Jak zostać „prokuratorem” we własnej sprawie – czyli dlaczego warto zostać oskarżycielem posiłkowym. – wSądzie – Portal procesowy z praktycznymi poradami\nNależy do kategorii: Prokurator\nW art. 54 Kodeksu postępowania karnego w paragrafie pierwszym jest mowa, że: „Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzywdzony może aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego”. W pierwszej kolejności warto wyjaśnić znaczenie terminów użytych w powyższym zdaniu. Zatem: oskarżyciel publiczny (który wnosi akt oskarżenia) to przedstawiciel organu państwowego – reprezentujący interes społeczeństwa, który we własnym imieniu wnosi oskarżenie w sprawach dotyczących popełnienia czynów zabronionych. W postępowaniu karnym rolę tą pełni najczęściej prokurator. Pokrzywdzony to podmiot (osoba lub instytucja), który na skutek przestępstwa, doznał szkody materialnej lub niematerialnej. Akt oskarżenia to pismo przesyłane do sądu, w którym oskarżyciel domaga się od sądu wydania orzeczenia o winie oraz orzeczenia kary i innych środków karnych – wobec konkretnej osoby wskazanej w treści tego pisma. Oświadczenie pokrzywdzonego, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego to informacja dla sądu, że pokrzywdzony będzie w czasie procesu działał, obok oskarżyciela publicznego.\nCzym jest działanie obok oskarżyciela publicznego?\nNajkrócej można powiedzieć, że podejmując takie działanie pokrzywdzony w czasie procesu staje się drugim prokuratorem, działającym w swoim imieniu. W szczególności oskarżyciel posiłkowy ma uprawnienie do złożenia wniosku o naprawienie szkody i zasądzenie proponowanej przez siebie kary. Oskarżyciel posiłkowy może zadawać świadkom pytania, składać w procesie pisma i wnosić o przeprowadzenia konkretnych dowodów. Jeśli orzeczenie sądu będzie dla oskarżyciela posiłkowego niesatysfakcjonujące, może on składać środki odwoławcze.\nCo należy zrobić aby zostać oskarżycielem posiłkowym?\nWymaga podkreślenia, że o ile każdy oskarżyciel posiłkowy jest pokrzywdzonym, to nie każdy pokrzywdzony jest oskarżycielem posiłkowym. Oskarżycielem posiłkowym może być tylko pokrzywdzony, który w odpowiednim czasie złoży opisane powyżej oświadczenie o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Oświadczenie należy zgłosić do sądu rozpoznającego sprawę, najlepiej pisemnie, aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej. Oświadczenie można złożyć też ustnie na pierwszej rozprawie, jednak zanim przewodniczący składu orzekającego wypowie formułę: „otwieram przewód sądowy”.\nJeśli pokrzywdzony, nie ma doświadczenia w występowaniu w sprawach karnych, najlepiej aby zdecydował się na formę pisemną. Istotną jest informacja, że złożenie oświadczenia, nie zobowiązuje oskarżyciela posiłkowego do działania. Może on działać obok prokuratora, ale nie musi. Natomiast, gdyby dostrzegł, ze sprawa jest prowadzona niezgodnie z jego intencjami (lub pokrzywdzony-oskarżyciel nie zgadza się z określonym przez prokuratora rozmiarem szkody), w każdym momencie, może się do sprawy włączyć.\nPokrzywdzony, który nie złoży oświadczenia do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej, będzie przesłuchiwany tylko i wyłącznie jako świadek w sprawie, nie będzie miał prawa składać żadnych wniosków, ani też wywodzić od rozstrzygnięć sądu środków odwoławczych.\nCo więcej, zgodnie z paragrafem drugim (2) art. 54 Kodeksu postępowania karnego „cofnięcie aktu oskarżenia przez oskarżyciela publicznego nie pozbawia uprawnień oskarżyciela posiłkowego”. Jeśli więc z jakiegoś powodu prokurator dojdzie do wniosku, że nie chce dalej popierać oskarżenia, w przypadku działania w sprawie oskarżyciela posiłkowego, sprawa nie będzie mogła być automatycznie umorzona. Zatem złożenie oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego w przyszłości może służyć obronie interesów pokrzywdzonego.\nRola radcy prawnego w reprezentacji interesów oskarżyciela posiłkowego.\nW piśmie do Sądu należy podać nazwisko oskarżonego, pokrzywdzonego oraz sygnaturę sprawy. W razie wątpliwości i obaw pomoc przyniesie pełnomocnik profesjonalny tj. radca prawny lub adwokat. Pełnomocnik w pierwszej kolejności poprosi o umocowanie go w sprawie (podpisanie pełnomocnictwa) i od tego czasu będzie działał w zastępstwie pokrzywdzonego. Pełnomocnik we wniosku opisze okoliczności sprawy, rodzaj naruszeń do jakich doszło w wyniku działania sprawcy przestępstwa, a także wskaże kwotowo rozmiar szkód, o naprawę których wnosi oskarżyciel posiłkowy.\nSzczególnie istotna rola radcy prawnego/adwokata ujawnia się, gdy orzeczenie nie satysfakcjonuje oskarżyciela posiłkowego (np. sąd uniewinnia oskarżonego lub zasądza od oskarżonego na jego rzecz tylko część kwoty szkody). Wówczas od wyroku można wywieść apelację do sądu wyższego rzędu. Od jakości sporządzonej apelacji zależy rozstrzygnięcie tego sądu. Reprezentując klientów działających w charakterze oskarżyciela posiłkowego wielokrotnie spotykałem się z sytuacją uchylenia orzeczenia, po mojej apelacji, i po ponownym rozpoznaniu sprawy – zapadnięcia wyroku satysfakcjonującego dla klienta.\nNależy pamiętać, że zapadnięcie wyroku skazującego przeciwko oskarżonemu, ma szczególne znaczenie dla ofiar przestępstw skutkujących uszczerbkiem na zdrowiu. Wiele skutków urazów, będących następstwami wypadków lub pobić, ujawnia się po dłuższym czasie, niejednokrotnie już po zakończeniu procesu. Zakończenie sprawy poprzez uniewinnienie sprawcy lub orzeczenie, że działał on w ramach obrony koniecznej, może uniemożliwić pokrzywdzonemu ewentualne dochodzenie dodatkowego odszkodowania w przyszłości.\nWarto więc korzystać z uprawnienia do działania w charakterze oskarżyciela posiłkowego.


Uczestnicy Hufca Pracy w Kędzierzynie – Koźlu oraz Hufca Pracy w Opolu (grupa wychowawcza w Brzegu) na co dzień uczący się w zawodach kucharz, fryzjer, mechanik pojazdów samochodowych oraz monter zabudowy i robót wykończeniowych przez miesiąc realizowali praktyki zawodowe w niemieckich zakładach pracy w Bad Freienwalde i okolicy, gdzie mogli poznać nowe techniki pracy, nowe technologie oraz zasady i organizacji pracy, obowiązujące u niemieckich pracodawców, poznać nowych ludzi, podnieść kompetencje zawodowe, rozwinąć kompetencje społeczne, nauczyć się samodzielności i pracy w międzynarodowym zespole, a także podnieść znajomość języka niemieckiego, w szczególności branżowego.\nUczestnicy nie tylko wykonywali konkretne zadania praktyczne w wybranym zawodzie, ale również mieli okazję zdobyć wiedzę o kraju wiedzy o kraju kulturę kraju uczestniczyć w ciekawych wycieczkach: zwiedzili Muzeum Techniki, byli z wizytą w Bundestagu -Parlamencie Niemieckim, spacerowali śladami Muru Berlińskiego, zwiedzali Muzeum Holocaustu, Bramę Brandenburską. Czas wolny spędzali w Parku Linowym oraz korzystając z atrakcji wodnych w Tropical Island. Uczestnicy szybko potrafili się zintegrować i chętnie brali udział w wspólnych zabawach, ogniskach, spacerach oraz konkursach karaoke. Chętnie dzielili się swoimi spostrzeżeniami oraz wrażeniami zaobserwowanymi podczas odbywania praktyk, zawsze wracali uśmiechnięci i pełni energii do dalszej pracy. Stażyści zostali dowartościowani i docenieni przez lokalnych przedsiębiorców, kilka osób otrzymało propozycję pracy. Młodzież jest bardzo zadowolona z udziału w projekcie ponieważ mogła podnieść swoje umiejętności i kompetencje zawodowe, poznać zwyczaje panujące w sąsiadującym kraju, zwiedzić Brandenburgię oraz poznać nowych ludzi. Uczestnicy z żalem żegnali swoich pracodawców oraz goszczący ich kraj, w którym czuli się dobrze.\nUczestniczka stażu Dominika przygotowuje sałatkę Uczestnik stażu Beniamin podczas wymiany kół


KOLNO: WARSZTATY PRZYGOTOWUJĄCE DO USAMODZIELNIENIA SIĘ\nW Młodzieżowym Centrum Kariery w Kolnie w ramach projektu „Od szkolenia do zatrudnienia – EFS” współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego zakończyły się warsztaty przygotowujące do usamodzielnienia się uczestników. Zajęcia miały na celu nabycie przez uczestników praktycznych umiejętności oraz wiedzy niezbędnych do rozpoczęcia życia na własny rachunek.\nWYSOKIE MAZOWIECKIE: ZAINTERESOWANIA W CURRICULUM VITAE – O CZYM WARTO WIEDZIEĆ\nPośrednik pracy w Młodzieżowym Centrum Kariery wraz z młodzieżą gimnazjalną podjął próbę skonstruowania życiorysu zawodowego, ze szczególnym zwróceniem uwagi na obręb w zakresie zainteresowań. Pamiętajmy, że nasze CV otwiera nam drogę do rozmowy kwalifikacyjnej, dlatego też musi wzbudzać ciekawość, a inteligentne i kreatywne uzupełnienie rubryki z zainteresowaniami będzie znakomitą zachętą dla przyszłego pracodawcy.\nBIAŁYSTOK: WYSOKA JAKOŚĆ REALIZACJI ZAGRANICZNEGO STAŻU ZAWODOWEGO\nW związku z pobytem we Frankfurcie nad Odrą kolejnej grupy stażystów, uczestników projektu „Młodzi stolarze, murarze i kucharze z Podlasia na zagranicznym stażu zawodowym”, koordynator projektu p. Elżbieta Andraka, przeprowadziła wizytę monitorującą przebieg stażu zawodowego. Wizyta koordynatora podczas stażu była elementem ewaluacji projektu pod względem zgodności z programem merytorycznym i organizacyjnym.\nZAMBRÓW: CZAS NA ZMIANY\nProwadzenie „zdrowego stylu życia” to pojęcie niezwykle złożone i obejmujące wiele aspektów życia. Dbałość o zdrowie to między innymi zasady higieny osobistej, dbałość o wygląd zewnętrzny, dbałość o czystość, życie wolne od nałogów. Ważną rolę spełnia tu także zdrowe żywienie. Programy „Czas na zmiany” oraz „ABC o uzależnieniach” pogłębiają wiedzę młodzieży na temat zdrowego stylu życia.\nWASILKÓW: WSPIERAMY SCHRONISKO „CIAPEK” W HAJNÓWCE\nW dniu 23.03.2018 r., młodzież realizująca praktyczną i teoretyczną naukę zawodu w Hajnówce odwiedziła Schronisko dla bezdomnych psów „Ciapek”, mieszczące się przy ul. Słowackiego w Hajnówce. Uczestnicy zapoznali się wcześniej z potrzebami Schroniska, zebrali zabawki, ręczniki i karmę dla psów.\nZAMBRÓW: SZKOŁA ALTRUIZMU – BEZINTERESOWNIE CHROŃMY LUDZKIE ZDROWIE I ŻYCIE\nMłodzież z Hufca Pracy w Zambrowie włączyła się w akcję zbiórki krwi zorganizowanej w dniu 22 marca przez Bursę Szkolną Nr 1 w Zambrowie. W akcji brało udział czterech uczniów, którzy bardzo chętnie włączyli się w inicjatywę ratującą ludzkie życie. Dzięki jednodniowej akcji w naszym mieście udało się zebrać ponad 16 litrów tego cennego surowca.\nBIAŁYSTOK: KURS JĘZYKA ANGIELSKIEGO W RAMACH PROJEKTU „OD SZKOLENIA DO ZATRUDNIENIA – EFS”\nUczestnicy projektu „Od szkolenia do zatrudnienia - EFS” współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, realizowanego w Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży w Białymstoku biorą udział w kursie języka angielskiego. Kurs prowadzony jest metodą bezpośrednią. Podczas zajęć młodzież ma okazję poszerzyć zasób posiadanego słownictwa, jak również poznać nowe struktury leksykalne i gramatyczne.\nREKRUTACJA DO PROJEKTU „GINĄCE ZAWODY” W ZAMBROWIE\nCoraz więcej zawodów rzemieślniczych trafia na listę „zawodów ginących”. Znikają z rynku wypierane przez tańszą, masową produkcję, a co za tym idzie - wkracza „bylejakość”. Dzisiaj kupuje się często, zamiast dobrze. Dlatego też 22 marca 2018 r. pośrednik pracy z Młodzieżowego Centrum Kariery po raz kolejny przeprowadził nabór młodzieży chętnej do wzięcia udziału w bezpłatnych szkoleniach.\nW KALENDARZU WIOSNA – OSiW NA LODOWISKU\nSkończyła się już kalendarzowa zima i dla uczczenia przyjścia wiosny, 22 marca 2018 r., młodzież z Ośrodka Szkolenia i Wychowania OHP w Wasilkowie wyjechała na lodowisko miejskie w Białymstoku. Podczas kontaktu z lodem młodzi ludzie czuli się trochę nieswojo, ponieważ było to ich pierwsze w tym roku wyjście na lodowisko.


Mazury Airshow to nowa odsłona jednej z największych imprez lotniczych w Polsce, dotychczas znanej pod nazwą Festyn Lotniczy Mazury. Impreza ta odbywała się corocznie od 1999 roku gromadząc liczną publiczność rozmiłowaną w podniebnych ewolucjach. Pierwsze dziesięć imprez odbyło się na lotnisku Wilamowo położonym obok Kętrzyna. Na mazurskiej imprezie gościli najlepsi piloci - Mistrzowie Polski i świata, zespoły pokazowe i indywidualni akrobaci. Podziwiano najnowoczśniejsze samoloty ale i zabytkowe konstrukcje, nawet z początków XX wieku.\nPodczas jedenastej edycji Festynu organizatorzy zapragnęli zainteresować lotnictwem szerszą publiczność i przenieśli część pokazów nad Jezioro Niegocin w okolice Giżycka. Okazało się to doskonałym pomysłem i dlatego począwszy od 2011 jak i w 2012 roku całość lotniczych pokazów odbędzie się w Giżycku.\nMazury Airshow to impreza pod wieloma względami wyjątkowa. Pokazy odbywają się w niecodziennej i pięknej mazurskiej scenerii, gdzie brzegi jeziora stanowią naturalny amfiteatr dla publiczności zapewniając świetną widoczność. Tafla jeziora jest doskonałym lądowiskiem dla maszyn, które rzadko goszczą na pokazach, dla wodnosamolotów czyli dla latających łodzi i samolotów-amfibii. Nie bez znaczenia jest też fakt, że Mazury Airshow to jedyne tej wielkości pokazy lotnicze, które można oglądać całkowicie za darmo.\nPodczas tegorocznej edycji imprezy nie zabraknie akrobacji indywidualnej i zespołowej, pokazowych przelotów nowoczesnych maszyn transportowych i wielozadaniowych oraz zabytkowych samolotów, na których latali piloci podczas I i II wojny światowej. Wielką atrakcją będą wodowania i starty wspomnianych już wodnopłatów.\nZapraszamy na Mazury Airshow! - 4-5 sierpnia, jez. Niegocin w Giżycku


Czy poradzisz sobie na farmie? �ukasz Warzecha: Policja potrzebuje g��bokiej…\nKomisarz Praw Cz�owieka RE z wizyt� w Polsce. Wys�ucha� opinii szef�w KRS, S�du Najwy�szego i Trybuna�u Konstytucyjnego. Przygotowuje specjalny raport Wiceszef MSZ: Rosja gotowa do rozm�w o rozejmie w Syrii od 1 marca\nMiriam Shaded: pani wie, co czuj� zgwa�cone kobiety w Kolonii?! Szczuka: gwa�ty s� te� w Polsce Polska policja korzysta z us�ug jasnowidz�w. "Mam 60 proc. skuteczno�ci"\nakt. 18.01.2013, 12:53\nAmbasada Bia�orusi ostrzega rodak�w przed wizytami w Polsce\nRzecznik prasowy ambasady Bia�orusi w Warszawie Aleksej Zelenka podkre�la, �e ambasada nie prowadzi dok�adnych statystyk os�b napadni�tych czy okradzionych. Przypomina jednak, �e w ub. roku do samej plac�wki w Warszawie zwr�ci�o si� 700 os�b z pro�b� o pomoc konsularn�, czyli o 25 proc. wi�cej ni� w 2011 r. – w�r�d nich by�y r�wnie� ofiary przest�pstw. Zelenka, podkre�li�, �e ilo�� przest�pstw pope�nianych na Bia�orusinach wzrasta, bo cz�ciej odwiedzaj� Polsk�. W ub. roku liczba przyje�d�aj�cych zwi�kszy�a si� o 56 proc. w por�wnaniu z rokiem poprzednim. Problemem dla Bia�orusin�w staj� si� kradzie�e samochod�w, przy czym przest�pcy skupiaj� si� na wybranych markach. W samym grudniu 2012 r. skradziono 5 luksusowych samochod�w BMW X5 na bia�oruskich numerach rejestracyjnych. W ub. r. Bia�orusini przekroczyli granice polsk� ok. ponad 4,5 mln razy.\nTV Bie�sat Polub WP Wiadomości\tAleksander �ukaszenka chce zwolni� 25 proc. urz�dnik�w pa�stwowych\n22 godzin i 24 minut temu\tAleksander Lukaszenka otwarcie m�wi o sobie �e jest dyktatorem . Takie samo niebezpiecze�stwo czeka na nas w naszym kraju tak wspaniale pa�stwo polskie dzia�a i obejmuje obywateli ochron� .Rz�dzaca partia w samej nazwie ma "OBYWATELSKA"- kpina no nie ?\n21 godzin i 5 minut temu\tzdechla kaczka@Ubecje to mamy teraz tylko w gorszym wydaniu .\n19 godzin i 56 minut temu\t59 latek@Ubek esbek?\n19 godzin i 54 minut temu\tzdechla kaczka@Ubecj� to mamy teraz ale w gorszym wydaniu .\n5 godzin i 11 minut temu\tkosa99@lukaszenko ma odwage o tym powiedziec przez przekore.kkatolicki jest dyktatorem-to niech sie przyzna do tego.gdyby lukaszenko chcial byc lepszy w tym temacie-to nie ma szans\n5 godzin temu\tkosa99@bialorusini przyjezdzaja do polski bo sprzedaja rope i i papierosy - maja na tym zarobek i potem kupuja w polsce tansze towary i lepsze jak swoje.u nas mozna sie targowac ,u nich nie ma takiej mozliwosci.ponadto maja tzw taxfri tj zwrot podatku na granicy -tj 23% tanszy towar .np kupuje telewizor led za 2000zl-zwraca sie dla niego ok.400 zl tj 100 euro-to dla niego duzo.\n21 godzin i 55 minut temu\tTytul glowny artykulu o Polsce jako wylegarni przestepcow, to duze naduzycie ze strony WP. Takie sformulowanie nie padlo w ostrzezeniu ambasadora, co nie znaczy, ze nie jest to prawda. Ale to juz jest opinia WP.\n21 godzin i 29 minut temu\telmi@a nie jest ?\n21 godzin i 50 minut temu\tNo tak bia�orusini s� tak bogaci �e biedni polacy musz� ich okrada�\n21 godzin i 31 minut temu\tas@Lepiej psie maja jak w PL\n21 godzin i 18 minut temu\tas@u donaldinia t�uska to chyba tylko lemingi maja sie dobrze, pozostali obywatele juz chyba nie tak\n20 godzin i 1 minut� temu\tas@a �eby� wiedzia� jed� i si� sam przekonasz!\n21 godzin i 39 minut temu\tMa racje Bia�orus bo skoro o dostep do smietnika w zydopolsce ludzie sie zabijaja to co dopiero o mozliwo�c okradzenia obcokrajowca.\n21 godzin i 18 minut temu\tS�owianin@Wyt�umacz tylko dlaczego o 56% zwi�kszy�y sie przyjazdy Bia�orusin�w do Polski. No, jak to wyt�umaczy�, �e z tego swojego raju wol� zaryzykowa� wyjazd do tej bandyckiej Polski. A ilu Bia�orusin�w okradli sami Bia�orusini? Znasz na to odpowied�?\n22 godzin temu\t"Polska to wyl�garnia przest�pc�w? Ambasada ostrzega" ----- no w sumie racja. Najwi�ksi siedlisko maj� w takim okr�g�ym budynku i 35 milion�w ludzi nie mo�e da� im rady od wielu lat.\n21 godzin i 16 minut temu\tja czekam zaraz za granic� by po�re� jakiego� Bia�orusina\n21 godzin i 19 minut temu\tNo i Ambasada Bia�orusi ma racj�.\n21 godzin i 38 minut temu\tSama prawda co m�wi� Bia�orusini ! W tym naszym niby pa�stwie, gdzie w�adza jest opanowana przez mafi�....trudno by by�o inaczej ! Przest�pcy maj� si� dobrze, s� bezkarni i s� bohaterami.....vide mama Madzi !!!!! Ma�o tego...pod kierunkiem tej parszywej mafii....sprzest�pcza si� kolejne rzesze, kolejne pokolenia ludzi, kt�rzy byli normalnymi, porz�dnymi lud�mi/obywatelami......smutne to ale prawdziwe.....niestety....\n21 godzin i 23 minut temu\tfifik@co ty opowiadasz, Polacy to katolicy, ka�dy polak przyst�puje do komunii na mszy niedzielnej.\n21 godzin i 15 minut temu\tTo wina Owsiaka " r�bta co chceta" �ukaszenka ma racj�\n20 godzin temu\tZo�ka@a mo�e twego ksi�dza proboszcza. kt�ry gwarantuje odpuszczenie win za pieni�dze , samemu �yj�c maj�c gdzie� zasady kt�re sam g�osi.\n21 godzin i 16 minut temu\t700 napadni�tych os�b na 4,5 miliona - to� to prawdziwy Dziki Zach�d".\nLepiej nich sied�� u siebie na Bia�orusi gdzie o przest�pczo�ci nikt nie s�ysza�\n20 godzin i 1 minut� temu\tHiram@Trzeba czyta� uwa�nie: "700 os�b z pro�b� o pomoc konsularn�, ... w�r�d nich by�y r�wnie� ofiary przest�pstw". R�wnie�, a wi�c nie wszyscy, a mo�e nawet mniejszo��. To jeszcze bardziej potwierdza Tw�j wniosek...\n19 godzin i 5 minut temu\tAlik@Ta jasne, a ile jest niezg�oszonych? Na bank du�o wi�cej.\n21 godzin i 17 minut temu\tDlaczego blokujecie tutaj wypowiedzi?\n21 godzin i 23 minut temu\tNajwi�ksze wyl�garnie znajduj� si� na Wiejskiej i w Al.Ujazdowskich.\n21 godzin i 37 minut temu\tBia�orusy s� bardziej wolni ni� my w tej tz.demokracji co pa�stwowe urz�dasy okradaj� Ludzi na ka�dym kroku.\nDlaczegpo nie napisz� jak� pomoc maj� od pa�stwa rodziny jakie becikowe my przynich to ni� nie mamy tylko op�aty dla bezkarnych urz�das�w.\n21 godzin i 22 minut temu\tBart@Droga wolna, wyjazd do tego raju. Kogo frustracie obchodzi twoje skomlenie.\n22 godzin i 1 minut� temu\tB�dzie gorzej. Bezrobocie wzrasta.\n21 godzin i 24 minut temu\tBardzo dobrze, �e ostrzegaj� s� przewiduj�cy!!!! Wida� �e Bia�oru� potrafi zadba� o swojego obywatela, w przeciwie�stwie do polskiego rz�du!!! Poza tym niestety Polska to jeszcze dziki kraj okra�� , oszuka�, zabi� to wychodzi naj�atwiej!!! Nie wiem czy akurat powinni czu� si� zagro�eni biedni bia�orusini, ale w kraju gdzie mod� sta�o si� dzieciob�jstwo wszyscy s� potencjalnymi ofiarami!\n20 godzin i 55 minut temu\tpusk@�wi�ta racja, dzieci tutaj morduj� na pot�g�, to co tam taki bia�orusin!!!\n21 godzin i 41 minut temu\tPrawad jest jak zwykle po �rodku , najcz�ciej to ich kumple , ruscy i ukrai�cy si� ko�o nich kr�c� - na pewno nasi nie s� nastawieni na szczeg�lne �upienie Bia�orusin�w - to bzdura.\n20 godzin i 27 minut temu\tPe�no przest�pc�w jest zgadza si� ale w rz�dzie co drugi to przest�pca i z�odziej\n20 godzin i 4 minuty temu\tAlika@Sadzisz tak po swoim kochanku ?\n21 godzin i 39 minut temu\tI maj� racj�. Ryba psuje si� od g�owy !\n21 godzin i 39 minut temu\tludzie pracuja juz tylko na podatki .. coz, tusk nieoficjalnie do tego wszystkich zmusza ...\n21 godzin i 42 minut temu\tJest w Polsce duzo bandytow, no. Tusk i jego zgraja. Ale Polacy sa w wiekszosci OK (a sam Tusk to nie Polak)\n1 2 3 4 5 następna » Wszystkie komentarze (123)\nbia�oru�, polska, przest�pcy, kradzie�\tOFERTY REKLAMOWE


lowicz.gosc.pl → Najważniejszy symbol\n◄\tJest okazja zobaczyć tu eksponaty z różnych okresów.\nGabloty wypełniły dziesiątki orłów, jakie w minionym stuleciu zdobiły czapki polskich żołnierzy, ale również innych służb mundurowych – policjantów, strażaków, kolejarzy. Wystawę otwierają eksponaty z czasów walki o odzyskanie niepodległości. Można zobaczyć różne wersje orłów legionowych, orłów polskich korpusów wschodnich, żołnierzy gen. Hallera, wreszcie orły wielkopolskie. Obszerna jest również kolekcja orłów z okresu międzywojennego – wojskowych, policyjnych, i „administracyjnych”, używanych przez różne służby państwowe.\nBogato reprezentowane są orły czasu wojny: od wrześniowych, poprzez orły Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, w tym polskich marynarzy, różne odmiany „kuricy” kościuszkowców, po orły żołnierzy polskiego podziemia. Szczególne wrażenie robią eksponaty wydobyte z dołów katyńskich. To orzeł wojskowy, orzeł funkcjonariusza Policji Państwowej i orzeł policjanta śląskiego.\nGłównym źródłem wystawy jest głównie kolekcja skierniewiczanina Roberta Skorłutowskiego. To właściciel ok. 800 eksponatów, z których mógł zaprezentować tylko część. – Nie ma drugiego symbolu, który byłby bardziej polski – tłumaczy kolekcjoner.\nOrganizatorzy wystawy zdobywali ponadto eksponaty z kilkunastu innych źródeł. Szczególnym jest niewątpliwie Muzeum Katyńskie. Sławomir Frątczak, który w imieniu tej placówki uczestniczył w otwarciu wystawy, ze wzruszeniem mówił, że wypożyczenie relikwii, za jakie uważa katyńskie orły, możliwe jest tylko w naprawdę wyjątkowych przypadkach. Najwyraźniej za taki uznano skierniewickie muzealne przedsięwzięcie.


Tanie loty do Gloucester od 8312 pln - British Airways - Tanie bilety lotnicze Gloucester\ntanie loty > loty z Polski > loty do Wielkiej Brytanii > loty do Gloucester\nTanie loty do Gloucester bilety lotnicze od 8312.57pln\nWybierz miasto wylotu, aby zobaczyć najtańsze opcje lotów do Gloucester\nWszystkie tanie loty z Polski do Gloucester:\nloty Warszawa - Gloucester\nIle trwa lot do Gloucester?\nŚredni czas lotu do Gloucester wynosi 5h 19min Przesiadki w lotach do Gloucester najczęściej są w miastach: Londyn, Johannesburg, Monachium, Auckland, Doha Loty z przesiadkami do Gloucester obsługują Linie lotnicze: British Airways, Lufthansa, United Airlines, Tunisair, Klm Średnia cena za bilet lotniczych do Gloucester wynosi 0 pln\nWybierasz się w podróż samolotem? Chcesz znaleźć najtańsze loty do Gloucester, najwygodniejsze połączenia i najlepsze oferty i jednocześnie mieć pewność, że niczego nie pominąłeś? Dobrze trafiłeś! Nowoczesna wyszukiwarka Centerfly stworzona została po to, aby szybko znaleźć dla Ciebie tanie bilety lotnicze ze wszystkich dostępnych ofert lini lotniczych.\nMożesz skorzystć ze stworzonego u nas katalogu lotów. Powstał na podstawie wyszukań innych użytkowników. Sprawdź kiedy i w jakiej cenie znaleziono bilety lotnicze do Gloucester.\nAktualna pogoda: Gloucester


Granulaty tworzyw, katalog produktów - tworzywa\nTworzywa, komponenty i środki pomocnicze » Granulaty tworzyw\nW katalogu jest 164 produktów.\nAlphalon 27 D\nAlphalon™ 27 D Nazwa handlowa: Alphalon™27 D Nazwa chemiczna: polikaprolaktam Nazwa zwyczajowa: poliamid 6 (PA6) Klasyfikacja: EKD – 24.16.Z PKWiU –...\nPolipropylen PPH IM Rodzaj tworzywa Typ MFI (g/10min) Gęstość (g/cm 3 ) Zastosowanie POLIPROPYLEN PPH IM H110MA...\nMieszanki kablowe Resleny Ref RESLENY REF to bezhalogenowe mieszanki kablowe. Stworzone zostały z myślą o przemyśle kablowym. Są bezpieczną alternatywą dla osłon kablowych z PCW. Zastosowany sposób uniepalnienia...\nTIPELIN jest zarejestrowanym znakiem towarowym wytwarzanych przez MOL Petrochemicals polietylenów średniej i wysokiej gęstości. Unimodalne produkty TIPELIN średniej i i wysokiej gęstości (MDPE i HDPE) spółki MOL...\nPBT PBT PBT Blends PBT FR PBT + PC FR\nWyroby bazujące na kauczukach SBS Produkujemy wyroby w twardościach od 35 do 85 ShA w wymaganej przez klienta kolorystyce. Zastosowanie kilku typów czystych kauczuków w recepturze w różnych proporcjach...\nAlphalon™ 27 Nazwa handlowa: Alphalon™27 Nazwa chemiczna: polikaprolaktam Nazwa zwyczajowa: poliamid 6 (PA6) Klasyfikacja: EKD – 24.16.Z PKWiU – 24.16.54-50.00...


Admirał - Wikiźródła, wolna biblioteka\nPochodzenie Na pokładzie „Lwowa“\n  — Marynarz, wróć! Marynarz, wróć!\nSpojrzałem poza siebie i przystanąłem.\nZ gęstwy przechodniów wyrwał się jakiś wysoki jegomość w okularach i szybkiemi krokami zmierzał ku mnie.\nOczekiwałem go ze zmarszczoną brwią i niesympatycznym wyrazem twarzy.\n— Chcę zwrócić pańską uwagę… — zacząłem, gdy nieznajomy stanął twarzą w twarz do mnie.\n— Wiem, wiem — przerwał mi okularnik — wiem, że odezwanie się moje mogło się panu wydać niezupełnie na miejscu, zwłaszcza, że jestem po cywilnemu, ale widzi pan, ja mam niejakie prawo na traktowanie pana, jako podwładnego, pan pozwoli… admirał Alfjan jestem.\nUścisnąłem dłoń „admirała“, obrzuciwszy jednocześnie nieufnem spojrzeniem całą jego wysoce niemorską postać.\nWysoki, o wynędzniałej, bladej twarzy, ze zwisającemi wdół siwemi wąsami, ubrany był skromnie, nieomal biednie. Żółta, wyszarzana kurta, zapięta pod szyją z wyłożonym nawierzch wątpliwej czystości kołnierzykiem, przykryta była jakąś zielonawą pelerynką, słabo ukrywającą szczupłość postaci pana Alfjana. Łatane w kilku miejscach ongiś białe, a dziś ziemiste spodnie do konnej jazdy, gietry i od kilku dni nieczyszczone, stare buty, dopełniały stroju tego dziwnego admirała.\n— W jakiejże marynarce pan admirał służył? — spytałem, patrząc nieufnie w szyby okularów mojego nowego znajomego i przebierając w pamięci nazwiska wszystkich admirałów, będących obecnie w Polsce.\nCo prawda, do przebierania nie było tych nazwisk dużo — jedno zaledwie, admirała Porębskiego, jeżeli nie liczyć zmarłego niedawno szefa francuskiej misji morskiej, admirała Joliveta.\n— Ach, służyłem w marynarce, służyłem, niech mi pan wierzy, na pewno służyłem, całe życie służyłem, od lat dziecinnych służyłem, słowo honoru, że\nsłużyłem, — niech mi pan wierzy, że służyłem — sypnął potokiem zapewnień pan admirał.\nZaczerwienił się, spojrzał zpodełba i spytał: — Pan, zdaje się, wątpi, że jestem naprawdę admirałem?\n— Jest to mi w najwyższym stopniu obojętne, kim pan jest — odrzekłem, zerkając na zegarek i przestępując z nogi na nogę, — chciałbym tylko wiedzieć, czem mogę panu służyć, gdyż wolnego czasu mam niewiele.\n— Pan jest uczniem Szkoły Morskiej?\n— Hm… widzi pan, sprawa jest tego rodzaju, że hm… — nieznajomy nabrał tchu i, patrząc mi przekonywająco w oczy, rzekł dobitnie — jestem admirał Alfjan.\n— Wiem już o tem — odrzekłem z odcieniem zniecierpliwienia w głosie. — Cóż dalej?\n— Jestem admirałem, ale admirałem w stanie spoczynku.\n— Odrazu tak sobie pomyślałem — mruknąłem.\n— Ale zapewniam pana, że będę jeszcze w służbie czynnej!\n— Ani chwili w to nie wątpię — odrzekłem, uśmiechając się złośliwie — i naprawdę będzie mi bardzo miło służyć pod rozkazami pana admirała.\n— Tak, tak, mnie również będzie bardzo przyjemnie, ale nie o to chodzi, zapewniam, że o to nie chodzi.\n— Więc powiedzże pan nareszcie, o co chodzi, bo powtarzam, czasu mam niewiele.\nAdmirał chrząknął, złapał mnie za guzik i zaczął wykład, najwidoczniej usiłując myśli swoje wypowiadać w miarę możliwości jasno i logicznie.\n — Widzi pan, zatrzymałem pana, bo jest pan uczniem Szkoły Morskiej. Jako do ucznia Szkoły Morskiej, mam do pana interes. Chodzi o to, że, nie służąc już obecnie w marynarce, z powodu szwankującego zdrowia (chory jestem na płuca, ale to głupstwo), chcę jednakże być pożyteczny dla naszej\nfloty i jej marynarzy. Poza innemi mojemi działaniami, zmierzającemi ku zwiększeniu rozwoju polskiej marynarki, rozwinąłem akcję, mającą na celu stworzenie w Warszawie „Towarzystwa Przyjaciół Uczniów Szkoły Morskiej“. Poczynania moje uwieńczone już zostały pomyślnym wynikiem i oto dziś wieczór w mieszkaniu mojem przy ulicy Pięknej Nr. 57 odbędzie się bal morski, na który, jako prezes „Tow. Przyjaciół Szkoły Morskiej“, zaszczyt mam prosić pana i pańskich kolegów, będących w Warszawie. Jest obszerny salon, orkiestra zamówiona, bufet bezpłatny. Panienki też sprowadzę.\nAdmirał skończył, złapał oddech i, spojrzawszy mi pytająco w oczy, powtórzył: Panienki też będą.\nPan Alfjan, choć na pierwszy rzut oka wrażenia człowieka mądrego nie robił, jednak psychologiem był dobrym, o czem świadczyć może fakt powtórzenia i podkreślenia przez niego informacji o panienkach, mających być na balu.\nI rzeczywiście, usłyszawszy o tem, zmieniłem natychmiast swoje mocne postanowienie, powzięte na początku dialogu z „admirałem“, nie zawierać z nim żadnej bliższej znajomości.\n— Czy mówił pan o tym balu jeszcze komu z moich kolegów? — spytałem.\n— A jakże, a jakże, zaprosiłem jeszcze czterech i mówiłem im, żeby przyprowadzili ze sobą jak najwięcej towarzyszy.\n— Jakiż jest pański adres?\n— Piękna Nr. 57. Niech pan koniecznie przyjdzie i przyprowadzi ze sobą wszystkich swoich kolegów.\n— Bardzo dziękuję za zaproszenie, panie admirale, ale czy my się wszyscy pomieścimy… ja mam dużo kolegów…\n— Już niech się pan nie boi, dla marynarzy u mnie zawsze się miejsce znajdzie.\n— W takim razie przyjdziemy na pewno. Jeszcze raz dziękuję w imieniu swojem i kolegów. Do widzenia.\nUścisnąłem dłoń admirała i odszedłem.\nPo paru chwilach jednak usłyszałem za sobą tętent biegnących nóg i wołanie:\nObejrzałem się. Przede mną stał zadyszany „admirał“.\n — Zapomniałem panu powiedzieć — mówił przerywanym od szybkiego biegu głosem — że przed balem urządzamy maleńki koncert. Ja będę grał na skrzypcach, a panowie zaśpiewacie marynarskie piosenki i będziecie chodzić do taktu naokoło salonu. Dobrze? Do widzenia!\nPrzyłożył rękę do kapelusza i odbiegł truchtem.\n— Dureń, czy idjota? — mruknąłem, zdziwiony do najwyższego stopnia.\nBawiąc po podróży na urlopie wypoczynkowym w Warszawie, utrzymywałem z kolegami ciągły kontakt, to też już o godzinie siódmej wkroczyliśmy w liczbie pięciu do bramy domu Nr. 57 przy ulicy Pięknej.\nW Bramie zapukaliśmy do komórki dozorcy.\n— Przepraszam, gdzie tu mieszka pan admirał Alfjan?\nTłusta, rozlewna stróżka o dobrodusznym wyrazie twarzy, wytoczyła się z drzwi na podwórze i, podparłszy się w boki, zmierzyła nas wesołem spojrzeniem.\n— Nijaki tu admirał nie mieszka — rzekła — a panowie to pewno do tego sublokatora z pod trzydziestego, bo tam już potężna kupa marynarzy do\nDrapiąc się po ciemnych, wąskich schodach, na górę, natknęliśmy się przed drzwiami mieszkania Nr. 30 na rzeczywiście „potężną kupę“ kolegów, siedzących na stopniach.\n— Halt! — zawołał jeden z nich — nareszcie jesteście, my tu czekamy na was już od kwadransa. Trzeba sprezentować się „admirałowi“ w komplecie.\nTowarzystwo, siedzące na schodach, huknęło śmiechem, co było jawnym dowodem niedowiarstwa ich w kwalifikacje admiralskie pana Alfjana.\n— No, chodźmy już — rzekłem, naciskając guzik od dzwonka.\nZa drzwiami dały się słyszeć kroki, i wkrótce, poprzedzona odgłosami odsuwanych rygli, stanęła przede mną jakaś szczupła staruszka i, obrzuciwszy nas podejrzliwem spojrzeniem, spytała, zwracając się do mnie:\n— Panowie do kogo?\n— My, proszę pani, do pana admirała Alfjana na bal.\nStaruszka zmieniła się na twarzy, poczerwieniała ze złości i, złapawszy się rozpaczliwie za głowę, zawołała w głąb mieszkania tragicznym głosem:\n— Słyszysz pan, panie Stanisławie? Znowu bal będzie! O, ja nieszczęsna kobieta!\nGrzmot śmiechu moich kolegów runął wślad za dalszą litanją biadań i utyskiwań staruszki.\n Z głębi mieszkania wyszedł młody człowiek lat około dwudziestu pięciu i zwrócił się do nas:\n— Może panowie pozwolą na chwilę do mieszkania, bo muszę panom wyjaśnić to całe nieporozumienie z balem.\nWeszliśmy. Małe, ubogie pokoiki mieszkanka bynajmniej nie zapowiadały hucznego „balu“ uczniów Szkoły Morskiej.\n— Więc... panowie w jakiej sprawie?\nMłody człowiek stał na środku pokoju i patrzał z niechęcią na „balowe“ towarzystwo.\n— Powiedziałem już panu — odparłem, — że przyszliśmy na mający się tu jakoby odbyć bal, ale widzę, że to kawał, czy też nieporozumienie.\n— Zaproszeni zostaliśmy przez jakiegoś pana, podającego się za admirała Alfjana.\n— Tak — młody człowiek wstrząsnął niecierpliwie głową — muszę więc panów zawiadomić, że ów rzekomy admirał Alfjan, a mój brat, jest już od wielu lat chory umysłowo. Cały ten bal jest tylko wytworem jego chorej wyobraźni. Oczywiście, jest to mrzonka, tylko co do orkiestry, bufetu, sali balowej etc. goście stawią się w komplecie. Czuję, że jeszcze tu dużo panów przyjdzie. Zresztą nietylko panów, damy też będą, przecież zacny mój braciszek zbiera różne dziewki po ulicach od świtu do nocy już od dwóch tygodni, czyli od chwili zakończenia poprzedniego balu.\nMłody gospodarz uśmiechnął się cierpko.\n— Wtedy, proszę panów, był to „bal młodych marynarzy sygnalistów“. Bo trzeba wam panowie wiedzieć, że arcymiły brat mój urządza bale morskie regularnie co dwa tygodnie. W przerwie zaś zbiera składki dobrowolne, oraz ściąga podatek przymusowy (od domowników oczywiście) na budowę krążownika „Nadzieja“, na którym dureń ten ma być dowódcą. Krążownik ten już jest w budowie. Robota idzie sprawnie i gładko: stoły, krzesła i łóżko są już porąbane. Gdy pod ciosami siekiery legnie moja piękna dębowa szafa, wtedy, zdaje się, krążownik będzie gotów i można będzie przez czas jakiś odetchnąć.\n— A o łodzi podwodnej pan zapomniał? — zawołała płaczliwym głosem stojąca za nami staruszka.\n— O Boże, Boże — młody człowiek tragikomicznie machnął ręką — na śmierć zapomniałem, że rząd powierzył mojemu bratu budowę największej w świecie łodzi podwodnej.\nKoledzy moi, którzy już od dłuższego czasu hamowali się, w miejscu tem huknęli potężnym śmiechem.\n Zaśmiał się i gospodarz, tylko trochę ciszej i jakby przez grzeczność. Z oczu zaś jego wyzierała dławiona złość i rozpacz.\nWśród śmiechu nie słyszeliśmy, jak skrzypnęły drzwi, to też drgnęli wszyscy, gdy za nami odezwał się głos:\n— Cześć, marynarze!\nW drzwiach stał „admirał“ Alfjan, zaś ztyłu za nim widać było dość pokaźną gromadkę jakichś wymalowanych kobiet i podejrzanych indywiduów płci męskiej.\n— Bardzo mi miło i bardzo przyjemnie — począł mówić pan Alfjan, przykładając rękę do serca — bardzo mi przyjemnie i ogromnie miło. Jak widzimy więc, cała załoga krążownika „Nadzieja“ stawiła się w komplecie na bal, który wydaje admirał Alfjan, stary, zasłużony komendant. Ogromnie mi miło i bardzo przyjemnie.\nNasza banda, która na chwilę zacichła, znów się zaczęła dusić ze śmiechu.\n— My jesteśmy ze Szkolnego statku „Lwów“ — rzekł jeden — a nie z jakiegoś tam krążownika „Nadzieja“.\n— To wszystko jedno — odparł z powagą pan Alfjan, wznosząc uroczyście palec do góry, — wierzajcie staremu wilkowi morskiemu, że to wszystko jedno. Jeśli tylko weźmiecie pod uwagę teorję Forela o rozmnażaniu się karpi, nie spuścicie oka z wagi trzyletniego wieloryba, oraz nie zaniedbacie obliczyć przyrostu nieślubnych dzieci na naszem wybrzeżu — dojdziecie do wniosku, że to wszystko jedno.\nPotężny ryk i rechot były odpowiedzią na słowa „starego wilka morskiego“.\n— Te, warjat! Nasyra! — rozległy się piskliwe, roześmiane głosy podmalowanych kobiet.\nMłody człowiek, który rozmawiał z nami poprzednio, drgnął, zmarszczył brwi i energicznym krokiem podszedł do admirała.\n— Proszę — rzekł głośno i stanowczo — proszę iść do swojego pokoju i zabrać tam gości. Bal się odbędzie w salonach reprezentacyjnych stoczni.\n— A, tak, tak, naturalnie, że tak, — zatrwożył się pan Alfjan — oczywiście, gdzieżby indziej, w salach reprezentacyjnych… proszę… proszę… proszę bardzo do salonów… proszę za mną.\nRuszył przodem do przedpokoju, a za nim zaczęli się przepychać marynarze, posępni cywile z rękoma w kieszeniach kraciastych spodni i rozchichotana, zawadjacka gromada ulicznych dziewek. Staruszka gospodyni, patrząc na ten oryginalny pochód, przeraźliwie pobladła i przycisnęła mocno do piersi woreczek z pieniędzmi, leżący na krześle.\n„Admirał“ wprowadził nas do „salonów reprezentacyjnych stoczni“.\nKlitka, do której wprowadził nas pan Alfjan, nie to że salonu, ale nie przypominała nawet pokoju mieszkalnego. Była to poprostu kuchnia, o czem świadczył wielki piec kuchenny, stojący w rogu i zajmujący jedną trzecią przestrzeni tej komórki.\nNa piecu tym, wśród szczap i wiórów drzewnych, stał jakiś stwór bezduszny, sklecony z desek i patyków.\nTylko wprawne oko marynarza mogło tę bezkształtną masę materjału opałowego uznać za niedokończony model kadłuba pękatego, ale to bardzo pękatego statku. Na dziobie tej nędznej imitacji modelu widniał napis, uczyniony czerwoną farbą: „Nadzieja“.\nOprócz pieca i krążownika „Nadzieja“ w pokoiku znajdowało się jeszcze małe, szczupłe łóżko polowe i, co zwróciło ogólną uwagę, wielki drąg, wetknięty w szparę podłogi, a sięgający niskiego sufitu.\nTuż pod sufitem, na drągu dyndał się na podobieństwo flagi brudny, poplamiony ręcznik.\nWszystko to stanowiło cały, martwy inwentarz „salonów reprezentacyjnych stoczni“.\n „Admirał“ robił honory pana domu.\nPosadził damy na łóżku, a nas i owych rzezi\nmieszków w kraciastych spodniach poustawiał pod ścianami.\nTłok się uczynił przeraźliwy, część towarzystwa\nzostać musiała na korytarzu z powodu braku miejsca.\nGospodarz wystąpił na środek i zasalutował:\n— Cześć marynarze! Dzień dobry przyjaciółki i przyjaciele „Szkoły Morskiej“!\nRozległ się grzmot śmiechu.\n— Servus, głupi, jak się czujesz! — wrzasnął ja\nkiś cywil, huknąwszy admirała pięścią między łopatki.\n— No, no, proszę, proszę — skrzywił się „admirał“ — proszę o spokój.\nWytworne towarzystwo na chwilę zamilkło.\nPan Alfjan przeczekał, aż przebrzmiały ostatnie, słaboperliste, mętne kaskady śmiechu podejrzanych dziewoj, siedzących na łóżku i, poprawiwszy oku\nlary, wzniósł uroczyście rękę do góry:\n— „Marynarze, bracia moi i wy, przyjaciele marynarzy, zebrałem was tutaj, aby zapoznać z postępem robót polskiego krążownika „Nadzieja“. Oto on. Krążownik „Nadzieja“. Pracuję już nad nim pięć lat, rąk nie pokładając, nie sypiając po nocach i nie dając sobie ani chwili odpoczynku. Dużo on mnie trudów i pieniędzy kosztował, wydałem już na niego\n— Łżesz, bracie — przerwał w tem miejscu\nmłody człowiek, stając w drzwiach pokoju — dwa\nstoły, trzy krzesła i łóżko, któreś porąbał, kosztowały, zapewniam cię, dużo więcej, niż 30 złotych.\nZnów runęła salwa śmiechu.\n— Sz... szszsz... sz... ciszej, ciszej, proszę — zaczął uspokajać gości „admirał“ — marynarze, ciszej, bo postawię pod karabin.\n— „Otóż, załogo moja — zaczął mówić znowu —\nwidzicie, że wydatki i praca nie poszły na marne, kadłub już jest na ukończeniu, nadpis wykonany\ntak, że za rok niecały spodziewam się dokonać uroczystego spuszczenia mojego krążownika na morze. Odbędzie się to przy salwach armatnich. Wy stano\nwić będziecie załogę...“\n— No, dziękuję serdecznie — odezwał się jeden\nz kolegów — ja się tam na to nie piszę, jeszcze mi\nżycie nie obrzydło!\nRozległ się tłumiony śmiech.\n— Dlaczego? Dlaczego? — zaperzył się „admi\nrał“. Dlaczego nie chcecie? Dlaczego nie chcecie\n Przerwał w połowie słowa, przymknął oczy i zaczął nasłuchiwać.\nSkądś z głębi mieszkania dał się słyszeć dźwięk zegara, wybijającego godzinę ósmą.\nUsłyszawszy ten głos, pan Alfjan jednym, potężnym susem dopadł drąga z zawieszonym na nim\nręcznikiem i zapomocą sznurka, przypominającego\nw działaniu flaglinę, ściągnął nadół ową brudną\nDokonawszy tego, zwrócił się do nas:\n— Ósma godzina — rzekł — opuszczenie ban\nW tem miejscu powstał taki śmiech, gwałt i tumult, że, obawiając się udaru z powodu paroksyz\nmów śmiechu, złapałem pod rękę jednego z kolegów i razem z nim, rycząc i wijąc się w konwulsjach, wytoczyliśmy się na schody.\nIdąc już ulicą, nie mogliśmy powiedzieć do siebie słowa, a po policzkach naszych spływały łzy — łzy śmiechu.\n— Nie będę już chodził do „Qui-Pro-Quo“ — rzekłem, żegnając się z koleżką — wolę iść do admirała Alfjana.\nÓw ryknął śmiechem, strzepnął rękoma i w pod\nskokach pobiegł do domu.\n Przed wyjazdem do Szkoły Morskiej danem mi\nbyło zobaczyć się jeszcze raz z „admirałem“.\nJak i za pierwszym razem, spotkałem go na ulicy.\nBył czegoś markotny, a za szybami okularów, w krótkowzrocznych oczach jego malował się smutek jakiś, rozpacz nieomal.\n— Chodźmy do mnie — rzekł, biorąc mnie pod\nrękę — nudzi mi się dzisiaj — pogawędzimy trochę.\nW małej izdebce „admirała“ siedziałem do późnej nocy. Milczałem. Mówił admirał.\nObłąkana to była mowa. Głosem cichym, smutnym, przerywanym od bolesnego kaszlu, „admirał“ opowiadał o morzu i miłości. Znał morze i znał miłość. W bezsensowych bełkotach jego było tyle prawdziwych, żywością tchnących obrazów morza, tyle uwielbienia dla tych płaszczyzn bezmiernych\nwód zimnych, z błękitem nieba się stykających, tyle\nodczucia rytmu melodji wichrów burz morskich, że nie było wątpliwości. Pan Alfjan znał morze.\nPóźniej mówić począł o miłości. Miłość poznał\nrównież. Nieszczęśliwą miłość. Znał, czuł wszystkie\njej porywy, wzloty i upadki, sercem wyczuwał jej ciepłe, żarem tchnące tętno. Znał, głęboko w obłąkanej swej duszy miał wyryte oczy miłości. Błękitne\none były, błękitne, jak wody mórz i tak samo zimne i okrutne.\n I tak samo, jak nawałnice oceanów, znał burze miłości.\nNiektórych te burze hartują, niektórych łamią.\n„Admirała“ złamały. Świadczyła o tem uboga, ciemna izdebka, świadczył niedokończony, pękaty\nkadłub krążownika „Nadzieja“, brudna flaga-ręcznik\nna drągu, i same biedne, obłąkane oczy pana Alfjana.\nPóźno już było, gdym pożegnał „admirała“. Daliśmy sobie nawzajem adresy i ja obiecałem choremu prowadzić z nim korespondencję.\nWychodząc, natknąłem się w przedpokoju na młodego człowieka, brata pana Alfjana. Ten poprosił mnie na chwilę do salonu.\n— Bardzo przepraszam, że pana zatrzymuję —\nrzekł — ale mam do pana interes, maleńką prośbę, mam nadzieję, że pan nie odmówi?\n— To chodzi o niego — młody człowiek kiwnął głową w kierunku kuchenki „admirała“ — widzi pan, te ustawiczne „bale morskie“ zaczynają już nużyć i mnie i gospodynię. Zwracam się więc do pana z prośbą, żeby był pan tak dobry wytłumaczyć ko\nlegom, że uczęszczanie ich na zwarjowane imprezy\nchorego człowieka są ciężarem dla niego samego i dla otoczenia. Jeśli marynarze nie przyjdą, brat nie przyjmie gości cywilnych, i przez to samo okropne te bale nareszcie się skończą. Osądź pan sam, czy kilka takich zabaw, jak ta, na której pan był, nie mogą obrzydzić życia człowiekowi, mieszkającemu z tym manjakiem pod jednym dachem? A zresztą — młody człowiek poruszył się niecierpliwie — to nawet nieludzkie. Przez cały ten czas chory człowiek jest pośmiewiskiem swych gości. Pan sam widział przecież. On tylko pozornie pragnie tych zabaw, w gruncie rzeczy sprawiają mu one niewypowiedzianą przykrość, gdyż zawsze marynarze dają mu odczuć dotkliwie, że nie jest on tem, czem chciałby być. Zawsze okrutnie i po grubjańsku mówią mu mniej więcej tak: „Durniu jeden, jesteś zwykłym warjatem, a nie żadnym admirałem“. Panie, żeby pan wiedział, jakie to przykre dla niego! Zwykle po takim balu, gdy się goście rozejdą, brat siada na łóżku i płacze.\n— To jest bardzo nieszczęśliwy człowiek, proszę pana. Niech pan siada, opowiem panu o nim trochę. Ciekaw pan jest zapewne, jakie są przyczyny jego szaleństwa? Dwie są przyczyny, proszę pana, morze i miłość. Każde zosobna bezwzględnie nie uczyniłoby z niego tego, czem jest on obecnie. Ale złączywszy się razem, dwa te motywy zadały śmiertelny cios jego rozsądkowi.\n— „Od lat dziecinnych brat mój pragnął być marynarzem. Gorąco pragnął. Wprost nie wyobrażał sobie stałego życia na lądzie. Rwał się do morza. Z biegiem czasu pociąg ten stał się tak silny, że przeszedł nieomal w manję. Bredził morzem. Ach nie, nie myśl pan, proszę, że już wtedy zaczął być nienormalny. Broń Boże! Było to tylko jakieś ponad zwykłą miarę silniejsze pragnienie. Nic poza tem. Jakaś tęsknota, jaką odczuwa, dajmy na to, dziki człowiek, porwany z dziewiczych puszcz i uwięziony w mieście.\nU brata mego było oczywiście uczucie innego nieco rodzaju, gdyż urodził się on i wychował na lądzie stałym, daleko nawet od morza. Tutaj był to raczej jakiś rozrosły do gigantycznych rozmiarów atawizm. Przynajmniej ja to tak sobie tłumaczę. Bo widzi pan, wszyscy przodkowie nasi byli marynarzami.\nPragnął więc brat gorąco zostać marynarzem. Pragnienie to spotęgowało się jeszcze stokrotnie, gdy zakochał się po raz pierwszy. Ukochana jego też miała bzika na punkcie morza.\nOczywiście, w innym zupełnie kierunku szły jej pożądania. Pragnęła mieć męża marynarza.\nTak też powiedziała Alfjanowi. Jeśli będzie marynarzem, zostanie jego żoną.\nZdawałoby się, że wszystko zapowiada się jak najlepiej. Ona chciała widzieć Alfjana marynarzem, stokroć więcej pragnął tego on sam.\nPłynęły lata, brat kończył gimnazjum, i nikt z nas nie przeczuwał okropnego uderzenia losu, którego jednak spodziewać się należało i zawczasu mu zaradzić.\nSedno nieszczęścia, proszę pana, leżało w pewnej wadliwości organizmu mego brata, odziedziczonej po matce. Matka nasza była krótkowzroczna. Wada ta w latach dziecinnych mego brata nie występowała wcale. Poprostu, mając słaby wzrok, nie odczuwał tego. Na początku zresztą było to bardzo małe osłabienie ostrości wzroku. Później wszelako, przygotowując się intensywnie do egzaminów maturalnych, ślęcząc nocami nad książką, byle tylko zdać egzamin i prędzej zrealizować marzenia lat dziecinnych, wstąpić do Oficerskiej Szkoły Morskiej — popsuł doreszty wzrok.\nI oto, gdy z szaloną radością w sercu, że nareszcie zaczynają się ziszczać sny jego młodości, stanął na badanie przed lekarską komisję morską, zapadł druzgocący wyrok: niezdolny do służby morskiej z powodu krótkiego wzroku.\nZrozpaczony, złamany nieszczęściem, napół już obłąkany od bólu, wrócił do domu i tu czekał go drugi zabójczy cios: kobieta, którą kochał nad życie, dowiedziawszy się, że Alfjan nigdy nie będzie marynarzem, zerwała z nim na zawsze.\nTego uderzenia losu nie przetrzymał już jego biedny, znękany, nieomal od kołyski myślą o morzu trawiony umysł — Alfjan zwarjował. Na drugi dzień po zerwaniu z narzeczoną znikł z domu. Sądziliśmy początkowo, że popełnił samobójstwo, ale gdy minęło pięć lat i rodzice, straciwszy wszelką nadzieję odzyskania syna, zmarli, pogrążeni w smutku, — Alfjan wrócił. Wrócił chory na suchoty. Z nieprzytomnych, obłąkanych opowiadań jego wywnioskowałem, że przez szereg lat poniewierał się na jakimś statku rybackim mórz północnych jako kucharz. Tam też, w zetknięciu się z surową przyrodą północy, organizm jego, i tak słaby, zrujnował się doszczętnie i nabawił suchot. Poprzez wielki smutek jego przebijała nowa, wesoła, szalona myśl — był admirałem.\nChorobliwy ten wytwór jego umysłu podtrzymywał go na duchu, umilał życie. Wierzył święcie, że jest admirałem, i każde ostre, realne, okrutne zaprzeczenie tego, napełnia go smutkiem, rozpaczą.\nNatychmiast po powrocie ustawił w pokoju swoim ten maszt, który pan widział, i zawsze o świcie wciąga nań ów brudny ręcznik-flagę, imitując podniesienie bandery, jak to jest tradycyjnie przyjęte na pokładach okrętów. Pan wie zresztą!\nRozpoczął też budowę krążownika „Nadzieja“, która się już ciągnie od wielu lat, pochłaniając wielkie sumy pieniędzy i meble domowe… Budowa krążownika tego nie dobiegnie jednak, zdaje się, do końca, gdyż stan zdrowia brata mego pogarsza się coraz bardziej, suchoty postępują i teraz już dni jego są policzone“.\nMłody człowiek skończył i otarł nieznacznie łzę.\n— Szkoda mi go — rzekł głucho — tem bardziej, że nie byłem zawsze sprawiedliwy i dobry dla niego. Traktuję go źle, trzymam w kuchni, pieniędzy nie daję. Ale też mogę powiedzieć na swoje usprawiedliwienie, że sam się znajduję w ciężkich warunkach materjalnych i nie mogę go umieścić w zakładzie. Sam zaś nie mam tyle cierpliwości, by łagodnie i bez szemrania znosić jego szaleńcze imprezy.\n— Pan wybaczy — młody człowiek zerwał się z krzesła — zagadałem się i zatrzymałem pana. Bardzo przepraszam!\nŻegnając się, prosiłem młodego człowieka o pozwolenie odwiedzenia chorego w czasie następnego urlopu.\n— Ależ proszę bardzo, proszę bardzo — odrzekł uprzejmie — będzie to nawet wielką ulgą dla mnie — gdyż przynajmniej przez czas pańskiej wizyty będę pewny, że nie porąbie kredensu lub jakiej szafy.\nWychodząc już na ulicę, słyszałem z kuchenki „admirała“ dźwięk piły i stuk młota. To budował się krążownik „Nadzieja“.\nWyjechawszy do Szkoły Morskiej, prowadziłem korespondencję z panem Alfjanem.\nW listach jego, listach upiornych, nieprzytomnych, jak refren jakiś straszliwy, przewijały się ciągle dwa motywy: morze i miłość, miłość i morze. Kojarzyły się ze sobą, łączyły nierozerwalnie. W ostatnich swych listach donosił, że czuje się niezdrów, a to z powodu „morskiej choroby, na którą, jak wiadomo, zapadał nawet admirał Nelson…“\nPo ponownym przyjeździe do Warszawy byłem z kolegami u pana Alfjana.\nTrafiliśmy akurat na „bal młodych marynarzy torpedystów“. Wśród wrzawy, śmiechu i dzikich okrzyków, brzmiał cicho i jakby nieśmiało, bolesny, z trudem hamowany kaszel „admirała“. Poznaliśmy wówczas, jaka to „morska choroba“ trawiła pana Alfjana.\nSkończył się urlop i poszliśmy w długie, półroczne pływanie.\n „Admirał“ śledził widać bacznie kurs, jakim płynął „Lwów“, gdyż w każdym nieomal porcie, gdzie zarzucaliśmy kotwicę, czekał na nas list od pana Alfjana.\nZe zdrowiem jego było coraz gorzej. Uporczywa „morska choroba“ zwaliła go z nóg i pan Alfjan leżał w łóżku.\nBale jednak, pomimo złego stanu zdrowia organizatora, odbywały się regularnie co dwa tygodnie.\nBudowa krążownika „Nadzieja“, mimo energicznych sprzeciwów brata „admirała“, też postępowała naprzód. Codziennie o wschodzie i zachodzie słońca bandera podnosiła się i opadała na maszcie.\n„Nie można się poddawać chorobie — pisał pan Alfjan — prawdziwy marynarz do ostatniego tchu powinien stać na stanowisku i usunąć się dopiero wtedy, gdy śmierć swą kościstą rękę położy na jego oczach…“\nA śmierć już wyciągała swą kościstą rękę, by zamknąć na wieki biedne, krótkowzroczne oczy „admirała“.\nGdy po skończonej podróży przyjechaliśmy na urlop, znaleźliśmy pana Alfjana w agonji.\n— Ciszej panowie — rzekł młody człowiek, otworzywszy nam drzwi — brat umiera.\n Ostrożnie, na palcach weszliśmy do izdebki „admirała“.\nNa małem, wąskiem łóżku polowem, leżał chory. Bladożółta, wynędzniała twarz z zamkniętemi oczami spoczywała na małej, brudnej poduszce; cienkie, zakrzywione w szpony palce rąk, przebierały po kołdrze do taktu jakiejś brzmiącej mu w duszy melodji.\nNa szmer naszych kroków chory otworzył oczy i uniósł zlekka głowę.\n— A, bardzo mi przyjemnie i ogromnie miło — rzekł słabym, ledwo dosłyszalnym głosem — jak widzimy więc, cała załoga krążownika „Nadzieja“ przyszła pożegnać się z umierającym, starym admirałem.\nUśmiechnął się słabo i opadł na poduszkę.\nŚwiatło małej lampki naftowej rzucało wokoło ponure cienie, i ciemna sylwetka krążownika „Nadzieja“, odbita na ścianie, zdawała się drgać i ożywiać.\nUsiedliśmy obok łóżka na krześle.\n— Jakże się pan czuje, admirale? — spytał jeden z kolegów.\n— Nieszczególnie, nieszczególnie — odrzekł chory, nie otwierając oczu — morska choroba, przyjaciele moi, to rzecz bardzo niebezpieczna, bardzo niebez…\nPan Alfjan przerwał. Twarz jego przybrała skupiony wyraz. — O Boże! — jęknął.\nStrasznym wysiłkiem przezwyciężywszy słabość, siadł na łóżku.\n— To okropne — zawołał — to straszne! Słyszycie?! Słuchajcie wszyscy!\nGdzieś z głębi mieszkania doleciał nas głos zegara, wybijającego godzinę dziesiątą.\n— To straszne — jęczał „admirał“ — to okropne, takie zaniedbanie. Już dawno minęła godzina ósma, a bandera jeszcze nie opuszczona!\nIdąc za wzrokiem chorego, spojrzeliśmy wgórę. Rzeczywiście na drągu pod pułapem wisiał niezdjęty, brudny ręcznik.\n— To straszne — mówił „admirał“ przerywanym głosem — takie zaniedbanie. Od wielu, wielu lat pierwszy raz mi się coś podobnego zdarzyło. A tak to zawsze, wierzajcie mi, zawsze… o wschodzie i o zachodzie… straszne… straszne…\nOpadł na pościel i zaczął charczeć.\nSiedzieliśmy, nasłuchując cichego tykania zegara i przerywanego, świszczącego oddechu chorego.\nMijały minuty, kwadranse i godziny.\n Sądząc ze śmiertelnej bladości, pokrywającej twarz, coraz szybszego ruchu rąk po kołdrze i coraz bardziej przerywanego oddechu, biednemu „admirałowi“ robiło się coraz gorzej i końca należało się spodziewać lada chwila.\nOkoło godziny trzeciej w nocy umierający raptownie drgnął i siadł na łóżku.\nW szeroko rozwartych oczach jego malowało się przerażenie.\n— Idzie już, idzie — zaszeptały jego blade, wykrzywione usta — idzie już, idzie — śmierć.\nTwarz się skurczyła w potworny, grozą przejmujący grymas, chuda ręka z wyciągniętym palcem wskazywała naprzód.\n— Załoga krążownika „Nadzieja“, baczność! — krzyknął z całych sił — śmierć tam! Odległość osiem tysięcy metrów! Poprawka — trzy setne w prawo! Ognia! Jeszcze raz, ognia! Salwami! Prędzej! Prędzej! Już idzie! Idzie! Porywa! Załoga! Na pomoc!\nOkropny krzyk zamarł mu w krtani. „Admirał“ osłabł i ciężko opadł na łóżko.\nW ciszy, jaka zapadła, ze zgrzytem i świstem wylatywał oddech z jego zaciśniętych w śmiertelnym skurczu zębów.\nChwil parę chory leżał spokojnie. Raptem ustał świszczący oddech, i „admirał“ znów otworzył oczy. Tym razem w rozszerzonych nienaturalnie, krótkowzrocznych źrenicach umierającego malowała się bezgraniczna radość i zachwyt.\n— Morze… — dał się słyszeć słaby, przerywany szept — widzę ciebie, morze bezmierne. Widzę Twe płaszczyzny rozległe wód modrych, biel śnieżną twych pian widzę. Lazury niebios, okrywających ciebie, nad sobą czuję. Twe fale, w księżyca poświacie stalą lśniące, widzę. Sznury pagórków wodnych, woddali za widnokręgiem ginących widzę. Czuję, rozumiem ich rytm tajemny, słyszę ich szmer cichutki, gdy łagodnie piasek wybrzeży pieszczą bielą pian. I wichry morskie słyszę, pieśń swą odwieczną nucące. I krzyki żałosne mew słyszę. Czemu tak żałośnie zawodzicie, mewy białopióre? Czy orkan straszliwy idzie z zachodu? Czy tajfun z południa zagładę niesie? Czy wiatr północny burzę ciemną rozpęta? A może śmierć czujecie, mewy? Powiedzcie, mewy białopióre!\nSzept stawał się coraz słabszy, zacichał coraz bardziej.\nMonotonnie tykający zegar odliczał ostatnie minuty życia „admirała“.\nPoruszyły się jeszcze stygnące już usta umierającego. Słów słychać nie było; z samego tylko ruchu bladych śmiertelnie warg można było zrozumieć ich znaczenie.\n— Morze, morze moje umiłowane — drgały napół martwe wargi — kochałem ciebie zawsze, od lat swych dziecinnych kochałem, kocham teraz i kochać będę zawsze. Kocham twe fale szumiące, pieniste, po których od dalekiego, z pochmurnem niebem stykającego się widnokręgu, idzie do mnie śmierć. Po pienistych, białośnieżnych, szumiących grzbietach pian idzie śmierć… śmierć…\nDrgnęły po raz ostatni blade wargi i znieruchomiały.\nZnieruchomiały na wieki.\nPodszedłem do masztu z zawieszonym na nim brudnym ręcznikiem i opuściłem go do połowy wysokości drąga.\nSpojrzałem na kolegów. Stali na baczność.\nPierwsze promienie słoneczne wstającego dnia wdarły się do ubogiej izdebki, oświetliły niedokończony, pękaty kadłub krążownika „Nadzieja“, wybieliły brudny ręcznik-banderę, opuszczony na znak żałoby do połowy masztu, i ześlizgnąwszy się po łóżku na twarz zmarłego, złożyły cichy pocałunek na krótkowzrocznych, na wieki zamkniętych oczach „Admirała“.\nNa pokładzie Lwowa\nTę stronę ostatnio edytowano 13 lip 2018, 22:30.


Warsztaty szycia dla dzieci - podstawy. · tu Cuda Na Kiju\nWarsztaty szycia na maszynie dla dzieci (od 8 lat), które chcą nauczyć się szycia ręcznego i szycia na maszynie.\nilość Warsztaty szycia dla dzieci - podstawy.\nWarsztaty z maszyną dedykowane dla dzieci (od 8 lat), które chcą nauczyć się szycia ręcznego i na maszynie. Nie mogą odbywać się zupełnie bez udziału dorosłych.\nNależy pamiętać, że w wypadku nauki szycia na maszynie dziecko nie może pozostać samo, bez nadzoru osoby dorosłej/rodzica. Podstawy szycia mogą być również wykorzystane przez osoby dorosłe, dzięki udostępnionym w kursie filmom instruktażowym – obsługi maszyny może nauczyć się każdy :).


17 września 1939 roku. Jak mogłaby potoczyć się historia stosunków polsko-rosyjskich gdyby nie bezdenna głupota Stalina i jego sowieckich popleczników -materiały programowe - 3obieg.pl - Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\nGdyby nie sowieckie zbrodnie wojenne na polskich oficerach oraz ludobójcza polityka sowietów wobec ludności narodowości polskiej, przypuszczalnie, Armia Andersa kroczyłaby u boku Armii Czerwonej, ludność zajmowanych terytoriów traktowałaby Sowietów jako wyzwolicieli. Może wtedy Polska nie wpadłaby w orbitę ZSRR w lipcu 1944 roku, ale i tak wpadłaby w nią około 1948 roku jak pozostałe państwa Europy Południowo-Wschodniej. Można zaryzykować tezę, że to właśnie z powodu zbrodniczych działań ZSRR, Polska była najmniej podporządkowanym państwem w obozie sowieckim.\nStalin zwlekał dość długo z wywiązaniem się ze zobowiązań wynikających z Paktu Hitler-Stalin (Ribbentrop-Mołotow). Zdecydował się napaść na Polskę, dopiero gdy przekonał się, że Polska nie otrzyma pomocy wojskowej od Francji i Wielkiej Brytanii. Jako oficjalny powód ataku na Polskę propaganda sowiecka wskazywała ochronę terenów zamieszkałych przez ludność pokrewną ludności, przed zajęciem przez III Rzeszę.\nDzisiaj, po latach, gdy znamy wiele informacji, które były wtedy tajne, można śmiało domniemywać, że Francja i Wielka Brytania w ogóle nie zamierzały takiej pomocy Polsce udzielić. Możliwe, że mieli nadzieję, że III Rzesza zadowoli zdobyciem Polski i nie będzie dążyć do wojny na Zachodzie. Domyślali się lub też wiedzieli, że Hitler, mimo Paktu Ribbentrop-Mołotow i tak zamierza napaść na ZSRR. O takich przewidywaniach świadczyć może fakt, że 17 września 1939 roku zrobili wszystko, aby nie dopuścić do otwartej wojny pomiędzy Polską a ZSRR. Przypuszczalnie, to ich dyplomaci podsunęli do podpisu Naczelnemu Wodzowi zdradziecką Dyrektywę Naczelnego Wodza marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza, tzw. „dyrektywę ogólną” o treści:\nTak na marginesie, jak już kiedyś napisałem, marszałek Edward Śmigły-Rydz, to chyba jedyna postać w historii, która miała przydomek, na długo przed tym zanim dokonała czynu, który ten przydomek uzasadniał. Pan Wódz Naczelny, w środku wojny, spisując II RP na straty, zostawił armię i “śmignął” sobie do Rumunii, aby wziąć udział w wyścigu do nowego koryta, które niby czekało zwycięzców (zwycięzców wyścigu oczywiście) w Paryżu. Nieszczęśnik nie mógł wiedzieć, że koryto w Paryżu, już dawno zostało zarezerwowane przez francuski wywiad wojskowy, dla ich agenta, niejakiego Władysława Sikorskiego.\nTa Dyrektywa miała daleko idące konsekwencje. Skoro Polska nie wypowiedziała ZSRR oficjalnie wojny, to nasi żołnierze nie mieli statusu jeńców wojennych, ludność cywilna, nawet ta narodowości polskiej, nie miała statusu jaki przysługuje ludności terenów okupowanych i była zdana na łaskę i niełaskę władz sowieckich. Natomiast obywatele polscy narodowości białoruskiej, ukraińskiej i rosyjskiej zostali przymusowo obdarzeni obywatelstwem sowieckim. Tu należy dodać, dla pełni wiedzy, że w 1939 roku w rozbiorze Polski brały udział cztery państwa. Oprócz III Rzeszy i ZSRR, udział wzięła także Litwa (Wileńszczyzna) oraz Słowacja (Spisz i Orawa).\nZ powodu nieznajomości mentalności sowieckiej w kręgach dyplomacji francuskiej i brytyjskiej, z pozoru ich dalekowzroczna polityka, przewidująca konflikt Niemiecko-Sowiecki, nie tylko nic nie dała, ale przyczyniła się do pogrążenia stosunków polsko-sowieckich już na zawsze. Francja i Wielka Brytania nie przewidziały geopolitycznej ślepoty Stalina oraz głupoty jego sowieckich popleczników. Stalin i jego otoczenie, mimo że szczycili uratowaniem ludności Wschodniej Polski, to nie potrafili się powstrzymać przed natychmiastową zemstą na obywatelach II RP narodowości polskiej, za swoją klęskę w wojnie 1920 roku. Zamordowali w Katyniu, Miednoje i Ostaszkowie około 14 tysięcy polskich oficerów. Zesłali setki tysięcy Polaków do obozów pracy przymusowej lub na przymusowe osiedlenie, daleko na wschodzie ZRRR. Znacząca część tych osób przypłaciła te zesłania życiem.\nW części Polski okupowanej przez Niemców, do dnia 11 kwietnia 1943 roku, praktycznie nikt nie wiedział o tym co działo się na ziemiach polskich okupowanych przez ZSRR. Większość Polaków była nawet przekonana, że ci co znaleźli się w ZSRR lepiej na tym wyszli niż Polacy pod okupacją niemiecką. Znamiennym przykładem nastrojów ludności wobec ZSRR były reakcje ludności polskiej w Generalnym Gubernatorstwie na wieść inwazji III Rzeszy na ZSRR, w dniu 22 czerwca 1941 roku. Polacy w GG okazywali radość nie dlatego, że III Rzesza napadła na ZSRR, tylko dlatego, że Polacy wiedzieli już, w odróżnieniu od Niemców, że w sprzyjających warunkach można się obronić przed Sowietami, ale Sowietów nie da się pokonać na ich własnym terytorium.\nGdyby nie sowieckie zbrodnie wojenne na polskich oficerach oraz ludobójcza polityka sowietów wobec ludności cywilnej narodowości polskiej, przypuszczalnie, Armia Andersa kroczyłaby u boku Armii Czerwonej, a ludność zajmowanych terytoriów traktowałaby Sowietów jako wyzwolicieli. Może wtedy Polska nie wpadłaby w orbitę ZSRR w lipcu 1944 roku, ale i tak wpadłaby w nią około 1948 roku jak pozostałe państwa Europy Południowo-Wschodniej. Można zaryzykować tezę, że to właśnie z powodu zbrodniczych działań ZSRR, Polska była najmniej podporządkowanym państwem w obozie sowieckim.\nTo Sowieci są sami sobie winni za już wieczystą nienawiść Polaków do Rosjan oraz za stan stosunków z Polską i Polakami, zarówno po ujawnieniu Zbrodni Katyńskiej przez Niemców jak oraz po ujawnieniu losu Polaków w ZSRR, przez ludzi Andersa, po wyjściu Armii z ZSRR. Bezdenna głupota Sowietów spowodowała, że misterny plan dyplomacji zachodniej, zrobienia z Polski i Polaków, równoczesnego sojusznika Zachodu i Sowietów, szlag trafił. To się położyło cieniem na wzajemne stosunki, nie tylko, do końca II Wojny Światowej, ale także na okres powojenny i trwa do dzisiaj oraz trwać będzie co najmniej do rozpadu Federacji Rosyjskiej na państwa narodowe, co powinno być priorytetem polskiej polityki.\nŹródło fotografii: 79. rocznica napaści Związku Radzieckiego na Polskę\nArmia gen. Andersa Dyrektywa ogólna Generał Anders III Rzesza Niemiecka Litwa Mołotow Orawa pakt Ribbentrop-Mołotow Ribbentrop Słowacja Śmigły-Rydz Spisz Wileńszczyzna Zbrodnia Katyńska ZSRR\nPOPRZEDNI ARTYKUŁUcieczka z Polski\nNASTĘPNY ARTYKUŁPrzypominam o “błędzie” Stalina – 17 września 1939


Cena od: 180 PLN / 1 dzień Obiekt BlueApart Apartamenty Na Plaży Jastarnia usytuowany jest w Jastarni na Pomorzu, w pobliżu plaży. Oferuje on bezpłatne WiFi oraz bezpłatny prywatny parking.W naszej ofercie m.in.: bezpłatne ...\nObiekt Mieszkanie Balticana jest położony we Władysławowie, 1,3 km od Muzeum Ziemi Puckiej „Hallerówka”, 700 metrów od wieży widokowej i Muzeum Motyli oraz 300 metrów od plaży. Na miejscu ...\nCena od: 150 PLN / 1 dzień Obiekt Willa Aura Mare usytuowany jest we Władysławowie, zaledwie 700 metrów od plaży i 1 km od Muzeum Ziemi Puckiej „Hallerówka”.W naszej ofercie m.in.: WiFi, parking na miejscu, taras, ekspresowe ...\nCena od: 153 PLN / 1 dzień Dom Wypoczynkowy Bakster jest usytuowany we Władysławowie. Oferuje on pokoje z balkonem, bezpłatnym dostępem do Internetu oraz telewizorem z płaskim ekranem i dostępem do kanałów satelitarnych. ...\nCena od: 180 PLN / 1 dzień Apartament Limonka jest usytuowany we Władysławowie. Z jego okien roztacza się widok na ogród. Na miejscu Goście mają do dyspozycji balkon. Odległość od plaży we Władysławowie wynosi 700 metrów. ...


Nalewka na berberysie - Berberysówka\nStart » Nalewki » Przepisy na Nalewki Domowe » Nalewka na berberysie - Berberysówka\nDodane: 2013.09.09, przez: silenthunter Wyświetlony 23201 razy, Komentarzy: 1\nBerberys pospolity, Berberis vulgaris – rodzaj krzewu z rodziny berberysowatych występujący głównie na terenie Europy. Jajowate, bądź cylindryczne, dochodzące do pięciu centymetrów, lśniąco czerwone jagody są bogatym źródłem witamin C i E, karotenoidów, pektyn i soli mineralnych. W zielarstwie używane jako środek witaminizujący, dietetyczny i przeciwgorączkowy.\n1 kg owoców berberysu\nZebrane po pierwszych przymrozkach owoce berberysu przebrać, umyć, lekko rozgnieść i zasypać w słoju cukrem, a następnie zalać alkoholem. Odstawić na cztery tygodnie w ciepłe i nasłonecznione miejsce, a następnie przefiltrować i rozlać do butelek. Po rozlaniu nalewka powinna być przechowywana w piwnicy przez co najmniej trzy miesiące, ale im dłużej jest przechowywana tym lepszy smak zyskuje.\nTagi: nalewka alkohol przepis wódka spirytus cukier owoce berberys owoce berberysu witamina C witamina E pektyna sole mineralne karotenoidy\nKomentarze do: Nalewka na berberysie - Berberysówka\nCzy występuje tylko jedna odmiana berberysu nadająca się na nalewkę ?


Zapowiedź Grand Theft Auto V XBOX 360 (GTA 5 XBOX 360) | MiastoGier.pl\nObserwujMam (70)Gram (31)Ukończone (47)Kupię (21)\nLucas-AT & Raist @ 20:53 10.11.2012\nPonad rok po prezentacji pierwszego trailera, światło dzienne ujrzały konkretne informacje dotyczące jednej z najbardziej oczekiwanych gier 2013 roku - Grand Theft Auto V. W związku z ogromem konkretów nie mogliśmy stać obojętnie i przygotowaliśmy dla was zestawienie najważniejszych elementów, które będą odgrywały ważną rolę w opisywanym sandboksie.\nPonad rok po prezentacji pierwszego trailera, światło dzienne ujrzały konkretne informacje dotyczące jednej z najbardziej oczekiwanych gier 2013 roku - Grand Theft Auto V. W związku z ogromem konkretów nie mogliśmy stać obojętnie i przygotowaliśmy dla was zestawienie najważniejszych elementów, które będą odgrywały ważną rolę w opisywanym sandboksie. Nie przedłużając zatem – zapraszamy do lektury zapowiedzi, pisanej wyjątkowo w kooperacji Lucasa z Raistem.\nWitaj w Los Santos\nJak każdy szanujący się sandboks z górnej półki, Grand Theft Auto V zaoferuje wielki, otwarty świat, z Los Santos na czele - metropolią wzorowaną na Los Angeles. Skąd pomysł powrotu na stare śmieci? Jak twierdzi Aaron Garbut, dyrektor artystyczny Rockstar North, podczas produkcji GTA: San Andreas zespół nie miał jeszcze odpowiednich możliwości, by przenieść tamtejszą kulturę, codzienne życie i ogrom poszczególnych dzielnic do wirtualnego świata. Liberty City oddawało ducha Nowego Jorku lepiej niż niejedna książka czy film. To samo ma spotkać Los Santos. Prawda, Miasto Aniołów było już wielokrotnie eksploatowane, choćby w L.A Noire, Midnight Club: Los Angeles czy w pierwszym Driverze, ale - jak twierdzi Rockstar - to miejsce w dalszym ciągu pełne świeżości, niezbadanych rejonów i smaczków. Co istotne, zostało ono zaprojektowane zupełnie od podstaw i nie przypomina swojego odpowiednika z San Andreas - "to zupełnie nowy, świeży świat, czekający by go odkryć i doświadczyć" - mówi Garbut. Unoszący się w powietrzu brud, kurz i smog, pomarańczowe zachody słońca, pochmurne poranki, rozgrzany słońcem asfalt, uliczne korki, imigranci na ulicach – wszystko to uderzy tym razem ze zdwojoną siłą.\nBy jak najwierniej odwzorować poziom szczegółowości stolicy Kalifornii, ekipa Rockstara wybrała się na spacer w plener i w sumie wykonała, bagatela, 250 tysięcy zdjęć i nakręciła dziesiątki godzin filmów. W grze pojeździmy zatem po zatłoczonym centrum opanowanym przez drapacze chmur, ujrzymy bogatą dzielnicę Hollywood z typowymi dla tego rejonu, luksusowymi rezydencjami. Naszym oczom ukażą się brudne slumsy, schroniska dla bezdomnych, Chinatown, ozdobione palmami plaże, studia filmowe, centra handlowe czy typowe przedmieścia z domkami jednorodzinnymi. A dlaczego tylko jedno duże miasto, a nie kilka jak w San Andreas? Odpowiedź jest prosta - Rockstar woli skupić się na przeniesieniu na ekrany telewizorów jednej, porządnie odwzorowanej urbanizacji, która porazi swoją architekturą. Widoczne graffiti na ścianach, reklamy na billboardach, uruchomione spryskiwacze na trawniku, kałuże, które zgromadziły się wokół węża ogrodowego, papierosy widoczne za szybą w sklepie, kosze na śmieci - ilość detali zasadzi nam solidnego kopniaka w szczękę. Miasto będzie naprawdę żywe - dość powiedzieć, że mieszkańcy nie będą teraz przypominali chodzących bez celu zombie, tylko zostanie im przypisany stosowny harmonogram zachowań. Ot dany delikwent rano wstanie, pójdzie do pracy, potem odwiedzi znajomych, skosi trawę w swoim ogródku, a następnie położy się spać. Każdy z nich będzie miał swoje zajęcia, w zależności od pory dnia. Osobiście spoglądam na ten patent połowicznie, gdyż coś podobnego było już zapowiadane w przypadku San Andreas, a nic konkretnego z tego nie wyszło.\nLos Santos będzie naprawdę wielkim miastem\n0 kudosDirian @ 23:17, 10.11.2012\nCoś czuję, że to będzie ta gra, przez którą będę musiał komuś ze znajomych zakosić konsolę, bo nie wytrzymam do momentu debiutu na PC. Niemniej, przed R cholernie olbrzymie wyzwanie, ale nie wierzę, by mu nie podołali.\n0 kudosRaku139 @ 23:27, 10.11.2012\nWie ktoś gdzie można w Polsce zamówić już pre-order?\n0 kudosDirian @ 23:33, 10.11.2012\nNp. tu - https://sklep(...)t+auto+V\n0 kudosRaaistlin @ 23:45, 10.11.2012\nJa dla tej gry kupuje konsolę, to już postanowione. Nie będę czekał rok dłużej, żeby pograć na PC ;]\n0 kudosRaku139 @ 00:15, 11.11.2012\nDzięki, Dirian Co do gry, zapowiada się świetnie, mam nadzieję że będzie wiele misji typu: włamywanie się w nocy do domów i wykradanie różnych rzeczy, jak w SA. Trzeba czekać\n0 kudosLucas-AT @ 01:08, 11.11.2012\nPowiem tak - gdy w roku 1996 po raz pierwszy w kafejce internetowej ujrzałem grę Twisted Metal z otwartym miastem, pomyślałem - "whoa, możemy jeździć, dokąd tylko chcemy, niesłychane". Od tamtego czasu sandboks samochodowy stał się moim ulubionym gatunkiem gier (obok survival horrorów). Nawet wydany na Amige Battle Command z 1990 roku mnie ciekawił, gdzie jeździliśmy czołgiem po niemal pustym świecie składającym się z prostych brył geometrycznych. Potem przyszedł czas na Drivera. Gdy wyjechałem po raz pierwszy z garażu podziemnego na ulice Miami, byłem zszokowany. Nigdy wcześniej nie widziałem tak wielkiego miasta (do dziś jest spore). Jak byłem małym brzdącem nie przypuszczałem, że ewolucja wirtualnego miasta dojdzie do takiego poziomu jak w GTA V (jeśli oczywiście słowa o wielkości to nie przechwałki).\nJeszcze trochę i dojdziemy do momentu, w którym twórcy specjalnie powiedzą sobie "stop, większego terenu nie tworzymy", bo będzie to stratą czasu. Nikt nie będzie grał bowiem w jedną grę po 300h - takie życie - ludzie pracują, chodzą do szkoły, a chcą mieć kilka gier na koncie, nie jedną.\n0 kudosFox46 @ 02:06, 11.11.2012\n300 H można i grac jeżeli wszystko jest w rozsądnych ilościach i jest co robić. No i to nie nudzi po dłuższym graniu.\nJa grałem w SA bardzo długo bo np: po górach to sobie crossem jeździłem, zwiedzałem itp: a i misje poboczne były fajnie zrealizowane, GTA IV przykuło mnie na jakiś okres czasu z tego co pamiętam pograłem może z 2 tygodnie tak po 2godzinki dziennie i na tym się skończyło.\nMimo iż mam Xboxa 360 oraz dostęp do GTA IV jakoś nie mam ochoty do niego wracać. Gdzie do takiego SA czy VC wracałem 2-3 razy po przerwach.\n0 kudosPanKosa @ 09:48, 11.11.2012\nCiekawe na czym będzie polegała joga\n0 kudosDaerdin @ 10:38, 11.11.2012\nTa gra, to będzie ogromny projekt. W tym momencie całość zapowiada się niesamowicie - nie mam żadnych obaw, a to nie jest częsta sytuacja. Ciekaw jestem, jak rozwiąż mini-gierki typu tenis. Na pewno będzie co robić, ale niestety obawiam się, że mój sprzęt nie podoła.\n0 kudosroxa175 @ 11:32, 11.11.2012\nMój sprzęt też już nie jest pierwszej młodości, ale może jakoś pójdzie... GTA to jak zawsze jedna z moich obowiązkowych pozycji\n0 kudosFox46 @ 13:27, 11.11.2012\nHoooommmmmmmmmmmmmm hhoooommmmmmmmmm . Albo będziesz stał i robił jakieś ruchy powolne jakbyś ćwiczył umysł i ciało (z zamkniętymi oczyma) w Kung-FU.\n0 kudosC-R00L @ 19:47, 11.11.2012\nZapewne najbardziej oczekiwana gra roku, mam nadzieję że Rockstar nie zepsuje jej jak Blizzard Diablo 3.\n0 kudosNygus61 @ 22:04, 13.11.2012\nMam nadzieje że powrócą czasy SA bo IV jakoś nie zachwycił mnie tak jak pozostałe części.\nA gdy zdałem Max'sa Payne 3 to nabrałem jeszcze większego apetytu na GTA V bo to może być najlepszy tytuł w dziejach. a więc zacisnąć zęby i czekać!!!!\n0 kudosytu10 @ 20:27, 08.03.2013\nMoże to gta będzie hiciorem, ale i tak nigdy nie pobije Watch Dogs, które wyjdzie na nowe konsole.\nMam nadzieje, że będzie rozwinięty bardziej multi niż w gta 4\n0 kudosDaerdin @ 10:09, 09.03.2013\nNic nie jest przesądzone, bo wbrew pozorom - to mogą być dwie zupełnie inne gry. GTA stawia na wielki otwarty świat. Póki co natomiast nie wiemy, jak to będzie wyglądało w Watch Dogs. Być może piękna grafika zostanie okupiona mniejszymi lokacjami.\nogromny, żyjący świat;\ntrzy grywalne, różnorodne postacie;\ntrzy pomniejsze historie łączące się w jedną całość;\nmultum broni i pojazdów;\ntoż to GTA;\ntechnicznie Rockstar cudów nie zdziała;


Idzie zmiana pogody, a więc i opady śniegu. Prawo się jednak nie zmieniło. – Adwokat Gdańsk\nIdzie zmiana pogody, a więc i opady śniegu. Prawo się jednak nie zmieniło.\nadwokat 28 stycznia 2021\nZadbaj o utrzymanie zimowe chodnika. Jako właściciel nieruchomości jesteś prawnie do tego zobowiązany.\nMeteorolodzy zapowiadają drastyczne zmiany pogody, a w tym opady. Pamiętaj, że jako właściciel nieruchomości masz obowiązek zimowego utrzymania chodnika. Zabezpiecz odpowiednie narzędzia, piasek i środki odladzające.\nPrzypominam o tym, bo okazuje się, że przez czyjąś niefrasobliwość moja księgowa złamała nogę na śliskim chodniku. Warto myśleć o tym, że od zaniedbań krótka droga do tragicznych skutków.\nKod QR szczepienia jest dla ciebie i służb, które mogą go kontrolować, a nie do chwalenia się w sieci.\nObserwuję modę na pokazywanie na portalach społecznościowych zdjęć z zaświadczeniami ze szczepienia i kodów QR…


Udało im się! Pobrali się ponownie, pokazali piękne zdjęcia | Te-mysli\nStrona główna Magazyn Udało im się! Pobrali się ponownie, pokazali piękne zdjęcia\n“Ślub od pierwszego wejrzenia”: Anita i Adrian pobrali się po raz drugi\nAnita i Adrian poznali się na planie “Ślubu od pierwszego wejrzenia”. Nieco ponad rok temu pobrali się przed kamerami i, choć niewielu wierzyło, że to możliwe, stworzyli udany związek. Teraz przypieczętowali go po raz drugi.\nŚliczna, jasnowłosa Anita Szydłowska wzięła udział w kontrowersyjnym “Ślubie od pierwszego wejrzenia” z nadzieją na znalezienie wielkiej miłości. I udało się. 17 marca 2018 roku przysięgała miłość i wierność nieznajomemu mężczyźnie, Adrianowi Szymaniakowi. Szybko okazało się, że antropolog, psycholog i psychoterapeutka, którzy połączyli Anitę i Adriana, nie pomylili się. Uczestnicy programu zakochali się w sobie. Rok później tworzą rodzinę – nie dość, że wspólnie adoptowali psa, to jeszcze spodziewają się dziecka. Za kilka miesięcy na świat przyjdzie ich syn.\nAnita napisała: “Niech ta chwila trwa wiecznie, zatrzymana na kliszy i w naszych sercach – 17.03 2019. Rok później, w powiększonym składzie przypomnieliśmy sobie, że zrobimy wszystko, by nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe”.\nNiech ta chwila trwa wiecznie, zatrzymana na kliszy i w naszych sercach❤ 17.03 2019 Rok później, w powiększonym składzie przypomnieliśmy sobie, że zrobimy wszystko by nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe 👰🏼+🤵🏼+👶🏼+🐶=❤❤❤❤ Dziękujemy @alicjawkrainiefotografii @centrummodyslubnej @manufaktura_zieleni @malowanki_ankii @littleheroes_pl\nA post shared by Anita Szydłowska (@anitaczylija) on Mar 23, 2019 at 11:09am PDT\nAnita i Adrian utrzymali związek mimo przeciwności. Na ich korzyść nie działa fakt, że tancerka i choreografka mieszka i pracuje w Krakowie, a jej mąż w Szczecinie. Oboje wiele czasu spędzają w podróży. Anita pisała na swoim instagramowym profilu: “Podróżowanie 670 km Kraków-Szczecin zajmuje około 7-10 godzin, ale jak widać odległość nie jest przeszkodą kiedy czegoś naprawdę się chce”. I dodała: “Kocham Kraków, i mimo że więcej czasu spędzam teraz w Szczecinie, to moje korzenie, rodzina, przyjaciele i praca są właśnie tam!”.\nCzyżby Anita wciąż jeszcze nie mieszkała z mężem? Zapewne wkrótce to się zmieni, czekają przecież na swoje pierwsze dziecko. – Kiedyś zawsze wyobrażałam sobie idealną rodzinę. I według mnie jest to: mąż, żona, dziecko i pies! No i tutaj już większość jest – mówiła uczestniczka “Ślubu od pierwszego wejrzenia” w “Dzień Dobry TVN“.\nPoprzedni artykułBig Brother: Kolejna uczestniczka chce opuścić dom Wielkiego Brata\nNastępny artykułPrzedszkolanka pozwoliła pobić 7-latka. Tak się tłumaczyła!


Niemieckie strony z autami używanymi – Chevrolet Szczecin\nNiemieckie strony z autami używanymi\nInternet jaki znamy jest z nami od niewiele ponad dwudziestu lat. Jednak w czasie tego stosunkowo nie długiego okresu trudno wyobrazić sobie życie bez niego. Obecnie w sieci możemy znaleźć mnóstwo wiedzy w formie książek, porad i artykułów. Rozrywkę w postaci choćby muzyki i filmów. Czy niemniej istotne sklepy i ogłoszenia wszelkiej maści.\nDla wielu fanów motoryzacji oczywiście najważniejszymi portalami będą wszelkie fora i portale poświęcone tej tematyce. Niemniej nie trzeba być szczególnie zainteresowany tą samochodami aby i tak szukać swych odpowiedzi w internecie. Obecnie wiele osób posiada samochód lub myśli nad jego zakupem/wymianą. Przydatne i coraz częściej odwiedzane w takim wypadku są niemieckie strony z autami używanymi.\nNiemniej same ogłoszenia to nie wszystko zanim dokonamy zakupu musi zdobyć trochę wiedzy aby nie kupować kota w worku.auto2 Najlepiej w takim wypadku poprosić znajomego lub specjalistę o pomoc. Lecz nie zawsze mamy taką możliwość w takim wypadku internet jest wspaniałą kopalnią wiedzy również dla laików.\nPoszukiwanie auta może nie być łatwą i tanią sprawą. Na szczęście dzięki sieci i niemieckie strony z autami używanymi mamy szanse dokonać zakupu który starczy nam na długie lata i to bez nerwów.


NeoNail Lakier klasyczny- Hazelnut Butter 7,2 ml - sklep Minti Shop\nLakier klasyczny- Hazelnut Butter 7,2 ml\nZależy Ci na tym, aby szybko i precyzyjnie wykonać manicure? Postaw więc na klasyczne lakiery do paznokci, których barwy odpowiadają kultowym odcieniom hybryd dostępnych w asortymencie marki NeoNail. Dzięki nim z łatwością zmienisz kolor na swoich paznokciach w zależności od humoru lub niespodziewanej okazji. Tym razem skuś się na nietuzinkowe połączenie ciepłego brązu z niewielkim dodatkiem czerwieni. Taki właśnie jest odcień Hazelnut Butter – kusi swoją nieoczywistą barwą, obok której nie da się przejść obojętnie. Wybierz klasyczne lakiery do paznokci, które nie są testowane na zwierzętach, a do tego mają szybkoschnącą i oddychającą formułę.


Freddie Mercury Najlepsza Piosenka - Pomponik\nArtykuły na temat: freddie mercury najlepsza piosenka\nDo niecodziennej sytuacji doszło w Gabinecie Figur Woskowych w Międzyzdrojach. Ktoś ukradł głowę Freddiego Mercury'ego. Sprawę bada policja.\nPo przejrzeniu nagrań z monitoringu udało się odnaleźć skradzioną głowę Freddiego Mercury'ego z Gabinetu Figur Woskowych w Międzyzdrojach.\nFreddie Mercury: Zobacz niepublikowany wcześniej teledysk "Time Waits For No One"\nDo sieci trafił teledysk do niepublikowanej wcześniej wersji piosenki "Time" z musicalu o tym samym tytule. Nagranie "Time Waits For No One" pokazuje Freddiego Mercury'ego u szczytu jego możliwości.\nRosną szanse, że w Warszawie powstanie ulica Freddiego Mercury'ego. Mieszkańcy stolicy zbierają podpisy pod petycją w tej sprawie, którą zamierzają złożyć w stołecznym ratuszu.\nFreddie Mercury: Kochaj mnie, jakby nie było jutra. Teledysk "Love Me Like There's No Tomorrow"\nW dniu rocznicy 73. urodzin Freddiego Mercury'ego do sieci trafił animowany teledysk "Love Me Like There's No Tomorrow".\nFreddie Mercury znów w Barcelonie\nWe wtorek, 4 września, na polskim rynku ukazała się specjalna edycja płyty "Barcelona" z okazji 25. rocznicy wydania albumu. A dziś (5 września) świat świętuje kolejną rocznicę urodzin Freddiego Mercury'ego.\n...". "Barcelona" to kompozycja Freddiego Mercury’ego i śpiewaczki operowej Monsterrat Caballe , powiązana z Igrzyskami Olimpijskimi w tytułowym mieście z 1992 roku. Zaraz po wybraniu hiszpańskiego ośrodka na(...)Oficjalnym utworem Igrzysk w Rio została piosenka "Alma e Coracao", co w tłumaczeniu oznacza "Duszę i sercę". Numer wykonuje gwiazda muzyki brazylijskiej Thiaguinho oraz raper Projota . Piosenka...\n..."Ostatnią rzeczą, którą chciałby robić na scenie, to udawanie Freddiego" - mówi o Adamie Lambercie Roger Taylor, perkusista grupy Queen. Legenda rocka z Lambertem w roli wokalisty wystąpi w niedzielę (19 czerwca) na finał Life Festival Oświęcim.


Spływ kajakowy w sam raz na weekend. Skompletuj odpowiedni sprzęt - WP Kobieta\nspływ kajakowykajakarstwoporadnik kupującego\nSpływ kajakowy w sam raz na weekend. Skompletuj odpowiedni sprzęt\nUczestnictwo w spływie kajakowym to bardzo dobry sposób na to, by zadbać o kondycję. Niezależnie od tego, czy pływasz samodzielnie, czy preferujesz rozrywkę w większej grupie, przyda ci się kilka gadżetów, które uprzyjemnią wyprawę i zapobiegną problemom.\nSpływ kajakowy to doskonały sposób na spędzenie wspólnego czasu (123RF)\nPoniżej znajdziesz kilka porad na temat tego co zabrać ze sobą na spływ kajakowy. Jeśli planujesz wielogodzinny wypad, trzeba przygotować się kilka dni wcześniej.\nKajaki to jedna z najbardziej lubianych form aktywnego wypoczynku dla osób w każdym wieku. Pokonanie dystansu kilkunastu kilometrów nie męczy, a może wręcz przerodzić się w prawdziwą przygodę, zwłaszcza jeśli wybierasz się na tereny rezerwatu przyrody, na których co i rusz można napotkać na przewrócone drzewa i etapy, na których trzeba przenosić kajaki przez zarośla.\nOsoby, które wolą płynąć równym tempem, mogą wybrać koryta szerszych rzek, w których prąd nie jest zbyt silny. Wtedy jedynymi miejscami, w których płynący muszą zwolnić są okazjonalne mielizny i wystające nad wodę pozostałości drzew. Najbardziej doświadczeni mogą sobie pozwolić na pływanie po największych polskich rzekach a także Bałtyku, wymaga to jednak długotrwałego i żmudnego szkolenia.\nJak zabrać wszystko i nie obciążyć kajaków\nPodstawą spływu kajakowego, jak i każdego wypadu na łono natury będzie odpowiednio zaopatrzona apteczka z bandażem, wodą utlenioną i wodoodpornymi plastrami. Nieodłącznym elementem wyprawy kajakowej, zwłaszcza w słoneczny dzień, będzie natomiast odpowiedni krem z filtrem. Musisz się bowiem przygotować na piekące słońce, którego efekty spotęguje odbijająca tafla wody.\nJeśli pływasz na własną rękę, musisz również pamiętać o zabraniu kamizelki ratunkowej. Wynajmując kajak w przystani nie musisz się o to martwić, właściciel sprzętu zaopatrzy cię w niezbędne akcesoria.\nNie daj się przemoczyć\nWażne jest również to, aby wszystkie delikatne sprzęty były odpowiednio zabezpieczone przed wodą. Niezależnie od pogody wyprawa kajakowa dla niedoświadczonych sportowców może się skończyć kompletnym przemoczeniem. Dlatego podstawą będą tu wodoodporne woreczki lub etui na sprzęt elektroniczny. W innym przypadku wypad może skończyć się awarią.\nDobrym rozwiązaniem jest zabranie ze sobą wodoszczelnej torby, którą można upchnąć w dziobie kajaku. W przypadku nabrania wody ubrania pozostaną suche. Dla tych, którzy chcą mieć całkowitą pewność, że przechowywane rzeczy nie ulegną przemoczeniu, a w razie przewrócenia się kajaku nie pójdą na dno, mogą zabrać ze sobą specjalną plastikową beczułkę. Z powodzeniem utrzyma się na powierzchni.\nPrzydatnym dodatkiem jest również specjalny fartuch kajakowy w postaci wykonanego z nieprzemakalnego materiału cylindra i sztywnej pianki, która dopasowuje się do otworu w kajaku i zapobiega przemoczeniu. Fartucha nie przymocowuje się na stałe, więc nawet w przypadku przewrócenia lub zatopienia kajaka nie pójdziesz na dno razem z nim.


Nowa platforma mediów społecznościowych? Elon Musk "poważnie o tym myśli" | Głos Pomorza\nNowa platforma mediów społecznościowych? Elon Musk "poważnie o tym myśli"\nMałgorzata Puzyr 27 marca 2022, 10:31\nDyrektor generalny Tesla Inc, Elon Musk, "poważnie myśli" o zbudowaniu nowej platformy mediów społecznościowych. Miliarder poinformował o tym w sobotnim tweecie.\nMusk odpowiadał na pytanie użytkownika Twittera, czy rozważy zbudowanie platformy mediów społecznościowych składającej się z algorytmu open source i takiej, która stawiałaby na pierwszym miejscu wolność słowa i gdzie propaganda byłaby minimalna.\nMusk ujawnił, ile zapłaci podatku. "Więcej niż którykolwiek Amerykanin w historii"\nMusk, który sam jest bardzo aktywnym użytkownikiem Twittera, był ostatnio krytyczny wobec tej platformy i jej polityki, powiedział, że firma podważa demokrację, ponieważ nie przestrzega zasad wolności słowa.\nJego tweet dotyczący stworzenia nowych mediów społecznościowych pojawił się dzień po tym, jak opublikował na Twitterze ankietę, w której pytał użytkowników, czy uważają, że Twitter przestrzega zasady wolności słowa, na co ponad 70 proc. osób odpowiedziało - "nie".\n"Konsekwencje tego sondażu będą ważne. Proszę o uważne głosowanie" – zapowiadał w piątek.\nMateriał oryginalny: Nowa platforma mediów społecznościowych? Elon Musk "poważnie o tym myśli" - Polska Times


W nowych czasach w powietrzu zanieczyszczenia takie jak pył, cząstki trwałe i niczego potrafią być poważne dla płuc też mogą wywoływać reakcje alergiczne w wypadku wchodzenia przez skórę.\nW moc procesach przemysłowych dostarczane są zanieczyszczenia przedostające się do treści w strukturze pyłu i części stałych. Unoszące się w powietrzu znacznie niskie cząstki spokojne i pyły mogą stanowić trujące dla zdrowia, w kontakcie z czym pragniemy je niszczyć, zanim dojadą do systemu oddechowego.\nDo podstawowych źródeł pyłu należą procesy cięcia, piaskowania i szlifowania oraz wytwarzania proszków w sektorze spożywczym i farmaceutycznym. Obróbka tkanin, materiałów zimnych i związków dodatkowo jest zespolona z wydzielaniem się pyłu i włókien, które mogą stanowić dokuczliwe dla płuc i powodować reakcje alergiczne. Z każdego przemysłu który narażony jest na realizację szkodliwych pyłów wymagane jest potrafienie atex dust extraction, czyli odpylaczy wykonany zgodnie z unijną dyrektywą ATEX. Atestowane firmy posiadają różnego rodzaju odpylacze, ramiona odciągowe, a także rozwiązania w obszarze oczyszczania, odciągu i filtracji.\nWybuchowe pyły oraz potencjalnie wybuchowa atmosfera może postawić w układu innych środowisk pracy.\nPonieważ wybuchowy pył, który wychodzi z grup materiałów organicznych, materiałów syntetycznych oraz metali posiada właściwości wybuchowe, musimy poświęcić odpowiednio dużo uwagi by zapobiec wybuchom pyłu. Wspólnota Europejska wcieliła w życie dwie dyrektywy, które dotyczą atmosfery szybkiej i łatwopalnego pyłu, są nazywane dyrektywami ATEX.\nZastosowanie tych dwóch dyrektyw wywołał skutki poprawy ochrony przeciwwybuchowej - innego rodzaju prace technologiczne i organizacyjne stały się konieczne. Zatrudniając najlepszych terapeutów w dziedzinie przemysłowej filtracji powietrza, firmy opracowywują towary dobre z wymaganiami dyrektywy ATEX, które spełniają wszystkie standardy bezpieczeństwa.\nZapewnienie współprac z specjalnymi wymaganiami państwowych lub lokalnych przepisów kryje się w terenie odpowiedzialności lokalnych spółek handlowych oraz konsumentów.


KPN traci prezesa, a Sky Italia zyskuje szefa - TELKO.in\nKPN traci prezesa, a Sky Italia zyskuje szefa\n26 czerwca 2019, 08:11\nZ końcem września holenderski KPN straci prezesa. Maximo Ibarra, dotychczasowy szef spółki wraca do Włoch, gdzie od października obejmie stanowisko prezesa Sky Italia.\nMaximo Ibarra w KPN pracuje od 2017 r., a od 2018 r. jest szefem operatora i pierwszym obcokrajowcem na tym stanowisku. Decyzja o rezygnacji ze stanowiska była zaskoczeniem dla analityków i inwestorów, choć włoskie media od tygodni typowały go jako poważnego kandydata do objęcia fotela prezesa Sky Italia, operatora płatnej telewizji z amerykańskiej grupy Comcast. O zaskoczeniu świadczy to, że KPN nie wskazał jego następcy.\nKPN w komunikacie prasowym uwypuklił to, że rezygnacja nie ma nic wspólnego z poniedziałkową wielogodzinną awarią sieci stacjonarnej i komórkowej holenderskiego operatora.\nMaximo Ibarra zanim trafił do KPN od 2004 r. pracował we włoskim Wind. W latach 2012-2016 był szefem tego operatora i uczestniczył w fuzji firmy z włoską siecią komórkową 3 Italia. Po zamknięciu w listopadzie 2016 r. fuzji i powstaniu Wind Tree kierował firmą do czerwca 2017 r., gdy ogłoszono jego odejście. 50-letni menedżer karierę zawodową zaczął w Telecom Italia Mobile. Potem pracował w Vodafone Italia, DHL Italia, Fiat Auto i Benetton.\nPrzejście do Sky Italia menedżera z dużym doświadczeniem telekomunikacyjnym odbierane jest jako silne wsparcie dla planów włoskiego operatora telewizyjnego, związanych z wejściem na rynek szerokopasmowego internetu. Sky do świadczenia usług dostępu do internetu chce wykorzystywać sieć budowaną przez Open Fiber, hurtowego operatora, którego właścicielami są kontrolowany przez państwo koncern energetyczny Enel oraz Cassa Depositi e Prestiti, państwowa instytucja pożyczkowa.