Centrun Sceny Włocławek- Włocławski Blog Kulturalny: Włocławskie ABC...i Zbigniew Błachowicz- 23.02.14\n26 lutego (środa) w Filii nr 3 Miejskiej Biblioteki Publicznej we Włocławku przy ulicy Wienieckiej 14 odbędzie się spotkanie spod znaku „krainy łagodności”. Swoje wiersze i utwory poetyckie przedstawi debiutujący poeta – Zbigniew Błachowicz. Spotkanie organizowane jest w ramach cyklu spotkań WŁOCŁAWSKIE ABC... proponowanych przez CSWWłocławek Kulturalny Blog Włocławka.\nPoniżej zamieszczamy, krótki wywiad z artystą, który przybliży jego twórczość:\nWitam! Przyznam się, że niewiele wiem o Tobie jako poecie. Czy możesz powiedzieć coś o sobie i Twojej pasji związanej z poezją?\nUrodziłem się we Włocławku 28 grudnia 1990 roku. Ukończyłem Gimnazjum nr.6 im Stanisława Staszica we Włocławku. Moja dalsze kształcenie jest teraz w trakcie realizacji. Chodzę do liceum dla dorosłych.\nPisanie wierszy zacząłem w lutym ubiegłego roku, chciałem odzwierciedlić w nich swoje myśli, mentalność, a można by rzec że nawet charakter. W sensie dosłownym bądź w bardziej metaforycznym.\nSłyszałam,że masz rozległy wachlarz zainteresowań. Widać to w Twoich utworach, które miałam przyjemność czytać.\nMoimi zainteresowaniami nie związanymi z literaturą są; paleontologia, archeologia, geografia oraz biologia, głównie nauki przyrodnicze. Mam usposobienie podróżnika, przyrodnika. Chciałbym zwiedzać świat, pasjonuje mnie kultura i obyczaje Ameryki Południowej i Afryki. Uważam, że ochrona przyrody ma wielki wpływ na życie każdego z nas. Utożsamiam się z nią na swój sposób.\nWróćmy jednak do twórczości. Co łączy Zbigniewa Błachowicza i mitologię nordycką?\nW kwietniu zeszłego roku zacząłem pisać poemat epicki pt. "Ragnarok Zmierzch Bogów" oparty na mitologii nordyckiej, a zakończyłem go w czerwcu, z perspektywy czasu spojrzałem jednak na Ragnarok inaczej co dało w skutkach przeinaczenie niektórych wersetów.\nCzym w swojej twórczości zajmujesz się obecnie?\nW obecnej chwili jestem w trakcie pisania powieści przygodowej pod tytułem-" Dziennik podróży Samuela Feelmora". Jest to opowieść o wyznającym filantropowe wartości młodym Angliku, który znudzony dotychczasowym życiem postanawia płynąć w rejs. Decyzja ta radykalnie zmienia życie bohatera. Moim zdaniem właśnie pogoń za marzeniami nadaje życiu sens. Nie warto czekać aż coś się stanie, najlepiej jest "chwycić byka za rogi" i oddychać pełną piersią, przeżywać każdy dzień tak jakby miał być tym ostatnim.\nCzym dla Ciebie jest poezja? Jak to co piszesz przyjmowane jest przez znajomych, przyjaciół?\nJestem usatysfakcjonowany z moich utworów, pragnę by ujrzały światło dzienne i dotarły do szerszej liczby czytelników, nawiasem mówiąc by przypadły im do gustu. Teraz 26-lutego odbędzie się mój wieczorek poetycki. Mam nadzieję, że to co tam przedstawię spodoba się Państwu. Zapraszam serdecznie do bliższego poznania moich wierszy.\nNa wieczorek poetycki Zbigniewa Błachowicza zapraszamy 26 lutego (środa) do Filii nr 3 Miejskiej Biblioteki Publicznej we Włocławku ul. Wieniecka 14 o godz. 16.00.\nPoniżej umieszczany jeden z utworów Pana Zbigniewa:\nartystyczna głowa przelewa\nto na papier\n-jak dzban soku\nlany w szklankę\nukazuję się barwa zieleni,\nZapoznać się z twórczością można także na:\nSpotkanie odbywać się będzie w ramach cyklu Włocławskie ABC.... organizowanego przez CSWWłocławek Kulturalny Blog Włocławka.\nEtykiety: Się dzieje ..., Znani- Nieznani


Szczęśliwa Siódemka: września 2018\nZłote myśli, pele-mele, czyli 10 x NAJ...\nOstatnie dni nie były dla mnie najłatwiejsze. Na szczęście mam niezawodny sposób na poprawę humoru. Od dawna miałam ochotę napisać ten tekst, czekałam tylko na odpowiedni moment. Nie sposób się nie uśmiechnąć, kiedy piszesz o swoich ulubionych rzeczach :)\nCzy Wy też mieliście w dzieciństwie zeszyt z pytaniami - o ulubiony kolor, ulubiony zespół, ulubioną koleżankę itd.? Ja miałam dwa albo nawet trzy. Starałam się wymyślać oryginalne pytania, inne niż w większości takich zeszytów. Skłaniające do myślenia.\nU nas nazywało się to "Złote myśli". Kiedy przeprowadziłam się do Krakowa, poznałam nazwę "Pele-mele". Niezbyt przypadła mi do gustu, ale doceniam ją teraz - pozwala potraktować wpisywanie się do takich zeszytów jako lekką, nieskomplikowaną rozrywkę, którą ono w istocie jest :) "Złote myśli", to brzmi tak pompatycznie! Sądzę jednak, że każda nazwa jest dobra, o ile pozwala jednoznacznie zidentyfikować, o jakie zjawisko chodzi.\nZastanawiam się, czy tzw. dzisiejsza młodzież też bawi się w ten sposób. Czy quizy i łańcuszki na Facebooku wyparły całkowicie papierowe zeszyty z pytaniami? Dla mnie właśnie łańcuszki są takim wirtualnym "przedłużeniem" zabawy z dzieciństwa. Może dlatego tak lubię brać w nich udział.\nTo, co przygotowałam dzisiaj, to łańcuszek wszystkich łańcuszków :D Dziesięć numerów jeden, dziesięć pierwszych miejsc. Wiecie, bardzo się ucieszę, jeśli postaracie się również odpowiedzieć na te pytania!\nMoje ulubione/najważniejsze dla mnie/mające na mnie największy wpływ...?\nKen Kesey, "Lot nad kukułczym gniazdem", niezmiennie od osiemnastu lat (naprawdę tak długo?!). A oto i okładka. Szczerze mówiąc, nie wiem, jak wyglądała okładka tego zaczytanego przeze mnie na amen egzemplarza. Chyba była w ogóle jednokolorowa, brązowa.\n"Efekt motyla". Może i kontrowersyjny, jednak bardzo ważny dla mnie. Wątek szpitala psychiatrycznego pojawia się i tutaj, widocznie mam jakąś słabość do tego motywu.\nO książkach dla dzieci napisałam cały tekst - "Książki dzieciństwa". Wybranie tylko jednej z nich wydaje mi się niemożliwe. Pewnie jednak nieprzypadkowo wspomniałam w pierwszej kolejności o "Bajeczkach z obrazkami" Wladimira Sutiejewa.\n4. Bohater literacki\nPułkownik Jerzy Michał Wołodyjowski :) Choć konkurencję miał silną!\n5. Najbardziej nielubiany bohater literacki\nJózef Pałys, zwany Józinkiem.\nTekst o płytach ukazał się niedawno, można go przeczytać tutaj: "10 najważniejszych dla mnie płyt - i dlaczego własnie te". Na pierwsze miejsce trafiła płyta zespołu Evanescence "Fallen", jednak pozostałe również odegrały dużą rolę w moim życiu.\n7. Kadr z filmu\nTropienie pięknych, artystycznych kadrów w filmach to jedna z moich pasji. Wybrałam tę scenę z filmu bollywoodzkiego "Kabhi Alvida Naa Kehna" ("Nigdy nie mów żegnaj").\nTak naprawdę praktycznie każdy kadr ilustrujący piosenkę "Tumhi dekho naa" zasługiwałby na to pierwsze miejsce. W kinie bollywoodzkim piosenki i towarzyszące im sekwencje taneczne zwykle zastępują sceny miłosne. "Tumhi dekho naa" opowiada o miłości w wyjątkowo kolorowy sposób.\nNie, nie będzie tak, że stwierdzicie teraz "a, nie lubię Bollywood" i pójdziecie dalej. Musicie to zobaczyć! To jest naprawdę przepiękne, niezależnie od upodobań filmowych czy muzycznych.\n8. Gra komputerowa\nWłaściwie na wyróżnienie zasługują wszystkie gry wspomniane przeze mnie w tym tekście: "Cztery lekcje życiowe zaczerpnięte z gier komputerowych". Jest jednak coś jeszcze. Nie jestem pewna, czy można to nazwać grą, ale właściwie - jak to inaczej określić? Chodzi o Kisekae, zwane popularnie KiSS. Jest to wywodząca się z Japonii forma aktywności polegająca na ubieraniu narysowanych postaci w różne stroje. Nieraz można też zmieniać im fryzurę, makijaż, wyraz twarzy. Bardziej zaawansowane pliki pozwalają nawet na zastosowanie dźwięku lub krótkiej animacji.\n"Lalki" najczęściej pochodzą z mangi i anime, ale też ze znanych animacji disneyowskich i innych, często też jest to postać wymyślona przez autora danego pliku.\nGrafika ze strony DeviantArt, autorką jest artystka o pseudonimie Hazel/LadyHazy\nNie potrafię zliczyć, ile czasu spędziłam, dobierając setkom postaci najpiękniejsze stroje i fryzury. Myślę, że odpowiednią jednostką czasową byłyby tutaj lata :) Po pewnym czasie zaczęłam też rysować własne postacie i projektować im ubrania. Z chęcią pokażę je Wam, jeśli uda mi się odnaleźć pliki :)\nTak, trafiłam kiedyś na pytanie o ulubiony/najważniejszy widok :) W odpowiedziach pojawiały się m.in. sceny z filmów, zdjęcia, krajobrazy.\nMoja odpowiedź na to pytanie z pewnością zmieniła się po urodzeniu Roberta. Bardzo lubię jednak moją poprzednią odpowiedź i zaskoczenie, jakie nieraz wywołuje, nie oprę się więc pokusie umieszczenia jej tutaj. Numer jeden to... Angelina Jolie.\n(Nawet teraz, podczas przeglądania tych ujęć, serce zaczęło mi bić jakoś szybciej!)\nPonieważ gdzieś na drugim czy trzecim miejscu mojej listy widoków pojawiłaby się odpowiedź czerwona sukienka (pisałam Wam, ile ich mam w szafie!), wygląda na to, że widokiem idealnym byłaby Angelina Jolie w czerwonej sukience. Czyli na przykład taka:\nA może Angelina Jolie w morzu?\nDobra, już przestaję...\n10. Wymarzona sesja zdjęciowa\nTu odpowiedź jest o tyle trudna, że spośród moich pomysłów na zdjęcia ciężko wybrać jeden najbardziej wymarzony, taki, na którym zależy mi bardziej niż na innych. Ale chyba tym najbardziej nieodżałowanym pomysłem, który już, już miał być realizowany, a jednak się nie udało - jest pomysł na sesję portretową w gęstwinie... ludzkich rąk. Dłoni. Byłam już dogadana z fotografem, był termin, miejsce, były nawet dłonie, jednak wskutek zbiegu okoliczności sesja została odwołana w ostatniej chwili (nie przeze mnie). Może kiedyś jeszcze się uda :)\nMam nadzieję, że mieliście choć trochę przyjemności z czytania tego tekstu :) Liczę na to, że uda mi się zachęcić Was do napisania własnych odpowiedzi! A może jest jeszcze coś, o co chcielibyście mnie zapytać?\nAutor: Szczęśliwa Siódemka o 13:26 50 komentarzy:\nEtykiety: dzieciństwo, film, gry komputerowe, książka, lista, muzyka, radość, wspomnienia, zdjęcia\nZa inspirację do napisania tego tekstu serdecznie dziękuję Mamie Pod Prąd :) Zobaczcie, jak wyglądało wybieranie imienia dla jej synka! "Najtrudniejsza rzecz w ciąży, czyli historia jednego imienia".\nNiedawno, najwyżej dwa tygodnie temu maż spojrzał na mój duży ciążowy brzuch i pytającym tonem wypowiedział to jedno męskie imię. A ja po raz pierwszy nie odpowiedziałam wymijająco, tylko spojrzałam mu w oczy i powtórzyłam to samo imię, ale już z pewnością w głosie.\nWybór imienia dla młodszego synka sprawił nam dużo więcej trudności niż się tego spodziewaliśmy. Zdecydowanie więcej niż w przypadku Roberta.\nA właśnie, skąd imię Robert?\nCzęsto jestem o to pytana. Zazwyczaj odpowiadam, że jest to jedyne imię męskie, które podobało się nam obojgu. Jak już pisałam, od początku byliśmy przekonani, że nasze pierwsze dziecko będzie dziewczynką. W związku z tym z łatwością znajdowaliśmy kolejne imiona dla dziewczynki. Okazało się jednak, że jesteśmy rodzicami chłopca.\nNasze kryteria nie były szczególnie wygórowane. Imię miało być ładne, nie kojarzyć się głupio, łatwo się zdrabniać, nie sprawiać większych problemów obcokrajowcom i nie tworzyć komicznego połączenia z nazwiskiem. Nazwisko mamy z tych problematycznych. Jak kogoś ciekawi, to zerknijcie na fanpage Szczęśliwa Siódemka i zobaczcie, kto go prowadzi :) Powiedzmy, że np. imię Tymoteusz nie było brane pod uwagę nawet przez chwilę...\nCiekawostką jest, że jeszcze jako mała dziewczynka chciałam nadać swojemu ewentualnemu przyszłemu synkowi imię Robert (choć i tak byłam przekonana, że będę mieć córeczkę). Po pierwsze, podobało mi się to imię. Po drugie i ważniejsze, kojarzyło mi się z muzyką.\nNa polskiej scenie muzycznej było wówczas chyba z pięciu bardzo znanych Robertów, wśród nich wokaliści, instrumentaliści, kompozytorzy. Żadne inne imię męskie nie mogło się pochwalić tak liczną reprezentacją w tej branży.\nRobert to także... imię mojej pierwszej miłości :) Mężczyzna noszący to imię jest bardzo porządnym człowiekiem, rozstaliśmy się w zgodzie i nadal utrzymujemy serdeczny, choć bardzo sporadyczny kontakt. Nie tyle nadałam dziecku jego imię, co raczej nie widziałam przeszkód, by moje dziecko nosiło imię takiej osoby.\nImię "Robert" oznacza w wolnym tłumaczeniu "ten, który żyje w chwale" lub "ten, który jaśnieje w ciemności". Przyznam, że znaczenie imienia jest dla mnie bardzo ważne. Kilka lat temu duże wrażenie zrobiła na mnie konferencja o. Adama Szustaka OP, w której mówił on o znaczeniu swojego imienia i o tym, jak wpłynęło ono na jego życie. Zapragnęłam wtedy nadać mojemu dziecku (którego wówczas jeszcze się nawet nie spodziewałam) imię, które będzie miało piękne i wartościowe znaczenie.\nNo i na koniec... muszę się przyznać, że tak ostatecznie zainspirowała mnie Lady Gaga i piosenka "Alejandro" :) Choć moje uczucia w stosunku do tego utworu są co najmniej mieszane (wolę "Don't turn around" w wykonaniu Ace of Base!), a teledysku nawet za bardzo nie jestem w stanie obejrzeć w całości, jednak motyw wykorzystanych w tej piosence imion ogromnie mi się podoba. Imię Alejandro, czyli Alexander odpadało na dzień dobry - to imię nosi chłopczyk w najbliższej rodzinie :) Dwóch Alexów przy jednym stole - no nie, tak się nie robi. Imię Fernando, czyli Ferdynand też nie było brane pod uwagę - dla mnie Ferdynand to albo Wspaniały, albo Kiepski, i żadne z tych skojarzeń mi nie odpowiada :) Zostawało Roberto, czyli właśnie Robert :)\nPo pierwszym zaskoczeniu, że jednak nie dziewczynka i po odrzuceniu kilku opcji, które nie podobały się przynajmniej jednemu z nas, decyzja o wyborze imienia Robert zapadła względnie szybko :)\nZa drugim razem było trudniej.\nO matko, już widzę, że ten tekst będzie długi...\nPoczątkowo wydawało się, że wybór imienia jest dla nas oczywisty. Imię dla dziewczynki wybraliśmy jednogłośnie i bez wahania - miała być Magdalena. Powiedzmy, że dość analogicznie do Roberta :) Magda to po prostu imię pierwszej dziewczyny mojego męża. Przy okazji, jest to bardzo ładne imię, łatwo się zdrabnia, brzmi dobrze z nazwiskiem, raczej nie sprawia problemów obcokrajowcom - czyli dokładnie to, o co nam chodziło.\nImię dla chłopca? Mieliśmy wstępnie wybrane. Na zasadzie: "to będzie dziewczynka i będzie miała na imię Magdalena, a gdyby jednak jakimś cudem okazało się, że będzie chłopiec, to będzie miał na imię... " :)\nPo czym okazało się, że mimo zupełnie innych objawów w ciąży i mimo tego, że na USG I trymestru dziecko wyglądało na dziewczynkę, z całą pewnością jest jednak chłopcem :) I dopiero wtedy - gdy już wiedzieliśmy, że Magdalena odpada - ogarnęły nas wątpliwości odnośnie imienia. Czy na pewno takie, o jakim myśleliśmy? Może jednak inne? Wybór imienia Roberta był w końcu tak dobrze przemyślany i przemawiało za nim tyle różnych argumentów, a teraz mieliśmy w zasadzie tylko jeden mocny argument: "bo ładne".\nZaczęliśmy więc się wahać, szukać, myśleć, kombinować... I odrzucać kolejne opcje.\n"A jest jakieś imię, które Ci się podoba?".\nMuszę się teraz przyznać do małego niedopowiedzenia. Tak jak pisałam, zazwyczaj tłumaczę wszystkim, że wybrane przez nas imię to jedyne, które podobało się nam obojgu. Jest to prawda, ale niepełna. W rzeczywistości wygląda to tak, że wybieramy jedno z bardzo, bardzo wąskiej listy imion, które jest w stanie zaakceptować mój mąż :)\nDwukrotnie przerobiliśmy wszystkie typowe i mniej typowe pułapki czyhające na osoby, które szukają imienia dla dziecka. Skojarzenia, przekręcanie imion, wymyślanie hipotetycznych przezwisk i powodów, dla których dziecko znienawidzi nas za nadanie takiego imienia... Starą prawdę, że "nie masz pojęcia, ilu osób nie lubisz, dopóki nie przyjdzie Ci szukać imienia dla dziecka"... Generalnie wyglądało to tak, że ja wychodziłam z kolejnymi propozycjami, a mój mąż znajdował powód, dlaczego to imię odpada.\nJeśli odnieśliście wrażenie, że w wyborze imienia dla Roberta skupiłam się głównie na moich skojarzeniach i na tym, co mnie się podoba, bądźcie łaskawi to teraz zrozumieć :)\n- Wajchę przełóż! Adam, już przekładam!\n- Krystian Andersen? Ten od smutnych baśni, w których zawsze ktoś umiera? Źle mi się kojarzy.\n- Nie, żadnych -sławów!\n- Nie... Nie podoba mi się."\nI tak w nieskończoność! Wreszcie faktycznie zapytałam, czy jest w stanie zaproponować jakieś imię, które mu się podoba. Nie był w stanie :)\nJakie imiona odrzucaliśmy?\nImiona rymujące się z nazwiskiem.\nWiadomo, te odrzucaliśmy w ciemno. Przy czym okazało się, że dla mojego męża problematyczne są nie tylko imiona takie jak Tymoteusz czy Szymon, ale też Jacek, Marek i w ogóle imiona, które zdrabnia się za pomocą końcówki -ek.\nImiona bardzo popularne oraz "obciachowe".\nTu chyba nie muszę nic tłumaczyć. Odpadły zarówno spolszczone wersje angielskich imion, jak i wracające ostatnio z wielką mocą imiona staropolskie. Co do imion "obciachowych" - uważam to za głupotę, że zupełnie normalne imię z jakichś powodów staje się nagle synonimem obciachu, jednak wolę nie musieć tłumaczyć nikomu, dlaczego nadałam takie imię dziecku.\nImiona bardzo rzadkie, oryginalne, egzotyczne.\nJedno słowo - nazwisko. Od początku było dla nas jasne, że nasze dziecko nie może mieć bardzo nietypowego imienia, bo w połączeniu z nazwiskiem stworzy ono ryzykowny zestaw.\nImiona osób, których nie lubimy.\nMy raczej lubimy ludzi :) Ale takie na przykład imię mojego byłego partnera odpadło bez dyskusji, choć obiektywnie jest to bardzo piękne imię męskie.\nImiona, które wywołują silne i w związku z tym kłopotliwe skojarzenia.\nCzyli na przykład wspomniany Ferdynand. Albo Mikołaj. Kilka osób sugerowało mi, że to bardzo ładne imię, na co ja zawsze odpowiadałam niezmiennie - dla mnie Mikołaj to w ogóle nie jest imię, tylko taki Święty z brodą :) Pozdrawiam wszystkich Mikołajów i wszystkich rodziców Mikołajów, nie gniewajcie się, proszę, to tylko moje odczucia!\nImiona, których znaczenie do mnie nie przemówiło.\nPrzyznaję, tu raczej ja podeszłam bardziej krytycznie. Odrzuciłam np. imię Filip. Konie to bardzo zacne zwierzęta i dobrze jest je kochać, jednak niekoniecznie chciałam, by właśnie taka wiadomość była zapisana w imieniu mojego synka.\nOdpadło też imię Emil - to znaczy "ten, który rywalizuje". Nasz syn z pewnością będzie z kimś rywalizował, pewnie nawet ze starszym bratem, ale niekoniecznie musi mieć do tego dodatkową motywację w postaci imienia :)\nImię Miłosz było jednym z mocniejszych kandydatów nawet za pierwszym razem. To znaczy, było takie dla mnie - mój mąż oczywiście nie był do niego przekonany. Ta opcja odpadła jednak natychmiast, gdy pewnego dnia usłyszeliśmy na parkingu, jak jedna mama woła swojego synka: "Miłosz, czekaj" - co brzmiało zupełnie jak "Miło szczekaj!"...\nWizja kulturalnego, uprzejmie szczekającego psa już nas nie opuściła :)\nImiona osób, które lubimy.\nTo było najtrudniejsze.\nJednym z kilku imion, które najdłużej braliśmy pod uwagę, było imię Marcin. Wydaje mi się, że to była opcja, do której mój mąż był najbardziej przekonany. Ładne imię. Niezbyt częste i zarazem niezbyt oryginalne. Nie rymuje się ani nie kojarzy z niczym. Da się je zdrobnić. Obcokrajowcy sobie z nim poradzą, pewnie będą mówić "Martin". Jak na razie same zalety. Mało tego! Marcin to imię jednej z najbliższych nam osób, naszego najlepszego przyjaciela, w zasadzie już członka rodziny.\nI właśnie dlatego jednak się nie zdecydowaliśmy.\nWydaje mi się, że to zawsze byłby problem. "Marcin! Ale który?"... "Nie mówię o Tobie, tylko o wujku Marcinie"... Wiem, że można sobie z tym poradzić. Nadawać pseudonimy, różne zdrobnienia... Ale po co sobie radzić, skoro można po prostu nie doprowadzać do tego, by problem się pojawił?\nPoza tym wyobraziłam sobie, że Robertowi mogłoby być przykro, że to jego brat dostał imię po wujku, a nie on. Długo się wahaliśmy, ale ostatecznie imię Marcin odpadło.\nInnym mocnym typem było imię Artur. Robert i Artur, jakie to piękne połączenie! Tak mnie zachwyciło, że byłam nawet gotowa machnąć ręką na niezbyt ambitne znaczenie imienia Artur - mniej więcej "piękny niedźwiedź".\nO odrzuceniu tej opcji przesądził jednak fakt, że mamy kolegę Artura. I w sumie mamy z tym kolegą dość skomplikowaną relację. Wydaje mi się, że dziwnie odebrałby fakt, że nasz synek miałby nosić jego imię. Może uznałby, że mam jakąś obsesję na jego punkcie czy coś w tym stylu... Może to głupie, ale naprawdę nie chciałam doprowadzać do takiej sytuacji.\nPo przemyśleniu tych wszystkich opcji i odrzuceniu szeregu innych imion, które po prostu, najzwyczajniej w świecie jakoś nam nie brzmiały - okazało się, że nasz pierwszy wybór jest jednak tym najlepszym i najwyraźniej jedynym. Może dało się myśleć nad tym dłużej... W końcu rodzę dopiero za dwa miesiące. Chcieliśmy jednak móc już mówić do naszego młodszego synka po imieniu.\nTo zawsze było w moim odczuciu jedno z ładniejszych imion męskich. Gdybym miała wymienić kilka takich najładniejszych, byłoby pewnie w pierwszej piątce - razem z imionami Robert i Andrzej :)\nImię Michał nie wywołuje żadnych złych skojarzeń (no dobra, wiem, że Michał popychał i się skichał... Ale to nas nie zniechęciło!), daje się łatwo zdrobnić. Dla obcokrajowców może być nieco trudniejsze niż imię Robert, ale też można sobie z tym poradzić - mówić np. Michael, Michel, od biedy nawet Mike czy Mick :)\nDodatkowy argument za imieniem Michał - podobnie jak Robert, jest to imię znakomitego polskiego piłkarza. W czasie, gdy nadawaliśmy imię starszemu synkowi, nasza drużyna narodowa cieszyła się nieco lepszą opinią niż obecnie. Dużo osób się wtedy zachwycało, że mały będzie miał takie samo imię jak Lewandowski :) Będziemy mieć zatem małego "Lewego" i małego Pazdana. Wiadomo, że to nie jest najważniejszy argument - ale chłopcy pewnie się ucieszą, jak będą starsi i odkryją to powiązanie.\nA drugie imię?\nAndrzej. Tak samo, jak ma Robert - po tacie.\nByłoby inaczej, gdybyśmy od początku wiedzieli, że będzie dwóch chłopców. Ale kto to przewidzi? My na pewno nie przewidywaliśmy. Robert miał początkowo odziedziczyć drugie imię po jednym z dziadków. I właściwie w ostatniej chwili pojawiła się wątpliwość: a czy drugiemu dziadkowi nie będzie przykro?\nSkoro już jeden z chłopców otrzymał drugie imię po ojcu, nie wyobrażam sobie, żeby młodszy miał dostać inne. Czy na pewno zdołalibyśmy mu to wytłumaczyć? Czy nie czułby się przez to gorszy, mniej kochany? Bardzo przemówił mi do wyobraźni motyw z filmu "Gattaca" - słabszy z synów, któremu wróżono krótkie życie, nie zasłużył na imię po ojcu. Otrzymał je młodszy, silniejszy syn.\nJeśli jakimś cudem zdarzy nam się, że będziemy mieć jeszcze jednego, trzeciego synka, on również otrzyma drugie imię po tacie :) Nad pierwszym nawet nie mam siły się zastanawiać...\nI tak nigdy nie wiadomo, czy dziecko polubi swoje imię.\nJa sama długo nie lubiłam mojego imienia. Oznajmiałam rodzicom na przykład: "Od dzisiaj mówcie na mnie Asia!" :) Planowałam, że zmienię imię, jak będę dorosła. Potem mi przeszło, uczyłam się lubić moje imię, szukałam znośnych zdrobnień, próbowałam znaleźć w nim jakieś zalety. Bywa i tak.\nMoże się okazać, że tak starannie wybierane przez nas imiona nie spodobają się naszym synkom. Liczę się z tym. Myślę jednak, że sobie z tym poradzą - może wymyślą sobie jakieś pseudonimy? Będziemy wtedy używać pseudonimów, a co! :)\nAutor: Szczęśliwa Siódemka o 12:31 54 komentarze:\nEtykiety: ciąża, dziadek, dziecko, film, imię, inspiracje, mąż, muzyka, śmieszne\nCoraz częściej pozwalam sobie na tę zuchwałą myśl. Choć boję się rozczarowania, którego doznam, kiedy okaże się, że jednak wyobrażałam sobie zbyt wiele.\nWiecie, często słyszę od różnych osób, że Robert jest wyjątkowo grzecznym dzieckiem. Ostatnio usłyszałam od pani ze żłobka, że jest "najgrzeczniejszy w grupie". Przyjmuję te słowa bez wielkiej ekscytacji - bo jak można w ogóle mówić o grzeczności w przypadku niespełna dwuletniego dziecka? - ale jednak z przyjemnością. Jest mi zwyczajnie, po ludzku miło, że mój synek jest pogodny i kontaktowy - bo o to właśnie chodzi z tą jego grzecznością. Przeważnie nie doszukuję się w tym jakichś wielkich moich zasług jako matki, ale przyznam, coraz częściej zdarza mi się tak myśleć. Że to bliskość i czułość, którą dawałam mu od pierwszych dni, tak pięknie teraz procentuje. Że jego pogodne usposobienie kształtowało się dzięki mojemu spokojowi i pozytywnemu nastawieniu.\nMoże życie zweryfikuje moje naiwne myślenie. Może moje drugie dziecko będzie zupełnie inne niż Robert i żadna porcja czułości i uśmiechów nie zmieni go w pogodnego aniołka. Mimo to pozwalam sobie coraz częściej na zuchwałą myśl: a może faktycznie robię to dobrze?\nWychowuję moje dziecko bezstresowo.\nHeh, w sumie mogę tak powiedzieć :) Choć moje skojarzenia z pojęciem wychowania bezstresowego są pewnie podobne do Waszych... Ale po pierwsze, stres nie należy do uczuć, które chciałabym wzbudzać w moim dziecku. Po drugie, do tej pory nie widzę powodów, za co miałabym zacząć go stresować. Za jego ciekawość świata? Za to, że jeszcze wielu rzeczy nie wie i nie potrafi? Za to, że czasem nie radzi sobie jeszcze z emocjami? Za to, że tak bardzo mnie potrzebuje?\nWiadomo, nie jestem superbohaterką i nie mam nerwów we stali. Zdarza mi się tracić cierpliwość i podnosić głos. Ale to nie znaczy, że moje dziecko na to zasługuje. To świadczy o mnie, nie o nim.\nUczę go, żeby szanował innych ludzi i że jego wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się czyjaś krzywda. Jak go uczę? Mówię do niego, tłumaczę mu. Wiem, że jeszcze wiele razy będę musiała mu to powtórzyć. Powtarzam zatem. Cierpliwie. Bezstresowo.\nJesteśmy pokoleniem poranionych dorosłych.\nWielokrotnie słyszy się zdanie "mnie też rodzice bili i wyrosłem na człowieka". Coraz częściej jednak pojawiają się też mniej lub bardziej ostrożne riposty, że może niekoniecznie wyrosłeś na człowieka, skoro chcesz bić dziecko...\nJa jestem daleka temu, by komukolwiek odmawiać człowieczeństwa, ale w takiej sytuacji zapytałabym raczej: a czy zastanawiałeś się, jakim człowiekiem mógłbyś być, gdyby jednak rodzice Cię nie bili?\nNaprawdę, czy z naszym pokoleniem jest na pewno wszystko w porządku? Jeśli tak, to skąd te wszystkie depresje, nerwice, lęki? Skąd tak duży odsetek samobójstw i prób samobójczych? Dlaczego tylu ludzi, którzy wyrośli na człowieka, potrzebuje lekarzy i środków chemicznych, żeby poradzić sobie z codziennością?\nNie zamierzam tutaj rozliczać moich rodziców z ich metod wychowawczych. Wiem, że starali się najlepiej jak potrafili. Tyle, że priorytety mieli trochę inne niż te, do których dąży się dzisiaj. Miałam być przede wszystkim grzeczna, porządna i dobrze się uczyć. I w sumie mogę powiedzieć, że to się udało. Jestem osobą grzeczną i uprzejmą, choć moja niepokorna natura wiecznie skłania mnie do zapominania o tej grzeczności. Uczyłam się dobrze, może nie tak dobrze, jak oczekiwali moi rodzice, ale: świadectwo z paskiem przez niemal wszystkie lata mojej edukacji, ani jednej poprawki na studiach, duże zaangażowanie w zajęciach pozalekcyjnych, liczne konkursy itd. ... Porządna może nie jest pierwszym słowem, które przychodzi mi do głowy, kiedy myślę o sobie - ale w sumie jakiś poziom życiowego ogarnięcia osiągnęłam.\nNie nauczyłam się asertywności, pewności siebie, poczucia własnej wartości, konsekwencji w dążeniu do spełnienia swoich marzeń. Stale o to walczę. Jeśli sprawiam wrażenie osoby, która nie ma z tym problemu, to widocznie walczę całkiem nieźle.\nPrzeważnie ustępuję innym, nawet jeśli jestem przekonana, że mam rację. Rzadko potrafię postawić na swoim. Zazwyczaj zauważam jako ostatnia, że ktoś jest wobec mnie nie w porządku. Niemal zawsze wolę się wycofać niż doprowadzić do tego, że ktoś będzie na mnie zły.\nNie twierdzę, że moi rodzice nie chcieli, żebym wyrosła na osobę pewną siebie i mającą własne zdanie. Na pewno chcieli. Po prostu... powiedzmy, że tego nie było w programie. Słowo asertywność w ogóle nie było wówczas zbyt modne. Pamiętam, że jako nastolatka sprawdzałam jego znaczenie w słowniku.\nMoże to nam się uda?\nKiedyś nie chciałam być matką, bo obawiałam się, że na pewno w jakiś sposób, w mniejszym lub większym stopniu skrzywdzę moje dziecko. Potem uznałam, że nie ma sensu bać się na zapas, no i w końcu złe matki też mają fajne dzieci. Liczyłam się z tym, że kiedyś moje dziecko będzie przeze mnie nieszczęśliwe, że będzie między nami konflikt, że nie będziemy umieli się dogadać. Od jakiegoś czasu pozwalam sobie na myślenie, że może wcale tak nie będzie?\nPrzecież te wszystkie zmiany, które obserwujemy w podejściu do wychowywania dzieci, muszą do czegoś prowadzić. To niemożliwe, żeby przeprowadzono tyle badań, napisano tyle mądrych słów... tylko po to, żeby kolejne pokolenie za kilkanaście-kilkadziesiąt lat lizało rany z dzieciństwa.\nMoże to właśnie my jesteśmy tymi rodzicami, którzy wychowają dzieci na szczęśliwych, świadomych swej wartości ludzi. O ile nie zarazimy ich przy tym własnymi lękami i ograniczeniami - istnieje duża szansa, że nam się to uda.\nAutor: Szczęśliwa Siódemka o 10:40 30 komentarzy:\nEtykiety: dziecko, przemoc, refleksje, rodzice, wychowanie\n10 najważniejszych dla mnie płyt - i dlaczego właśnie te.\nWydawałoby się, że ktoś, dla kogo muzyka jest tak ważną częścią życia, będzie częściej o niej pisać na blogu. Tymczasem to właściwie drugi mój tekst o tej tematyce. Jeśli nie widzieliście pierwszego, to serdecznie zapraszam :) "Posłuchaj ze mną muzyki".\nPisałam Wam już kiedyś, że uwielbiam tworzyć listy, zestawienia :) Nie jestem pewna, skąd mi się to wzięło - może stąd, że od dzieciństwa z wielką przyjemnością oglądałam muzyczne listy przebojów. Tak czy inaczej, kiedy kilka lat temu moi znajomi na Facebooku zaczęli bawić się w łańcuszki typu "wymień 10 książek, które wpłynęły na Twoje życie", "wymień 10 filmów..." itd., zawsze z największą przyjemnością przyjmowałam zaproszenie do takiej zabawy. Mało tego, nawet jeśli nie zostałam przez nikogo zaproszona, sporządzałam takie zestawienia sama dla siebie.\nNiedawno zostałam zaproszona do wytypowania dziesięciu płyt, które miały największy wpływ na moje życie. Choć zawsze byłam raczej miłośniczką poszczególnych utworów niż całych płyt, podjęłam wyzwanie. Chciałabym teraz napisać Wam kilka słów o tych płytach. No, może trochę więcej niż kilka ;)\nJak płyta może wpłynąć na życie?\nOto jest pytanie. Pewnie łatwiej byłoby po prostu wytypować 10 ulubionych. Ale 10 najbardziej znaczących, najważniejszych?\nWydawałoby się, że dla osoby w jakiś sposób związanej z muzyką odpowiedź na to pytanie nie będzie trudna. Poszczególne płyty mogły mnie inspirować, rozwijać muzycznie, skłaniać w kierunku danego gatunku muzycznego lub techniki śpiewania. Tyle tylko, że tak nie było ;) Łatwiej mi wymienić poszczególnych artystów lub utwory, które naprawdę na mnie wpłynęły. Dla przykładu, jednym z zespołów, które zdecydowanie najmocniej wpłynęły na moje życie, jest Queen - ale nie potrafię wskazać, która z ich płyt była tą jedyną. Wszystkie najważniejsze dla mnie utwory tego zespołu znam ze składanki zawierającej ich największe przeboje.\nWłaśnie, składanki. Jeśli naprawdę miałabym wskazać 10 płyt, które wpłynęły na moje życie, kształtowały mój gust i których słuchałam najczęściej, całkiem możliwe, że byłoby to 10 składanek. No, może przesadziłam - ale swego czasu moja półka z płytami była wypełniona tytułami w stylu "Greatest Hits", "Golden Ballads", "Rock Ballads" itd., i to z nich czerpałam wiedzę o muzycznym świecie.\nSpośród wymienionych poniżej płyt może trzy tak naprawdę wpłynęły na kształtowanie mojego gustu muzycznego, dwie albo trzy miały wpływ na moje śpiewanie. Reszta to przede wszystkim płyty, których słuchałam, które miałam w domu, płyty na swój sposób ważne w moim życiu. Już nie przedłużam, zapraszam do zapoznania się z moją listą!\n1. Evanescence "Fallen".\nTak naprawdę zastanawiałam się nad tym pierwszym miejscem już dawno, dobrych kilka lat temu. Chciałam tu umieścić którąś z płyt z miejsc 2, 3 lub 4. Coś bardziej klasycznego, mocniejszego, bardziej określającego mnie jako fankę mocnych brzmień. Kiedy jednak zrobiłam solidny muzyczny rachunek sumienia, wyszło mi, że to jednak "Fallen" jest płytą, której słuchałam najczęściej i którą znam najlepiej. Nie tylko potrafię zanucić wszystkie utwory z tej płyty, ale też dużą część z nich potrafię zaśpiewać na tyle poprawnie, że nadaje się to do zaprezentowania publiczności :) I nawet zdarzyło mi się dostać za to jakąś nagrodę :)\nFascynacja muzyką Evanescence wiąże się też z fascynacją osobą wokalistki Amy Lee - jak dla mnie, jednej z najpiękniejszych i najbardziej utalentowanych istot na świecie. Myślę, że wpłynęła nie tylko na moje śpiewanie, ale też na... niektóre moje pozy na zdjęciach :)\n2. Metallica "Master of Puppets".\nMetallica to też jeden z najważniejszych zespołów mojego życia. Tak trochę... mało oryginalnie, co? ;) Ale wyrywkową znajomość płyt i utworów Metalliki* zawdzięczam mojemu kuzynowi Wojtkowi. Przy czym pamiętam czasy, kiedy ja nienawidziłam puszczanej przez niego muzyki, a on wyśmiewał popowe hity, których ja słuchałam :) Na szczęście w którymś momencie dotarło do mnie, że ta Metallica ma naprawdę świetne utwory. A kiedy zapoznałam się z tekstami pisanymi przez Jamesa Hetfielda, przepadłam na dobre. Szczególnie pokochałam utwór "Welcome Home (Sanitarium)", a co za tym idzie, całą płytę "Master of Puppets".\nMetalliki nie mogło zabraknąć w tym zestawieniu. A jeśli chodzi o samą płytę - nie zapomnę nigdy, jak jeden starszy ode mnie kolega z wzrokiem pełnym politowania pytał mnie: "A, mówisz, że lubisz Metallicę? A którą płytę najbardziej?" - po czym, kiedy dowiedział się, że umiem podać tytuł płyty i wymienić znajdujące się na niej utwory, jego mina dość znacząco się zmieniła :D\n* proszę się nie irytować, tak wygląda prawidłowa odmiana słowa Metallica w języku polskim.\n3. King Crimson "In the Court of the Crimson King".\nZ tej płyty pochodzi mój ulubiony utwór z mojej ulubionej płyty :) Skomplikowane? Pisałam wyżej, że słuchałam wielu składanek... Chodzi o utwór "Epitaph". Kiedy udało mi się wejść w posiadanie całej płyty, byłam zaskoczona, że jest na niej tak mało utworów - ale wszystkie są cudowne. Poza "Epitaph", moje serce podbiło także "Moonchild". Nie znam chyba bardziej klimatycznego utworu. To jest jak malowanie dźwiękiem przepięknego obrazu.\nWidok okładki płyty przestraszył ostatnio Roberta, a i mnie zrobiło się trochę nieswojo :)\nKing Crimson "Moonchild"\n4. Hey "Ho!".\nPierwsza polska płyta w zestawieniu. Wiedziałam, że Hey musi się w nim pojawić, miałam tylko wątpliwości, z którym tytułem - bo zasłuchiwałam się również w późniejszej "Karmie", pełnej niesamowitych poetyckich tekstów, a także w debiutanckiej "Fire", z której pochodzą chyba największe przeboje zespołu. Ale jednak "Ho!" było moim pierwszym zetknięciem z twórczością grupy Hey. Ta płyta odegrała w moim życiu jeszcze jedną ważną rolę - śmiejcie się, ale to dzięki niej po raz pierwszy zetknęłam się z takim zjawiskiem, jak... książeczka z tekstami piosenek!\nJeśli chodzi o wokal - Kasia Nosowska była pierwszą zachrypniętą wokalistką w moim życiu. Przez wiele lat marzyłam o tym, żeby umieć tak pięknie chrypieć - a kiedy się już nauczyłam, trochę nie mogłam przestać ;)\nHey "Ja sowa"\n5. Pink Floyd "Dark Side of the Moon".\nPink Floyd byłoby pewnie wyżej na liście, gdyby wybór pomiędzy "Dark Side of the Moon" a "The Wall" sprawił mi mniej trudności :) Obie te płyty były dla mnie ogromnie ważne i przywodzą na myśl wyjątkowe wspomnienia z okresu dorastania. "Dark Side of the Moon" wygrało nieznaczną przewagą, i to chyba za sprawą... okładki. Zawsze robiła na mnie duże wrażenie, podczas gdy okładki "The Wall" za bardzo nie mogę sobie w tej chwili przypomnieć.\nNajpierw dość długo słuchałam tej płyty pożyczonej od kolegi. Potem mama znalazła ją w sklepie :) Pamiętam moją radość i lekką konsternację koleżanek, dla których wówczas hitem numer jeden było "Angel" Shaggy'ego :) Nie przeszkadzało mi to szczególnie. Do słuchania utworów takich jak "Breathe/Time", "The Great Gig in the Sky" czy "Us and Them" nie potrzebowałam towarzystwa...\nPink Floyd "Breathe/Time"\n6. Edyta Górniak "Dotyk".\nTrochę inny klimat... Ale gdyby tej płyty zabrakło w moim zestawieniu, musiałabym przyznać, że oszukiwałam. Nawet jeśli po latach stwierdzam, że nie jest to najlepsza płyta. Poza trzema-czterema utworami, które naprawdę są tam na swoim miejscu, reszta to taka trochę zbieranina wszystkiego, co Edyta Górniak zdążyła zaśpiewać publicznie w tamtym okresie.\nAle wtedy tego nie wiedziałam. Edytka była wówczas taką moją żywą lalką Barbie, ukochaną idolką kilkuletniej dziewczynki, którą byłam. Marzyłam o tym, by ją poznać. Szczerze przeżywałam różne sytuacje z nią związane (np. rozdanie Fryderyków z 1994 roku, kiedy mimo pięciu nominacji nie dostała żadnej nagrody - do tej pory uważam, że to jakieś nieporozumienie!). Wszystkie piosenki oczywiście znałam na pamięć, znam je zresztą do dzisiaj.\nJeśli chodzi o śpiew - oczywiście nie mam głosu Edyty Górniak ani jej techniki śpiewania, ani też jej niezwykłej umiejętności improwizacji. Myślę jednak, że fakt, iż w tak młodym wieku potrafiłam dość dobrze odtworzyć trudne i wymagające utwory jak choćby "Jestem kobietą" czy "To nie ja", musiał wpłynąć na mój rozwój muzyczny.\nEdyta Górniak "Jestem kobietą"\n7. HIM "Razorblade Romance".\nCo jak co, ale ta płyta naprawdę zmieniła moje życie :) Pamiętam jak dziś: trzynastoletnia ja, o dość jeszcze niesprecyzowanym guście muzycznym, jedna z pierwszych wizyt w Krakowie, jeden z pierwszych odwiedzonych przeze mnie sklepów z płytami. Dwie płyty do wyboru: debiutancki album Britney Spears (którą zachwycałam się jak inne dziewczynki w moim wieku) oraz właśnie HIM. Zwróciłam na niego uwagę nie dzięki hitowi "Join me" , ale nieco wcześniej, za sprawą utworu "When love and death embrace". Spodobał mi się - i utwór, i długowłosy przystojniak Ville Hermanni Valo.\nNie wiem, co ostatecznie przeważyło - chyba to, że płytę Spears znałam już dość dobrze dzięki koledze. W każdym razie, zdecydowałam się na płytę HIMa. I to był dla mnie przełomowy moment, jakieś takie symboliczne opowiedzenie się po stronie rocka i mocniejszych brzmień. Potem szłam w tę stronę coraz bardziej zdecydowanie, zostawiając słodki jasnowłosy pop gdzieś w krainie wspomnień. Za to teraz czasem do niego wracam :)\nHIM "Join me"\n8. Red Hot Chili Peppers "Californication".\nTu już wybór zaczynał się robić trudny. Zdecydowałam się na płytę, której naprawdę słuchałam na okrągło i dzięki której pokochałam co najmniej kilka wspaniałych utworów, na czele z "Otherside" i tytułowym "Californication", ale też "Savior" i "Road Trippin'" - ach, harmonie w tym utworze! Chyba jest trochę niedoceniany, bo dość nietypowy dla zespołu, a przecież to muzyczna perełka.\nTak naprawdę nie mogę powiedzieć, żebym była fanką zespołu Red Hot Chili Peppers. Jestem fanką płyty "Californication". Późniejsze płyty wydają mi się trochę wtórne, na wcześniejszych nie znalazłam nic szczególnie mnie interesującego, oczywiście poza kilkoma znakomitymi hitami z "Blood Sugar Sex Magik". Jednak to "Californication" naprawdę zdobyło moje serce.\nRed Hot Chili Peppers "Savior"\nRed Hot Chili Peppers "Road Trippin'"\n9. Aerosmith "Get Your Wings".\nZanim przekonałam się do Metalliki, pierwszym hard rockowym zespołem w moim życiu było Aerosmith. To była miłość od pierwszego usłyszenia: świetny, melodyjny refren "Falling in Love", przystojny gitarzysta Joe Perry i oczywiście charyzmatyczny wokalista Steven Tyler. Każdy następny utwór tego zespołu utwierdzał mnie w przekonaniu, że kocham ich miłością wieczną i niezniszczalną.\nOK, spójrzcie na listę utworów na płycie "Get Your Wings". Znacie któryś z nich? Ja nie znałam :) W momencie kupowania płyty wiedziałam tyle, że jest to moje ukochane Aerosmith i że wszystkie utwory z tej płyty zostały nagrane przed 1975 rokiem, czyli ponad 20 lat przed choćby wspomnianym "Falling in Love" i innymi przebojami, które najbardziej kojarzą się z Aerosmith.\nSłuchajcie, poświęćcie chwilę na zapoznanie się z tą starą płytą. Usłyszycie Aerosmith, jakiego nie znacie. Charakterystyczny, drapieżny wokal Stevena Tylera w utworach zdecydowanie spod znaku rock and rolla początku lat 70., z długimi gitarowymi solówkami i wrażeniem pewnego muzycznego bałaganu - ale bardzo przy tym smakowitego. Dwa utwory szczególnie skradły moje serce - rytmiczne, pełne niezwykłego klimatu "Spaced" oraz jedyna ballada na płycie "Season of Wither", melodyjna i nostalgiczna, moim zdaniem zwiastująca już przyszły sukces Aerosmith zbudowany na wspaniałych balladach rockowych.\nAerosmith "Season of Wither"\n10. Varius Manx "Elf".\nCzy Wy też tak macie, że najtrudniej jest wybrać ten dziesiąty numer z dziesięciu? Nagle okazuje się, że jest tyle płyt, które równie mocno zasługują na miejsce dziesiąte! - a żadna z nich nie wydaje się zasługiwać na nie bardziej niż pozostałe.\nNajwięcej płyt, a właściwie kaset słuchałam w dzieciństwie. Przeważnie był to polski pop-rock, tak popularny w latach dziewięćdziesiątych. Varius Manx, De Su, wielki powrót Bajmu z płytą "Etna"... Która z tych płyt była ważniejsza niż inne?\nZdecydowałam się na tę jedną, która miała wpływ na moje występy publiczne. Co więcej, na przesłuchaniu do Szkoły Wokalno-Aktorskiej śpiewałam utwór właśnie z tej płyty, który w dodatku nie był wydany na singlu - zatem nie poznałabym go w ogóle, gdyby nie płyta!\n"Elf" - chyba najlepsza płyta zespołu Varius Manx, zgodzicie się? Rewelacyjne piosenki ze ścieżki dźwiękowej do filmu "Młode wilki", do tego perełki jak mój ukochany "Bez" oraz łamiący serce "Wstyd". Nawet okładka tej płyty jest na swój sposób cudowna i magiczna. Nawet tytuł :)\nVarius Manx "Bez"\nVarius Manx "Wstyd"\nJuż po sporządzeniu tej listy śniło mi się, że odwiedzili mnie chłopcy z zespołu Kelly Family. Mieli żal, że nie uwzględniłam żadnej z ich płyt :) Pewnie załapaliby się na miejsce 11!\nPodzielicie się ze mną wspomnieniami związanymi z płytami, które były dla Was najważniejsze?\nAutor: Szczęśliwa Siódemka o 11:14 42 komentarze:\nEtykiety: lista, muzyka, wspomnienia\nMisja: adaptacja! Pierwsze dni w żłobku.\n"- Kochanie, kiedy mamy te dni próbne w żłobku? - zapytałam męża jakiś czas temu.\n- 30-31 sierpnia. Nie próbne, a zapoznawcze - poprawił mnie. - Trzeba myśleć pozytywnie :)"\nNo właśnie... W obliczu wielkiej rewolucji w życiu całej rodziny pozytywne myślenie to klucz do sukcesu. Kiedy dziecko widzi nasze uśmiechnięte twarze i entuzjazm, nie czuje się zagrożone. Przygotowujemy go przecież na wspaniałą przygodę :)\nA co z nami, rodzicami? Dla nas to też ogromna zmiana. Wydaje się, że głównie dla mam, które do tej pory spędzały całe dnie z dziećmi. Ale widzę nawet po moim mężu, że dla ojców to też jest silne przeżycie. Kilka nowych trosk każdego dnia, zastanawianie się, jak dziecko radzi sobie w nowym miejscu... Nie tylko dziecko potrzebuje adaptacji. My też.\nJestem nietypową matką\nPiszę to bez kokieterii, raczej z myślą o tym, że sama czasem dziwię się swojemu podejściu. Nie do końca tego się spodziewałam. A może jestem właśnie bardzo typową matką, tylko żadna z nas nie chce się przyznać do tego, że wszystkie mamy tak samo? W każdym razie, kocham moje dziecko do szaleństwa i uwielbiam spędzać z nim czas... ale bardzo lubię też kochać je na odległość i spędzać czas bez niego. Owszem, pierwsze wyjście z domu bez dziecka było dla mnie stresujące, ale chyba tak naprawdę martwiłam się głównie o to, jak sobie poradzi osoba, która zostaje z dzieckiem i czy ewentualne trudności nie zniechęcą jej na przyszłość...\nMoje oczekiwanie na początek września nie było pozbawione stresu, ale też radości. Na swoje usprawiedliwienie mogę dodać, że naprawdę uważam, że mojemu synkowi będzie w żłobku dobrze, pod pewnymi względami nawet lepiej niż w domu. O tym, dlaczego tak uważam, pisałam w poprzednim tekście: "Dlaczego posłałam dziecko do żłobka?".\nKiedy w głowie układałam już beztroski plan na pierwszy tydzień września, kiedy to będę mieć tak bardzo dużo czasu dla siebie, pani ze żłobka delikatnie ściągnęła mnie na ziemię. Zasugerowała nam, tak jak i innym rodzicom, żeby na początku przywozić synka do żłobka tylko na kilka godzin i stopniowo wydłużać ten czas, aż dziecko będzie gotowe na ośmiogodzinny pobyt.\n"Rodzice, którzy od początku przywozili do nas dzieci na osiem godzin, po tygodniu zabierali dzieci, bo sobie nie radziły", tłumaczyła.\nNie dyskutowałam z tym. Przecież nawet z babcią Robert nie zostawał od razu na cały dzień, tylko najpierw na maksymalnie 15 minut, potem godzinę, potem kilka godzin... Może faktycznie nie ma sensu się śpieszyć. Tyle tylko, że nasz tygodniowy plan wymagał natychmiastowych i bardzo znaczących modyfikacji. Mąż miał odbierać synka codziennie po pracy, teraz okazało się to niemożliwe - przecież nie będzie urywał się z pracy każdego dnia kilka godzin przed końcem, przez tydzień albo i dłużej!\nWygląda to więc tak, że każdego dnia wsiadam w busa, odbieram Roberta i idę z nim na przystanek, razem czekamy na busa powrotnego i jedziemy do domu. Zajmuje nam to sporo czasu i wcale nie jest łatwe. Mój wyczekany tydzień stanął na głowie. Ciężko mi cokolwiek zaplanować, mam wrażenie, że ciągle się śpieszę i z niczym nie mogę zdążyć. Wiem jednak, że to wszystko dzieje się nie bez przyczyny i ma pomóc mojemu dziecku w przyzwyczajeniu się do nowego miejsca.\n30 sierpnia, dzień pierwszy: zapoznawczy\nPojechaliśmy do żłobka w trójkę. Dosyć zestresowani, że się spóźnimy. Okazało się, że niepotrzebnie się przejmowaliśmy; nikt nie trzymał się sztywno godzin wyznaczonych na adaptację, niektórzy rodzice przyprowadzali swoje dzieci znacznie później niż my.\nNa miejscu zobaczyliśmy dwie sale: jedną nieco większą (a przynajmniej robiła takie wrażenie) i drugą mniejszą, nieco zatłoczoną. Ta większa jest przeznaczona dla starszych dzieci. Robert z racji swojego wieku jest w grupie maluszków. Trochę żałowałam, że tak jest - bo i nas, i Roberta od początku jakoś tak ciągnęło do tej większej, bardziej przestronnej sali. Było tam więcej zabawek, a jednocześnie było też ciszej i spokojniej. Nawet te panie opiekunki, które od początku wzbudziły w nas największą sympatię, okazały się być przypisane do grupy starszych dzieci. Na szczęście nasze opiekunki też są przesympatyczne :)\nRobert chętnie poznawał nowe miejsce. Ponieważ uwielbia autka, był tam w swoim żywiole - w żłobku znalazł ich bardzo dużo :) Jeździł radośnie pomiędzy obiema salami i po całym podwórku. Na nas prawie nie zwracał uwagi. Kiedy musieliśmy już zbierać się do domu, wcale nie był zachwycony. Chciał zostać dłużej.\nPrzy wyjściu podsłuchałam rozmowę rodziców jednego dziecka z panią opiekunką. Pani poleciła im, żeby następnego dnia tylko tata przyjechał z dzieckiem, skoro to tata będzie codziennie zawoził dziecko do żłobka. Pomyślałam, że i my powinniśmy się do tego zastosować.\n31 sierpnia, dzień drugi: zapoznawczy\nNastępny dzień wyglądał więc tak, że Robert pojechał z tatą do żłobka, a ja miałam w domu chwilę dla siebie :) Wykorzystałam ją między innymi na sporządzenie notatki o tym, co Robert lubi, co umie, jak sobie radzi z jedzeniem i z innymi czynnościami. Panie prosiły mnie, bym dostarczyła im taką kartkę. Rozpisałam się na jedną stronę A4, a i tak miałam wrażenie, że nie napisałam wszystkiego. Potem bez pośpiechu ubrałam się i poszłam na przystanek, żeby złapać busa i dołączyć do moich chłopaków.\nTen dzień był bardziej pochmurny, dlatego nie było już zabawy na podwórku. Ale w środku zabawa trwała w najlepsze. Robert nie od razu mnie zauważył. Mąż również starał się nie przykuwać jego uwagi. Siedział spokojnie w kącie i obserwował, jak nasz synek sobie radzi.\nKiedy w końcu mały zdał sobie sprawę z mojej obecności, ogromnie się ucieszył i zaraz zaczął mi się gramolić na kolana. Pomyślałam, że samodzielna zabawa chyba już się skończyła. Nie miałam jednak racji. Po pewnym czasie Robert znowu zaczął zwiedzać obie sale, układać klocki, bawić się "kuchenką", jeździć autkami... My z mężem trochę się nudziliśmy ;) Patrzyliśmy na inne dzieci, które płakały i kurczowo trzymały się rodziców, i pytaliśmy retorycznie: "a gdzie jest Robert?".\nPod koniec był zmęczony i trochę marudził. Pojechaliśmy do domu. Tam czekała nas niemiła niespodzianka. Robert zaczął wymiotować. Obficie, z rozdzierającym płaczem po każdej serii wymiotów. Nie miał gorączki ani żadnych innych objawów choroby. Diagnoza: odreagowanie stresu. Jakiego stresu? Czy zestresowane dziecko bawi się w najlepsze przez dwie godziny? Zresztą, czy ta sytuacja naprawdę była dla niego aż tak stresująca? Dla dziecka, które jeszcze przed skończeniem pierwszego miesiąca poznało mnóstwo nowych ludzi? Które regularnie bywa na placach zabaw i w różnych miejscach, gdzie ma styczność z innymi dziećmi? Które średnio raz na dwa tygodnie zostaje u babci na cały dzień? Czy naprawdę dwie godziny spędzone w miejscu pełnym zabawek mogły wywołać taką reakcję?\nMoże jednak coś mu zaszkodziło...\n3 września, dzień trzeci: Robert sam w żłobku.\nMożecie sobie wyobrazić, jak obawiałam się tego pierwszego dnia. Już nie mogłam się pocieszać, że przecież na pewno będzie się tam dobrze bawił. Wiedziałam, że dopiero po powrocie będę mogła ocenić, czy wszystko jest w porządku. Kilka razy przeszło mi przez myśl, czy może nie zrezygnować z tego żłobka? Może jeszcze chociaż przez jeden dzień zatrzymać go w domu?\nPojechali z samego rana, Robercik jeszcze bardzo zaspany. Zwykle spał dłużej. Zostałam sama, w perspektywie miałam kilka godzin dla siebie. Nie mogłam się za nic zabrać. Kilka godzin to trochę za mało, żeby spokojnie rozsiąść się i pracować... A jeśli bus mi ucieknie? One nie jeżdżą tak często.\nŁapałam się na tym, że z chęcią przytuliłabym moje śpiące dzieciątko... ale przecież jego nie ma w domu. Co to, czyżbym jednak nie była tak bardzo wyluzowana? Czyżbym przejmowała się, zupełnie jak inne mamy?\nKiedy dojechałam na miejsce, od razu pośpiesznym krokiem udałam się w kierunku żłobka. Płacz dzieci było słychać, zanim jeszcze zobaczyłam budynek. Czy i mój synek płacze razem z nimi? No pewnie płacze, co ma robić, jak wszyscy wokół płaczą...\nZadzwoniłam do drzwi i powiedziałam, że przyszłam po Roberta. Chwilę później jedna z pań przyprowadziła go za rączkę. Pociągał noskiem, tak jak po długim płaczu. Na mój widok rozkleił się po raz kolejny, ale szybko się uspokoił. Pani wytłumaczyła mi, że bardzo ładnie się bawił, ale zaczął płakać wtedy, kiedy usłyszał płacz innych dzieci. Cóż, pewnie większym powodem do niepokoju byłoby, gdyby nadal bawił się radośnie wśród tych wszystkich żałosnych krzyków.\nPowrót do domu był trudny, choć robiłam co w mojej mocy, by go uatrakcyjnić. Byliśmy jednak trochę za wcześnie na przystanku, a autobus mocno się spóźnił. Długie czekanie na przystanku z małym dzieckiem to naprawdę wątpliwa przyjemność. Do tego to był początek roku szkolnego, mnóstwo ludzi, duży ruch... Tłumaczyłam sobie: "Nie jest łatwo, ale dajesz radę. Trudniej nie będzie".\nW autobusie Robert szybko się uspokoił, w końcu zaczął przysypiać. Po powrocie do domu spał bardzo długo. Pocieszające było to, że już do końca dnia nie zdradzał żadnych objawów złego samopoczucia czy stresu. A co jest najdziwniejsze? Pomimo szalonego dnia i trudnego powrotu do domu, czułam się wypoczęta, wręcz zrelaksowana. Może to dlatego, że mój dzień był tak urozmaicony, pozbawiony codziennej rutyny.\n4 września, dzień czwarty: trochę dłużej, znacznie lepiej.\nNastępnego dnia nie śpieszyłam się tak bardzo. Chciałam uniknąć długiego oczekiwania na autobus. Poza tym miałam w pamięci słowa o stopniowym wydłużaniu czasu spędzonego przez dziecko w żłobku. Wydłużyłam go więc nieznacznie, bo o jakieś 20 minut.\nTym razem Robert przywitał mnie w zupełnie innym nastroju. Uśmiechał się od ucha do ucha. Dowiedziałam się, że praktycznie przez cały czas był radosny i świetnie się bawił. Pani zaproponowała, żebym następnym razem przyjechała godzinę później. Czyli - postęp! :)\nRobert pomachał pani rączką na pożegnanie. Przez cały czas był bardzo radosny. Tym razem oczekiwanie na busa było łatwiejsze, choć również się przedłużyło. Była ładna pogoda, więc poszliśmy jeszcze na krótki spacer. W domu Robert, tak jak poprzednio, mocno zasnął.\n5 września, dzień piąty: obiadek i drzemka!\nTo właściwie było do przewidzenia. Kiedy następnego dnia przyjechałam o godzinę później, okazało się, że Robert w najlepsze śpi :) Zresztą większość dzieci spała o tej porze. Żłobek był teraz zupełnie innym miejscem - było w nim cicho i sennie.\nUsiadłam na korytarzu. Nie mogłam przestać się uśmiechać. Adaptacja przebiegała dobrze! Zdążyłam już usłyszeć relację, że Robert był przez cały czas w dobrym nastroju, bawił się i zjadł cały obiad.\nObudził się bez płaczu, szczęśliwy i wypoczęty. Nie śpieszyliśmy się z wyjściem. Ponieważ mieliśmy dużo czasu, poszliśmy na plac zabaw i tam bawiliśmy się tak długo, aż dołączył do nas tata :)\nMimo tak długiej drzemki, Robert był zmęczony. Zasnął w samochodzie.\n6 września, dzień szósty: co to będzie?\nDzień szósty jest dzisiaj :) Mam odebrać Roberta około godziny 14:00, czyli prawie przed końcem dnia! Podobnie jak wczoraj, nie będziemy jechać busem do domu, tylko poczekamy, aż mąż skończy pracę.\nOd początku wierzyłam, że mój synek bez większego trudu przyzwyczai się do żłobka. W międzyczasie pojawiły się obawy i wątpliwości, okazały się jednak niepotrzebne. Chyba mogę już robić plany na następny tydzień ;)\nDużo się teraz pisze o adaptacji. W jednych placówkach wygląda to lepiej, w innych gorzej. Czytam między innymi o przedszkolankach, które dosłownie wyrywają rodzicom dzieci z rąk. Jednocześnie słyszę z wielu stron, że najlepsza metoda to: pożegnać się jak najszybciej i wyjść, nie przedłużać i nie opóźniać momentu rozstania.\nU nas w żłobku wygląda to właśnie tak: pani otwiera drzwi i zaprasza dziecko do środka, pożegnanie trwa dosłownie chwilę. Czy to jest dobre? Dla mojego synka - tak. Robert jest dzieckiem, które łatwo czymś zainteresować, zabawić. Nie trzyma się kurczowo rodziców. Myślę też, że metoda małych kroczków, którą zastosowaliśmy, znakomicie się sprawdziła w naszym wypadku.\nJeśli czujesz, że Twoje dziecko może potrzebować innego podejścia, najlepiej będzie, jeśli porozmawiasz o tym z opiekunkami. Im też zależy na tym, żeby Twoje dziecko czuło się w żłobku jak najlepiej. To jest ich praca, ich powołanie, jak to określiła jedna pani z naszego żłobka. Dobrze wiedzą o tym, że od ich podejścia zależy, czy dziecko będzie zadowolone i spokojne i przede wszystkim, czy będzie chciało przychodzić tam codziennie. Warto dać im szansę :)\nAutor: Szczęśliwa Siódemka o 09:39 32 komentarze:\nEtykiety: dziecko, macierzyństwo, mama, mąż, plac zabaw, płacz, rodzice, rozwój dziecka, strach, zmiany, żłobek\nDlaczego posłałam dziecko do żłobka?\nPiszę ten tekst właściwie przede wszystkim po to, by utwierdzić samą siebie w przekonaniu, że robię dobrze :) Nawet jeśli któraś osoba w moim otoczeniu ocenia moją decyzję negatywnie, była uprzejma zachować swoje zdanie dla siebie. Wiem jednak, że nie każda młoda mama ma takie szczęście jak ja. Bycie wiecznie ocenianą, obserwowaną i krytykowaną to dla wielu kobiet stały element macierzyństwa. Siedzisz z dzieckiem w domu? Kwoka, kura domowa, bez własnego życia, co ona zrobi, jak dzieci podrosną... Oddajesz dziecko do żłobka? Nieczuła, wyrodna matka, karierowiczka, po co jej to dziecko, skoro nie chce się nim zajmować? Najważniejsze lata w życiu dziecka, a ona nie chce mu w nich towarzyszyć! Tak źle i tak niedobrze, młoda mamo, jednego możesz być pewna: nigdy nie dogodzisz każdemu.\nDlaczego uznałam, że zapisanie Roberta do żłobka będzie dla nas najlepszym rozwiązaniem?\nPłatny macierzyński trwa rok. Robert niedługo skończy 21 miesięcy. Łatwo policzyć, że już od 9 miesięcy nie dostaję pieniędzy za sam fakt bycia mamą niemowlaka. Moja praca, którą traktowałam początkowo jako odskocznię od codzienności pełnej pieluch, już od 9 miesięcy stanowi jedno z dwóch podstawowych źródeł utrzymania naszej rodziny.\nPotraficie sobie wyobrazić pracę z ponadrocznym dzieckiem w domu? Nieraz w trudniejszych chwilach mówiłam mężowi, że marzę o tym, by zamontował w domu kamerę i obejrzał sobie, jak wygląda mój dzień. Nie zawsze jest ciężko. Robert potrafi bawić się sam, pozwala mi pracować. Jednak muszę się liczyć z tym, że moja praca będzie stale przerywana, że o pełnym skupieniu mogę pomarzyć, że jeśli uda mi się przepracować 4-5 godzin, to znaczy, że miałam wyjątkowo pracowity dzień.\nO ile jednak ja sobie mogę poradzić z tą sytuacją, o tyle on - Robert - zasługuje na coś lepszego. Zasługuje na to, by ktoś naprawdę spędzał z nim czas. W ciągu dnia niech będą to panie opiekunki ze żłobka, osoby cudowne, pełne ciepła i oddane swojej pracy. Po południu, po żłobku, niech będzie to mama, która po owocnie przepracowanym dniu nie musi już siedzieć z nosem w ekranie, tylko może się spokojnie zająć synkiem.\nBraciszek Roberta przyjdzie na świat dopiero w grudniu, a i tak będzie musiał jeszcze sporo podrosnąć, żeby być dla niego kompanem do wspólnej zabawy. W naszym sąsiedztwie nie ma żadnych rówieśników Roberta. Znajomi mają małe dzieci, ale niezbyt często mamy okazję się z nimi spotkać. Każdy ma swoje życie, swoje plany, dzieci chorują... Na co dzień Robert spędza czas wyłącznie z dorosłymi.\nTeraz to się zmieni. Nasz synek będzie miał codziennie styczność z rówieśnikami. Będzie się uczył życia w grupie, będzie miał się z kim bawić, może łatwiej przyjdzie mu nauka różnych przydatnych umiejętności?\nJa też bywam zmęczona\nMam wrażenie, że dzieci w tym wieku mają niewyczerpalny zasób energii. Robert budzi się gotowy do zabawy, potem ewentualnie raz w ciągu dnia zasypia (nie zawsze), a potem znowu jest gotowy do zabawy. Przeważnie do mnie należy wyszukiwanie dla niego kolejnych atrakcji, żeby się nie nudził, żeby jego zabawa była efektywna, a najlepiej, żeby w ogóle była rozwijająca i czegoś go uczyła. Dlatego lubię place zabaw, bo zdejmują ze mnie na jakiś czas rolę wiecznego animatora. Przez chwilę mogę po prostu obserwować, jak sobie radzi.\nCzas, który mój synek spędzi w żłobku, będzie dla mnie nie tylko czasem na pracę, ale też na odpoczynek. Będę mogła być nudna, nie tryskać wiecznym entuzjazmem, nie mieć pomysłów na ciekawą rozrywkę, po prostu siedzieć i robić swoje. Albo zająć się sobą. Albo spać nieco dłużej. Kiedy o tym pomyślę, zaczynam... tryskać entuzjazmem! :)\nBędę mieć drugie dziecko\nNieraz słyszałam, że na początku będzie mi ciężko. Dwa maluchy w jednym domu! Za parę lat to będzie z pewnością dwóch rezolutnych chłopców, którzy będą się razem bawić i tylko co jakiś czas będą zapraszali mamę do swojego świata. Jednak na początku to będą po prostu dwa maluszki wymagające bardzo dużo opieki i uwagi.\nBędzie mi o tyle łatwiej, kiedy do ok. godziny 16:00 będę mieć w domu tylko jedno z dzieci. Zabawa Roberta nie będzie zakłócać snu młodszego brata, ja sama będę mieć trochę czasu dla siebie... Po południu będziemy już we czwórkę, dwa maluchy, ale też dwoje rodziców.\nNa szczęście udało się tak zgrać to wszystko w czasie, że w grudniu, kiedy pojawi się młodszy braciszek, Robert będzie już od dobrych kilku miesięcy regularnym bywalcem żłobka. Raczej nie będzie łączył ze sobą tych dwóch wielkich zmian.\nPanie w żłobku mają przygotowanie zawodowe\nRobert jest moim pierwszym dzieckiem. Teraz spodziewam się drugiego i nadal nie czuję, żebym z tego tytułu mogła uważać się za mistrzynię świata w macierzyństwie. Popełniam błędy, nie jestem idealna. Może nasze posiłki nie są odpowiednio zbilansowane? Może nasze zabawy nie są wystarczająco kreatywne i nie stymulują małej głowy tak, jak powinny? Może za mało dbam o to, żeby posiłki, drzemki i inne ważne elementy dnia odbywały się o stałej porze?\nPanie w żłobku mają i większe doświadczenie, i lepsze przygotowanie niż ja. Z pewnością mają też więcej cierpliwości. Nie zdarza im się podnosić głosu, płakać z bezsilności, stwierdzać z rezygnacją: "a, niech się już tym bawi...".\nOczywiście wiem, że nawet najlepsza opiekunka nie zastąpi dziecku mamy. Ale ja wcale nie chcę być zastąpiona. Chcę witać moje dziecko każdego dnia, widzieć w jego oczach radość na mój widok, czuć małe rączki obejmujące mocno moją szyję. A potem zjemy razem obiadek, pogłaszczemy kota, pobawimy się grającą zabawką, obejrzymy bajkę... I może to wszystko nie będzie profesjonalne ani doskonałe, ale będzie nasze, domowe, rodzinne.\nTak to właśnie wygląda u nas! Ciekawe, jakie są Wasze przemyślenia w tym temacie? :)\nAutor: Szczęśliwa Siódemka o 16:12 16 komentarzy:\nEtykiety: dziecko, mama, plac zabaw, praca, rozwój dziecka, żłobek\n10 najważniejszych dla mnie płyt - i dlaczego właś...


Grozi nam zamknięcie granic Ukrainy z Unią Europejską - MarketPortal.pl\nGrozi nam zamknięcie granic Ukrainy z Unią Europejską\nW obawie przed koronawirusem, rząd Ukrainy na specjalnym posiedzeniu będzie podejmował decyzję o ewentualnym zamknięciu przejść granicznych z Unią Europejską, w tym również tych z Polską – podają ukraińskie media. Eksperci Personnel Service wskazują, że decyzja wpłynie na pracodawców, którzy oczekują na kadrę z Ukrainy i może dotknąć tysięcy pracowników.\n- W tym momencie na Ukrainie został potwierdzony jeden przypadek koronawirusa. W obawie przed rozprzestrzenianiem się choroby, rząd podejmuje działania mające na celu minimalizowanie ryzyka. Jeżeli decyzja o zamknięciu granic zostanie potwierdzona, to oczywiście odbije się na pracodawcach w Polsce, którzy czekają na ukraińskich pracowników. Te osoby utkną na granicy i nie będą mogły podjąć pracy w naszym kraju, co będzie skutkowało wstrzymaniem prac. Z dostępnych na tę chwilę informacji wynika, że kwarantanna ma obowiązywać do 30 marca – mówi Krzysztof Inglot, Prezes Zarządu Personnel Service i ekspert ds. rynku pracy.\nZ informacji podawanych w ukraińskich mediach wynika, że decyzja dotycząca zamknięcia granic Ukrainy z Unią Europejską jeszcze nie zapadła i ma być dyskutowana na specjalnym posiedzeniu. Nie wiadomo jednak czy i kiedy dokładnie ta decyzja zacznie obowiązywać.\nPoza zamknięciem granic, rząd na Ukrainie zdecydował już o wprowadzeniu 3-tygodniowej kwarantanny w kraju. Do 3 kwietnia br. zamknięte są szkoły i uczelnie. Zakazano również organizowania imprez z udziałem co najmniej 200 osób. Zawieszone są też połączenia lotnicze z Włochami.


Strona główna / Informacje Klubowe / Regulamin Klubu\nczwartek, 06 stycznia 2011 15:13\tAdministrator\nRegulamin Warszawskiego Klubu Wodniaków Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajoznawczego im. Stanisława Gabryszewskiego\nPostanowienia ogólne, organizacja Warszawskiego Klubu Wodniaków PTTK\nRegulamin Warszawskiego Klubu Wodniaków PTTK im.Stanisława Gabryszewskiego, zwanego dalej WKW, określa szczegółowe zadania i zasady działania WKW, tryb wyborów jego władz, oraz ich kompetencje i zakres odpowiedzialności.\nWKW jest jednostką organizacyjną Oddziału PTTK Warszawa – Śródmieście, zwanego dalej Oddziałem.\nWKW nie posiada osobowości prawnej i działa w ramach osobowości prawnej Oddziału.\nWKW działa na podstawie decyzji Zarządu Głównego PTTK z roku 1953.\nWKW używa odznaki organizacyjnej Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego, której opis i wzór określony został w Art.5 Statutu PTTK.\nWKW PTTK działa pod imieniem założyciela i wieloletniego kierownika Klubu, Stanisława Gabryszewskiego.\nWKW i jego członkowie, niezależnie od odznaki organizacyjnej PTTK o której mowa w § 4 niniejszego Regulaminu, mogą używać dodatkowych oznaczeń organizacyjnych, to jest: flagi, proporce, plakietki, znaczki itp. Barwa, kształt, wielkość i inne cechy oznaczeń WKW określone są w odrębnym Regulaminie Znaków WKW.\nNazwa WKW, wzór dodatkowych oznaczeń organizacyjnych o których mowa w pkt.1 i 2 podlegają zatwierdzeniu przez Zarząd Oddziału na wniosek Walnego Zebrania WKW.\nWszelkie zmiany dotyczące nazwy WKW, oraz oznak klubowych mogą być wprowadzone po uprzednim zatwierdzeniu przez Walne Zebranie WKW.\nWKW używa pieczęci prostokątnej podłużnej o następującej treści:\nim. Stanisława Gabryszewskiego\n03 –994 Warszawa Wał Miedzeszyński 295\nNIP 526-000-19-44, Regon 010274190\nWKW posługuje się drukami i pieczęciami zatwierdzonymi przez Zarząd Oddziału.\nLokal będący siedzibą władz WKW, bądź inny lokal użytkowany przez WKW, oznaczony jest prostokątnym szyldem lub wywieszką w kolorze zielonym, zawierającym w górnym lewym rogu znak organizacyjny PTTK oraz napis białymi literami o treści jak na pieczęci o której mowa powyżej w pkt.1, z pominięciem adresu i kodu pocztowego.\nCele i zadania Warszawskiego Klubu Wodniaków PTTK\nWKW realizuje cele i zadania PTTK określone w Rozdziale II Statutu PTTK oraz w Statucie Oddziału.\nZadaniem WKW jest organizowanie i prowadzenie działalności w zakresie turystyki i sportów wodnych, a w szczególności:\nUmożliwianie turystom i krajoznawcom zrzeszanie się w PTTK oraz podnoszenie ich kwalifikacji w dziedzinie turystyki i sportów wodnych, a także umożliwianie korzystania w pierwszej kolejności z wszelkich form działalności PTTK.\nPomoc w zdobywaniu odznak TOK i ŻOT\nInformowanie o spływach, rejsach, regatach, zawodach i szkoleniach organizowanych przez jednostki PTTK oraz inne organizacje\nPomoc w zakresie budowy, konserwowania i remontowania sprzętu pływającego, bezpiecznego przechowywania sprzętu pływającego, jego wyposażenia i innego rodzaju mienia ruchomego przechowywanego czasowo na terenie WKW za zgodą jego władz.\nPoza zadaniami, o których mowa w pkt.1, WKW za zgodą Zarządu Oddziału pełni dodatkowo funkcje Komisji Oddziałowej.\nW ramach WKW działają sekcje specjalistyczne tworzone według dyscyplin turystyki kwalifikowanej i krajoznawstwa, zgodnie z zainteresowaniami jego członków.\nW ramach WKW mogą być tworzone zespoły dla realizacji zadań powierzonych przez Zarząd WKW, a także Zarząd Oddziału.\nCzłonkowie WKW PTTK, ich prawa i obowiązki\nCzłonkiem zwyczajnym WKW może być każdy, kto spełnia warunki określone w rozdziale III Regulaminu Wzorcowego Oddziału Stołecznego PTTK, to jest:\nobywatel polski lub cudzoziemiec, mający pełną zdolność do czynności prawnych i nie pozbawiony praw publicznych,\nmałoletni w wieku od 16 do 18 lat, mający ograniczona zdolność do czynności prawnych,\nCzłonkostwo zwyczajne WKW PTTK powstaje na podstawie uchwały Zarządu Klubu po upływie 24 miesięcznego okresu kandydackiego, rozpoczynającego się od dnia złożenia pisemnej deklaracji członkowskiej podpisanej przez wstępującego, Komandora sekcji i Kierownika WKW, oraz wniesienia opłaty wstępnej.\nUchwała Zarządu o przyjęciu w poczet członków WKW podejmowana jest po otrzymaniu pisemnej informacji od Komandora sekcji, do której ma być przyjęty kandydat.\nCzłonków WKW i kandydatów na członków WKW obowiązuje terminowe wnoszenie opłat za korzystanie z terenu i infrastruktury Klubu w wysokości zgodnej z aktualnie obowiązującym wykazem opłat.\nObowiązują następujące terminy wnoszenia opłat członkowskich:\nSkładki PTTK opłacane są jeden raz w roku z terminem do 15 lutego\nSkładki WKW opłacane są kwartalnie, nie później niż w następujących terminach:\nza kwartał I do dnia 15 lutego,\nza kwartał II do dnia 15 maja,\nza kwartał III do dnia 15 sierpnia,\nza kwartał IV do dnia 15 listopada odpowiednio każdego roku obrachunkowego.\nPrzed wodowaniem łodzi lub wywiezieniem sprzętu z terenu klubu należy opłacić wszystkie należne składki WKW łącznie z bieżącym kwartałem.\nCzłonkowie reguralnie opłacający składki w latach poprzednich mogą uzyskać zgodę Zarządu na dokonywanie wpłat składek w innych terminach, nie późniejszych niż odpowiednio ostatni dzień każdego kwartału. W tym celu należy złożyć w Biurze WKW wniosek nie później niź na 15 dni przed regulaminowym terminem płatności.\nZwrot kosztów zużycia na własne potrzeby energii elektrycznej nalicza się na podstawie odczytów liczników dokonywanych nie rzadziej niż jeden raz w kwartale.\nOpóżnienia w płatnościach składek oraz zwrotu kosztów za energię elektryczną powoduje obowiązkowe doliczanie odsetek w wysokości 20 % zaległości w stosunku rocznym.\nZarząd WKW może przyjmować członków zwyczajnych PTTK bez względu na ich formalną przynależność do środowiska w którym działają.\nWKW zrzesza członków zwyczajnych Oddziału Stołecznego PTTK opłacających w nim roczną składkę członkowską PTTK, oraz dodatkową składkę klubową, a także członków zwyczajnych\nz innych Oddziałów PTTK, którzy swą przynależność do WKW potwierdzają poprzez opłacanie tylko składki klubowej.\nCzłonkostwo zwyczajne w WKW dokumentowane jest:\nLegitymacją członka PTTK z wklejonym do niej specjalnym znaczkiem stanowiącym potwierdzenie opłacenia składki członka PTTK oraz legitymacją WKW.\nPrzynależność do WKW członków zwyczajnych PTTK z innych Oddziałów PTTK dokumentowana jest w oparciu o zasady ustalone przez Zarząd Oddziału, w uzgodnieniu\nz Zarządem WKW.\nCzłonek zwyczajny WKW PTTK ma prawo do przeniesienia się do innego Koła lub Klubu PTTK, a także do innego Oddziału PTTK, z zachowaniem ciągłości przynależności do PTTK.\nCzłonek zwyczajny WKW PTTK ma prawo:\na) wybierać i być wybieranym do władz PTTK a w szczególności do władz WKW\nb) zgłaszać wnioski dotyczące działalności PTTK a w szczególności dotyczące WKW\nc) brać udział w działalności, oraz korzystać z pomocy, obiektów i urządzeń PTTK na zasadach określonych przez Zarząd Główny PTTK\nd) nosić odznakę organizacyjne WKW oraz PTTK\nUprawnienia o których mowa w pkt.1 członek zwyczajny WKW PTTK może realizować w różnych jednostkach organizacyjnych PTTK, z wyjątkiem uprawnień w odniesieniu do władz Oddziału.\nMałoletni członek zwyczajny WKW PTTK ma prawo korzystać z uprawnień określonych w pkt.1c), 1d), oraz 1a), przy uwzględnieniu przepisów określonych poniżej w pkt. 4 i 5.\nMałoletni członek zwyczajny WKW PTTK w wieku poniżej 16 lat nie ma prawa udziału w głosowaniu na zebraniu członków, nie może też wybierać i być wybieranym do władz WKW.\nMałoletni członek zwyczajny WKW PTTK w wieku od 16 do 18 lat, mający ograniczona zdolność do czynności prawnych, ma prawo wybierać i być wybieranym do władz PTTK z tym, że w składzie każdej z tych władz większość muszą stanowić osoby o pełnej zdolności do czynności prawnych.\nCzłonek zwyczajny oraz kandydat na członka zwyczajnego WKW jest obowiązany:\nPrzestrzegać postanowień Regulaminu WKW PTTK oraz postanowień Przepisów Porządkowych Przystani WKW.\nPrzestrzegać postanowień Statutu PTTK, regulaminów i uchwał władz PTTK.\nUczestniczyć w działalności PTTK a w szczególności WKW.\nReprezentować godnie imię turysty polskiego.\nRegularnie opłacać składki członkowskie PTTK, składki WKW, oraz opłaty związane\nz korzystaniem z terenu przystani i budynków WKW.\nCzynnie uczestniczyć w pracach na rzecz WKW w zakresie rozbudowy i modernizacji infrastruktury, organizowanych przez władze Klubu pracach porządkowych, lub wnosić\nz tego tytułu ekwiwalent pieniężny w wysokości ustalonej odpowiednią Uchwałą Walnego Zebrania Członków WKW.\nUtrata członkostwa zwyczajnego WKW następuje w przypadku:\nb) skreślenia z listy członków przez Zarząd WKW na skutek zalegania w opłaceniu składek członkowskich przez okres dłuższy niż 6 miesięcy,\nc) wykluczenia prawomocną uchwałą Zarządu WKW na podstawie odpowiednio umotywowanego wniosku kierownictwa właściwej sekcji WKW, zaopiniowanego przez Komisję Rewizyjną,\nd) utraty członkostwa PTTK z innych przyczyn.\nOsobom skreślonym z listy członków WKW przysługuje w terminie do 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia Zarządu WKW o skreśleniu, odwołanie skierowane do Walnego Zebrania Członków WKW. W przypadku utrzymania w mocy decyzji Zarządu przez Walne Zebranie Członków WKW, skreślonemu w terminie do 30 dni od tej decyzji Walnego Zebrania przysługuje odwołanie do Zarządu Oddziału Stołecznego PTTK.\nCzłonkowie Honorowi WKW są zwolnieni w części określonej przez Walne Zebranie WKW z opłat składki członkowskiej WKW\nCzłonkowie WKW pobierający świadczenia emerytalne lub rentowe mniejsze od wysokości określonej przez Walne Zebranie Członków WKW, lub niższej od wysokości najniższego wynagrodzenia pracowników obowiązującej w Polsce na podstawie Rozporządzenia Ministra właściwego do ogłoszenia w Monitorze Polskim, opłacają składkę klubową pomniejszoną o wielkość określoną przez Walne Zebranie członków WKW.\nW przypadkach szczególnych członek WKW po zwróceniu się do Zarządu WKW może zostać zwolniony, na czas określony lub bezterminowo, z wnoszenia opłat z tytułu członkostwa w WKW oraz opłat za przechowywanie sprzętu.\nCzłonek WKW może być, za jego zgodą, oddelegowany do pracy społecznej do organów nadrzędnych PTTK, organizacji sportowych lub innych współpracujących z WKW. Oddelegowanie do pracy społecznej w imieniu WKW może mieć miejsce jedynie na podstawie uchwały zarządu WKW, oraz po uprzednim sporządzeniu regulaminu działania i współpracy z WKW.\nCzłonek WKW oddelegowany do pracy społecznej, o której mowa w pkt. 3, składa okresowo zarządowi WKW sprawozdanie ze swej działalności.\nCzłonkowie WKW oddelegowani do pracy społecznej w jednostkach nadrzędnych PTTK, lub innych organizacjach społecznych i sportowych współpracujących z WKW, zwolnieni są z prac na rzecz WKW.\nWładze WKW PTTK, ich kompetencje i organizacja pracy\nWładzami Warszawskiego Klubu Wodniaków PTTK są:\nWalne Zebranie członków WKW.\nKomisja Rewizyjna WKW.\nWładze WKW pełnią swe funkcje społecznie.\nWalne zebranie członków WKW\nNajwyższą władzą WKW jest Walne Zebranie członków WKW.\nW Walnym Zebraniu członków WKW udział biorą:\na) głosem decydującym – wszyscy członkowie zwyczajni WKW\nb) z głosem doradczym – członkowie honorowi i członkowie-sympatycy WKW, oraz osoby zaproszone, w tym przedstawiciele władz organów PTTK oraz innych organizacji turystycznych i sportowych.\nDo kompetencji Walnego Zebrania członków WKW należy:\na) Rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Zarządu WKW oraz Komisji Rewizyjnej WKW\nb) Rozpatrywanie wniosków oraz postulatów członków WKW\nc) Udzielanie absolutorium członkom ustępującego Zarządu WKW oraz Komisji Rewizyjnej WKW\nd) Wybór władz WKW określonych w §22 pkt.2 i pkt.3.\ne) Wybór w głosowaniu tajnym delegatów na Zjazd Oddziału – według zasad ustalonych przez Oddział Główny PTTK, w liczbie określonej kluczem wyborczym uchwalonym przez Zarząd Oddziału Stołecznego PTTK.\nf) Określenie zadań WKW na okres najbliższej kadencji.\ng) Podejmowanie uchwały o rozwiązaniu WKW.\nh) Podejmowanie uchwał w innych sprawach wymagających decyzji Walnego Zebrania członków WKW.\nWalne Zebranie członków WKW zwołuje Zarząd WKW raz na jeden rok, zawiadamiając członków WKW o miejscu, terminie i proponowanym porządku obrad Walnego Zebrania co najmniej na 14 dni przed jego terminem, informując jednocześnie o miejscu wyłożenia do wglądu pisemnego Sprawozdania z działalności Zarządu za okres od ostatniego Walnego Zebrania.\nWalne Zebranie członków WKW podejmuje prawomocne uchwały w głosowaniu tajnym lub jawnym, zwykłą większością głosów, przy udziale co najmniej połowy uprawnionych do głosowania, za wyjątkiem uchwały o rozwiązaniu WKW, w którym to przypadku obowiązują uregulowania § 36 pkt.c.\nW przypadkach szczególnie uzasadnionych na odstępstwo od zasady określonej w §23 pkt.5, może wyrazić zgodę Zarząd Oddziału, określając odpowiednią uchwałą minimalną ilość członków zwyczajnych biorących udział w Walnym Zebraniu.\nWalne Zebranie WKW może być zwołane także w okresie trwania kadencji:\na) z inicjatywy Zarządu WKW,\nb) na wniosek Zarządu Oddziału,\nc) na wniosek Komisji Rewizyjnej WKW,\nd) na pisemny wniosek co najmniej 1/3 ogólnej liczby członków WKW złożony do Zarządu lub Komisji Rewizyjnej WKW.\nW przypadku o którym mowa w pkt.1 b), c), d), Zarząd WKW zwołuje Walne Zebranie w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku. W zawiadomieniu skierowanym do wszystkich członków WKW Zarząd podaje termin i miejsce odbycia nadzwyczajnego Walnego Zebrania Członków WKW, określając wnioskodawcę oraz tematykę i zakres spraw dla których zostaje ono zwołane.\nDo Walnego Zebrania WKW zwołanego w oparciu o §24 pkt. 1 i 2, przepisy niniejszego regulaminu stosuje się odpowiednio.\nWładze WKW wymienione w §22 pkt.2 i pkt.3, pochodzą z wyboru z pośród jego członków zwyczajnych.\nNie można łączyć funkcji we władzach WKW wymienionych w §22 pkt.2 i pkt.3.\nWybory władz WKW odbywają się na podstawie Regulaminu Wyborów zaproponowanego przez Zarząd WKW i przyjętego przez Walne Zebranie Sprawozdawczo – Wyborcze, przy uwzględnieniu iż Zarząd WKW może składać się z nie mniej niż 6 osób, zaś Komisja Rewizyjna z nie mniej niż 3 osób.\nW skład Zarządu WKW wchodzą członkowie zwyczajni wybrani zgodnie z przyjętym Regulaminem Wyborczym, oraz Komandorzy Sekcji WKW wybrani na zebraniach sprawozdawczo – wyborczych w poszczególnych Sekcjach.\nZarząd WKW oraz Komisja Rewizyjna WKW mają prawo kooptować nowych członków na zwolnione w okresie kadencji miejsca. Liczba członków dokooptowanych nie może przekroczyć 1/3 składu pochodzącego z wyboru. Przy kooptacji nowych członków władz WKW przepisy §25 pkt.3 i pkt.4 stosuje się odpowiednio.\nW przypadku, gdy część wybranych w trybie określonym w §25 pkt.3 członków Zarządu z różnych przyczyn nie pracuje na rzecz WKW w sposób zadowalający, Zarząd WKW w celu usprawnienia pracy ma prawo w okresie trwania kadencji dokooptować do swego składu do trzech osób, ze wskazaniem każdorazowo zakresu pełnionych przez nich obowiązków i zakresu ich odpowiedzialności.\nW odniesieniu do Komisji Rewizyjnej pkt.6 stosuje się odpowiednio, przy czym do Komisji Rewizyjnej można kooptować nie więcej niż jedną osobę w okresie trwania kadencji.\nKadencja władz WKW wymienionych w §22 pkt. 2 i pkt.3 trwa cztery lata.\nZarząd WKW kieruje jego działalnością w okresie pomiędzy Walnymi Zebraniami i odpowiada za swoją działalność przed Walnym Zebraniem WKW, oraz przed Zarządem Oddziału.\nSkład Zarządu ustalany jest każdorazowo przez Walne Zebranie Sprawozdawczo – wyborcze WKW, zgodnie z ustaleniami §25 niniejszego Regulaminu.\nZarząd WKW na swoim pierwszym posiedzeniu wybiera ze swego grona prezesa, wiceprezesów oraz sekretarza i skarbnika.\nW szczególnych przypadkach Zarząd może pracować w składzie prezydium liczącym nie mniej niż połowę wybranego składu Zarządu. Prezydium, w liczbie od 3 do 4 osób, składa się z prezesa, sekretarza, skarbnika i urzędującego członka Zarządu, jeżeli został on powołany w skład prezydium.\nPrezydium kieruje działalnością WKW pomiędzy posiedzeniami Zarządu w zakresie ustalonym przez Zarząd, z wyjątkiem:\na) zwoływania Walnego Zebrania,\nb) uchwalania planów działania WKW oraz preliminarza budżetowego,\nc) przyjmowania sprawozdań z działalności WKW, oraz sprawozdań z realizacji preliminarza budżetowego.\nDo zadań i kompetencji Zarządu WKW należy:\nzwoływanie Walnego Zebrania członków WKW,\nwykonywanie uchwał władz nadrzędnych PTTK, Walnego Zebrania WKW, oraz uchwał własnych,\nuchwalanie rocznych planów działania, oraz preliminarza budżetowego,\nzarządzanie majątkiem i funduszami WKW w granicach preliminarza,\nskładanie Zarządowi Oddziału, oraz Walnemu Zebraniu członków WKW sprawozdań z działalności WKW,\nprzyjmowanie rocznych sprawozdań z wykonania budżetu,\nzapoznawanie się z wystąpieniami Komisji Rewizyjnej WKW, oraz Komisji Rewizyjnej Oddziału i ustosunkowywanie się do nich w możliwie krótkim czasie,\nprzyjmowanie członków zwyczajnych PTTK, wręczanie im w imieniu Zarządu Oddziału legitymacji członka PTTK, prowadzenie ewidencji członków WKW, organizacja zbierania składek członkowskich PTTK, wydawanie „Kart Rabatowych PTTK”,\naktualizowanie ewidencji członków PTTK w oparciu o przepisy Art.16 ust.1 pkt.2 Statutu PTTK i niniejszego regulaminu,\npowoływanie sekcji specjalistycznych w celu organizowanie i ułatwianie członkom WKW uprawiania turystyki i krajoznawstwa we wszystkich formach,\nutrzymywanie stałej więzi organizacyjnej z członkami zwyczajnymi WKW,\norganizowanie podstawowego kształcenia członków WKW w zakresie wiedzy i umiejętności turystycznych i krajoznawczych,\npropagowanie turystyki i krajoznawstwa, odznak turystyki kwalifikowanej i krajoznawczych, ochrony przyrody i opieki nad zabytkami, szerzenie kultury i uprawiania turystyki,\nzapewnienie członkom WKW możliwie najlepszego dostępu do informacji o działalności WKW oraz Oddziału Stołecznego PTTK,\nwspółpraca z organizacjami o zbliżonym do WKW profilu działania,\nwystępowanie za pośrednictwem Zarządu Oddziału do ZG PTTK o wyróżnienia dla wybitnych działaczy WKW w ramach obowiązującego „Systemu wyróżnień członków PTTK”,\nprowadzenie „Książki pracy WKW” stanowiącej podstawową dokumentację pracy WKW, oraz innej, jak np. „Kroniki WKW”,\nprowadzenie dokumentacji finansowej WKW zgodnie z zasadami ustalonymi przez Zarząd Oddziału,\nzatrudnianie, w porozumieniu z Oddziałem, pracowników etatowych do prowadzenia prac biurowych, finansowych i porządkowych związanych bezpośrednio z działalnością WKW.\nZebrania Zarządu WKW, oraz jego Prezydium, winno odbywać się nie rzadziej niż raz w kwartale.\nPosiedzenia Zarządu WKW oraz posiedzenia jego Prezydium są protokołowane, a podejmowane uchwały podpisywane i ewidencjonowane.\nUdział w zebraniach i pracach Zarządu WKW oraz jego Prezydium jest statutowym obowiązkiem wybranych członków Zarządu.\nDla wykonania zadań, Zarząd WKW dokonuje podziału pracy wśród swoich członków. Ustala też terminarz dyżurów członków Zarządu WKW na terenie przystani.\nDo podstawowych i najważniejszych zadań i obowiązków członków Zarządu WKW należy:\nreprezentowanie WKW wobec władz PTTK i na zewnątrz tej organizacji,\nreprezentowanie Zarządu WKW wobec Komisji Rewizyjnej WKW,\nkierowanie działalnością Zarządu WKW; czuwanie nad prawidłową realizacją podejmowanych zadań i uchwał,\nustalanie podziału zadań wśród członków Zarządu WKW ze szczególnym uwzględnieniem zapewnienia możliwości efektywnej współpracy i utrzymywania więzi wewnątrzorganizacyjnej,\nsprawowanie nadzoru nad pracą Kierownika WKW oraz Skarbnika i Sekretarza WKW, w szczególności w zakresie prowadzenia przez nich prawidłowych pod względem merytorycznym i formalnym dokumentów organizacyjnych i finansowych,\nzwoływanie i przewodniczenie posiedzeniom Zarządu i jego Prezydium; ustalanie tematyki posiedzeń i terminów ich odbywania,\npodejmowanie decyzji w sprawach nie zastrzeżonych do kompetencji Zarządu i jego Prezydium,\npodpisywanie uchwał Zarządu WKW i jego Prezydium.\nb) Wiceprezesa Zarządu do spraw technicznych\nplanowanie i przedstawianie Zarządowi do akceptacji planu rzeczowo – finansowego prac remontowych, naprawczych i inwestycyjnych na terenie przystani,\nprzygotowywanie materiałów na posiedzenia Zarządu i Prezydium w zakresie działań technicznych oraz o innej tematyce ustalonej i powierzonej mu przez Zarząd,\nprowadzenie, wraz z komisją techniczną, okresowych kontroli stanu technicznego obiektów budowlanych i instalacji znajdujących się na terenie WKW oraz przedstawianie Zarządowi propozycji modyfikowania planów remontowych w zależności od wyników kontroli,\nwspółdziałanie z Kierownikiem WKW i innymi członkami Zarządu w zakresie organizowania i nadzoru nad pracą bosmanów WKW\nwe współpracy z Kierownikiem WKW monitorowanie stanu zabezpieczenia majątku WKW, znajdującego się na terenie przystani sprzętu pływającego członków WKW oraz powierzonego majątku obcego, szczególnie w zakresie bezpieczeństwa w okresie wysokich stanów wody na Wiśle,\nprzy współpracy z komandorami sekcji i Kierownikiem WKW oraz bosmanami planowanie zakresu prac możliwych do wykonania przez członków WKW,\nwspółpraca z innymi członkami Zarządu w zakresie powierzonych mu zadań,\nprzewodniczenie pracom Komisji Technicznej.\nnadzór nad całokształtem działalności finansowej i nad majątkiem WKW\nw ścisłej współpracy z osobą prowadzącą księgowość WKW opracowywanie preliminarzy budżetowych WKW oraz sprawozdań z ich wykonania,\nczuwanie nad prawidłowością zobowiązań finansowych podejmowanych przez władze WKW, w zakresie ich zgodności z zatwierdzonym preliminarzem,\npodpisywanie uchwał Zarządu i jego Prezydium w zakresie spraw finansowych i majątkowych,\nnadzór nad prawidłowością i terminowością zbierania przez Kierownika WKW składek członkowskich PTTK i opłat WKW,\nnadzór z ramienia Zarządu nad prawidłowością prowadzenia ewidencji kasowych i bankowych,\nnadzór nad regulowaniem zobowiązań finansowych WKW, zgodnie z uchwałami Zarządu i zatwierdzonym preliminarzem,\npodpisywanie, wraz z Prezesem, pism wychodzących, dotyczących spraw finansowych WKW,\nzastępowanie Prezesa w czasie jego nieobecności,\nwe współpracy z pozostałymi członkami Zarządu WKW opracowywanie i przedstawianie do akceptacji Zarządowi projektów uchwał, oraz regulaminów i zarządzeń,\nformułowanie i przedstawianie Zarządowi wniosków i propozycji, których realizacja przyczyni się do poprawy stanu bezpieczeństwa majątku,\nprzygotowywanie materiałów na posiedzenia Zarządu i Prezydium w dziedzinach powierzonych mu przez Zarząd,\nnadzór nad prowadzeniem przez Kierownika WKW korespondencji z członkami zwyczajnymi WKW w przypadku zalegania przez nich w opłacaniu składek członkowskich i innych opłat obowiązujących w WKW,\nwspółdziałanie z innymi członkami Zarządu i Kierownikiem WKW w zakresie organizowania i nadzoru nad pracą bosmanów WKW,\nwspółpraca z osobą prowadzącą księgowość WKW oraz przeprowadzanie bieżącej kontroli w zakresie prawidłowości dokumentacji finansowej WKW.\nprzygotowywanie posiedzeń Zarządu i jego Prezydium; współdziałanie w tym zakresie z Prezesem i innymi członkami Zarządu,\nprotokołowanie posiedzeń Zarządu i jego Prezydium; prowadzenie ewidencji podejmowanych uchwał; czuwanie, wraz z Prezesem Zarządu nad prawidłową ich realizacją,\nprzeglądanie korespondencji WKW; podpisywanie, wraz z Prezesem lub Skarbnikiem korespondencji wychodzącej,\nreprezentowanie WKW wobec władz PTTK oraz innych organizacji i urzędów, w zakresie udzielonych pełnomocnictw,\nwspółpraca ze Skarbnikiem WKW i Komandorami sekcji w zakresie weryfikacji członków Klubu, sporządzanie wniosków do Zarządu w tym zakresie,\nwe współpracy z pozostałymi członkami Zarządu WKW opracowywanie i przedstawianie do akceptacji Zarządowi projektów uchwał, oraz regulaminów i zarządzeń, pełnienie z ramienia Zarządu nadzoru nad pracą Kierownika WKW w zakresie formalno – organizacyjnym,\nsporządzanie sprawozdań z działalności WKW za okres sprawozdawczy i ich terminowe przekazywanie do Zarządu Oddziału Stołecznego PTTK.\nUchwały Walnego Zebrania WKW oraz uchwały Zarządu WKW mogą być uchylone, lub ich wykonanie zawieszone przez Prezydium Zarządu Oddziału PTTK w przypadku gdy są sprzeczne z prawem, Statutem PTTK, Statutem Oddziału, oraz uchwałami władz naczelnych i władz Oddziału Stołecznego PTTK.\nZarząd WKW może być zawieszony przez Zarząd Oddziału Stołecznego w przypadkach:\na) zaniechania działalności\nb) rażącego lub uporczywego naruszenia obowiązków wynikających ze Statutu PTTK, Statutu Oddziału, oraz uchwał Władz PTTK\nc) naruszenia podstawowych zasad gospodarki majątkiem własnym lub powierzonym\nd) działaniem na szkodę PTTK.\nUchwała Zarządu Oddziału o zawieszeniu Zarządu WKW może być podjęta po wysłuchaniu wyjaśnień Zarządu i Komisji Rewizyjnej WKW, chyba że nie złożyły one wyjaśnienia w wyznaczonym terminie.\nW przypadku zawieszenia Zarządu WKW, Zarząd Oddziału powołuje Tymczasowy Zarząd WKW. Zadaniem Zarządu Tymczasowego jest usunięcie przyczyn, które spowodowały zawieszenie, oraz zwołanie Walnego Zebrania członków WKW, w celu wyboru nowego Zarządu.\nKomisja rewizyjna WKW\nKomisja Rewizyjna WKW jest społecznym organem kontrolującym działalność WKW, wybranym w głosowaniu tajnym przez Walne Zebranie WKW, pracującym w składzie trzyosobowym.\nDo zadań Komisji Rewizyjnej WKW należy:\na) kontrola działalności programowej, organizacyjnej, finansowej i gospodarczej Zarządu WKW,\nb) dokonywanie analiz i ocen działalności Zarządu WKW, wydawanie zaleceń pokontrolnych,\nc) sporządzanie planów pracy Komisji Rewizyjnej, zatwierdzanie ich i sporządzanie sprawozdań ze swej działalności,\nd) przedstawianie Walnemu Zebraniu sprawozdań ze swej działalności, oraz stawianie wniosków w sprawie absolutorium dla Członków Zarządu WKW.\nKomisja Rewizyjna działa według zasad określonych we „Wzorcowym Regulaminie Komisji Rewizyjnych Koła/Klubu PTTK”, stanowiącym załącznik do uchwały nr 1/XIV Głównej Komisji Rewizyjnej PTTK.\nMajątek, fundusze i działalność gospodarcza WKW\nWKW realizuje swoje zadania głównie w parciu o środki finansowe uzyskane z :\na) części składek członkowskich PTTK\nb) dodatkowych opłat i składek, o których mowa w pkt.2\nc) dotacji, darowizn i innych świadczeń\nWKW może ustanowić i pobierać niezależnie od składki członkowskiej PTTK, dodatkowe opłaty i składki przeznaczone w całości na swoją działalność. Wysokość tych składek uchwala Walne Zebranie członków WKW, które może upoważnić do tego także Zarząd WKW.\nWKW może prowadzić działalność gospodarczą dla pozyskania środków na swoją działalność programową, za zgodą i na zasadach określonych przez Zarząd Oddziału Stołecznego PTTK, oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej.\nZarząd Oddziału Stołecznego nie odpowiada za zobowiązania WKW powstałe bez zgody Zarządu Oddziału PTTK. Za tego rodzaju zobowiązania odpowiadają członkowie Zarządu WKW.\nZarządzanie funduszami i majątkiem WKW oraz majątkiem powierzonym, winno odbywać się zgodnie z zasadami gospodarki, przy respektowaniu wszystkich obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, oraz uchwał Zarządu Oddziału Stołecznego PTTK.\nWszelkie dochody i wydatki związane z działalnością WKW winny być w pełnej wysokości ujęte w ewidencji finansowej WKW.\nMajątek WKW, w przypadku jego rozwiązania, przechodzi na rzecz Oddziału Stołecznego PTTK, a o jego dalszym przeznaczeniu decyduje Zarząd Oddziału. Nie dotyczy to przypadków o których mowa w pkt. 4.\nMajątek przekazany do użytkowania przez WKW, w przypadku jego rozwiązania, stanowi mienie przekazującego w użytkowanie.\nW przypadku wydzielenia się WKW w samodzielny Oddział, lub przejście do innego Oddziału PTTK, jego majątek zostanie przekazany przez Oddział Stołeczny na zasadzie porozumienia stron. Spory rozstrzyga Główny Sąd Koleżeński PTTK.\nPracownicy zatrudnieni do wykonywania prac niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania WKW, w tym Kierownik Klubu, Pracownik Biura, Ksiegowy, dozorcy, bosmani, zatrudniani moga być przez Zarząd WKW na podstawie umów cywilno-prawnych. Kierownik Klubu może byc zatrudniany na umowie o pracę opartą na Kodeksie Pracy jedynie przez Zarząd Stołeczny PTTK na wniosek Zarządu WKW.\nWszyscy pracownicy zatrudnieni w WKW wykonują swoje obowiązki w oparciu o zatwierdzone przez Zarząd WKW zakresy obowiązków i zgodnie z przepisami Prawa Pracy oraz Bezpieczeństwa i Higieny Pracy\nRozwiązanie WKW PTTK\nRozwiązanie WKW w drodze uchwały Zarządu Oddziału Stołecznego może nastąpić w przypadku:\nzaniechania prowadzenia działalności\nzmniejszenia się liczby członków WKW poniżej dziesięciu\nwniosku uchwalonego przez Walne Zebranie członków WKW większością 2/3 głosów, przy obecności co najmniej 2/3 członków WKW uprawnionych do głosowania.\nW przypadku rozwiązania WKW w drodze uchwały Zarządu Oddziału Stołecznego PTTK, na wniosek Walnego Zebrania WKW, likwidatorem zostaje Zarząd WKW.\nW przypadku rozwiązania WKW przez Zarząd Stołeczny na podstawie zdarzeń określonych w § 37 pkt. 1 i 2, likwidacje aktywów i pasywów WKW przeprowadza likwidator ustanowiony przez Zarząd Oddziału Stołecznego PTTK.\nKoszty likwidacji WKW pokrywa się z jego majątku, a w przypadku jego braku, likwidator przeprowadza likwidację zgodnie z dyspozycjami Zarządu Oddziału Stołecznego PTTK.\nW sprawach nieuregulowanych niniejszym Regulaminem mają zastosowanie obowiązujące przepisy prawa, Statut PTTK, oraz Statut Oddziału Stołecznego PTTK.\nNiniejszy Regulamin Warszawskiego Klubu Wodniaków PTTK im. Stanisława Gabryszewskiego wraz ze wszystkimi zmianami został uchwalony przez Walne Zebranie Członków WKW w dniu 5 marca 2011r. i wszedł w życie z dniem uchwalenia.\nWarszawa dnia 5 marca 2011r.\nPoprawiony: sobota, 22 grudnia 2012 19:25\nPosiedzenia Zespołu Żeglugowego RZGW w Warszawie\nCopyright © 2021 Warszawski Klub Wodniaków PTTK. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Niemce: Podejrzane metalowe pojemniki na przystanku. Zamknięto drogę, interweniowali strażacy : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nNiemce: Podejrzane metalowe pojemniki na przystanku. Zamknięto drogę, interweniowali strażacy 21:01 20-10-2015\nDzisiaj po południu, na jednym z przystanków w Niemcach, odnaleziono pojemniki z nieznaną substancją. Jeden z nich był rozszczelniony. Interweniowała straż pożarna.\nWe wtorek około godziny 15 na przystanku w Niemcach zauważono podejrzane metalowe pojemniki. Znajdowały się w czarnym worku i leżały pod ławką. Co więcej, jeden z nich był uszkodzony i jak twierdzili świadkowie, syczał, jakby ulatniał się z niego jakiś gaz. Na miejsce przyjechali funkcjonariusze policji z Komisariatu w Niemcach. Wezwano na miejsce również strażaków.\nPonieważ nieznane było pochodzenie pojemników, jak też ich zawartość, dla bezpieczeństwa osób postronnych wyznaczono strefę bezpieczeństwa, z której ewakuowano wszystkie przebywające tam osoby. Zamknięto także dla ruchu drogę wojewódzką nr 828. Gdy cały teren został odgrodzony, strażacy ze Specjalistycznej Grupy Ratownictwa Chemicznego z PSP w Lublinie, ubrani w specjalne ochronne kombinezony pobrali próbki owej substancji. Po jej zbadaniu ustalono, że nie stanowi ona zagrożenia.\nPo dokładnym sprawdzeniu pojemników, okazało się, że są to przemysłowe wkłady do filtrów. Jak ustaliliśmy, nieznana osoba zostawiła je na przystanku a następnie, najprawdopodobniej ktoś ciekawy ich zawartości, rozbił jeden z nich. Gdy zaczęło syczeć, oddalił się z przystanku. Trwa teraz ustalanie, skąd pochodzi znalezisko i kto je w tym miejscu pozostawił.\nkierowca z bombowca 20 października 2015 o 21:23\njuz sobie wyobrazam co sie dzialo w tamtym kierunku\nwspolczuje wracajacym do domu\nha ha 21 października 2015 o 09:44\nEeeee, to było przy drodze Niemce – Garbów, nie na 19, a korek był niewiele większy niż zawsze o tej porze.\nkonkretny 22 października 2015 o 17:09\nspokojnie to tylko ćwiczenia, albo ktoś puszke z piwem zostawił…\nhazardzista 20 października 2015 o 21:47\nO matko jedyna, bomba. A tak serio, to dobre jajca. Filtry ich przeraziły i zablokowali całą drogę, a inaczej nie ma jak tamtędy pojechać.\npawel 20 października 2015 o 21:52\nNo akurat to jest dużo możliwości inaczej pojechać.\nau 21 października 2015 o 21:10\nwłaśnie 😀 tam to akurat bez problemu można dojechać z innych stron\nposc jom 20 października 2015 o 22:04\nDzieki temu ktory to zglosl wydluzyles mi czas powrotu o 1 godzinę\nAsad 20 października 2015 o 22:06\nżycie na krawędzi :) 20 października 2015 o 22:22\none już o 14 leżały tam haha 😀\na ja stałam obok nich o.o 😀\nwujek Kleofas 20 października 2015 o 23:12\nMoże jakiś Syryjczyk się wkurzył, że przez pomyłkę trafił do nie tych Niemiec?\nlolek 21 października 2015 o 08:15\nczas na zmianę nazwy gminy bo mogą być jaja\nha ha 21 października 2015 o 09:40\nNocnymarek 21 października 2015 o 00:49\nDziś jeszcze z tego możemy się pośmiać. Za pół roku już nie będzie nam do śmiechu jak naprawdę coś pierdyknie, Przydzielą jakąś swołocz która zgodzi się przyjechać do Polski z myślą o dalszej wędrówce do raju, a tu dla nich granice do bogatych krajów Unii będą zamknięte. Takiemu tylko jedno przyjdzie do głowy. Reklamówki na Wiejskiej nie zostawi tylko w pobliskim markecie lub dworcu.\nMIchu 22 października 2015 o 12:18\nCi wszyscy szydercy bekną za śmianie się z takich rzeczy . Bezpieczeństwo to priorytet ! a nie jakieś tam korki i że co do domku się nie wróciło z urzędu na 15 bo sie musiało postać w korku. Brawo służby ratunkowe obyście tylko takie proste akcje mieli życzę wam tego !\nsonka 21 października 2015 o 05:30\nBrawa dla wiejskich ciekawskich!\nPan G 21 października 2015 o 16:18\nGratulacje inteligencji. Te pojemniki leżały w przystanku więc gdzie mieli czekać? ;}.\nchristo 21 października 2015 o 07:30\nKiedyś by zajumali sprzedali i przepili a teraz afera.\nPan G 21 października 2015 o 16:17\nTo pojemniki leżały wczoraj wieczorem. xd.


Blush me - róż w sztyfcie I wegański I Banana Beauty\nilość Blush me!\nZestaw Me & My BBF! 504,96 zł 479,99 zł\nProud Nananaked 99,99 zł\nDancinnn’ 79,99 zł\nDodaj koloru swoim oczom i policzkom! Dzięki naszym 3 nowym różom w sztyfcie Twoje policzki zawsze będą się pięknie mienić. Nasze róże w sztyfcie wyczarują na Twojej skórze naturalny, różowy blask i sprawią, że serca każdego miłośnika rumieńców zabiją szybciej!\nSKU: FA-HST-BME Kategoria: Róże w sztyfcie Tag: Jasny nude


Spolszczenie WarCraft 2 gotowe do pobrania. Tak brzmi polska wersja językowa! – PlanetaGracza.pl\nSpolszczenie WarCraft 2 gotowe do pobrania. Tak brzmi polska wersja językowa!\n24 października 2016 0 komentarzy\nKultowy tytuł teraz dla każdego zrozumiały.\nWydany w 1995 roku WarCraft 2 brzmi całkiem nieźle w języku polskim dzięki grupie Noktis. Fanowski projekt został niedawno ukończony i każdy może pobrać spolszczenie z tej strony.\nDubbing obejmuje nie tylko wprowadzenie do gry, lecz również wszystkie odzywki jednostek po stronie ludzi oraz orków. Polskie głosy usłyszymy ponadto w dodatku Beyond the Dark Portal. Istnieje możliwość instalacji spolszczenia kinowego, bądź spolszczenia zawierającego przetłumaczone teksty oraz dubbing. Warcraft 2 PL do prawidłowego działania wymaga gry z zainstalowanym patchem 2.02 (patch wymagany do gry na serwerze battle.net) – czytamy na stronie twórców polskiej łatki.\nPoniżej możecie posłuchać, jak to wszystko wyszło. Nam się podoba i cieszymy się, że są fani, którym po prostu chce się w coś takiego bawić.\nNawet jeśli nie zamierzacie pograć, warto sprawdzić z czystej ciekawości, jak brzmi polski dubbing w WarCraft 2. Na koniec przypominamy, że grupa Noktis zajęła się wcześniej pełnym spolszczeniem pierwszej części omawianego tytułu. Kto chętny pobrać polski pliczek, znajdzie wszystko na stronie Noktis (link powyżej).