Jak zachować czystość w łazience? | Multi-Wiedza\nŁazienka to pomieszczenie, w którym dbamy o swoją higienę, dlatego oczywistym jest, że odpowiednia czystość tego pomieszczenia będzie bardzo ważna. Jak więc można zachować czystość w łazience? Co zrobić, by było to zawsze pomieszczenie, w którym higiena jest na najwyższym poziomie? Przede wszystkim to, co najważniejsze, to odpowiednie zaplanowanie całego wnętrza łazienki. Jeśli uda nam się odpowiednio przemyśleć układ łazienki możemy sprawić, że zadbanie o czystość stanie się tam znacznie łatwiejsze.\nJakie elementy powinny pojawić się w łazience?\nNiezależnie od tego jaka estetyka najbardziej się nam podoba warto zdecydować się w łazience na proste rozwiązania, ponieważ w takim przypadku dbanie o czystość łazienki stanie się łatwiejsze. Jeśli chodzi o kabiny prysznicowe, które są wybierane znacznie chętniej niż modne przed laty wanny, takim praktycznym rozwiązaniem może być odpływ liniowy uzupełniony o pojedynczą szybę. To właśnie takie rozwiązanie w zakresie prysznica w łazience jest najlepsze, jeśli chodzi o dbanie o czystość. Nie ma niepotrzebnych uszczelek, na których gromadzą się zabrudzenia, nie trzeba obawiać się obawiać zacieków na szybie, ponieważ wystarczy zwykła ściągaczka, by wygodnie usuwać wodę i utrzymywać szybę w idealnym stanie.\nWarto również zdecydować się na bidet obok toalety i dopasować do niego odpowiednią baterię bidetową. To ważny element, który zdecydowanie ułatwia dbanie o higienę osobistą. Mając taki element wyposażenia na pewno szybko będzie można docenić jego praktyczne walory.\nPoprawne wyposażenie kuchni wcale nie jest tak proste jak się wydaje. Gotowanie i przygotowywanie jedzenia wymaga sporo różnorodnego...\nWybierając łóżko do sypialni, zastanawiamy się nad wieloma jego cechami. Znaczenie ma przede wszystkim fakt, czy będzie wygodne i...\nCzęsto brakuje nam czasu na przygotowanie posiłków. Życie w ciągłym biegu sprawia, że łatwiej nam zjeść coś na mieście,...\nWnętrza starych, przedwojennych fabryk stały się niesamowitym źródłem inspiracji dla projektantów. Nieco chłodny, surowy styl...\nW domowych aranżacjach można wykorzystać takie rozwiązania, które będą perfekcyjnie dostosowane do wymagań użytkowników....


Propozycja dla Trzebicz. Super strony www dla Twojej pracy. Kup Teraz | Strony www, Sklepy internetowe\nSprawdź naszą ofertę w zakresie tworzenia stron www oraz sklepów internetowych. Nasza firma oferuje wyzytówki online które przyciągną klientów w mieście Trzebicz. Zapewniemy dokładne podejście do Twojego biznesu. Atrakcyjne ceny i profesjonalne wykonanie zapewni Ci sukces. Miejsce w internecie jest jedną z metod na pozyskanie klientów dla Twojego biznesu, kreatywnie wykonana strona jest jednym z elementów który zachęcają oferenta do skorzystania z Twojej oferty. Rozwiązania na czasie jakie wykorzystujemy zapewniają skuteczne wykonanie naszej usługi.\nJeżeli chesz mieć własną stronę internetową, a Twoja firma znajduje się w miejscowości Trzebicz - dobrze trafiłeś. Projektujemy, wdrażamy i tworzymy strony internetowe dla każdego. Napewno chesz aby klient wpisując w wyszukiwarkę nazwę "Twojej firmy + Trzebicz" uzyskał informację o Twojej stronie oraz ofercie Twojej firmy. Dlatego jeżeli chcesz aby Twoja firma była dobrze widoczna kiedy wyszuka się informacje o mieście Trzebicz warto stworzyć stronę korzystająć z naszych usług.\nPamietaj! jeśli "Strony Internetowe Trzebicz" to tylko My.\nChcesz aby twój sklep był popularny i aby ludzie mogli go łatwo znaleźć, aby wpisując w wyszukiwarkę "sklep Trzebicz" mogli trafić do twojej witryny i szybko oraz wygodnie zrobić zakupy? Potrzebujesz wydajnego i profesjonalnie wykonanego sklepu internetowego? Napisz teraz do nas. Projektujemy profesjonalne sklepy internetowe, dzięki naszym usługom możesz sprzedawać szybko i wygodnie w Internecie, na terenie miasta Trzebicz i w całej Polsce!\nSklep www Trzebicz\nO mieście: Trzebicz\nTo jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia hasła: Trzebicz.\nTrzebicz - wieś w woj. lubuskim, w pow. strzelecko-drezdeneckim, w gminie Drezdenko\nTrzebicz - kolonia w woj. zachodniopomorskim, w pow. choszczeńskim, w gminie Bierzwnik


Propozycja dla odważnych - zielona i pomarańczowa ściana - zdjęcia - Urządzone\nAlbum "Zieleń w łazience - kafelki, armatura"\nZdjęcie "Propozycja dla odważnych - zielona i pomarańczowa ściana"\nPropozycja dla odważnych - zielona i pomarańczowa ściana\nDodany: 13.03.2013 09:53 Pokaż cały album\nwanna, prysznic, kafelki, zielona łazienka, łazienka galeria, galeria, urządzone, zieleń\nTelewizor w lustrze w łazience\nMeble na wymiar Nowoczesna sypialnia? Nowoczesny salon Jak ułożyć kostkę brukową? Podłoga drewniana - samemu czy z ekpią? Aranżacja salonu - jakie dodatki Porady dotyczące fototapety do salonu? Płytki do łazienki


Browse by Tag: kuchenne\nLinki [Tag : kuchenne]\n2. Zenga.pl - ławy, sofy, krzesła\nData dodania: May 25, 2009 Trafień: 15 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n3. Sklep meblowy oraz produkcja: Kartuzy meble Miłosz\nData dodania: Jun 30, 2009 Trafień: 18 Ocena: 5.00 Głosów: 1\n4. Melbest - Producent Mebli\nNasza oferta skierowana jest do klientów indywidualnych, przedsiębiorstw a także instytucji. Produkujemy meble na wymiar - kuchenne, biurowe, wolnostojące, sklepowe, aptekarskie, szafy wnękowe, szafy z drzwiami przesuwnymi, garderoby oraz każdego rodzaju zabudowy wnętrz.\nOferujemy bezpłatny pomiar oraz projekt prezentowany techniką komputerową jako obraz trójwymiarowy. Nasz kreatywny zespół projektantów zapewnia profesjonalną obsługę, doradztwo oraz staranność realizacji zadań.\nDzięki długoletniemu doświadczeniu firma na dobre zakorzeniła sie tak na lokalym jak i zagranicznym rynku producentów mebli.\n5. Meble Kuchenne Studio6\nJesteśmy firmą produkującą meble na zamówienie. Projektujemy i wykonujemy niepowtarzalne meble , robimy aranżacje wnętrz. Wykonujemy meble kuchenne, łazienkowe ,szafy ,garderoby,meble do salonu a także nietypowe wykończenia twoich wnętrz. Sprzedajemy najlepsze marki agd do kuchni. Zapraszamy do naszego studio mebli kuchennych.\nKatowice ,al.Roździeńskiego 191/22\nData dodania: Sep 5, 2009 Trafień: 8 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n7. Kuchnie Poznań\nNa stronie Nickel Design znajdziemy szeroką ofertę firmy w zakresie aranżacji, wykonawstwa i projektów wnętrz. Biuro oferuje projekty mebli na wymiar, szaf wnękowych, projekty kuchni oraz garderób, a także sprzedaż okien, drzwi i rolet okiennych po promocyjnych cenach, oferowanych dzięki ścisłej współpracy z ich producentami.\nData dodania: Nov 28, 2009 Trafień: 13 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n8. Meble kuchenne na wymiar Gorzów Wielkopolski. AYO Kuchnie. Meble na zamówienie.\nJesteśmy firmą zajmująca się projektowaniem oraz produkcją wszelkiego rodzaju mebli pod indywidualną zabudowę. Wykonujemy zabudowy mebli biurowych, sklepowych, zabudowy wnęk (szafy, garderoby), elementy wyposażenia dla obiektów użyteczności publicznej oraz meble nietypowe.\nData dodania: Feb 19, 2010 Trafień: 18 Ocena: 0.00 Głosów: 0\n9. PHU OSMODEL s.c.\n10. Meble kuchenne na wymiar, szafy wnękowe - Wrocław - INSIGNOmeble.pl\nJesteśmy firmą wytwarzającą meble kuchenne na wymiar (między innymi do zabudowy) oraz szafy wnękowe. Nasza produkcja mebli odbywa się w okolicach Wrocławia jednak jesteśmy otwarci na klientów z całej Polski, jak również i z zza granicy. Naszą specjalnością są meble kuchenne do zabudowy. Zajmujemy się zarówno ich projektowaniem jak i produkcją. Do produkcji mebli kuchennych wykorzystujemy najlepsze dostępne na rynku materiały, dzięki czemu nasze realizacje są bardzo trwałe i zachowują najwyższe walory wizualne i użytkowe nawet po bardzo długim czasie użytkowania. Gwarantujemy zespół doświadczonych projektantów, niepowtarzalne aranżacje zabudowy kuchennej oraz profesjonalny montaż. Produkujemy nasze meble w oparciu o takie surowce jak: drewno, forniry, lakiery, folie, laminaty - wszystkie w wielu wariantach kolorystycznych. W ofercie również szafy wnękowe. Zapraszamy do współpracy.


ceramika Barbary Karasiewicz\nCeramika - już w starożytności – zdobiła domy i ich wnętrza. Pełniła też liczne funkcje użytkowe. Z niej bowiem wykonywano przedmioty codziennego użytku – od wspaniałych amfor po zwykłe naczynia dla plebsu. Podobnie wygląda to dzisiaj. Obok klasycznej ceramiki budowlanej coraz większym zainteresowaniem cieszy się bowiem jej artystyczna odmiana. Dla wielu ludzi drobne gadżety wykonane z ceramiki są znakomitym sposobem na aranżację wnętrza czy zewnętrznego otoczenia.\nBarbara Karasiewicz właśnie ową artystyczną odmianą ceramiki zajmuje się od lat. Tworzy małe i duże formy ceramiczne. Wykonuje także ceramiczną biżuterię artystyczną. Pracuje w masach szamotowych, łącząc je z różnymi materiałami: sznurkiem, bambusem, metalem. Połączenia te dają nie tylko efektowne doznania wizualne ale i dźwiękowe.\nB. Karasiewicz – urodziła się w Pułtusku, z wykształcenia jest dekoratorem, przygodę z ceramiką rozpoczęła 20 lat temu w Pułtuskiej Spółdzielni Rzemiosła Artystycznego „Cepelia”. Kształciła się pod kierunkiem artystki - ceramika Marity Benke-Gajdy, wykładowcy ASP w Krakowie, która była dla niej inspiratorem i mistrzem.\nArtystka prowadziła zajęcia jako instruktor ceramiki m.in. w Zabierzowskim Centrum Kultury i Miejskim Domu Kultury w Pułtusku. Równolegle pracowała przy konserwacji zabytków sztuki sakralnej w kraju i za granicą, co zresztą nadal czyni. Brała udział w konkursach organizowanych przez Fundację „Cepelia” w Krakowie, zdobywając wiele nagród i wyróżnień. Uczestniczyła też w plenerach ceramicznych, m.in.w Nowym Wiśniczu, Szklarskiej Porębie i Cieszynie. Swoje prace wystawiała m.in. w Zabierzowie, Krzeszowicach, Nowym Wiśniczu, Krakowie, Myślenicach, Bochni, Cieszynie, Warszawie, Ciechanowie a także w Slovanicach , Killmitzgraben oraz w rodzinnym Pułtusku.\nWystawa „Miedzy niebem a ziemią” jest drugą wystawą indywidualną artystki w myślenickim „Domu Greckim”. Pierwsza miała miejsce wiosną 2008 r.\nFotografia ALFREDY ŻAK\nAlfreda Żak jest rodowitą dobczycanką. Z wykształcenia – dekorator. Od prawie 2 lat mieszka w Brzezowej i jest zakochana w tej urokliwej miejscowości. Jej pasją jest fotografia. Miała 3 indywidualne wystawy fotograficzne w rodzinnych Dobczycach: -sierpień 2005 r.-"A za oknem..."- na Zamku -październik 2005 r.-"A za oknem..."- Galeria „Na schodkach” -2007 r.-” Zachody słońca i autoportrety” w artystycznej kawiarni NIESPODZIANKA, którą prowadziła przez krótki, aczkolwiek intensywny czas. Odbyło się tam wiele ciekawych imprez kulturalnych: spotkań, np. Podróże z Niespodzianką, wystaw, koncertów. Wystawa „Impresje” w „Domu Greckim” to pierwsza ekspozycja prac autorki poza rodzinnymi Dobczycami.\nPICASSO MATISSE MIRó - grafika\nEkspozycja obejmuje 81 prac graficznych (w większości litografii) trzech największych mistrzów dwudziestowiecznej sztuki: Pabla Picassa, Henri Matisse'a oraz Joana Miro. Prezentowani artyści znani są przede wszystkim z malarstwa, jednak również grafika zajmowała w ich twórczości pokaźne miejsce.\nPABLO Ruiz PICASSO – 1881-1973\nHiszpan. Jeden z największych malarzy XX wieku, geniusz, uważany za twórcę nowoczesnego malarstwa. Był kontrowersyjnym, najostrzej atakowanym, ale też najbardziej podziwianym artystą. W powszechnej świadomości jego nazwisko stało się synonimem sztuki przekraczającej wszelkie bariery. Współtwórca kubizmu, który uważany jest za najwyższe osiągnięcie artystyczne i fundament rozwoju całej sztuki nowoczesnej. Słowo kubizm pochodzi od łacińskiego słowa cubus, co oznacza kostka lub sześcian. Dzięki zastosowaniu nowych technik takich jak deformacja, dekonstrukcja i kolaż, kubizm wywarł wielki wpływ na nowoczesną estetykę. Picasso uważany jest także za jednego z najwybitniejszych grafików XX wieku, i zapewne najbardziej wszechstronnego - pod względem zarówno stylistycznym, jak technicznym. Jest autorem ponad 2000 grafik. Tworzył też rzeźbę i ceramikę. Pablo Picasso należał do grona pionierów współczesności, których dokonania otworzyły drogę innym twórcom. Hiszpański surrealista Joan Miro podkreślał, że „… dzięki niemu, my, którzy nastaliśmy po nim, zastaliśmy drzwi otwarte”. Na wystawie w myślenickim Muzeum zapoznamy się z próbką możliwości Picassa jako ilustratora książek. Eksponowany jest cykl litografii z 1949 roku, które powstały do opowiadania pt. „Carmen” Prospera Merimée. Dla uzmysłowienia tego, jak ważną częścią twórczości Picassa były ilustracje, warto nadmienić, że w latach 1910- 1972 wydano aż 154 książki ilustrowane przez tego artystę. Ekspozycja prezentuje także litografie Picassa o tematyce erotycznej z tzw. „sekretnej kolekcji” oraz prace ukazujące ulubione motywy artysty: corridę, tematykę cyrkową, gołąbka pokoju oraz portrety towarzyszek życia, np. portret Jacqueline Roque, którą Picasso poznał gdy miał 62 lata, a Jacqueline 20.\nHENRI MATISSE – 1869-1954\nFrancuski malarz i grafik. Połączył nauki dawnych mistrzów i inspiracje czerpane ze sztuki afrykańskiej tworząc fowizm, jeden z najciekawszych kierunków w malarstwie XX wieku, współczesny kubizmowi, mniej jednak od niego skrępowany schematami intelektualnymi, charakteryzujący się żywą i oderwaną od rzeczywistości kolorystyką dzieł. Twórczość H.Matisse'a zajmuje w dziejach sztuki pozycję szczególną, można powiedzieć, że rozwijała się ona pod prąd swoich czasów. Samotny wśród pokolenia – Matisse był jak ożywczy powiew. Przez całe życie poszukiwał nowych rozwiązań artystycznych. Swoje wizje realizował w wielu dziedzinach sztuki. Od malarstwa sztalugowego przeszedł do dzieł monumentalnych, uprawiał grafikę, był autorem niezliczonej liczby rysunków, zajmował się także ilustracją książkową, rzeźbą, ceramiką, wykonywał projekty scenografii i kostiumów. Pod koniec życia artystę zainteresowała zupełnie nowa technika, którą nazywał „papierowymi wycinankami”. W ciągu 60 lat twórczych poszukiwań Matisse'owi przyświecał jeden cel: by jego sztuka dawała ludziom radość. Na wystawie twórczość Henri'ego Matisse'a obrazuje cykl prac graficznych, które artysta wykonał dla ekskluzywnego pisma „Verve”. Było to czasopismo artystyczno-kulturalne wydawane w Paryżu w latach 1937-1960, którego twórcy postanowili stworzyć najpiękniejsze i najbardziej ekskluzywne czasopismo na świecie. Do każdego numeru dodawali oryginały prac różnych artystów, którzy z czasem stali się bardzo znani. Dzisiaj ich prace są poszukiwane i cenione na rynku sztuki. Matisse zaprojektował okładkę do podwójnego numeru 35 i 36, który w całości został poświęcony ostatnim latom jego twórczości. Na potrzeby tego numeru osobiście nadzorował tworzenie litografii swoich ostatnich prac, które zostały dołączone do czasopisma. W „Domu Greckim” prezentowane są także litografie jego słynnych wycinanek, tzw. „Błękitne akty” - jedne z najbardziej rozpoznawanych dzieł tego francuskiego artysty oraz projekty ceramiki i witraży.\nWszechstronny kataloński artysta - malarz, grafik, rzeźbiarz i ceramik. Miro to artystyczny outsider nie należący do żadnego kierunku. Będąc pod wpływem surrealizmu zdołał jednak rozwinąć własny styl, którego elementami były „organiczne” formy, żywe kolory i „spłaszczony” rysunek o ostrych liniach, kojarzący się z rysunkami dzieci. Jego dzieła interpretuje się jako przynależące do surrealizmu, jako wyraz powrotu do dzieciństwa i jako „piaskownice dla podświadomości”. Synteza formy jest połączona z bogatą wyobraźnią i poczuciem humoru, a także swoistą nastrojowością. Większość prac Miro zaprezentowanych na myślenickiej wystawie pochodzi z „LITOGRAPHU“. Był to sześciotomowy wykaz wszystkich litografii jakie wykonał malarz. Zawiera opisy prac wraz z charakterystyką papieru, na którym zostały wykonane, podaje wysokość nakładu, itd. Miró i wydawcy zależało na tym, żeby ten opis był czymś wyjątkowym i postanowili wydać jego ekskluzywną edycję, do której Miró dodał kilkadziesiąt własnych litografii. Wszystkie te prace można oglądać na ekspozycji.\nOrganizatorem ekspozycji są Muzeum Regionalne w Myślenicach oraz polsko-niemiecka firma Lep Art Consulting z siedzibą w Toruniu. Wszystkie zaprezentowane na wystawie dzieła są własnością kolekcjonera i marszanda Jakuba Lepa, zajmującego się m.in. sprzedażą dzieł sztuki i wystawiennictwem.\nEkspozycja prezentowana będzie w Myślenicach do 13. 03. 2011r.\nPatronami honorowymi wystawy są Posłanka do Parlamentu Europejskiego - Róża Thun oraz Senator RP – Stanisław Bisztyga.\nPatronami medialnymi: TVP Kraków, Polskie Radio Kraków, Portal Miasto-Info, „Gazeta Myślenicka” oraz miesięcznik „Sedno”.\nKonkurs „BOŻONARODZENIOWY CZAS” rozstrzygnięty\nW listopadzie ubiegłego roku Muzeum Regionalne „Dom Grecki” w Myślenicach wraz z Gminnym Ośrodkiem Kultury i Sportu w Tokarni ogłosiło konkurs zatytułowany „Bożonarodzeniowy czas” - obejmujący tradycyjne dyscypliny sztuki ludowej i amatorskiej regionu myślenickiego. Miał ona na celu pielęgnowanie charakterystycznych dyscyplin sztuki ludowej regionu myślenickiego, jakimi są rzeźba, plastyka obrzędowa, haft, bibułkarstwo; wspieranie amatorskiej twórczości artystycznej ; podtrzymywanie współpracy Muzeum z twórcami ludowymi oraz twórcami-amatorami; kultywowanie tradycji bożonarodzeniowych.\nRegulamin konkursu skierowany został bezpośrednio do twórców ludowych oraz twórców amatorów z terenu powiatu myślenickiego oraz do Gminnych Ośrodków Kultury.\nDo konkursu przystąpiły następujące osoby oraz instytucje:\nJerzy Chlipała z Wiśniowej\nJózef Słonina i Agnieszka Kniarz z Pcimia\nEmil Biela, Zofia Batko, Sara Urban i Julian Turski z Myślenic\nBożena Hanula, Józefa Pietrzak, Ewa Pietrzak,Józefa Miłkowska oraz Maria Malec z Wierzbanowej\nDominik Druzgała ze Stróży\nAgnieszka Polaniak ze Skomielnej Czarnej\nStanisław Winter i Franciszek Jędrocha z Tokarni\nCecylia Frajtag z Brzezowej\nGabriela Gwóźdź z Polanki\noraz Środowiskowy Dom Samopomocy w Sułkowicach.\nOgółem dostarczono 102 prace konkursowe wykonane indywidualnie oraz zbiorowo. Były to: rzeźby; płaskorzeźby; obrazy; tradycyjne ozdoby choinkowe; światy; kwiaty bibułowe; pająki oraz współczesne ozdoby bożonarodzeniowe.\nWszystkie prace odpowiadały tytułowi konkursu „Bożonarodzeniowy czas”.\nOstateczna ocena prac przez Komisje konkursową odbyła się 20 grudnia 2010 r. Jury oceniało dostarczone na konkurs prace w 3 kategoriach:\n1.rzeźba i malarstwo\n2.tradycyjne ozdoby bożonarodzeniowe\n3.współczesne ozdoby bożonarodzeniowe.\n- Jan Koczwara – przewodniczący – wieloletni dyrektor Ośrodka Kultury w Myślenicach, miłośnik sztuki i kultury ludowej oraz wytrawny jej znawca, inicjator ogólnopolskiego konkursu „Kwiaty Polskie”, wielu lokalnych konkursów propagujących kulturę ludową naszej Ziemi, m.in.”Praca i Piękno”, „Nasi”.\n- Agnieszka Wargowska - Dudek – założycielka Fundacji Sztuki Przygody i Przyjemności ARTS, która ma na swoim koncie realizację kilku udanych projektów w tym „Z cienia do istnienia”. Zajmuje się sztuką ludową, która jest jej pasją oraz promocją lokalnych artystów.\nAgnieszka Turska – plastyk – fotograf – kulturoznawca - pracownik Muzeum Regionalnego w Myślenicach\nAndrzej Słonina – kierownik Filii GOKiS w Skomielnej Czarnej, animator kultury ludowej, regionalista, rzeźbiarz i nauczyciel, twórca kliszczackiego Ekomuzeum w Bogdanówce.\nJury w powyższym składzie przyznało następujące nagrody:\n1/ I miejsce w kategorii rzeźba i malarstwo otrzymali ex aequo - Józef Słonina – za rzeźby” Anioł, śmierć i diabeł” oraz Emil Biela – za obraz „Gloria”.\nII miejsce ex aequo – Stanisław Winter – za płaskorzeźbę „Szopka” i Dominik Druzgała – za rzeźbę „Szopka”.\nWyróżnienia w tej kategorii otrzymali: Franciszek Jędrocha – za rzeźbę „Szopka” i Cecylia Frajtag – za obraz na desce -”Anioł”\n2/ I miejsce w kategorii tradycyjne ozdoby bożonarodzeniowe otrzymał Jerzy Chlipała – za światy i gwiazdę z opłatków.\nII miejsce – Bożena Hanula – za pająki ze słomy i bibuły.\nIII miejsce – Zofia Batko – za pajace z wydmuszek i papieru.\nWyróżnienia w tej kategorii otrzymały Józefa Pietrzak – za gwiazdki ze słomy i łańcuch choinkowy oraz Maria Malec – za wianki z kwiatów bibułowych.\n3/ I miejsce w kategorii współczesne ozdoby bożonarodzeniowe – otrzymał Środowiskowy Dom Samopomocy w Sułkowicach – za choinkę z ozdobami.\nII miejsce – Agnieszka Polaniak – za ozdoby z makaronu.\nWyróżnienie natomiast Agnieszka Kniarz – za aniołki koronkowe – miniaturki.\nPonadto Jury wyróżniło prace dzieci: Sary Urban, Juliana Turskiego oraz Gabrieli Gwóźdź, jako kontynuatorów tradycji ludowych i przyznało im nagrody książkowe.\nNagrody pieniężne i rzeczowe w konkursie ufundowane zostały przez Starostwo Powiatowe w Myślenicach oraz Muzeum Regionalne i Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Tokarni – organizatorów konkursu.\nWszystkie nadesłane prace wyeksponowano na czasowej ekspozycji ”Bożonarodzeniowy czas” w Muzeum Regionalnym i można je było oglądać do 9 stycznia b.r., natomiast uroczyste rozstrzygnięcie konkursu uświetnił Zespół Regionalny „Koskowianie” ze Skomielnej Czarnej i Bogdanówki działający pod kierownictwem Teresy Lipki i Andrzeja Słoniny.\nW imieniu organizatorów konkursu składam szczególne podziękowania Starostwu Powiatowemu – Wydziałowi Edukacji, Kultury i Sportu za ufundowanie nagród pieniężnych oraz Jurorom za zainteresowanie, czas nam poświęcony, bezinteresowność i profesjonalizm. Zwycięzcom serdecznie gratuluję a wszystkim uczestnikom konkursu dziękuję za to, że w tych niełatwych czasach unifikacji, globalizacji i powszechnej komercji tworzycie Państwo rzeczy piękne i niepowtarzalne inspirowane tradycją regionu, a tym samym pielęgnujecie kulturę ludową, która jest przecież częścią naszej kultury narodowej.\nDOBCZYCE I MIESZKAŃCY MIASTA\nna dawnej pocztówce i fotografii\nEkspozycja przygotowana została przez Biuro Edukacji Publicznej IPN w Krakowie oraz krakowskie Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego i prezentowana będzie w salach myślenickiego „Domu Greckiego” od 18 listopada do 15 grudnia b.r.\nWystawa „13 grudnia - Stan wojenny – spojrzenie po dwudziestu latach” składa się z ponad 30 plansz przedstawiających najważniejsze historyczne wydarzenia z tamtego okresu /1980 - 1983/: manifestacje z poparciem „Solidarności” w stolicach krajów Europy, wprowadzenie stanu wojennego, przyjazd Jana Pawła II w 1983 roku. Ekspozycja prezentuje także fotografie górników z kopalni Wujek, ZOMO-wców i internowanych oraz życie codzienne: można na niej zobaczyć zdjęcie sklepu spożywczego z pustymi półkami, a także talony na podkoszulki, ręczniki oraz kalesony z informacjami, że w roku 1983 można je było zdobyć tylko w losowaniu.\nW roku bieżącym obchodzimy 30 rocznicę powstania „SOLIDARNOŚCI”.\nNiezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność" – ogólnopolski związek zawodowy powstały w 1980 r. dla obrony praw pracowniczych, do 1989 r. również jeden z głównych ośrodków masowego ruchu oporu przeciw rządom Polski Ludowej. "Solidarność" powstała na bazie licznych komitetów strajkowych (w tym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Gdańsku), które z czasem przekształciły się w komisje założycielskie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". NSZZ "Solidarność" został zarejestrowany 10 listopada 1980 r. Przez Sad Okręgowy w Warszawie. Władze PRL przygotowywały się do rozprawy z „Solidarnością” już od pierwszych dni po jej powstaniu. Przygotowana na wiele miesięcy wcześniej wymierzona w działaczy opozycyjnych operacja rozpoczęła się 13 grudnia 1981 r. Wtedy to w Małopolsce internowano 179 działaczy związkowych, do 30 kwietnia ich liczba wzrosła do 349. W tym czasie aresztowano 303 osoby, a 101 zostało skazanych przez sądy. Działania władzy wobec społeczeństwa wywołało jego reakcję i doszło do wybuchu strajków. W Małopolsce do największych strajków doszło w Hucie im. Lenina (13–15 grudnia), „Montinie” (14–16 grudnia), „Telpodzie” (14–16 grudnia), Akademii Górniczo-Hutniczej (14-15 grudnia). Krótkie protesty miały też miejsce 14 grudnia 1981 m.in. w „Elbudzie”, „CeBeA”, „Armaturze”, Odlewni Żelaza w Charsznicy. Protesty władza pacyfikowała przy użyciu oddziałów ZOMO i wojska.\nEkspozycja ta przybliży zwłaszcza młodzieży nastroje tamtego czasu. W tym celu wykorzystano dokumenty i zdjęcia pochodzące ze zbiorów IPN, Fundacji Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, KRH NSZZ „S” Huty im. Tadeusza Sendzimira, Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Ośrodka Karta, Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” Malopolska, W. Frazika, B. Kuternozińskiej-Kuler, S. Malary, S. Markowskiego, J. Polaka, M. Ptasińskiej, E.Wilmańskiej, J. Żurka.\nIKONY - ROBERT RUMIN\nW nocy z 22 na 23 czerwca 1940 r. na myślenickiej poczcie nastąpił wybuch granatu lub petardy. Sprawców tego czynu nie ustalono. Hitlerowcy w myśl odpowiedzialności zbiorowej w niedzielę 23 czerwca aresztowali 10 zakładników, mieszkańców miasta, którzy dwa dni wcześniej otrzymali zawiadomienie, że wyznaczono ich na zakładników „celem odparcia aktów sabotażu”. Zakładnikami mieli być przez 14 dni i w tym okresie musieli meldować się codziennie w biurze burmistrza.\nWe wspomnianą już „czarna niedzielę” nastąpiły dalsze aresztowania. Zakładników oraz 25 aresztowanych na ulicach oraz zabranych z domów zaprowadzono przed budynek poczty, gdzie ich sfotografowano, a następnie wywieziono do więzienia Montelupich w Krakowie. Oznajmiono im, że jeżeli nie znajdzie się sprawca zamachu na pocztę, zostaną rozstrzelani. Umieszczono ich w celi śmierci. 29 osób wywieziono do Fortu w Krzesławicach i tam 29 czerwca 1940 r. rozstrzelano. Pozostałe zginęły w niemieckich obozach koncentracyjnych.\nAntoni Burtan – zakładnik\nWincenty Frączek – zakładnik\nJózef Goławiecki – zakładnik\nWojciech Hosaja – zakładnik\nCzesław Adam Janowski\nStanisław Jędrzejowski – zakładnik\nAndrzej Miętus – zakładnik\nKazimierz Skóra – zakładnik\nStanisław Syrek – zakładnik\nAntoni Święch – zakładnik\nPiotr Wierciak – zakładnik.\nRodziny zamordowanych powiadomiono, że „zmarli” 29 czerwca 1940 r., a jako przyczynę zgonu podano chorobę serca, zapalenie płuc, udar mózgu, itp.\nEkspozycja została zorganizowana w 70 rocznicę tych tragicznych wydarzeń.\nBędzie czynna do końca września b.r.\nPaweł Michalec jest Myśleniczaninem. Ukończył Wydział Sztuki na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Dyplom w Pracowni Rysunku dr hab. Jana Bujnowskiego. Interesuje się m.in. fotografią. Zawodowo zaś zajmuje się projektowaniem stron internetowych, grafiką komputerową, grafiką na potrzeby marketingu, przygotowaniem do druku, itp. Ukończył też szkołę muzyczną, w latach 2000-2004 był organistą w kościele św. Franciszka z Asyżu na Zarabiu. W 2003 r. wraz ze znajomymi założył Stowarzyszenie Internetowe Radio Myślenice. Był jego redaktorem naczelnym i prowadzącym.\nWystawa „Dotknięcie” - to dyplom Pawła Michalca, który uzyskał w ubiegłym roku na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. To cykl rysunków wykonany pastelą i węglem. Jest rodzajem opowieści obrazkowej. Jak w klasycznym opowiadaniu można wyróżnić w nim podstawowe części: wstęp, zawiązanie akcji, moment kulminacyjny i refleksję końcową. Opisuje krótkie, zdawałoby się proste wydarzenie: umówione spotkanie przy kawie dwu osób, mężczyzna otrzymuje od kobiety urzędową kopertę, wysypuje z niej kilka przedmiotów, po kolei trzyma je w dłoni, ogląda, kobieca dłoń łagodnie dotyka ręki mężczyzny, pożegnanie - koniec. Zaskakujący chwyt autora polega na tym, że całą historię opowiedział na sposób filmowy, trochę jakby przez obiektyw nisko umieszczonej kamery, przedstawiając tylko ręce obojga „aktorów”. Odwołuje się do typu narracji filmowej spod znaku Alfreda Hitchcocka, do artystycznej metody budowania napięcia poprzez niedopowiedzenie. A kim są bohaterowie rysunkowej opowieści, jaki jest powód spotkania, jakie emocje im towarzyszą, jakie znaczenie ma koperta i jej zawartość – odpowiedzi na te pytania widz musi spróbować wyczytać z kontekstu sytuacyjnego, z kilku przedmiotów i z tego co mówią ręce dwojga osób.\nWięcej informacji o wystawie na www.dotkniecie.info\nJ.Bajgrowicz urodził się w 1953 roku w Krakowie.\nW 1978 roku ukończył krakowską Akademię Sztuk Pięknych. Dyplom na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. Mariana Koniecznego. W latach 1979 - 1981 pracował jako nauczyciel rzeźby w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie. Od roku 1987 na stałe mieszka w Porębie koło Myślenic. Jest nauczycielem plastyki i muzyki w Szkole Podstawowej i w Gimnazjum w Trzemeśni oraz nauczycielem muzyki w Szkole Podstawowej w Zasani. Poza pracą pedagogiczną zajmuje się rysunkiem, rzeźbą w drewnie i projektowaniem srebrnej biżuterii.\n1985 – Galeria „Pryzmat” Kraków\n1994 i 1995 – Galeria „M” Kraków\n1996 i 2009 – Galeria „Rękawka” Kraków\n2007 – Galeria „Dworek” Tokarnia\n2010 – „Wystawa na czwórkę” Kraków\n1979 - „Rzeźba Roku” Kraków\n1980 - „Absolwenci” Kraków\n1985 - „Salon Jesienny” Kraków\n1986 - „Rzeźba Roku” Kraków\n„Moje rzeźby rządzą się prawami teatru kukiełkowego. Jest to świat ludzi, którzy grają w różny sposób swoje życiowe role: walczą ze sobą, wspinają się po drabinie awansu społecznego, próbują rządzić sobą nawzajem, wywołać zazdrość... Tworzywem jest drewno, to szlachetne i to bardziej pospolite jak lipa, brzoza, sosna. Łączone w rozmaity sposób stanowią kompozycje o różnej formie i barwie. Wielkość do ok. 50 cm pozwala mi na spokojną, refleksyjną pracę nad kolejnymi rzeźbami z mojego cyklu „Zabawki dla dorosłych”, któremu poświęciłem ostatnie lata”.\nEugeniusz MOLSKI – artysta plastyk i ceramik.\nUrodził się w Bagienicach na Mazowszu. Ukończył PLSP w Nałęczowie, a w 1969 r. Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych we Wrocławiu / obecnie ASP /, uzyskując dyplom z dwóch specjalizacji: malarstwo architektoniczne i ceramika. Artysta – pedagog, od 1969 r. - do 2006 r. pracował w Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. Uprawia malarstwo, malarstwo ścienne, ceramikę i rzeźbę ceramiczną. Swój bardzo bogaty dorobek twórczy prezentował na blisko 200 wystawach indywidualnych i ponad 230 zbiorowych w Polsce i za granicą / Niemcy, Węgry, Włochy, Czechy, Słowacja, Finlandia, Ukraina, Chorwacja /. Jest laureatem licznych prestiżowych nagród i wyróżnień. Jego prace znajdują się w zbiorach wielu kolekcjonerów prywatnych i wielu zbiorach muzealnych w kraju i za granicą. Artysta od lat realizuje swoją drugą życiową pasję – podróże artystyczne, podczas których poszukuje nowych natchnień i inspiracji na Dalekim i Bliskim Wschodzie, w Afryce, Europie czy nieodkrytych jeszcze zakątkach Polski. Wystawa „Podróże z Aniołem XV” to 3 wystawa indywidualna w Muzeum myślenickim, w tym 2 plenerowa. Zawsze motywem przewodnim były Anioły. Na obecnej wystawie znajdują się też rzadziej pokazywane na wystawach formy użytkowe: misy, patery ale dominującą tematyką są formy antropomorficzne, postaci aniołów, świętych, ludzi. Artysta zaprasza na spotkanie z nieziemskimi, pięknymi i ulotnymi istotami, które od wielu lat zajmują szczególne miejsce w jego twórczości. Anioły to nie tylko istoty opiekujące się ludźmi, dające im poczucie bezpieczeństwa ale również budzące nieustanny podziw. Te zrodzone w wyobraźni artysty, wykonane z różnych, często ciężkich materiałów ceramicznych, niezwykle kolorowe, nigdy nie tracą swego piękna i lekkości. Jego anioły jawią się nie tylko jako uskrzydlone istoty oddalające poczucie osamotnienia. To również ludzie dający innym chwile radości i wytchnienia. To kobiety obdarzone anielskim wdziękiem, urokiem, tajemnicą i choć nie zawsze towarzyszy im klasyczna uroda, z pewnością nieodłącznym atrybutem jest dobro i piękno wewnętrzne. Dzieła E. Molskiego powstawały w różnym czasie i z wielu powodów. Jedne były impresjami z egzotycznych podróży. Inne narodziły się z fascynacji i zauroczeń sztuką i kulturą zaczerpniętą z najciekawszych źródeł na mapie świata, z jej tradycji, historii, religii. Są i takie, które po prostu towarzyszą mu w zazwyczaj samotnych wędrówkach po ziemskich szlakach i w twórczych zmaganiach.\nurodził się w Bogdanówce. W 1969 r. ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. A. Kenara w Zakopanem. W 1975 r. uzyskał dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jest członkiem Związku Polskich Artystów – Okręg krakowski. Pracuje w twardych i trwałych materiałach, takich jak: drewno, kamień, metal. Zrealizował szereg kompozycji o tematyce religijnej dla potrzeb obiektów sakralnych, m. in. Kościół Miłosierdzia Bożego w Kielcach, Kościół św. Piotra i Pawła w Myszkowie, Kościół Bożego Miłosierdzia w Rzepedzi, Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Chrzanowie. Prezentował swoje prace na wielu wystawach indywidualnych w kraju: m. in. w Warszawie, Krakowie, Zakopanem, Myślenicach oraz za granicą: w Szwajcarii, Francji i Austrii. Uczestniczył w ekspozycjach zbiorowych w kraju a także we Francji, na Słowacji i Ukrainie. Prace artysty znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce, w Austrii, Francji, Niemczech, USA, Włoszech, Japonii i Chinach. Mieszka i tworzy w Skomielnej Czarnej. Twórczość artystyczna Stanisława Trybały skupia się na jego kontemplacji drewna, zwłaszcza lipowego, jednego z najstarszych materiałów rzeźbiarskich, którego urodę i szlachetność ciągle odkrywa na nowo. Wypracował własny, rozpoznawalny styl. Wystawa w Domu Greckim prezentuje najnowsze prace artysty o tematyce pasyjnej.\nMARIA BIEŃKOWSKA - KOPCZYŃSKA "Pestka"\nMaria Bieńkowska-Kopczyńska „Pestka”\nASP w Krakowie ukończyła w 1980 roku na Wydziale Grafiki, w Pracowni Wklęsłodruku u prof. Andrzeja Pietscha, Pracowni Drzeworytu u prof. Franciszka Bunscha oraz Pracowni Książki i Typografii u prof. Romana Banaszewskiego. Za dyplom otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Sztuki. Obecnie zajmuje się malarstwem sztalugowym, za które otrzymała wiele nagród i wyróżnień, między innymi : Nagrodę Polsko-Japońskiej Fundacji „Mijauchi”. Brała udział w ponad 200 wystawach zbiorowych i około 60 wystawach indywidualnych. Obrazy swoje prezentowała w Paryżu, Londynie, Monachium, Essen, Norymberdze, Brukseli, Zurichu, Winterturze, czeskim Cieszynie, Finnsnes (Norwegia), Seulu i Tokio. Uczestniczyła w licznych plenerach w kraju i za granicą oraz w warsztatach artystycznych im. Józefa Czapskiego we Francji. Jej obrazy znajdują się w kolekcjach prywatnych na całym świecie. Od 1980 roku jest członkiem ZPAP. Ostatnio fascynuje ją ceramika. Jest podróżniczką, a ze swych podróży czerpie natchnienie i tematy do swojej pracy twórczej.\nAGNIESZKA STANEK "KOBIETA INNA NIŻ WSZYSTKIE"\nkapelusze i rękawiczki\nAbsolwentka Szkoły Artystycznego Projektowania Ubioru w Krakowie. Projektantka, fotograf, modystka, malarka. Jej pasją jest tworzenie strojów odmiennych, artystycznych, odbiegających mniej lub więcej od klasycznie przyjętych norm. W ramach pracy dyplomowej zaprezentowała suknie wieczorowe inspirowane kwiatami. Ma na swoim koncie kilka pokazów i wystaw: fotograficzną - „Wariacje na temat wielkiego malarstwa” /2003/ malarską - „Martwa natura” /2004/ modystyczno-fotograficzną - „Kolorowy zawrót głowy” / 2004 /. Obecnym bodźcem do pracy projektantki stała się subkultura gotycka, charakteryzująca się artystyczno-mrocznym klimatem, co przyniosło efekt w postaci nowej kolekcji w stylu „cyber goth”...\nOBRAZY - STARE - NOWE - NAJNOWSZE\n- metodyk – instruktor – animator i popularyzator kultury\n– konsultant – dokumentalista – lektor – wykładowca\n– konferansjer – reżyser – scenograf\n– malarz – dekorator – kolekcjoner – satyryk.\nOd 50 lat mieszkaniec i obywatel Myślenic. Jedną z prezentacji w ramach jubileuszowego programu „Jana Koczwara – Realizacje – Fascynacje – Wspomnienia – Zamyślenia. Myślenice 1960 – 2010” jest ekspozycja twórczości malarskiej jubilata w salach Domu Greckiego. Jest to wystawa retrospektywna zatyt. „Stare - Nowe - Najnowsze”. Koczwara bowiem od 50 lat tworzy i kreuje jako plastyk – amator, własny, jednostkowy świat sztuki. Uprawia rysunek, malarstwo i collage. Ma w swoim dorobku 15 wystaw indywidualnych i udział w 30 prezentacjach zbiorowych. Uczestnik wielu ogólnopolskich plenerów malarskich. Laureat pięciu nagród pierwszych w przeglądach „Praca i Piękno”. Prace jego znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, muzeum myślenickiego, Musee des Beaux Arts i Galerii „42” w Paryżu oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą. Wystawa w Domu Greckim podzielona została na dwie cześci: Stare obrazy – to niezwykle dekoracyjne kompozycje, z podziałami liniowymi, znaczonymi ożywionym konturem, podobne do witraży, dzielone setkami kolorowych rombów i trójkącików. Artysta tworząc je operował plamami nałożonymi szpachlą z olejną farbą. Tematyka - to głównie „gobelinowe” sceny z aniołami w tle oraz urokliwe, pagórkowate pejzaże. Nowe i najnowsze obrazy – collage - to prace o płaszczyznach obficie pokrytych i dekorowanych często prozaicznymi materiałami codziennego użytku, budowane z klocków, listewek, korali, kości, kwiatów, guzików, grosików, etc., skomponowane kolorystycznie. To także instalacje, niejednokrotnie mające głębszy przekaz, jak np. „Brudne lustra codzienności”.\n„W życiu jak i w sztuce wszystko jest możliwe, jeżeli opiera się na miłości”.\nMarc Chagall – jedna z najjaśniejszych gwiazd École de Paris, "wielki malarz poezji i wielki poeta malarstwa", "poeta z Witebska", "ojciec malarstwa żydowskiego" - urodził się w 1887 roku pod Witebskiem na Białorusi w niezbyt zamożnej rodzinie chasydzkich Żydów, jako najstarsze z dziewięciorga dzieci. Pierwsze lekcje malarstwa pobierał w rodzinnym mieście u miejscowego nauczyciela Jehudy Pena, a następnie rozpoczął studia w szkole Cesarskiego Towarzystwa Wspierania Sztuk w Sankt Petersburgu. W 1910 roku za uzyskane stypendium udał się na 4 lata do Paryża. To właśnie tam, w czasie pobytu w artystycznej metropolii świata ukształtował się, a w zasadzie narodził, indywidualny, oryginalny styl artysty. Tu udoskonalił swój warsztat artystyczny, rozjaśnił paletę. Te lata 1910-1914 były najważniejszym okresem w jego twórczości. Mieszkał tam w sławnym "Ulu", wśród najważniejszych artystów École de Paris - Modiglianiego, Legera, Soutine'a. Pod wpływem kubizmu i fowizmu namalował najważniejsze obrazy m.in. - "Rosji, osłom i innym", "Ja i wieś". Wrócił jednak do Witebska, gdzie zastał go wybuch I wojny światowej. Po rewolucji został komisarzem sztuk pięknych w rodzinnym mieście i założył tam Akademię Sztuk Pięknych. W 1922 r. opuścił Rosję i wyjechał do Francji, gdzie mieszkał do II wojny światowej. Wówczas uciekł do USA, by w 1946 r. znów wrócić do Francji. W tej drugiej ojczyźnie umarł 24 lata temu. W 1958 r. artysta powiedział: "Wybrałem malarstwo, było mi ono potrzebne tak jak jedzenie. Zdawało mi się ono oknem, przez które ulatywałem w inny świat". Innym oknem do tego innego świata była dla niego Biblia. Ona, a także żydowski folklor, ruskie ikony, teatr i cyrk, malarstwo Gauguina, XVII-wiecznych Holendrów, twórczość artystów naiwnych, sztuka, ekspresjonistów, kubistów i fowistów ukształtowały ten tak lubiany poetycki język sztuki Chagalla. Biblię ilustrował już w latach 30. XX w. i wielokrotnie po wojnie wracał do ksiąg starotestamentowych, tworząc na ich temat graficzne impresje. Chagall przygotowując się do ich stworzenia lata 1930 – 1931 spędził wraz z żoną i córką w Jerozolimie, by znaleźć do nich inspiracje. W przypadku kolorowych litografii zaprezentowanych na myślenickiej wystawie - z lat 50. i 60. - lirycznych, impresyjnych, przypominających akwarelowe szkice - opowieści biblijne były impulsem do stworzenia przez Chagalla własnej wizji biblijnej rzeczywistości.\n„ Ja nie przeczytałem Biblii, ja ją wyśniłem”.\nLitografie te stanowią ważny i bogaty nurt w twórczości Chagalla, szczególnie mu bliski i jeden z podstawowych wątków w całym dorobku. Biblia staje się przejawem mistycznego spotkania artysty z Bogiem, jego relacja z osobami Starego Testamentu, aniołami i prorokami jest bezpośrednia. Ilustracje Biblii mają charakter uniwersalny. Poza pracami, których motywem przewodnim jest Biblia na wystawie w Domu Greckim, odnaleźć można trzy motywy, wokół których Malarz oscyluje w całej swej twórczości: (1) muzyka (2) miłość; (3) świat - natura i magia zawarta w ludycznym świecie cyrkowców.\nCharakterystycznymi dla jego malarstwa są : ekspresja koloru, niezachowywane proporcje postaci, przedstawianych na obrazach zwierząt, kwiatów, domów, instrumentów muzycznych i przede wszystkim człowieka. Chagall był artystą wszechstronnym. Tworzył w różnych technikach - malował, był świetnym grafikiem, ilustrował książki, m.in. Gogola, projektował witraże, mozaiki, ceramikę, gobeliny, scenografie teatralne.\nChionka to najczęściej dziś spotykana, choć historycznie najmłodsza ozdoba domów w czasie Bożego Narodzenia. Przywędrowała do Polski na przełomie 18 i 19 wieku wraz z niemieckimi protestanatami. Zwyczaj ustawiania ustrojonego drzewka wigilijnego znano w Niemczech juz w 15 wieku. W Polsce choinka przyjęła się początkowo w miastach, „pod strzechy” trafiła dopiero w latach 20 XX wieku, ale i tak nie była częstym gościem na wsi. Bardziej popularne były – w zależności od regionu - podłaźniki, podłaźniczki, połaźniki, wiechy, jutki czy rajskie lub boże drzewka. Był to rozwidlony czubek świerku, sosny , lub np. obręcz druciana lub łubiana owinięta zielonymi gałązkami. Wierzono, że miały one przynosić ludziom dobrobyt, szczęście, urodzaj, zdrowie, chronić przed złem i urokami. Dziś wielką uwagę przywiązujemy do stylu i urody świątecznych świecidełek. Dekorowana z roku na rok choinka coraz bardziej wymyślnymi, sztucznymi ozdobami wyparła z większości domów tradycyjne, staropolskie ozdoby. Dawniej wybierano tylko takie, które miały swoje znaczenie magiczne. Jabłka, orzechy, światełka – ich pojawienie się na świątecznym drzewku zawsze miało głębszy sens. Gwiazdę betlejemską umieszczano na szczycie choinki nie tylko na pamiątkę tej, która prowadziła Mędrców. Także po to, by wszyscy bliscy znaleźli drogę do domu. Na gałązkach wieszano czerwone jabłka – które miały zapewnić urodę i zdrowie, orzechy zawinięte w sreberka – by dały siłę i dobrobyt, łańcuchy – chodziło o wzmocnienie rodzinnych więzi oraz dzwoneczki – by dodały życiu radości. Zapalano świece lub lampki, aby chroniły dom przed ciemnościami i złem oraz wieszano anioły z oleodrukowymi główkami, prosząc o ich opiekę nad członkami rodziny. Nie mogło zabraknąć własnoręcznie robionych papierowych cacek, takich jak: koszyczki, jeżyki, pawie oczka, mikołaje z wydmuszek oraz ozdób ze słomy i wypiekanych ciastek. Gwiazdy i światy z opłatków to z kolei wyłącznie polskie ozdoby, nieznane poza naszym krajem. Zawieszano je pod sufitem – nad stołem wigilijnym lub na podłaźniczkach i na choinkach. Miały one nie tylko chronić ludzi i ich dobytek od wszelkiego zła, lecz również zapewnić szczęście i dobrobyt w nadchodzącym roku.\n12 grudnia b.r.w salach Muzeum Regionalnego „Dom Grecki” w Myślenicach odbyła się VII edycja Powiatowego Konkursu Potraw Regionalnych zoranizowana pod hasłem „Choinka przy wigilijnym stole”. Każda z gmin wchodzących w skład Powiatu Myślenickiego przygotowała stół z tradycyjnymi potrawami wigilijnymi oraz drzewko ubrane tradycyjnymi ozdobami. Gminy były reprezentowane przez Koła Gospodyń Wiejskich z Trzemeśni, Biertowic, Rudnika – gm. Dobczyce, Czechówki, Wierzbanowej, Pcimia, Krzczonowa, Czasławia oraz Zespół Regionalny „Zagórzanie” z Lubnia. Przepiękne tradycyjne choinki, biorące udział w w/w konkursie, którego organizatorami byli: Starostwo Powiatowe w Myślenicach, Powiatowy Zespół Doradztwa Rolniczego w Myślenicach oraz myślenickie Muzeum Regionalne można oglądać w salach Domu Greckiego jeszcze do Świąt Bożego Narodzenia.\nSerdecznie zapraszamy ! Naprawdę warto!\nPREZENTACJA GMINY WIŚNIOWA\n"MALARSTWO - RICHARD KLANK "\nRichard Klank mieszka i pracuje w stanie Maryland, gdzie od ponad 30 lat wykłada teorię malarstwa i sztuki na Uniwersytecie Maryland. Jego samodzielne wystawy były prezentowane w Corcoran Gallery of Art., Smithsonian Museum of Art, waszyngtońskiej National Cathedral, w siedzibie Banku Światowego oraz w innych galeriach. Prace Klanka były wystawiane w kilku galeriach w Key West (Fred Gross Gallery, Artist Warehouse Gallery, Lois Locklear, Victoria Lesser and Fort Martello Museum oraz na wystawie retrospektywnej w Tennessee Williams Fine Arts Center) oraz w innych częściach USA - na Thanksgiving Square w Dallas, Arkos Gallery w Lenox w stanie Maryland i Chosen Land nad jeziorem Sabbath Day w stanie Maine. Jego sława sięga poza granice Stanów Zjednoczonych, o czym świadczą wystawy m.in.. w Museum of Modern Art w Rijece, w Brukseli, Moguncji czy Londynie.\nRICHARD KLANK - OŚWIADCZENIE ARTYSTY\nKilka lat temu zaprosiłem do swojego atelier skrzypka Daniela Heifetza i śpiewaczkę Carmen Balthrop, malowałem podczas wykonywania przez nich utworu Rachmaninowa Vocalise. Obrazy, akustyka drewnianych ścian i podłogi oraz widzowie, będący zarazem uczestnikami w tym "atelierowym przeżyciu"- wszystko to razem umożliwiło stworzenie wystawianych tu prac. Te pierwotne przeżycie zapoczątkowało niezliczoną liczbę wystąpień naszej trójki.\nDaniel Heifetz i Carmen Balthorp wykonywali utwór Rachmaninowa podczas wspólnego koncertu w Kennedy Center. Na zakończenie konkursu wokalnego im. Marian Anderson, jurorka Carmen śpiewała, a ja stałem przy niej na scenie i malowałem. Był to jeden z pierwszych naszych wspólnych występów. Kiedy indziej wspólnie z Danielem wykonywaliśmy koncert na skrzypce i obrazy, po którym zostałem zaproszony do udziału w dwóch podobnych występach z młodymi skrzypkami z Heifetz String Institute w Wolfeboro w stanie New Hampshire. W sumie podczas takich koncertów powstało niemal 40 moich prac. Zazwyczaj malowałem farbą akrylową, używałem też pasteli i węgla. Szybko się jednak zorientowałem, z jakim problemem przyszło mi się zmierzyć - 15 minut koncertu to było zdecydowanie za krótko, aby skończyć dzieło. Musiałem odkryć sposób na uzupełnienie obrazu bez zmieniania jego pierwotnego znaczenia.\nW 2005 roku zacząłem pokrywać moje "muzyczne obrazy" rozcieńczoną warstwą farby olejnej. Farba ta była dodatkowo wymieszana z olejem lawendowym, makowym lub z ostatnimi wynalazkami - żywicą Galklyd czy Liquin. Zastosowanie cienkich i przezroczystych warstw pozwoliło mi na uzupełnienie obrazów bez zmiany ich zasadniczej struktury.\nZnaczący wpływ na moje obrazy miał fakt, że po śmierci Ellen Gelman rodzina Kossow/Gelman podarowała mi farby olejne, które niegdyś należały do tej wybitnej artystki. Pozwoliło mi to stworzyć nową, subtelną a zarazem intensywną paletę barw. Podczas moich częstych i żarliwych dyskusji z Ellen odkrywałem nowe pomysły i pojęcia malarskie. Barwa to był świat Ellen, moja paleta była w zasadzie ograniczona do bieli i czerni, w rzadkich przypadkach do bieli i czerni z jednym, na ogół mało widocznym, kolorem wspomagającym. Gdy barwne farby Ellen znalazły się w moim posiadaniu, moje płótna doświadczyły prawdziwej eksplozji koloru. Próba wyrażenia przestrzeni uformowanej przez muzykę została spełniona dzięki delikatnej warstwie kolorowych farb z palety Gelman. Obrazy, które Państwo tu widzicie, są tego rezultatem.\n"Z ODLEGŁYCH STRON "\n„Z odległych stron ...” - pamiątki misyjne z Afryki i Azji.\nMuzeum Regionalne w Myślenicach zaprasza do obejrzenia wystawy „Z odległych stron...” pochodzącej ze zbiorów Muzeum Misyjnego przy Wyższym Seminarium Misyjnym Księży Sercanów w Stadnikach. Prezentowane eksponaty są cennymi pamiątkami sercańskich misjonarzy, przywiezionymi przez nich z różnych zakątków globu. Już w roku 1888, za założycielem Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego – o. Leonem Dehonem, podążyli w świat kolejni misjonarze. Obecnie pracują w ponad 30 krajach. Polacy dołączyli do grona misjonarzy dopiero w 1968 roku, wysyłając pierwszych księży do Indonezji, a następnie innych państw azjatyckich, afrykańskich oraz do Finlandii i Europy Wschodniej.\nWystawa w „Domu Greckim” podzielona została na dwie części. Pierwsza obejmuje region Azji – Indie, Indonezję, Filipiny, druga z kolei odsłania rzeczywistość Konga, Kamerunu i RPA. Prezentowane eksponaty są jedynie namiastką bogactwa, które kryją w sobie te wymienione, egzotyczne dla nas kraje. Mimo to, znakomicie obrazują różnorodność poszczególnych ludów. Opowiadają o zwyczajach, religii i życiu codziennym, w którym uczestniczą także polscy misjonarze ze Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego. To dzięki nim możemy oglądać tę bogatą i różnorodną wystawę, pełną typowych, ale i oryginalnych eksponatów. To oni zostawili swoje ojczyste strony i udali się w zupełnie obcy, często niebezpieczny, pełen przemocy, chorób i biedy świat. Oderwani od włsnego środowiska znaleźli się w sercu zupełnie innej kultury. Idąc drogą asymilacji, dostosowania i wzajemnego zrozumienia mogli dotrzeć do autochtonów i przekazać im Słowo Boże. Przykład tego stanowi figura z Indii – znajdująca się na wystawie - przedstawiająca Jezusa w pozycji lotosu. Sercanie podjęli się niezwykle trudnej i odpowiedzialnej misji. Skupili się nie tylko na głoszeniu Ewangelii, ale także na pracy w szkołach, zakładach wychowawczych i ośrodkach pomocy społecznej niosąc pomoc najbardziej potrzebującym, wspierając ich duchowo i materialnie.\nEkspozycja czynna będzie w salach myślenickiego „Domu Greckiego” do 16 października b.r.\nFINISAŻ wystawy oraz spotkanie z misjonarzami odbędzie się 15 października o godz.18.00 w ramach Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej.\n"DO NIEPODLEGŁEJ "\n„Do NIEPODLEGŁEJ”- w 70 rocznicę Września '39 r.\nJest to wystawa dydaktyczna przygotowana z myślą o młodzieży szkolnej prezentująca "polskie drogi do niepodległości" - ze zbiorów Muzeum Armii Krajowej im. Generała Emila Fieldorfa "Nila" w Krakowie oraz Tomasza Otrębskiego – Prezesa Fundacji im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie. Wystawa " Do Niepodległej" była eksponowana już w wielu szkołach Małopolski, w krakowskim Radio i TVP w Łęgu. W ubiegłym roku szkolnym pokazywana była w 16 szkołach i placówkach kulturalnych naszego regionu. Obejrzało ją prawie 8 000 młodych ludzi. Przez całe wakacje ok. 15 000 osób odwiedziło wystawę prezentowaną w salach Muzeum Kopca Kościuszki w Krakowie. Od września rozpoczyna ona swój drugi sezon. Pierwszym miejscem jej eksponowania są Myślenice. Ekspozycja jest inicjatywą Muzeum w Myślenicach i Muzeum Armii Krajowej w roku dwóch istotnych dla historii Polski rocznic t.j wybuchu II wojny światowej i pierwszych niekomunistycznych wyborów oraz ma na celu podanie młodzieży w przystępny i ciekawy sposób ważnych w naszej historii wydarzeń. Oparta jest na prawdziwych eksponatach, ciekawostkach i autentycznej historycznej broni, uzupełniona właściwą ikonografią i odpowiednimi planszami dydaktycznymi. Opowiada o najważniejszych wydarzeniach historycznych związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości od Legionów Piłsudskiego do Solidarności i stanu wojennego. Polska utraciła niepodległość po latach świetności, w których decydowała o losach Europy środkowej, niejako na własną prośbę. Uwierzyliśmy w naszą wielkość. Utwierdzaliśmy się wzajemnie w przekonaniu, że nasz system sprawowania władzy i organizacji państwa zapewni nam bezpieczeństwo na zawsze. Zbiorowo popełniliśmy grzech pychy i zaniechania, za co zostaliśmy ukarani utratą niepodległości. Przez przeszło 120 lat nie było Polski na mapach Europy, ale pozostała w sercach rodaków żyjących w trzech zaborach i rozsianych po wszystkich kontynentach. Przez cały okres niewoli Polacy nie zrezygnowali z urzeczywistnienia pragnienia odzyskania niepodległej ojczyzny. Dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności otrzymaliśmy od historii dwa razy taką szansę. Wystawa „Do Niepodległej” pokazuje młodzieży, że tej szansy nie zmarnowaliśmy. Ekspozycja prezentuje pamiątki nawiązujące do najważniejszych wydarzeń z historii Polski związanych z walką o odzyskanie lub utrzymanie Niepodległości Polski. Uczniowie często po raz pierwszy będą mieli okazję obejrzenia pamiątek Legionów Piłsudskiego, broni z II Wojny Światowej, eksponatów ilustrujących podziemną działalność Armii Krajowej i Szarych Szeregów, tak w czasie wojny jak i po jej zakończeniu. Wystawę dopełnia gablota Solidarności i stanu wojennego będąca klamrą zamykającą polskie drogi do niepodległości. Przez zetknięcie się młodych ludzi z autentycznymi pamiątkami ilustrującymi polskie dążenie niepodległościowe pojęcie to nabiera rzeczywistych i zrozumiałych kształtów. Jedną największych ciekawostek wystawy jest romantyczny, napisany na korze brzozowej list do dziewczyny jaki z przedsionka piekła czyli okopów pierwszej Wojny Światowej napisał młody wcielony do armii austriackiej żołnierz. Chociażby tylko dla tego eksponatu symbolu polskiego patriotyzmu i romantyzmu warto zobaczyć tę wystawę. Takie eksponaty działają na wyobraźnię młodych ludzi. Wystawa uzupełniona jest kolekcją broni i oporządzenia żołnierskiego. Wśród eksponowanego ekwipunku szczególną uwagę zwracają mundury i wyposażenie używane przez żołnierzy 20 pułku piechoty Ziemi krakowskiej w latach 1919 – 1939. Broń prezentowana na wystawie to między innymi: ciężki karabin maszynowy maksim, niemiecki pistolet maszynowy MP 40, oraz brytjski pistolet maszynowy Sten. Element wystawy posiadający szczególny związek z historią Myślenic zawarty został na planszach poświęconych antykomunistycznej działalności prowadzonej w latach 1948 – 1949 przez myślenickich harcerzy należących do TZHP „Sępy” oraz ZHP „Buki”. Tę zapomnianą kartę historii przybliżają skany oryginalnej dokumentacji prowadzonej przeciwko harcerzom przez Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa w Myślenicach. Jesteśmy zobowiązani do poznawania swoich dziejów nie dlatego, że są szczególnie tragiczne albo szczególnie chwalebne, lecz dlatego że są nasze.\nPomysłodawcą i komisarzem wystawy jest Robert Springwald z Muzeum Armii Krajowej w Krakowie.\nWystawa prezentowana jest w myślenickim „Domu Greckim” dzięki Starostwu Powiatowemu.\nALEKSANDRA ZIELIŃSKA - malarstwo\n"APORIA BLISKOŚCI. DIALOGI W PRZESTRZENI"\nUrodzona w 1983 roku, absolwentka Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom w pracowni Projektowania Książki i Typografii (2008r.) Zajmuje się książką autorską, rysunkiem, malarstwem, serigrafią, ceramiką, fotografią. Realizuje swoje projekty również w przestrzeni publicznej. Prace prezentowała na wystawach indywidualnych, brała udział w wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Wystawy (wybór):\n- Granice rysunku, Galeria PWST, Kraków (zbiorowa)\n- Wykluczone!, stacja metra Wilanowska, Dworzec Centralny, PKiN,\n- Czuły Barbarzyńca, Warszawa (pokonkursowa)\n- Survival 5, Przegląd Młodej Sztuki w ekstremalnych warunkach, Plac Teatralny, Wrocław\n- Sztuczka, Galeria Szewska 36, Wrocław (indywidualna)\n- Sexhibicja, Studio ACH! Warszawa (zbiorowa)\n- Dialogi z przestrzenią, coś optymistycznego, Galeria Promocji Młodych, Łódź (zbiorowa)\n- Most zamiast murów, plener i wystawa poplenerowa, Gródek Jagielloński, Ukraina\n- Wystawa studentów Pracowni Rzeźby w Ceramice ASP w Krakowie, Bolesławiec, Chrzanów, Zabierzów, Krzeszowice, Myślenice (zbiorowa)\n- Przetwory, Rezydencja Twórczego Recyclingu, Dobra 55, Warszawa (zbiorowa)\n- Arytmia, Space Gallery, Kraków (zbiorowa)\n- Kolekcja Polskiej Sztuki Książki przełomu XX i XXI wieku, Książki Artystów Polski Południowej Warszawa, Kraków, Katowice\n- Ogólnopolska Wystawa Rysunku 2009, Galeria Sztuki Wozownia, Toruń (zbiorowa)\n- Autorska Książka Artystyczna - pokaz XV Jubileuszowa Konferencja Naukowa Instytutu Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa, Kraków\n„Aporia bliskości. Dialogi w przestrzeni” to tytuł zestawu książek mojego autorstwa będący opowieścią o przestrzeni, zarówno fizycznej jak i relacji międzyludzkich, a także o kondycji człowieka we współczesności. Książki mają charakter książek autorskich. Moja ingerencja w ich formę dotyczy wszystkich ich aspektów, poczynając od warstwy tekstowej – poprzez ilustrację – na kształcie poszczególnych książek kończąc. Motywem przewodnim każdej z książek jest aporia, termin oznaczający trudność w rozumowaniu logicznym, pozornie niemożliwą do przezwyciężenia. Paradoksalne rozwiązania pojawiają się w każdej z książek zarówno na styku komunikacji werbalnej (tekstu) i niewerbalnej (ilustracji), jak i w samej warstwie tekstowej (ostatnie sekwencje słów wskazują na aprioryczny charakter dialogu). Każda z książek ma charakter otwarty, warstwa tekstowa nakreśla rodzaj emocji, jaka jest doświadczeniem dwójki bohaterów – kobiety i mężczyzny, zawiera tekst będący wymianą myśli – dialogiem. Paradoksalnie, w każdym przypadku relacja ta nie jest jednoznaczna, a kolejne opowieści są pretekstem dla podjęcia refleksji o umiejętnościach komunikacji, często ograniczonej przez różne uwarunkowania. W warstwie słownej posłużyłam się wyborem tekstów współczesnych autorów (P. Czerski, A. Drotkiewicz, E. Jelinek, M. Kundera, B. Waglewski), których utwory poruszają temat relacji międzyludzkich. Wybór nie był przypadkowy, wszystkie książki, z których zaczerpnęłam cytaty tworzą kontekst dla nowopowstałych. Cytowane wyimki są ważne w odczytaniu klucza, poszerzeniu obrazu emocji, stanowiących kanwę dla moich rozważań. Umieszczając na okładkach książek tytuły utworów cytowanych, pozwalam czytelnikowi na odnalezienie w nich moich inspiracji. Dezintegracja jaką poczyniłam w wybranych do cytowania tekstach, posłużyła mi do stworzenia nowych opowieści, w których pojawiają się nowi, niemal zupełnie anonimowi bohaterowie. W jednej z książek wykorzystałam teksty anonimowe, swą adekwatnością dopełniające obrazu jaki chciałam stworzyć. Książki są subiektywnymi portretami współczesnych ludzi, determinowanych komplikacjami jakie generuje niezrozumienie. Jak wielu osób? Pozostawiam to do rozstrzygnięcia czytelnikowi, świadomie nie zacierając zapożyczonej z komiksu techniki cross over, czyli możliwości przecinania się ścieżek bohaterów. Rezygnacja z kodeksu była dla mnie oczywista w procesie kształtowania koncepcji. By stworzyć spójny formalnie zestaw, zdecydowałam o zastosowaniu elementu łączącego wszystkie książki, jakim jest kwadratowy moduł. Każda z opowieści dzieje się w innej przestrzeni fizycznej, która rzutuje na formę każdej z książek i determinuje ilustracje. Celowo zastosowałam linearny rysunek, podkreślając możliwość opisania – narysowania świata z zewnątrz, pozostawiając wnętrze do interpretacji czytelnika. Dzięki takim ilustracjom podkreślam ich jedność z literą, budując tożsamość środków graficznych. Teksty złożyłam jednoelementowym fontem, Frutiger’em (Frutiger CE 55 Roman). Książki stanowią zestaw, ale nie wyznaczyłam ich kolejności, zwracając uwagę zarówno na możliwą równoległość zdarzeń, ich koegzystencję w bliskiej przestrzeni fizycznej. Struktura przedstawiona jaką stanowią: przestrzeń miasta (ulicy), mieszkania i Internetu, może być doświadczana równolegle w czasoprzestrzeni. Tytułami poszczególnych książek są cytaty wyznaczające tropy ich interpretacji.\nSTANISŁAW JAWOR - FOTOGRAFIA\n„Fotografowanie – to utrwalanie na zdjęciu poezji ziemi i ludzkich na niej dokonań. Fotografik to poeta zatem”.\nto współzałożyciel Myślenickiej Grupy Fotograficznej - MGFoto, organizator warsztatów fotograficznych, autor wystaw indywidualnych i zbiorowych, prezentowanych w kraju i zagranicą. Jego zdjęcia publikowano w czasopismach: "Poznaj Świat", „National Geographic”, w wydawnictwach PWN, PWF, w gazetach lokalnych, na stronach www. promujących gminy i powiaty Małopolski. To wreszcie laureat konkursów fotograficznych i autor zdjęć zdobiących stacje warszawskiego metra, restauracje i prywatne wnętrza. Na codzień kieruje firmą produkującą meble szkolne.\n- Myśleniczanin. Emertytowany nauczyciel języka polskiego, dr nauk humanistycznych, Od 1971 członek ZLP . Poeta, prozaik, krytyk literacki – publikuje recenzje w pismach ogólnopolskich / m.in. Akant, Gazeta Kulturalna, Radostowa /. Laureat wielu konkursów literackich. Opublikował ponad 20 pozycji książkowych. Lista książek p. Emila Bieli nie jest zamknięta, ponieważ - Codziennie przy ul. Łąkowej, pod myślenickim Zamczyskiem stuka stara maszyna do pisania i jak mówi: Nie można jej zdradzić... E. Biela zajmuje się również malarstwem, fotografią, jest też kolekcjonerem.\nZe zdjęć Stanisława Jawora promieniuje naturalny urok, a przede wszystkim miłość fotografika do myślenickiej krainy.\nWystawa czynna jest w salach muzeum do końca lipca.\nPRZEGLĄD TWÓRCZOŚCI LUDOWEJ I AMATORSKIEJ\nAktualna wystawa w myślenickim „Domu Greckim” to\nPrzegląd Twórczości Ludowej i Amatorskiej Regionu Krakowskiego.\nOprócz prac twórców ludowych należących do Stowarzyszenia Twórców Ludowych - Oddział Krakowski na wystawie można podziwiać prace twórców – amatorów zrzeszonych w Stowarzyszeniu Twórców i Artystów „Cepry”, założonym w Wiśniowej.\nOjciec św. Jan Paweł II mówił tak:\nRzeźba, haft, koronki, serwetki i obrusy, przedmioty obrzędowe – pająki wieszane u sufitów, święte obrazy, gliniane naczynia i kwiaty z bibuły, stroje regionalne, krakowskie szopki – to zaledwie fragment przebogatego dziedzictwa pozostawionego nam przez pradziadów i ojców, dziedzictwa, które naszym obowiązkiem jest ocalić i przekazać we wzbogaconej postaci pokoleniom przyszłym. Wielki szacunek należy się tym wszystkim – a więc twórcom ludowym - którzy ten trud zachowania odrębności, niezwykłości i niepowtarzalności naszej kultury ludowej - a więc integralnej części kultury narodowej - podjęli, którzy swym talentem zaświadczają o jej istnieniu, którzy swoim działaniem przeczą tak modnym dziś przesłankom o powszechnej unifikacji i globalizacji. Polska sztuka ludowa jest wyjątkowa. Wywodzi się z ludu, a więc jest najbliższa człowiekowi i dlatego przetrwała dziesięciolecia. Drewno, glina, papier, nici - to wciąż wdzięczny materiał do tworzenia, a więc wyrażania swoich myśli, pragnień i tęsknot. Polska sztuka ludowa wyjatkową pozostać musi i dzięki aktywności i umiejętności lokalnych twórców ludowych taką pozostanie.\n- Małgorzata Janik – Glichów – koronki klockowe, frywolitkowe\n- Jan Kirsz – Kraków – szopki krakowskie\n- Józefa Pietrzak – Wierzbanowa – plastyka obrzędowa\n- Katarzyna Urbanik – hafty, koronki\n- Kazimierz Wojcieszek – Ostrów Szlachecki – malarstwo ludowe\n- Zdzisław Słonina – Świątniki Górne – rzeźba\n- Anna Krzanik – Kraków – hafty, koronki klockowe\n- Elżbieta Wierdak – Kraków – wykorzystanie haftu krakowskiego w nowej formie użytkowej\n- Barbara Toffel – Kraków – koronki frywolitkowe\n- Jadwiga Węgorek – Kraków – koronki klockowe\n- Iwona Dudzik – Poznachowice Dolne – plastyka obrzędowa\n- Zofia Szczepanik – Wiśniowa – koronki\n- Anna Dura – Osieczany – koronki.\nStowarzyszenie Twórców Ludowych powstało w 1968 roku w Lublinie z inicjatywy samych twórców. Celem S T L jest twórcze kultywowanie ludowych tradycji i twórczości ludowej w dziedzinach: plastyki, folkloru i literatury ludowej oraz popularyzacja najwartościowszych przejawów tej twórczości a także reprezentowanie twórców i roztaczanie nad nimi opieki. Na terenie całego kraju w chwili obecnej działa 25 oddziałów regionalnych. Jednym z nich jest Krakowski Oddział STL założony w Dobczycach w 1980 r. Zrzesza ok. 50 osób i obejmuje swym zasięgiem region krakowski. Realizując cele statutowe Oddział Krakowski organizuje konkursy czy wystawy. Ponadto twórcy ludowi zrzeszeni w nim biorą indywidualnie czynny udział w wielu imprezach kulturalnych, kiermaszach, pokazach, dożynkach prezentując swoje prace i warsztaty rękodzielnicze, m.in w Wielkanocnym Festiwalu Tradycji i Obrzędów, odbywającym sie na Placu Wolnica w Krakowie. Są też aktywni w swoich środowiskach lokalnych inicjując niejednokrotnie różne przedsięwzięcia z zakresu sztuki i kultury ludowej. Podejmują także pracę z dziećmi i młodzieżą przekazując im rodzime tradycje i własne umiejętności twórcze. Prezesem Oddziału Krakowskiego STL jest Danuta Urbanik z Glichowa. Natomiast opiekunem Elżbieta Porębska – Kubik – etnograf ( MIK w Krakowie).\nStowarzyszenie Twórców i Artystów „Cepry”\nOd ponad dziesięciu lat twórcy ludowi z terenu Gminy Wiśniowa samodzielnie wystawiali swoje prace na targach, dożynkach i giełdach. W 2007 roku postanowili założyć stowarzyszenie. „Cepry” mają swoją siedzibę w Gminnym Ośrodku Kultury w Wiśniowej. Zrzeszeni w nim Twórcy uczestniczą w targach, wystawach, giełdach, prowadzą zajęcia warsztatowe z dziećmi i młodzieżą w ten sposób zachęcając młode pokolenie do kultywowania tradycji związanej z regionem. Ponadto wielu z nich należy do Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie oddział Krakowski, a ich prace rękodzielnicze z sukcesem i uznaniem niejednokrotnie były oceniane przez Ogólnopolską Komisję Etnograficzną w Lublinie.\nUroczysty finisaż wystawy odbędzie się 19 czerwca ( piątek )\no godz. 17.00 w „Domu Greckim”\n„KAŻDA ZMARSZCZKA MA HISTORIĘ SWĄ, KAŻDA RZEŹBIONA UŚMIECHEM LUB ŁZĄ ”\nze zbiorów Muzeum Historii Fotografii w Krakowie poświęcona Janowi SZTAUDYNGEROWI.\nW Muzeum Regionalnym „Dom Grecki” w Myślenicach do 15 czerwca b.r.czynna jest wystawa przedstawiająca w większości nieznane (tylko nieliczne można znaleźć w poświęconych mu publikacjach) fotografie, pochodzące z zbiorów rodziny. Pokazują one popularnego i lubianego poetę, fraszkopisarza i satyryka – Jana SZTAUDYNGERA w różnych okresach życia i w rozmaitych sytuacjach: w gronie rodziny, wśród przyjaciół, na spotkaniach autorskich, przy ulubionych zajęciach w ogrodzie. Wystawa przybliża sylwetkę poety cenionego przede wszystkim za dowcipne, błyskotliwe perełki poezji – fraszki, które wciąż śmieszą do łez, celnie puentują różne sytuacje i weszły do obiegu przysłów na tyle popularnych, że żyjących własnym życiem, w oderwaniu od autora.\nSIEGFRIED HORST - malarstwo\nUrodził się w Neunkirchen koło Wiednia w roku 1941. Ukończył: szkołę zecerów w Tűbingen – 1956-1959 Państwową Szkołę Plastyczną w Kassel – 1961-1962 Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych w Kassel – w Pracowni Malarstwa prof. Arnolda Bode – 1962-1967.\nOd 1983 roku jest niezależnym artystą. Ma atelier w Anzing koło Monachium. Jest członkiem Związku Artystów w Ebersberg. Ma na swoim koncie wiele wystaw indywidualnych oraz udział w prezentacjach zbiorowych w kraju i za granicą. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych i publicznych.\nObrazy prezentowane na wystawie w myślenickim „Domu Greckim” pochodzą z lat 2006, 2007, 2008.\nNa wystawę w „Domu Greckim” zatytułowaną „Klatki – reperkusje” składają się trzy cykle : Krzewy, Klatki i Sieci.\nTwórczość K.Gay-Kutschenreiter cechuje fascynacja światem przyrody, a nie tylko samo tworzywo, jakim jest masa ceramiczna. Artystka stosuje w swoich pracach ceramikę z wielką wirtuozerią. Tworzy formy przestrzenne, ich układy oraz zwarte w swojej strukturze rzeźby. Te rzeźby to strukturalne kombinacje na różnych zasadach, ale zawsze z perfekcyjnym wykorzystaniem walorów ceramicznego tworzywa. Znajomość tworzywa przez artystkę jest dogłębna. Prace Jej cechuje doskonałość formy i maestria. Szkliwienie, barwienie masy, kolorowanie, wreszcie samo komponowanie mas ceramicznych w wykonaniu Krystyny Gay-Kutschenreiter – to urzekający popis umiejętności rzeźby w glinie. Trudno sobie wyobrazić te kameralne kompozycje w innym materiale. Rzeźby ceramiczne Krystyny Gay - Kutschenreiter – to przykład ceramiki z najwyższej półki.\nKrystyna Gay – Kutschenreiter – urodziła się w Łodzi. Mieszka w Bolesławcu. Studiowała na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu im. M. Kopernika w Toruniu oraz na Wydziale Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, w pracowni prof. Rudolfa Krzywca. Dyplom uzyskała w 1961 r. Od 1962 r. jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Uprawia ceramikę unikatową i rzeźbę ceramiczną. Ponad 30 lat zajmowała się kształceniem kadr dla przemysłu ceramicznego, za tę działalność otrzymała Złoty Krzyż Zasługi. W latach 1990 – 2005 pełniła funkcję komisarza artystycznego Ogólnopolskich Plenerów Ceramiczno-Rzeźbiarskich w Bolesławcu, które z Jej inicjatywy i pod Jej kierunkiem przekształciły się w połowie lat 90-tych w Międzynarodowe spotkania twórcze. W tym okresie była kuratorem ponad 50 wystaw poplenerowych, zorganizowanych przez Nią w kraju i za granicą. Ma na swoim koncie kilkanaście wystaw indywidualnych, m.in. w:\n- Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie\n– Muzeum Ceramiki w Bolesławcu\n- Galerii „Plastyki” w Krakowie\n– Galerii „Empik” w Jeleniej Górze\n– Muzeum Okręgowym w Gorzowie Wielkopolskim\n– Miejskim Domu Kultury oraz Domu Jakuba Boehma w Zgorzelcu\n– Galerii „Vitroart” w Świdnicy\n- Galerii Promocja w Jeleniej Górze\n- Miejskiej Galerii Sztuki “MM”w Chorzowie\n- Galerii “Na piętrze” w Samorządowym Centrum Kultury w Zabierzowie.\nUczestniczyła w dziesiatkach prezentacji zbiorowych w kraju, m.in: we Wrocławiu, Legnicy, Gdańsku, Wałbrzychu, Jeleniej Górze, Krakowie, Jaworze, Chodzieży, Szczecinie, Stargardzie, Warszawie oraz rodzinnym Bolesławcu.\noraz za granicą: Niemcy ; Białoruś ; Szwecja ; Austria ; Czechy.\nBrała udział także w wielu plenerach i wystawach poplenerowych.\nJej Prace znajdują się w zbiorach: Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Poznaniu, Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, BWA w Jeleniej Górze, w Kunstforum Piaristen w Wiedniu i w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.\nWYSTAWA RYSUNKU PEDAGOGÓW AKADEMII SZTUK PIĘKNYCH w KRAKOWIE\nRYSUNEK jako jedna z form wizualnego języka, mimo rozwoju wielu nowych metod i sposobów wizualizacji, zachowuje ciągle swą atrakcyjność i aktualność. Narzędziem rysunkowym może być wszystko co pozostawia ślad na płaszczyźnie. Jest wiele metod rysowania, wiele sposobów tworzenia kompozycji rysunkowych i wiele narzędzi, które można użyć. Do najbardziej popularnych należą: ołówek, węgiel, tusz rozprowadzany przy pomocy pędzla lub patyka, sangwina, mazak, pastel, kredka, piórko czy kreda.\nRysunek daje możliwość najprostszego zapisu – służy do zanotowania tego co pomyślane, jak i tego co zobaczone. Może on służyć do celów praktycznych, do prezentacji zjawisk, w projektowaniu i naukach ścisłych, do prezentacji danych właściwie w każdej dziedzinie. Istnieje w postaci ilustracji, wykresu, znaku, itp.\nDla twórców sztuki obok funkcji pomocniczej, zawsze stanowił również formę samodzielnej wypowiedzi artystycznej.\nWystawa rysunku twórców - pedagogów z Akademii Sztuk Pięknych im. J. Matejki w Krakowie zatytułowana „LINIA” jest przykładem niezwykłej różnorodności w traktowaniu rysunkowego zapisu.Głównie są to studia rysunkowe z natury, obok rysunków podejmujących motyw symboliczny czy też ironiczny. Ekspozycja prezentuje rysunki zarówno rzeźbiarzy jak i malarzy – dwudziestu artystycznych indywidualności :\nMarity Benke – Gajdy\nWystawa „LINIA” ukazuje jak pełen możliwości jest język rysunku, jak wiele można za jego pomocą wyrazić i jak bardzo może to być język aktualny. Ekspozycja ta jest rzadką okazją do kontemplacji rysunkowej twórczości na wysokim poziomie.\nCzynna będzie w salach „Domu Greckiego”\nw dniach od 6 – do 30 marca b.r.\nTowarzyszy jej piękny katalog.\nGRAFIKI GUNTERA GRASSA W MYŚLENICACH\n„Rysuję zawsze, także wtedy gdy nie rysuję, bo właśnie piszę lub koncentrując się nic nie robię.\nI także podczas rysowania piszą się dalej gdzie indziej zaczęte zdania. Pisanie znosi czas, przyspieszając lub spowalniając go. Rysowanie sprzyja oszczędniejszej formie wyrazu (...)\nNa wystawę w „Domu Greckim” składa się 48 grafik wykonanych w latach 1972 – 2007, głównie w technice litografii, akwaforty i algrafii autorstwa wybitnego niemieckiego pisarza i artysty G.Grassa\nPochodzą one ze zbiorów Galerii Sztuki Współczesnej „Esta” w Gliwicach, z którą Muzeum myślenickie współpracuje od roku. Ze względu na wysoki poziom artystyczny cieszą się dużą popularnością wśród miłośników sztuki.\nGrass urodził się 16 października 1927 roku w Gdańsku - Wrzeszczu. Jego ojciec był kupcem niemieckim, matka Kaszubką. Uczył się do 1944 roku w szkole podstawowej a później w gimnazjach w rodzinnym Gdńsku. We wrześniu 1944 roku został pomocnikiem obrony przeciwlotniczej a w listopoadzie wcielony został do służby w Waffen-SS, lekko ranny trafił do szpitala wojskowego a potem na krótko do obozu jenieckiego w Bawarii. W latach 1948-1952 studiował rzeźbę i malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Duseldorfie u profesorów Seppa Magesa i Otto Pankoka, później przeniósł sie do Berlina Zachodniego, gdzie podjął studia rzeźbiarskie w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych u znanego rzeźbiarza Karla Hartunga, które ukończył w 1956.\nGrass był działaczem SPD. Przez ponad 20 lat należał do grupy literackiej 47, koła pisarzy zachodnioniemieckich, austriackich i szwajcarskich, których łączył protest przeciwko faszyzmowi i postulat literatury zaangażowanej społecznie. Sławę przyniosła mu „Trylogia gdańska”, złożona z dzieł : „Blaszany bębenek”, „Kot i mysz”, „Psie lata”, z których pierwsze jest najbardziej znane. "Blaszany bębenek” to groteskowo- naturalistyczna powieść, której adaptację filmową w 1979 r. stworzył Volker Schlondorff. Cała „Trylogia Gdańska” traktująca o rozwoju faszyzmu i epizodach wojennych, umiejscowiona jest w Gdańsku - mieście na pograniczu kulturowym, „małej ojczyźnie” Polaków i Niemców żyjących razem od setek lat.\n>Inne znane utwory Grassa to „Z dziennika ślimaka”, „Szczurzyca”, „Wróżby kumaka”- powieść o polsko-niemieckim pojednaniu, powieści „Rozległe pole” i „Pełzanie rakiem”, zbiór stu historii „Moje stulecie”, wiersze „Rzeczy znalezione dla nieczytających” i „Ostatnie tańce”, wspomnienia „Przy obieraniu cebuli”, liryki „Głupi August”.\nGunter Grass jest także autorem sztuk teatralnych.\nRównolegle do twórczości literackiej Grass tworzy rysunki, akwarele, doskonale posługuje się technikami graficznymi - litografią, akwafortą, akwatintą, algrafią i techniką suchej igły, a także rzeźbi w brązie i glinie. Wszystkie jego prace wchodzą we wzajemne relacje z przekazem literackim. Pisze o tym :\n„Rysowanie i pisanie czerpią wzajemnie z siebie ...”\n"Zobaczcie – mówi rysunek - jak mało słów potrzebuję”,\n„ posłuchajcie – mówi poemat – co jest między wierszami”\nGrass jest laureatem wielu prestiżowych nagród, w tym nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1999 roku.\nW 1993r. Rada Miasta przyznała pisarzowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Gdańska\nW 2002r. w Lubece nastąpiło otwarcie Domu G. Grassa .\nWystawie towarzyszył piękny katalog oraz krótki pokaz multimedialny zatytułowany „Raport z pracowni”.\nSALVADOR DALI - Boska Komedia -\n09.05.2008 do 25.06.2008\nMalarstwo to tylko maleńka cząstka mojego geniuszu” nieskromnie pisał o sobie Salvador Dali. Z wiekiem ta bufonada stała się świetną reklamą. Swoje pomysły Dali realizował albo na płótnie, albo w życiu. Tego hiszpańskiego twórcy charakteryzuje drobiazgowe dopracowanie szczegółu z irracjonalnym, nasuwajacym skojarzenie z halucynacjami obrazowaniem. Sam Dali określał je, jako „... ręcznie malowane fotografie snów”. Poza malarstwem artysta spełniał się też w innych dziedzinach sztuki ; jako grafik, ilustrator, pisarz, tworzył też scenariusze do filmów, np.”Pies andaluzyjski”, współpracował też z Waltem Disneyem. Oprócz tego reklamował, np. czekoladę, markował swoim nazwiskiem perfumy.\nSalvador Dali / 1904 – 1989 / - najsłynniejsza i najbarwniejsza postać wśród surrealistów.Pozostawił olbrzymi dorobek artystyczny.\nNa wystawę prezentowaną w „Domu Greckim” składał się kompletny cykl 100 oryginalnych drzeworytów, ilustrujących „Boską Komedię” Dantego Alhigieri autorstwa Salvadora Dali.\nJak powstał ten cykl?\nSalvador Dali otrzymał w 1950 roku od włoskiego rządu zlecenie zilustrowania ekskluzywnego wydania „Boskiej Komedii” z okazji siedemsetnych urodzin Dantego. W latach 1951- 52 wykonał on 100 ilustracji z których każda odpowiada jednej pieśni utworu Dantego: jedna pieśń wstępna i po 33 kompozycje ilustrujące: Piekło, Czyściec i Raj . Ilustracje te odzwierciedlają w pełni siłę twórczą Dalego, ale także świadczą o Jego staranności i sumienności jako genialnego ilustratora. Przy ich tworzeniu Dali współpracował z dwoma – uznanymi za jednych z najlepszych w świecie – drzeworytnikami – Raymondem Jacquetem i Jeanem Taricco.\nIlustracje do poematu Dantego warsztatowo polegają na „przeniesieniu” akwareli w technikę drzeworytu. Aby uzyskać tak bogate niuanse barw charakteryzujace ten wspaniały cykl, potrzeba było nader skomplikowanych dekompozycji. Każdy kolor oznaczał osobny proces druku, a za tym osobną drewnianą matrycę. Do wykonania drewnianych „klocków” został użyty bukszpan, ponieważ struktura tego drewna i przede wszystkim jego twardość okazały się najodpowiedniejszym materiałem do oddania zróżnicowanego charakteru akwareli. Dali wspólnie z Jacquetem i Tarrico – stworzył ponad 3500 matryc. Do wydrukowania jednego drzeworytu potrzeba było miedzy 30 a 40 osobnych matryc. Dopiero po obejrzeniu dekompozycji można zdać sobie sprawę z nakładu pracy, jaki włożono w stworzenie tego cyklu. Wykorzystano wszelkie artystyczne możliwosci na jakie pozwala technika drzeworytu, aby oddać całą siłę twórczą wyobrażeń artysty. Dlatego Boska Komedia” w interpretacji Salvadora Dali, jest uznawana za jedno z najznakomitszych dzieł ilustratorskich tego artysty. To cykl fascynujący i genialny jak sam poemat. Dali, tak jak Dante, nie kryje swoich uczuć i wybucha w płomiennej obronie swoich poglądów i myśli, również wybucha i odsłania swe najgłębsze fobie i uczucia. Obaj autorzy są tytanami uczuć i wyraźnie widać to w ich dziełach. Oglądając przedstawione na wystawie grafiki, warto mieć świadomość, że sam artysta powiedział kiedyś o sobie:\n"Wiem co jem, ale nie mam pojęcia co czynię”."...\nWyjątkowo ciekawym suplementem do wystawy była jedna z bardzo rzadkich dekompozycji, czyli egzemplarz jednej grafiki rozłożony na poszczególne warstwy koloru. Pozwala ona na nader ciekawy wgląd w proces twórczy, dzięki czemu Państwo mają możliwość prześledzenia etapów powstawania tych wybitnych ksylografii. Dzięki zaprezentowanej dekompozycji wystawa zyskuje istotny aspekt edukacyjny. Dzieła Salvadora Daliego prezentowane w myślenickim „Domu Greckim” pochodziły ze zbiorów prywatnych marszanda Jakuba Lepa i firmy Lep Art Consulting i pokazywane są od kilku lat w wielu miastach w Polsce i za granicą. Ze względu na wysoki poziom artystyczny cieszą się ogromną popularnością wśród miłośników sztuki.\nZDZISŁAW BEKSIŃSKI - grafika komputerowa, fotomontaż\n23.01.2008 do 26.02.2008\nTwórczość Zdzisława Beksińskiego (...) wykazuje niesłychaną spójność duchową. Przemiany dotyczą technik, środków artystycznych i formalnych (...) Niezmienna pozostaje atmosfera dzieł”.\nMuzeum Regionalne w Myślenicach przez miesiąc prezentowało wystawę grafiki komputerowej Zdzisława Beksińskiego. Siedemnaście grafik składających się na tę ekspozycję pochodziło ze zbiorów Galerii Sztuki Współczesnej ESTA w Gliwicach. W Galerii tej prowadzonej przez rodzinę Stapowiczów w kwietniu 1999r. miała miejsce pierwsza w kraju prezentacja grafiki komputerowej Beksińskiego. Artysta ten wielokrotnie gościł w jej progach prezentując także obrazy olejne.\nZdzisław BEKSIŃSKI zajmował się fotografią, rysunkiem, rzeźbą, a także grafiką komputerową. Najpełniej jednak wypowiadał się w malarstwie. Początkowo zajmował się fotografią artystyczną i rysunkiem, a następnie malarstwem i rzeźbą. Znana jest anegdotka o pierwszym obrazie malarza. Otóż Beksiński został poproszony przez przyjaciela o namalowanie obrazu dla żony. Malarz niechętnie spełnił prośbę, ale gdy namalowany obraz nie spodobał się obdarowanej, Beksiński namalował kolejny. Ten również nie zyskał uznania w oczach kobiety. Tak powstały więc pierwsze obrazy Beksińskiego.Artysta mieszkał w Sanoku 22 lata, zajmując się głównie fotografią artystyczną. Wiesław Banach - dyrektor Muzeum Historycznego w Sanoku wspomniał, że prace te - jak uważał sam artysta - "zbyt go obnażały". Beksiński spalił je w ogrodzie, nie pozostawiając żadnej dokumentacji. Mało kto kojarzy Beksińskiego z czarno-białymi zdjęciami. Jednak to właśnie one rozpoczęły jego drogę do wielkiej sławy. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach: skulone, jakby bały się czegoś, owinięte sznurkami, deformującymi ich ciała. Robił zdjęcia piękne, estetyczne, ale zarazem brutalne. Beksiński "pastwi" się nad żywą osobą, sadystycznie deformuje ciała ludzkie. To motywy często spotykane w późniejszej twórczości artysty. Jednak to twórczość malarska, przyniosła mu pierwsze sukcesy.W latach 70 i 80 XX wieku stał się popularny zarówno w kraju jak i za granicą. Jego obrazy pokazywane były w prestiżowych galeriach na całym świecie, m.in. we Włoszech, Niemczech, Francji, Belgii. Artysta jako jedyny Europejczyk miał stałą ekspozycję w Muzeum Sztuki w japońskiej Osace. Niezwykła siła wyobraźni swobodnie uzewnętrzniła się w jego obrazach. Do własnej formy wypowiedzi, stworzenia warsztatu artystycznego dochodził Beksiński żmudną, zupełnie samotną pracą bez korekt profesorów i kolegów. Beksiński otwierał się na podświadomość, nie bojąc się tego, co w niej znajdzie i z tych właśnie doświadczeń zaczęło się kształtować malarstwo "okresu fantastycznego". Utrwaliła się też wtedy technika, której artysta pozostał do końca wierny - malarstwo olejne na płycie pilśniowej. Zarzucano Beksińskiemu różnego rodzaju niekonsekwencje formalne i odejście od postimpresjonistycznej koncepcji obrazu jako płaszczyzny malarskiej zapełnionej w określonym porządku. Ład obrazów Beksińskiego miał naturę czysto psychologiczną. Dokonał też rzeczy niespotykanej: wzbudził zainteresowanie masowego odbiorcy, dość przecież obojętnego na wszelkie sprawy sztuki najnowszej. Artysta nie nadawał tytułów swoim obrazom.Uparcie utrzymywał, że nie ma w nich żadnych symboli. Uważał je za swoją subiektywną wizję świata. Rzadko też je komentował. Fascynacja Beksińskiego techniką nie pozostała bez wpływu na jego twórczość. Na początku tat 90 XX w. zajął się grafiką komputerową. Technika ta dawała możliwość tworzenia skomplikowanych kompilacji. Artysta często wykorzystywał swoje dawne obrazy, które zeskanowane i „zmiksowane” służyły do osiągnięcia nowych, nieoczekiwanych efektów. Nastrój dzieł także się zmienił – stały się pogodniejsze. Gdy po pewnym czasie powrócił do malowania, jego obrazy zachowały ten nowy radosny rys. W ostatnich latach życia artystę dosięgły tragedie: najpierw zmarła mu żona, rok później, w Wigilię 1999 roku, syn Tomasz (wybitny tłumacz i znany dziennikarz muzyczny) popełnił samobójstwo.\n21 lutego 2005 r. został zamordowany we własnym mieszkaniu.Muzeum Zdzisława Beksińskiego znajduje się w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie. Największy zbiór dzieł Beksińskiego można zobaczyć w Muzeum Historycznym w Sanoku. Czy sztuka Zdzisława Beksińskiego prowadzi nas ku rozpaczy, czy też działa działa na zasadzie catharsis i daje choć odrobinę nadziei?\n"NIKIFOR - malarstwo i rysunek"\n18.01.2007 do 23.02.2007\nNikifor /1895-1968/ - fascynująca postać sztuki europejskiej XX wieku. Malarz uliczny i analfabeta, który zyskał sławę równą najwybitniejszym współczesnym polskim artystom.Uprawiał sztukę w skrajnie niekorzystnych warunkach materialnych, gdyż większość życia spędził w ogromnej biedzie, często bezdomny, samotny, niezrozumiany, na przekór losowi postanowił zostać malarzem i cel swój osiągnął.\nNikifor zaliczany jest do najwybitniejszych „naiwnych” w historii malarstwa. Pozostawił po sobie ok. 40 tys. obrazków i rysunków.Dzisiaj obrazami jego szczycą się wielkie muzea i kolekcjonerzy dzieł sztuki na całym świecie. Przez całe życie Nikifor był bardzo mocno związany z Krynicą, gdzie mieszkał i tworzył. Był barwną postacią, swoją "przenośną pracownię" rozkładał codziennie w różnych punktach uzdrowiska, z widzenia znali go więc wszyscy mieszkańcy i kuracjusze. Pomimo to, Nikifor do dzisiaj pozostał osobą tajemniczą a jego życie i twórczość obrosły wieloma legendami. Obrazki Nikifora przedstawiające krynickie wille, cerkiewne wnętrza, postacie proroków, stacje kolejowe, drewnianą architekturę Beskidów przemawiają do widza swoim specyficznym urokiem pozornej prostoty z jednocześnie doprowadzoną do doskonałości kolorystyką, która stawia tego niewykształconego Łemka na wyżynach sztuki.\n"REMBRANDT - grafika"\n11.05.2007 do 30.07.2007\n"Mamy prawo nazywać Rembrandta czarodziejem. Nie jest to bowiem łatwy zawód".\nRembrandt van Rijn to jeden z najwybitniejszych malarzy wszechczasów. Artysta jest także uznawany za mistrza i niedościgły wzór w posługiwaniu się sztuką graficzną, szczególnie akwafortą. Kolekcję 273 dzieł wykonanych tą techniką prezentowało Muzeum Regionalne w Myślenicach. Rembrandt pozostawił około 700 obrazów, 2000 rysunków oraz prawie 300 grafik. Muzeum myślenickie pokazało zatem niemal kompletną spuściznę graficzną mistrza.Swoje grafiki Rembrandt stworzył w latach 1628-1665. Były to wizerunki matki, sceny z Nowego i Starego Testamentu, święci, holenderskie pejzaże, sceny rodzajowe, alegoryczne, batalistyczne i literackie, akty oraz mistrzowskie w przekazie portrety. Zwłaszcza z tych ostatnich artysta jest szczególnie znany. Mistrz nie kryje w nich niedoskonałości ludzkiego ciała oraz oznak nieuchronnej starości. Często odwzorowuje stan psychiczny czy emocje portretowanego. Dotyczy to również licznych autoportretów. Studiując je, jesteśmy świadkami artystycznej i emocjonalnej ewolucji Rembrandta.\nVincent van Gogh mówił: ”Portrety malowane przez Rembrandta ... to coś więcej niż natura, to wygląda na objawienie”.\nHistoria powstania grafik składających się na kolekcję prezentowaną w „Domu Greckim”W 1864 roku , dyrektor francuskiej Biblioteki Narodowej przy Luwrze i konserwator paryskiego Gabinetu Rycin, autor do dziś uznawanych za kanoniczne katalogów dzieł i wydruków starych grafik otrzymał od rządu francuskiego zadanie znalezienia odpowiednich środków, które uratowałyby przed zniszczeniem wskutek procesu płowienia i niszczenia papieru grafiki Rembrandta, znajdujące się w wielu zbiorach prywatnych oraz w Luwrze. Miał też oczyścić i zakonserwować istniejące jeszcze płyty miedziorytnicze oraz odtworzyć według grafik te płyty, które zaginęły. Georges Duplessis zlecił jednemu z najwybitniejszych rytowników tamtych czasów, geniuszowi grafiki Armandowi Durand to nadzwyczaj czasochłonne i ciężkie zadanie.\nArmand Durand i Nicephor opracowali technologię konserwacji starych i podrapanych płyt miedziorytniczych oraz skazanych na zniszczenie grafik, wykonanych na zawierającym kwas papierze. Potrzeba było około sześciu tygodni, aby za pomocą techniki naświetlania lampą łukową odwzorować grafikę na miedzianej płycie, której wgłębienia zgadzały się co do 1/1000 mm z tymi, które ponad 200 lat wcześniej zostały wykonane na płytach przez Rembrandta. Istniejące jeszcze płyty były często zużyte, zabrudzone i podrapane, niektóre z nich pod koniec XVIII wieku 'opracowano na nowo". Ktoś 'dodał" im linie i motywy nie pochodzące spod ręki Rembrandta. Dzięki akcji ratunkowej Armanda Durand, któremu udało się oczyścić z przeróbek i przywrócić pierwotny stan większości płyt miedzianych, w znacznej części uratowano graficzny dorobek Rembrandta. Do odrestaurowania zużytych lub do odtworzenia nie istniejących już płyt miedzianych używano najwartościowszych materiałów: srebra, amalgamatu, stali, rtęci, miedzi i Bitumu z Morza Martwego. Były to substancje, które poddawano napromieniowaniu przez łuk świetlny, aby ponownie wygrawerować w płycie miedzianej dokładnie takie same wgłębienia, jakie wyszły spod ręki Rembrandta. Ponieważ z pomocą tej metody można było przygotować również płyty miedziane do drukowania pieniędzy, państwo francuskie zakazało produkcji tych płyt krótko po tym, gdy odbitki grafik Rembrandta przygotowane przez Armanda Durand ukazały się na rynku. Dlatego prace należące do tej kolekcji pojawiły się w tak małym nakładzie. Z pierwszych odbitek akwafort Rembrandta tłoczonych w latach 1630-1650 w jego warsztacie częściowo przez mistrza i uczniów zachowało się niewiele egzemplarzy. Część ze starych akwafort Rembrandta została zniszczona przez działanie czasu, m.in. dlatego, że do sporządzonych odbitek użyto zawierających kwas gatunków papieru wyprodukowanego na bazie drewna i celulozy. Grafiki Armanda Durand oparte na dziełach Rembrandta odbite są na specjalnym, najwyższej jakości papierze czerpanym i także dzięki temu są nieprześcignione w swojej świetności i czystości. Theo van Gogh, brat Vincenta van Gogha, zaprzyjaźniony z Armandem Durand, bardzo wysoko cenił wraz z bratem jego kunszt i żałował, że nie udało mu się nabyć niektórych akwafort z nielicznych teczek Duranda.Wszystkie opracowane przez Armanda Durand grafiki Rembrandta, których odbitki powstały w latach 1865-1867 na zlecenie Luwru, mają na odwrocie papieru czerpanego pieczątkę Duranda, która zaklasyfikowana jest w sporządzonym przez Lugta katalogu pieczątek kolekcjonerskich pod numerem Niektórzy krytycy chcieli zdeprecjonować jego dzieło ponieważ sami posiadali wcześniejsze odbitki Rembrandta pochodzące ze starych, porysowanych i częściowo zmienionych pierwotnych płyt miedzianych i w obliczu nieskazitelnych odbitek Duranda obawiali się o wartość swoich kolekcji. Dyskusja na ten temat trwa po dziś dzień. Wobec powyższego, również ze względu na artystyczne i historyczne znaczenie tych unikatowych grafik Rembrandta, istotnym jest, aby podkreślać znaczenie pracy i kunszt Armanda Durand, pamiętając przy tym o rzeczywistym pochodzeniu eksponatów. Po śmierci Armanda Durand w 1905r. płyty miedziane trafiły do domu wydawniczego w Paryżu. Odbitki opublikowano w książkach francuskiej Biblioteki Narodowej i wydawnictwach Luwru. Płyty te w siedzibie rodziny Vincent odnalazł w 1985 roku pewien amerykański antykwariusz. Z niektórych płyt sporządził później odbitki, które oferowano za cenę 500-2.500 dolarów. Arkusze te w przeciwieństwie do oryginalnych grafik Armanda Durand nie posiadały na odwrocie czerwonego nadruku pieczątki kolekcjonerskiej Lugta. Również gatunki papieru, na których je drukowano, różniły się od papieru czerpanego, używanego w 1865 roku do pierwszego wydania tych prac. Zbiór grafik Rembrandta, którego powstanie w takim rozmiarze możliwe było tylko dzięki miedzianym płytom zakonserwowanym i odtworzonym przez Armanda Durand, daje jedyną i niepowtarzalną okazję do podziwiania takiej ilości dzieł powstałych pod ręka Rembrandta. Wartość tej kolekcji tkwi także w jej walorach edukacyjnych, daje okazję do kontemplacji i analizy zbioru prac Rembrandta zarówno pod kątem precyzji ich wykonania, jak i przedstawionych treści. Kolekcja grafik Rembrandta jest unikatem na skalę światową. Prace pochodziły ze zbiorów prywatnych. Ekspozycja była prezentowana m.in. we Wrocławiu, Szczecinie, Stalowej Woli, Łodzi, Katowicach, Legnicy. Myślenice to ostatnie miasto w Polsce, gdzie eksponowana była ta wystawa !


Rabat nie ma znaczenia dla okresu przedawnienia - (komentarze, ) - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiRabat nie ma znaczenia dla okresu przedawnienia\nautor: Łukasz Zalewski10.12.2019, 08:38; Aktualizacja: 10.12.2019, 08:39\nTermin przedawnienia biegnie od wystawienia pierwotnej faktury, a nie jej skorygowania ani momentu otrzymania potwierdzenia odbioru faktury korygującej – orzekł NSA.źródło: ShutterStock\nSprawa dotyczyła spółki, która we wrześniu i w październiku 2014 r. dostała od nabywców potwierdzenia odbioru faktur korygujących przesłanych w 2008 r. Korekty dotyczyły faktur za poszczególne miesiące z trzech lat: 2006, 2007 i 2008. Były związane z rabatami posprzedażowymi. W 2008 r. nie mogła ich uwzględnić w rozliczeniach VAT (obniżyć podatku należnego), bo potwierdzenia odbioru były warunkiem takich rozliczeń.\nNiskie raty teraz mogą być jeszcze niższe »


Edytowane 26 Październik 2012 przez Proel\nEdytowane 16 Listopad 2012 przez DOk\nWszystkie dystrybucje (i systemy) są bezpieczne o ile potrafimy się zastosować do kilku zasad np.: bieżąca aktualizacja systemu, odpowiednio skomplikowane hasło, wyłączenie usług, których nie potrzebujemy, a działają w tle. Korzystałem z tej samej instalacji Windows' a kilka lat i nigdy nie miałem włamu, wirusa, awarii itp. Wszystko działało bezproblemowo i wydajnie.\nObecnie zastanawiałbym się między - Ubuntu (lub jego pochodnymi) i komercyjnym Suse.\nPo przejściach z różnymi dystrybucjami Linuksa będącymi w istocie zlepkiem mniej lub bardziej przypadkowego softu zdecydowałem się na Mac OS X i nie żałuję\nubuntu i ciągle up2date..\nZe swojej strony mogę polecić ubuntu, nigdy nie miałem problemów, a z sieci publicznej korzystam bardzo często. Oczywiście jeśli użytkownik nie przykłada zbyt dużej uwagi do bezpieczeństwa i nie ma wyrobionych pewnych nawyków, to nawet najlepszy firewall albo antywirus nie da rady\nPanowie, pomóżcie jak otworzyć linuxa z pendrive na starym macu z 2006 roku. Linuxa ściągnęłam kiedyś na Windowsie i nie działa . Propozycje z youtube nie skutkują. Mam pytanie również odnośnie bitaddress, czy jest jakiś program czy portfel prócz Bitcoin-qt., skąd mogę przelać satoshi, które kiedyś kupiłam i tam wpłaciłam. Może procent urósł . Dzięki z góry.\nEdytowane 6 Maj 2017 przez vojtec\nCo do drugiej kwestii, to jeśli dobrze rozumiem, na bitaddress nie przelewa się niczego, tylko strona ta służy generowaniu adresów BTC. Powinnaś zatem mieć swój adres na który wysłałaś bitki oraz klucz prywatny do tego adresu (mam nadzieję że go masz!!!). Mając to drugie można zaimportować adres np. na blockchain albo w wielu programach, np. lekkim i przyjemnym electrum. Po tej operacji możesz wydawać swoje BTC.


Ceny paliw w okolicach 5 złotych. Ale wciąż niższe niż przed rokiem | Z kraju\n03 LIPCA 2015, 15:27\nFoto: JirkaF / Pixabay Foto: Ile zapłacimy za paliwo?\nCeny paliw na przełomie czerwca i lipca, zgodnie z oczekiwaniami, rosły w kierunku 5 złotych. W tym tygodniu na części stacji cena bezołowiowej "95" była droższa nawet o 10 groszy na litrze niż tydzień temu, a w skali całego kraju odnotowano wzrost średnio o 3 grosze na litrze - oceniają analitycy BM Reflex. Podobnie średnio o 3 grosze na litrze wzrosły ceny benzyny bezołowiowej 98. Z kolei jednogroszowy spadek odnotowaliśmy jednakowo dla diesla i LPG.\nAktualnie za paliwo płacimy: benzyna bezołowiowa 95 - 4,98 zł (+3 gr/l), benzyna bezołowiowa 98 – 5,22 zł (+3 gr/l), olej napędowy – 4,71 zł (-1 gr/l),\nLPG – 1,87 zł (-1 gr/l).\n"W przyszłym tygodniu musimy liczyć się ponownie z dużą dynamika zmian cen ropy, co w konsekwencji przełoży się na zmiany na krajowym rynku hurtowym. Czy te wpłyną na poziom cen na stacjach? Nie powinny, ale jeśli w I połowie przyszłego tygodnia ceny w hurcie będą gwałtownie rosły to wzrośnie ryzyko podwyżek cen na stacjach, ale tym razem podrożeć może zarówno benzyna jak i olej napędowy" - podkreśla BM Reflex.\nI dodaje, że najmniej zagrożone podwyżkami są ceny autogazu i tak niższe niż przed rokiem o ponad 24 proc. Ceny pozostałych paliw są także niższe niż prze rokiem: benzyna o ponad 9 proc., a olej napędowy o ponad 12 proc.\nyDuck 77 2015-07-03 15:47:48\n29 czerwca pisaliście... Ceny ropy pikują najniżej od trzech tygodni. Przez Iran i Grecję. To jak to działa?


Jesteś na:Index»Tagi serwisu»Tag Leonberger Charakter\nTag: Leonberger Charakter\nLeonberger to uroczy, wielki pies zaliczający się do niemieckich molosów w typie górskim. Rasa leonberger została wyhodowana w XIX wieku. Nazwa rasy pochodzi od niemieckiego miasta Leonberger. Psy leonberger charakteryzują się tym, że są silne i umięśnione. Gdyby można było w skrócie opisać charakter leonbergera, z pewnością podkreślono by jego więcej...


GKS Patricia Hmirova i Ewelina Kamczyk po meczu z Medykiem\nPatricia Hmirova i Ewelina Kamczyk po meczu z Medykiem\n„Ciągle stać nas na więcej”. Sprawdźcie, co po spotkaniu z Medykiem Konin powiedziały strzelczynie bramek, Patricia Hmirova i Ewelina Kamczyk.\nWiedziałyśmy, w jaki sposób będzie chciał zagrać przeciwnik. Miałyśmy swoje założenia i je realizowałyśmy. Dobrze, że nie zagrałyśmy na przysłowiowe „hurra”, tylko cały czas trzymałyśmy się tego, czego oczekiwał od nas trener. Skutkiem była fala bramek, jakie strzeliłyśmy w końcówce.\nZnając ten zespół, wiem, że ciągle stać nas na więcej. Bardzo się cieszę, że wygrałyśmy ten mecz, bo był dla nas niezwykle ważny, ale nie osiągnęłyśmy jeszcze szczytu swoich możliwości. Musimy wygrywać dalej i zobaczymy, co przyniesie nam ta końcówka sezonu.\nCzy były nerwy? Nie, zdarzają się mecze, w których się remisuje. Szybko strzeliłyśmy bramkę, ale Medyk na nią odpowiedział. My jednak do samego końca wierzyłyśmy, że to spotkanie wygramy i że musimy trochę podkręcić tempo. Gdy to zrobiłyśmy, zdobyłyśmy kolejne trzy gole i mogłyśmy cieszyć się ze zwycięstwa.\nBędziemy analizować ten mecz i błędy, które się pojawiły. Postaramy się je zniwelować, by w następnym spotkaniu zagrać jeszcze lepiej, a przede wszystkim zachować czyste konto.\nTrzecia lokata nas nie satysfakcjonuje, ale celem na ten mecz był awans na podium. To się udało. Teraz jednak zaczynamy walkę o to, by być wyżej i mam nadzieję, że z taką grą zrealizujemy ten plan.


Funkcjonariusze z W-MOSG ruszyli na granicę nowymi terenówkami | Giżycko - wiadomości, relacje z wydarzeń, zdjęcia, ogłoszenia\nStrona główna WIADOMOŚCI Funkcjonariusze z W-MOSG ruszyli na granicę nowymi terenówkami\nNowoczesne pojazdy terenowe Jeep Wrangler Sahara i motocykle marki Honda trafiły do Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Straży Granicznej. Łączna wartość przekazanych 10 jeepów i 6 jednośladów wynosi ponad 2,5 mln zł.\nWarmińsko-Mazurski Oddział Straży Granicznej ochrania granicę Rzeczypospolitej Polskiej z Federacją Rosyjską na odcinku blisko 200 km. Nowoczesne pojazdy pomogą funkcjonariuszom SG patrolować trudne tereny przygraniczne.\n15 grudnia jeepy przekazano funkcjonariuszom Straży Granicznej, którzy odpowiedzialni są za ochronę granicy z obwodem kaliningradzkim. Dzień później funkcjonariusze SG ruszyli nowymi pojazdami patrolować granicę.\nZ nowoczesnego sprzętu codziennie korzystają funkcjonariusze Warmińsko-Mazurskiego Oddziału SG. To on im pomaga w walce z przestępczością zorganizowaną, nielegalną migracją, ujawnianiem przemytu i niedoprowadzeniem do obrotu nielegalnych wyrobów akcyzowych. Właśnie, m.in. do tych zadań wykorzystywany jest nowoczesny sprzęt, w tym samochody terenowe.