Wartości arystokratyczne: szczęście nie jest najważniejsze – Chojnacka G. Ewa\nZofia Wojtkowska, autorka Sagi rodu Czartoryskich, która arystokrację zna nie tylko z książek czy opowieści, gdyż także jej mama pochodziła z arystokratycznej rodziny, zgodziła się opowiedzieć, na czym zasadza się arystokratyczny system wartości, jak zmieniał się on na przestrzeni lat oraz jak wygląda dziś w zestawieniu z priorytetami współczesnego świata.\nBeata Pawłowicz: Kiedy zaproponowałam Ci rozmowę o arystokratycznym systemie wartości, zastanawiając się, czym on się różni od wartości, którym dziś powszechnie hołdujemy, powiedziałaś, że różnica tkwi w słowie „muszę”, kluczowym dla tego wychowania.\nZofia Wojtkowska: Po namyśle powiedziałabym, że nawet nie tyle w „muszę”, co w „należy”/ „nie należy”. „Należy coś robić” lub „ nie należy czegoś robić”. „Nie należy zachowywać się w taki sposób, a w taki należy”. To są słowa kluczowe. „Muszę” jest już moją wewnętrzną ich konsekwencją, która determinuje postępowanie.\nW jaki sposób determinuje?\nWychowani tak ludzie wiedzą, że muszą przede wszystkim panować nad emocjami. Jako dzieci w swoich domach słyszeli: „to panny od krów nie panują nad emocjami”, co było oczywiście narracją wyższościową, ale zamkniętą w ścisłych ramach. Z jednej strony nie mogli reagować jak „normalni ludzie”, z drugiej przekazano im, że należy odnosić się z szacunkiem do wszystkich, niezależnie od tego, w jakim miejscu hierarchii społecznej się znajdują. A więc, jeśli pomyślało się o tych pannach z wyższością, to zaraz trzeba było poczuć się gorszym, że się tak pomyślało. To nie jest wychowanie, które daje ci duże ego. Jak czujesz się lepsza, to zaraz czujesz się z tego powodu gorsza. Nie powinnaś o sobie myśleć w kategoriach lepszości, bo niby co ty takiego zrobiłaś? Hola, fajna to będziesz, jak ufundujesz szpital dla dzieci… Ale jak ufundujesz, to i tak zaraz pomyślisz, że jeden szpital to nic takiego, bo przecież prapradziadek ufundował ich kilkanaście. W tym systemie wartości rywalizacja, tak dziś powszechna, dotyczy przede wszystkim pokoleń, które były przed tobą.\nUmiejętność panowania nad emocjami to musi być wielka zaleta. Zazdroszczę ludziom, którzy to potrafią. Sama pogrzebałam wiele szans zawodowych i towarzyskich przez brak tej umiejętności.\nIm więcej takich ludzi poznajesz, tym bardziej widzisz, że to rzeczywiście ma wartość. Nie bez powodu ci, których postrzegano jako panujących nad emocjami, dokonywali w historii wielkich rzeczy. Pytanie, jakie koszty tego płacili? Często nie sposób na to odpowiedzieć, ponieważ ludzie ci nigdy o nich nie mówili. A to dlatego, że arystokratyczne wychowanie nie daje szansy na skarżenie się. Od małego uczy się dzieci, by nie pokazywały na zewnątrz, co czują i aby o tym nie mówiły. Jeśli spróbują, usłyszą: „To twój problem” albo – jak mówiła moja mama – „Sam pan chciałeś”. Tak się komentuje każdą próbę mówienia o swoich emocjach czy problemach nawet w najbliższej rodzinie. Moja babka ujmowała to w ten sposób: „mówienie o kłopotach to jak mówienie o rozstroju żołądka”. Takie wychowanie naprawdę determinuje życie i nie trzeba być nadwrażliwym, aby nie móc tego znieść. Często jedynym świadkiem kosztów emocjonalnych takiego wychowania były pamiętniki. Dziś praktycznie tylko z nich możemy się dowiedzieć o dramatach, jakie przeżywali ludzie uznani za niezłomnych.\nDobrze ten wpływ wychowania pod „należy” widać na przykładzie księżniczki Wandy Czartoryskiej. Była malarką, ale zostawiła sztalugi, aby zająć się edukacją chłopek z majątku swojej rodziny i kształceniem nauczycieli. Bo tak należało.\nWielu Czartoryskich poświęciło się sprawom społecznym: zakładali pierwsze szkoły, biblioteki, galerie obrazów itd. Ale powiem też coś zaskakującego, ta ich postawa – mająca na uwadze dobro wspólne – bardzo często wiązała się z nieszczęśliwym życiem osobistym, jakie wiedli. A było ono konsekwencją zasadniczych wyborów życiowych między realizacją własnych pasji czy chęci a realizacją oczekiwań, jakie zostały przed nimi postawione przez wychowanie. Wanda porzuciła malarstwo zapewne z powodu zawodu miłosnego, ale także za sprawą wychowania łatwo uznała je za stratę czasu.\nZakochała się w kuzynie, Władysławie Zamoyskim, spadkobiercy Kórnika, który powiedział jej, że nie ożeni się, póki Polska nie będzie wolna!\nCo, jak wiemy z listów jego matki, było wymykiem z jego strony, bo w ogóle nie chciał się żenić. Ale Wanda uwierzyła w ten romantyczny mit i pracowała na rzecz wolnej Polski, czekając na nią równie mocno, jak czekała na swojego narzeczonego. No i w 1918 roku, już jako 55-letnia kobieta, zwróciła się do niego z nadzieją, ale i tym razem kuzyn jej nie chciał…\nWkrótce potem zmarła na zapalenie płuc…\nWłaśnie. Zrobiła wiele ważnych rzeczy, np. zakładała szkoły dla wiejskich dziewcząt (pomysł jak na tamte czasy rewolucyjny). A kiedy okazało się, że w tych szkołach nie ma kto nauczać, otworzyła pierwsze w Polsce Seminarium Gospodarcze w Snopkach, kształcące kobiety – nauczycielki. Ale czy to dało jej szczęście? Porzucając malarstwo, powiedziała bliskim, że ma zbyt wiele do zrobienia w sprawach społecznych, żeby ten czas marnować. W tej rodzinie wielu postąpiło podobnie do niej, stawiając służbę społeczną nad swoje talenty i upodobania. Choćby Adam Jerzy Czartoryski, przywódca Hotelu Lambert, wielki polityk – który całe swoje życie poświęcił przegranej sprawie, czyli próbom przywrócenia Polski na mapę Europy. Jego syn Władysław, wielki mecenas sztuki (przeprowadził do Krakowa Muzeum Czartoryskich), wziął na siebie polityczny spadek po ojcu, choć nienawidził polityki. Obu tym mężczyznom nawet nie przyszło do głowy, że mogliby zrezygnować z tego, co powinni robić.\nPowiedziałabym raczej: niosący gigantyczny bagaż oczekiwań, jakie w stosunku do nich wyrażała rodzina. Pamiętajmy jednak, że rodzina to nie ojciec, matka, brat i siostra. To kilkaset spokrewnionych osób, czyli wielka grupa ludzi. To też przeszłe pokolenia, u Czartoryskich liczone od XIV wieku. Oni wzajemnie od siebie oczekują pewnych zachowań i w bardzo brutalny sposób potrafią dać znać, że się ich nie spełnia, używając takich narzędzi presji, jak np. wykluczenie czy marginalizowanie. Dawniej znalezienie sobie świata poza rodziną było niezwykle trudne. Aczkolwiek zdarzały się wyjątki. Na przykład Jerzy Czartoryski ożenił się z Czeszką Marią Czermakówną, córką malarza. To była wielka miłość. Jemu jakoś udało się znaleźć balans między rodziną i światem żony. Świetnie radził sobie i w bohemie praskiej, i wśród europejskich arystokratów.\nZ jakimi oczekiwaniami mierzą się arystokraci? Oczekiwano specjalnego wykształcenia?\nTak jak mówiłam, dotyczy to przede wszystkim zachowania. Tego, że twoje emocje, odczucia nie są ważne. Ważne są rzeczy publiczne, do których jesteś predysponowany przez to, że urodziłeś się w takiej rodzinie, że masz wykształcenie i pieniądze. Dostałeś więcej, więc masz też więcej dawać.\nCo do wykształcenia, do drugiej wojny światowej obowiązywała zasada – bona francuska, a potem także angielska plus niemiecka nauczycielka, no a do tego wychowanie klasyczne, jak łacina i greka. To był wymóg, bo arystokraci podróżowali po Europie, rodziny były wielonarodowe. Moja babka, w połowie Węgierka, mówiła w ośmiu językach.\nhi!STORYŻycie jest zbyt krótkie, aby chodzić utartymi ścieżkami…\nprzemyśleniaSpieszmy się cenić życie


Haus Grüntal, Berlin, Niemcy. Zarezerwuj już Teraz - HostelBookers\nFritz-Reuter-Straße 10, Berlin, Niemcy\nNasze atrakcyjne pokoje oferują tanie i komfortowe zakwaterowanie dla samotnych podróżnych, beckpackers, rodzin i przechodnich partnera podobne! Długoterminowe i krótkoterminowe pobyty są możliwe w tym rejestracji adresu. Też mówić mandaryńskiego.Ten tekst został przetłumaczony przy użyciu Google Translator Więcej informacji\nSprawdź ceny Informacje na temat Haus Grüntal\nPriorytetem Haus Grüntal jest zaoferować tanie i komfortowe zakwaterowanie z normą jest, że w schronisku młodzieżowym. Jednakże, będziesz spać bardzo dobrze w naszym wygodne łóżka piętrowe. Internet WLAN jest bezpłatne.\nIstnieją 4 pokoi jednoosobowych i 3 czteroosobowe-pokoje. Pościel i ręczniki są an Wszystkie pokoje wyposażone są w szafki bezpieczeństwa. Oddzielna łazienka z 24HR gorące prysznice.\nFritz-Reuter-Straße 10 D-10827 Berlin-Schöneberg NiemcyTen tekst został przetłumaczony przy użyciu Google Translator


Świat nicią malowany : Z okazji narodzin\nNa początku, zostałam mile zaskoczona mailem od Pani Marioli Grzybek, projektantki bombki łowickiej. Mail zatytułowany przeprosiny:\nBardzo przepraszam za to, że miała Pani tyle kłopotu z moim wzorem. Nie było moim zamysłem zrobić go niedopracowanym. Sama haftuje i też nie lubię niesymetrycznych wzorów. Niestety jak się cały dzień patrzy na kratki to gdzieś coś umyka. Jeszcze raz przepraszam i dziękuję za komentarz będę sie bardziej starała na przyszlość, ale tempo pracy czasami na to niestety nie pozwala. A jeżeli chodzi o instrukcję to niektóre rzeczy wydają mi się takie oczywiste, że nie trzeba tego pisać, a tu mi Pani otworzyła oczy, że to co dla jednych jest oczywiste dla drugich niekoniecznie. Na to też zwrócę uwagę. A kleje dlatego tak napisałam bo tak używałam a nie dlatego,że chce kogoś naciągnąć na kasę, po prostu tak mi się lepiej klei.\nChciałam to napisać w komentarzu na Pani blogu ale nie udało mi się go tam umieścić :)\n:) Nie myślałam, że mój post dojdzie do projektantki, bardzo się z tego powodu cieszę, i jak odpisałam Pani Marioli, nie ma za co przepraszać, bo bombka wyszła super :) cieszy się dużą popularnością na moim facebooku i tutaj. I w mojej całej ocenie to projekt ma 5 +. Też ja piszę recenzje od niedawna, i do głowy mi nie przyszło, że słowa Pani z pasmanterii o naciąganiu na koszta może być w dwojaki sposób zrozumiana, wtedy żeśmy się obie śmiały, bo to było żartem powiedziane, a tutaj faktycznie można to było odebrać negatywnie. No ale dość tłumaczeń. Bardzo miło jest dostać takiego maila :). Człowiek wie, że nie tylko się uczy sam, ale te słowa mogę też nauczyć czegoś innych. No znowu nie umiem opisać swych emocji :).\nA teraz przechodzę do tytułu. Kiedy dowiedziałam się, że jedna z obserwatorek mojego bloga, która jest ze mną prawie od samego początku urodziła śliczną dziewczynę imieniem Hania, w głowie zaczęły mi się kłębić pomysły jak ją przywitać. A że Ania Jacewicz :P poinformowała wszystkich po fakcie :P ( bo to o Ani mowa z bloga Moje życie pasją usłane ) nie było czasu na coś dużego :) Musiało być to coś małego, szybkiego, ale efektownego. Hmmm ... podusia :P. Szukałam 3 dni wzoru w internecie, w swoich segregatorach i nic ... . Potem zobaczyłam posta u Ani Jacewicz z prezentami jakie dostała od innych blogerek dla małej :( ależ byłam smutna, że nic nie mogę wykombinować. Aż tu nagle trach wymyśliłam wzór. I powiem, że sama się zaszokowała. Wyszło cudownie :). Oto ona:\nWzór jak już wspomniałam, mojego autorstwa, haftowane 8 godzin, nitkami: 3 szt muliny DMC 4180, 727, 891, 369 i 368. Podusia jest bawełniana w kolorze ecri.\nDo tego dołączyłam sukienusię jeansową i czerwone body oraz kartkę.\nKartę wykonałam w godzinkę, na kanwie 14, mulinami, Ariadna 1745 i ecri, gdzieś zgubiłam numer tej Ariadny ecri, oraz brązowa niewiadomego pochodzenia. Do tego koronka szeroka i wąska, kwiatuszek i kilka elementów jak wózek, stópki, buteleczka, śliniaczek i voila :). Dla zainteresowanych wzór:\nJadwiga Król 13 stycznia 2016 12:01\nJaka słodziutka jest ta podusia,cudowna,śliczna:) Pozdrawiam\nElunia 13 stycznia 2016 13:23\nmiło że pani się odezwała-a sukieneczki miodzio\nAnna Jacewicz 13 stycznia 2016 13:41\nDziekuje w imieniu swoim i coreczki ;) Dostalysmy cudownosci!\nmarrika91 13 stycznia 2016 14:20\nPiękny prezent zrobiłaś :) Miło, że pani projektantka się odezwała. Jest to też znak dla nas, że ktoś interesuje się swoimi projektami.\nJagna 13 stycznia 2016 15:50\nElżbieta K 13 stycznia 2016 20:47\nPoduszka śliczna:) Zauważyłam nową fotkę z boku - widać, że mała dama rośnie jak na drożdżach :)A jaka minka przeurocza:)\nAnnette ;-) 14 stycznia 2016 14:39\nJak to nigdy nie wiadomo, kto na nasz blog zagląda... To bardzo miłe ze strony Pani Marioli, że się odezwała. Poszewka i kartka na przywitanie małej Hani rewelacyjne.\nAnielique 14 stycznia 2016 20:56\nPrześliczna podusia, cudeńko :)\nMarille 15 stycznia 2016 01:36\nPodusia rzeczywiście prześliczna. fajnie Ci się to wymyśliło i wyhaftowało ;)\nA karta bardzo mi się podoba. Takiej jeszcze nie widziałam.


Voices of The Cosmos (PL) - Bydgoszcz, Official Tourism Website, visitbydgoszcz.pl Przejdź do treści\nVoices of The Cosmos (PL)\nLubostroń, Zespół Pałacowo-Parkowy 09.10.2021 8:00 details Dodaj do mojego kalendarza google\n"Muzyka sfer" była wizjonerskim konceptem pitagorejczyków, którzy uważali, że ciała niebieskie poruszając się w przestrzeni wydają harmonijne dźwięki, zwykle niedostępne dla ludzkiego ucha. W praktyce brzmi to nieco inaczej, ale jest… muzyka kosmosu istnieje! Zapraszamy do jej wysłuchania w ramach prologu do 10 edycji festiwalu Fonomo, który odbędzie się 9 października w Pałacu w Lubostroniu.\nVoices of the Cosmos to projekt stworzony przez dwóch artystów dźwięku: Rafała Iwańskiego (znanego m.in. z grup Hati, Alameda 5, solo występującego jako X-Navi:Et) i Wojciecha Ziębę (Electric Uranus) oraz astronoma Sebastiana Soberskiego, kierownika Planetarium i Obserwatorium Astronomicznego w Grudziądzu i radioastronoma w Instytucie Astronomii UMK w Piwnicach pod Toruniem. Twórcy korzystają z dźwięków odbieranych przez radioteleskopy i archiwalnych nagrań z misji kosmicznych, przetwarzając je za pomocą instrumentów elektronicznych, a także obiektów akustycznych.


« Strona G��wna / Dom i wn?trze / Akcesoria Meblowe\n» www.foteleikrzesla.pl - sprzeda? foteli gabinetowych i krzese?.\nWitamy w internetowym sklepie foteleikrzesla.pl:Przedstawiamy ofert� foteli gabinetowych i krzese� biurowych. Pr�cz foteli dla biura znajdziesz u nas r�wnie� krzes�a do poczekalni, ZAPRASZAMY DO ZAKUP�W. Nasi pracownicy s� gotowi, by pom�c ka�demu i s�u�y� porad� w wyborze odpowiedniego fotela..\nPrzemys� Meblarski w Radomsku. Nowy portal, a w nim Producenci mebli kuchennych, pokojowych, stylowych, biurowych, hotelowych, dostawcy, salony meblowe, aktualno�ci, targi i wystawy, gie�da pracy i og�osze�.\n» Galeria Bez Nazwy\nMALARSTWO CERAMIKA SZK�O PORCELANA BI�UTERIA RZE�BA WYROBY Z BURSZTYNU I INNE ARTYKU�Y DEKORACYJNE ...UL.PRZESKOK 2 / WARSZAWA\nSztukaterie drewniane, listwy drewniane, gzymsy, pilastry, coko�y,a tak�e drewniane aplikacje meblowe i kominki. Najwi�ksza oferta w Europie.Ponad 500 profili drewnianych i 120 aplikacji meblowych- rozety, corbele, naro�niki, spiralki, metopki... Oferujemy produkty (dotychczas niedost�pne w Europie)


Historia rasy Alaskan Malamute - Rasy December\nAlaskan Malamute jest bardzo starą rasą i jest w dużej mierze produktem długiej ewolucji. Te psy istniały obok ludzi przez długi czas. Najwyraźniej można je przypisać do jednego z pierwszych udomowionych psów. Badania archeologiczne potwierdzają, że rasa była używana jako sanie przez ostatnie cztery do sześciu stuleci, a jednocześnie te psy nigdy nie utraciły swojej tożsamości.\nPrzez wieki izolacji tego regionu Alaskan Malamute stał się stosunkowo jednorodną rasą. Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy biali zaczęli się rozwijać na Alasce. Arktyczne rasy zaczęły mieszać się z innymi psami sprowadzonymi z zewnątrz. Atrakcyjność wyścigów psich zaprzęgów w tym czasie była bardzo duża, co zachęciło ludzi do przekraczania różnych linii, aby uzyskać szybszego psa.\n2. I znowu o wilkach...\nO pokrewieństwie z wilkiem z Alaskan Malamutes można mówić tak samo jak o pokrewieństwie z wilkiem z jakiejkolwiek innej rasy. Malamut może być bliżej wilka tylko dlatego, że podobnie jak wilk, w toku ewolucji uzyskał wiele cech, które pozwalają mu przetrwać w trudnych warunkach.\n3. Konsekwencje gorączki złota\nOkres gorączki złota (1896-1899) to jeden z najbardziej krytycznych okresów w historii rocka. Malamuty stały się popularne i drogie, a Eskimosi w końcu osiedlili się w jednym miejscu i nie potrzebowali już dużej liczby psów. Dlatego, gdy zaczęła się gorączka, wiele psów było w rękach odwiedzających poszukiwaczy. Alaskan Malamute zostały pobrane ze względu na ich dobre właściwości robocze, przy niskich kosztach utrzymania (Malamute ma powolny, ale bardzo skuteczny metabolizm - metabolizm, który rozwinął się w warunkach potrzeby utrzymania procesów życiowych w ekstremalnych warunkach na północy z ograniczonym, rzadkim, często nieregularnym odżywianiem, które daje znaczne oszczędności w paszy). W tamtych czasach rasa została praktycznie zniszczona: Malamuty zostały bezmyślnie wyhodowane z mniejszymi i szybszymi psami do jazdy na sankach, a także z większymi i bardziej agresywnymi psami do walki i wagi psów (weightingpuls). W wyniku krzyżowania liczba malamutów czystorasowych została znacznie zmniejszona. Jednakże, jak tylko zaczęło się ponowne kojarzenie, psy zaczęły szybko wracać do szpiców, które są charakterystyczne dla rasowych Malamutów. Rozgałęzienie gorączki złota mogło wpłynąć na to, dlaczego w Stanach Zjednoczonych można znaleźć wielu dużych, niemal stylizowanych świętych Bernardynów tzw. "Malamutów-Gigantów". W każdym razie, do roku 1918 te arktyczne psie zaprzęgi prawie zniknęły.\n4. Ponowne zainteresowanie rasą Malamut\nPrzyciągnięcie uwagi do rasy przyczyniło się do opowiadania, które miało miejsce w styczniu 1925 r. Na Alasce i stało się szeroko znane w Ameryce. Podczas zimy w mieście Nome wybuchła epidemia błonicy, zapasy szczepionki skończyły się, warunki pogodowe uniemożliwiły dostarczenie szczepionki samolotem. Dostawa pocztą zwykłą zajęłaby dwa tygodnie, a postanowiono zorganizować przekaźnik psich zaprzęgów z Nenany do Rum. W książce "Cruel Miles: The Heroic History of Dogs and People" w wyścigu przeciwko epidemii (Salisbury, Gay i Laney Salisbury, 2003) zauważono, że była to sztafeta najlepszych zespołów i kierowców, które były dostępne. 674 mil (1024,7 km) ukończono w 127,5 godziny. Średnio wynosi to 8,3 km (8,5 km) na godzinę. Psy poruszały się tak szybko, jak tylko mogły, wzdłuż dobrze ułożonej ścieżki, w typowej alaskańskiej burzy, w temperaturach poniżej zera stopni. Pierwsze 505 mil (812,7 km) było napędzane przez zespoły z psami Malamute, ostatnie 169 mil (272 km) przez Siberian Huskies. W pamięci ludzi i psów uczestniczących w tej sztafecie dla Nom w 1925 roku, wyścig Alaskan wyścigów psów o nazwie Iditarod odbywa się co roku na Alasce. Trasa "ostatniego wielkiego wyścigu", jak nazywa się Iditarod, biegnie od Anchorage do Nome, jej długość wynosi 1000 mil.\n5. Kotzebue, M-Luty i trzecia linia\nTo było tak... W latach dwudziestych i trzydziestych kilku ludzi w Stanach Zjednoczonych zainteresowało się jazdą psów i odkryło Malamutów. Przywieźli kilka psów z Alaski, wierząc, że to Malamutes. Nikt tak naprawdę nie wiedział, kim oni są. W tym czasie nie było IKC (Indian Kennel Club), nie było EKC (Eskimo Kennel Club) - i, oczywiście, żaden z tych psów nie był zarejestrowany. Inne rzeczy są równe, nawet ich bezpośredni przodkowie byli nieznani dla nikogo.\nLinia Kotzebue miała siedzibę w Nowej Anglii (najbardziej północno-zachodnim stanie USA). Ich amerykanizacja rozpoczęła się głównie w przedszkolu Arthura Waldena (Arthur Walden). W tym czasie wyszkolił psy do antarktycznej ekspedycji Byrda. Ponadto Walden był zwycięzcą oficjalnych międzynarodowych zawodów psich zaprzęgów, które odbyły się w 1922 roku w New Hampshire (małe państwo na granicy z Nową Anglią). W tym samym czasie używał na sankach, zarówno rasowych Malamutów, jak i Siberian Huskies. Jedna z linii psów z jego hodowli stała się przodkiem linii Kotzebue.\nW latach dwudziestych dwudziestego wieku, niemal w tym samym czasie, w którym Sealy nabył psy do swojej hodowli w New Hampshire, człowiek o nazwisku Paul Walker pracował nad stworzeniem swojej hodowli M-Louth w Michigan. Volker pracował z różnymi psami przez długi czas i szukał czegoś nowego dla siebie. Zaczął więc hodować, co, podobnie jak Eve Seeley, nazywało Malamute.\nHinman-Irvine Line i Hodowla Husky-Pak\nTak więc w latach 20-30 ubiegłego wieku import Alaskan Malamutes rozpoczął się w południowej części Stanów Zjednoczonych, a głównym celem było zachowanie tej pięknej rasy przed wyginięciem. Dave Irwin, podobnie jak inni rekonstruatorzy rasy XX wieku, przywiózł parę psów. Potomkowie tych psów przeszli na jego syna Dicka Hinmana i stali się podstawą rasy w USA. Niewiele było tych psów, a niektóre z nich zostały skrzyżowane z linią M-Lut. W zasadzie trudno nazwać je linią, a więc kilkoma osobnymi psami (prawdopodobnie rodziną), które nie były ani Kotzebtsu, ani M-Lutami. Jednak w przyszłości mieli duży wpływ na rasę dzięki staraniom Roberta Zollera (hodowla "Husky-Pak").\nTim Muldoon (Tim Muldoon, hodowca, USA):\n"Jest to zdjęcie psów Davida Irvinga, którymi podróżował przez cały świat Suka miała 24 cale (61 cm) w kłębie.\nW 1947 r. Były wojskowy Robert Zoller rozpoczął tworzenie trzeciej słynnej linii Malamutów. Jego celem było zjednoczenie w jego "linii Husky-Pak" najlepszych cech linii M-Lut i Kotzebue. Robert i Laura Zoller mieli na celu poprawny typ Malamute, zjednoczenie wielkości, silny szkielet i strukturę.\nNastrój także był inny. Kotzebue był mniej agresywny, łatwiejszy do kontrolowania, M-Luts były podatne na bójki, często trudne do kontrolowania, gdy znajdowały się pośród innych psów.\n6. Napiwki lat\nPo drugiej wojnie światowej rasa została ponownie prawie zniszczona. Dotyczyło to głównie linii Kotzebue, która była wykorzystywana zarówno do celów wojskowych, jak i do badań arktycznych. Ze względów finansowych i biurokratycznych psy wykorzystywane w arktycznych wyprawach wojskowych były przykute do kry lodowych i wysadzane w powietrze.\n7. Obchodzenie linii mieszających\nWyniki wystaw odgrywają ważną rolę w ulepszaniu wszystkich ras, ponieważ muszą opierać się na profesjonalnej, obiektywnej opinii ekspertów stron trzecich. W USA zwykle tak jest, z wyjątkiem sytuacji o stosunkowo nieznanych rasach, podobnie jak Malamuty w latach 50. XX wieku. W takich sytuacjach egzamin (znajomość rasy) nie zawsze ma miejsce w pierścieniach, a ocenianie na podstawie opinii, a nie wiedzy często okazuje się błędne. Niestety, poza Stanami Zjednoczonymi, sytuacja z ograniczoną wiedzą i zrozumieniem sędziów rasy Alaskan Malamute pozostaje dość powszechna.\n8. Zmiana standardu rasy\nOryginalna wersja standardu została oparta na psach z linii Kotzebue, jak napisali ludzie, którzy mieli właśnie takie psy. To nie było złe ani dobre. Jednak nie był to dokładnie standard, który powiedziałby nam o Malamute jako największym psie zaprzęgiem północnym. Niemniej jednak suki o wysokości 50,8 cm i wadze 22,7 kg oraz samce o wzroście 55,9 cm i masie 29,5 kg, choć spełniające pierwszy standard, były wyraźnie mniejsze niż te, które miały być Malamutami.\nW skale występują naturalne różnice w wielkości.\nRozmiar nie powinien być rozpatrywany w oderwaniu od typu, proporcji, ruchu i innych cech funkcjonalnych...\nOceniając Alaskan Malamute, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim jego cel jako konia do przewozu ciężkich ładunków.\nNie było dyskwalifikacji dla standardowej wielkości i, oczywiście, Eva Seely odmówiła oddania na niego głosu. Jednak większość członków klubu zatwierdziła standard w listopadzie 1959 r., Aw kwietniu 1960 r. Standard został zatwierdzony przez AKC, prawie 7 lat po rozpoczęciu prac nad nim.\n9. Kolor Malamute (tło)\nCiekawym punktem standardu z 1960 r. Jest brak dzisiejszej różnorodności kolorów. Alaskan Malamute miał być czysto biały lub szary (od światła do prawie czarnego). Żadne inne kolory (czerwony, brązowy, sable) w standardzie z 1960 r., Jak również w standardzie z 1935 r., Nie istniały. W praktyce wciąż istniała rozcieńczona (osłabiona) wersja szarego koloru - niebiesko-biała, ale ten odcień był bardzo rzadki, co więcej, łatwo można go było pomylić ze zwykłym czarnym lub niebieskim kolorem. Ale czerwone lub brązowe z szarym lub czarnym jest prawie niemożliwe do zmylenia.\nMalamute m loot\nO Kotzebue i Mills\nTo było tak... W latach dwudziestych i trzydziestych kilku ludzi w Stanach Zjednoczonych zainteresowało się jazdą psów i odkryło Malamutów. Przywieźli kilka psów z Alaski, wierząc, że to Malamutes. Nikt tak naprawdę nie wiedział, kim oni są. W tym czasie nie było IKC (Indiam Kennel Club) ani EKC (Eslimo Kennel Club) - i oczywiście żaden z tych psów nie był zarejestrowany. Inne rzeczy są równe, nawet ich bezpośredni przodkowie byli nieznani dla nikogo.\nW każdym razie podobieństwo tych psów z oryginalnymi Malamutami było kwestią opinii. A ponieważ opinie różniły się, wybrano kilka psów wyglądających inaczej, nazwanych Malamutami, a ich hodowla rozpoczęła się...\nLinia Kotzebue miała siedzibę w Nowej Anglii (najbardziej północno-zachodnim stanie USA). Ich amerykanizacja rozpoczęła się głównie w przedszkolu Arthura Waldena (Arthur Walden). W tym czasie wyszkolił psy do antarktycznej ekspedycji Byrda. Ponadto Walden był zwycięzcą oficjalnych międzynarodowych zawodów psich zaprzęgów, które odbyły się w 1922 roku w New Hampshire (małe państwo na granicy z Nową Anglią). W tym samym czasie, nn używane w sankach, jako czystej krwi Malamutes i Siberian Huskies. Jedna z linii psów z jego hodowli stała się przodkiem linii Kotzebue.\nO dwóch psach z hodowli Walden's, jeden Alain Alexander "Scotty" napisał do Evy Seely (Eva Seeley) - "To jest to, co Alaska musi uosabiać". Były to psy bardzo podobne do rasy husky syberyjskiej, ale większe. Jeden z tych psów przyciągnął uwagę Evy Seeley. Później, po obejrzeniu kolejnych psów przygotowanych na wyprawę Byrd, doszła do wniosku, że ta grupa psów po prostu nie istnieje jako oficjalna rasa.\nPóźniej Sealy entuzjastycznie zaczęła szukać kopii tych dużych, jak myślała, psich zaprzęgów. Szczerze wierzyła, że to oni są prawdziwymi Malamutami. Jednakże, według wielu innych hodowców, Kotzebue Sealy było skrzyżowaniem Alaskana Malamute, psa Eskimosów z Grenlandii i Labradora Husky.\nEva i Milton Sealy kupili mężczyznę psa Yukon Jad z Leonhard Seppala i sukę, którą Bessie von Arthur Walden nazwała, i na tych dwóch psach założyli własną linię hodowlaną. W 1929 roku ta para dała miot czterech samców - pierwszy zarejestrowany miot Alaskan Malamutes: Gripp z Yukonu, Tugg z Yukonu, Kearsarge z Yukonu i Finn z Yukonu. Te psy były początkiem słynnej linii Kotzebue.\nW 1931 r. Sealy kupił przedszkole Chinook od Kateriny i Arthura Waldensa, a od tego czasu Alaskan Malamutes i Siberian Huskies stali się centrum jej życia.\nPomimo doskonałego piękna, siły i szlachetności, rasa Alaskan Malamute pozostała nieznana przez długi czas. Dopóki AKC nie rozpoznało Malamutów jako osobnej rasy, zostały one wymienione wraz z wieloma innymi nierozpoznanymi rasami jako "psy Eskimo". Rozpoznanie przyszło Alaskan Malamute w 1935 roku, zaledwie pięć lat po uznaniu rasy AKC Siberian Husky, a po siedmiu latach intensywnej hodowli i wysiłku Sealy'ego.\nWszystkie Malamuty, pierwotnie zarejestrowane w AKC (American Kennel Club), należały do linii Kotzebue, na podstawie której wypuszczono pierwszy "standard" rasy.\nW tym samym roku 1935 Sealy stworzył klub Alaskan Malamute, a mąż Sealy'ego został jego przewodniczącym. Wkrótce bezpłatna rejestracja została zamknięta i przez długi czas wydawało się, że tylko założyciele rasy z Nowej Anglii mogą zarejestrować swoje psy jako Malamuty.\nW latach dwudziestych dwudziestego wieku, niemal w tym samym czasie, w którym Sealy nabył psy do swojej hodowli w New Hampshire, człowiek o nazwisku Paul Walker pracował nad stworzeniem swojej hodowli M'Lut w Michigan. Volker pracował z różnymi psami przez długi czas i szukał czegoś nowego dla siebie. Zaczął więc hodować, co, podobnie jak Eve Seeley, nazywało Malamute.\nPaul zbierał psy z różnych miejsc. Z Alaski, z Montany, z Minnesoty, a nawet zabrała dwie suczki od całkowicie białych kanadyjskich psów Eskimosów. Ze względu na różne pochodzenie, M'Luts nie były tak jednorodne jak Kotzebue. Były różnice w kolorze. Podczas gdy psy Kotzebue były szaro-białe, M'Luta wahała się od czerni i bieli po szarobiałe i białe. Paul Volker był entuzjastą, który sprzedał wiele szczeniąt, ale nie był zainteresowany żadnymi pokazami ani rejestracją w AKC. W związku z tym w okresie pierwszej wolności rejestracji Malamutów nie zarejestrowano M'Lut.\nJak już powiedzieliśmy, w latach 20-30 ubiegłego wieku Alaskan Malamutes zaczął być importowany do południowej części Stanów Zjednoczonych, a głównym celem było zachowanie tej pięknej rasy przed wyginięciem. Dave Irwin, podobnie jak inni rekonstruatorzy rasy XX wieku, przywiózł parę psów. Potomkowie tych psów przeszli na jego syna Dicka Hinmana i stali się podstawą rasy w USA. Niewiele było tych psów, a niektóre z nich zostały skrzyżowane z linią M'Loot. Zasadniczo trudno je nazwać liniami, a więc kilkoma osobnymi psami (prawdopodobnie rodziną), które nie były ani Kotzebtsu, ani M'Luta. Jednak w przyszłości mieli duży wpływ na rasę dzięki staraniom Roberta Zollera (hodowla "Husky-Pak").\nW 1947 r. Były wojskowy Robert Zoller rozpoczął tworzenie trzeciej słynnej linii Malamutów. Jego celem było zjednoczenie w jego "linii Husky-Pak" najlepszych cech linii M'Lut i Kotzebue. Robert i Laura Zoller mieli na celu poprawny typ Malamute, zjednoczenie wielkości, silny szkielet i strukturę.\nJego poszukiwania rozpoczęły się od wizyty w hodowli Chinook, ale natychmiast zorientował się, że Kotzebue jest za małe. Oto, co Robert Zoller napisał później w artykule "Krytyczne lata":\n"Naszym głównym atutem w tamtych czasach, jestem pewien, był bardzo rzadki stopień obiektywizmu. Kotzebue i M'Luta mają wachlarz fanatycznych zwolenników, którzy byli zbyt zajęci oczernianiem się nawzajem, aby realistycznie wyglądać, słuchać i uczyć się. Pozostaliśmy bezstronni iw końcu doszliśmy do następujących wniosków:\nKotzebue miał dobry typ, głównie ze względu na głowę, twarz, oczy, uszy, wyraz twarzy i dobre proporcje ciała. Były bardziej jednolite niż M'Luta, przeważnie w kolorze wilka, zwykle o tej samej wysokości i strukturze. W przeważającej części mieli dobre kończyny tylne i zły front - zbyt szerokie piersi, brzydkie łokcie (wystające łokcie - wystrzępione). Co więcej, większość z nich była znacznie mniejsza niż, jak jesteśmy pewni, oryginalni Malamutowie byli lub powinni byli istnieć.\nM'Luta były większe, ale niektóre z nich miały zbyt długie i cienkie kończyny (nie dość masywne, jak byśmy powiedzieli). Psy miały dobrą klatkę piersiową i przednie. W tym samym czasie wiele psów miało złe kończyny tylne, brak kątów, co było przyczyną uniesionego chodu. W linii pojawiła się tendencja do długich uszu, długiej kufy, nawet z pewnym "wysokim punktem". Duża różnorodność wełny i koloru - długa, krótka; od jasnoszarego do czarno-białego, niektóre całkowicie białe.\nNastrój także był inny. Kotzebue był mniej agresywny, łatwiejszy do opanowania, M'Luts były podatne na walkę, często trudne do kontrolowania, gdy znajdowały się wśród innych psów.\nKrótko mówiąc, M'Luta były większe, bardziej rzucające się w oczy i pozostawiły lepsze wrażenie siebie, ale miały też dość charakterystyczne wady, a także różniły się znacznie pod względem rodzaju i jakości. Kotzebue był za mały, ale posiadał monotonii, która pracowała dla nich, a ich głównym atutem był rodzaj: w ogóle byli bliżej oryginalnych Malamutów.\nSzybko doszliśmy do wniosku, że połączenie dwóch linii z pewną umiejętnością doprowadzi do połączenia ich najlepszych cech i zminimalizuje wady, które pozwolą Malamute produkować lepiej niż poprzez hodowanie ich wewnątrz każdej z dwóch gałęzi. Trzecia gałąź nie mogła być jednak zignorowana przez nas... Nasz drugi Malamute był jedną z najlepszych suk czystej rasy M'Lut (był to Mikya z cekinów Ch. Husky-Paka). Wtedy szczęście naprawdę się do nas uśmiechnęło. W Massachusetts znaleźliśmy parę szczeniąt od imponującego psa o imieniu Alaska (późniejszy Ch. Spawn's Alaska). Ta para była bratem i siostrą, którą kupiliśmy, wychowaliśmy i wziąłem na krajowe mistrzostwa. Stali się Ch. Apache Chief of Husky-Pak ("Geronimo") i Ch. Arctic Strom of Husky-Pak ("Takoma") - najwięksi zwycięzcy swojego czasu i kamień milowy w procesie rozwoju całej rasy. Ale najlepsze było to, że mieli gen "trzeciej linii", mieli trzy czwarte M'Luty i jedną czwartą "innych", wracając do Sitka Hinmana i Gemo Irwina.\nTa para była tak duża jak większa M'Luta, ale z bardziej masywnymi kośćmi i proporcjonalnie złożona; nad ciałem były prawie jak gigantyczne rozmiary Kotzebue. Dobra szóstka, kolor i świetna ogólna równowaga. Głowy były szerokie, uszy odpowiedniej wielkości i kształtu, prawidłowo osadzone na czaszce. Wiedzieliśmy, że ta kombinacja była doskonała, a wyniki wystaw wkrótce przekonały wielu ludzi do tego.\nAle nie byliśmy w pełni usatysfakcjonowani, czuliśmy, że "połączenie trzech gałęzi" pozwoliłoby nam wyposażyć naszego psa w dobry pysk i naprawić poprawny typ. Szukaliśmy Kotzebue odpowiedniej wielkości i natknęliśmy się na Toro Bras Coupe, który był wówczas własnością Earla i Natalie Norris (Anchorage, Alaska). Na szczęście Toro był w Stanach i wystawiony przez profesjonalnego handlarza. Właśnie dostał BB w Westminster. Przywieźliśmy go do Husky-Pak, przywieźliśmy go z Takomą i dostaliśmy nasz miot "C". Uważamy, że był to największy miot w historii naszej rasy. "\nRasa Alaskan Malamute była rezultatem wielowiekowej hodowli. Oczywiście dokonano go daleko od standardów, które istnieją obecnie.\nAlaskan Malamute jest jedną z najstarszych ras. Od dawna psy te były używane jako sanki. Z ich pomocą ładunek był przewożony (nawet najcięższy) w niesprzyjających i ciężkich warunkach północnej pogody.\nPochodzenie nazwy rasy Alaskan Malamute\nRasa otrzymała swoją nazwę od lokalnego plemienia północnego - przedstawicieli Eximos, Eskimosów - Malamutów.\nTo plemię mieszkało na północno-zachodnim wybrzeżu Alaski, a ich "posiadłości" znajdowały się wzdłuż wybrzeża Zatoki Kotzebue. Malemuty były koczowniczym trybem życia, ponieważ karmili się łowiąc i łowiąc ryby. Dlatego też mieszkańcy tego plemienia potrzebowali silnych i wytrzymałych zwierząt, zdolnych do długich przemian.\nGłównym kryterium jakości psa w tym czasie była zdolność do transportu towarów z maksymalną wydajnością, do zapewnienia ochrony, do pomocy w polowaniu, do przetrwania w ekstremalnych warunkach klimatycznych bez trudności. Podczas rozmnażania cechy takie jak charakter i temperament zwierzęcia zostały poddane specjalnej analizie.\nPsy zaprzęgowe w innych północnych plemionach były poddawane okrutnemu, czasem nawet okrutnemu traktowaniu, ale Inuici rozumieli znaczenie życzliwości swoich zwierząt. W końcu, na ziemi, bardzo niegościnne dla ludzi, współpraca i wzajemna pomoc między psami i ludźmi były istotnymi czynnikami - tylko w ten sposób można było zapewnić plemię.\nPonieważ region ten był przez długi czas izolowany od zewnętrznej interwencji, Alaskan Malamute został utworzony jako stosunkowo jednorodna rasa. Ale kiedy "biali ludzie" rozpoczęli konsekwentny rozwój Alaski, Malamuty (i inne rasy arktyczne) zaczęły mieszać się wszędzie z innymi psami sprowadzonymi z zewnątrz.\nNajbardziej dramatyczne zmiany w historii rasy miały miejsce, gdy złoto odkryto w północno-zachodniej części Kanady, w pobliżu granic z Alaską (region Klondike). Stało się to w 1886 roku i niemal natychmiast powstał tak zwany "gorączka złota".\nW związku z masową "pielgrzymką" robotników do tych miejsc, istniało zapotrzebowanie na zwierzęta o sile i wytrzymałości, a także wystarczająco wyszkolone do transportu ludzi i towarów na duże odległości. Alaskan Malamutes najlepiej spełniał te kryteria. W rezultacie poszukiwacze złota i koloniści zaczęli bardzo aktywnie pozyskiwać te psy. Niestety, wszystko to doprowadziło do tego, że w latach 1896-1918 malamuty alaskańskie jako osobna rasa praktycznie zniknęły. W końcu krzyżowanie psów odbywało się bezmyślnie, a każdy właściciel Malamuta "stworzył" własną linię.\nBył okres, kiedy Alaskan Malamutes był praktycznie zapomniany. Jednak w styczniu 1925 r. Na Alasce pojawiła się historia, która podnieciła publiczność i przypomniała rasę. Zimą wybuchła epidemia błonicy w Nome. Zapasy surowicy przeciwbłoniczej wyczerpały się i nie można było jej dostarczyć do miasta przy pomocy samolotu z powodu złych warunków pogodowych.\nI to właśnie dzięki saniach Malamute szczepionka została dostarczona - stąd wytrzymałość tych psów przez wieki uratowała wiele istnień w mieście praktycznie odizolowanym od świata zewnętrznego.\nPo tej historii wielu ludzi zaczęło mówić o niesamowitych psach, a rok 1926 jest uważany za początek nowoczesnej historii Alaskan Malamutes. Byli zainteresowani USA - kilka osób zostało przywiezionych z Alaski specjalnie do hodowli.\nPojawienie się rozproszonych linii plemiennych\nW tym czasie stworzono kilka oddzielnych linii plemiennych:\nPierwsza linia Alaskan Malamutes to Kotzebue. Ponieważ została napisana standardowa rasa.\nDo Kotzebue należą wszystkie pierwsze psy tej rasy, które zostały oficjalnie zarejestrowane w American Kennel Club (AKC).\nTen hodowca był zaangażowany w szkolenia psów specjalnie do wyprawy na Antarktydę Byrd.\nPonadto Walden był oficjalnym zwycięzcą międzynarodowych zawodów psich zaprzęgów, który odbył się w New Hampshire w 1922 roku.\nNawiasem mówiąc, używał w swojej sankach nie tylko czystej rasy Alaskan Malamutes, ale także takiej rasy jak Siberian Husky.\nPrzodkiem linii Kotzebue był właśnie pies z hodowli Artura Waldena.\nPotem te psy poważnie zainteresowały się parą, Sealy. W 1931 roku kupili od Waldensa pierwsze szkółki Alaskan Malamute na świecie, Chinook. Nowa właścicielka hodowli (Eva Seeley) sprawiła, że hodowla tych psów stała się głównym przedmiotem jej życia.\nOczywiście, Alaskańskie Malamuty posiadały doskonałe cechy - psy tej rasy odznaczały się szlachetnością, siłą i nienaganną urodą.\nAle rasa nie mogła osiągnąć powszechnej sławy przez długi czas, ponieważ AKC przez długi czas nie rozpoznawała tych psów jako osobnej rasy i były one wymienione wśród nierozpoznanych "psów Eskimo".\nSealy trwało siedem lat ciężkiej pracy i wysokiej jakości hodowli - aż w 1935 roku Alaskan Malamut został ostatecznie rozpoznany. Początkowo wyłączni Malamute z linii Kotzebue byli zarejestrowani w American Kennel Club (AKS) - odpowiednio, pierwszy standard tej rasy został na ich podstawie stworzony.\nPodczas gdy Eva Sealy szukała odpowiednich zwierząt dla swojego przedszkola (to jest w latach dwudziestych XX wieku), rozpoczęto opracowywanie kolejnej linii, M'Loot. Hodowla M'Lut została stworzona w Michigan przez Paula Walkera. Volker zbierał psy dosłownie wszędzie - były przykłady z Minnesoty, Montany, Alaski. Były nawet dwie suczki całkowicie białe, kanadyjskie psy Eskimo. Takie odmienne pochodzenie zwierząt doprowadziło do tego, że M'Luta nie różniła się tym samym typem w porównaniu z Kotzebue, a różnice były również obecne w kolorze. Na przykład psy z linii Kotzebue były wyłącznie szaro-białe, a kolor M'Lut mógł być różny w kolorach: czarnym i białym i białym, w tym szaro-białym. Jednak Paul Volcker trzymał się motta, które mówi, że produkuje tylko najlepsze okazy, które mogą stać się doskonałymi towarzyszami dla wszystkich, bez wyjątku, niezależnie od miejsca zamieszkania - na Alasce i słonecznej Florydzie. To ze względu na nienaganną reputację M'Luty Volcker stała się bardzo popularna i ogromna liczba egzemplarzy tych psów została sprzedana w Ameryce Północnej.\nW porównaniu z Kotzebue rozmiar M'Lutov był większy, ale niektóre z nich miały niedostatecznie masywne kończyny - niektóre psy miały zbyt cienkie i długie nogi. Co więcej, kończyny tylne najbardziej ucierpiały - nie miały odpowiednich kątów, przez co zwierzęta miały "uniesiony" chód. W tym samym czasie psy tej linii odznaczały się dobrą klatką piersiową. Ponadto w linii M'Lut pojawiała się tendencja do "cumowania" - wyrażano to w długich uszach i wydłużonym pysku. Jak już wspomniano, w przypadku M'Lutov było również znaczne zróżnicowanie w pokryciu wełną, a dotyczyło to nie tylko długości wełny (może być zarówno krótkie, jak i długie), ale także jej kolorów - Malamuty mogły być całkowicie białe, ale podstawowe kolory wahały się od jasnoszarego do czarno-białego.\nTemperament i charakter psów z tych dwóch linii również różniły się znacznie. Kotzebue był mniej agresywny niż M'Luta, a ci z kolei często dążyli do walki i byli trudni do opanowania, szczególnie jeśli byli wśród innych psów. Jeśli sformułujesz różnice między tymi dwoma wierszami w skrócie, możesz uzyskać następujące informacje. Tak więc, M'Luta były dużymi psami, dosłownie "wpadły w oko" i pozostawiły niewiarygodnie przyjemne pierwsze wrażenie. Jednak linia ta charakteryzowała się znacznymi wadami, a także wyraźnymi różnicami w linii jakości i rodzaju. W porównaniu z M'Lutą, Kotzebue było znacznie mniejsze, ale było monotonne. Oni pracowali i jeden typ, tak że to Kotzebue uważany był za najbliższego oryginałowi Malamutów.\nRasy Mikoplazmoza u psów jest chorobą zakaźną powodowaną przez warunkowo patogenne pleomorficzne jednokomórkowe pasożyty.OpisMikoplazmy (prokarioty) to małe jednokomórkowe organizmy, które są szeroko rozpowszechnione w przyrodzie.


Papież: nie sprowadzajmy Bożego Narodzenia do powierzchownego wzruszenia | Niedziela.pl\nJeśli sprowadzimy Boże Narodzenie do powierzchownego wzruszenia lub konsumpcyjnego szaleństwa, to jutro będzie takie samo jak wczoraj, nic się zmieni – przestrzegł papież Franciszek w homilii wygłoszonej podczas Nieszporów w bazylice św. Piotra na zakończenie 2021 roku. Odprawił je kard. Giovanni Battista Re, dziekan Kolegium Kardynalskiego.\nW tych dniach liturgia zachęca nas do rozbudzenia w nas na nowo zachwytu z powodu tajemnicy Wcielenia. Święto Bożego Narodzenia jest chyba tym, które najbardziej wzbudza tę wewnętrzną postawę: zadziwienie, zdumienie, kontemplację... Podobnie jak pasterze z Betlejem, którzy najpierw otrzymali świetlistą zapowiedź anielską, a potem pospieszyli, by odnaleźć znak, który został im wskazany - Dzieciątko owinięte w pieluszki leżące w żłobie. Ze łzami w oczach klękają przed nowo narodzonym Zbawicielem. Ale nie tylko oni, także Maryja i Józef są przepełnieni świętym zdziwieniem z powodu tego, co pasterze mówią, że usłyszeli od anioła o Dziecięciu.\nTo prawda: nie można świętować Bożego Narodzenia bez zadziwienia. Ale chodzi o zdziwienie, które nie ogranicza się do powierzchownego wzruszenia- to nie jest zdzwieniem, związanego z zewnętrznością święta, a co gorsza z konsumpcyjnym szaleństwem. Jeśli do tego sprowadzi się Boże Narodzenie, to nic się nie zmieni: jutro będzie takie samo jak wczoraj, w przyszłym roku będzie tak samo jak w ubiegłym i tak dalej. Oznaczałoby to ogrzanie się przez kilka chwil przy słomianym ogniu, a nie wystawienie się całym swoim jestestwem na moc Wydarzenia, nie zrozumienie centrum tajemnicy narodzin Chrystusa.\nA centrum jest następujące: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14). Słyszymy to kilkakrotnie w tej wieczornej liturgii, która rozpoczyna uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki. Ona jest pierwszym świadkiem, pierwszym i największym, a jednocześnie najbardziej pokornym. Największym, bo najbardziej pokornym. Jej serce jest pełne zdumienia, ale bez śladu romantyki, ckliwości czy rzekomego uduchowienia. Nie. Matka przywraca nas do rzeczywistości, do prawdy Bożego Narodzenia, która zawiera się w tych słowach św. Pawła: „zrodzony z niewiasty” (Ga 4,4). Chrześcijańskie zdumienie nie bierze się z efektów specjalnych, z fantastycznych światów, ale z tajemnicy rzeczywistości: nie ma nic wspanialszego i bardziej zdumiewającego niż rzeczywistość! Kwiat, grudka ziemi, historia życia, spotkanie... Pomarszczona twarz starego człowieka i świeżo rozkwitła twarz dziecka. Matka trzymająca w ramionach swoje dziecko i karmiąca je piersią. Prześwituje tu tajemnica.\nBracia, siostry, zdumienie Maryi, zdumienie Kościoła jest pełne wdzięczności. Wdzięczność Matki, która kontemplując swojego Syna, czuje bliskość Boga, czuje, że Bóg nie opuścił swojego ludu, przyszedł, jest blisko, jest Bogiem-z-nami. Problemy nie zniknęły, nie brakuje trudności i trosk, ale nie jesteśmy sami: Ojciec „zesłał swego Syna” (Ga 4,4), aby nas wykupić z niewoli grzechu i przywrócić nam godność dzieci. On, Jednorodzony, stał się pierworodnym wśród wielu braci, aby nas wszystkich, zagubionych i rozproszonych, doprowadzić z powrotem do domu Ojca.\nTen okres pandemii wzmógł na całym świecie poczucie zagubienia. Po początkowej fazie reakcji, w której czuliśmy się solidarnie na tej samej łodzi, pojawiła się pokusa „ratuj się kto może". Ale, Bogu dzięki, zareagowaliśmy ponownie, z poczuciem odpowiedzialności. Rzeczywiście, możemy i powinniśmy powiedzieć „Bogu dzięki”, ponieważ decyzja solidarnej odpowiedzialności nie pochodzi ze świata: pochodzi od Boga, co więcej od Jezusa Chrystusa, który raz na zawsze wycisnął na naszej historii „kurs” jej pierwotnego powołania: abyśmy wszyscy byli siostrami i braćmi, dziećmi jednego Ojca.\nRzym nosi to powołanie wypisane w swoim sercu. W Rzymie wszyscy czują się braćmi. W pewnym sensie każdy czuje się tutaj, jak w domu, bo to miasto zawiera w sobie powszechną otwartość. Można powiedzieć jest miastem powszechnym. Wynika to z jego historii, z jego kultury, ale przede wszystkim z Ewangelii Chrystusa, która zapuściła tu głębokie korzenie, zapłodnione krwią męczenników, począwszy od Piotra i Pawła.\nAle także w tym przypadku bądźmy ostrożni: miasta gościnnego i braterskiego nie poznaje się po „fasadzie”, po pięknych przemówieniach, po wzniosłych wydarzeniach. Nie. Można to rozpoznać po codziennej, „powszedniej” uwadze poświęcanej tym, którzy zmagają się z największymi problemami, rodzinom, które odczuwają ciężar kryzysu, osobom poważnie niepełnosprawnym i ich rodzinom, tym, którzy potrzebują każdego dnia transportu publicznego, by udać się do pracy, tym, którzy mieszkają na przedmieściach, tym, którzy zostali przytłoczeni jakimś niepowodzeniem w życiu i potrzebują pomocy społecznej i tak dalej. Powinno być miastem, które dba o wszystkie swe dzieci, o wszystkich swoich mieszkańców, a także każdego ze swoich gości.\nRzym jest wspaniałym miastem, które nigdy nie przestaje zachwycać, ale dla tych, którzy w nim mieszkają, jest to również miasto męczące, niestety nie zawsze godne dla swoich obywateli i gości, miasto, które czasami odrzuca. Życzę zatem, aby wszyscy, zarówno ci, którzy w nim mieszkają, jak i ci, którzy przyjeżdżają w celach zawodowych, pielgrzymkowych czy turystycznych, mogli coraz bardziej doceniać to miejsce za jego troskę o gościnność, o godność życia, o wspólny dom, o najsłabszych i najbardziej bezbronnych. Oby każdy mógł ze zdumieniem odkrywać w tym mieście piękno, które powiedziałbym, że jest „spójne” i które wzbudza wdzięczność. To są moje życzenia na ten rok.\nSiostry i bracia, dzisiaj Matka - Matka Maryja i Matka Kościół - ukazuje nam Dzieciątko. Uśmiecha się do nas i mówi: „On jest Drogą. Idźcie za nim, miejcie ufność”. Pójdźmy za Nim w codziennej drodze: On nadaje czasom pełnię, nadaje sens dziełom i dniom. Miejmy ufność, w chwilach radosnych i bolesnych: nadzieja, którą On nam daje, jest nadzieją, która nigdy nie zawodzi.


OCENA WYDOLNOŚCI WYSIŁKOWEJ DZIECI ŁÓDZKICH W WIEKU 9-13 LAT - Wydawnictwo medyczne Cornetis\nEwa Rychłowska, Bogdan Fijałkowski, Danuta Chlebna-Sokół\nwydolność fizyczna, stan odżywienia, pokwitanie, aktywność fizyczna\nWprowadzenie: Wydolność wysiłkowa uznawana jest powszechnie za jeden z najważniejszych pozytywnych wykładników stanu zdrowia i ogólnego rozwoju. Wysoki poziom wydolności uzyskany w dzieciństwie warunkuje dobrą adaptację do zmieniających się warunków środowiskowych w dalszych okresach życia. W piśmiennictwie coraz częściej zwraca się uwagę na wyraźne pogarszanie się sprawności i wydolności fizycznej dzieci i młodzieży. Cel pracy: Uzyskanie odpowiedzi na następujące pytania: - Jaki jest poziom wydolności fizycznej u dzieci w wieku 9-13 lat uczęszczających do łódzkich szkół podstawowych? - Czy istnieje zależność pomiędzy poziomem wydolności fizycznej a stanem odżywienia i stopniem dojrzałości płciowej i jaki jest kierunek tej zależności? - W jakim stopniu aktywność ruchowa oddziałuje na poziom wydolności fizycznej w badanej grupie dzieci? Materiał i metody: Badaniami objęto 314 zdrowych dzieci (132 chłopców i 182 dziewczęta) w wieku 9-13 lat, z losowo wybranych kilku łódzkich szkół podstawowych. U wszystkich dzieci przeprowadzono próbę wysiłkową na bieżni wg protokołu Bruce'a, oceniając poziom wydolności wysiłkowej na podstawie wartości maksymalnego pochłaniania tlenu (VO2 max) określanego w sposób bezpośredni. Oceniono również równoważnik metaboliczny (metabolic equivalent - MET) i czas trwania próby wysiłkowej. Badania ankietowe przeprowadzono metodą wywiadów bezpośrednich zebranych od rodziców i od dzieci - dotyczyły one m.in. aktywności fizycznej dziecka oraz czasu spędzanego nieaktywnie (telewizja, komputer, odrabianie lekcji). Stopień aktywności ruchowej wyliczono na podstawie liczby godzin aktywności w tygodniu, wyróżniając aktywność małą, średnią i dużą. Zaawansowanie w dojrzewaniu płciowym określono w pięciostopniowej skali wg Tannera. Określono również stan odżywienia na podstawie wskaźnika masy ciała (body mass index - BMI) wg wzoru: wskaźnik masy ciała = masa ciała (kg)/wysokość ciała2 (m2), uwzględniając w interpretacji siatki centylowe. Wyniki badań i wnioski: Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono niską wydolność wysiłkową u około połowy badanych dzieci. Niższą wydolność wykazano u dzieci z wyższymi wartościami wskaźnika masy ciała, a grupą szczególnego ryzyka okazały się dziewczęta bardziej zaawansowane w pokwitaniu. Wyniki badań potwierdzają powszechnie wyrażaną opinię, że aktywność ruchowa korzystnie wpływa na kształtowanie się wydolności wysiłkowej. Spostrzeżenia z niniejszej pracy wskazują na obniżanie się poziomu wydolności wysiłkowej w ostatnich latach.


Wyważanie turbiny • Volkswagen • Sprawdź najlepsze warsztaty w swojej okolicy\nWyważanie turbiny Volkswagen\nWyważanie turbiny dla samochodów marki Volkswagen\nGdzie najskuteczniej przeprowadzić usługę, jaką jest Wyważanie turbiny dla samochodów osobowych koncernu Volkswagen?\nUsługę Wyważanie turbiny dla samochodów osobowych z logo można zrealizować w zakładzie zajmującym się regeneracją cieszących się znaczną skutecznością i uznaniem zleceniodawców.\nJak dokładnie jest realizowana usługa Wyważanie turbiny wykonywana przez zakład naprawy turbiny dla samochodów koncernu Volkswagen?\nNa początku klient oddaje turbosprężarkę do pracowni osobiście bądź za pomocą zamówionego kuriera.\nNastępnie turbiny są weryfikowane, a pracownicy serwisu przekazują klientom informacje na temat uszkodzeń turbinę.\nW przypadku wykrycia uszkodzeń turbiny w samochodach marki Volkswagen jest przeprowadzana usługa typu Wyważanie turbiny.\nWymagające naprawy turbosprężarki czyści się i regeneruje na przeznaczonych do tego urządzeniach.\nPo wykonaniu zaawansowanej usługi, jaką jest Wyważanie turbiny dla osobówek marki Volkswagen doręczamy naprawioną część wraz z pisemną gwarancją do klienta.\nCzy dużo kosztuje Wyważanie turbiny wykonywana w obrębie turbosprężarki w pojeździe z logo Volkswagen?\nOpłata, którą należy uiścić za usługę taką jak Wyważanie turbiny jest zależna od typu awarii turbo, jednakże weryfikacja turbo w autoryzowanym zakładzie jest bezpłatna.\nW jaki sposób doręczyć turbosprężarki z samochodu osobowego marki Volkswagen do warsztatu, w którym zostanie przeprowadzona usługa taka jak Wyważanie turbiny?\nPo demontażu z auta marki Volkswagen turbosprężarki najlepiej przesłać do firmy regeneracji wtryskiwaczy z pomocą kuriera, którego możemy Państwu umówić lub dostarczyć turbosprężarki osobiście, aby nasi fachowcy mogli przeprowadzić usługę typu Wyważanie turbiny.\nCzy oferta typu Wyważanie turbiny jest dostępna dla turbosprężarek każdego rodzaju z pojazdów marki Volkswagen?\nFachowcy potwierdzają, że w autach z logo Volkswagen usługi typu Wyważanie turbiny odpowiadają niemalże wszystkim typom turbo, wśród których wymienić można:\nJakie oznaki uszkodzenia turbin w samochodach z logo Volkswagen decydują o tym, że turbina kwalifikuje się do poddania usłudze typu Wyważanie turbiny?\nCzęsto ujawniające się oraz swoiste symptomy awarii turbo w autach Volkswagen to:\nZ jakich przyczyn Wyważanie turbiny to usługa, którą opłacalne jest to, aby wykonywać w zakresie turbosprężarek w osobówkach produkcji Volkswagen?\nNa temat tego, że opłacalne jest, aby skorzystać z możliwości takiej jak Wyważanie turbiny przeznaczonej dla pojazdów przekonują następujące argumenty:\nWśród możliwości na naszej witrynie istnieje możliwość, by odszukać jednocześnie Wyważanie turbiny dla pojazdów spod znaku Volkswagen, gdzie możliwe jest, by wyselekcjonować specjalistów, jacy swoją pracę zgłębiają właśnie w tym zakresie. Turbosprężarki w osobówkach z logo Volkswagen nie psują się regularniej, jak w pozostałych pojazdach, aczkolwiek od czasu do czasu niezbędne jest, by zregenerować zużytą turbosprężarkę. Przez wzgląd na skomplikowaną konstrukcję mechanizmu turbodoładowania niestety brakuje metod, by zrealizować remont turbosprężarki do auta producenta Volkswagen własnoręcznie. By oddać do remontu układ doładowania do pojazdu osobowego producenta Volkswagen używa się ogólnie dostępne zestawy naprawcze, które zawierają uszczelki, oraz łożyskowania, niemniej jednak pęknięcia muszli zazwyczaj naprawić nie ma możliwości. Wyważanie turbiny stanie się przymusem, w przypadku gdy w efekcie roztargnienia, albo defektu przywiedziemy do uszkodzenia turbosprężarek w pojeździe z symbolem Volkswagen. Nie trzeba mnóstwa starań, aby bez wydatków, oraz bezzwłocznie zreperować turbosprężarkę do auta sygnowanych marką Volkswagen w specjalistycznym warsztacie naprawy systemów doładowania.\nTurbosprężarka do osobówki producenta Volkswagen po naprawie w firmie gdzie zleca się serwis Wyważanie turbiny\nHonda, Kleszczele (kod pocztowy 17-250)\nPontiac, Chocicza (kod pocztowy 63-000)


10 Najlepszych Ofert Na Kosze Prezentowe w Nysie, 2021\nNajlepsze Oferty na Kosze Prezentowe w Nysie, 2021\nŚwietne Paczki Świąteczne dla Dzieci Nysa\nChcesz znaleźć wartego zaufania specjalistę do realizacji swoich planów? Kastel Greetings Sp z oo z Nysy będzie najszybszą drogą. Dokładne informacje możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, dlatego nie zwlekaj.\nSolidny Kosz ze Słodyczami Nysa\nJeszcze szukasz specjalisty od kosza ze słodyczami? Wykorzystaj kompetencje Wohnmanufactur Grnberger SRO Aleksander Bujewicz. Z pewnością dołączysz do grona zadowolonych Klientów. Zapytaj o ofertę dopasowaną do Twoich potrzeb i przekonaj się co firma może Ci zaproponować.\nPotrzebujesz dobrej firmy od kosza delikatesowego? Zaufaj wykwalifikowanym pracownikom RĘKODZIELNICTWO- wyroby ze słomki. Przedzwoń, aby otrzymać ofertę - nie pożałujesz.\nKosz Delikatesowy Nysa\nWciąż szukasz dobrej firmy od zestawów prezentowych? Skorzystaj z kwalifikacji TRANSPORT TOWAROWY ALFRED DEC. Z pewnością dołączysz do grona zadowolonych Klientów. Ledwie jeden telefon dzieli Cię od dostania atrakcyjnej wyceny - skontaktuj się!\nDołącz do naszych Dostawców Prezentów i Upominków w Nysie\nDziałasz na rynku jako Dostawca Prezentów i Upominków i szukasz nowych Klientów z Nysy lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Kosze prezentowe, Zlecenia na kosze prezentowe Nysa\nR & R Renoma Rafał Rogalski\nWykonanie koszów prezentowych będzie banalnie łatwe jeśli zatrudnisz tych specjalistów. R R Renoma Rafał Rogalski ma doświadczenie w branży, które ustatysfakcjonuje najbardziej wymagających. Umów odpowiedni dla Ciebie termin już teraz!\nNadal szukasz dobrej firmy od kosza ze słodyczami? Skorzystaj z wykwalifikowanej kadry I Hate Design. Będziesz zadowlony z efektów tej współpracy. Mają ofertę dla każdego - skontaktuj się i sprawdź.\nPrzygotowanie paczek świątecznych dla dzieci będzie przyjemnością jeśli zatrudnisz tych pefekcjonistów. Logos Media ma doświadczenie w branży, które zaspokoi najbardziej wymagających. Przedstawią Ci dopasowaną propozycję - sprawdź już dziś.\nSP Marketing Service\nNa wypadek jeśli wciąż poszukujesz profesjonalistów od koszów prezentowych to skorzystaj z doświadczenia SP Marketing Service. Nysa i pobliske miasta - tutaj Klienci cenią ich najbardziej. Ledwie jeden telefon dzieli Cię od uzyskania atrakcyjnej propozycji - zadzwoń!\nKiedy szukasz bezkonkurencyjnej oferty upominków świątecznych w okolicy Nysy, skorzystaj z pomocy ekspertów w branży. Feniks Antyki Sylwia Kotyniak wykorzysta swoje doświadczenie i przedstawi Ci świetną propozycję. Zaledwie chwila dzieli Cię od dostania świetnej oferty - zadzwoń!\nPorównanie ceny i kosztów w Nysie\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu koszów prezentowych? A może interesuje Cię najtańsza oferta na kosze prezentowe w Nysie? Złóż zapytanie, a firmy z Nysy same prześlą wyceny.\nInne pobliskie usługi: Dostawy wody Nysa Dystrybutory wody Nysa Opakowania Nysa\nKiedy poszukujesz bezkonkurencyjnej oferty paczek na Mikołaja w rejonie Nysy, zatrudnij profesjonalistów w branży. PPHU Mastex Jakub Szkwarek wykorzysta swoją doświadczoną kadrę i przedstawi Ci niezłą propozycję. Ustal pasujący termin od razu!\nKlient, który planuje zakup opłacalnych świątecznych paczek powinien już dziś zgłosić się do SKLEP INTERNETOWY UNIKALNYCH PREZENTÓW i poznać ich atrakcyjne ceny oraz referencje otrzymane od Klientów. Przedzwoń jeszcze dzisiaj - naprawdę warto.\nWciąż potrzebujesz dobrej firmy od koszów prezentowych? Skorzystaj z wykwalifikowanej kadry Marcel Maksara. Zarezerwuj termin już teraz!\nNadal potrzebujesz specjalisty od paczek świątecznych dla dzieci? Skorzystaj z doświadczenia Silver Fashion Grzegorz Kaczor. Poproś o ofertę już teraz i przekonaj się co firma może Ci zaproponować.\nFirma Kwiaciarnia Anna oferuje swoje usługi po wcześniejszym ustaleniu zakresu oraz terminu realizacji. Koncentruje się na Klientach z miejscowości Nysa i z sąsiednich miast. Aby poznać ofertę skontaktuj się jeszcze dziś - warto.\nPHU SANTECH Krzysztof Sańczuk oferuje swoje usługi uwzględniając najnowsze rozwiązania i trendy. Skupia się na Klientach z miejscowości Nysa i okolic. Umów się na rozmowę już teraz, aby uzyskać więcej informacji.\nWedług Ciebie znakomite paczki mikołajkowe dla dzieci to skomplikowane zagadnienie? W takim razie nie trać czasu - profesjonaliści z Santini Urszula Draników dadzą wskazówki i znajdą spełniające Twoje oczekiwania rozwiązanie. Spełniają wymagania najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.\nJeśli interesują Cię opinie na temat koszów prezentowych, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Nysy. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się koszami prezentowymi w Nysie, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\nJeśli jeszcze poszukujesz ekspertów od koszów upominkowych to skorzystaj z wieloletniego doświadczenia Biuro Vita. Nysa i pobliske miasta to teren, na którym koncentrują swoje działania. Określ czego potrzebujesz, aby otrzymać dopasowaną ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nKiedy szukasz najlepszej oferty świątecznych paczek w rejonie Nysy, zatrudnij ekspertów w branży. PHU DAREX wykorzysta swoją doświadczoną kadrę i zaproponuje Ci zacną propozycję. Gorąco zachęcamy do zapoznania się z ofertą.\nWedług Ciebie porządne paczki świąteczne dla dzieci to trudny temat? W takim razie nie trać czasu - specjaliści z PHU MAD Beata Duda poradzą Ci i znajdą dostosowane do Twoich wymagań rozwiązanie. Ledwie krok dzieli Cię od dostania atrakcyjnej propozycji - zadzwoń!\nJeżeli szukasz ceny usług względem jakości wykonania to specjaliści z MATERIAŁY EKSPLOATACYJNE DO DRUKAREK OD A DO Z są dla Ciebie idealni. Realizują wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nKupno najwyższej klasy paczek na Mikołaja nie jest łatwą sprawą, dlatego nie zwlekaj - profesjonaliści z Kwiaciarnia Oliwia dadzą wskazówki i wybiorą dopasowne rozwiązanie. Napisz w krótkim formularzu na czym Ci zależy i poznaj dobrą ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nZaufaj fachowcom w dziedzinie koszów upominkowych i zatrudnij Kwiaciarnia Obsesja. Perfekcja z jaką wykonują powierzone im zadania, zadowoli każdego. Jeszcze dzisiaj umów się z nimi na rozmowę, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nNa wypadek jeśli wciąż poszukujesz profesjonalistów od paczek świątecznych dla dzieci to zaufaj doświadczeniu Bik-zniczepl. Nysa to dominujący rejon ich codziennej aktywności. Dopasowaną ofertę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, dlatego nie zwlekaj.\nCzujesz się zagubiony w gąszczu ofert na paczki na Mikołaja? Profesjonalna kadra z Makro Cash Carry Opole doradzą Ci najlepsze wyjście. Już nie trać czasu i skontaktuj się od razu - gwarancja zadowolenia!\nZrealizowanie paczek świątecznych dla dzieci będzie przyjemnością jeśli zatrudnisz tych pefekcjonistów. Makro CashCarry ma doświadczenie w branży, które zachwyci najbardziej wymagających. Wybierz ich numer jeszcze dzisiaj - naprawdę warto.\nZrealizowanie paczek świątecznych dla dzieci będzie banalnie łatwe jeśli zatrudnisz tych fachowców. FHU Elżbieta Zawadzka ma profesjonalne podejście do każdego zlecenia, które zachwyci najbardziej wymagających. Mają propozycję dla każdego - zadzwoń i sprawdź, nie pożałujesz.\nPlanujesz wybrać wartego zaufania partnera do realizacji swoich planów? Świat Biżuterii24 jest na to najlepszym rozwiązaniem. Dłużej nie zwlekaj i skontaktuj się teraz - nie zawiedziesz się!\nJeśli jeszcze potrzebujesz dobrej firmy od paczek mikołajkowej dla dzieci to powierz tę kwestię specjalistom z LOTHLORY Maya Tomanik. Nysa to teren, na którym koncentrują swoje działania. Dłużej nie zwlekaj i skontaktuj się teraz - gwarantujemy, że będziesz zadowolony!\nZaufaj fachowcom w dziedzinie kosza ze słodyczami i zatrudnij Natalia Pietrucha. Dokładność z jaką wykonują powierzone im zadania, zadowoli wszystkich. Jeszcze dziś skontaktuj się z nimi i poznaj ofertę.\nWedług Ciebie znakomite paczki świąteczne dla dzieci to nieproste zagadnienie? W takim razie nie trać czasu - profesjonaliści z Expres Buty Klucze posłużą radą i znajdą dostosowane do Twoich potrzeb rozwiązanie. Ustal pasujący termin bez zbędnej zwłoki i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nChcesz znaleźć godnego zaufania partnera, dzięki któremu osiągniesz swój cel? Danuta Mroczek Zielony Świat jest na to skuteczną metodą. Zapytaj o wycenę dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nZrealizowanie paczek mikołajkowej dla dzieci będzie przyjemnością jeśli zatrudnisz tych specjalistów. Makro Cash Carry ma doświadczenie w branży, które zachwyci nawet wyjątkowo wymagających. Poproś o ofertę już teraz i zobacz co firma może zaoferować.\nWybranie porządnego upominków świątecznych jest trudniejsze niż może się wydawać, ale Inspiracja na sto procent pomoże Tobie w znalezieniu adekwatnego produktu. Zaledwie chwila dzieli Cię od otrzymania atrakcyjnej oferty - zadzwoń!\nJeżeli szukasz ceny usług względem jakości wykonania to eksperci z Creative Group Małgorzata Dulas-Woźniak perfekcyjnie pasują do Twojego zlecenia. Spełniają oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.\nIdealne upominki świąteczne z dostawą pod drzwi to zwyczajna usługa Art Glas Plus Nazarczuk Ewa Nazarczuk, dzięki której będziesz na 100% ukontentowany. Dłużej nie czekaj i skontaktuj się teraz - nie zawiedziesz się!\nFirma Galeria Szkła oferuje swoje usługi uwzględniając najnowsze rozwiązania i trendy. Koncentruje się na Klientach z miejscowości Nysa i okolic. Jeszcze dziś umów się z nimi na rozmowę i poznaj ofertę.\nW dalszym ciągu szukasz profesjonalistów od zestawów prezentowych? Wykorzystaj kompetencje Sklep Nici CH Karolinka. Wykonaj jeden telefon, a otrzymasz wycenę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nJeżeli szukasz doskonałej współpracy to specjaliści z PHU Kama są dla Ciebie stworzeni. Umów się na rozmowę już teraz i poznaj ofertę.\nZakup świetnych paczek na Mikołaja bywa sporym wyzwaniem, dlatego nie zwlekaj - profesjonaliści z 12M Producent materiałów BTL i POS dadzą wskazówki i znajdą dopasowne rozwiązanie. Dopasowaną ofertę otrzymasz po kontakcie.\nDrugiego takiego dostawcy szybko nie znajdziesz na terenie Nysy, więc jeśli szukasz wysokiej jakości upominków świątecznych to bez wahania poznaj Kwiaciarnia Orchidea Małgorzata Kalisz. Napisz w krótkim formularzu na czym Ci zależy, aby otrzymać dobrą ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nRanking Dostawców Prezentów i Upominków obejmuje również takie miejscowości jak: Nysa, Głuchołazy, Otmuchów, Paczków, Łambinowice, Korfantów, Skoroszyce, Jarnołtówek, Nowy Świętów, Goświnowice, Biała Nyska, Jasienica Dolna, Ścinawa Mała, Pakosławice, Pokrzywna, Niwnica, Lasocice, Sławniowice, Chróścina, Kamienica. więcej...


Uzgadnianie poczynań w zakresie inwestycji w dziedzinie gospodarki paliwowo-energetycznej. - M.P.1964.34.149\nUzgadnianie poczynań w zakresie inwestycji w...\nUzgadnianie poczynań w zakresie inwestycji w dziedzinie gospodarki paliwowo-energetycznej.\nz dnia 12 maja 1964 r.\nw sprawie uzgadniania poczynań w zakresie inwestycji w dziedzinie gospodarki paliwowo-energetycznej.\n1. Uzgodnienie projektów wieloletnich i rocznych planów gospodarczych w zakresie inwestycji w dziedzinie gospodarki paliwowo-energetycznej, dotyczących budowy obiektów wymienionych w § 2 uchwały nr 33 Rady Ministrów z dnia 17 stycznia 1963 r. w sprawie uzgadniania z Ministrem Górnictwa i Energetyki poczynań w sprawach dotyczących inwestycji w dziedzinie gospodarki paliwowo-energetycznej (Monitor Polski Nr 10, poz. 49), zwanej dalej "uchwałą", uważa się za dokonane, jeżeli projekty te zostaną uzgodnione z Państwowym Inspektoratem Gospodarki Paliwowo-Energetycznej.\n2. Uzgodnienie powinno być przeprowadzone w terminach ustalonych dla opracowywania projektów narodowych planów gospodarczych.\n3. Do uzgodnienia powinny być nadsyłane wycinki projektów wieloletnich i rocznych planów gospodarczych (ust. 1) zawierające:\n1) nazwę inwestora,\n2) nazwę planowanego obiektu,\n3) miejscowość budowy obiektu,\n4) wysokość rocznych nakładów inwestycyjnych na budowę obiektu,\n5) terminy realizacji budowy obiektu,\n6) dane dotyczące charakterystyki energetycznej planowanego obiektu, a w szczególności wielkość produkcji energii elektrycznej, cieplnej i paliw gazowych, zapotrzebowanie na paliwa i energię, zdolność przesyłową sieci cieplnych, gazowych i elektrycznych.\n4. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, nie jest równoznaczne z udzieleniem zapewnienia pokrycia przewidywanego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię.\n1. Uzgodnienie założeń inwestycji oraz projektów wstępnych lub - w razie braku projektu wstępnego - projektów podstawowych (techniczno-roboczych) inwestycji obiektów wymienionych w § 3 uchwały uważa się za dokonane, jeżeli założenia te lub projekty zostaną uzgodnione z właściwymi terenowo dla danego zamierzenia inwestycyjnego okręgowymi inspektoratami gospodarki paliwowo-energetycznej.\n2. Uzgodnienie założeń inwestycji powinno nastąpić przed wystąpieniem o zatwierdzenie tych założeń.\n3. Uzgodnienie projektu wstępnego lub - w razie braku projektu wstępnego - projektu podstawowego (techniczno-roboczego) powinno nastąpić przed wystąpieniem o jego zatwierdzenie.\n§ 3. Do nadsyłanych w celu uzgodnienia założeń inwestycji powinny być dołączone:\n1) uzasadnienie ekonomiczne rozwiązań technicznych w zakresie gospodarki paliwowo-energetycznej i doboru właściwych paliw i energii,\n2) potwierdzenie zapewnienia pokrycia przewidywanego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię oraz dostawy odpowiednich asortymentów i gatunków węgla udzielanego przez właściwe jednostki organizacyjne (jednostki zarządzające wspólną siecią elektryczną, cieplną lub gazową, Centralę Zbytu Węgla i inne),\n3) opinia prezydium właściwej wojewódzkiej rady narodowej wydana stosownie do przepisów uchwały nr 67 Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie terenowej koordynacji inwestycji (Monitor Polski Nr 19, poz. 104).\n1. W celu uzgodnienia projektu wstępnego lub - w razie braku projektu wstępnego - projektu podstawowego (techniczno-roboczego) powinny być nadesłane:\n1) część energetyczna projektu wraz z uzasadnieniem ekonomicznym,\n2) ustalone przez jednostkę zarządzającą wspólną siecią elektryczną, cieplną lub gazową - ogólne i techniczne warunki przyłączenia urządzeń energetycznych do wspólnej sieci,\n3) opinia prezydium właściwej wojewódzkiej rady narodowej wydana stosownie do przepisów uchwały nr 67 Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie terenowej koordynacji inwestycji.\n2. Okręgowy inspektorat gospodarki paliwowo-energetycznej może domagać się nadesłania także innych części projektu wstępnego lub podstawowego (techniczno-roboczego) nie wymienionych w ust. 1, w razie gdy okaże się to niezbędne dla uzgodnienia projektu.\n§ 5. Nadsyłane do uzgodnienia założenia inwestycji i projekty wstępne lub podstawowe (§ 2) powinny odpowiadać warunkom określonym w przepisach dotyczących sporządzania i zatwierdzania założeń i projektów inwestycji (założeń i dokumentacji projektowo-kosztorysowej).\n§ 6. Jeżeli z analizy zgłoszonych do uzgodnienia założeń i projektów wstępnych lub podstawowych wynika możliwość scalenia niektórych inwestycji przez realizację inwestycji wspólnej o niższym relatywnie koszcie lub o wyższej ekonomicznie efektywności (wspólne kotłownie i elektrociepłownie, wspólne sieci energetyczne itp.), uzgodnienie przeprowadza się po wszczęciu postępowania określonego w § 6 uchwały nr 67 Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie terenowej koordynacji inwestycji.


Wróżka Aleksandrów - wrozkagauri.pl - tarot Aleksandrów\nWróżka GauriWróżby z kart tarota, kosmogramy, wróżka Aleksandrów , profesjonalny salon wróżb Aleksandrów , tarot Aleksandrów\nWróżka Gauri - wróżka Aleksandrów\nMam na imię Grażyna i jestem tak zwaną wróżką pokoleniową. Pochodzę z miasta Aleksandrów , z rodziny, w której tradycje wrózbiarskie były przekazywane od pokoleń. Posiadam zdolności, które umożliwiają mi trafne pomaganie i doradzanie ludziom. Często pokazuję jaką drogę obrać w życiu, jak odnaleźć swoje ukryte talenty, niemniej jednak moją specjalizacją jest doradztwo miłosne. W tematach związanych z miłością moja intuicja działa najlepiej i już po krótkim spojrzeniu na fotografię jestem w stanie ocenić czy dana osoba jest odpowiednim partnerem dla Ciebie.\nWróżka Gauri - wróżka Aleksandrów , horoskopy, tarot Aleksandrów , runy, karty cygańskie - Regulamin


3,9 76 120 49 22 8 275\nPowierzchnia zewnętrzna (w m²): 6,92\nDomek narzędziowy to świetne rozwiązanie dla miłośników pięknego i uporządkowanego ogrodu. Jest bardzo pojemny, dzięki czemu, schowamy w nim zarówno duże narzędzia jak i rowery czy też maszyny ogrodowe. Naturalne sosnowe drewno prezentuje się bardzo ładnie, a dzięki ciśnieniowej impregnacji materiał jest odporny na wilgoć i złe warunki atmosferyczne. Niewielkie, dekoracyjne okienka wpuszczają do wnętrza światło dzienne, co sprawia, że z łatwością odszukamy swoje narzędzia. czytaj cały opis ...\nSzerokość całkowita (w cm)\t264\nGłębokość całkowita (w cm)\t262\nPowierzchnia zewnętrzna (w m²)\t6,92\nSzerokość wewnętrzna (w cm)\t225\nGłębokość wewnętrzna (w cm)\t228\nMinimalna wysokość wewnętrzna (w cm)\t176\nMaksymalna wysokość wewnętrzna (w cm)\t205\nPowierzchnia wewnętrzna (w m²)\t5,13\nPowierzchnia dachu (w m²)\t7,2\nSpadek dachu (w %)\t27\nWysokość drzwiczek (w cm)\tSkrzydło: 174\nSzerokość drzwiczek (w cm)\tSkrzydło: 66\nWymiary okien (w cm)\tszer. 41 x wys. 81\nWyposażenie dodatkowe w zestawie\tprzeszklenia w drzwiach: 23,5 x 23,5 cm (2 szt.)\nWaga (w kg)\t517\nBrakowało jednej deski od podłogi i musieliśmy dokupić papiaków.\nWszystkie elementy były jak w instrukcji choć musieliśmy podokładać wkrętów i papiaków. Papa w porządku, dobrze się ją rozwijało i zakładało ale przydałoby się ze 2-3cm zapasu. Elementy domku były wilgotne, teraz wysychają i zaczynają wypadać sęki (a jest ich dość sporo). W "ramach" okienek drzwiowych szpary (niedoróbki - zbyt krótkie listewki) na ok. 7mm. Deski podłogowe krzywe i pełne sęków. Transport - cudownie tak jak zamówiłam. Pan kierowca przyjechał o 8.00 na teren działek. W pół godziny rozładowaliśmy we 3 os. busa. Trzeba jeszcze będzie wzmocnić podłogę , ściany i dach, przydałaby się także "rozpórka" między ścianami (na ich łączeniu) domku. Zbyt cienkie ściany i dach( papiaki przeszły na wylot) Ogólna ocena domku: +dostateczny\nOgólnie niczego przy dostawie nie brakowało, niestety okazuje się, że deski podłogowe są krzywe i pomimo ustawienia kątów prostych na podstawie podłoga ma duże braki. Szczerze, za tą jakość wykonania elementów powinno kosztować max 1’000 PLN i pisze to jako stolarz.


Dwie nagrody the stevie awards dla strony internetowej karsan na raz! | Karsan\nDwie nagrody The Stevie Awards dla strony internetowej Karsan na raz!\nPonad półwieczna marka Karsan pewnymi krokami zbliża się do zdobycia tytułu marki globalnej. Karsan dodał do firmowego dorobku nowe nagrody za swoje aplikacje i projekty. Strona internetowa Karsan, która została odnowiona w ubiegłym roku, została uznana za wartą 2 nagród w 2 różnych kategoriach przez Stevie Awards, jedną z najbardziej prestiżowych nagród międzynarodowego świata biznesu. W wyniku oceny przeprowadzonej przez wiodące profesjonalne jury branży w ramach The Stevie Awards, którą zgłosiło ponad 4000 uczestników z 74 krajów, Karsan zdobył 2 osobne tytuły Silver Winner w kategorii Automotive & Transport Equipment i Best Overall Web Design.\nFirma Karsan, która produkuje nowoczesne środki transportu publicznego i pojazdy użytkowe w swojej fabryce w Bursie zgodnie z potrzebami mobilności epoki, kontynuuje zdobywanie nagród. Strona internetowa Karsana, która dzięki swoim realizowanym projektom może być przykładem dla wielu instytucji i organizacji, została w ubiegłym roku odnowiona i otrzymała dwie nagrody w ramach The Stevie Awards, jednego z najbardziej prestiżowych konkursów międzynarodowego świata biznesu. W konkursie The Stevie Awards, na który wpłynęło ponad 4000 zgłoszeń z 74 krajów, w wyniku oceny dokonanej przez wybitne jury branży, Karsan otrzymał tytuł Silver Stevie Winner w kategoriach Automotive & Transport Equipment oraz Best Overall Web Design.\nDruga nagroda dla strony przyjaznej dla użytkownika!\nStrona internetowa firmy Karsan przygotowana z zachowaniem przyjaznych dla użytkownika standardów projektowych, zawiera informacje na temat produkcji, sprzedaży, serwisu i działów posprzedażnych modeli minibusów i autobusów sygnowanych logiem Karsan. Użytkownicy mogą przeglądać wszystkie modele w module panoramicznym 360˚, poprosić o wycenę na stronie internetowej, pobrać broszury i poprosić o oddzwonienie przez stronę internetową. Strona internetowa Karsan została nagrodzona w tym roku tytułem Silver Winner w konkursie Muse Creative Awards, jednym z najbardziej prestiżowych konkursów w dziedzinie projektowania stron internetowych na świecie. Oprócz tureckiego, witryna dostępna w 12 różnych językach, są to angielski, litewski, bułgarski, niemiecki, francuski, włoski, rumuński, portugalski, polski, grecki, słowacki.


Polska wojskowa ciężarówka w 1920 roku - to Liberty B, które odegrało w motoryzacji ogromną rolę - 40ton.net - motoryzacja dla profesjonalistów | 40ton.net – motoryzacja dla profesjonalistów\nPolska wojskowa ciężarówka w 1920 roku – to Liberty B, które odegrało w motoryzacji ogromną rolę\nTen historyczny artykuł cofnie nas do prawdziwych początków ciężkiej motoryzacji. Będzie to okres I Wojny Światowej oraz wczesne lata powojenne, gdy transport samochodowy tak naprawdę dopiero zaczynał się rozwijać.\nDo napisania tego tekstu natchnęło mnie historyczne zdjęcie z Polski, zamieszczone właśnie powyżej. Jest to fotografia ciężarówki typu „Liberty B”, pochodzącej ze Stanów Zjednoczonych, lecz noszącej barwy polskich wojsk lotniczych. Według Wikipedii, fotografia ta pochodzi z 18 maja 1920, a więc z okresu wojny polsko-bolszewickiej, jeszcze sprzed słynnego „Cudu nad Wisłą”. Najprawdopodobniej opisywana ciężarówka służyła do przeciągania samolotów i pozostała w użytku do końca wojny, a więc do 1921 roku.\nZwróćcie uwagę, że użyłem określenia „ciężarówka typu Libery B”, nie podając konkretnego modelu oraz producenta. Zrobiłem to nie bez powodu, a o wszystkim opowie właśnie poniższy tekst. Będzie to bowiem historia unifikacji samochodów ciężarowych, podjętej w czasie I Wojny Światowej i będącej jedną z pierwszych tego typu prób w całej historii motoryzacji.\nJak powszechnie wiadomo, samochody ciężarowe zrodziły się już na przełomie XIX oraz XX wieku. Teoretycznie więc, gdy wybuchła I Wojna Światowa, były to konstrukcje bardzo dobrze znane, a wojskowi dowódcy mieli czas, by dostrzec ich potencjał. W rzeczywistości jednak, w początkowym okresie wojny ciężarówki odgrywały bardzo ograniczoną rolę.\nU samego początku konfliktu, za zasadniczą formę transportu dowódcy wybierali kolej. Wraz z przesuwaniem się frontu, żołnierze stale rozbudowali sieci kolei wąskotorowej, po której jeździły lekkie lokomotywy. Do tego dochodził też ciężki transport kolejowy, odbywający się oczywiście dalej od frontu. Z takiego układu korzystały na Zachodzie obie strony konfliktu, a że front nie przesuwał się szczególnie często, lekka kolej jak najbardziej się sprawdzała.\nKto się na tym tle wyróżniał, to Brytyjczycy. Ci już od początku wojny dostrzegali potencjał, jaki oferowały samochody ciężarowe. Do tego stopnia, że jeszcze przed wojną brytyjscy przedsiębiorcy mogli skorzystać z oficjalnego systemu dopłat. Państwo chętnie dokładało się do zakupu ciężarówek, pod dwoma warunkami – musiały to być pojazdy odpowiadające wojskowym specyfikacjom, a w razie wojny firmy musiały zadeklarować przekazanie pojazdów armii. Między innymi dzięki temu, gdy tylko na Zachodzie wybuchła wojna, Brytyjczycy zebrali flotę tysiąca ciężarówek, wysyłając je do walki we Francji oraz Belgii.\nZwolennikami wykorzystania ciężarówek byli też Amerykanie. W ich przypadku sytuacja wyglądała zupełnie inaczej, jako że USA dołączyło do wojny dopiero w 1917 roku. Do tego czasu ciężarówki wielokrotnie dowiodły swojej przydatności, więc amerykańscy dowódcy nie mogli mieć żadnych wątpliwości. Zresztą, już we wcześniejszych latach wojny Brytyjczycy zaczęli masowo zamawiać ciężarówki w Ameryce. Wynikało to z faktu, że brytyjskie fabryki nie nadążały za wojennym zapotrzebowaniem.\nBrytyjska parada odrestaurowanych ciężarówek z okresu I Wojny Światowej. Zwróćcie uwagę jak dużo tu pojazdów parowych:\nA jaki był w tym wszystkim problem? Tak naprawdę problemy były dwa, z których jeden odwoływał się do konstrukcji pojazdów, a drugi do „niedorosłego” charakteru rynku samochodów ciężarowych. Pod względem konstrukcji, fatalny w skutkach okazywał się brak odpowiedniej amortyzacji. W owym czasie stosowano praktycznie tylko pełne opony. Zamiast więc opon wypełnionych powietrzem, używano kół otoczonych grubą warstwą gumy. W połączeniu z bardzo prostymi układami zawieszenia oraz tragicznym stanem wojennych dróg, narażało to ciężarówki na ogromne wstrząsy i wibracje. W związku z tym pojazdy ulegały bardzo szybkiemu zniszczeniu, nierzadko dosłownie rozpadając się od wyeksploatowania.\nNiemniej, choć zawodne i powolne, ciężarówki i tak okazały się znacznie bardziej praktyczne, niż transport wykonywany przy pomocy lokomotyw i zwierząt. Mogły one wjechać tam, gdzie kolej często nie docierała, a przy tym nadawały się do zastosowań bardziej specjalistycznych. Ostatecznie dowódcy składali więc coraz większe zapotrzebowanie na ciężarówki, a na front trafiało wszystko to, co tylko dysponowało kołami i „paką”.\nI właśnie tutaj dochodzimy do drugiego problemu, którym było niesamowite zróżnicowanie flot. Trzeba bowiem pamiętać, że w początkowym okresie motoryzacji ciężarówki były pojazdami wyjątkowo prostymi. Skutkowało to powstaniem ogromnej ilości firm, które zajmowały się ich mniej lub bardziej profesjonalną produkcją. Wśród prywatnych odbiorców, nie istniało też coś takiego jak “duża flota”. Samochody były bowiem bardzo kosztowne i kupienie nawet kilku sztuk było ogromnym wydarzeniem. W tej sytuacji na rynku istniało więc duże rozdrobnienie, które w czasie wojny szczególnie dało się we znaki.\nW ramach jednej armii można było znaleźć pojazdy najróżniejszych marek, co nie ułatwiało eksploatacji. Dla przykładu, gdy w 1917 roku wojska amerykańskie rozpoczęły działania we Francji, armia zabrała ze sobą wszelkie dostępne ciężarówki. Stworzyły one flotę składającą się z 294 marek, w tym 213 typowo amerykańskich. Na liście części zamiennych znalazło się zaś 60 tys. pozycji, które pasowały tylko do pojazdów jednego producenta. W tej sytuacji utrzymanie floty w pełnej sprawności było prawdziwym koszmarem.\nW innych armiach sprawa wyglądała bardzo podobnie, albo nawet i gorzej. Dla przykładu, Brytyjczycy masowo wykorzystywali nie tylko ciężarówki spalinowe, ale też pojazdy z silnikami parowymi, cieszące się w Wielkiej Brytanii szczególną popularnością (więcej na ten temat tutaj). Jeśli zaś chodzi o same pojazdy spalinowe, wojskowe dostawy były silnie rozdrobnione. Dla przykładu, w samej tylko klasie pojazdów 3-tonowych, brytyjskie wojsko miało otrzymać 5819 ciężarówek AEC, 2023 Commerów, 4745 Daimlerów, 3500 Dennisów, 1557 Karrierów, 4721 Leylandów, 1547 Maudsleyów oraz 5000 Thornycroftów. Do tego dochodziły też mniejsi dostawcy, odpowiedzialni za co najwyżej setki egzemplarzy.\nCo natomiast z pojazdami typu Liberty B, które wspomniałem na wstępie? Te pojawiły się pod koniec wojny, jako odpowiedź właśnie na powyższe problemy. Stworzenie tej serii pojazdów narzuciła armia amerykańska, domagając się ustandaryzowania konstrukcji. Zamysł był przy tym taki, że ciężarówki mają być produkowane przez rozmaitych producentów, ale według stałego jednego, stałego wzorca. Miało to przyspieszyć produkcję, a jednocześnie ułatwić późniejsze serwisowanie.\nZ technicznego punktu widzenia wybrano benzynowe ciężarówki o pojemności 6,96 litra, rozwijające 52 KM. Do tego doszedł napęd na jedną oś, czterobiegowa skrzynia, cztery metry rozstawu osi oraz niecałe pięć ton masy własnej. Ładowność, w zależności od wersji, wahała się między trzema a pięcioma tonami.\nZałożenia przewidywały wytworzenie dziesiątek tysięcy pojazdów tego typu, zlecenia na produkcję przyznając 15 firmom. Wojna skończyła się jednak zbyt szybko, by Liberty B mogło zrobić większą karierę. Seryjna produkcja rozpoczęła się w styczniu 1918, a do 11 listopada, czyli do zakończenia wojny, powstało łącznie 9 364 egzemplarzy. Biorąc pod uwagę czasochłonny transport morski do Europy, tylko niewielka część z nich dotarła do Francji i wzięła faktyczny udział w walkach. Co więcej, gdy tylko wojna się skończyła, armia natychmiast okroiła swoje zamówienie o 43 tys. egzemplarzy. Wiele wojennych ciężarówek trafiło też na sprzedaż, trafiając między innymi do armii polskiej. Część z nich przechodziła też liczne, szeroko zakrojone modyfikacje, służąc w amerykańskiej armii aż do lat 30-tych.\nRok 1919 roku, francuski plac pełen Liberty B z demobilu:\nCo jednak jest w tym wszystkim najważniejsze, to same zrodzenie idei unifikacji floty. Bo choć Liberty B nie odebrało w I Wojnie Światowej większej roli, to w czasie II Wojny Światowej masowo korzystano z jego przykładu. Doskonałym przykładem może być chociażby popularny Willys. Choć wszyscy kojarzą go tylko z marką Jeep, tak naprawdę był to samochód dwóch zupełnie różnych firm, produkowany w całkowicie bliźniaczych wersjach. Jedna z nich nazywała się właśnie Willys MB i stworzyła podwaliny pod późniejszą markę Jeep. Druga wersja była zaś wytwarzana przez Forda, nosząc nazwę Ford GPW.\nW przygotowaniach do II Wojny Światowej normą było też kupowanie większych partii pojazdów tych samych marek. Wybierano w ten sposób jeden, ustandaryzowany model do najpowszechniejszego użytku, a następnie produkowano go w tysiącach egzemplarzy. Stąd też ogromna popularność, którą zdobyły niemiecki Opel Blitz, czy amerykańskie GMC CCKW. Armia II Rzeczpospolitej Polskiej też miała taki plan, za swoją podstawową konstrukcję wybierając ciężarowe Chevrolety. Jak jednak wyjaśniałem tutaj, większość z tych pojazdów nie zdążyła trafić do użytku przed wojną.\nŹródło zdjęć: Libertytruck.org\nciekawostka , historia , jeep , lata 20 , Polska , Rosja , USA , wojna , wojsko , wojskowe


Uwięziony krzyk / Anna Naskręt | Książka w Gandalf.com.pl\nUwięziony krzyk (miękka)\nUwięziony krzyk - opis produktu:\n`Byłam młodą matką, zdrową osobą, pełną energii, która miała plany i marzenia na przyszłość. Wkrótce po rozpoczęciu samodzielnego życia przeszłam udar mózgu. W jednej chwili mój świat się zawalił. Zostałam całkowicie sparaliżowana i zamknięta we własnym ciele. Bez możliwości kontaktu ze światem, choć w nieruchomym ciele wciąż działał sprawny mózg. `Uwięziony krzyk` to moja opowieść o człowieczeństwie, kobiecości i psychice. O bezkresnej beznadziei, której nie dałam się pochłonąć, a także o małych sukcesach, mojej nieustannej ochocie na życie i radości z tego, co mam. W najstraszniejszych chwilach rodzice i siostry opiekowali się mną jak niemowlęciem. Czas płynął powolutku... Minęło wiele lat, zanim znowu stanęłam na własnych nogach. Później pojawiła się miłość. To książka o potyczkach z losem, skrajnych emocjach i codziennych zmaganiach osoby niepełnosprawnej, która mimo choroby chce normalnie żyć. To także historia mojego osobistego, największego w życiu zwycięstwa`.\nWyobraź sobie sytuację, w której zostałaś zamknięta ?w swoim ciele. Nie możesz ruszyć głową, ręką, nogą, nie możesz zakomunikować nawet swoich podstawowych potrzeb fizjologicznych, bowiem straciłaś również zdolność mowy. Nie przełykasz sama, zatem jesteś karmiona sondą ? nie masz nawet szans poczuć smaku pożywienia, które spożywasz. Jesteś na dodatek zdana na łaskę obcych ludzi, którzy ? jak się wkrótce przekonasz ? nie zawsze są ci życzliwi. Brzmi jak najgorszy koszmar? Szczęściem byłoby, gdybyś rzeczywiście mogła się z niego wybudzić. Niestety czasami bywa tak, że ten koszmar staje się twoją codziennością?\nDoświadczyła tego Anna, pełna marzeń i planów na przyszłość kobieta. Dopiero rozpoczęła samodzielne życie, dopiero wyszła za mąż i urodziła córkę, będącą jej największą radością, a już życie postanowiło sprawić jej niespodziankę, przekreślając wszystko, o czym myślała. Uczestniczenie w wychowaniu dziecka, plany biznesowe, a nawet małżeństwo ? to wszystko zabrała jej wieloletnia choroba, która sprawiła, że kobieta stała się więźniem własnego ciała. Co najgorsze ? więźniem w pełni świadomym tego, co się z nim dzieje.\nTę wstrząsającą historię choroby, niedokrwiennego udaru pnia mózgu i móżdżku z czterokończynowym porażeniem spastycznym, na którą Anna zapadła w wieku dwudziestu czterech lat, opisuje po latach w swojej książce ?Uwięziony krzyk?. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA książka Anny Naskręt staje się jednak nie tylko świadectwem tej choroby, ale wielkiej siły woli i determinacji, by wydostać się z tego więzienia, jakim stało się ciało, by znów móc zacząć prawdziwie żyć, by delektować się prostymi czynnościami, których ? w gonitwie dnia codziennego ? zupełnie nie dostrzegamy i nie doceniamy. To również wstrząsający obraz kondycji służby zdrowia, a także swego rodzaju znieczulicy, która panuje wśród jej pracowników. Po książkę sięgnąć zatem powinni właśnie zatrudnieni na stanowiskach opiekuńczych, pracownicy medyczni, by przynajmniej w nikłym stopniu potrafili oni wczuć się w sytuację chorej osoby, a także wszyscy chorzy i ich rodziny, bowiem książka daje nadzieje na poprawę losu, ale też dokładnie opisuje nie tylko zmiany, które zachodzą w ciele osoby chorej, ale również sferę emocjonalną.\nNiezliczone procesje rehabilitantów, różnego rodzaju specjalistów, na których w większości zostały wyłożone prywatne środki rodzinny Anny, stały się odtąd jej codziennością. Ona sama nie poddawała się, dzielnie wykonując zalecane ćwiczenia, znosząc ból i upokarzające reakcje swojego ciała, które już raz ją zawiodło. Nie poddała się i zwyciężyła, zaś o tej heroicznej walce powstała książka. Publikację trudno oceniać z perspektywy jej walorów literackich, a trudno nie zauważyć siły, która się w niej kryje. Mam nadzieje, że lektura ?Uwięzionego krzyku? będzie okazją do refleksji nad wyborem zawodu, dalszym jego wykonywaniem, że stanie się bodźcem do zmiany podejścia do pacjentów. Mam też nadzieję, że stanie się światłem w tunelu i da nadzieje tym, którzy chorują, że stanie się motywacją do wytężonej pracy w procesie zdrowienia, zaś rodzinom chorych doda siły, by chorym w tym procesie towarzyszyć?\n?Życie zaskakuje i tylko ono miewa takie pokręcone scenariusze. Scenariusz mojego pisał chyba ktoś naćpany? ? tymi słowami Anna Naskręt podsumowuje swoją historię. Choć łatwo dostrzec tu specyficzny humor i dystans, to jej opowieść porusza i wstrząsa. Była zdrową, pełną energii, młodą kobietą, miała męża i dziecko, a w głowie plany i marzenia na przyszłość. Udar przyszedł nagle. Miała dwadzieścia cztery lata i została uwięziona we własnym ciele. Niema i sparaliżowana. Lekarze nie dawali jej szans na przeżycie.\n-25% Uwięziony krzyk książka\n`Czy jesteś gotów poznać ciemną stronę swojego miasta? Krótko przed wyborami samorządowymi Wodzisławiem Śląskim wstrząsają wydarzenia w jednej ze szkół. W wyniku zamachu ginie kilkunastu nauczycieli i uczniów, a syn prezydenta ledwo uchodzi z życiem. Rozpoczyna się śledztwo, w wyniku którego...\n"Krzyk uwięziony w ciszy" opowiada historię niepełnosprawnej dziewczynki, która z powodu swej ułomności nie może komunikować się z otoczeniem. Pozostawiona przez rodzinę w specjalnym zakładzie dla takich jak ona, przemawia do czytelnika swoim wewnętrznym głosem. Opowiada o tym jak bardzo...\nOblężenie - 05 Uwięziony w pałacu wyobraźni - pdf\nIgnacy, niemal przez wszystkich nazywany Quasim, urodził się ze zdeformowaną twarzą, a w dodatku przy porodzie zmarła jego matka. Z tego powodu ojciec uważał go za potwora i zawsze traktował inaczej niż starszego brata. Powieść okraszona wyrazistymi opisami erotycznymi nawiązuje do...


Dobór mocy klimatyzacji do mieszkania 67 m2 (Strona 1) - Klimatyzacja - Forum portalu klimatyzacja.pl\nForum portalu klimatyzacja.pl » Klimatyzacja » Dobór mocy klimatyzacji do mieszkania 67 m2\n1 Temat przez piotrek_1990 2019-06-21 16:50:36\nTemat: Dobór mocy klimatyzacji do mieszkania 67 m2\nna wstępie dziękuję za wszystkie tematy, które znalazłem na tym forum, które pomogły mi choć trochę dowiedzieć się o klimatyzacji.\nMam jednak duży problem, z którym nie potrafię sobie samodzielnie poradzić. Zakupiłem mieszkanie 67 m2 - balkon od strony południowej, pozostałe okna od zachodu - straszny piekarnik. Poza klimatyzacją na pewno będę montował żaluzje.\nZastanawiam się nad mocą klimatyzatora, której potrzebuję, żeby obsłużyć całe mieszkanie salon, sypialnia i mały pokój sąsiadujący z salonem. Patrząc tylko na ilość m2 moc 6,6 kW byłaby odpowiednia. Pozostaje tylko pytanie, czy przy założeniu otwartych drzwi do pozostałych pomieszczeń i zamknięciu wszystkich okien jestem w stanie jedną jednostką skutecznie schłodzić w nich powietrze? Jak mogę inaczej rozplanować instalację klimatyzacji w mieszkaniu, aby była ona skuteczna? Przede wszystkim zależy mi na schłodzeniu powietrza w sypialni\nPoniżej rzut mieszkania:\nZ góry dziękuję za pomoc i wszelkie porady. Jeśli moc 6,6 kW jest zbyt duża i wystarczyłaby moc 3,5 kW również proszę o informację.\n2 Odpowiedź przez DBKlima 2019-06-24 08:53:14\nOdp: Dobór mocy klimatyzacji do mieszkania 67 m2\nMinimum 5kW od dobrego producenta (Mitsubishi, Fujitsu, Fuji, Panasonic) nie żadne Chinole i Koreańczyki\nSchłodzenie nie będzie równomierne i klimatyzacja powinna być uruchomiona cały czas w okresie letnim .\nMusisz mieć oddzielny obwód zasilający do rozdzielni z zabezpieczeniem


uprawnienia-budowlane.pl i uprawnienia budowlane - Najlepszy katalog tranzytowy\nNa rynku możemy odnaleźć firmy, jakie udostępniają prosty w obsłudze programy do nauki. Programy zawierają dużą bazę pytań i odpowiedzi, a zarówno aktualne akta prawne, jakie w wielu przypadkach powtarzane są na egzaminie pisemnym i ustnym. Tego typu narzędzie pozwoli nam w prosty sposób odnaleźć potrzebne informacje, a zarówno w łatwy sposób przygotować się do egzaminu na uprawnienia budowlane. Koszt programu nie jest wysoki, a wiedza zawarta w nim jest niezmiernie szeroka. Wszystko możemy odnaleźć w jednym miejscu i mamy możliwość nauki, gdziekolwiek jesteśmy, albowiem program umożliwia naukę przez laptop lub smartfon.


Red. Andżelika Pawlik\nWraz z wiosną tematyka zajęć przedszkolnych stała się bardziej radosna i kolorowa. Wiewióreczki poznawały tajemnice życia jednych z najbardziej pracowitych owadów – pszczół. Dzięki uprzejmości rodziców i dziadków zajęcia były urozmaicone przedmiotami używanymi przez pszczelarzy, wytworami pracy pszczół (pyłek kwiatowy, propolis, wosk), bogatymi materiałami wydawniczymi o pszczelarstwie, no i przede wszystkim - osłodzone sześcioma rodzajami miodu.\nPrzedszkolaki na przedstawieniu\nRed. Elżbieta Kotara\nW piątek 24 marca przedszkolaki udały się do Zboru w Sulechowie na przedstawienie teatralne pt."Lokomotywa". Dzieci bardzo aktywnie uczestniczyły w przedstawieniu. Pomagały dziadkowi wyciągać rzepkę w ogrodzie, a także dopowiadały teks znanych wierszy.\nDzieci z przedszkola, dyrekcja, Rada Rodziców oraz nauczyciele dziękują wszystkim, którzy wzięli udział w kiermaszu bożonarodzeniowym. Dzięki zgromadzonym funduszom został doposażony ogród przedszkolny w dodatkowy sprzęt.\nPoszukujemy wiosennych oznak\nPodczas spacerów do parku poszukujemy oznak wiosny, na którą wszyscy bardzo czekają. Gdy na dworze zrobiło się trochę cieplej maluchy z grupy "Jeżyków" posadziły bratki. Kwiatki przypominają wszystkim wchodzącym do przedszkola że niedługo wiosna.\nDzieci z grupy "Jeżyków" cały czas dbają o swoją formę. Nawet gdy pogoda nie dopisuje aktywnie biorą udział w grach i ćwiczeniach ruchowych w sali.\nRed. Jolanta Chmielewska\n23 marca 2017 r. przedszkolaki i uczniowie klas I – III Szkoły Podstawowej podziwiali sztuki magiczne prezentowane przez prawdziwego iluzjonistę. Magik podczas występów mnożył banknoty, łączył koła, zmieniał kolory kwiatów, wyczarował żywe gołębie i króliczka. Dzieci były zachwycone oglądanymi sztuczkami, za które nagradzały iluzjonistę gromkimi brawami.\nPonieważ w pierwszym dniu wiosny odbył się Przegląd Teatrzyków Przedszkolnych dzieci żegnały zimę i witały wiosnę 22 marca. Marcel, Ola i Hania przynieśli do przedszkola marzanny wykonane wspólnie z rodzicami w domu. Panie przygotowały dla dzieci kwiaty i kolorowe wstążeczki z bibuły na patyczkach. Wesoły korowód przedszkolaków przemaszerował ulicami Trzebiechowa na podwórko Pani Doroty Czuby. Podczas powrotu do przedszkola dzieci szukały i wskazywały oznaki wiosny.\nTen dzień był również dla nich chwilą relaksu po występach.\nW krainie piratów\nKarnawał to fantastyczny czas szczególnie dla dzieci. A bal karnawałowy to dzień niezwykły, często wyczekiwany przez wiele tygodni. W naszym przedszkolu taki bal odbył się 17 lutego pod hasłem "W krainie piratów." Wspólnie płynęliśmy na wyspy na których dzieci uczestniczyły w konkursach i quizach. Dzieci przebrane w kolorowe stroje bawiły się w rytm marynarskiej muzyki /szanty/. W tym roku większość dziewczynek przebrała się za Elze, bohaterkę filmu "W krainie lodu". Wspólna zabawa przysporzyła wiele radości naszym przedszkolakom.\nMatematyczne zabawy "Zajączków"\nDuże zainteresowanie starszaków wywołały zabawy kubeczkami, podczas których dzieci między innymi układały sudoku, tworzyły rytmy, dodawały i odejmowały. Bardzo chętnie układali klocki Dinesa wg podanego kodu.\nUmiejętność dodawania i odejmowania rozwijały również podczas gry „Wojna na dodawanie i odejmowanie” oraz podczas wspólnie skonstruowanej gry planszowej „Podróż po Europie”.\nNajstarsza grupa dziewczynek obchodziła swoje święto 8 marca, w Dniu Kobiet. Chłopcy złożyli koleżankom życzenia, wręczyli laurki, a Bartek przyniósł dla każdej dziewczynki różyczkę. Szymon, Adam, Bartek i Kubuś częstowali wykwintnymi słodyczami, a Marcel ciasteczkami, na których odświętny obrazek wszystkich zaskoczył. Dziewczynki odwiedziła zastępca dyrektora. Pani Alicja Łukomska złożyła im życzenia i poczęstowała czekoladkami.\nOlek wręczył Pani Ani Urbańskiej laurkę z życzeniami dla wszystkich kobiet pracujących w Zespole Edukacyjnym. Było miło i słodko.\nRegulamin odbierania dzieci\nProcedura diagnozowania rozwoju dzieci