Teraz albo nigdy - K.A. Linde - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Teraz albo nigdy - ebook\nWydawca: Burda Książki Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018\nTeraz albo nigdy ebook\nLiczba stron: 311 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Teraz albo nigdy - K.A. Linde\nOpinie o ebooku Teraz albo nigdy - K.A. Linde\nFragment ebooka Teraz albo nigdy - K.A. Linde\nTytuł oryginału: The Wright Secret\nCopyright © by K.A. Linde, 2018\nCopyright for the Polish edition © by Burda Publishing Polska Sp. z o.o., 2018\n02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15\nDział handlowy: tel. 22 360 38 42\nSprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77\nRedaktor prowadzący: Marcin Kicki\nTłumaczenie: Danuta Śmierzchalska\nRedakcja: Magdalena Binkowska\nKorekta: Marzena Kłos, Dorota Ring/Melanż\nSkład i łamanie: Beata Rukat / Katka\nRedakcja techniczna: Mariusz Teler\nProjekt okładki: Justyna Tarkowska/milewidziane.pl\nZdjęcie na okładce: LightFieldStudios/iStock\nISBN: 978-83-8053-404-9 \nWszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.\nSkład wersji elektronicznej\nDla każdej kobiety, która kopała, drapała i gryzła, by wdrapać się na szczyt. Która nie zgadzała się na to, by się uśmiechać, kiedy tego od niej oczekiwano. Która nie dała za wygraną, by „zachować się jak dama”. Która ignorowała zdanie krytyków, że kobiety są zbyt emocjonalne i że coś jest dla nich niemożliwe do zrobienia\nMy to robimy\nZamierzałam to zrobić.\nZamierzałam zaprosić na randkę najbliższego przyjaciela mojego brata.\nZnamy się z Patrickiem od dziecka, ale już nie byłam tą naiwną piętnastolatką, która przed laty zadurzyła się w nim po uszy, ani trochę. Byłam prezesem Wright Construction. Pracowałam na to całe życie, a teraz, kiedy objęłam to stanowisko, chciałam tej drugiej rzeczy, na którą czekałam.\n– Ziemia do Morgan! – zawołał David, machając mi przed twarzą. – Jesteś tu?\nOtrząsnęłam się z tych myśli.\nPosłał mi lekki uśmiech, odłożył na stół pióro i usiadł wygodnie w skórzanym fotelu na kółkach. Wszyscy pozostali pracownicy już poszli do domu. Nawet mój brat i były prezes, Jensen, wyszedł pół godziny temu. Tylko ja, pracoholiczka, i David Calloway, mój nowy dyrektor finansowy, ciągle byliśmy w pracy.\n– Myślę, że powinniśmy na dziś skończyć – powiedział David.\n– Ty już idź. Ja jeszcze posiedzę, żeby to przejrzeć. – Wskazałam leżący przede mną stos papierów.\n– A myślałem, że to ja za dużo pracuję.\n– To co powiedzieć o tobie?\n– Że pracuję nieprzyzwoicie dużo.\n– Nie przywykłem do tego, żeby mieć szefa, który pracuje więcej ode mnie.\n– No więc musisz przywyknąć. Możesz się mnie tu spodziewać wcześnie rano i bardzo późnym wieczorem.\n– Moja ulubiona pora. – Włożył laptop do torby i przygładził garnitur.\nDavid niedawno przeprowadził się z Doliny Krzemowej do naszego skromnego Lubbock, by tu pracować. Jeszcze się nie przyzwyczaił do płaskiego i zapylonego miasta, które dla mnie jest domem. Uwielbiam drzewa, wzgórza i ocean, ale raczej w czasie wakacji. David też pokocha Lubbock. To zwykle zajmuje rok.\n– Nie zapracuj się na śmierć – poradził.\n– Nie mogę obiecać.\nPomachał mi na pożegnanie i wyszedł z sali konferencyjnej. Lubiłam go. Był zabawny, ujmujący i dobrze się z nim pracowało. Nie mogłam sobie wyobrazić, że wyruszam w tę nową drogę z kimś innym.\nByłam w okresie przejściowym, obejmując stanowisko prezesa, podczas gdy Jensen zakładał własną pracownię architektoniczną. Ponieważ awansowałam ze stanowiska dyrektora finansowego, pracowałam z Davidem, żeby go wprowadzić w sprawy firmy. Był tu już od kilku miesięcy i oboje dojrzeliśmy do tego, by zacząć działać samodzielnie. Wiedziałam, że w tych sprawach Jensen jest z natury aż nazbyt ostrożny, ale byłam gotowa. Byłam cholernie gotowa. Udowodniłam mu to w tym tygodniu niejeden raz. Nie zamierzałam dłużej siedzieć z założonymi rękami, wiedział o tym.\nZnów zajęłam się dokumentami, starając się przywrócić w sobie nastrój do pracy, ale nie mogłam się skupić. Moje myśli krążyły wokół tego, jak rozwinie się sprawa z Patrickiem.\nZamierzałam go zaprosić na randkę.\nZwlekałam z tym wystarczająco długo. Nie mógł już widzieć we mnie dziecka, którym byłam, kiedy się w nim zabujałam. W liceum czteroletnia różnica wieku to cała epoka, ale gdy się ma lat dwadzieścia siedem i trzydzieści jeden, to prawie nic.\nZ rozmyślań wyrwało mnie pukanie do drzwi. Poirytowana znów odsunęłam od siebie papiery. To było beznadziejne.\nObróciłam fotel i oszołomiona patrzyłam, jak ni stąd, ni zowąd moje marzenia stają się rzeczywistością.\n– Patrick – wymamrotałam. Na sekundę poczułam pustkę w głowie, ale szybko doszłam do siebie. Skrzyżowałam ramiona na piersiach i przyjrzałam mu się sceptycznie.\n– Hej, Mor.\nPodobało mi się, jak to zdrobniałe imię, którego używała tylko moja rodzina, brzmi w jego przepięknych ustach, i ich kształt, gdy je wymawiał. Było o wiele lepsze niż drugie zdrobnienie, którego lubił używać – Mini-Wright. Może pozostałam nieduża, ale miałam siłę, z którą należy się liczyć. W mojej osobowości nic nie było mini.\n– Przyszedłem dać ci to. – Podał mi jakiś papier.\nWzięłam go od niego, zatrzymując na nim wzrok o sekundę dłużej, niż było potrzeba, zachwycona jego pewnym siebie uśmiechem i błękitnymi oczami, które doprowadzały mnie do szaleństwa.\nAż minutę zajęło mi przetworzenie w myślach tego, co zobaczyłam w nagłówku dokumentu, a wtedy gwałtownie podniosłam głowę i poderwałam się z fotela.\n– Zwalniasz się? – wykrztusiłam.\n– Nie. Wręczyłem ci swoje dwutygodniowe wypowiedzenie bez powodu.\n– Nie wygłupiaj się.\nPrzewróciłam oczami i znów spojrzałam na kartkę. Wyprostowałam ramiona i spróbowałam się rozluźnić. Boże, Patrick był jedynym człowiekiem, przez którego mogłam stracić zimną krew. Jego odejście z Wright Construction mogłoby się jednak okazać szczęściem w nieszczęściu, co nie znaczy, że zamierzałam mu zdradzić, że tak pomyślałam.\n– Oferta z zewnątrz?\n– I pewnie nawet nie pozwolisz mi złożyć kontrpropozycji? – zapytałam, unosząc brwi, po czym odrzuciłam papier w jego stronę. – Ile?\nChwycił dokument i położył go na kupce. Potem położył mi dłoń na ramieniu i spojrzał w moje brązowe oczy. To było to spojrzenie. To, od którego nie mogłam się uwolnić. Mogłabym przysiąc, że właśnie w takich chwilach mnie zauważał. Wtedy, gdy byliśmy tylko ja i on, bez mojej rodziny czy przyjaciół. Zdecydowanie bez jego najlepszego przyjaciela, a mojego brata Austina. Nagle nastrój prysł, jak zwykle, i znów byłam jedynie młodszą siostrą jego kumpla.\n– Przyniosłem to do ciebie, Mor, zanim poinformuję wszystkich, bo wiem, że niechętnie rozstajesz się z ludźmi.\nUsta mi się otworzyły, ale szybko doszłam do siebie.\n– W moim życiu dość było osób, z którymi się rozstałam.\nRodzice zmarli, zanim skończyłam szesnaście lat. Dwaj z trzech moich braci jednocześnie przenieśli się do innego stanu. Nie lubiłam zmian. Nie takich.\n– Wiem. – Zmierzwił mi włosy, a ja się uchyliłam.\n– Zawsze taka byłaś. Lojalna. To mi się podoba.\n– No cóż, jestem Wrightem pod każdym względem.\n– Przeważnie myślę podobnie jak ty. Jednak Tech złożył mi ofertę, której nie mogłem odrzucić. I nie chodzi o pieniądze.\nOdetchnęłam z ulgą. Okej, więc nie odchodzi naprawdę. Po prostu będzie pracował w Texas Tech, który znajduje się nieopodal siedziby Wright Construction.\n– I nie mogę cię przekonać do zmiany zdania?\n– Wiesz, że dla ciebie zrobiłbym wszystko – odparł z tym samym uśmiechem.\nMoje serce lekko drgnęło.\n– Wszystko, tak?\n– O Boże, czego ja naobiecywałem? – Roześmiał się. – Chodź, Mor. Wyjdźmy stąd. Po drodze zostawię wypowiedzenie w pokoju Julii.\nJulia była szefową działu HR i dziewczyną Austina. Uwielbiałam ją samą i wszystko, co zrobiła, żeby pomóc mojemu bratu.\n– Nie mogę – odrzekłam z wahaniem, patrząc na dokumenty. Miałam przed sobą jeszcze kilka godzin pracy.\n– Nie jesteś dziś pierwszą osobą, która mi to mówi.\n– Prawdę powiedziawszy, David cały czas mi to powtarza.\n– David – powtórzył bezbarwnym tonem.\n– Tak. To świetny facet. Cieszę się, że go zatrudniliśmy, ale z powodu jego szkolenia mam zaległości. Więc naprawdę nie mogę wyjść.\nPatrick zerknął na dokumenty.\n– Jest piątek. To wszystko będzie tu na ciebie czekało w poniedziałek rano.\n– W poniedziałek! – rzuciłam kpiąco. – Przez weekend będę pracować w domu.\n– Nie. Jestem niesamowita, bez wątpienia.\nWestchnęłam głęboko i zastanowiłam się, co powinnam zrobić. Wiedziałam, że to moja szansa. Byliśmy sami. Przekomarzaliśmy się. Musiałam jedynie otworzyć usta i poprosić, żeby się ze mną umówił.\nCo gorszego mogłoby się wydarzyć?\nMógłby powiedzieć „nie”.\nTak, to była najgorsza, najbardziej upokarzająca rzecz, jaką byłam w stanie sobie wyobrazić.\nNie potrafiłam znieść myśli, że nasze kontakty stałyby się krępujące, bo bardzo lubiłam to, co mieliśmy. Ale czy mogłam nadal udawać, że nic do niego nie czuję? Robiłam to już zbyt długo. I byłam absolutnie pewna, że jest jedyną osobą, która tego nie dostrzega.\nOtworzyłam usta, by to w końcu zrobić. Spojrzałam w jego błękitne oczy i przywołałam całą pewność siebie, jaką wykazywałam w pracy. Przyjrzał mi się, jakby czekał, że powiem to, co miałam wypisane na twarzy.\nOdwróciłam wzrok, czując, że policzki mi płoną.\nCholera, zatkało mnie.\nCo jest, u diabła? Dlaczego nie mogę się postarać go zdobyć?\n– Zapomniałaś, prawda? – zapytał Patrick.\n– Zapomniałam? – powtórzyłam zmieszana.\n– Steph urządza dziś przyjęcie.\nRzuciłam okiem na komputer.\n– Tak naprawdę nie zapomniałam. Po prostu daty mi się pomyliły – próbowałam się jakoś wytłumaczyć. Było mi wstyd. – Nie mów Steph.\nPatrick roześmiał się i trącił mnie łokciem.\n– Moja siostra przyjeżdża z San Francisco na swoje urodziny, a ty o tym zapomniałaś? Mowy nie ma, nigdy ci tego nie daruje.\n– Och, obedrze mnie żywcem ze skóry, jeśli się o tym dowie – odparłam ze śmiechem.\n– Cała Steph. Może pójdziesz tam wcześniej ze mną i coś zjesz?\nGwałtownie wciągnęłam powietrze. Ta rozmowa była taka zwyczajna.\nStephanie i ja przyjaźniłyśmy się od wczesnego dzieciństwa. W liceum, kiedy miałam również innych przyjaciół, byłyśmy razem w drużynie cheerleaderek. Wyjechała do Berkeley, żeby studiować muzykę, a ja zostałam w Lubbock i zdobyłam dyplom z biznesu na Texas Tech. Spotykałyśmy się zawsze, kiedy przyjeżdżała, gawędziłyśmy i kontaktowałyśmy się na Facebooku. To było zupełnie naturalne, że jej brat zaproponował, żebyśmy się spotkali przed przyjęciem. Teraz jednak myślałam tylko o tym, aby być z Patrickiem.\n– Och… Nie chcę się narzucać.\n– Na pewno nie będziesz się narzucać – odparł. – A poza tym, naprawdę… kiedy ostatnio coś jadłaś?\n– Jadłam… dzisiaj – mruknęłam wymijająco.\n– Co? Jarmuż i skittles?\n– Mówisz, jakbyś mnie znał!\nNo bo… tak, właśnie to jadłam. Smoothie z jarmużu i torebkę skittlesów, żeby przetrwać parę godzin. Kiedy byłam pochłonięta jakimś projektem, nie zwracałam uwagi na jedzenie.\n– Ha! Znam cię. – Patrick wyciągnął rękę, żeby wyprowadzić mnie z sali konferencyjnej. – I właśnie dlatego cię zmuszam, żebyś wyszła z pracy. Jesteś człowiekiem, nie robotem. Ktoś ci musi o tym przypomnieć.\n– Wiem, że nie jestem robotem – odrzekłam, teatralnie przewracając oczami, po czym zgarnęłam dokumenty i upchnęłam je w skórzanej teczce.\n– Nie zauważyłem na to dowodu. Nakarmimy cię i zobaczymy, co będzie.\n– A co, jeśli roboty mogą jeść normalne jedzenie? – zapytałam. – Mogłabym być bardzo zaawansowanym robotem.\n– Oczywiście, że byłabyś zaawansowanym robotem – odparł, przeciągając słowa. – Czy innego zatrudnilibyśmy jako naszego prezesa?\n– Dla Wright Construction tylko to, co najlepsze.\nPo wyjściu z sali konferencyjnej skręciliśmy do mojego gabinetu na końcu korytarza.\n– Jedźmy do moich rodziców – powiedział Patrick. – Nakarmią cię, a jeśli będziesz miała szczęście, może przygotuję ziemniaczane purée. Wiem, że je uwielbiasz.\n– W porządku. – Poczułam skurcz w sercu na myśl, że pamiętał. Byłam taką idiotką.\nZabrałam torebkę z gabinetu, wepchnęłam w nią teczkę z dokumentami i poszłam za Patrickiem do windy.\nWysiadł na piętrze, na którym Julia miała gabinet, i położył na jej biurku swoje wypowiedzenie. Potem zjechaliśmy windą na parter. Mój czarny mercedes stał na wyznaczonym miejscu. Trzy rzędy za nim widziałam lexusa należącego do Patricka.\n– Pojadę za tobą – oznajmiłam.\n– Weźmy mojego. Wiesz, że tam nie ma zbyt wiele miejsc do parkowania.\nUsiadłam na miejscu pasażera w SUV-ie i szybko zerknęłam na Patricka. Wyglądało na to, że tego dnia miałam szczęście. Zabrakło mi odwagi, by zaproponować mu randkę, ale byliśmy razem. Chociaż to nie była randka ani nic w tym rodzaju.\nSpojrzałam mu w oczy i zwilżyłam usta. Przemknął po nich wzrokiem, zanim wyjechał na drogę. Zrobił to tak szybko, że przysięgłabym, że to sobie wyobraziłam. Patrick jeszcze nigdy tak na mnie nie patrzył. Moja nadzieja na naszą przyszłość pozostawała tylko tym – nadzieją.\nMimo to zdecydowałam, że dziś zobaczy mnie. Nie siostrzyczkę swojego najlepszego przyjaciela.\n– A jednak nie mogę uwierzyć, że zapomniałaś. Nie masz sekretarki? – zażartowałem.\n– Mam asystentkę. Nie sekretarkę – rzuciła ostro Morgan.\n– A wiesz, kto byłby idealny na tym stanowisku?\n– Z tonu twojego głosu wnioskuję, że to mi się nie spodoba.\n– Heteroseksualny biały facet.\n– To też możesz zrobić.\n– No bo co może być lepszego niż mężczyzna gotowy na każde zawołanie? Założę się, że nikt by go nie nazywał cholernym sekretarzem.\n– Nazywaliby go tak, gdybyś im kazała – stwierdziłem.\nZaśmiała się, mrużąc oczy i pokazując zęby. To był jej najpiękniejszy śmiech. Oznaczał, że śmieje się naprawdę szczerze.\n– Dziękuję, że popierasz moje śmiałe plany.\n– A więc ta nowa praca… Jesteś pewien, że w Tech naprawdę cię potrzebują?\n– No cóż, już ją przyjąłem.\nMorgan założyła za ucho pasmo ciemnych włosów.\n– No nie wiem. Nadal mi się wydaje, że mogłabym ci złożyć lepszą propozycję.\nOderwałem wzrok od kierownicy i spojrzałem na nią. Sposób, w jaki powiedziała „lepszą propozycję”, był bardzo sugestywny, ale, cholera, z wyrazu jej twarzy wywnioskowałem, że nie miała o tym pojęcia. Przez cały czas to robiła. Nie wiedziała, że połowa tego, co mówi, ma podwójne znaczenie.\n– Potrzebuję nowej sekretarki.\nUdało jej się zachować powagę przez pełne trzy sekundy, a potem wybuchnęła śmiechem. Ja też się roześmiałem i pokręciłem głową.\n– Całkiem niezła propozycja.\n– Myślę, że doskonale się nadajesz.\n– Właśnie dlatego powiem Steph.\nWywróciła oczami i nastawiła głośniej radio. Tak pokonaliśmy resztę drogi do moich rodziców.\nWjechałem w ulicę, przy której stał ich dom. Mieszkali w nim, odkąd pamiętałem, a nawet dłużej. To był dom, chociaż nie tak okazały, jak ten należący do Wrightów. Dorastałem bezpiecznie w rodzinie z wyższej klasy średniej, ale rodzice przedkładali wakacje i aktywny wypoczynek ponad luksusowe nieruchomości czy samochody. Rodzina była zawsze ważniejsza niż rzeczy. Prawdopodobnie dlatego kupiłem dom, który już prawie spłaciłem, i od ukończenia studiów miałem SUV-a.\n– Opowiedz mi o tej nowej pracy. Czym będziesz się zajmował? – zapytała Morgan.\n– W większej części tym samym, co robiłem w Wright, zarządzaniem dużymi kontraktami. – Uśmiechnąłem się do niej pożądliwie. – A skoro o tym mowa… Czy przekazałaś darowiznę na rzecz Texas Tech w tym roku podatkowym? Już to sobie wyobrażam – biblioteka imienia Morgan Wright, skrzydło Wrightów w Rawls College of Business, coś tam Wrightów w innym budynku. To byłoby imponujące.\n– O rany – jęknęła. – To mnie będzie słono kosztować, co?\nZaparkowałem na podjeździe, ciesząc się, że przyjechaliśmy wcześniej. Ulica wkrótce będzie zapchana. Gdy wysiedliśmy z samochodu, Morgan podeszła do mnie.\n– A więc właśnie to chcesz robić? Urabiać ludzi, żeby przekazywali darowizny?\n– Jestem całkiem dobry w urabianiu.\n– Mnie nigdy nie urabiałeś. – Spojrzała na mnie, trzepocząc ślicznymi rzęsami.\n– Czy ktokolwiek potrafi urobić Morgan Wright?\n– Zależy kto.\nLubiłem ten jej chichot – zdarzał się nawet rzadziej niż prawdziwy śmiech. Trafiły mi się oba tego samego wieczoru. Zrozumiałem, że naprawdę potrzebowała oderwać się od pracy. Zastanawiałem się, kiedy ostatnio gdzieś wychodziła i czy w ogóle ma jakieś życie towarzyskie. Nawet w Halloween została, żeby pracować. Wiedziałem o tym, bo zaprosiłem ją na imprezę, którą urządzał mój przyjaciel. Trzeba przyznać, że żadne z nas nie było w nastroju do imprezowania w czasie, kiedy Austin wrócił z odwyku. Poszedłem tam tylko dlatego, że obiecałem dziewczynie, z którą się spotykałem, że się zjawię. Tej samej nocy z nią zerwałem.\n– Zresztą chodzi o coś więcej. Nie zajmujemy się tylko darowiznami. Pozostajemy w kontakcie z biznesem i absolwentami. Negocjujemy kontrakty i zapewniamy uniwersytetowi możliwości działania.\n– To chyba ważna praca.\n– Trochę ważniejsza niż bycie twoim sekretarzem.\nZapukałem dwa razy, zanim wszedłem do domu, prowadząc za sobą Morgan.\n– Puk, puk! – zawołałem. – Już jestem!\n– No proszę, popatrzcie, kto postanowił się pokazać – powitała nas Stephanie.\n– Hej, siostruniu – powiedziałem, zamykając ją w objęciach.\nUścisnęła mnie z całej siły, a potem walnęła w nerkę, krzycząc:\n– Ha! Mam cię!\nZakasłałem pod wpływem nagłego uderzenia i rzuciłem się ku niej. Chwyciłem ją w pasie i podniosłem, a potem upuściłem na dywan. Sapnęła i pociągając za sobą, spróbowała mnie kopnąć.\n– Wow, naprawdę nic się nie zmieniło – odezwała się Morgan zza moich pleców.\n– Mor! – zawołała z podłogi Steph. – Pozwól, że uporam się z moim bratem przygłupem, a potem cię przytulę.\nW tym momencie do salonu wszedł wysoki mężczyzna z rudymi włosami i spojrzał na tę scenę szeroko otwartymi oczami. Morgan przestąpiła przeze mnie i Stephanie.\n– Cześć, jestem Morgan Wright – przedstawiła się, wyciągając rękę.\n– Thomas Cooper. Jestem chłopakiem Steph.\n– Zajmuje się nieruchomościami – uzupełniła Steph, siadając na podłodze.\n– Skąd znasz Steph? – zapytał.\n– Dorastałyśmy razem. Od dzieciństwa po liceum.\n– To ta małpa, która odebrała mi zaszczyt wygłoszenia mowy pożegnalnej na zakończenie szkoły! – doprecyzowała Steph.\nRoześmiałem się i popchnąłem ją z powrotem na dywan.\n– Przyznaję się – powiedziała Morgan bez śladu poczucia winy.\nPodniosłem się z podłogi i otrzepałem spodnie, po czym uścisnąłem rękę Thomasa.\n– Miło cię znów widzieć, stary.\n– Ciebie też, Patrick.\nSteph podskoczyła i poprawiła jasne, równo przycięte włosy.\n– Uprzejmości zakończone. Napijmy się.\n– Przyjęcie jeszcze się nawet nie zaczęło – zauważyłam. Odkąd mój najlepszy przyjaciel poszedł na odwyk, byłem o wiele bardziej świadomy, ile piję i z jakiego powodu.\n– To moje przyjęcie – odparła Steph, jakby to było oczywiste.\nWymieniliśmy z Morgan spojrzenia. Widziałem, że te same myśli przemykają jej przez głowę. Byliśmy dzisiaj niesamowicie ze sobą zgodni.\nThomas ruszył za Steph do kuchni, a Morgan skinęła, jakby pytała, czy powinniśmy do nich dołączyć.\n– Trochę dziwne uczucie, prawda? – zapytałem.\n– Teraz mam większą świadomość konsekwencji picia mimochodem. Nawet bardziej niż wtedy, kiedy umarł tata.\nJej tata, Ethan Wright, zmarł z powodu nadużywania alkoholu. W tym czasie studiowałem w college’u z Austinem, który też dużo pił, żeby poradzić sobie z jego śmiercią. Morgan miała wtedy tylko szesnaście lat i trudno mi sobie wyobrazić, jakie to było dla niej trudne.\n– Wiem, co masz na myśli. – Oparłem dłoń nisko na jej plecach i poprowadziłem do kuchni.\n– Chyba będzie okej.\nWestchnęła głęboko. Uśmiech wrócił na jej twarz, a moje oczy znów skierowały się na jej usta.\nDlaczego, u diabła, zwracam dziś uwagę na jej usta?\nZwykle były umalowane. To musi być to. Teraz w ogóle nie miała na nich szminki i widziałem, że były spierzchnięte od przygryzania.\n– Gdzie są mama i tata? – zapytałem, kiedy Thomas podał mi piwo.\nMorgan też jedno wzięła. Podobało mi się, kiedy dziewczyny piły piwo. Albo mocną whiskey.\n– Z tyłu domu. I są śmiesznie słodcy – odparła Steph z westchnieniem.\n– Czyli tata grilluje, a mama go poucza, jak robić to lepiej, chociaż oboje wiemy, że nikt poza nim nigdy nie dotknął tego grilla?\nMorgan wzięła długi łyk piwa. Wszystkie obawy dotyczące alkoholizmu jako cechy dziedzicznej w jej rodzinie poszły w niepamięć. Miałem zdrowych, zrównoważonych, dopasowanych do siebie rodziców, a Morgan nie. Miała czwórkę cudownego rodzeństwa, ale to nie było to samo.\nSteph zarzuciła rękę na ramię Morgan i poprowadziła ją na tył domu. Thomas przyglądał im się z zaciekawieniem.\n– Twoja dziewczyna wydaje się bardzo miła – powiedział.\nZakrztusiłem się, opluwając piwem kuchnię.\n– Ona… ona nie jest moją dziewczyną.\nThomas cofnął się ze śmiechem, kiedy wziąłem ścierkę, żeby wytrzeć ślady.\n– Przepraszam. Myślałem… no wiesz, przyszliście razem i w ogóle.\nW tym momencie ujrzałem nasze spotkanie jego oczami. Morgan i ja pojawiamy się razem, żartując i dobrze się bawiąc. Szkolna przyjaciółka mojej siostrzyczki. Nasze porozumiewawcze spojrzenia. Moja ręka na jej plecach. Cholera, rzeczywiście musieliśmy wyglądać jak para.\n– Ona, hm, ona jest młodszą siostrą mojego najbliższego przyjaciela. Jest dla mnie o wiele za młoda.\nThomas roześmiał się.\n– Jesteśmy w tym samym wieku, stary, a ja się spotykam z twoją siostrą.\nTo spostrzeżenie mnie uderzyło. Umawiałem się już wcześniej z kimś młodszym od Morgan. Byłem od niej starszy ledwie o cztery lata, ale przy Mor miałem wrażenie, że różnica wieku jest większa.\n– Jej bracia zamordowaliby mnie za samą taką myśl.\nThomas podniósł ręce.\n– Nie zamorduj mnie za taką myśl o twojej siostrze.\n– Traktuj ją dobrze, a nie będę musiał.\nPodaliśmy sobie ręce jak dżentelmeni i poszliśmy na tył domu. Wciąż zastanawiałem się nad słowami Thomasa na temat mnie i Morgan. Mój wzrok odnalazł ją natychmiast, kiedy weszliśmy do ogrodu. Stała ze Steph, śmiejąc się głośno z jakiejś bulwersującej historii, którą raczyła ją moja siostra. Rumieńce wróciły jej na policzki, a długie brązowe włosy tańczyły wokół twarzy. Spodnie i błękitna jedwabna bluzka, które wydawały się takie zwyczajne, kiedy wszedłem do sali konferencyjnej, podkreślały jej kształty. Każdą. Najmniejszą. Krągłość.\nNasze spojrzenia skrzyżowały się na sekundę i w gasnącym świetle dnia dostrzegłem, że jej oczy nie były jednolicie ciemnobrązowe. Ich tęczówki miały plamki złota. I budziły emocje. Tak jak usta. I dosłownie wszystko.\nPrzekrzywiła głowę, kiedy się nie odwróciłem. Co ona, do diabła, myślała, że chodzi mi po głowie? Nie mogła wiedzieć. Pomyślałaby, że jestem totalnym popaprańcem. Mowy nie ma, żeby się mną interesowała. Cholera, nie mogłem uwierzyć, że o tym myślę.\nByła taka podniecająca. Niewiarygodnie podniecająca. Dlaczego nigdy wcześniej tego nie dostrzegałem? A może po prostu starałem się nie patrzeć? Wydawała mi się tak młodziutka jak Steph? Bo teraz, kiedy na nią patrzyłem… Nie mogłem oderwać wzroku.\nByłem całkiem pewien, że jej trzej starsi bracia zamordowaliby mnie za to, że myślę w ten sposób o ich siostrzyczce.\n– Czy ty i Patrick w końcu… no wiesz? – zapytała mnie Steph.\n– W liceum twoje cielęce spojrzenie mogło być irytujące, ale teraz jest po prostu idiotą, jeśli tego nie widzi.\n– Nie jest idiotą. Po prostu się mną nie interesuje. Nie szkodzi.\n– Aha. Uwierzę w to, jak świnie zaczną latać. Nie nabierzesz mnie. Znałam cię, zanim zostałaś prezesem Wright Construction. Czego ci, nawiasem mówiąc, gratuluję! – Uścisnęła mi dłoń, lekko podskakując.\nByłam zadowolona, że przestałyśmy rozmawiać o Patricku. Już samo to, że nie mogłam przestać myśleć, iż mnie nie chce, było wystarczająco trudne. A co dopiero opowiadać o tym komuś i uświadamiać sobie z każdym słowem, jak beznadziejnie brzmię, usychając z tęsknoty.\nWzięłam kolejny długi łyk piwa i znów spojrzałam na Patricka. Stał przy grillu i rozmawiał z rodzicami i Thomasem. Przed chwilą zaczęli się pojawiać goście Steph, ale przyjęcie zapowiadało się skromnie. Cieszyłam się, że to nie była wielka impreza.\nTak jakby Patrick wyczuł moje spojrzenie, bo zerknął w moją stronę. Kiedy nasze oczy się spotkały, czekałam, że zrobi jakąś głupią minę, kiwnie mi głową albo po prostu zignoruje mój wzrok. W końcu zwykle tak było.\nJednak nic takiego nie zrobił. Też na mnie patrzył. Poczułam, że robi mi się gorąco. Jego oczy mówiły o wiele więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Przełknął ślinę i omiótł mnie wzrokiem od stóp do głów. I wcale tego sobie, cholera, nie wyobraziłam. Kiedy popatrzył na mnie, wychodząc z domu, pomyślałam, że może się pomyliłam, ale teraz to powtórzył. Coś się zmieniło, a ja nie wiedziałam co. Albo doszukiwałam się w tym wszystkim ukrytego znaczenia.\nNagle się odwrócił, a ja spróbowałam zebrać myśli. To był Patrick. Nie postrzegał mnie w ten sposób. Chociaż zawsze pragnęłam, żeby sprawy posunęły się do przodu, tak naprawdę nigdy nie wierzyłam, że mam szansę. Nawet wcześniej, kiedy zamierzałam zaprosić go na randkę, bardziej chodziło o to, żeby wbić gwóźdź do trumny. Zakładałam, że mnie odrzuci i będę mogła iść naprzód.\nTeraz nie wiedziałam, co mam myśleć.\nRodzice Patricka i Steph podawali gościom hamburgery na papierowych talerzykach na rozkładanym stole z tyłu ogrodu. Wmieszałam się w grupę dziewczyn, z którymi uczyłam się w liceum. Chociaż wiele z nich nadal mieszkało w Lubbock, nigdy z żadną się nie spotkałam. Brakowało mi czasu i nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Ja żyłam pracą, a one swoimi rodzinami.\nWyjmowałam z lodówki czwarte już dziś piwo, kiedy usłyszałam Patricka.\n– Hej, maleństwo. Nie za dużo tego?\nPosłałam mu olśniewający uśmiech i otworzyłam puszkę.\n– Nie pamiętam, żebym sięgnęła po drinka od tamtej letniej nocy, kiedy urżnęłam się w Louie Louie’s. Zapomniałam już, jak dobrze jest się wyluzować.\n– Dobrze, że dziś nie prowadzisz.\n– O Boże, wiesz, że bym tego nie zrobiła.\n– Wiem. Dlatego jestem trzeźwy jak cholera.\nRoześmiałam się i trąciłam go łokciem. Na rauszu przestałam się czymkolwiek przejmować.\nPatrick podtrzymał nas oboje, kładąc mi rękę nisko na plecach. Coś się we mnie zapaliło. Mogłam myśleć jedynie o tym, żeby go pocałować. Jego usta nie były daleko od moich. Musiałabym tylko stanąć na palcach. Pochyliłam się ku niemu, tak że niemal do siebie przywarliśmy.\n– Tak? – odpowiedział ze ściśniętym gardłem.\n– Cieszę się, że przyszłam tu z tobą.\nOdkaszlnął z wysiłkiem i odsunął się ode mnie. Nagle zaczął z fascynacją wpatrywać się w podwinięte rękawy swojej koszuli.\n– Cieszę się, że zdecydowałaś się przyjść na przyjęcie. Może powinniśmy już dać sobie spokój z piwem? – zasugerował, po czym sięgnął do lodówki po wodę i mi ją podał.\nPoliczki mi zapłonęły, kiedy wzięłam butelkę, unikając jego wzroku.\nCo jest ze mną, do diabła, nie tak? Starałam się, żeby moje słowa zabrzmiały tak cholernie seksownie. Dlaczego mi się wydawało, że zechce mnie pocałować? Boże, naprawdę powinnam napić się wody.\nZaczęłam opróżniać butelkę, kiedy Thomas odchrząknął, by ściągnąć na siebie uwagę.\n– Witam wszystkich. Bardzo się cieszę, że możecie dzisiaj być u mojej drogiej Steph na urodzinach. Steph, czy możesz tu podejść?\nPodbiegła do niego z rękami wyciągniętymi jak bokser wchodzący na ring. Puściła do niego oko, a Thomas się roześmiał.\n– Wiem, że większość was mnie nie zna, ale oboje chcieliśmy podziękować wam za to, że jesteście tu w tym wyjątkowym dniu. A ja jestem szczególnie szczęśliwy, że zebrali się tu dziś wszyscy jej przyjaciele i rodzina.\nPotem odwrócił się do Steph i przyklęknął. Raptownie nabrała powietrza, a jej dłoń powędrowała do ust, kiedy Thomas wyjął czarne aksamitne pudełko.\n– O mój Boże – szepnęła.\n– Wspaniale – rzucił Patrick.\n– Stephanie Taro Young, czy wyjdziesz za mnie? – zapytał Thomas z uśmiechem.\nŁzy płynęły po policzkach Steph, kiedy kiwnęła głową.\n– Tak! Tak, tak, tak.\nPrzyciągnęła do siebie Thomasa i pocałowała. Kiedy go wreszcie puściła, wyjął z pudełka pierścionek z brylantem i wsunął go jej na serdeczny palec. Wszyscy zaczęli wiwatować. Ojciec Steph otworzył butelkę szampana i wkrótce zaczęliśmy wznosić toasty.\n– Wiedziałeś o tym? – zapytałam, sącząc szampana.\nPatrick potrząsnął głową.\n– Widziałem, że wcześniej rozmawia z tatą, więc się domyśliłem, ale nikt mi nic nie powiedział.\n– To bardzo romantyczne z jego strony, że zebrał wszystkich, by to zrobić.\n– Tak? – Patrick rzucił mi zaciekawione spojrzenie. – Czy zwykle nie jesteś przewodniczącą Klubu Cyników?\n– Wciąż nią jestem. Większość tu obecnych krytykowałam, kiedy pobierali się i mieli dzieci. Cholera, to samo uważałam w przypadku Jensena i Landona.\n– No cóż… od kiedy Sutton…\n– Fakt – potwierdził Patrick.\nNie musiałam mu tego tłumaczyć.\nMąż mojej młodszej siostry zmarł tego lata. Stała się tragedia. Byli młodzi i niedługo po ślubie. Zostawił ją i ich osiemnastomiesięcznego syna Jasona. Sutton zmieniła moje spojrzenie na wszystko, do czego przedtem podchodziłam cynicznie.\n– Ale jestem szczęśliwa z powodu Steph. Thomas wydaje się świetnym facetem.\n– Jest świetny.\nPatrick skinął głową w kierunku siostry. Kiedy podeszliśmy do niej, podniósł Steph i obrócił się z nią w kółko.\n– Gratulacje, siostruniu. Wiedziałem, że ktoś cię kiedyś pokocha – oświadczył.\nRoześmiałam się i przyciągnęłam ją do siebie.\n– Tak się cieszę – powiedziałam.\n– Nie mogę w to uwierzyć! – zawołała, wyciągając do mnie rękę. Brylant był wielki, otoczony drobnymi brylancikami. Doskonale pasował do Steph.\nPodeszłam również do Thomasa, żeby mu pogratulować. Resztę wieczoru spędziliśmy, rozmawiając o przygotowaniach do wystawnego ślubu, jaki Steph niewątpliwie chciała mieć. W tę rozmowę wciągnięto nawet mnie. W sumie pomagałam przy ślubie Sutton.\nPod koniec wieczoru byłam wstawiona i wyczerpana. Od jakiegoś czasu nie miałam kiedy widywać się z ludźmi poza pracą. To było miłe spotkanie i teraz miałam ochotę wrócić do domu i zwinąć się w kłębek, by odzyskać siły.\n– Jesteś gotowa wyjść? – Patrick podszedł do mnie cicho. Zdawał się dokładnie wiedzieć, o czym myślę.\n– Tak, ale mam pytanie.\n– Wydawało mi się, że miałam obiecane purée ziemniaczane.\n– Nie obiecywałem. Powiedziałem: jeśli będziesz miała szczęście.\nZatrzepotałam rzęsami, mając nadzieję, że wyglądam jak niewiniątko.\n– Jesteś pewien, że nie mam dziś szczęścia?\nPrzez moment przyglądał mi się badawczo, a potem odparł bez mrugnięcia okiem:\n– Być może masz. Chyba mógłbym ci przygotować trochę purée u siebie w domu.\nPróbując ukryć zaskoczenie, ścisnęłam pustą puszkę po piwie, którą trzymałam od jakiegoś czasu.\n– To świetnie. Niewątpliwie jesteś mi to winien.\n– Niewątpliwie – przyznał Patrick.\nPożegnaliśmy się z jego rodziną – Steph posłała mi znaczące spojrzenie, które postanowiłam zignorować – a potem zapakowaliśmy się do SUV-a. Patrick palcami wystukiwał na kierownicy rytm piosenki z radia, a ja starałam się na niego nie patrzeć.\nTo było przyjacielskie.\nPo prostu przyjaciel, który proponuje wspólne spędzenie czasu.\nNie było w tym nic innego.\nPoza tym, że… było.\nNie umiałam wskazać przyczyny. Może to flirtowanie. Może spojrzenia. Może swoboda, z jaką zaprosił mnie do siebie.\nWiedziałam, że nie powinnam mieć wątpliwości, kiedy zdarzyło mi się coś tak niewiarygodnego, ale cóż, to byłam ja. Jeśli coś wydaje się zbyt piękne, aby było prawdziwe, zwykle takie jest. W interesach kierowałam się intuicją. Teraz intuicja mówiła mi, że coś się dzieje między mną i Patrickiem.\nSerce mogło radośnie trzepotać w piersi. Rozum mógł powtarzać, że jestem idiotką. Jednak ja słuchałam intuicji. Miałam nadzieję, że to wszystko nie skończy się źle.\nPatrick zaparkował w garażu i weszliśmy do środka. Kilka razy byłam u niego: z Austinem albo na jakichś przyjęciach. Nigdy nie spędzaliśmy tu czasu sam na sam. Przy nas dwojgu dom wydawał się pusty, chociaż nie był wcale duży. Zawsze mi się podobało, że jest skromnych rozmiarów i przytulny, a meble służą bardziej do odpoczynku niż do ozdoby. Miał zbyt swojską atmosferę, by przypominać typowe kawalerskie mieszkanie, takie jak dom Austina, zanim go sprzedał. Tu wszystko krzyczało, że należy do Patricka.\n– Rozgość się – powiedział, zdejmując marynarkę i rzucając ją na oparcie krzesła w kąciku śniadaniowym. – Masz ochotę na drinka? Mam półkę pełną najlepszego bourbona, którego Austin się pozbył, kiedy przestał pić.\n– Hm, jasne. Nie wiedziałam, że oddał to wszystko tobie.\n– Większość wyrzucił. – Patrick wyjął elegancką butelkę z długą, wąską szyjką. – Ale niektóre z tych butelek można kupić tylko za pośrednictwem firmy, dlatego dał je mnie. Zamykam je, kiedy mnie odwiedza, a on o nie nie pyta.\nPatrick napełnił szklanki i podał mi jedną. Wzięłam niewielki łyk i wzdrygnęłam się. Lubiłam bourbon, a ten był gładki, ale – do licha! – bardzo mocny. Patrick wychylił szklankę jednym haustem i nalał sobie znowu.\nChyba na razie nie zamierza mnie odwozić. Zrzuciłam buty na wysokich obcasach, które nosiłam cały dzień, i westchnęłam z rozkoszą.\n– Mój Boże, nie mogłam się doczekać, by zdjąć te narzędzia tortur.\n– Podobają mi się.\n– No tak, to jeden z powodów, dla których kobiety je noszą. – Dla uspokojenia wzięłam łyk bourbona. – Poza tym jestem niska.\n– Nie jesteś aż tak niska.\n– Ależ tak. A na dodatek w tym biznesie fakt, że jestem kobietą, to wystarczający powód, by traktować mnie z góry. Nie wyobrażam sobie, że nie nosiłabym wysokich obcasów. Nie mogłabym patrzeć nikomu w oczy. Dosłownie.\nPatrick podszedł do mnie. Miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i czułam się przy nim bardzo drobna. Był na tyle blisko, że czułam ciepło bijące od jego ciała. Zarumieniłam się i byłam całkiem pewna, że nie pod wpływem alkoholu.\n– Jak ktoś, do cholery, mógłby traktować cię z góry dlatego, że jesteś kobietą, nie wspominając o wzroście?\nBezradnie wzruszyłam ramionami.\n– Nie wiem, ale tak się dzieje bez przerwy.\n– Ludzie to idioci. Wzrost nie ma znaczenia, liczą się kompetencje. A to, że jesteś kobietą, nie zmienia faktu, że potrafisz kierować tą firmą lepiej niż ktokolwiek inny. Jeśli z tego powodu ktoś coś mówi lub zachowuje się inaczej, to jest to jego problem. Nie twój.\n– Wiem – odparłam. – Staram się tym nie przejmować. Jestem w tym miejscu, bo na to zapracowałam. Jestem w tym miejscu, bo na to, kurwa, zasługuję. Inni mogą pocałować mnie gdzieś.\nPatrick się uśmiechnął. Leciutko, szelmowsko.\n– Co? – zapytałam, próbując odczytać, co się kryje w jego niebieskich oczach.\nPokręcił głową. Wyglądało na to, że jest rozdarty. Nawet nie byłam w stanie sobie wyobrazić, że będzie patrzeć mi prosto w oczy. Chciałam poruszyć ręką, chciałam ją do niego wyciągnąć.\nWestchnęłam krótko, odstawiłam drinka i położyłam dłoń na jego przedramieniu. Spojrzał na mnie. Teraz się nie myliłam. Patrick mnie pragnął.\nSerce mi zadrżało. Poczułam ucisk w żołądku. W głowie mi szumiało.\nTo się działo naprawdę.\nTa chwila była rzeczywista.\n– Morgan – odezwał się zdławionym głosem.\nPrzesunął ręką wzdłuż mojego ramienia, w kierunku talii. Wstrzymałam oddech.\nNie powiedział nic więcej. Po prostu włożył palce w moje włosy i przyciągnął moją twarz do swojej. Nasze usta niemal się stykały. Czułam smak bourbona w jego oddechu i ciepło, które od niego biło. Na sekundę zastygliśmy w bezruchu, niemal bez tchu. Oboje rozpaczliwie pragnęliśmy wykonać jakiś ruch, a jednocześnie baliśmy się przełamać barierę.\nZdesperowani, szaleni, podnieceni, przerażeni i nieprzytomni.\nMusnął mój nos swoim, delikatnie i czule. To było pytanie. Tak jakby jeszcze bardziej niż ja nie mógł uwierzyć, że stoimy akurat tu, nad samą przepaścią. Że wystarczyłoby się pochylić, a zaczęlibyśmy lecieć w dół.\nCholera, pójdę za to do piekła.\nMorgan pochyliła się ku mnie i nasze ciała wpasowały się w siebie. Delikatne i giętkie spotkało masywne i twarde. To było kuszenie w najpiękniejszym wydaniu. Jabłko węża wiszące na drzewie.\nWiedziałem, że nie uda mi się cofnąć. Coś się ze mną stało. Nigdy wcześniej nie myślałem o Morgan. A potem Thomas włożył mi tę myśl do głowy i wszystko się zmieniło. Kiedy już tam była, nie mogłem się jej pozbyć. Nie mogłem przestać postrzegać Morgan jako tę zachwycającą, powściągliwą kobietę, którą cały ten czas miałem dosłownie przed oczami.\nChciałem się ku niej pochylić. Poddać się temu. Pragnąłem tego, cholera, rozpaczliwie.\nByła tu. Zaprosiłem ją. Ofiarowywała mi siebie. To byłoby takie proste. Tak cholernie łatwe. Musiałbym tylko pokonać dystans. Wziąć to, czego bardzo chciałem.\nAle nie powinienem.\nTo była Morgan.\nSiostrzyczka mojego najlepszego przyjaciela. I przez następne dwa tygodnie nadal moja szefowa. Nie mogłem wykorzystać jej w ten sposób.\nBoże, co za beznadziejna sytuacja. Gdyby Morgan była kimkolwiek innym, zrobiłbym to. Doprowadziłbym do tego. Tyle że inne dziewczyny tak naprawdę nigdy się dla mnie nie liczyły. Z innymi dziewczynami nie wiązały się konsekwencje.\nOna była kimś więcej. Znaliśmy się całe życie.\nA jeśli to zrobię, czy to wszystko spieprzy?\nFiut mi podpowiadał, żeby zapomnieć o tym w cholerę i cieszyć się chwilą. A jednak nie mogłem.\nTo było wbrew mojej naturze, ale cofnąłem się. Oderwaliśmy się od siebie. Opuściłem ręce. Czułem, jak uniesienie powoli znika. Zrobiło się pusto i okropnie.\n– Morgan, my… nie powinniśmy tego robić.\nOtworzyła szeroko oczy. Była zmieszana i zraniona. Odrzuciłem ją.\n– Jesteś… jesteś pijana – dodałem po namyśle.\nNatychmiast znów stała się osobą, którą była przed tym fatalnym prawie pocałunkiem. Wyprostowała się, cofając ramiona. Cały ból został głęboko ukryty. Do licha, nigdy nie chciałbym grać z nią w pokera.\n– Okej – powiedziała cicho.\n– Mógłbym, hm… Co powiesz na purée?\nZacisnęła wargi i odwróciła wzrok.\n– Może powinnam już jechać.\n– Nie, nie jedź – poprosiłem. Wiedziałem, że byłoby lepiej, gdyby jednak wróciła do domu, ale nie byłem gotowy na to, by odjechała.\n– Myślę, że zamówię Ubera albo coś. Jestem zmęczona.\nWidziałem, że kłamie.\n– Po prostu zostań tutaj.\n– Patrick – rzekła z westchnieniem.\n– Czy to dobry pomysł?\n– Jest w porządku. Dam ci jakieś ubranie i możesz wziąć moją sypialnię. Ja się prześpię na kanapie.\nZniknąłem, zanim zdążyła się sprzeciwić. Nie wiedziałem, dlaczego nalegam. Na dobrą sprawę, gdyby wyszła, byłby to rozsądny krok. Zwykle nie byłem dżentelmenem. Spotykałem się z mnóstwem dziewczyn. Ryzykowałem i zabierałem do domu takie, które wypiły więcej niż Morgan. Teraz mówiłem „nie” jedynie dlatego, że to była ona.\nJednak nie mogłem pozwolić jej wyjść. Nie chciałem, żeby wyszła. Chciałem ją mieć w swoim łóżku. Smakować ten pocałunek. Pragnąłem smakować dużo więcej.\nCholera, nie lubiłem być w rozterce. A byłem w rozterce.\nPrzebrałem się w domowe ubranie. Dla Morgan wziąłem T-shirt z napisem „Texas Tech” i jakieś spodenki do koszykówki.\n– Będą na ciebie za duże, ale możesz je podwinąć tak, żeby pasowały.\nPrzez chwilę przyglądała im się z niedowierzaniem.\nCzy ona myśli, że jest szalona, bo przyszło jej do głowy, żeby mnie pocałować? A może jest gotowa wziąć nogi za pas?\nPo krótkim wahaniu odwróciła się i zniknęła w łazience. Odetchnąłem z ulgą. Tak czy owak, byłem cholernym idiotą. Mimo to chciałem, żeby tu była.


Pierwsza Aprilia RS660 już w polskim salonie - JEŹDZILIŚMY! [kiedy jazdy testowe, dostawa, cena?] - Motogen.pl – testy, nowości, zdjęcia, opinie, porady, relacje, motocykle, 125\nPrzejechaliśmy się wyłącznie po parkingu, ale już zdążyliśmy się podjarać… Aprilia RS660 zapowiada się na przekozacki motocykl! Znamy zapowiedzi dotyczące dostaw do klientów, jazd testowych oraz ceny.\nAprilia RS660 była (a w zasadzie wciąż jest) motocyklem wielce wyczekiwanym. Włosi przygotowywali go od dawna, po sieci krążyło wiele przecieków. RS660 został oficjalnie częściowo zaprezentowany w listopadzie 2019 r., natomiast zapisy na zakup ruszyły we wrześniu 2020 roku.\nRS660 ma być motocyklem lekkim i zwinnym, zapewniającym wysoki komfort w podróży i w użytku miejskim, o sportowym wyglądzie oraz o dynamicznym charakterku pozwalającym na wypady na tory wyścigowe. Niewielka Aprilia napędzana jest silnikiem 2-cylindrowym, rzędowym o mocy 100 KM, momencie 67 Nm. Waży zaledwie 169 kg na sucho.\nRS660 już w Polsce!\nKilka dni temu do Polski trafił pierwszy i póki co jedyny egzemplarz Aprilii RS660. Zajmie honorowe miejsce w salonie Liberty Motors w Piasecznie pod Warszawą (klik), gdzie już możecie go oglądać.\nZanim jednak nowiutki RS 660 trafił na podest salonu, miałem okazję pomacać ten motocykl, odpalić go, a nawet przejechać się… ale tylko po parkingu dookoła salonu. A nasz fotograf Tomazi strzelił kilka wypasionych zdjęć.\nPierwsze, nasze zdjęcia Aprilii RS660 – fot. Tomazi.pl:\nPołączenie temperatury 4 st. C, braku ubezpieczenia, śliskich nowych opon oraz kostki brukowej nie zachęcało do szaleństw. Poza tym przejechałem zaledwie kilkaset metrów. Dlatego niniejszego artykułu nie warto nazywać nawet “oficjalnymi pierwszymi wrażeniami”…\nA jednak moje pierwsze wrażenia są takie, że jestem zachwycony! Aprilia RS660 wygląda nowocześnie i lekko. Wielowarstwowa, aerodynamiczna owiewka zwala z nóg. LEDy z przodu i z tyłu wyglądają jeszcze lepiej niż na zdjęciach, a już w zdjęciach można się zakochać.\nUkład wydechowy zasługuje na owacje stojące. Po pierwsze, jego kształt perfekcyjnie dopasowany został do lekkich, ale agresywnych linii motocykla. Tłumik trochę udaje owiewkę, kończy się pod silnikiem, a końcówki skierowane są na obie strony. No a dźwięk rzędowej dwójki to poezja śpiewana! Brzmi, tzn. GRZMI wyśmienicie, gardłowo, poważnie. Czyli jednak da się połączyć normę Euro 5 z dobrym dźwiękiem i wyglądem.\nUważam, że RS660 jest (jak na kilkaset metrów przejechanych po parkingu) wygodny i lekki. W prowadzeniu wykazuje wysoką intuicyjność oraz zwrotność. Na gaz reaguje płynnie i bez szarpnięć. Bardzo, ale to bardzo nie mogę doczekać się pełnoprawnych testów prasowych!\nKiedy jazdy testowe? Kiedy dostawa? Cena?\nPolski importer Aprilii zapowiada, że pierwsze jazdy testowe dla klientów mają ruszyć wraz z początkiem sezonu, czyli w okolicach wiosny 2021.\nNa zakup motocykla można już się zapisywać, aby zająć jak najwyższe miejsce w kolejce. Dostawy do salonów i do klientów planowane są na okolice marca 2021. Póki co cena RS660 2021 nie jest jeszcze znana, ale nie powinna przekroczyć poziomu 50 000 złotych.\nDowiedzieliśmy się, że póki co w Polsce będzie tylko jedna sztuka RS660, chociaż z czasem ich przybędzie. Nową Aprilię możecie już podziwiać w salonie Liberty Motors w Piasecznie pod Warszawą (klik).\nDane techniczne – Aprilia RS 660\nSilnik Aprilia, skierowany do przodu, rzędowy, 2-cylindrowy, 4-suwowy, chłodzony cieczą, cichy i łańcuchowy napęd rozrządu z prawej strony, DOHC, 4 zawory na cylinder\nŚrednica x skok cylindra 81 x 63,93 mm\nKompresja 13,5 : 1\nMoc maksymalna 100 KM (73,5 kW) @ 10500 obr/min\nMoment obrotowy 67 Nm @ 8500 obr/min\nZasilanie Airbox z bocznym dolotem, dwie przepustnice 48 mm, Ride-by-Wire\nSprzęgło Wielotarczowe w kąpieli olejowej, z systemem antyhopping\nPrzekazanie napędu Łańcuch, zębatki 17/43\nElektronika 6-osiowa platforma inercyjna; system APRC zawierający ATC, AWC, AEB, AEM, ACC; 5 trybów jazdy\nPrzednie zawieszenie Widele Kayaba USD o śr 41 mm; sprężyna powrotna; aluminowe mocowanie zacisków radialnych; regulacja tłumienia kompresji i odbicia oraz wstępnego naprężenia sprężyny; skok 120 mm\nTylne zawieszenie Aluminiowy wahacz z niesymetrycznymi wspornikami; amortyzator pojedyczny z regulowaną sprężyną powrotną; regulacja tłumienia odbicia i napięcia wstępnego sprężyny; skok 130 mm.\nPrzedni hamulec Dwie tarcze o śr. 320 mm; radialnie mocowane zaciski Brembo z 4 przeciwstawnymi tłoczkami o śr 32 mm; radialna pompa, przewody w metalowym oplocie.\nTylny hamulec Tarcza o śr. 220 mm; zacisk Brembo z dwoma oddzielnymi tłoczkami o śr. 34 mm; pompa ze zintegrowanym zbiorniczkiem; przewody w metalowym oplocie.\nABS Cornering ABS z wieloma mapami\nKoła Stop aluminium; przód 3,5×17; tył 5,5×17\nKąt główki ramy 24,1 st.\nWyprzedzenie przedniego koła 104,6 mm\nWaga w stanie gotowym do jazdy 183 kg\nSpalanie 4,9 litra / 100 km\nEmisja CO2 116 g / km\napriliaaprilia rs660jazda testowajazdy testoweliberty motorsliberty motors piasecznopiasecznopolskars660\nBMW S 1000 R staje się zupełnie nowy. Jest lekki (nawet 194 kg z paliwem!), ma nowe podwozie, odświeżoną stylistykę...


Bransoletka damska stal chirurgiczna pozłacana 2068 - Yenevee\nZwrot / Reklamacja\nBransoletka damska stal chirurgiczna pozłacana 2068\nYenevee / Biżuteria / Bransoletki / Bransoletki damskie / Bransoletka damska stal chirurgiczna pozłacana 2068\nilość Bransoletka damska stal chirurgiczna pozłacana 2068\nBransoletka damska pozłacana.\nNapisz pierwszą opinię o “Bransoletka damska stal chirurgiczna pozłacana 2068” Anuluj pisanie odpowiedzi\nBransoletka damska serduszko 6016\nBransoletka damska ptaszek 6022\nBransoletka damska rzemyki czarna oko 6005\nBransoletka damska rzemyki brąz 6020\nYENEVEE KINGA KRZUS\nul. Lipowa 19\nProjekt i realizacja: 5sky.pl\nStrona do poprawnego działania potrzebuje wykorzystywać pliki cookies. Zaakceptuj je, aby móc w pełni korzystać z funkcjonalności sklepu. Zgadzam się Polityka prywatności


Pojedynki czołgów podczas II Wojny Światowej – rzut okiem na Tanks - Board Times\nRobert "Rocy7" Cymbalak 22/02/2018 | 16:00 0 Kategorie: Rzut okiem\nTanks to prosta gra bitewna od wydawnictwa Gale Force Nine, w której gracze stają na czele plutonu składającego się z kilku czołgów z końcowego okresu II Wojny Światowej i każdy z nich stara się poprowadzić swoje siły do zwycięstwa. Gra posiada łatwe do przyswojenia, klarowne zasady, rozgrywka trwa około godziny, jest dynamiczna i wymaga trochę strategii oraz szczęścia.\nW zestawie startowym dostajemy 3 czołgi (1 Panterę oraz 2 Shermany), karty, kości i trochę żetonów.\nCzas gry: od 30 do 60minut\nCena: około 98 zł\nGłównym celem rozgrywki jest (z reguły) po prostu zniszczenie czołgów przeciwnika.\nTura dzieli się na 3 fazy:\nRuchu, w której poruszamy nasze pojazdy (od najniższej inicjatywy)\nStrzelania, w której staramy się uszkodzić pojazd przeciwnika (od najwyższej inicjatywy)\nDowodzenia, w której próbujemy naprawiać uszkodzenia krytyczne i oznaczamy zniszczone pojazdy.\nChoć rozgrywka przypomina trochę X-Winga, to ruch pojazdów jest bardzo uproszczony w Tanks brak tutaj wzorników czy zaawansowanego manewrowania. Dostępne przeszkody terenowe jak lasy czy budynki służą przede wszystkim do osłony czołgów przed atakiem.\nAtak polega na rzucie odpowiednią ilością kości. Każdy wynik 4, 5 to trafienie; 6 – to trafienie krytyczne. Przeciwnik rzuca kośćmi obrony wynik 4 i 5 niweluje trafienie, 6 – pozwala na wybór trafienia które blokujemy. Taki mechanizm wprowadza pewną decyzyjność na etapie przydzielania trafień, ponieważ trafienia krytyczne oprócz obrażeń negatywnie wpływają na możliwości pojazdu np. ograniczając jego mobilność (jest specjalna talia 32 typów różnych uszkodzeń krytycznych)\nWarto tu wspomnieć o modyfikatorach związanych z ruchem bądź terenem:\nczołg stacjonarny może przerzuć kości ataku\nza każdy ruch czołgu atakującego w obrońcy w tej turze obrońca dostaje 1 dodatkową kość obrony\nosłona dodaje 1 kość obrony\natak z boku lub z tyłu odejmuje kości obrony przeciwnikowi\nTym, co jest fajne w Tanks, są ulepszenia naszych pojazdów. Każdy z czołgów można wyposażyć w lepszą załogę, pancerz lub specjalną amunicję, która zwiększy jego szanse na przetrwanie na polu bitwy. Kart ulepszeń jest 16 i zabawa nimi jest przyjemna nawet mimo tego, iż większość to karty jednorazowego użytku.\nPrzyznam, iż moje wrażenia są mieszane. Zestaw startowy kosztuje jedynie 98 zł, jednak szybko widać, iż warto kupić dodatki. Powodem jest nie tylko zyskanie większej różnorodności pojazdów, samotnemu Tigerowi po prostu trudno jest czasem zniwelować przewagę wytrzymałości 2 Shermanów.\nTytuł jest najprawdopodobniej przeznaczony jako wprowadzający do figurkowych gier bitewnych, stąd pewne uproszczenia mechaniki. Z jednej strony gra jest bardzo prosta i szybka, z drugiej walka wprowadza dużo niekontrolowanej losowości, a decyzji do podjęcia w czasie gry nie ma aż tak wiele. Jeśli jednak chciałbyś wprowadzić znajomych lub młodszych członków modeli w hobby, to warto się nim bliżej zainteresować, zwłaszcza iż używa on podobnych modeli, co dużo bardziej rozbudowany Bolt Action.\nName Tanks: Panther vs Sherman (2016)\nBGG Rank [User Rating] 4442 [7.25]\nDesigner(s) Andrew Haught, Chris Townley and Phil Yates\nArtists(s) Sean Goodison\nPublisher(s) Battlefront Miniatures Ltd, Gale Force Nine, LLC and Wargamer Games Studio\nMechanism(s) Critical Hits and Failures, Dice Rolling, Measurement Movement, Movement Points, Scenario / Mission / Campaign Game and Variable Player Powers\nTagi: czołgi, gry bitewne\n« « Plebiscyt Planszowe Gram Prix 2018 – wystartował!\nGRY PLANSZOWE W PIGUŁCE #1105 » »


Przepust szczotkowy (kablowy) - termostat do szafy sterowniczej – cena – sklep Eltrox.pl\nPrzepust szczotkowy (kablowy) - termostat do szafy sterowniczej\nWENTYLATOR DO SZAFY 19 CALI GETFORT ZGF02\nPrzepust szczotkowy do szaf wiszących Getfort czarny\nNr katalogowy: 18261\nPrzepust szczotkowy do szaf stojących Getfort czarny\nNr katalogowy: 21299\nNr katalogowy: 15373\nNr katalogowy: 19975\nNr katalogowy: 18268\nNr katalogowy: 18263\nNr katalogowy: 18265\nNr katalogowy: 18262\nNr katalogowy: 18266\nNr katalogowy: 18969\n10 x 24,50 zł rat 0%\nPanel 4 wentylatorów RACK PULSAR RAWP-1\nNr katalogowy: 15393\n10 x 58,60 zł rat 0%\nRata tylko 58,60 zł\nSzyny do obudów ARAD PULSAR ARAS600\nNr katalogowy: 15911\n10 x 30,75 zł rat 0%\nRata tylko 30,75 zł\nNr katalogowy: 19162\nNr katalogowy: 15372\nNr katalogowy: 18968\nProfesjonalne serwerownie, a także centrale sterujące systemami monitoringu lub zwykłe centra sieci komputerowych w biurach wymagają wykorzystywania specjalistycznych akcesoriów. Przepust szczotkowy oraz organizery na kable, wraz z odpowiednimi wentylatorami są niezwykle istotne dla zachowania trwałości sprzętu oraz efektywności podczas jego codziennej eksploatacji. Podstawowym zadaniem osprzętu służącego do przechowywania sprzętu IT jest zapewnienie bezpiecznej i stabilnej pracy w odpowiednich warunkach. Do tego zalicza się między innymi zapewnienie czystości, zabezpieczenia przed uszkodzeniami mechanicznymi, a także zapewnienia odpowiedniej temperatury pracy.\nWykorzystanie szerokiego spektrum tego rodzaju akcesoriów umożliwia:\nzwiększenie wydajności sprzętu,\nzabezpieczenie sprzętu przed uszkodzeniem mechanicznym,\nzabezpieczenie sprzętu przed przegrzaniem lub zwarciem,\nzabezpieczenie przed nieautoryzowaną ingerencją z zewnątrz.\nZadbanie o detale, takie jak przepust kablowy szczotkowy jest istotne, zwłaszcza w profesjonalnych instalacjach, które powinny funkcjonować optymalnie pod względem organizacji pracy, przez co należy konstruować tego typu instalację w taki sposób, by minimalizować ilość czasu potrzebną na wykonywanie bieżących czynności konserwacyjnych oraz ułatwiać eksploatację. W ofercie naszego sklepu znajdują się zarówno przepusty kablowe szczotkowe, jak i wszelkiego rodzaju akcesoria do szaf rack, w tym termostaty do szaf sterowniczych. W odpowiedni sprzęt zaopatrzą się u nas zarówno profesjonalni monterzy i serwisanci serwerowni oraz centrali komputerowych, jak i właściciele domowych instalacji.\nPrzepust szczotkowy – co daje?\nSprzęt komputerowy ma to do siebie, że relatywnie szybko się nagrzewa, co zmniejsza wydajność jego pracy oraz skraca żywotność. Chcąc tego uniknąć, stosuje się systemy chłodzące, takie jak wentylatory. Są one niezbędnym elementem wyposażenia szaf rack oraz obudów profesjonalnego sprzętu komputerowego. Praca wentylatorów przyciąga duże ilości kurzu, które nie powinny dostać się do wnętrza komputera, ani innego urządzenia IT, takiego jak na przykład rejestratory w centralach monitoringu. Chcąc uniknąć pojawiania się kurzu wewnątrz szaf rack, wykorzystuje się zaślepki oraz przepusty szczotkowe na kable, które uniemożliwiają przedostanie się jakichkolwiek zabrudzeń do wnętrza. Przepust szczotkowy na kable można wykorzystać we wszystkich szafach rack, które spełniają międzynarodowe standardy wielkości. W ofercie naszego sklepu mamy sprzęt pochodzący od wiodących na rynku producentów, dzięki czemu dostarczany przez nich sprzęt jest uniwersalny.\nTermostat do szafy sterowniczej – czyj jest konieczny?\nBieżące kontrolowanie temperatury urządzeń IT jest kluczem do tego, aby uniknąć usterek i problemów z siecią komputerową. Proces ten należy jednak zautomatyzować, gdyż przeciwnym razie trudno będzie zapanować nad temperaturą w obudowach sprzętu komputerowego lub szafach. Termostat do szafy sterowniczej jest więc niewielkim, lecz bardzo praktycznym urządzeniem, które pozwala na prawidłową pracę całej instalacji.


Strona główna Praca Dyrektor generalny\n- Zarządzanie firmą, nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z klientami z terenu Ukrainy i Polski. Nadzorowanie i koordynowanie działań operacyjnych wszystkich działów. Kierowanie podległym zespołem menedżerów i pracowników wykonawczych. Optymalizowanie i zarządzanie zasobami i kosztami firmy, w tym kapitałem ludzkim oraz zasobami materialnymi. Nadzorowanie jakości pracy całej firmy. Realizowanie celów finansowych postawionych przez zarząd. Utrzymywanie relacji z otoczeniem biznesowym przedsiębiorstwa.\nSzczegóły oferty: Stanowisko: Dyrektor generalny Lokalizacja: śląskie / Katowice Firma: Powiatowy Urząd Pracy w Katowicach Opublikowano: 2021-05-19


stop homofobii - strasznasztuka\n5 maja w Lublinie rozpoczyna się festiwal " Transeuropa ". Podjęte zostaną kwestie mniejszościowe (zarówno żydowskie, jak i LGBTQ). To z jednej strony próba powrotu do tradycji wielokulturowego, zróżnicowanego Lublina, a z drugiej uderzenie w ksenofo... więcej\nWakacje? Ale kto tam ma wakacje! Ja mam mnóstwo pracy. Będzie więc od teraz więcej prac, a mniej komentarzy. Zebrałam w między czasie sporo interesujących prac i nie bardzo mam kiedy je opisać. Ale żal mi z nich zrezygnować, albo i puścić je w niepam... więcej\nTak było w 2004: Demokracji starczyło na 200 metrów, tyle przeszedł Marsz nim drogę zagrodzili mu chuligani. Marsz powrócił do punktu wyjścia, wciskając się niemal w ścianę Zamku. Tak było w 2005: Marsz był zakazany, ale ten zakaz był bezprawny, co p... więcej\nPisząc o Manifie 8 Marca , próbowałam wyśledzić znaczenia prasowych zdjęć oraz medialnych przekazów. Niestety miałam ambiwalentne odczucia dotyczące tego, kto zyskuje w tych rozgrywkach przewagę wizualną: feministki czy rzekomi obrońcy życia. Media i... więcej\nNie mogę słuchać wiceministra edukacji Mirosława Orzechowskiego, który mówi w kółko o promocji homoseksualizmu, swoim obrzydzeniu i zboczeniach. I o tym, że trzeba tego wszystkiego zakazać. Jest on też tzw. "obrońcą życia". Przyciśnięty przez Monikę ... więcej


pilaster napisał(a): Proszę bardzo. Niech Osiris przedstawi w ogólnikach główne założenia teorii ewolucji, tak, aby były one zrozumiałe dla dzieci w wieku powiedzmy 10-12 lat.\nJakiej luźnej koncepcji ewolucji w szkole podstawowej chciałby nauczać Zakotem?\nTakiej, w której ukazuje się analogie z doborem sztucznym oraz co lepiej zbadane wycinki historii naturalnej, ukazujące mechanizmy doboru. To chyba nic trudnego dla 10-latka. Czy pilaster zapoznał się z luźną koncepcją ewolucji dopiero po opanowaniu rachunku prawdopodobieństwa i całek?\nCytat: A luźnej koncepcji mechaniki kwantowej nie chciałby?\nMoże i chciałby, ale chyba niewielka jest praktyczna potrzeba, bo mechanika kwantowa nie ma praktycznie żadnego wpływu na postrzeganie pozycji człowieka we wszechświecie. Gdyby okazało się nagle, że mechanika kwantowa to zupełny fałsz i wszystko zupełnie nie tak działa, to co by się zmieniło w świadomości normalnego człowieka? Przecież nic. Mechanika kwantowa nie oddziałuje na wyobraźnię, poza naprawdę wyjątkowymi przypadkami takich, co muszą pić wodę skwantowaną specjalnym kwantyfikatorem. A to, że człowiek jest małpa, oddziałuje kulturowo na każdego i nie można zbyć ludzi wielkopanskim "to zbyt skomplikowane dla takich prostaków jak wy, na takim poziomie nie warto z wami gadać", bo efekt będzie tylko taki, że ludzie obrażają się na wykształciuchów i lecą głosować na PiS.\nTakiej, w której ukazuje się analogie z doborem sztucznym\nCytat: oraz co lepiej zbadane wycinki historii naturalnej, ukazujące mechanizmy doboru\nJakie konkretnie wycinki historii naturalnej pokazują mechanizmy doboru? Historia życia na Ziemi to nie to samo co ewolucja. A ewolucja to nie tylko sam dobór.\nCytat: Czy pilaster zapoznał się z luźną koncepcją ewolucji dopiero po opanowaniu rachunku prawdopodobieństwa i całek?\nZapoznał się, ale podobnie jak prawie wszyscy inni, rozumiał ją wtedy całkowicie fałszywie, jako coś na podobieństwo lamarkizmu. Właściwe zrozumienie przynajmniej ogólnych założeń przyszło na pilastra dopiero po lekturze "Ślepego zegarmistrza", ale to dopiero na studiach. Kiedy pilaster miał już całki i rachunek prawdopodobieństwa opanowany.\nMoże i chciałby, ale chyba niewielka jest praktyczna potrzeba, bo mechanika kwantowa nie ma praktycznie żadnego wpływu na postrzeganie pozycji człowieka we wszechświecie.\nPraktyczne znaczenie mechaniki kwantowej, zgodnie z którą działa cała otaczająca nas elektronika, jest znacznie większe niż teorii ewolucji, zatem to właśnie kwantówka powinna być nauczana w pierwszej kolejności. Równanie Schrodingera i operatory macierzowe Heisenberga powinny być w szkole podstawowej obowiązkowe.\nŚmiem wątpić, czy tzw. ludziom tranzystor kojarzy się z kwantówką (jeśli kojarzy się w ogóle). Dla nich to raczej "takie prawo Łoma, tylko bardziej".\nJeśli pilaster zrozumiał teorię ewolucji dopiero po studiach to niech nie wymaga tego od dziesięciolatka. Chodzi po prostu o zakomunikowanie smarkaczom istnienia czegoś takiego jak ewolucja w opozycji do bajeczek zasłyszanych w kościółku i na religii czy nawet od rodzica. Aby dać mu do myślenia jak najwcześniej bo przecież nic tak nie stymyluje rozwoju młodzieńczego płatu czołowego jak ciekawość\nW innym razie po osiągnięciu pełnoletności dzieciak może być już zindoktrynowany oraz odpowiednio przesiąknięty różnymi teoriami inteligententych projektów i nie sięgnie po polecaną przez pilastra publikację gdyż prawdę objawioną już posiadł. Będzie za późno i ci, którzy decydują o edukacji w naszym pięknym kraju doskonale o tym wiedzą.\nA to w Kościele się mówi o Powstaniu Wszechsiwata czy tam życia? Czy jakiejś innej teori naukowej? Pytam bo osobiście nigdy się z czymś takim nie spotkałem\nLiczba postów: 18,063\npilaster napisał(a): Proroków poznaje się po owocach, a owoce proroków Reformacji są wyjątkowo zgniłe i robaczywe\nE tam, USA to kraj głównie protestancki i bez protekcji ze strony tego zgniłego i robaczywego owoca, to już dawno byśmy żarli gówno spod samych siebie będąc w ruskiej strefie wpływów.\n16.05.2018, 22:33 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.05.2018, 22:46 przez E.T..)\npilaster napisał(a): Zakotem\nw takim razie w szkole podstawowej wypada uczyć luźnej koncepcji ewolucji\nA luźnej koncepcji mechaniki kwantowej nie chciałby?\nwoda+dwutlenek węgla-(energia słoneczna)->glukoza\nTakiej luźnej koncepcji fotosyntezy byłem uczony w podstawówce. Po zajęciach z biochemii na studiach zdaję sobie sprawę, jak bardzo jest to uproszczone względem tego: https://pl.wikipedia.org/wiki/Fotosynteza A przecież nawet uproszczone rozumienie fizyki kwantowej jest konieczne także dla rozumienia fotosyntezy! Mało tego: jak mawiał mój fizyk w liceum, chemia to w gruncie rzeczy uproszczona fizyka kwantowa. I na chemii w liceum byłem uczony o powłokach elektronowych, orbitalach, spinach... Na fizyce oczywiście też o kwantach było.\nWszystko to są ważne etapy, potrzebne jako podstawa do pogłębiania rozumienia tych zagadnień na późniejszych etapach edukacji.\nI tak, podstaw ewolucjonizmu też byłem uczony w szkole- zdaje się, że już od poziomu gimnazjum. I cenię to sobie. Jestem też przekonany, że nauka tych zagadnień na odpowiednim dla uczniów gimnazjum czy liceum poziomie procentuje zainteresowaniem studiami biologicznymi i lepszym do nich przygotowaniem.\nMiast rezygnować z poruszania tych zagadnień w szkołach, lepiej uświadamiać uczniów, że uczą się tylko pewnych podstaw, bardzo uproszczonych, adekwatnych do etapu swojej edukacji, na jakim się znajdują. Niech mają pewne pojęcie, jednocześnie zdając sobie sprawę z jego znacznych ograniczeń.\npilaster napisał(a): Nie i dlatego w jego czasach jeszcze żadnej teorii ewolucji nie było. Była tylko luźna koncepcja starszego pana. Lub, co najwyżej, hipoteza.\nAutorami teorii ewolucji są Haldane, Wright, Fischer i Kimura. A nie Darwin.\nI gdzie byśmy byli bez takich "luźnych koncepcji"? No więc przedstawiam Ci kolejną luźną koncepcję: tak jak luźne koncepcje są ważnym etapem w rozwoju nauki i ludzkiego rozumienia świata, podobnie luźne koncepcje są ważnym etapem rozwoju wiedzy i rozumienia świata przez jednostkę.\nJa bym powiedział, że choć same aksjomaty mechaniki kwantowej są nieco bardziej abstrakcyjne niż teorii ewolucji to jednak zarys (bardzo ogólny) obu tych teorii absolwent liceum powinien znać. A o fałszywość MK (i teorii wyrosłych na jej gruncie, w szczególności QED) raczej bym się nie martwił, bo jest to w zasadzie najlepiej potwierdzony zestaw teorii na świecie - niektóre zmierzone wielkości zgadzają się z przewidywaniami teoretycznymi do kilkunastu miejsc po przecinku. Jasne, może się okazać że istnieje bardziej ogólna teoria z nieco innymi implikacjami filozoficznymi, ale i tak mówienie o fałszywości MK byłoby wtedy nieuprawnione. A sam jej indeterminizm jest na tyle mocno ugruntowany, że powinno się mieć jego świadomość posiadając średnie wykształcenie. No i chociaż MK nie mówi nic o pozycji człowieka na świecie, to jednak twierdzenie, że Wszechświat na najbardziej fundamentalnym poziomie jest probabilistyczny naprawdę może oddziaływać na wyobraźnię.\npilaster napisał(a): Praktyczne znaczenie mechaniki kwantowej, zgodnie z którą działa cała otaczająca nas elektronika, jest znacznie większe niż teorii ewolucji, zatem to właśnie kwantówka powinna być nauczana w pierwszej kolejności. Równanie Schrodingera i operatory macierzowe Heisenberga powinny być w szkole podstawowej obowiązkowe.\nToć już sam Wszechświat jest kwantowy i inaczej by nas tu nie było. Rozumiem że pilaster całą otaczającą nas elektronikę zdążył już wyprowadzić z równania Schrodingera? No i (zaznaczam że idąc tokiem jego rozumowania) skoro pilaster o mechanice kwantowej się wypowiada, to na pewno umiałby (obudzony jak dzisiaj ja, o 4 nad ranem) rozwiązać to równanie dla atomu wodoru i znaleźć poprawki do energii w pierwszym rzędzie rachunku zaburzeń dla efektu Zeemana. Prawda?\nWiększość z tego, co chciałem napisać, napisał już E.T, ale uzupełnię.\n"Coś na podobieństwo lamarkizmu", jak rzeczywiście rozumie ewolucję większość dzieci i ci, którzy zakończyli edukację w tym temacie na tym poziomie, nie jest jednak całkowicie fałszywe, bo poziomy fałszywości są różne. Nawet lamarkizm trochę jednak przybliża do rzeczywistości w porównaniu z wizją czarodzieja, który robi "puf" i z kapelusza wyciąga stworzonego ex nihilo królika. Tak samo jak heliocentryzm jest wprawdzie fałszywy, ale nie całkowicie, bo jest krokiem w stronę prawdy w porównaniu z geocentryzmem, a ten zaś jest postępem w porównaniu z płaskoziemstwem Kosmasa Indikopleustesa i jego koszmarnego potomstwa. Nie tylko w historii, ale także w świadomości jednostki. Właściwe nauczanie "luźnych koncepcji" w szkole sprawia, że uczeń ma szansę zainteresować się danym przedmiotem i podjąć decyzję dalszej edukacji w tym kierunku, czy to formalnej, czy amatorskiej. Ponadto, dziecko nabiera pewnej wizji świata, w której\n- prawa rządzące światem są poznawalne rozumem\n- wiedza o ich działaniu nie jest tajemna i ściśle chroniona przez sektę iluminatów, ale ogólnie dostępna i wiadomo, gdzie\n- jednocześnie nie jest to coś tak prostego, że człowiek wszystko ogarnia po przeczytaniu jednej książki.\nW tym ostatnim punkcie szkoła niestety zazwyczaj zawodzi, bo wciąż obowiązuje pruski model ucznia jako wiadra, w które wlewa się gotową wiedzę aż się zapełni albo, co częściej się zdarza, wyleci dziurami. Dlatego ludzie dowiadują się dopiero na studiach, że tak naprawdę zupełnie nic o niczym nie wiedzą, co jest podstawą wszelkiej mądrości. Ci, którzy na studia nie poszli, mogą nie mieć takiej szansy, podobnie jak uczniowie zaawansowanych szkół zawodowych, z niewiadomych przyczyn nazywanych wyższymi.\nJeśli pilaster zrozumiał teorię ewolucji dopiero po studiach to niech nie wymaga tego od dziesięciolatka.\nCzemu zatem Osiris wymaga?\n[quote pid='686292' dateline='1526495048']\nChodzi po prostu o zakomunikowanie smarkaczom istnienia czegoś takiego jak ewolucja w opozycji do bajeczek zasłyszanych w kościółku i na religii\nKościół jest zły i zacofany, ale nie bójcie się dzieci, bo Partia i Rząd z kościołem walczą i was przed nim obronią\nCytat: , USA to kraj głównie protestancki\nZamieszkały przez protestantów. Ale jako państwo został starannie zaprojektowany tak, aby protestanckim (takim jak ówczesna Wlk Brytania, czy choćby Szwecja) krajem nie być.\nCytat: zarys (bardzo ogólny) obu tych teorii absolwent liceum powinien znać.\nByła mowa o podstawówce, nie liceum.\nCytat: Nawet lamarkizm trochę jednak przybliża do rzeczywistości w porównaniu z wizją czarodzieja, który robi "puf" i z kapelusza wyciąga stworzonego ex nihilo królika\nNiestety. Łatwiej jest przyjąć od razu prawdziwy model, kiedy nie ma się żadnych fałszywych wyobrażeń (wiedza zerowa), niż najpierw usuwać te fałszywe wyobrażenia (wiedza o wartości ujemnej)\nCytat: Właściwe nauczanie "luźnych koncepcji" w szkole sprawia, że uczeń ma szansę zainteresować się danym przedmiotem\nI staje się podatny na manipulację cwaniaków, którzy tym "luźnym koncepcjom" przedstawiają swoje własne "luźne koncepcje" I wtedy pozostaje tylko starcie autorytetów. Albo wierzysz w antychrześcijańską indoktrynację masonów i satanistów, albo wierzysz osobistym kumplom Pana Boga. I co wybrać?\nPopularność kreacjonistów nie bierze się przecież z tego, że nie naucza się o ewolucji, tylko z tego, że się naucza jej jako o "luźnej koncepcji", w której doświadczony manipulator bez trudu wskaże masę luk i uproszczeń.\nKreacjonizm nie ma żadnego programu pozytywnego i niczego nie oferuje. Karmi się wyłącznie negowaniem ewolucji i nauki w ogóle.\nZresztą nauczanie ewolucji jako "luźnej koncepcji" to temat na najwyżej jedną godzinę lekcyjną. I już? Całe "nauczanie o ewolucji"?\nBTW przypomina pilaster, że jak do tej pory nikt nie napisał CZEGO mianowicie o TE, choćby w formie luźnej koncepcji, należałoby nauczać w szkole podstawowej. Konkretnie CZEGO?\nFilmików z żółtymi napisami? Bo biorąc pod uwagę specyfikę problemu, temat należałoby przerobić dwutorowo: raz na biologii i raz na edukacji medialnej, w ramach godziny wychowawczej chyba. Na biologii podajemy wiedzę ogólną, na edumedzie pokazujemy techniki manipulacji tą wiedzą na żywych przykładach z Internetów.\nKonkretnie czego, to by się ARHIZ musiał wypowiedzieć, bo siedzi w temacie zawodowo. No ale go nie ma i pewnie Pan Śiwa go automagicznie nie poinformuje, że jest potrzebny.\npilaster napisał(a): Niestety. Łatwiej jest przyjąć od razu prawdziwy model, kiedy nie ma się żadnych fałszywych wyobrażeń (wiedza zerowa), niż najpierw usuwać te fałszywe wyobrażenia (wiedza o wartości ujemnej)\nOwszem, tak samo jak z tymi elektronami orbitującymi wokół jądra jak małe planetki - nienaukowcowi ciężko uwolnić się od tej wizji. Ale jak pilaster wyobraża sobie, że ktoś, kto w ogóle nie słyszał o atomach, zechce podjąć edukację w takim kierunku? Mało kogo podniecają czyste wzory matematyczne, ludzi raczej podnieca to, co one oznaczają. Nie jest tak, że najpierw dziecka uczymy słownika, a potem dopiero składać zdania. Tak się nie da, człowiek to nie komputer. Tymczasem pilaster chyba ma wizję dziecka, w które najpierw wbudowujemy "język programowania", jakim jest formalna matematyka, a potem za jego pomocą dopiero uczymy je czegoś sensownego.\nCytat: I staje się podatny na manipulację cwaniaków, którzy tym "luźnym koncepcjom" przedstawiają swoje własne "luźne koncepcje" I wtedy pozostaje tylko starcie autorytetów. Albo wierzysz w antychrześcijańską indoktrynację masonów i satanistów, albo wierzysz osobistym kumplom Pana Boga. I co wybrać?\nTo jest wina sposobu nauczania, a nie jego treści. Przy edukacji w stylu "naukowcy tak ustalili i to jest prawda" rzeczywiście tak jest, jak pilaster rzecze, bo niby czemu jednej bandzie przemądrzalców mam wierzyć bardziej niż drugiej. I dlatego właśnie sensowne jest nauczanie w sposób historyczny, ukazywanie, że koncepcje nie biorą się z dupy ani z geniuszu, tylko są rozwinięciem spostrzeżeń poprzedników. Choćby luźnych, ale przecież opartych na logicznym wnioskowaniu.\nCytat: Popularność kreacjonistów nie bierze się przecież z tego, że nie naucza się o ewolucji, tylko z tego, że się naucza jej jako o "luźnej koncepcji", w której doświadczony manipulator bez trudu wskaże masę luk i uproszczeń.\nKreacjonizm jak najbardziej ma program pozytywny: czarodziej, który robi "puf". Nie przedstawiają go publicznie, bo nawet oni wiedzą, że to obciachowe. Ale to jest obciachowe właśnie dlatego, że we współczesnej kulturze obowiązuje pewien mit ewolucji. Bo to jest mit, a nie wiedza, tu się zgadzamy. Natomiast dziwi mnie, że pilastrowi nie przeszkadzają mity chrześcijańskie, jeśli tylko można je interpretować w sposób niesprzeczny z wiedzą naukową, a mity wręcz zbudowane przez naukę jakoś pilastra brzydzą.\nCytat: Zresztą nauczanie ewolucji jako "luźnej koncepcji" to temat na najwyżej jedną godzinę lekcyjną. I już? Całe "nauczanie o ewolucji"?\nRaczej nie temat na jedną lekcję, ale raczej wplecenie ewolucji w całość nauczania, na przykład przy omawianiu różnic między bocianem a zającem przedstawić ich przypuszczalną historię naturalną pokazującą, jak te różnice powstawały i co im to dawało.\nCytat: BTW przypomina pilaster, że jak do tej pory nikt nie napisał CZEGO mianowicie o TE, choćby w formie luźnej koncepcji, należałoby nauczać w szkole podstawowej. Konkretnie CZEGO?\n- historia naturalna\n- mechanizm doboru naturalnego (tak, jasne, że ewolucja to nie tylko dobor, ale to jest akurat coś, co bez trudu zrozumie 10-12-latek) oraz doboru płciowego.\nJaka poważnaepistemologia. Bo tu się wszystko da załatwić prostą arytmetyką... :roll:\nTymczasem nie jest to takie proste. Wyobrażenia mogą być i fałszywe, ale jakieś są, a to znaczy, że zagadnienie jest dostrzegane, że jakiś aparat pojęciowy jego dotyczący istnieje. A to daje asumpt do korekty tego wyobrażenia. Czy jest ona trudna, czy łatwa, to zależy od tego, jak istotne miejsce zajmuje owo wyobrażenie i związany z nim aparat pojęciowy w całokształcie obrazu świata, wykształconego przez jednostkę (czy kolektyw, kulturę). Im jest to wyobrażenie bardziej podstawowe dla obrazu świata, w im więcej związków wchodzi z innymi wyobrażeniami, tym mocniej jest hołubione i chronione.\nBrak wyobrażeń może oznaczać zupełny brak zainteresowania tematem, brak związanej z zagadnieniem siatki pojęciowej. Praca, jaką wówczas trzeba wykonać, zaczyna się od zwrócenia uwagi na temat, np.: jak powstają gatunki? A trzeba sobie uświadomić, że brak zainteresowania tematem, wyobrażeń na jego temat, może oznaczać właśnie wyobrażenie co do tego, co jest istotnym elementem świata i na co warto w ogóle kierować swoją uwagę. Problem w tym, że w tej siatce pojęć, wyobrażeń, w sieci ludzkich aktywności może nie być zupełnie miejsca na taki nowy temat.\nKolejna kwestia, to uczenie całego aparatu pojęciowego, od zera (a w każdym razie od punktu znacznie wcześniejszego, niż gdybyśmy mieli skorygować zastane wyobrażenie jednostki). To często tytaniczna praca. Szczególnie, jeśli tak jak w przypadku biologii, jakieś wyobrażenie na temat ewolucji jest kluczowe dla zrozumienia biologii. Na to znaczenie rozumienia życia w kontekście ewolucjonizmu wskazywali uwagę eksperci krytykujący reformę edukacji Zalewskiej, wraz ze zmianami programu nauczania biologii. Brak pewnego wyobrażenia o ewolucji utrudnia tym bardziej przyswojenie go w późniejszym etapie edukacji, że powiększa potrzebny do opanowania aparat pojęciowy.\nTyle na teraz, bo pora mi brać się do roboty.\nOwszem, tak samo jak z tymi elektronami orbitującymi wokół jądra jak małe planetki - nienaukowcowi ciężko uwolnić się od tej wizji. Ale jak pilaster wyobraża sobie, że ktoś, kto w ogóle nie słyszał o atomach, zechce podjąć edukację w takim kierunku? Mało kogo podniecają czyste wzory matematyczne, ludzi raczej podnieca to, co one oznaczają.\nNo, w tym przypadku, to oznacza bardzo piękne wizualnie orbitale. Wyobrażenia znacznie fajniejsze niż bez sensu ciągle wtłaczany model planetarny.\nCytat: pilaster chyba ma wizję dziecka, w które najpierw wbudowujemy "język programowania", jakim jest formalna matematyka, a potem za jego pomocą dopiero uczymy je czegoś sensownego.\nNo, mniej więcej, z tym że proces ten odbywa się równolegle. Po nauczeniu jakiegoś kawałka języka, np liczb naturalnych, można nauczać co można za jego pomocą opisać (np policzyć jabłuszka, albo czekoladki)\nCytat: Kreacjonizm jak najbardziej ma program pozytywny: czarodziej, który robi "puf".\nCytat: Raczej nie temat na jedną lekcję, ale raczej wplecenie ewolucji w całość nauczania, na przykład przy omawianiu różnic między bocianem a zającem przedstawić ich przypuszczalną historię naturalną pokazującą, jak te różnice powstawały i co im to dawało.\nNo ale to już nie będzie nauczanie ewolucji, tylko taksonomii. Która owszem, nie ma sensu bez TE, jak zresztą wszystkie inne działy biologii.\nCytat: - mechanizm doboru naturalnego (tak, jasne, że ewolucja to nie tylko dobor, ale to jest akurat coś, co bez trudu zrozumie 10-12-latek) oraz doboru płciowego.\nDoprawdy? A jak chce Zakotem przedstawić 10-12 latkom mechanizm doboru naturalnego, a tym bardziej płciowego?\nCytat: Była mowa o podstawówce, nie liceum.\nOk, rano byłem trochę niespełna rozumu (nie żeby się to do końca zmieniło), ale wydawało mi się, że cała dyskusja się nie zawęża do samej podstawówki. Ale już w tej można dzieci zacząć wprowadzać w tematykę teorii ewolucji i przedstawiać im jej założenia. I mówić, że Ziemia jest baardzo stara, że pierwsze żyjątka były malutkie i prymitywne, że podlegały one mutacjom (i że dzisiaj wszystkie żywe organizmy im podlegają), że przez to np. nóżka im się robiła bardziej i że jeśli takie żyjątko było lepiej przystosowane do otoczenia to żyło dłużej i była większa szansa na przekazanie genu dalej i utrwalenie go w populacji. Że z ewolucji trwającej miliardy lat wzięła się obecna różnorodność biologiczna na ziemi, w szczególności człowiek, który ma niedalekiego przodka z małpami, a dalszych przodków z innymi zwierzątkami.\nNo i już od podstawówki podkreślać, że mutacje są losowe, a w ewolucji chodzi o dostosowanie, a nie inteligencję czy jakąś wyimaginowaną doskonałość. Bo później mamy dorosłego chłopa, M. Kowalskiego, któremu się wydaje, że żyrafy mają długie szyje bo je wyciągały mocno do liści na drzewach, a stonogi to w ogóle są za gupie żeby istnieć.\nOczywiście w dalszej edukacji to poszerzać i uściślać gdzie się da, dołożyć dobór płciowy, elementy psychologii ewolucyjnej i ewolucji kulturowej.\nPuszczyk napisał(a): mówić, że Ziemia jest baardzo stara,\nTo nie ma związku z ewolucją. Proces zachodzi niezależnie od wieku Ziemi.\nCytat: że pierwsze żyjątka były malutkie i prymitywne,\nA dzisiaj nie ma żyjątek malutkich i prymitywnych? Co to są żyjątka "prymitywne"?\nCytat: że podlegały one mutacjom (i że dzisiaj wszystkie żywe organizmy im podlegają), że przez to np. nóżka im się robiła bardziej i że jeśli takie żyjątko było lepiej przystosowane do otoczenia to żyło dłużej i była większa szansa na przekazanie genu dalej i utrwalenie go w populacji.\nA co to są "geny"? Jak Puszczyk wytłumaczy 10 latkom proces dziedziczenia cech?\npilaster napisał(a): To nie ma związku z ewolucją. Proces zachodzi niezależnie od wieku Ziemi.\nChodzi też o naukowy świata obraz w ogóle. Ewolucja zachodzi niezależnie od wieku Ziemi, ale żeby się mogły pojawić w jej procesie istoty tak złożone jak np. ludzie, to musiało to trochę trwać, bo same utrwalane mutacje raczej tak radykalne nie są.\nCytat: A dzisiaj nie ma żyjątek malutkich i prymitywnych? Co to są żyjątka "prymitywne"?\nOczywiście że są, bo najwyraźniej dobrze się odnajdują w swoim środowisku. A prymitywne bo nie miały np. oczek, rączek czy świadomości. A nie że Pan Bóg stworzył gotowego Adama i Ewę, słonie, konie, łosie, jelenie, sarny, dziki, lisy... Niestety sporo dzieci w wieku szkolnym ma tylko takie wyobrażenie o pochodzeniu życia, bo się im tej alternatywy w ogóle nie przedstawia, a do kościółka i na religię jednak chodzą.\nCytat: A co to są "geny"? Jak Puszczyk wytłumaczy 10 latkom proces dziedziczenia cech?\nTo trzeba by przemyśleć, ale na szybko to myślę, że na poziomie podstawówki można powiedzieć, że geny to nośniki informacji, które niosą przepis jak organizm ma działać, co pozwala odtworzyć pewne cechy (np. nóżkę bardziej) w nowych osobnikach (np. dzieciach).\nChodzi też o naukowy świata obraz w ogóle.\nW rzeczy samej. Ale ta naukowość musi być dostosowana do percepcji i możliwości matematycznych 10 latków. Matematycznych, bo opis naukowy musi być ilościowy. Teoria ewolucji, tak samo jak teoria względności, wykracza dalece poza ten poziom.\nCytat: Ewolucja zachodzi niezależnie od wieku Ziemi, ale żeby się mogły pojawić w jej procesie istoty tak złożone jak np. ludzie, to musiało to trochę trwać, bo same utrwalane mutacje raczej tak radykalne nie są.\nA dlaczego nie są? Dlaczego zmiany mogą być tylko drobne i niewidoczne gołym okiem? Odpowiedź na to pytanie bynajmniej nie jest trywialna i dalece wykracza poza percepcję przeciętnego 10 latka.\nOczywiście że są,\nA dlaczego są i w nic nie wyewoluowały?\nCytat: bo najwyraźniej dobrze się odnajdują w swoim środowisku.\nSkoro im dobrze, to dlaczego niektóre jednak wyewoluowały?\nOdpowiedź na te pytania bynajmniej nie jest trywialna i dalece wykracza poza percepcję przeciętnego 10 latka.\nI już mamy stworzone olbrzymie pole po którym mogą grasować kreacjonistyczni manipulatorzy.\nCytat: A nie że Pan Bóg stworzył gotowego Adama i Ewę, słonie, konie, łosie, jelenie, sarny, dziki, lisy... Niestety sporo dzieci w wieku szkolnym ma tylko takie wyobrażenie o pochodzeniu życia, bo się im tej alternatywy w ogóle nie przedstawia, a do kościółka i na religię jednak chodzą.\nNa religii, przynajmniej tej prawidłowej, żadnego takiego kreacjonistycznego stwarzania się nie prezentuje.\nA co?" Czy dzieci są dokładną kopią mamy i taty? Nawet dzieci 10 letnie doskonale wiedzą że nie.\nMatematycznie wykracza, ale i myślę, że jak to dokładnie pod kątem matematyki wygląda to nawet licealiści nie muszą wiedzieć (ciągle się zastanawiam czy pilaster potrafi rozwiązać jedno z najbardziej podstawowych zagadnień mechaniki kwantowej, które podałem wyżej). Chociaż warto już dzieciom tłumaczyć, że nie są to fantastyczne opowieści, tylko że są dobrze ugruntowane w metodologii naukowej, i w szczególności że częściowo oparte są na matematyce. Może to ich też trochę zainspiruje do uczenia się tego paskudnego pola koła czy przerażających równań z niewiadomymi.\nCytat: A dlaczego nie są? Dlaczego zmiany mogą być tylko drobne i niewidoczne gołym okiem? Odpowiedź na to pytanie bynajmniej nie jest trywialna i dalece wykracza poza percepcję przeciętnego 10 latka.\nCytat: A dlaczego są i w nic nie wyewoluowały?\nCytat: Skoro im dobrze, to dlaczego niektóre jednak wyewoluowały?\nTrzeba tłumaczyć tyle, ile tej percepcji rzeczywiście nie przekracza. Podać ogólny zarys teorii i zaciekawić ich nim tak, żeby później zgłębiły tę wiedzę na własną rękę, albo nawet podjęły studia w takim kierunku. Podobnie z innymi przedmiotami, to powinna zresztą być jedna z głównych funkcji szkoły - żeby dzieciaki zaciekawić różnymi dziedzinami nauki na tyle, aby później same chciały poszerzać swoją wiedzę.\nCytat: Na religii, przynajmniej tej prawidłowej, żadnego takiego kreacjonistycznego stwarzania się nie prezentuje.\nNie wiem czy pilaster był kiedyś na lekcji religii i jaką statystykę ma dotyczącą poglądów głoszonych w trakcie takich lekcji (albo na kazaniach). Ja uczęszczałem na takowe całkiem niedawno i to przez 13 lat, mając po drodze całą paletę katechetów-duchownych. Część z nich była naprawdę poczciwa, ale jak to wyglądało w kontekście stworzenia świata: ksiądz już od zerówki ex cathedra głosi że Ziemia była przez Boga stworzona, że Adam z Ewą zjedli to "jabłko" z drzewa, że arka Noego, że niedawno wydarzył się cud (który pilaster by pewnie wyśmiał). To, że ST trzeba rozumieć metaforycznie to się dowiadujemy później, a do tego czasu dzieci tak sobie wyobrażają właśnie powstanie świata i człowieka, bo nawet rodzice im alternatywy nie przedstawią. Ale o ewolucji jako bożym narzędziu nie było na religii ani słowa, zdarzyły się tylko złośliwe uwagi "ateiści to sobie mogą pochodzić od małpy". Naprawdę nie wszyscy duchowni katoliccy są tak oczytani jak pilaster by sobie życzył. No ale jeśli czuje się komfortowo jako owieczka takich pasterzy, to chyba to jest najważniejsze.\n17.05.2018, 14:33 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.05.2018, 14:34 przez Sofeicz.)\npilaster napisał(a): W rzeczy samej. Ale ta naukowość musi być dostosowana do percepcji i możliwości matematycznych 10 latków. Matematycznych, bo opis naukowy musi być ilościowy. Teoria ewolucji, tak samo jak teoria względności, wykracza dalece poza ten poziom.\nAle przecież pierwsze obserwacje Darwina czy eksperymenty z groszkiem Mendla nie wykraczają chyba poza poziom rozumienia współczesnego 10-latka?\nAngielskiego czy chemii też zaczynają się uczyć krok po kroku, a nie wyskakują od razu jako native speakerzy.\nAktualny czas: 03.06.2020, 08:54 Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB


Jedyna taka biżuteria tworzona z pasją - vektor sport\nHome » Biznes » Handel » Jedyna taka biżuteria tworzona z pasją\nNiepowtarzalna biżuteria tworzona z wyjątkową dokładnością, kreatywnością i przede wszystkim pasją. Takie jedyne usługi dostępne i przyjazne zwiedzając Kraków. Jubiler to zawód, który wymaga dokładności, ale przede wszystkim pasji tworzenia i zaangażowania. To biżuteria na miarę wyjątkowości klientów. Często są to niepowtarzalne i jedyne tak zmysłowe produkty. Okazja do skorzystania z usług jubilerskich uzależniona jest od okoliczności. Na naszej stronie dostępna jest tabela rozmiarów, jak również zachęcamy do zapoznania się z tajnikami grawerowania. Jast to artystyczna biżuteria, która sprosta nawet najbardziej wygórowanym i wyszukanym życzeniom klientów. Można połączyć piękna wycieczkę po mieście i przy okazji zakupić prezent. Taki jest właśnie magiczny Kraków. Jubiler jest miejscem przystani, gdzie można np. kupić wymarzony pierścionek i podarować go ukochanej, jak również po to by mieć niepowtarzalną pamiątkę z tego jakże pięknego miasta. Gwarantujemy ponadczasową jakość i wyjątkowość wykonania.


Pasje utajone, czyli życie Zygmunta Freuda - Irving Stone • Jutowy Worek\nPasje utajone, czyli życie Zygmunta Freuda – Irving Stone\n19 września 2013 Książki2009, biografia, Irving Stone, Zygmunt FreudDanka Bielińska\nIrving Stone – Pasje utajone (okładka)\nZygmunt Freud kojarzy się powszechnie z psychoanalizą i kozetką. W naszej świadomości utkwiło zdjęcie starszego pana z bródką, trzymającego w dłoni cygaro. Takie zdjęcie wykorzystano również na okładce jego biografii. Zanim jednak Freud stał się sławny z powodu swoich wywrotowych na owe czasy teorii, musiał przejść długą drogę, nie zawsze gładką i równą.\nW pierwszej części biografii Stone dość szeroko opowiada o dorastaniu, dojrzewaniu i edukacji Zygmunta. Jego życie osobiste to wzloty i upadki, jednak nie budzi we mnie większych emocji. Powiedziałabym, że jest dość przeciętne, chociaż dla kogoś, kto to życie przeżywa, może to być bardzo emocjonujący okres. Dopiero po zakończeniu edukacji Freud zaczyna wchodzić w okres, który mnie bardziej zainteresował. Stawia pierwsze kroki w świecie nauki, a potem zakłada własną praktykę i żeni się z Martą. Od tego momentu możemy obserwować jego poszukiwania. Freud w swojej praktyce próbuje różnych specjalizacji lekarskich, ale najbardziej przekonuje go neurologia i w tej dziedzinie staje się z czasem cenionym specjalistą. Zauważa jednak, że nie jest w stanie pomóc wielu chorym. Cierpią niepotrzebnie, ponieważ nikt nie szuka w nich przyczyny choroby. Dopiero po ich śmierci można dostać się do mózgu chorego i szukać zepsutego trybika. Freud jest przekonany, że do mózgu chorego trzeba zajrzeć jeszcze za jego życia, oczywiście nie skalpelem.\nObserwując kolejne przypadki chorób, zaczyna dostrzegać, że niektóre z nich wywołane są czynnikami osadzonymi w psychice, a nie w tkance mózgowej. Zaczyna badać przypadki histerii i okazuje się, że choroba, kojarzona z kobietami, występuje również u mężczyzn. Ówczesny, niemieckojęzyczny świat naukowy nie chce jednak tego uznać. Dalsze badania Freuda prowadzą go do odkrycia, że nerwice i lęki mogą być spowodowane zdarzeniami z przeszłości o podłożu seksualnym. Tego również nie chce przyjąć środowisko naukowe lekarzy. Seks to nadal temat tabu. Nawet naukowcy, którzy powinni wyprzedzać współczesnych sobie zwykłych zjadaczy chleba, przyjmują taki pogląd za nieprawdopodobny. Po kolejnych publikacjach zawierających tezy, na które współcześni nie byli jeszcze gotowi, Freuda zaczyna otaczać pustka. Nazywają go erotomanem i zboczeńcem. Freud nie może pojąć, że wolą nie mówić o intymnych sprawach człowieka i nie leczyć go, niż naruszać tabu i poczucie wstydu.\nW odkrywaniu kolejnych zależności między przeżyciami z dzieciństwa, a stanem umysłu i ciała pomaga mu jego własna choroba. Odkrywa u siebie podobne objawy, jakie obserwował u swoich pacjentów i poddaje się analizie. Wychodzi z tego zwycięsko, a doświadczenie jakie przeżywa, pomaga mu jeszcze lepiej rozumieć pacjentów.\nCzas mija, dzięki poparciu przyjaciół i pacjentów otrzymuje profesurę i pojawiają się pierwsi uczniowie. Grono uczniów rozrasta się, tworzą grupę, która spotyka się regularnie, aby dyskutować nad pracami poszczególnych członków, a z czasem rozrasta się i powstaje pierwsze Towarzystwo Psychoanalityczne.\nW czasie tworzenia i funkcjonowania Towarzystwa Freud poznaje Karola Junga, z którym współpracuje i przyjaźni się. Jung początkowo wspiera Freuda i głosi jego poglądy, z czasem jednak zmienia je i usamodzielnia się, podobnie jak kilku innych uczniów. Zostaje jednak spora część grona, osoby, które w pełni wyznają zasady psychoanalizy stworzonej przez Freuda i rozwijają je zgodnie z jego oczekiwaniami.\nTowarzyszymy profesorowi niemal przez całe życie, jednak Stone kładzie największy nacisk na życiorys naukowy. Jego żona i dzieci pojawiają się najczęściej w momentach przełomowych albo kiedy są wakacje i rodzina w całości lub części gdzieś wyjeżdża. Natomiast jeśli chodzi o badania, autor przytacza całe mrowie badanych przypadków, co ułatwia czytelnikowi podążanie za rozwojem idei.\nSam Freud przedstawiony jest jako człowiek poważny, stateczny i uparty. Tymczasem możemy przeczytać, że miał też swoje za uszami i nie pozostało to bez wpływu na otoczenie. Słowa Freuda zdają się to potwierdzać. Oto co pisał o sobie w Historii ruchu psychoanalitycznego:\n„Nikogo nie powinien zdziwić subiektywny charakter tego, co piszę o historii ruchu psychoanalitycznego i o mojej w nim roli. Psychoanaliza jest moim dziełem; przez dziesięć lat byłem jedynym człowiekiem, który się nią zajmował, i na moją głowę spadały wszystkie zarzuty i słowa krytyki wypowiadane przez oburzonych na mnie współczesnych. Chociaż od dawna już nie jestem jedynym psychoanalitykiem na świecie, nadal utrzymuję, że mam pełne prawo uważać się za najlepszego znawcę psychoanalizy. Nikt lepiej ode mnie nie wie, czym jest psychoanaliza, co ją różni od innych metod badania funkcjonowania mózgu, dlaczego właśnie psychoanalizą powinna się nazywać i dlaczego inne metody powinny być określane innymi nazwami.” (fragment pochodzi z Pasji utajonych, s. 1039).\nFakt, że autor konsekwentnie unikał szerokich opisów relacji rodzinnych i koleżeńskich jest dla mnie dowodem, że z rozmysłem skupił się na przedstawieniu rozwoju samej idei. Tymczasem trochę brakuje mi spojrzenia drugiej strony. Jego uczniowie, koledzy odchodzą z grupy, ale sposób przedstawienia sytuacji nie podaje wystarczająco jasno przyczyny. Niezgodności merytoryczne to coś, nad czym można dyskutować w sali wykładowej, a potem zgodnie iść na kawę. Tu jednak gwałtowniejsze reakcje zdarzały się dość często. Czy zawsze przyczyną były ambicje ucznia, czy też po części problemem były cechy charakteru Zygmunta? Pewne zagadnienia pozostają dla mnie nierozwiązane, nie wpływa to jednak na fakt, że lektura jest fascynująca i nakłania do przeprowadzenia analizy na sobie, wzorem Freuda.\n← „Był sobie Gdańsk: Wirtualna podróż po przedwojennym Gdańsku”\t„Gdańsk Orunia – spacer z przewodnikiem” →\n2 przemyślenia nt. „Pasje utajone, czyli życie Zygmunta Freuda – Irving Stone”\nPingback: Żyć w rodzinie i przetrwać - Robin Skynner, John Cleese • Jutowy Worek\nPingback: Triumf chirurgów - Jürgen Thorwald • Jutowy Worek


Opinie Cubot X20: Recenzje użytkowników\n14 Apr 2021 6:03:08\nOpinie Cubot X20 Pro\nChcesz wyrazić opinię o Cubot X20 Pro?\nTelefon się nie zacina i ma bardzo ładny design\nBardzo dobre za cenę, którą gra\nTo wystarczająco dobry telefon komórkowy za te pieniądze, myślę, że będziesz zadowolony ze stylu, mogą nie być wygodne ze względu na swoją wagę i konstrukcję, osobiście mi się podobał + bateria jest całkiem dobra\nszybki i płynny w codziennym użytkowaniu\nwystarczająco mocny ekran\npewne problemy z przesyłaniem plików na kartę\nwartość (musi) do ceny\nJestem kolekcjonerem Cubot i to jest mój siódmy telefon z tego, jaki jest piękny!\nZawsze szukałem solidnego i wydajnego telefonu komórkowego, a Cubot spełnia moje potrzeby. Używam telefonu do pracy i dlatego potrzebuję aparatu fotograficznego, który jest zgodny z moimi prerogatywami, a następnie biorąc pod uwagę recenzje, które go kupiłem i zawsze noszę go ze sobą. W porównaniu z poprzednikami widać różnicę w wykonaniu i na razie nigdy nie zostawiła mnie pieszo. Cóż mogę powiedzieć, dzisiaj wypróbowuję satelitę, jadąc na fajną przejażdżkę rowerem. Dźwięk jest obecnie najlepszy z Cubota, chociaż nie mogę się doczekać wypróbowania X30. Szybkość procesora jest dobra, a także przewijanie stron. Oczywiście wszystko musi wiązać się z bardzo niską ceną. Promuję CUBOTA, chociaż zawsze mam nadzieję, że zaktualizują dostarczone poprawki do Androida.\nW porządku. Dla niewymagających\nTelefon ma swoje wady, ponieważ sygnał, szczególnie w środkowoamerykańskiej Republice Salwadoru, nie daje 4GLte, a 3 G tylko 2 G. W Claro Tigo i Movistar jest to problem, że nie wykrywa sygnałów 4GLte ... być z sygnałami sprzed 20 lat, nie wiem, czy gdzie odblokują, mogą otworzyć opaski. Zdjęcia w nocy nie są dobre i nie przynosi folderu ze zdjęciami. Powinni uważać, dlaczego jeszcze przesyła do chmury i każdy widzi te zdjęcia, aby ustawić prywatność. Sygnał Wi-Fi jest dobry. Akceptuje urządzenia przez Bluetooth. Nie ma dotykowych klawiszy nawigacyjnych. To kwestia przyzwyczajenia. Złącze europejskie musi kupić adapter. Nie przynosi słuchawek\nNie rozpoznaje sygnałów 4G\nZdjęcia w ciemnej nocy\nNiezalecane dla użytkowników, którzy potrzebują NFC i dobrych aparatów. Dobry smartfon dla wszystkich innych.\nNiestety znowu smartfon Cubot bez NFC i ze złym aparatem. Rozdzielczość wyświetlacza jest bardzo dobra, wciąż rozpoznawalna nawet w słońcu. Procesor ma dobrą, dużą pamięć RAM, więc telefon komórkowy przekonuje przyzwoitą wydajnością. Podsumowując: Tylko z powodu braku NFC i złych aparatów odradzam kupowanie, pomimo niskiej ceny.\nProcesor, rozdzielczość wyświetlacza, pamięć RAM\nBrak NFC, złe aparaty\nEkonomiczny smartfon. Ekonomiczny telefon do grania!\nPiękne aparaty fotograficzne\nŚwietna ostrość z kamer\nJeden z najlepszych smartfonów o korzystnej cenie\nDuża pamięć i pamięć\nPotrzebowałem lepszej eliminacji hałasu


Wielkie wyburzanie w centrum - Portal Gostynin\nWielkie wyburzanie w centrum\nOpublikowano: czw, 1 sie 2019 15:57 2019-08-01T13:57:00.000Z\nWiadomości MTBS pod koniec lipca br. dokonał wyburzenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. 3 Maja 12B oraz budynku gospodarczego (komórki lokatorskie) użytkowanego w przeszłości przez mieszkańców pobliskiej nieruchomości.\nMTBS pod koniec lipca br. dokonał wyburzenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. 3 Maja 12B oraz budynku gospodarczego (komórki lokatorskie) użytkowanego w przeszłości przez mieszkańców pobliskiej nieruchomości.\nOd dłuższego czasu budynek ten nie tylko straszył wyglądem, ale i groził zawaleniem. Z tego powodu w ubiegłym roku dokonano wysiedlenia najemców lokali, zapewniając im bezpieczne lokale mieszkaniowe, a budynek przeznaczono do rozbiórki po otrzymaniu zgody z Starostwa Powiatowego oraz od Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.


Wiadomości24 » Sport » Piłka nożna » Ekstraklasa. Po porażce z Podbeskidziem Wisła ciągle w kryzysie\nData dodania: 2016-02-27 23:59\nOd momentu, kiedy Bogusław Cupiał przejął krakowski klub, nie znalazł się w strefie spadkowej Ekstraklasy. Zmieniło się to w sobotni wieczór, kiedy piłkarze Wisły stracili kolejne ligowe punkty. Tym razem w starciu z Bielszczanami, którzy przez większość meczu zostali zepchnięci praktycznie do obrony.\nOba zespoły rozpoczęły sobotnie spotkanie od ofensywnej gry. W 2. minucie na strzał z dystansu zdecydował się Demjan, ale uderzona przez niego piłka trafiła wprost do rękawic Miśkiewicza. Kiks napastnika Podbeskidzia praktycznie skopiował po chwili Pietrzak, trafiając wysoko ponad poprzeczką Bielszczan. Podopieczni Tadeusza Pawłowskiego nie zachwycali również w stałych fragmentach gry.\nSkuteczność drużyny „białej gwiazdy” starał się poprawić w 19. minucie Rafał Wolski. Zawodnik debiutujący w szeregach Wisły zwiódł dwóch obrońców Podbeskidzia i zdecydował się na strzał pod kątem kilka metrów od bramki Zubasa. Golkiper gości zdołał jednak wyrzucił piłkę do kolegi z drużyny. Po chwili gospodarzom zrewanżował się Możdżeń uderzeniem zza linii pola karnego, które nie sprawiło jednak problemu Miśkiewiczowi. Bramkarz Wisły wykazał się refleksem również w 26. minucie, kiedy niepilnowany Demjan główką celował w siatkę „białej gwiazdy”.\nKibice Wisły długo musieli czekać na kolejną składną akcję swoich ulubieńców, ale wszystko zrekompensowała bramka Ondraszka. W 38. minucie czeski zawodnik pewnie wbił futbolówkę do bramki gości po zagraniu od Wolskiego i długim rozegraniu piłki przez Miśkiewicza. Ondrasek zabłysnął również 60 sekund później, ale tym razem Zubas się zrehabilitował i uprzedził strzał napastnika Wisły. Jeszcze przed przerwą szansę na wyrównanie zmarnował Piacek, ale obrońca Podbeskidzia pogubił się na polu karnym gospodarzy.\nPo zmianie połów, wciąż częściej przy piłce utrzymywali się gospodarze. W 50. minucie zbyt długo z oddaniem strzału zwlekał Małecki. Gdy w końcu się na to zdecydował, zbyt słabo posłał piłkę w stronę bramkę Podbeskidzia. Bez historii była również próba Bałaszowa, zablokowana przez Bielskich obrońców. Zawodnicy pod wodzą Roberta Podolińskiego w drugiej części meczu, zdecydowanie przeszli do defensywy. A gospodarze wciąż nie tracili wiatru w żaglach. W 59. minucie Ondrasek znów był blisko wpisania się na listę strzelców, ale tym razem nie wykorzystał podania od Bałaszowa.\nO tym, że nie wykorzystane sytuacje się mszczą, piłkarze Wisły przekonali się 180 sekund później. Arbiter doszukał się ręki Pietrzaka na polu karnym Podbeskidzia i bez wahania wskazał na „wapno”. Możdżeń bez kompleksów lekkim strzałem z jedenastego metra pokonał Miśkiewicza i mecz wrócił do punktu wyjścia. Bielszczanie idąc za ciosem mieli jeszcze szanse z rzutu wolnego, ale Kowalski niedokładnie dośrodkował. Po wyrównaniu, goście wyraźnie nabrali pewności siebie.\nW 70. minucie Stefanik starał się zabłysnąć strzałem z dystansu, ale Miśkiewicz w porę odczytał jego intencje. Słowak zrehabilitował się niespodziewaną bramką. W 80. minucie obrońcy „białej gwiazdy” nie upilnowali Tarnowskiego, który bez trudu zagrał do Stefanika, który po chwili ubiegł golkipera Wisły i umieścił piłkę w siatce.\nZaskoczeni gospodarze nie wykorzystali praktycznie żadnej z szans na ponowne wyrównanie. Podopieczni Tadeusza Pawłowskiego schodzili do szatni wśród gwizdów i wielkiego rozczarowani na trybunach. Wisła przed wtorkowym meczem z Koroną Kielce musi nie tylko przygotować się fizycznie, ale przede wszystkim odbudować morale w drużynie. Pytanie, czy zarząd klubu nadal będzie ufać trenerowi, który za cel minimum stawia sobie awans "białej gwiazdy" do najlepszej ósemki Ekstraklasy. - Potrzebujemy spokoju - tak stara się tonować emocje wokół jego osoby sam Pawłowski. W zupełnie innych humorach do Bielsko-Białej wracają "górale", którzy po zwycięstwie nad Wisłą w końcu opuścili strefę spadkową ligi.\nBramki: 1:0 Ondrasek 38', 1:1 Możdżeń 63', 1:2 Stefanik 80'\nWisła: Miśkiewicz - Jović, Uryga, Sadlok, Pietrzak - Popović (80. Brożek), Cywka - Małecki (69. Boguski), Wolski, Bałaszow (80. Drzazga) - Ondrasek\nPodbeskidzie: Zubas - Sokołowski, Piacek, Baranowski, Wierietiło - Możdżeń, Sloboda (57. Stefanik) - Chmiel, Szczepaniak, Kowalski (76. Tarnowski) - Demjan (69. Kato)\nŻółte kartki: Cywka, Sadlok - Sokołowski, Kowalski, Wierietiło\nTadeusz Pawłowski, Wisła Kraków: - Myślę, że rzut karny odmienił losy meczu. Potem nie graliśmy już tak, jak wcześniej. Za dużo było długich piłek, za dużo strat. Gdybyśmy podwyższyli na 2:0, mecz ułożyłby się inaczej. Oczywiście sytuacja robi się dramatyczna, ale dalej potrzebujemy spokoju. Trzeba to wszystko od początku poukładać, nerwowe ruchy nie zrobią tu nic dobrego. Wrócą pauzujący zawodnicy, dojdzie Brlek, myślę, że potrzebujemy czasu na zgranie, ale wiem, że tego czasu nie ma.\nRobert Podoliński, Podbeskidzie Bielsko-Biała: - Mecz o sześć punktów udało nam się wygrać. Bardzo się z tego cieszymy. Nie udało mi się tu wygrać wcześniej, tym bardziej jestem szczęśliwy, że w końcu się to udało.Siłą Wisły teraz są boki. Udało nam się te boki zneutralizować, za sprawą debiutującego Wierietiło i Sokołowskiego. Oleg Wierietiło wygrał bardzo dużo pojedynków jeden na jeden, chwała mu za to.\nTagi: piłka nożna Wisła Kraków futbol ekstraklasa Podbeskidzie Bielsko Biała Robert Podoliński Tadeusz Pawłowski wiadomosci z ekstraklasy