacja treningu- jak i po co?Drony - bezpieczeństwo i kreatywnośćNowa poligrafia, tańsze druki i lepsza jakość


Kiedy wybieramy się na wysokogórskie szlaki, to należy koniecznie spakować do plecaka kilka potrzebnych gadżetów - Organizacja imprez oraz innych atrakcji\nA udając się w góry koniecznie trzeba zabrać ze sobą parę naprawdę potrzebnych przedmiotów albo gadżetów. W trakcie wakacji warto zainwestować w bardzo dobrej jakości buty, bo na wysokogórskich dróżkach można łatwo skręcić kostkę bądź skaleczyć się o wystający kamień, ale jeśli but będzie zbyt zabudowany, to wtedy stopa może mocno się pocić. Przyda się również przeciwdeszczowy płaszcz, latarka i smartfon z pełną baterią. Jeśli meteorolodzy prognozują ponad trzydziestostopniowe temperatury, to należy zabrać ze sobą parę butelek wody niegazowanej, a w trochę chłodniejsze dni przydadzą się półlitrowe termosy bądź kubki termiczne – z artykułami turystycznymi proponują bardzo dużo użytecznych gadżetów, które po urlopie można z powodzeniem wykorzystać podczas wykonywania codziennych obowiązków. Weźmy pod uwagę wielofunkcyjny scyzoryk, który może być przydatnym, gdy udajemy się na górskie szlaki i wtedy, kiedy w mieszkaniu gospodarz nie może znaleźć korkociągu bądź śrubokrętu. Natomiast panie domu zabiorą kubki termiczne do biura, aby móc delektować się gorącą kawą przez parę godzin.\nPomysłowość wytwórców artykułów turystycznych mogłaby być materiałem na osobną opowieść. I z pewnością część urlopowiczów, którzy są wielkimi fanami pieszych wypadów w góry, w ogóle nie zdaje sobie sprawy, że już można nabyć pralkę turystyczną bądź żywność (zobacz jedzenie liofilizowane) liofilizowaną.Tak czy inaczej, kto chce wyruszyć na wysokogórskie ścieżki, ten musi wszystko dobrze przemyśleć, zwłaszcza wtedy, kiedy w wyprawie uczestniczą nasi milusińscy.


Michał Mitko: Na nowym torze jeździ się łatwiej - Sport WP SportoweFakty\nMichał Mitko: Na nowym torze jeździ się łatwiej\nW minioną niedzielę ŻKS ROW Rybnik pokonał KSM Krosno 66:17. Goście z Podkarpacia zrezygnowali z kontynuowania jazdy po ósmym biegu. Michał Mitko nie podziela zdania przyjezdnych.\nMalwina Pawlaszczyk 07 Sierpnia 2013, 11:18\nOd początku spotkania drużyna z Krosna nie radziła sobie z rybnickim owalem, który przeszedł modernizację. Tor przy ulicy Gliwickiej 72 uległ przedłużeniu wskutek powiększenia murawy piłkarskiej. Najwięcej problemów sprawiał gościom drugi łuk. Na ich prośbę sędzia zawodów Maciej Spychała zlecał kosmetykę toru niemalże co dwa biegi. W ósmej gonitwie doszło do wykluczenia Clausa Vissinga za stworzenie niebezpiecznej sytuacji na torze. Duńczyk stracił panowanie nad motocyklem, przejeżdżając właśnie przez drugi łuk.\nPo tym wyścigu doszło do niespodziewanego ruchu krośnieńskiego klubu. Żaden z gości nie wyjechał już na tor. Spotkanie zakończyło się wynikiem 66:17. Przyjezdni tłumaczyli się złym, a zarazem niebezpiecznym stanem rybnickiego toru. Zdaniem wiceprezesa KSM Krosno Wojciecha Zycha, jeźdźcom poodnawiały się kontuzje, a ich sprzęt uległ zniszczeniu.\nZ przekonaniem Wilków nie zgadza się Michał Mitko, wychowanek rybnickiego klubu. Choć miejscowi nie mieli okazji do wielu treningów na nowym torze, zawodnik twierdzi, że jazda na owalu po modernizacji nie jest trudna.\n- Na nowym torze jeździ mi się dosyć przyzwoicie. Szczerze mówiąc, to jeździ mi się nawet lepiej, niż na tym starym. Ta nawierzchnia trochę lepiej mi pasuje. Jakieś dziury są, ale są one takie inne i motocykla nie wyrywa. Sądzę, że jeździ się łatwiej. Teraz tor był wymagający, ale równy dla wszystkich - mówi Mitko.\nJego zdanie podziela klubowy kolega Roman Chromik. - My pojechaliśmy i nie mieliśmy większych problemów. Nie było na tyle łatwo, że mogliśmy jedną ręką jeździć, ale normalnie dało się jechać.\nW ostatnim czasie "Siwy" miewał słabsze starty. Ku zdziwieniu wielu kibiców, jeździec nie wystąpił w ostatnim meczu w Opolu, mimo że spędził tam trzy ostatnie sezony. Szkoleniowiec Jan Grabowski zastąpił go 20-letnim Vaclavem Milikiem. Jak planował Michał Mitko, spotkanie z KSM miało być rodzajem rehabilitacji za chwilowy spadek formy.\n- Trochę dziwna decyzja gości, ale nie chcę tego komentować. Mieliśmy podobne sytuacje w Opolu. Był mecz w Rawiczu, gdzie ten tor był w znacznie gorszym stanie. Szkoda, że dzisiaj tak wyszło, bo myślałem, że będę miał okazję do zrehabilitowania się za jakieś wcześniejsze słabsze występy. W dziwny sposób, ale wygraliśmy za trzy punkty i to jest teraz ważne - powiedział Michał Mitko.\nŻKS ROW Rybnik - KSM Krosno 66:17\nSabina Gazda 07-08 23:33 Zgłoś komentarz\nszkoda gadac i tak rybnik powie swoje szkoda tylko ze krosno im tor do walki zrobilo w rundzie zasadniczej a oni nam torride !!!\nsiago 07-08 23:29 Zgłoś komentarz\n"... odbył się pierwszy trening żużlowców ŻKS ROW Rybnik. Brali w nim udział m.in. Michał Mitko, Kacper Woryna i Roman Chromik. - Jest trudniejszy, bardziej techniczny od tego\npoprzedniego. Szczególnie drugi łuk - scharakteryzował tor Chromik." Tyle powiedział p. Chromik p. Łukaszowi Witczyk w dn. 2013-07-30. "- Na nowym torze jeździ mi się dosyć przyzwoicie. Szczerze mówiąc, to jeździ mi się nawet lepiej, niż na tym starym. Sądzę, że jeździ się łatwiej. - mówi Mitko. Jego zdanie podziela klubowy kolega Roman Chromik ...", zaś tak nałgali chłopcy w dniu dzisiejszym p. Malwinie Pawlaszczyk. Dziękuję za uwagę.\nBradoc St. 07-08 20:04 Zgłoś komentarz\nTak a mitko zapomniał o rawiczu,\nByczers 07-08 17:41 Zgłoś komentarz\nRybnik musi powiedzieć że tor był spoko bo szkoda 3pkt i powtórki meczu :P\nelement 07-08 16:49 Zgłoś komentarz\nNie dawno skończyłem swoją "kariere" w rybnickim klubie. na nowym torze nie jeździłem ale poprzedni tor był dobry, na ten z tego co widziałem co mówili koledzy tor jest bardzo dobry.\nprzede wszystkim ŻUŻEL TO NIE SZACHY !! jedźcie do Angli na tory to się przekonacie co to tor. Nie ma być równiutko jak stół bo na takim torze jeździć nie się nuczy nikt. Na torze mają być dziurki ma być walka, zawodnicy to nie patyczki i mają mięśnie wiec dla nich pare dziurek to nie problem, a jeśli ja na treningi i młodzieżówke miałem swój motocykle nie najlepszej jakości to na lige chyba mają być motcykle w bardzo dobrym stanie a nie stare złomy. Mi rama jakoś nie pękła ani w Rybniku ani w Opolu ani Krakowie także pozdro dla Filona. Holta jeździ z wielkim bólem ręki, Nicki z kontuzją nadgarstka w GP dzielił i rządził wiec niech nie gadają o kontuzyjkach malutkich.\naros 07-08 15:46 Zgłoś komentarz\na właśnie ze Opole to nie wy strachliwe cioty , wiec nie bedzie żadnych problemow Już teraz zapraszamy Opole do Rybnika\nREALISTA 17 07-08 14:36 Zgłoś komentarz\nNo to zobaczymy jak ,,orły,, opolskie 18go pojadom na tym kartoflisku. jezeli prawda jest co krosnianie mowią to opole moze wcale nie wyjedzie na tor.Bo trzeba przyznac ze to nie motokros i\ntor ma byc równy.Wtedy rybnik dostanie walkowera.\n-K- 07-08 13:51 Zgłoś komentarz\nJezdzi mi sie dosyc przyzwoicie ?!? Niezbyt przekonujace stwierdzenie, w 1 lidze bedzie komisarz I posypia sie kary. Sportowo zycze Ci jazdy w 1 lidze Michal bo zaslugujesz!\nsympatyk zuzla 07-08 13:13 Zgłoś komentarz\nTOR MA BYĆ DLA WSZYSTKICH JEDNAKOWY I NIE MA BYĆ TAM DZIUR JAKIE ZAISTNIAŁY SWOI WIEDZIELI GOŚCIE NIE WIĘC O WYPADEK NIE TRUDNO TAKICH RZECZY NIE POWINNO BYĆ ANI NIE POWINNO ZAISTNIEĆ .\nrybniczok 07-08 12:53 Zgłoś komentarz\nTrzymaj gaz Michał, nie daj się wygryźć ze składu. Wolę oglądać ciebie niż wynalazki typu Bridger czy Kułakov\ntomek krosno 07-08 12:44 Zgłoś komentarz\nteraz pytanie czy Claus zrobił to celowo????? śmiem twierdzić,że nie czy jazda Rybniczan nawet w 2-kę była taka super płynna? widziałem to na żywo to mam swoje typy odpowiedzi\nTong Po 07-08 11:26 Zgłoś komentarz\nPunkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Mitko mówi, że nie jest źle (może faktycznie nie jest - tego nie wiem), ale co ma innego mówić? Przecież nie będzie srał na własne gniazdo.\nW Rawiczu te dwa lata temu też nie było źle, pamiętam materiały wideo, ale razem z zawodnikami z Opola odmówił jazdy. Czy naprawdę trzeba zacząć dopuszczać do sytuacji, żeby to sędziowie, komisarze przygotowywali tory?\nKSM Krosno Rybnik 2. Liga Żużlowa ROW Rybnik Polska Żużel Michał Mitko


Real Madryt zdecydowany na nowego bramkarza. Navas będzie miał mocnego konkurenta - WP SportoweFakty\nReal Madryt zdecydowany na nowego bramkarza. Navas będzie miał mocnego konkurenta\nNie David de Gea ani nie Alisson, a Thibaut Courtois ma zostać nowym bramkarzem Realu Madryt. Jedyną niewiadomą jest, kiedy Real Madryt pozyska zawodnika Chelsea.\nRobert Czykiel 02 Maja 2018, 12:30\nKeylor Navas w półfinale Ligi Mistrzów pokazał, że jest bramkarzem najwyższej klasy. To on zatrzymał wiele groźnych strzałów piłkarzy Bayernu Monachium, a po wtorkowym rewanżu (2:2) nawet rywale kierowali pod jego adresem liczne komplementy. To jednak nie powstrzymuje plotek na temat przyszłości Kostarykanina.\n31-latkowi w tym sezonie częściej zdarzają się błędy, a to skłoniło działaczy Realu Madryt do rozejrzenia się za nowym bramkarzem. Rok temu wiele mówiło się o przyjściu Davida de Gei, ale ten ostatnio jest szczęśliwy w Manchesterze United. Pojawił się też temat Alissona z Romy, ale podobno i on jest już nieaktualny.\nJak informuje hiszpański dziennik "As", do Madrytu ma wrócić Thibaut Courtois. Belg cztery lata temu odszedł z Atletico Madryt do Chelsea, a teraz szykuje się do transferu do Realu.\nBelg nie chce przedłużyć kontraktu z The Blues, który obowiązuje do 2019 roku. Dlatego, jeżeli do Realu przyjdzie, to prawdopodobnie dopiero za rok i za darmo. To oznacza, że w nadchodzącym oknie transferowym nie będzie dużych zmian na pozycji bramkarza. Możliwe jedynie, że z Królewskimi rozstanie się Kiko Casilla i wówczas będzie trzeba znaleźć dublera dla Navasa.\nCzy Real potrzebuje nowego bramkarza?\nMaurizioSarri 02-05 18:38 0 0\nAle w pierwszym meczu bronił średnio. Bardziej fuks go ratował. No i w La Liga gra średnio. Ja bym widział Janka Oblaka w Realu. Najlepszy moim zdaniem bramkarz na świecie teraz.\nManuel To ilu zawodników chce pozyskać Real?? Bramkarza też?? Navas broni świetnie, nic mu nie można zarzucić . W meczu z Bayernem był bohaterem .\nK0zik 02-05 18:13 0 0\nA już myślałem, że chodzi o Ulreicha. :(\nManuel 02-05 12:41 0 0\nTo ilu zawodników chce pozyskać Real?? Bramkarza też?? Navas broni świetnie, nic mu nie można zarzucić . W meczu z Bayernem był bohaterem .\nPiłka nożna w Hiszpanii Madryt Hiszpania Primera Division Real Madryt Londyn Anglia Chelsea FC Piłka nożna w Belgii Piłka nożna w Anglii Piłka w Europie Belgia Premier League Piłka nożna Thibaut Courtois


Q4.pl - Ostatni dzień naboru do projektu „Od Juniora do Seniora”\n2022-02-11 08:31:56, Q4.pl\nPaństwowa Uczelnia Zawodowa we Włocławku we współpracy ze Stowarzyszeniem promującym edukację i rozwój „Perspektywa” oraz Stowarzyszeniem „Medyczny Uniwersytet Trzeciego Wieku we Włocławku” realizuje projekt „Od Juniora do Seniora” współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój.\nW ramach projektu organizowane są zajęcia dla dzieci i młodzieży wzmacniające ich kompetencje kluczowe (cyfrowe, językowe, społeczne i techniczne), poszerzające wiedzę ogólną i specjalistyczną oraz rozwijające zainteresowania.\nDo 11 lutego 2022 r. przyjmowane są zgłoszenia na zajęcia rozwijające kompetencje językowe i zajęcia rozwijające kompetencje cyfrowe. Wszystkie zajęcia są bezpłatne i realizowane w godzinach popołudniowych w okresie luty-czerwiec 2022 r. w pracowniach językowych i komputerowych Państwowej Uczelni Zawodowej przez kadrę dydaktyczną uczelni.\nSzczegóły dotyczące projektu (w tym regulamin rekrutacji i formularz rekrutacyjny) są dostępne na stronie PUZ.\nNabór do projektu "Od Juniora do Seniora" trwa!\nRobert86 (2022-02-11 14:02:31) Zgłoś do moderacji\nBardzo polecam zapisać dziecko! Moja córka zakwalifikowała się do poprzedniej edycji tego projektu i zawsze wracała z zajęć zachwycona. Trafiła na nauczycieli z pasją i podejściem do dzieci.


mojapraca.pl - KIEROWCA/WYDAWCA MAGAZYNOWY\nKIEROWCA/WYDAWCA MAGAZYNOWY Wymagane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności\nJazda z towarem i po towar, pakowanie towaru (podnoszenie do 30 kg), wypisywanie listów przewozowych.\nPraca jednozmianowa w godz. 8.00-16.00 od poniedziałku do piątku na terenie Bielska-Białej i okolic (sporadycznie, średnio 1 raz w m-cu, możliwe również dalsze wyjazdy na terenie Polski).\n•\tWykształcenie zawodowe (kierunek bez znaczenia), mile widziane doświadczenie na proponowanym stanowisku. Konieczne posiadanie prawa jazdy kat. B, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wymagana umiejętność pracy w zespole oraz komunikatywność.\nbezpośrednio do pracodawcy, e-mail lub telefonicznie


Nie zdał na prawko... ZBLUZGAŁ egzaminatora! - Smog.pl\nNie zdał na prawko... ZBLUZGAŁ egzaminatora!\negzamin śmieszne humor bluzgi wygłupy wpadka auto auta\nnapiszę tak ... jak zdawałem prawko w 2009 to na egzamin się czekało z dwa tygodnie czasem trzy... wczoraj zapisałem się na kolejny egzamin na C to Pani w okienku powiedziała, że na jutro mogę już przyjść na teorię ... ludzie widzo co się dzieję, że teorie teraz zdać to jest cud nad wisłą...\nnie wiem o co chodzi, z tego co widze mial sie zatrzymac na chwile na strzalce, a tego nie zrobil i jeszcze wmawia ze jest wsyzstko jak nalezy ;d debil jakis\nTo prawda teoria teraz jest ciężka, jak ja zdawałem, uczyło się praktycznie na pamięć i zdawało z 0 błędów, czy to dobrze, nie mi to oceniać. Co do egzaminu, to na tym samym mój znajomy uwalił, i to 2x, ludzie się zapominają, czasami wystarczy zobaczyć na kierowce przed nami który nie stosuje się do tego przepisu, i powtórzyć to, dlatego też prawda jest taka, że jeździć samochodem nauczysz się dopiero jak zdasz prawko.\npowinien się zatrzymać przed strzałką debil jeden. za jaja i na latarnię. brawo dla egzaminatora :)\nmiał sie zatrzymać choć na chwile, skoro tak prostej rzeczy nie potrafi zapamiętać to mam nadzieje ze długo nie uzyska prawa jazdy.\negzaminator miał rację, i to nie jest tak że się nie zatrzymuje mimo iż mam prawko bo nadal to robię, z prostej przyczyny nie dużo trzeba by na pasy wjechał ci np rowerzysta który ma zielone na przejściu to jest ułamek sekundy więc uważam że się zatrzymywać trzeba 5 sekund cię nie zbawi.\nI bardzo dobrze, że go oblał za to. Przepis to przepis, a gowniarz widac nie ma pokory juz na egzaminie, to strach pomyslec, co bedzie jak juz prawko zda (mam nadzieje nie prędko).\nPotem taki mistrz kierownicy świezo upieczony ma wy..bane rowniez na inne przepisy.\nsam ostatnio zdawałem ostatnią kategorię (kat D)... z wieloma przepisami się nie zgadzam do końca i wymaganiami egzaminacyjnymi, ale przepisy to przepisy... kto ma ich nie przestrzegać jak my... :) na co dzień jeżdżę po swojemu ale bezpiecznie ale na egzaminie wyprostowany i z obydwoma rękami na kierownicy... takie są przepisy :) cóż... powodzenia :)\nmam wszystkie kategorie, ktore zdawalem w Polsce tylko naczepy na tira zdawalem za granica wszystkie egzaminy zdalem za pierwszym razem teoria + jazda wyedy tez ludzie mowili ze za pierwszym razem nikt nie zdaje jednak udowodnilem sobie ze jest to mozliwe nawet slynny pan Filipkowski ktory potrafil mierzyc metrowka odleglosc od pasow podczas parkowania nie znalazl zadnych powodow by mnie oblac takze przygotujcie sie porzadnie a nic nie stanie wam na drodze. Co do pana na filmiku to brak slow zero kultury osobistej ale taka teraz mlodziez kiedys czlowiek mial szacunek do drugiego czlowieka dzis wyrostki nie ruszaja sie bez kosy z domu i szastaja pyskiem do kazdego porazka.\nTak, tylko nie zapomnijcie że to jest jedna wielka mafia. Gdyby zdawali, to by egzaminatorzy nie zarabiali... Tak to wygląda w Polsce.


Zdzisław Stieber - Autor - Tezeusz.pl\nZdzisław Stieber 15,81 zł 18,60 zł\nZdzisław Stieber 17,76 zł\nAtlas językowy dawnej łemkowszczyzny zeszyt 1\nZdzisław Stieber 11,10 zł\nZdzisław Stieber 18,87 zł\nAtlas językowy dawnej Łemkowszczyzny Zeszyt VIII\nAtlas Językowy Kaszubszczyzny i Dialektów Sąsiednich Zeszyt VI Cz II Mapy\nZdzisław Stieber 25,53 zł\nIzoglosy gwarowe na obszarze dawnych województw Łęczyckiego i Sieradzkiego 1933 r.\nZdzisław Stieber 52,39 zł 59,00 zł\nZarys dialektologii języków zachodnio słowiańskich\nAtlas Językowy Kaszubszczyzny i Dialektów Sąsiednich Zeszyt V Cz I Mapy\nDialekt Łemków. Fonetyka i fonologia\nAtlas językowy dawnej Łemkowszczyzny. Zeszyt VIII\nSposoby powstania słowiańskich gwar, 1938r.\nZarys dialektologii języków zachodnio-słowiańskich\nStieber Zdzisław - Atlas językowy dawnej łemkowszczyzny, VII zeszyt\nAtlas językowy dawnej łemkowszczyzny, 8 zeszytów\nToponomastyka Łemkowszczyzny, Część I - II, 1948 r.\nProblem językowej i etnicznej odrębności Podhala, 1947 r.\nAtlas językowy dawnej Łemkowszczyzny Zeszyt I