Indonezja - Co warto / nie warto? | Przewodnik | Podróże z Breakplan\nIndonezjaCo warto / nie warto?\nPodczas pierwszej wyprawy do Indonezji trwającej zaledwie 14 dni, dobrze skupić sie na jednej, ewentualnie dwóch wyspach, aby choć odrobinę zasmakować niezwykle bogatej kultury tego różnorodnego regionu. Biorąc pod uwagę transport z Europy, najczęstsze połączenia lotnicze są z indonezyjską stolicą – Dżakartą. Warto zatem rozpocząć planowaną podróż od eksplorowania Jawy, uważanej za centrum kultury indonezyjskiej. Transport między wyspami i większymi miastami jest bardzo łatwy, dzięki bezpośrednim i regularnym połączeniom lotniczym oraz tanim przewoźnikom.\nMuzułmańska i bardzo zatłoczona Jawa to wyspa, gdzie żyje się szybko i głośno. W zachodniej części wyspy, w bliskiej odległości, znajdują sie dwa istotne turystycznie i jedne z największych indonezyjskich miast - Dżakarta oraz Bandung. Te dwa miasta są obecnie ośrodkami administracyjnymi oraz przemysłowymi, a także centrami naukowymi w kraju. Bandung należy do najbardziej prestiżowych ośrodków akademickich w Indonezji, jest również centrum skupiającym artystów i twórców sztuki. Jest to miejsce, do którego przybywają młodzi ludzie z Dżakarty, aby cieszyć sie kreatywną atmosferą sztuki, muzyki oraz mody. Dżakarta pozostaje natomiast głównym ośrodkiem politycznym i ekonomicznym Indonezji. Stanowi centrum współczesnej historii kraju oraz symbol nowoczesnego życia. Krajobraz stolicy charakteryzuje nowoczesne budownictwo, luksusowe hotele i apartamenty oraz ogromne centra handlowe i tereny rekreacyjne tworzone po to, by rozpieszczać swoich mieszkańców. Niestety, nieodłącznym elementem miasta są również zakorkowane ulice oraz przytłaczający brak przestrzeni.\nJawa to wyspa wulkanów, będących popularnym miejscem wycieczek trekkingowych. Jednym z ciekawszych miejsc jest Gunung Merapi, najaktywniejszy wulkan w Indonezji, mierzący 2911 m n.p.m, znajdujący sie w bliskiej odległości od Yogyakarty. Trasa wspinaczki zwykle rozpoczyna się w wiosce Selo lub Kaliurang i zajmuje około 4 godzin, jednak możliwość wejścia na szczyt zależy od aktywności wulkanicznej. Najpopularniejszym i jednocześnie najbardziej dostępnym dla turystów wulkanem jest Gunung Bromo, który znajduje się w Parku Narodowym Bromo Tengger Semeru. Bromo położony jest w samym centrum kaldery pradawnego wulkanu Tengger, o średnicy 10 km, wypełnionej szarym, wulkanicznym piaskiem. Barwa piasku sprawia, że widok ze szczytu o wschodzie słońca robi niesamowite wrażenie. Poza Bromo wewnątrz kaledry wulkanu Tengger znajdują się jeszcze dwa inne wulkany - Batok sięgający 2440 m n.p.m. oraz Kursi o wysokości 2581 m n.p.m. Na szczyt Bromo możemy się dostać pokonując 253 stopnie betonowych schodów, krater zaś można obejść dookoła ścieżką zabezpieczoną barierką. Wschód słońca na Bromo oraz obserwowanie księżycowego krajobrazu szarego Morza Piasku, podczas nocnej wędrówki na szczyt jest niesamowitym przeżyciem, wieńczącym trudy wspinaczki. U podnóża Bromo na turystów czeka kolejna atrakcja, mianowicie hinduistyczna świątynia Pura Luhur Poten.\nNa krawędzi krateru Tengger znajduje się również szczyt Mount Penanjakan, wznoszący się na wysokość 2770 m n.p.m. Góra stanowi idealne miejsce widokowe, skąd obserwować można całą kalderę pradawnego wulkanu wraz z Bromo i pozostałymi wulkanami. W tym miejscu znajduje się także najważniejsza baza wypadowa dla turystów planujących wyprawy na Bromo. Jest to malownicza wioska Cemoro Lawang. Stąd organizowanych jest większość wypraw na szczyt wulkanu ze względu na nagromadzenie sporej ilości miejsc noclegowych, restauracji oraz agencji turystycznych zajmujących się organizacją wycieczek pieszych i samochodowych w okolice Bromo. Bezpośredni transport do wioski z Yogjakarty autobusem turystycznym zajmuje od 10 do 13 godzin. Cemoro Lawang znajduje sie około 1,5 godziny drogi od miasta Probolinggo oddalonego od miejscowości Surabaya o 3 godziny jazdy pociągiem albo autobusem.\nYogjakarta nazywana również Jogja, jest kulturową stolicą Jawy i obowiązkowym przystankiem dla turystów na mapie wyspy. Miasto jest znane ze sztuki tworzenia batiku. Znajdują sie tu liczne galerie oraz warsztaty, a także Instytut Sztuk Pięknych, gdzie można uczyć sie rzemiosła tworzenia tej niezwykle pięknej indonezyjskiej tkaniny. Tu również mieści się targ na Malioboro, gdzie spędzić można cały dzień przechadzając się między straganami z najrozmaitszymi wyrobami z batiku. Samo miasto nie stanowi jednak celu turystycznego samego w sobie, a bardziej bazę wypadową do pobliskich wulkanów oraz świątyń Borobudur oraz Prambanan. Przejazd autobusem z Jogji do Borobudur trwa około 1,5 h natomiast do Prambanan około 1h. Podróż do stolicy pociągiem zajmuje z kolei 9 h.\nMiasto ma wiele do zaoferowania w sferze kulinarnej i rozrywkowej. Wybór miejsc do których można udać się by degustować lokalną kuchnię, jes naprawdę imponujący. Od ekskluzywnych restauracji z kuchnią regionalną i międzynarodową, po stragany i warungi z lokalnymi przysmakami, których pełno na ulicach, gdzie z pewnością każdy może znaleźć coś dla siebie. Dżakarta ma sporo do zaoferowania turystom, także w sferze życia nocnego. Dyskoteki, kluby nocne, festiwale i koncerty zapewniają szeroki wachlarz możliwości muzycznych i tanecznych. Jest to również doskonałe miejsce na zakupy, stanowiące konkurencję dla ulubionych miast handlowych na świecie takich, jak Hong Kong czy Singapur.\nNa Jawie znajdują się dwie najważniejsze oraz najstarsze świątynie, buddyjska – Borobudur oraz hinduistyczna – Prambanan. Będąc na Jawie nie można pominąć Borobudur. Dawniej zaniedbana, dziś stanowi najważniejszą architektoniczną atrakcję Indonezji oraz jeden z najistotniejszych i największych obiektów buddyjskich na świecie. Świątynia została wzniesiona na obszarze równiny Kedu między VIII a IX wiekiem n.e. Jej konstrukcja stanowi odzwierciedlenie buddyjskiej wizji świata. Swoim kształtem przypomina piramidę tworzoną przez najniższe partie tarasów w kształcie kwadratu, wznoszących się do części o kształcie okręgów składających się z kilkudziesięciu małych stup, zwieńczonych największą stupą na samym szczycie. Cała konstrukcja sięga około 35 metrów i z lotu ptaka przypomina ogromną mandalę. Planując zwiedzanie Borobudur można tego samego dnia wybrać się do położonej niedaleko Prambanan. Kompleks składający sie pierwotnie z 237 świątyń, w wyniku grabieży oraz trzęsień ziemi w znacznej części przestał istnieć, jednak dzięki odbudowie kilku z obiektów świątynnych w XX wieku, dziś można podziwiać niezwykłą architekturę niegdyś jednego z największych na świecie hinduistycznych kompleksów świątynnych poza granicami Indii. Dodatkową atrakcją są odbywające się kilka razy w miesiącu wieczorne przedstawienia Ramayana Balet, odnoszące sie do opowieści ze świętych hinduistycznych pism.\nPrambanan leży zaledwie kilkanaście kilometrów od Yogjakarty, Borobudur natomiast jest oddalone około 40 km od miasta. Transport autobusem do Borobudur zajmuje maksymalnie 1,5 godziny i niecałą godzinę do Prambanan. Z Yogjakarty organizowane są wycieczki do obu świątyń. Większego problemu nie stanowi również transport na własną rękę autobusem turystycznym. W pobliżu obu kompleksów znajduje się kilka pensjonatów, zatem jeżeli chcielibyśmy na zwiedzanie poświęcić więcej niż jeden dzień, bądź zdecydowalibyście się na podziwianie tych dwóch niezwykłych budowli świątynnych na przykład o wschodzie słońca, nic nie stoi Wam na przeszkodzie.\nPoza niezwykłymi atrakcjami architektonicznymi, Jawa oferuje także wyjątkowe miejsca ukazujące ogromne bogactwo fauny i flory na wyspie. Na zachodnim krańcu Jawy położony jest Park Ujung Kulon obejmujący las deszczowy, kilkanaście wysp oraz słynny Gunung Anak Krakatau. Park jest jedynym miejscem na świecie, gdzie można spotkać zagrożony gatunek nosorożca jawajskiego. Poza innymi gatunkami zwierząt, park oferuje także dodatkową atrakcję w postaci bioluminescencyjnego planktonu w wodzie, mieniącego się nocą różnymi kolorami.\nOstatnim (prawie J) punktem na trasie zwiedzania Jawy jest plaża Balekambang. Położona na południowym wybrzeży regencji Malang, 170 km od Surabayi, stolicy Jawy Wschodniej, plaża stanowi ukryty klejnot wśród atrakcji turystycznych tej części wyspy. Biała piaszczysta plaża ciągnie się przez ponad 2 kilometry. Jej linia brzegowa ozdobiona jest drzewami tworzącymi schronienie przed słońcem dla turystów. Przy plaży położone są trzy skalne wysepki nazwane na cześć postaci z tradycyjnego teatru cieni: Anoman, Wisanggeni oraz Ismoyo. Wyspa Wisanggeni połączona jest z brzegiem i wyspą Ismoyo za pomocą 100 metrowego mostu. Zwieńczeniem tego miejsca jest hinduistyczna świątynia Ismoyo na olbrzymiej skale, z widokiem na rozległy ocean i białe brzegi perłowych piasków. Bardzo często odprawiane są tu tradycyjne rytuały, na przykład ceremonia Jalani Dipuja, odbywająca się na trzy dni przez rytuałem Nyepi, towarzyszącym obchodom Nowego Roku. Głównym punktem ceremonii jest Larung Jolen, podczas którego do oceanu wrzucane są ofiary jako symbol wdzięczności za boskie dary i błogosławieństwa. Krajobraz tego niezwykłego miejsca sprawia, że jest to doskonała lokalizacja, by zwolnić tempo codziennego miejskiego życia i cieszyć się pięknem otaczającej natury.\nKiedy zmęczą Was rozrywki wielkich metropolii, czas udać się do wioski Smoka w obrębie miejscowości Neglasari, na terenie Jawy zachodniej. Jest to nietknięte przez cywilizację miejsce, zamieszkałe zaledwie przez około 300 osób. To urocze miejsce oczarowuje ogromnymi zielonymi polami ryżowymi, otaczającymi je wysokimi drzewami hebanowymi oraz przepiękną rzeką Ciwulan. Można tu odpocząć od zgiełku ruchliwych miast oraz pełną piersią poczuć świeże powietrze.\nBardzo popularną miejscowością wypoczynkową na Jawie jest Pangandaran. Miasto cieszy się dużym zainteresowaniem wśród turystów, ze względu na znajdującą się w nim, jedną z najpiękniejszych jawajskich plaż - Pangandaran. Szarobrunatny piasek wulkaniczny oraz rewelacyjne fale dla surferów, przyciągają w to miejsce obcokrajowców. Podróż autobusem do Pangandaran z Jakarty trwa około 7 godzin, z Bandungu natomiast można dotrzeć do miasta w 5 godzin. W sąsiedztwie miasta znajduje się Park Narodowy Pangandaran, którego główną atrakcją jest Zielony Kanion.\nNa południowym wybrzeżu Jawy zachodniej znajduje się wyjątkowy cud natury, którego na pewno nie spotkamy nigdzie indziej. Zielony Kanion, bo o nim mowa, znajduje się w miejscowości Kertayasa, w regencji Ciamis. Do Kanionu dostać się można za pomocą drewnianych łodzi zwanych Ketinting. Koszt przeprawy przez rzekę wynosi 75 tysięcy rupii indonezyjskich. Łodzie zabierają turystów w wyjątkową przejażdżkę wzdłuż jasnozielonych wód rzeki. Po obu stronach brzegu można podziwiać piękny zielony las. Kiedy łodzie docierają na miejsce po obu stronach rzeki rozpościerają się ogromne skały, po których spływa krystalicznie czysta woda. Jest to miejsce wyjątkowo czyste i zadbane, nie ma tu śmieci, puszek po napojach, czy resztek przekąsek. Pływanie pośród tych ogromnych klifów jest z całą pewnością wyjątkowym przeżyciem. Przepiękny stumetrowy kanion, wypełniony zieloną wodą, otoczony skalnymi klifami robi ogromne wrażenie.\nPlanując podróż do Indonezji nie możecie pominąć rajskiej wyspy Bali, która poza wyjątkowymi plażami, oferuje turystom prawdziwą kolebkę sztuki i rozrywki. Jest to jedyna indonezyjska wyspa, na której dominującym wyznaniem jest, nie islam, lecz hinduizm. Tą niewielką, lecz gęsto zaludnioną wyspę najlepiej zwiedzać podróżując na skuterze, można wtedy najpełniej doświadczyć przepięknej balijskiej roślinności oraz napawać się widokiem wyjątkowych tarasów ryżowych. Tutejsza ludność żyje głównie z rolnictwa oraz turystyki. Magiczne Bali jest najczęściej odwiedzaną przez turystów wyspą archipelagu. Przyjezdni doświadczają wyjątkowej gościnności i życzliwości ze strony Balijczyków, zawsze pogodnych i otwartych na poznawanie obcokrajowców.\nFascynacja zachodnią kulturą jest tak duża, że w Indonezji panuje przekonanie, iż biały człowiek jest swego rodzaju pół-bogiem. Balijczycy reagują na białych, nazywanych Bule, uśmiechem, zaczepiają, zagadują i są niezwykle otwarci, co sprawia, że na Bali można poczuć się jak w domu. Jedynie Kuta, balijskie centrum rozrywki, nieco odbiega od tego opisu wyspy. Jest to miejsce, które bardziej przypomina kurort z dyskotekami, sklepami oraz knajpkami z zachodnim jedzeniem, goszczący turystów z całego świata. Jeżeli ktoś chciałby poczuć prawdziwego ducha Bali, z całą pewnością nie doświadczy tego w tym miejscu.\nBali oczarowuje nie tylko przyrodą, lecz również przepięknymi świątyniami, pałacami, rzeźbami, tkaninami oraz lokalnymi potrawami, które spotykamy na każdym kroku. Wyspa jest głównym ośrodkiem turystycznym w Indonezji, jednak to nie kurorty i plaże stanowią główne zainteresowanie przyjezdnych. O atrakcyjności tego miejsca świadczy unikalna i niezwykle bogata kultura. Na wyspie występuje charakterystyczna odmiana hinduizmu połączona z rodzimymi wierzeniami, rytuałami i obrzędami. Miejscowa ludność bardzo chętnie zaprasza do udziału w tych obrzędach obcokrajowców, dla których wyjątkową atrakcją są śluby, pogrzeby, czy nawet rytualne kremacje. Idealnym miejscem oddającym klimat wyspy jako „dzieła sztuki” jest Ubud, w którym najlepiej zasmakujemy w rodzimej tradycji. Większa część budowli w Ubud wykonanych została w tradycyjnym balijskim, niezwykle ozdobnym stylu. Architektura świątyń przenika się i współgra idealnie z architekturą sklepów, restauracji oraz domów. Wyraźnie czuć, że jest to miejsce głęboko zanurzone w kulturze, wzbogacone o przepiękne widoki.\nUbud rozpieszcza przyjezdnych rozrywkami zarówno dla ciała, jak i dla duszy. Przepiękne uzdrowiska, hotele i restauracje przyciągają obcokrajowców, którzy hipnotyzowani są widokiem bujnych pól ryżowych otaczających miasto oraz korowodów kobiet w wielobarwnych strojach z batiku, składających ofiary przy świątyniach. W pobliżu Ubud znajdują się wioski, które praktycznie nie zmieniły się na przestrzeni lat, dzięki czemu turyści mogą podziwiać tradycyjne obrzędy, kulturę oraz czynności dnia codziennego na wyspie. Tu zachowały się również i pielęgnowane są nadal tradycyjne rzemiosła, których nie można dostrzec w pozostałych częściach wyspy. Ubud jest stosunkowo niewielkie, dlatego bardzo łatwo można je zwiedzić korzystając z roweru lub ulubionej formy transportu na Bali – skutera. W okolicy miasta znajduje się kilka miejsc wartych zobaczenia. Dwa kilometry od Ubud mieści się Goa Gajah, jaskinia zaadoptowana w IX wieku na świątynię. Wejście do Goa Gajah - „Jaskini Słonia” zostało wyrzeźbione w skale w kształt ust demona.\nW pobliżu Ubud znajduje się także Małpi Las, rezerwat przyrody oraz kompleks świątynny. Mieszka tu ponad 340 makaków długoogoniastych, przyzwyczajonych do obecności turystów, dlatego bez obaw podchodzą wystarczająco blisko, by wyrwać aparat, puszkę z napojem, czy torebkę z rąk zapatrzonych turystów. Las jest własnością wioski Padangtegal, dlatego jej mieszkańcy stworzyli Fundację Padangtegal Wenara Wana, która zarządza rezerwatem oraz dba o zachowanie świętej integralności tego miejsca przy jednoczesnym promowaniu go jako atrakcji turystycznej, którą miesięcznie odwiedza ponad 10 tysięcy turystów.\nZwiedzanie Bali będzie w większości dotyczyło poznawania wielu wyjątkowych świątyń oraz bajkowych plaż. Trzeba jednak pamiętać, iż w północnej części wyspy plaże nie wyglądają jak na zdjęciach rajskiego Bali z folderów reklamowych biur podróży. Charakterystyczny piasek wulkaniczny, brak fal dla surferów, czy przezroczystej wody oraz kosze po ofiarach składanych w czasie obrzędów, zaśmiecające plaże, to cechy wybrzeża tej części wyspy. Nie oznacza to jednak, że ten region nie ma nic do zaoferowania turystom. Tu doświadczymy bowiem prawdziwego Bali. Rzadko spotkać tu można grupy młodych obcokrajowców nastawionych jedynie na imprezy. Czuć wszechobecny spokój i bliskość z tutejszą ludnością, o co bardzo trudno na przykład w Kucie.\nSingaraja - stolica regencji Buleleng w północnym Bali, chociaż nie jest tak popularnym wśród turystów miejscem, jak kurorty południowej części wyspy, oferuje przyjezdnym własne wyjątkowe piękno. W tym regionie znajduje sie wiele zarówno wygasłych, jak i aktywnych wulkanów, mnóstwo malowniczych jezior i wzgórz pełnych tarasów ryżowych. Dawniej był to główny port dla zagranicznych statków pasażerskich i wycieczkowych, dzięki czemu do dziś można podziwiać tu bogatą holenderską architekturę. W odróżnieniu od miast na południu, Singaraja jest daleka od zgiełku miejskiego życia. W zamian miasto oferuje spokojną atmosferę oraz bliskość natury i tradycji. Singaraja oddalona jest od Denpasar - stolicy wyspy o około 79 kilometrów. Podróż malowniczymi drogami w otoczeniu dolin i lasów zajmuje od 2,5 do 3 godzin. Niedaleko Singaraji znajduje sie leżąca nad morzem balijskim plaża w Lovinie, która stwarza idealne warunki, by cieszyć sie spokojem z dala od zgiełku południowego wybrzeża. Plaża ciągnie sie wybrzeżem na długości 8 km, obejmując przybrzeżne wioski Kalias, Kalibukbuk, Anruran oraz Tukad Mungga zbiorczo określane jako Lovina. Największą atrakcją są tu niewątpliwie wyprawy łodziami o wczesny ranku w poszukiwaniu delfinów.\nBali to jedyna wyspa archipelagu na której ludność wyznaje swoistą odmianę hinduizmu. Należy pamiętać, że balijski hinduizm znacznie różni sie od indyjskiego. Tradycyjne obrzędy i ceremonie religijne poświęcone są każdemu aspektowi życia codziennego, takiemu jak narodziny, pogrzeb, ślub, czy sadzeniu ryżu. Odgłosy modlitw w świątyniach, uroczyste procesje, czy wystawianie ołtarzyków pod domami, sklepami, czy warungani, stanowią naturalny krajobraz wyspy.\nBali nazywana jest „Wyspą Tysiąca Świątyń”. Gdziekolwiek się udacie, w każdym zakątku wyspy zauważycie świątynie. Każda wioska posiada święty ośrodek ku czci głównym hinduskim bogom: Brahmie Wisznu i Śiwie, ale także lokalnym duchom i bóstwom lasu, gór, czy wody. Do najważniejszych kompleksów świątynnych na Bali należą Pura Besakih, Pura Ulun Danu Batur, Pura Tanah Lot, Ulun Danu Beratan oraz Pura Luhur Uluwatu. Pura Besakih oraz Pura Ulun Danu Batur uważane są za dwie najważniejsze balijskie świątynie. Zgodnie z balijską koncepcją RWA Bhineda, czyli balansu dwóch przeciwieństw, te dwie świątynie stanowią jej idealne odzwierciedlenie. Reprezentują bowiem uniwersalne połączenie elementu kobiecego (pradana) reprezentowanego przez Pura Ulun Danu Batur oraz elementu męskiego (purusha) leżącej u stóp wulkanu Gunung Agung, największej świątyni hinduistycznej Pura Besakih.\nŚwiatynia Pura Ulun Danu Batur\nŚwiatynia Pura Ulun Danu Batur znajduje się na wysokości 900 m n.p.m. w wiosce Kalanganyar w centralnej części wyspy. Położona na górze Batur, świątynia poświęcona jest Dewi Batari Ulun Danu, bogini rzek i jezior. Związana jest z unikalnym systemem nawadniania pobierającym wodę z jeziora Batur, w słynnym balijskim krajobrazie Subak, który należy do Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, nie tylko ze względu na aspekty techniczne, ale także przez przynależność do społecznej i religijnej jedności Bali. Kompleks Pura Batur składa się z 9 świątyń (Pura Penataran Agung Batur, Penataran Pura Jati, Pura Tirta Bungkah, Pura Taman Sari, Pura Tirta Mas Mampeh, Pura Sampian Wangi, Pura Gunarali, Pura Padang Sila oraz Pura Tuluk Biyu) obejmujących 285 sanktuariów oraz pawilonów poświęconych bogom wody, rolnictwa oraz sztuki i rzemiosła. Świątynia oraz wioska Kalanganyar zostały zniszczone dwukrotnie przez erupcję wulkanu Batur w 1917 oraz 1926 roku. Postanowiono ją jednak odbudować na wyższym poziome wraz z całą wioską. Mimo, że obecnie nie znajduje się w oryginalnym miejscu, urok i duch świątyni są ogromnie silne dla mieszkańców wyspy, a także dla zwiedzających to miejsce turystów.\nPura Besakih jest największym i najważniejszym kompleksem świątynnym na Bali. Wybudowana została w wiosce Besakih na zachodnich zboczach góry Agung na wysokości 900 m n.p.m., we wschodniej części wyspy. Kompleks jest otoczony kultem od czasów starożytnych. Od XV wieku jest uważany za centralną hinduistyczną świątynię na Bali. Ogromny kompleks składa się z 22 świątyń usytuowanych na 6 rosnących tarasach ustawionych na równoległych grzbietach. Głównym ośrodkiem świątyni, stanowiącym centrum kultu jest Pura Penataran Agung, czyli „Wielka Świątynia Stanu”. Pura Besakih stanowi odzwierciedlenie idei Tri Hita Kirana, co oznacza, że życie na ziemi powinno być utrzymywane w równowadze i harmonii człowieka z Bogiem, społeczeństwem oraz naturą. Warto przybyć do świątyni podczas obchodów festiwalu Odalan, aby podziwiać przepięknie ozdobioną świątynię oraz odprawiane tam tradycyjne obrzędy. Jest to niezwykłe duchowe przeżycie w samym sercu balijskiego życia religijnego i kulturalnego.\nWyjątkowym miejscem dla zagranicznych turystów jest również świątynia Ulun Danu Beratan. Położona w górach na wysokości 1500 m n.p.m., nad jeziorem Beratan, na drodze z Singaraji do Denpasar. Świątynia została wzniesiona na cześć bogini Danu – balijskiej mitologicznej królowej wód. Stylem i symboliką kolorystyczną świątynia ma odzwierciedlać hinduistyczną ideę Trimurti, czyli wyobrażenie trzech aspektów boga w formie Brahmy Wisznu i Śiwy. Świątynia składa się z 4 obiektów sakralnych, z których każdy poświęcony jest odpowiednio kultom Wisznu, Śiwie oraz Sang Hyang Widhi. Obszar otaczający świątynie był centrum obrzędów rytualnych od okresu megalitycznego. Pomimo, że świątynia liczy tyle lat, zachowana jest w bardzo dobrym stanie.\nNa południowym wybrzeżu wyspy odkrywamy świątynię Tanah Lot, jedną z tak zwanych wodnych świątyń, w której wierni oddają cześć bóstwu morza. Położona jest w wyjątkowo romantycznej i bajkowej scenerii i to właśnie z takim krajobrazem utożsamiana jest wyspa. Dlatego jest to prawdopodobnie najczęściej fotografowane miejsce na Bali. Świątynia wybudowana została na skałach, odcinanych i przyłączanych do lądu w trakcie kolejnych przypływów i odpływów. Pod skałą na której wybudowana została Tanah Lot, znajdują się jaskinie zamieszkałe przez węże morskie, uważane za strażników świątyni.\nWyjątkowe wrażenie wywiera na zwiedzających wyspę świątynia poświęcona bóstwom morza Pura Uluwatu, wznosząca się na szczycie klifu nad błękitnymi wodami Oceanu Indyjskiego. Zapierający dech w piersiach widok oraz poczucie religijnego spokoju wśród starożytnych murów, posągów oraz bram, który zakłócają jedynie wrzaski makaków, niewątpliwie mogą wprawić w poczucie relaksu i zadumy.\nZ czym Wam się kojarzy Sumatra? Zgadujemy, że teraz drapiecie się głowach i ze wszystkich sił próbujecie przywołać w myślach jakieś skojarzenia J. Podpowiemy Wam, że Sumatra to wyspa pełna zieleni, z ogromnymi kwiatami, motylami wielkości ludzkiej dłoni i rozwrzeszczanymi małpami. Myślicie, że to mała wysepka? Nic bardziej mylnego – Sumatra zajmuje obszar większy od Polski (470 km2)! Niemal w połowie przecina ją równik, dlatego jak się słusznie domyślacie, wilgotny klimat zaklei Wam płuca J. Dodatkowym atutem krajobrazu są wulkany. Najwyższym czynnym z nich jest wznoszący się na wysokość 3805 m n.p.m. Genung Kerinci, który ostatnim razem postraszył mieszkańców erupcją w 2004 roku. Z pewnością ich nie przeoczycie, bowiem ich liczba jest bliska 100 J (z czego 15 jest wciąż aktywnych). Zastanawiacie się od czego rozpocząć zwiedzanie? Otóż swoje pierwsze kroki na wyspie skierujcie ku…\nKoniecznie musicie zobaczyć największe jezioro Sumatry, którego powierzchnia wynosi blisko 3 000 km2. Zastanawiacie się dlaczego, skoro wody dookoła Sumatry nie brakuje J? Otóż na jeziorze Toba znajduje się nietuzinkowa wyspa – Samosir. Polecamy Wam zaopatrzyć się w wygodne obuwie, bowiem wysepka liczy 630 km2! Ciekawostką jest, że do 1905 roku mieszkańcami wyspy Samosir byli… kanibale! Dziś już nie musicie się obawiać, że skończycie jako smaczny kąsek J.\nKto z Was domyśla się znaczenia tajemniczej nazwy? Otóż, medan padan oznacza „pole bitwy”, a samo słowo medan to „poprawa”. Historia miasta związana jest z wielką miłością! Nie śmiejcie się – Guru Patimpus w XVI wieku pokochał z wzajemnością lokalną księżniczkę. Domem zakochanych stała się rozrastająca w owym czasie stolica Sumatry. Niemniej jednak prawdziwy boom nastąpił w XIX wieku, podczas gdy wielu europejskich emigrantów postanowiło rozpocząć nowe życie na wyspie. Co ich kusiło? Z pewnością żyzna gleba, uprawa tytoniu i rajski krajobraz J. Wśród napływającej ze Starego Kontynentu ludności nie brakowało i naszych rodaków. Na pozór prowincjonalne miasteczko zajmuje czwarte miejsce w Indonezji pod względem demograficznym, ustępując podium: Surabaji, Dżakarcie oraz Bandung. Spacerując uliczkami Waszą uwagę z pewnością przykują perełki architektoniczne obrazujące styl holenderskiego kolonializmu m.in. Ratusz czy Główny Urząd Pocztowy. Jak już Wam wcześniej wspominaliśmy, Sumatra (jak i cała Indonezja) to prawdziwy kolaż kulturowy. Idealnym przykładem jest Wielki Meczet (Masjid Raya). Świątynia z dumą prezentuje styl marokański, którego dopełniają chińskie witraże oraz włoskie marmury i rzeźby. Dla mieszkańców widok ten jest naturalny, lecz dla turystów taki eklektyzm stylów jest niebywały!\nKto z Was nie marzył by choć przez chwilę wczuć się w rolę nieustraszonego podróżnika niczym Michael Douglas w filmie „Miłość, szmaragd i krokodyl” J? Miejscem, które z łatwością ziści Wasze marzenia jest Park Narodowy Gunung Leuser położony w południowo-wschodniej części Sumatry. Został on założony w 1980 roku i po dziś dzień cieszy się ogromną popularnością wśród turystów. Nad krajobrazem parku dominują masywy gór Leuser (3381 m n.p.m.) oraz Kemiri (3314 m n.p.m.). Oprócz górskich terenów zobaczycie tutaj doliny rzek takich jak Alas i Kruet, dwa wulkany, trzy jeziora… Bezapelacyjnie roślinność nagromadzona na blisko 8 000 km2 wprawia w osłupienie – wśród niej przedstawiciele wilgotnych lasów równikowych czy wilgotnych lasów górskich (powyżej 1500 m n.p.m.). Dodatkową atrakcję stanowi kwiat dziwidło olbrzymie, osiągający nawet 3 metry (tak, to on tak śmierdzi)!\nPonadto Park Narodowy Gunung Leuser sprawuje piecze nad zagrożonym wyginięciem nosorożcem sumatrzańskim. Nie obawiajcie się, że w gąszczu zieleni niczego nie ujrzycie – bowiem park jest domem dla blisko 246 gatunków płazów i gadów, 320 gatunków ptaków, czy 176 gatunków ssaków! Tylko w tym miejscu na Ziemi orangutany, tygrysy, słonie, nosorożce żyją jeszcze razem (może nie do końca „za pan brat” J). Warto podkreślić, że od 1981 roku Park Narodowy Genung Leuser jest rezerwatem biosfery UNESCO.\nKto z Was nie chciałby poskromić smoka? Z pewnością niejeden z czytelników w tym momencie dumnie pręży muskuły, myśląc o tym jak wyglądałby w zbroi rycerskiej dosiadając rumaka i pędząc na potwora z mieczem w ręku J. Takie poświęcenie (w końcu zbroje ważyły nieraz po 40 kilo!) nie będzie od Was wymagane. Wystarczy udać się na wyspę Komodo i wybrać się w miejsce gdzie żyją smoki, czyli do…\nPrzez wielu uznawany za indonezyjski cud natury Park Narodowy Komodo zajmuje powierzchnię blisko 187 000 hektarów! Ukształtowanie terenu z pewnością ucieszy miłośników trekkingu – w końcu ile razy w życiu macie okazję by spacerować strzelistymi klifami, piaszczystymi zatokami, czy też wulkanicznymi wyspami? Park powstał w 1980 roku i obecnie zajmuje obszar od wyspy Rinca, Padar po Gili Motong oraz setki mniejszych, które od północy graniczą z wodami morza Flores. Tropikalny park jest domem dla największej jaszczurki na świecie, czyli smoka z Komodo J. Z racji, że jest to gatunek endemiczny, nie spotkacie jej nigdzie indziej na Ziemi. Oczywiście nie ona jedna tutaj mieszka! Przy odrobinie szczęścia może spotkacie makaki czy kakadu czubate. Ciekawostką jest, że niektóre obszary rezerwatu obrazują przenikanie się fauny azjatyckiej z australijską, co obrazują lasy bambusowe i deszczowe.\nWracając do waranów, czy wiedzieliście, że jedynymi gatunkami mogącymi im zagrozić są ludzie i one same (smoki z Komodo są kanibalami!)? Istnieje pewna ludowa legenda, która głosi, że w niezwykle trudnych czasach pewna kobieta urodziła bliźnięta – ludzkiego chłopca i smoczą dziewczynkę. Tak mawiają mieszkańcy Komodo, dlatego nie raz usłyszycie (albo zobaczycie) jak zostawiają im pożywienie – bowiem w ich mniemaniu smoki te są równe człowiekowi! I chociaż „warani” uśmiech może powalić – i to w dosłownym tego słowa znaczeniu (ponoć jedno ugryzienie powalić może nawet bawoła) na ogół są one tak leniwe, że nawet nie odwrócą głowy w Waszą stronę J. Dacie wiarę, że najedzony waran nagle może przytyć aż 50 kilogramów? Taka smocza dieta cud J. Z pewnością bliska więź mieszkańców wyspy Komodo z naturą przyczyniła się do ochrony tych nietuzinkowych stworzeń.\nZ pewnością zmęczeni trekkingiem i smoczą przygodą, macie ochotę na chwilę relaksu. Miejscem wprost do tego stworzonym jest Pantai Merah, co z języka indonezyjskiego można przetłumaczyć jako… „różowa plaża”. To niepowtarzalna okazja, by na własne oczy zobaczyć jak wygląda piasek w ulubionym kolorze Barbie J! Na świecie jej takich siedem (łącznie z tą na wyspie Komodo). Zastanawiacie się jak to jest możliwie? Otóż piasek barwią mikroskopijne żyjątka nazywane otwornicami, wytwarzające czerwony pigment, który zmieszany z białym piaskiem daje efekt różowej plaży J.\nWiedzieliście, że z lotu ptaka kształt wyspy do złudzenia przypomina… skorpiona lub orchideę (zależy od tego kto patrzy J)? Przez miejscowych nazywana Sulawesi. W tym przepięknym zakątku uprawiany jest ryż, kawa, kauczukowiec, palmy kokosowe… Wyspa jest wprost usiana górami – najwyższy szczyt Rantekombola wznosi się na wysokość 3455 m n.p.m. Idealnie w górski krajobraz wkomponowują się tutejsze wulkany, których skądinąd jest dość sporo. Najwyższy z nich to Soputan o wysokości 1827 m n.p.m. Jego zdobycie nie należy do najłatwiejszych, a to za sprawą buchającego dymu z krateru oraz gruzu i pyłu, o które bardzo łatwo można się poślizgnąć. Gdzie zatem możecie iść? Już Wam podpowiadamy…\nJak wypoczywać, to koniecznie na świeżym powietrzu J. Park Narodowy Lore Lindu zajmuje powierzchnię 2180 km2 – możecie maszerować po terenie mierzącym 200 m n.p.m. do 2610 m n.p.m. Znajdziecie tutaj nie tylko przepiękne krajobrazy, dzikie zwierzęta, czy bujną zieleń, ale też tajemnicze megality. Dlaczego są tajemnicze? Otóż ich powstanie datowane jest na 4 tys.-5 tys. lat p.n.e.! Po dziś dzień nie wiadomo skąd się tu wzięły. Zagadkowe budowle nieraz osiągają nawet i 4 metry i stanowią bezapelacyjny przykład tego, że „są na świecie rzeczy, które się filozofom nie śniły” J.\nPropozycja ta dedykowana jest osobom o mocnych nerwach – jeśli ich nie macie, nawet nie czytajcie dalej. Tona Toraja to prowincja wyspy Celebes, w której życie zdominowane jest przez… kult śmierci. Wyobraźcie sobie, że grupa etniczna Toradżowie przez cały czas odkłada na pogrzeb! W naszej (europejskiej) kulturze jest to wprost nie do pomyślenia – tym bardziej w dobie XXI wieku gdzie nie chcąc myśleć o tym co nieuniknione, kobiety szprycują się botoksem. Dla mieszkańców Tona Toraja wszystko kręci się wokół śmierci. Jak wygląda taki niecodzienny pochówek? Otóż nie obowiązują tu przepisy takie jak w naszym kraju, gdy nieboszczyka należy pochować niezwłocznie lecz robi się to wtedy, gdy uroczystość zostanie dopięta na ostatni guzik (co nieraz trwa i kilka miesięcy). Oj, zdziwi Was jak tutaj przebiega stypa! O statusie zmarłego decyduje to, ile zwierząt jego rodzina ubije podczas pogrzebu. Najbardziej zamożni ofiary składają z bawołów (bawół albinos kosztuje tutaj więcej od samochodu!). Taka ceremonia trwa przez kolejne cztery dni. Dlaczego konieczne są mocne nerwy? Wyobraźcie sobie, że w pogrzebie uczestniczą wszyscy – czyli każdy kto chce (nieraz i spoza wioski). Na tą okazję stawiane są specjalne bambusowe chatki mogące pomieścić gości. Nie przychodzą oni z pustymi rękoma – każdy składa rodzinie zmarłego prezent od soli po świnie. Dacie wiarę, że podarunki są skrupulatnie zapisywane przez gospodarzy (w końcu kiedyś przyjdzie okazja by się każdemu odwdzięczyć przychodząc na pogrzeb). Ogólnie podczas takiej uroczystości życie traci wiele zwierząt, a krew miesza się z błotem (o zapachu chyba nie musimy wspominać?).\nDo uczestnictwa w pogrzebie Taradżów tylko tych z Was, którzy są otwarci na inne kultury i nie otrzepią się z obrzydzeniem po pięciu minutach. Aha! Czy wspominaliśmy Wam, że Taradżowie to chrześcijańska społeczność? Tak się składa, że Holendrzy swego czasu przywieźli na te tereny protestantyzm – dlatego niech Was nie zdziwią krzyże widniejące na trumnach. Z pewnością nawet twardziele będą chcieli na chwilę oddalić się od stypy, by pozbierać myśli, lecz w Tona Toraja nie ucieknie się od śmierci, która przewija się na każdym kroku. Przykład? Drzewo. Tak zwykłe drzewo kauczukowca, w którym Tadżurowie przez wieki chowali noworodki. Jak? Wycinali pionowy otwór, w który wkładano dziecko i „zaklejano” grób korą tego drzewa – tym sposobem dusza noworodków miała piąć się ku niebu razem z rosnącym drzewem. Zdarzają się pochówki wśród tej grupy etnicznej w skałach.\nCzy ktoś z Was wie jak dawniej zachowywano wizerunek zmarłej osoby? Doskonale wiadomo, że pamięć bywa zawodna, dlatego sprawę tę rozwiązać miały figury przedstawiające zmarłych, czyli tau tau. Kiedyś - nieforemny kawałek drewna, z czasem stał się drobiazgowym odbiciem nieboszczyka. Nieraz w ten sposób wnuk poznawał babcię czy dziadka. Ponadto tau tau w świadomości Tadżurów chronią zarówno dostępu do grobu, jak żywych przed złymi duchami.\nBędąc na Bali nie sposób oprzeć się nieziemskim plażom tego wyjątkowego miejsca. Jeżeli szukacie czegoś innego niż oblegana przez turystów i surferów Kuta – wyspa odkryje przed Wami wiele innych atrakcyjnych miejsc stworzonych wprost do leniuchowania J. Na wschód od Denpasar położona jest plaża Sanur. Znajdująca się zaledwie pół godziny od międzynarodowego lotniska oraz od Kuty i Denpasar, miejscowość Sanur znana jest jako pierwsze centrum turystyczne i kurort na Bali. Jest to miejsce postrzegane jako bardzo gościnne dla przyjezdnych, a tutejszą ludność cechuje bardzo przyjazne nastawienie i ogromna gościnność wobec turystów. Mimo dużej ilości hoteli, restauracji oraz innych atrakcji turystycznych, Sanur należy do miejsc spokojnych i niezbyt zatłoczonych. Plaża zagospodarowana jest tak, aby panował na niej tradycyjny balijski klimat, a nie jak w przypadku Kuty – zachodni przepych. Biały piasek, palmy, urokliwe stragany i kawiarnie sprawiają, że na plaży Sanur można poczuć sie jak w bajce - wody chronione przez przybrzeżne rafy, stanowią bezpieczne, przejrzyste laguny idealne do pływania i nurkowania. Nie zabraknie również fal, które zadowolą doświadczonych surferów. Warto odwiedzić to miejsce ze względu na nostalgiczną atmosferę dawnego Bali oraz emanującą z niego magię spokoju.\nPlaża Suluban to idealne miejsce dla spragnionych wysokich fal fanów surfingu. Znajdująca się w pobliżu świątyni Uluwatu, plaża jest nie tylko mekką dla surferów, ale także miejscem urzekającym bajeczną scenerią. Plaża położona jest w wiosce Pecatu w południowej dzielnicy Kuty. Miejsce to oferuje spokojną atmosferę oraz wyjątkowe zachody słońca z widokiem na Ocean Indyjski. Wyjątkowe piękno tego miejsca tworzą rozciągające się, tak daleko jak sięga wzrok, białe skały, ogromna perłowa, piaszczysta plaża oraz turkusowa woda. Najlepszym okresem do surfowania jest pora sucha, czyli okres od kwietnia do sierpnia. Wiatr wieje wówczas ze wschodu na zachód tworząc idealne fale.\nKolejną perełką wśród balijskich plaż jest Pandawa, znajdująca sie w południowej części wyspy w miejscowości Kutch. Plaża przez dłuższy czas odcięta była od turystów przez wysokie klify oraz bujną roślinność. Jednak w ciągu ostatnich lat dostrzeżono potencjał tego dziewiczego miejsca i aby udostępnić je turystom, otwarto około 1,5 km dróg dojazdowych. Ścieżka prowadząca do tego ukrytego rajskiego zakątka, biegnąca wśród wapiennych skał wznoszących się po obu stronach drogi jest jedyną w swoim rodzaju. W pobliżu plaży znajduje się pięć wykutych w skale rzeźb przedstawiających Panca Pandawa - postaci pięciu braci z teatru lalek - Yudhistira, Bima, Ardzuna, Nakula i Sadewa, którym plaża zawdzięcza swoją nazwę. Po przebyciu drogi między skałami czeka Was urzekający swoim pięknem widok niepowtarzalnej „Secred Beach”. Widać niekończące się połacie białego piasku oraz błękitne wody oceanu zataczające się w spektakularne fale.\nNa półwyspie Bukit w regencji Badung, w pobliżu Świątyni Uluwatu odneleźć możecie prawdziwie niebiański zakątek zwany Dreamland. Ostatnio coraz częściej nazywany Nową Kutą, stanowi alternatywę dla zatłoczonej plaży południa. Dreamland oczarowuje perłowym białym piaskiem, oraz urokliwymi błękitnymi wodami. Kusi niezwykłym spokojem i ekscytującymi falami dla surferów. Linia brzegowa ozdobiona pięknymi skałami nadaje temu miejscu niezwykłą atmosferę. Spacerując i wygrzewając się pod tropikalnym słońcem możecie po prostu rozkoszować się pięknem natury w tym wyjątkowym zakątku wyspy. Dawniej plaża była trudniej dostępna, jednak dziś stanowi część kompleksu Pecatu Graha Resort i ewoluuje w stronę elitarnego ośrodka z luksusowymi hotelami, ekskluzywnymi restauracjami oraz polami golfowymi.\nDla osób bardziej zainteresowanych nurkowaniem plaża Amed, z czarnym wulkanicznym piaskiem, we wschodniej części Bali, na pewno będzie miała znacznie więcej do zaoferowania. Jest to idealna lokalizacja dla osób zaczynających swoją przygodę z nurkowaniem. Różnorodność fauny i flory morskiej jest tu jedną z najciekawszych i największych na Bali, natomiast temperatura wody nie spada poniżej 28 stopni.\nPlaża Serene Pemuteran\nIdealnym miejscem na snorkling na Bali jest natomiast plaża Serene Pemuteran. Położona jest w miejscowości Permutan, w regencji Buleleng, zaledwie 20 minut od Loviny. Pod powierzchnią spokojnych wód tego miejsca znajduje się zjawiskowa podwodna świątynia. To miejsce jest idealną fuzją energii gór i morza. Czarny wulkaniczny piasek, palmy i drzewa kokosowe oraz bujne, zielone wzgórza sprawiają, że miejsce to emanuje atmosferą duchowości. Ta lokalizacja oferuje bardzo niewiele rozrywki, w zamian dostarcza idealne warunki do wycofania się od zgiełku miasta i zanurzenia się w medytacji. Najbardziej fascynującą częścią tego miejsca jest jednak podwodny ogród świątyni stanowiący zachwycające połączenie piękna i bogactwa natury z dziełem sztuki. Jest to z pewnością miejsce magiczne do którego pragnie się wrócić.\nEksploracja takiego zakątka jak Bali z całą pewnością umożliwi Wam potrenowanie swoich umiejętności negocjacyjnych. Na ulicach pełnych sklepików z pamiątkami będziecie mogli spróbować swoich sił w targowaniu się z lokalnymi sprzedawcami.\nNajlepszym miejscem na zaopatrzenie się w drobne dzieła sztuki z tej niezwykłej wyspy będzie targ Sukawati, mieszczący się na głównej drodze Sukawati w regancji Gianyar. Targ jest znany jako wieloletnie centrum dzieł sztuki i rękodzieła balijskiego. Można tu znaleźć szeroką gamę przeróżnych pamiątek od tradycyjnych wyrobów tekstylnych, serongów, tradycyjnych masek i rzeźb, wayang kulit (kukiełki ze skóry), repliki obrazów mistrzów, którzy tworzyli na wyspie, po lokalne artykuły gospodarstwa domowego oraz balijskie przedmioty ceremonialne. Poza możliwością zakupienia pamiątek w bardzo przystępnych cenach, targ daje możliwość doświadczenia kontaktu z miejscową ludnością, kulturą i językiem.\nZapomnieć o zmartwieniach, pracy i obowiązkach i cieszyć się pobytem na rajskich wyspach.\nWyposażyć się w wygodne obuwie oraz dodatkowe baterie/ładowarkę do aparatu – w amoku fotografowania (i robienia selfików J) nie zauważycie, gdy sprzęt odmówi Wam posłuszeństwa.\nZabrać z sobą moskitierę i już na miejscu zaopatrzyć się środki odstraszające komary (te dostępne w Polsce będą za słabe).\nODWIEDZIĆ INDONEZJĘ J.\nZamykać się na inne kultury.\nStawiać na modę zamiast wygodę podczas penetrowania wysp.\nPozostać w domu J.\n>>>SPRAWDŹ: Komunikacja publiczna w Indonezji!


Chwała Wolnemu Miastu Warszawa! - blog paweł solski\nChwała Wolnemu Miastu Warszawa!\n28 maja 2019, 17:44 452 odsłony\nPo ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego zapanowało wśród wyborców KE nieuzasadnione przygnębienie, wynikające z faktu, iż PiS w województwach wschodniej Polski otrzymało wygraną. Jest to dość dziwna sytuacja, gdyż oczywiste było, że elektorat PiS, składający się głównie z osób o dramatycznym deficycie intelektu, sprzeda swoją wolność za owo „pińcet”. Bardzo uczciwie wyjaśnił tę sytuację typowy wyborca PiS, jednemu z kandydatów KE, gdy oświadczył, że dla niego nie są ważne cywilizacyjne zdobycze jednostki, tylko fakt, iż dostaje „pińcet” i za to „pińcet” jest gotów sprzedać siebie i swoją rodzinę.\nJK, chcąc zrealizować swój plan przejęcia Polski, poszedł prostą drogą. Drogą, którą zawsze chadzają wrogowie Polaków. Przekupienia „ubogich duchem”. W ten sposób postępowali po przegranym powstaniu zaborcy, rabując ziemie Polakom i przekazując ją motłochowi. Pięknie ten proces opisał I. Singer w jednej z powieści. Podobnie postąpił okupant sowiecki. Zresztą gros elektoratu „firmy” JK, to osobnicy, którzy w pierwszym pokoleniu lub drugim doznali pod władzą Moskwy awansu społecznego; dominującą cechą u tych osobników jest resentyment, który można określić, jako „sieroctwo po J. Stalinie”. Znamienny jest fakt, że środowisko to na swoje bożyszcze solidarnościowe, w opozycji do Polaka i katolika – Lecha Wałęsy, wybrało Ukrainkę - bardzo zaangażowaną w latach pięćdziesiątych w zhołdowanie Polski Moskwie - która w SOLIDARNOŚCI była przedstawicielką nurtu roszczeniowego oraz socjalistycznego.\nBadania socjologiczne dowodzą, że elektorat „firmy”, to absolwenci szkół podstawowych i średnich. Jak dowodzą inne badania, w tych środowiskach mamy do czynienia z półanalfabetami i analfabetami wtórnymi, w głównej mierze. Potrzeby wyższe w tych środowiskach nie występują. Ich egzystencja ogranicza się do zaspokajania najniższych potrzeb wegetatywnych, a wszelkie funkcje wyższe są obecne w formie szczątkowej i zaspokajane przez rutynowe czynności związane z obrządkiem wyznawanym na danym terenie. Jeżeli więc chce się w tym środowisku wygrać wybory, należy przelicytować firmę JK w zakresie „pińcet”. Osobnicy ci posiadają typową mentalność niewolniczą, którą pięknie wyraża historyjka o tym, jak to chłopa spytano - co by zrobił, gdyby został carem. „Jak to, co? – odpowiedział – ukradłbym sto rubli z kasy i w nogi!” Owi, sprzedają się każdemu, kto da więcej. Dlatego, aby odnieść na terenach zamieszkałych przez wyżej opisanych sukces, należy maksymalnie przelicytować „firmę” JK. W tej licytacji nie wolno słuchać głosów różnych „doradców”, którzy z gospodarską troską w oku zalecają umiar, choć wiadomo, że w tym wypadku umiar jest budowaniem złotych mostów „firmie”. Tu należy przyjąć taktykę - najpierw wygrajmy wybory.\nJednak, nawet pobieżna analiza wyników wyborów pokazuje, że przy odpowiedniej mobilizacji elektoratu Polaków, wygrana jest w zasięgu ręki. Jeżeli policzymy głosy oddane na KE i formację „Wiosna” przekonamy się, że są wszelkie podstawy do tego, aby zgrupowanie JK poniosło porażkę.\nNajlepszym przykładem jest tu Wolne Miasto Warszawa. W stolicy Polski JK, jak i jego pracownicy, tradycyjnie zbierają cięgi. Główną przyczyną tego faktu, jest to, iż w Warszawie jest najwyższy odsetek osób z wyższym wykształceniem i to nie zawodowym. To one nadają ton miastu. Należy też pamiętać o tradycyjnym patriotyzmie Warszawy. Wystarczy ten patriotyzm porównać z tym, co działo się w trakcie II W. Ś. w Małopolsce i na Podkarpaciu. Jak wiemy, na Podkarpaciu powstała regularna kolaborancka organizacja skupiająca ludność tego terenu ochoczo współpracującą z ludobójcami nazistowskimi. Na Podkarpaciu i w Małopolsce rozwijał się ruch pełnej kolaboracji z nazistami. Dochodziło do takiej kohabitacji, że w operze naziści zezwalali na premiery oper Stanisława Moniuszki. Po Powstaniu Warszawskim, katabas w kościele mariackim wyklinał na Warszawę, jako miasto buntownicze oraz Sodomę i Gomorę, którą słusznie ukarał Bóg. Natomiast „najznamienitsze rody Krakowa” złożyły petycję do ludobójcy H. Franka o wyrzucenie z Krakowa Warszawiaków, którzy tam przybyli po Powstaniu Warszawskim. To, że nie doszło do tego, Warszawiacy zawdzięczają … J. Goebbelsowi, który pisywał cotygodniowe felietony w tygodniku „Das Reich” i gdy właśnie wpłynęła petycja od „najznamienitszych”, ukazał się felieton ministra propagandy … wychwalający bohaterstwo Powstańców. Frank nie odważył się stawać wbrew Goebbelsowi i Warszawiacy mogli pozostać w Krakowie. Szkoda, że tego faktu nie nagłaśnia się, a nazwisk tych „najznamienitszych” się nie publikuje. Zresztą ciągotki antypolskie w tym regionie uwidaczniają się choćby w ciągłym odwoływaniu się do zaborczego określania Małopolski – Galicją. Nie zapominajmy, że to tam udała się skutecznie prowokacja wojskowego wywiadu CK, w postaci tak zwanego „powstania Szeli”, kierowanego przez agenta tegoż wywiadu - Jakuba Szelę.\nTen antypolski nurt wśród pospólstwa Małopolski, czy Mazowsza, szczególnie dał o sobie znać w trakcie Powstania Styczniowego (twórczość Stefana Żeromskiego) i po Powstaniu Warszawskim. Opowiadał mi jeden z prokuratorów, jak to w trakcie pobytu na weselu, w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku na Mazowszu, był świadkiem kłótni dwóch kmiotów o podział łupów po zamordowaniu Warszawiaków, uchodźców z Powstania. Mocno napici chłopi wypominali sobie nawzajem, że w 1944 roku nie podzielili się mieniem zamordowanych przez siebie Warszawiaków, sprawiedliwie. Nie mówiąc o sprzedawaniu bochenka chleba za złotą obrączkę, etc. Nic więc dziwnego, że ten element przekupiony, głosuje na aktualny reżim. Oni antypolskość mają we krwi.\nJednak mimo tych faktów musimy zwrócić uwagę, że w miastach, w których grupuje się klasa średnia, „firma” JK wybory przegrywa. Zatem drugim czynnikiem, który na jesieni musi przynieść zwycięstwo jest maksymalna mobilizacja elektoratu miejskiego. Żaden wyborca miejski nie może zostać w domu. Należy jak najszybciej stworzyć listy kandydatów, muszą oni jak najszybciej wyruszyć na ulice miast i miasteczek wespół z wolontariuszami i uświadamiać Polakom, że w jesiennych wyborach decydujemy, czy Polska będzie polska, czy też zatonie w odmętach wschodniego gnojowiska z wszelkimi tego stanu konsekwencjami. Należy uświadamiać Polakom, że zapaść w usługach zdrowotnych związana jest integralnie z aktualnym reżimem. Polacy muszą dostrzec, że chorzy bez żadnej pomocy, przy całkowitej obojętności lekarzy, mrą niczym muchy w oczekiwaniu na pomoc w szpitalach, w efekcie przemyślanych działań aktualnej administracji. Należy ukazywać, jak leczona i obsługiwana jest oligarchia obecnego reżimu, a jak przeciętny Polak. Należy uświadomić Polakom, jak drastycznie podrożało życie codzienne i jak katastrofalnie obniżyła się jakość życia w Polsce i jak to jest związane z rabowaniem podatkowym obywateli przez wynarodowioną kastę urzędnicza. Każdy w Polsce musi dowiedzieć się, że Polska należy do najbiedniejszych krajów UE, a zarazem najdroższych. Jak horrendalnie wzrasta śmiertelność i skraca się długość życia Polek i Polaków. Trzeba uświadomić naszym Rodakom, jak w wyniku działalności aktualnego reżimu gwałtownie wzrasta ilość samobójstw, dając Polsce absolutnie pierwsze miejsce.\nTak jak samorząd Wolnego Miasta Warszawa angażuje się w walkę Polaków o pozostanie Polski Polską, tak samorządy innych miast winny działać na rzecz przegranej aktualnego reżimu. Należy ogłosić specjalne programy działające dla poprawy egzystencji ekonomicznej klasy średniej, tak by oddziaływać stymulująco na wyborców. Szczególny nacisk należy położyć na sytuację nauczycieli i plany pozbawienia ich swobód obywatelskich.\nPolacy muszą sobie uświadomić, że jeżeli w jesiennych wyborach nie dokona się klęska aktualnego reżimu, to następnym etapem będzie odejście od demokratycznej walki o Polskę. Oczywiste jest, że zarówno Warszawiacy, jak i zachód Polski nie zgodzi się na dyktaturę w imię „pincet” na ryj. Kolejnym etapem będzie referendum, wszystko jedno, w jakiej postaci, na temat podziału Polski na prawdziwą Polskę i zmoskwiczony wschód. Jeżeli komuś odpowiada bycie „folwarcznym” u oligarchów „firmy”, to jego problem. My Warszawiacy odrzucamy takie zniewolenie i opowiadamy się zdecydowanie za wolnością jednostki i zdobyczami cywilizacji euroatlantyckiej.\nNa koniec należy uświadomić społeczności LGBT, że tylko w symbiozie i współpracy mogą osiągnąć, tak należny im, stan pełno obywatelskości. Dawanie się zwodzić różnego rodzaju efemerydom, doprowadzi tylko do tego, że „czarna sotnia” podniesie łeb i nawet te rachityczne prawa znikną. Aktualny reżim zaatakuje z całą brutalnością, zgodnie z prawidłami dyktatury. Prawidła te mówią, że niezadowolenie społeczne należy kanalizować na grupach postrzeganych, jako autsajderzy w ramach danego społeczeństwa. Dlatego dyktatury dążą do wykluczenia jak największych segmentów danego społeczeństwa. Dlatego społeczność LGBT nie może, w dobrze pojętym interesie własnym, szukać krętych i prowadzących w przepaść dróg, tylko musi włączyć się - na równych prawach - w ogólny nurt walki o cywilizowaną Polskę.\nPrzykład Warszawy, jako miasta niepoddającego się dyktatowi aktualnego reżimu, musi stać się drogowskazem dla polskich patriotów.\nOpublikowano: 28 maja 2019, 17:44\nPolityka Najbliższe wybory prezydenckie mogą być TRZĘSIENIEM ZIEMI\npaweł solski 16 października 2019, 11:32\nw Kaczyński w czerwonej kokardce w drodze na pochód I majowy - zdjęcie c. 1978.\nDoskonały wizerunek owego osobnika, który wiedzie, tak zwany element przeciw Polsce. Obraz mówi tysiąc razy lepiej niż słowa. Gratulacje!


Cultural tourism in Santiago de Compostela, Spain. | spain.info Polski\nSantiago de Compostela, którego starówka jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, jest metą Drogi do Santiago – Pielgrzymkowego Szlaki św. Jakuba. To wspaniałe miejsce zakończenia pielgrzymki i cieszenia się tętniącym życiem miastem, poznając jego tradycje i degustując dania wybornej kuchni Galicji.\nBotafumeiro w katedrze w Santiago\nTysiące osób udają się do Santiago de Compostela z jednym tylko pragnieniem: zobaczyć katedrę, metę Drogi do Santiago – Pielgrzymkowego Szlaku św. Jakuba. W czasie jednego dnia poświęconego kulturze oczywiście poznamy to monumentalne dzieło sztuki, ale zrobimy też wiele więcej ciekawych rzeczy. Zanurzymy się w pełne zgiełku życie starówki (wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO); spróbujemy najsmaczniejszych typowych dań; odbędziemy spacer po emanujących spokojem ogrodach i odkryjemy sztukę nowoczesną w muzeach miasta.\nKatedra św. Jakuba Większego (Około 1 godziny – proponowane godziny: 09.00 – 10.00). Dzień w Santiago można rozpocząć tylko w jeden sposób: w katedrze. Wejdziemy przez drzwi znajdujące się przy placu Obradoiro, gdzie od wczesnych godzin porannych gromadzą się pielgrzymi przybywający z wszystkich stron (jeżeli przybyłeś z grupą, konieczne jest zgłoszenie się w Centrum dla Odwiedzających i uiszczenie opłaty za wstęp). Najpierw natkniemy się na Pórtico de la Gloria - Portal Chwały. Przed laty, za trumeau, ludzie wypełniali dziwny rytuał, polegający na trzykrotnym uderzeniu głową (delikatnie) w rzeźbę przedstawiającą mistrza Mateo. Zwyczaj ten zapoczątkowali studenci, którzy zazwyczaj robili to, aby posiąść inteligencję i mieć szczęście na egzaminach. Poddajemy się temu, co nakazuje tradycja podczas zwiedzania katedry, i udajemy się do krypty, gdzie spoczywają szczątki apostoła. Wejdziemy także na ołtarz główny, aby objąć figurę św. Jakuba, a także kontemplować katedrę z innej niż zwykle perspektywy. Przechodząc przez ambit, ujrzymy tzw. Święte Drzwi, które są otwierane jedynie w Roku Jubileuszowym (kiedy 25 lipca przypada w niedzielę). Przekroczenie tych wrót sprawia niesamowite wrażenie, choć w Roku Świętym, z powodu napływu tłumów, trzeba na tę chwilę poczekać. PAMIĘTAJ W czasie miesięcy letnich i w Roku Świętym (kiedy 25 lipca przypada w niedzielę) należy uzbroić się w cierpliwość, gdyż liczba osób odwiedzających Santiago de Compostela znacznie wzrasta. Dachy katedry (Około 45 minut – proponowane godziny: 10.00 – 10.45). Decydujemy się na zwiedzanie dachów katedry z przewodnikiem, co pozwoli nam na wejście na jej pokrycie oraz podziwianie starego miasta z góry. W tym celu udajemy się do Muzeum położonego obok katedry, przy samym placu Obradoiro. Trasa zwiedzania wiedzie nas przez wnętrza pałacu Gelmírez, biegnie przez galerię katedry (ponad Portalem Chwały) i wspina się na dachy świątyni. Wiatr we włosach; miejsce, w którym jesteśmy, perspektywa… Po prostu brak słów. PAMIĘTAJ Zwiedzanie dachów odbywa się w grupach, co godzinę, początek o pełnej godzinie. Jeżeli wizyta ma się odbyć w języku angielskim, należy uprzedzić o tym z wyprzedzeniem. Aby zagwarantować odbycie wizyty w dogodnym dla nas czasie, najlepiej zarezerwować bilety z wyprzedzeniem, telefonicznie (+34 902557812) lub mailowo (cubiertas@catedraldesantiago.es) i odebrać je w Centrum dla Odwiedzających chwilę przez rozpoczęciem zwiedzania. Kościół i klasztor San Martín Pinario (Około 45 minut – proponowane godziny: 11.00 – 11.45). Za katedrą, wychodząc przez portal Puerta de la Azabachería, udajemy się na plac Inmaculada, gdzie znajduje się kościół San Martín Pinario. W środku obejrzymy, między innymi, odrestaurowany chór wykonany z drewna orzechowego, mieszczący się dawniej w katedrze. Msza Pielgrzyma (godzina 12.00) Wracamy do katedry, aby wziąć udział we Mszy Pielgrzyma. Jest odprawiana codziennie o godzinie 12.00. Podczas tej ceremonii wita się wszystkich pielgrzymów, którzy ukończyli Pielgrzymkowy Szlak św. Jakuba, wymieniając miejsca ich pochodzenia. Ponadto, jeśli akurat przypada Rok Jubileuszowy, będziemy mieć okazję zobaczenia w akcji słynnego trybularza Botafumeiro. Jest to bardzo wzruszający i przykuwający wzrok moment: potrzeba wielu osób, aby rozkołysać tę ogromną kadzielnicę, a wydobywający się z niej aromat jest szczególnie przyjemny. Aby wszystko dobrze widzieć i nie przeoczyć żadnego szczegółu, najlepiej stanąć na skrzyżowaniu naw. PAMIĘTAJ Kiedy używa się Botafumeiro, we mszy biorą udział tłumy wiernych, dlatego też, jeśli chcemy zająć dobre miejsce, musimy przyjść odpowiednio wcześniej. Botafumeiro jest wprawiany w ruch codziennie na Mszy Pielgrzyma w latach Świętego Jakuba. W pozostałym okresie rytuał odbywa się w piątki o godzinie 19.30, podczas niektórych uroczystości (25 lipca, święta religijne) oraz na specjalne zamówienie grup. Jeżeli kiedyś podczas zwiedzania katedry zobaczysz kadzielnicę umieszczoną przy głównym ołtarzu, wiedz, że tego dnia lub w dniu następnym (w zależności od godziny), na Mszy Pielgrzyma, ogromny trybularz uniesie się w powietrzu ponad skrzyżowaniem naw katedry.\n(proponowane godziny: 12.00 – 15.30). Okolice katedry Po mszy spokojny spacer po placach otaczających katedrę (Quintana, Platerías, Obradoiro), aby przyjrzeć się szczegółom każdej fasady i uwiecznić je na zdjęciach. Zakupy i obiad na starym mieście Idziemy w kierunku ulic Rúa do Franco, Raíña i Rúa do Villar leżących na starówce. Znajdziemy tu biuro informacji turystycznej i biuro pielgrzyma, a także liczne lokale i sklepy oferujące wyroby rzemieślnicze, pamiątki, odzież, jedzenie…, a nawet małe targi z książkami i antykami. Do typowych produktów należą wyroby ze srebra i gagatu oraz pamiątki związane z Drogą do Santiago i samym apostołem (kadzielnice, muszle, laski pielgrzyma…) Popularnością cieszą się też ceramika, galanteria skórzana, klasyczne dudy galicyjskie czy lalki „meigas” (tak mówi się o wiedźmach w Galicji). Równolegle do tych ulic biegną kolejne dwie aleje handlowe: Rúa Nova i Rúa Calderería, uczęszczane przez mieszkańców Santiago, którzy tu robią swe codzienne zakupy. Przy ulicy Rúa do Franco zatrzymamy się na chwilę, aby zobaczyć renesansowy dziedziniec budynku Colegio Fonseca, siedziby biblioteki Uniwersytetu w Santiago de Compostela. W tej okolicy jest też wiele barów i restauracji. W dowolnym dla nas momencie możemy zatrzymać się na obiad. Skosztujemy typowych przekąsek i dań. Sugerujemy ośmiornicę „pulpo a feira”, golonkę z lokalną odmianą kapusty lub ziemniakami, „zorza” (rodzaj aromatycznego gulaszu wieprzowego), kalmary, papryczki z Padrón (tylko w sezonie; uwaga: niektóre bardzo ostre!), „caldeirada” (danie z ryb i ziemniaków doprawiane oliwą i octem), „caldo gallego” (galicyjski bulion warzywny), ryby czy owoce morza. Do tego wszystkiego polecamy lokalne wina (na przykład Ribeiro czy Albariño). Na deser zamówimy dwa klasyczne: tort Santiago i likier orujo (tradycyjna jest jego czysta odmiana, ale są też inne smaki: ziołowy, śmietankowy, kawowy…).\nPark Alameda (proponowane godziny: 15.30 – 17.00). Po obiedzie udajemy się ulicami Franco lub Villar w kierunku Parku Alameda. Zajmie nam to zaledwie dziesięć minut. Spokojnie odkrywamy okazałe parkowe ścieżki, drzewa, fontanny, rzeźby i budynki (kapliczkę Santa Susana, pawilon koncertowy, gołębnik…). Ponieważ znajdujemy się na wzniesieniu, rozpościera się przed nami fantastyczna panorama miasta. Schody łączą park z ogrodami kampusu uniwersyteckiego, a więc podejdziemy, aby także i je zobaczyć. Szlak po mieście (proponowane godziny: 17.00 – 18.00). Ponownie wracamy do centrum, ale innymi ulicami, aby przejść obok Wydziału Geografii i Historii, kościoła San Fiz de Solivio i budynku targowego Mercado de Abastos. Podążamy dalej w kierunku Parku Bonaval, co umożliwi nam zwiedzenie dwóch muzeów miejskich. Na naszej drodze znajdą się klasztor San Agustín, kościół Santa María del Camino i brama Puerta del Camino. Muzeum Ludności Galicyjskiej i Galicyjskie Centrum Sztuki Współczesnej (proponowane godziny: 18.00 – 19.45). Wchodzimy do zespołu budynków złożonego z kościoła i klasztoru Santo Domingo de Bonaval, który jest także siedzibą Muzeum Ludności Galicyjskiej. Najbardziej zaskakujące są tutaj potrójne kręcone schody prowadzące na poszczególne kondygnacje budynku. Bez wątpienia zasługują na uwiecznienie na zdjęciu. Następnie zmienimy styl i udajemy się do Galicyjskiego Centrum Sztuki Współczesnej, które znajduje się tuż obok. Jest nowoczesne na zewnątrz i w środku, nosząc znamię uznanego architekta Álvara Siza. SUGESTIA Budynek targowy Mercado de Abastos jest otwarty rano, a najlepszymi dniami na zakupy są czwartek i sobota. Jeżeli masz zamiar zostać w Santiago dłużej, polecamy jego odwiedzenie. Znajdziesz tam wszelkiego typy świeże produkty spożywcze, produkty regionalne, wędliny, kwiaty, tkaniny… Na uwagę zasługują handlarki, które wystawiają swe towary na zewnątrz targu. Zazwyczaj są to kobiety z pobliskich wiosek, które udają się do miasta, by sprzedać swe ogrodowe plony.\nOpuszczamy muzea i wracamy do katedry. Chodzi o to, by zobaczyć ją w blasku nocnego oświetlenia. Nie zajmie nam to więcej niż dwadzieścia minut. Przechodzimy przez bramę Puerta del Camino, plac Cervantesa, ulicę Azabachería i już jesteśmy w San Martín Pinario. Zatrzymujemy się przez chwilę na placu Obradoiro, aby podziwiać otaczające go monumentalne zabytki, tym razem pięknie oświetlone: katedrę, hotel Parador de los Reyes Católicos, pałac Rajoy i Colegio de San Jerónimo. Po takim dniu zasłużyliśmy sobie na dobrą kolację. Rozglądamy się więc za restauracją, w której skosztujemy pyszne dania z ryb, owoców morza lub ryżu. A po kolacji możemy się skusić na słuchanie muzyki i mały kieliszeczek. W obrębie starego miasta jest wiele lokali i pubów z przyjemną dla oka dekoracją i miłą atmosferą.


Pytanie jest trudne, ale nie pozostawimy go bez odpowiedzi. Wszystko zależy od tego, na jaką determinację jesteśmy w stanie sobie pozwolić. Zbudowanie masy mięśniowej w przypadku niskiej wagi ciała i ogólnie wątłej budowy nie jest proste, ale – możliwe.\nPrzede wszystkim – jadłospis\nPodstawową zmianę, jaką należy poczynić, aby zwiększyć masę ciała nie w tłuszczu, a w mięśniach jest modyfikacja jadłospisu. Ważnym działaniem jest zwiększenie ilości spożywanych kalorii, ale w odpowiedniej proporcji białka, tłuszczu i węglowodanów. W godzinach porannych oraz na obiad warto spożywać dużo węglowodanów, które dają energię na codzienne zadania i trening. Wieczorem białko wpłynie na rozbudowę mięśni.\nW przypadku treningu na mięśnie – brak wyrzeczeń nie doprowadzi nas do sukcesów. Pamiętajmy jednak, że odpoczynek też nam się należy. Przemęczenie nie wpływa pozytywnie na organizm – spala swoje rezerwy, a efekty szybko się zmitrężą. Jeśli lubisz biegać – powinieneś to dobrze przemyśleć. Wszelkie ćwiczenia aerobowe utrudniają budowę masy mięśniowej, szczególnie na początku pracy nad nią.\nPoprzedni artykuł Jak zwiększyć masę mięśniową?\nNastępny artykuł Treningi na bieżni


Pięć medali Forca Brava Opole na zawodach Pucharu Polski w jiu jitsu | Nowa Trybuna Opolska\nPięć medali Forca Brava Opole na zawodach Pucharu Polski w jiu jitsu\nNa najwyższym stopniu podium stanął Jacek Wac. Archiwum klubu\nII Puchar Polski NO GI odbył się w Luboniu. Junior Jacek Wac w wadze do 51,49 kg nie miał sobie równych i pewnie wywalczył złoty medal. Wtej samej kategorii wiekowej, ale w wadze do 81,49 kg, 3. miejsce zajął Michał Malcher.\n- Bardzo się cieszę z wywalczonych medali, bo to motywuje do dalszej pracy mnie jak i moich zawodników. Podczas zawodów było widać już większy luz i pomysł na walkę - mówił po zawodach Pucharu Polski trener oraz zawodnik Leszek Jaremkowski.\nW gronie seniorów opolanie wywalczyli złoto i srebro. Na najwyższym stopniu podium w kategorii do 91,49 kg stanął Michał Rupowski, natomiast w wadze do 79,49 2. miejsce zajął Jacek Popek. Wrywalizacji masters, w kategorii wagowej do 85,49 kg złoty medal zdobył Leszek Jaremkowski. Startowali również Maksymilian Kubiak, Dariusz Kampa, Michał Jakimów, Dawid Raczyński, Łukasz Bajda, Damian Woźniak, Marek Stanek.\n- Zawody były dla nas udane, choć apetyt rośnie w miarę jedzenia i mam nadzieję, że na następnych wywalczymy jeszcze więcej medali - ocenia Jaremkowski. - Brazylijskie jiu jitsu to trudny technicznie sport, czasem określany jako ludzkie szachy. Sama siła na nic się nie przyda, a okres dochodzenia do stopnia mistrzowskiego jest długi i średnio zajmuje około 8-10 lat.\nForca Brava zaprasza też chętnych na treningi. Szczegóły na www.forcabrava.pl


MDK I DWORZEC – ZOBACZ POSTĘP INWESTYCJI [GALERIA] - SERWIS SAMORZĄDOWY\nMDK I DWORZEC – ZOBACZ POSTĘP INWESTYCJI [GALERIA]\n27 maj, 2020 | Człuchów\nW budynku Miejskiego Domu Kultury zakończyły się już wszystkie roboty konstrukcyjne. Aktualnie prowadzone są prace wykończeniowe wewnątrz – informuje Tomasz Kowalczyk, wiceburmistrz Człuchowa. Gotowe są już też nowe schody wejściowe i ocieplenie obiektu. Niebawem ruszy budowa elewacji budynku i roboty związane z utwardzaniem placu przed Miejskim Domem Kultury. Remont tego obiektu zwiększy jego powierzchnię o ponad 400 metrów kwadratowych. To dzięki adaptacji poddasza. W przyszłości budynek posłuży nie tylko domowi kultury. Uruchomione w nim będzie także Centrum Rodzin.\nMocno zaawansowane są również prace na dworcu kolejowym. Już niebawem będzie można tam oddać do użytku część użytkową budynku. Chodzi o parter w którym mieszczą się kasy biletowe, poczekalnia, toalety i przechowalnia bagażu. Na piętrze i poddaszu urządzone zostaną cztery mieszkania. Do dwóch z nich wrócą lokatorzy, którzy już wcześniej tam mieszkali. Dwa kolejne będą mieszkaniami komunalnymi na wynajem. W tych pomieszczeniach też trwają już prace wykończeniowe – dodaje wiceburmistrz.\nObok dworca zbudowano stanowisko dla autobusów. To przystanek z którego w przyszłości odjeżdżać będą autobusy dowożące pasażerów do centrum miasta. Po drugiej stronie obiektu dworcowego urządzane są parkingi oraz postój taksówek. Ponadto sam budynek będzie miał nową elewację. Swoją formą nawiązywać ona będzie do okresu z początku XX wieku.


Co w Sierści Piszczy » Zachowanie kota » Drugi kot w domu: kiedy warto zdecydować się na dokocenie?\nLekarz weterynarii Karolina Cebulska73 komentarze 06/05/2022\n4.4 / 5 ( 37 )\nKiedy ktoś zostaje opiekunem kota, zazwyczaj zostaje kociarzem do końca życia.\nCzęsto na jednym mruczku się nie kończy.\nWłaściciele, którzy po pewnym czasie zdają sobie sprawę z tego, jakimi ciekawymi zwierzakami są koty, decydują się na drugiego mruczącego kompana.\nJakie są zalety i problemy w posiadaniu kilku kotów? Jak oswoić kociaki ze sobą ? Na te i inne pytania postaram się odpowiedzieć w niniejszym artykule.\nDrugi kot w domu – dlaczego warto?\nOgraniczenie samotności naszego jedynaka\nDwa koty powodują mniejsze zniszczenia w domu\nLepszy rozwój kota\nDrugi kot w domu to zmniejszone ryzyko nadwagi i idących za nią chorób\nJakie są wady związane z posiadaniem dwóch kotów?\nJak wybrać nowego kota? Jak oswoić koty ze swoją obecnością?\nDrugi kot w domu kocur czy kotka?\nKiedy zdecydować się na drugiego kota?\nJak oswoić koty ze sobą?\nJakie są zalety posiadania kilku kotów?\nOprócz większej ilości kociej miłości i podwójnej dawki relaksacyjnego mruczenia, istnieją również inne wymierne korzyści.\nKoty żyjące w parze nigdy się nie nudzą, ponieważ maja kompana do zabawy.\nTakże i nasze wyrzuty sumienia, są mniejsze, gdy nie zostawiamy kociaka samego na cały dzień.\npamiętaj, że kot, który widuje Cię kilka godzin dziennie, nie będzie tak samo przywiązany do Ciebie jak do współmieszkańca, z którym spędza większość swojego czasu – choć i tu wyjątki się zdarzają.\nKot, który się nudzi próbuje sobie znaleźć zajęcie.\nKto miał kota wie, co to znaczy przegryziony kabel, potłuczona doniczka czy pęknięty kubek.\nDrugi kot na pewno nie uchroni nas całkowicie od takich zdarzeń, istnieje jednak szansa, że zmniejsza ich intensywność.\nKoty żyjące razem lepiej się rozwijają\nKolejne korzyści dotyczą zdrowia i zachowania samego kota.\nPo pierwsze lepszy rozwój kota:\nkoty wychowywane w parze, często uczą się od siebie różnych zachowań – od korzystania z kuwety po akceptację człowieka, jako przyjaciela.\nKoty trzymane w parach uczą się szybciej, mogą bowiem wzorować się na swoich kolegach.\nMniejsze ryzyko nadwagi\nDrugi kot to więcej ruchu, stąd też mniejsze ryzyko, że nasz kociak stanie się otyłym kotem z cukrzycą, chorobami serca etc.\nUdowodniono także, że koty żyjące w grupach żyją dłużej niż jedynaki.\nwidok dwóch bawiących się kotów, opiekujących się sobą nawzajem, które śpią zwinięte we wspólny kłębek, to obraz, który wzruszy i dostarczy nam wielu pozytywnych emocji.\nMyśląc o drugim kocie opiekunowie zazwyczaj martwią się o to jak „stary kot” przyjmie nowego towarzysza.\nKoty są zwierzętami terytorialnymi, dlatego też w pierwszym odruchu mogą chcieć bronić swój dom.\nAle nie martw się, odpowiednio przeprowadzone procesy adaptacyjne, powinny uchronić nowego kota od syków i agresywnych ataków.\nPamiętaj, że pojawienie się nowego kociaka może wiązać się ze stresem u starszego, jak i nowego zwierzaka.\nchowanie się w kątach, szafie,\noddawanie moczu i kału w miejscach do tego nie przeznaczonych,\npobudzenie i atakowanie właściciela,\nsyczenie, stroszenie sierści, puszenie ogona,\nwypadanie sierści itd.\nAby zniwelować nieco te objawy możesz posłużyć się pewnymi środkami.\nniewielkie ilości waleriany,\nziołowe środki uspokajające typu KalmAid, KalmVet, Zylkene itd.\nMusisz także pamiętać, że nowy kot, będzie potrzebował nowego sprzętu, czyli:\nPrzed przyniesieniem go do domu, przygotuj mu miejsce odosobnienia, w którym będzie mógł uspokoić swoje, zszargane nową sytuacją, nerwy.\nPamiętaj, że 2 koty potrzebują 3 kuwet.\nPrzed przybyciem nowego domownika przygotuj miejsce na ich postawienie.\nSprawdź stan zdrowia nowego kota\nJeśli decydujesz się na kota ze schroniska, nie zapomnij o sprawdzeniu stanu zdrowia zwierzaka.\nW idealnym świecie kociak powinien być zaszczepiony, zbadany przez lekarza weterynarii, odrobaczony i zabezpieczony przeciwko kleszczom.\nWarto także pomyśleć o zrobieniu nowemu kociakowi testu FIV/FeLV.\nCzynności te mają na celu uchronić starszego kota, przed bardzo groźnymi dla jego zdrowia i życia, chorobami.\nJeśli obawiasz się o zdrowie nowego kota, najlepiej odizoluj go na 1-2 tygodnie, bądź też na czas wyzdrowienia.\nGdy pojawią się u któregoś z Twoich kotów niepokojące objawy, natychmiast zgłoś się do lekarza weterynarii.\nPowiedz mu także o tym, że w domu jest nowy kociak.\nIstnieje bowiem szereg chorób zakaźnych tj. panleukopenia, białaczka kotów, zakaźne zapalenie otrzewnej (FIP), FIV, zespół kociego kataru, czy pasożyty, które mogą zagrażać nie tylko zdrowiu, ale i życiu starszego, kociego domownika.\nPamiętaj także o sterylizacji lub kastracji nowego mieszkańca.\nPo pierwsze zapobiegnie to niechcianej ciąży.\nPo drugie koty wykastrowane/wysterylizowane, w szczególności kocury są mniej agresywne.\nPrzy wyborze drugiego kota najlepiej spędzić z nim kilka godzin, bądź spytać się poprzedniego właściciela o charakter kota.\nKot spokojny nie będzie dobrze się czuł w towarzystwie hiperaktywnego kociaka.\nZwróć także uwagę na to czy drugi kot nie jest agresywny.\nKolejna rzecz, o której musisz pamiętać, jeśli decydujesz się na zaadoptowanie kociego maluszka:\npamiętaj, żeby nie zaniedbywać starszego kota.\nSwoją uwagę musisz dzielić po równo, tak aby żaden kot nie czuł się pokrzywdzony.\nMoim zdaniem płeć (o ile kot jest wysterylizowany/wykastrowany), czy rasa nie ma tu znaczenia.\nZnam pary kotów rasowych, które nie darzą się sympatią, ale znam i takie, które świata za sobą nie widzą.\nPodobnie sytuacja ma się w grupach mieszanych.\nPamiętaj też o wyborze dobrego momentu na dokocenie.\nNie myśl o dokoceniu w momencie kiedy Twój stary kociak zaczyna chorować np. z powodu wieku.\nPo pierwsze sama choroba jest dla niego stresem, po drugie nowy kot również może wywoływać niepokój, po trzecie ryzykujesz w ten sposób że nowy kociak zarazi się jakąś chorobą od starszego.\nNajlepiej na kilka dni przed planowanym przybyciem nowego kociaka, wspomóż odporność swojego starszego ulubieńca witaminami dla kotów i środkami wspomagającymi odporność, np. takimi zawierającymi lizynę, czy beta – glukan.\nMożesz także pomyśleć o zastosowaniu w domu feromonów kocich.\nNajlepiej też będzie, jeśli zarezerwujesz sobie kilka dni wolnego na ten czas.\nW ten sposób nie tylko będziesz mógł mieć kontrolę nad zachowaniem kociaków względem siebie, czy będziesz w stanie zaobserwować jakieś niepokojące objawy chorobowe, ale też poznasz osobowość swojego nowego kociaka.\nPo pierwsze powoli.\nJeśli obawiasz się reakcji kotów:\nW pierwszym etapie trzymaj koty w 2 osobnych pokojach – tak aby czuły swój zapach i obecność, ale by nie miały bezpośredniego kontaktu.\nNowego kociaka schowaj do transportera, który następnie umieść w pokoju, w którym jest starszy mieszkaniec.\nKoty będą mogły w ten sposób przyzwyczaić się do swojej obecności. Zaobserwujesz też czy nie reagują na siebie agresywnie.\nJeśli koty są zaciekawione swoją obecnością i nie wykazują agresji, możesz otworzyć drzwiczki transportera.\nMiej koty cały czas pod kontrolą.\nMożesz nagrodzić ich dobre zachowanie smakołykiem.\nPamiętaj przy tym jednak, aby starszy kociak pierwszy dostał smakołyk.\nW pierwszych dniach nie zostawiaj kotów pod Twoją nieobecność razem.\nDopiero, gdy będziesz pewny, że nie wykazują w stosunku do siebie agresji, możesz im zaufać i zostawić je na dłuższy czas w jednym pokoju.\nInterweniuj tylko w momencie, gdy koty reagują na siebie z agresją.\nPojedyncze syki, nastroszona sierść, czy bójki, ale bez pazurów, są elementami „docierania się kotów”.\nDaj więc im czas na stworzenie własnych relacji.\nKolejną metodą jest karmienie kociaków z jednej dużej miski.\nJa jednak nie jestem jej zwolennikiem.\nCzęsto kończy się bijatykami i depresją któregoś z kocich domowników.\nJeśli zaś chodzi o czas oswajania kociaków, zależy to od ich osobowości.\nNieraz od razu przypadają sobie do gustu, niekiedy jednak trwa to nawet kilka tygodni.\nPosiadanie kilku kotów ma swoje plusy i minusy.\nJeśli decydujesz się na drugiego kota, odpowiednio przygotuj się do przywitania nowego domownika.\nPrzygotuj dla niego miejsce w swoim domu.\nNie zapominaj także o samopoczuciu starszego kota.\nPojawienie się nowego kota jest bowiem wielkim stresem dla terytorialnych z natury kotów.\nOdpowiednio przeprowadzone dokocenie i posiadanie kilku kotów, może zapewnić, zarówno zwierzakowi jak i człowiekowi, dużo pozytywnych emocji.\nChcesz adoptować drugiego kota i masz związane z tym pytania? A może masz już dwa kociaki i chcesz podzielić się swoim doświadczeniem z innymi Czytelnikami?\nOpublikuj komentarz pod artykułem, z przyjemnością przeczytam Twoje przemyślenia, a na pytania odpowiem tak szybko jak to możliwe.


API CJ-4 - Zmienolej.pl\nFuchs Oil (5)\nNESTE LUBRICANTS (2)\nACEA A3/B3 (7)\nACEA E4 (4)\nACEA E6 (7)\nACEA E7 (17)\nACEA E9 (20)\nAPI CF (12)\nAPI CF-4 (2)\nAPI CH-4 (9)\nAPI CI-4 (15)\nAPI CJ-4 (20)\nAPI CK-4 (11)\nAPI SM (6)\nAPI SN (12)\nMB 228.3 (8)\nMB 228.31 (10)\nMB 228.51 (6)\nMB 229.31 (1)\nVOLVO VDS-3 (10)\nVOLVO VDS-4 (13)\nVOLVO VDS-4.5 (10)\nPółsyntetyczna / HC (3)\n97.20 zł 108.00 zł -10%\nPłyn do chłodnic Specol Glikospec -35 20L - Różowy\n> Oleje silnikowe>Specyfikacja oleju silnikowego>Specyfikacja API>API CJ-4\nOleje silnikowe w kategorii API CJ-4 została wprowadzona w 2006 roku do wysokoobrotowych silników czterosuwowych. Opracowana, w celu spełnienia standardów emisji spalin w warunkach drogowych z 2007 roku. Oleje kategorii CJ-4 są skomponowane na potrzeby stosowania w silnikach diesla zasilanych paliwem o zawartości siarki do 500 ppm (0,05% masy). Jednak stosowanie tych olejów z paliwem zawierającym więcej niż 15 ppm siarki może wpłynąć na trwałość systemu oczyszczania spalin i /lub długość okresów między wymianami oleju. Oleje CJ-4 skutecznie wpływają na trwałość układu kontroli emisji spalin, gdzie stosuje się filtry cząstek stałych i inne zaawansowane systemy oczyszczania. Oleje CJ-4 swoimi parametrami przekraczają kryteria olejów klasy CF-4, C-4, AH-4 i C-4\nOlej silnikowy AMSOIL 0W40 100% Synthetic Max-Duty...\nSklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil w Polsce. Syntetyczny olej silnikowy do silników wysokoprężnych AMSOIL 0w40 Max-Duty Signature Series Diesel Oil DZF plasuje się w ścisłej czołówce najlepszych olejów syntetycznych na świecie do silników wysokoprężnych. Sklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil...\nOlej silnikowy AMSOIL 15W40 100% Synthetic Diesel...\nSklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil w Polsce. AMSOIL 15W40 100% Synthetic Premium Diesel Oil to najwyższej klasy światowej olej spełniający restrykcyjne normy API CJ-4. Sklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil...\n143.10 zł 159.00 zł -10%\nOlej silnikowy AMSOIL 5W30 100% Synthetic Max-Duty...\nSklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil w Polsce. Syntetyczny olej silnikowy do silników wysokoprężnych AMSOIL 5W30 Max-Duty Signature Series Diesel Oil DHD plasuje się w ścisłej czołówce najlepszych olejów syntetycznych na świecie do silników wysokoprężnych. Sklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil...\nOlej silnikowy AMSOIL 5W40 100% Synthetic Diesel Oil...\nSklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil w Polsce. AMSOIL 5W40 100% Synthetic Diesel Oil Turbo Truck to syntetyczny olej silnikowy do silników Diesla Heavy-Duty 5W40 Sklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil...\nOlej silnikowy AMSOIL 5W40 100% Synthetic Max-Duty...\nSklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil w Polsce. Syntetyczny olej silnikowy do silników wysokoprężnych AMSOIL 5W40 Max-Duty Signature Series Diesel Oil DHD plasuje się w ścisłej czołówce najlepszych olejów syntetycznych na świecie do silników wysokoprężnych. Sklep Zmienolej.pl jest oficjalnym certyfikowanym sprzedawcą Amsoil...


InternetowyKantor.pl: Opinie o firmie na Opineo.pl - strona 12\nNa podstawie 70287 opinii z ostatnich 12 m-cy\n(1001440 wszystkich opinii)\n6034 70145 998913\n28 107 2433\n21 marca 2012 | 14:39\ninternetowykantor udostepniania prywatne dane! przypadek: osoba X zarejestrowana w serwisie poleca nastepna osobe Y. (nie poleca innych osob, poleca tylko i wylacznie jedna osobe Y) Y rejestruje sie i wymienia 500E. X dostaje 50pkt na wymiane po srednim kursie za to ze Y wymienil 500E dzieki temu systemowi, osoba X moze monitorowac wszystkie wymiany jakie robi osoba Y! szkoda, ze zamknalem juz chat z biurem obslugi klienta. na moje pytanie dlaczego tak dziala system jak wyzej opisalem Pani odpowiedziala, ze osoba X ma prawo wiedziec za co ma pkt. ja za to sie pytam, czy ja mam prawo do prywatnosci? Pani rowniez polecila mi napisac maila z uwagami do swojej firmy. prosze mi wybaczyc, ale to chyba powinien byc jej obowiazek? trudno wogole uwierzyc, ze jest tyle zadowolonych osob z dzialania tego serwisu.\nOtrzymał Pan od osoby znajomej kupon upoważniający do wymiany 1000 jednostek waluty po kursie średnim, w ramach naszego programu poleceń. Akceptując kupon i zapisując jego numer w swoim panelu klienta dobrowolnie zgodził się Pan na udział w naszym programie. W wiadomości którą Pan otrzymał była informacja o programie poleceń i jego działaniu, również w kilku miejscach na stronie informujemy jak program przebiega.\nZapraszam do zapoznania się z zasadami działania naszego programu poleceń:\nChcielibyśmy również sprostować, ponieważ Użytkownik polecający Internetowykantor.pl nie posiada wiedzy o kwotach dokonywanych wymian w PLN ani o walucie wymiany, o kierunku wymiany, ani nawet precyzyjnej wiadomości o ilości jednostek waluty wymienionej przez osobę, której polecił serwis (ponieważ różne waluty mają różny przelicznik), ani o celu wymiany. Nie wie więc, za co posiada punkty, a jedynie ile ich posiada i do kiedy są ważne. W związku z czym Użytkownik posiadający tylko informacje o liczbie punktów nie może dokładnie stwierdzić, jakiej wysokości jest Pana rata kredytu. Również uczestnictwo w naszym programie poleceń nie jest obowiązkowe – osoba, która otrzymuje kupon, nie musi go wprowadzać, jeżeli nie odpowiadają jej zasady Programu.\n20 stycznia 2012 | 17:34\nNie podzielam entuzjazmu pozostałych. Na zaksięgowanie przelewu EUR z mBanku czekałem 4 dni, ale postanowiłem dać drugą szansę i sytuacja się niestety powtarza - przez tyle dni kurs się diametralnie zmienia. Odradzam korzystanie z usługi, przynajmniej tym, którzy będą przelewać z mBanku.\nNiestety przelewy walutowe z mBanku i MultiBanku bardzo często pojawiają się u nas dopiero po dwóch-trzech dniach roboczych, choć według informacji, które otrzymaliśmy z banków, przelewy powinny być księgowane według ustalonych sesji. Sprawa ta była bardzo często zgłaszana przez naszych Użytkowników, w związku z czym została przez nas opisana. O kwestii możliwych opóźnień w przypadku przelewów walutowych wysyłanych z tych banków informujemy na naszej stronie: https://internetowykantor.pl/jak-to-dziala/banki/#bre-bank, jak również podczas realizowania transakcji w panelu Klienta.\n30 grudnia 2011 | 11:24\nMiałem okazję używać kilka razy. Nigdy nie było problemów. Teraz trafiło mnie mocno. Wysłana waluta do kantoru, w ostatni dzień roboczy roku zaplanowałem zrobić przelew. I co? Miałem pecha... o 11:00 kantor się zamknął. Gdzie była informacja do klientów? W aktualnościach... jeżeli wchodzi się do kantoru od razu na portal wymiany.... klient jest ślepy i głuchy Nie robiłbym problemu... ale w ten sposób będę miał problemy/koszty których nie byłoby gdyby ktoś raczył mnie powiadomić. E-mail chyba jest gratis? Dobrze robiło, było wygodnie i zdalnie. Ale popełnili błąd z elementarza biznesu #1... KOMUNIKACJA. Najgorsze że jeszcze w środę poleciłem ich koledze\nMa Pan rację popełniliśmy błąd przy komunikacji, nasz mailing do klientów w sprawie wcześniejszego zamknięcia kantoru w piątek 30 grudnia utknął na serwerach i nie dotarł do klientów. Informację tą umieszczaliśmy w aktualnościach i naszym profilu na Facebook'u. Rozumiemy, że bez maila mogła ta informacja nie dotrzeć do Pana, za co bardzo przepraszamy. Jednocześnie informujemy, że jeśli poniósł Pan straty w związku z niemożliwością zamknięcia transakcji, chętnie je Panu zrekompensujemy.\n12 grudnia 2011 | 13:27\nDla mnie co najmniej dziwne jest, że przelew w zł w obrębie jednego i tego samego banku był realizowany ponad 1 godz. Gdy odbywa się to w czasie rzeczywistym. Śmieszą mnie wyjaśnienia pań odbierających telefon, jak również te podawane na www, że to wina wahań kursowych, gdy ja to pisałem wyżej przelew był nominowany w zł i odbywał się w obrębie jednego banku.\nTransakcja, o której Pan wspomina była realizowana 2 listopada 2011r. Już w komentarzu do innej negatywnej opinii w serwisie opineo informowaliśmy, że transakcje realizowane tego dnia były opóźnione. Również sam proces księgowania przelewów uległ wydłużeniu. O możliwych opóźnieniach informowaliśmy wówczas także na naszej stronie.\nPrzepraszamy, jeżeli otrzymał Pan błędne informacje od naszej konsultantki – ze względu na występujące opóźnienia i w konsekwencji duże przeciążenie naszego Biura Obsługi Klienta, mogła ona nie zwrócić dostatecznej uwagi na Pana indywidualny problem, tylko zaklasyfikowała go do innych. Oczywiście od tego czasu usprawniliśmy nasz system obsługi, jak i samo zabezpieczenie przed sytuacjami stwarzającymi opóźnienia. Cieszymy się również, że dalej dokonuje Pan u nas wymiany. Pana opinię traktujemy jako cenną informację zwrotną, która pozwoli nam unikać takich wydarzeń w przyszłości.\n6 grudnia 2011 | 14:27\nFatalny kantor. Na stronie piszą, że w obrębie mBanku przelewy realizują w kilka minut... niestety trzeba czekać czasem nawet kilka godzin. Jeśli ktoś potrzebuje szybkiej transakcji to zdecydowanie nie polecam.\n5 grudnia 2011 | 16:15\ngeneralnie masakra! przelew zrobiony 31.10 ok. godz. 13.30 transakcja przyjęta dopiero 02.11 ok. godz. 11 Zaakceptowałam zakup CHF w ciągu 30 min i efekt jest taki, że na dzień dzisiejszy 5 listopada nadal nie mam franków na koncie!!! wczoraj był termin spłaty raty i oczywiści musiałam wpłacać przy kasie w banku aby było w terminie (przez co mam ponad 2000 PLN na minusie w tym m-cu). Więc z pewnością nie skorzystam nigdy więcej i przenoszę się do konkurencji.\nrealizowała Pani transakcję za pośrednictwem rachunków w Polbanku, w którym jako kantor nie posiadamy kont bankowych.\nW związku z czym przelew złotówkowy z Pani rachunku został zaksięgowany według międzybankowych sesji wychodzących i przychodzących Elixir ustalonych w danych bankach. Wysyłając przelew o godz. 13:30 załapała się Pani na ostatnią sesję wychodzącą w Polbanku, natomiast nasz bank przyjął ten przelew dopiero w pierwszej sesji przychodzącej następnego dnia roboczego (ponieważ 1 listopada był dniem wolnym od pracy, następny dzień roboczy po 31 października, to 2 listopada). Maksymalny czas realizacji transakcji dla banku, w którym nie posiadamy rachunków, to jeden dzień roboczy, natomiast czas księgowania międzybankowego przelewu walutowego SPOT to maksymalnie trzy dni robocze. Zatem, jeżeli otrzymała Pani przelew zwrotny w ciągu 4 dni roboczych od momentu zatwierdzenia transakcji, nie było żadnych opóźnień ani po naszej stronie, ani po stronie Pani banku.\nCzas księgowania przelewów i realizacji transakcji wymiany waluty jest zależny od banku za którego pośrednictwem dokonuje się transakcji: https://internetowykantor.pl/jak-to-dziala/#wspierane-banki\nNie polecam. Przelewy wysylane sa z zagranicznego rachunku w CHF, a kosztami obciaza sie odbiorce. W efekcie placi sie znacznie wiecej niz oszczednosc na kursie wymiany. Internetowykantor nie informuje o tym wyraznie podczas dokonywania transakcji.\nWszystkie rachunki posiadamy w polskich bankach – w związku z tym nigdy nie wysyłamy przelewów z zagranicznych rachunków, ponieważ nie mamy takiej możliwości. Jednak wszystkie przelewy w walucie innej niż PLN, banki traktują jako przelewy walutowe, nie ma przy tym znaczenia, czy są odsyłane z polskich czy zagranicznych banków. O możliwości wystąpienia opłaty po stronie banku odbiorcy (za przyjęcie przelewu walutowego) informujemy w okienku, w którym podajemy nasze dane potrzebne do przelewu. Opłata może wystąpić, tylko w momencie zakupu waluty do banku, w którym jako kantor nie posiadamy rachunku w wybranej walucie. Jeżeli posiadamy rachunek, dodatkowe opłaty nie występują.\n5 grudnia 2011 | 16:14\nWszystko trawa zbyt długo. Termin realizacji operacji - 1 godzina nie jest prawdziwy. Dwa dni to czas zbyt mały realizację transakcji.\nJedynie transakcje określone jako ekspresowe (w niektórych bankach i dla niektórych walut) realizujemy w ciągu godziny od momentu zatwierdzenia, pozostałe realizujemy w trybie zwykłym (odsyłamy środki tego samego bądź następnego dnia roboczego od momentu zatwierdzenia transakcji), o czym uczciwie informujemy na naszej stronie w zakładce: „Jak to działa?” https://internetowykantor.pl/jak-to-dziala/#wspierane-banki\nPan dokonał zakupu waluty CHF do banku ING, niestety nie posiadamy w tym banku rachunku w tej walucie, o czym również informujemy na naszej stronie. W momencie akceptacji transakcji system podał informację, że przelew zwrotny będzie księgowany w czasie około dwóch dni roboczych. Jeżeli nie jest Pan pewien, jak będzie realizowana transakcja, zawsze może Pan w godzinach pracy naszego kantoru – czyli od poniedziałku do piątku w godzinach od 8:00 do 16:30 – skontaktować się z nami. Nasi konsultanci wyjaśnią zasady realizacji transakcji w Pana banku.\nw dniu 2.11.2011 nastapiła awaria systemu na lini alior bank i kantor. Pracownicy nierzetelnie informowali o sytaucji, brak tego niekompetencja siegnela szczytu. Obietnice bez pokrycia, po 6 udanych tranzakcjach przyszła pora na porażkę na całej lini\nDnia 2.11.2011r. faktycznie występowały duże opóźnienia pomiędzy przelewami realizowanymi z rachunków naszych Użytkowników prowadzonych w Alior Banku na nasze rachunki również prowadzone w Alior Banku. Była to jednak jednorazowa sytuacja. Tak, jak Pan napisał, wszystkie poprzednie transakcje były realizowane w wyznaczonym czasie. Informacja o możliwych opóźnieniach pojawiała się na naszej stronie głównej w aktualnościach. Niestety, nie potrafiliśmy tego dnia podać konkretnej godziny rozwiązania sprawy, ponieważ w dużej części nie było to zależne od nas. Jednak jeszcze tego samego dnia udało nam się odesłać wszystkie przelewy na rachunki naszych Użytkowników w Alior Banku.\n14 listopada 2011 | 11:49\npomysł kapitalny.Obsługa fatalna co do czasu realizacji przelewów.Nie chwalcie się przelewami ekspresowymi.Trwa to minimum dwie doby !! w każdą stronę .Po za tym wskazane jest wydłużenie czasu zawierania transakcji do 18-tej. Pozdrawiam;Andrzej.


Styl skandynawski pomysłem na urządzenie salonu Blog ScandiShop.pl\n» Styl skandynawski pomysłem na urządzenie salonu\nDodano: 07-07-2018 w kategorii: Meble do salonu, Styl skandynawski autor: Magda\nNie ma przepisu idealnego, ale łatwo stworzyć osobistą przestrzeń\nStyl skandynawski uwzględnia prostotę i czystość, meble często są bardzo proste w swojej konstrukcji ze względu na wymagany minimalizm. Nie istnieje przepis idealny dla każdego mieszkania, bo użytkownicy są różni. Dla kogoś ważne jest rozbudowane centrum multimedialne, a dla innej osoby priorytetem jest umieszczenie zbioru swoich książek. W obu przypadkach ważna jest praktyczność, tak aby na możliwie małej przestrzeni zagospodarować najwięcej funkcji.\nW dzisiejszych czasach niemal w każdym domu znajdziemy telewizor, a nasz wcześniej wspomniany maniak multimediów będzie potrzebował także miejsca na swoje zbiory płyt i kilka peryferyjnych urządzeń. Warto o tym pomyśleć przy wyborze potrzebnego mebla, tak aby poza funkcją postawienia telewizora był wyposażony w potrzebne nam szafki, szuflady czy półki na których postawimy elegancko zestaw Hi-Fi lub konsolę.\nNie ma pokoju dziennego bez miejsca pozwalającego na wypoczynek. Mamy już telewizor, więc warto zadbać o to, aby móc wygodnie spędzać długie wieczory przy Netflixie. Potrzeby są różne, niektórzy mogą nie wymagać sofy i wybiorą fotele - w obu przypadkach należy pamiętać o tym, że styl skandynawski to minimalizm i praktyczność. Zatem przy wyborze mebla do wypoczynku warto skupić się na tym, aby konstrukcją był prosty - nie zapominajmy jednak o wygodzie. Warto również zaopatrzyć salon w narzuty i poduszki - najlepiej wykonanych z naturalnych materiałów, które dodają wnętrzu ciepła. Jeżeli już masz swoją wymarzoną sofę lub fotel nie zapomnij o podręcznym stoliku - konstrukcja ma być prosta i lekka, bez zbędnej fantazji.\n[product id="25368, 22761, 8217"]\nW zależności od Twoich upodobań możesz chcieć posiadać biblioteczkę lub szafkę z kwiatami. Nieistotne jest "co?", ważne "jak?" - należy powiesić. Zagospodaruj ściany i nie stawiaj wszystkiego na podłodze, zamiast stojącego regału na książki wykorzystaj wiszące półki. Fantazja będzie Twoim sprzymierzeńcem - wieszanie mebli daje dużo więcej możliwości wizualnych, nie musisz wszystkiego montować symetrycznie. Istnieją także naścienne półki z szufladami czy zamykanymi szafkami - mimo, że użyteczność mebli będzie taka sama jak w przypadku stojących to optycznie zyskasz sporo miejsca.\nJeśli zamierzasz w swoim pokoju dziennym mieć stół z krzesłami w formie części jadalnej to podobnie jak w przypadku podręcznego stolika pamiętaj, aby cały zestaw był optycznie lekki i nie zagracał Ci przestrzeni. Nie wiem jaką masz rodzinę, ale nie warto zaopatrywać się w duże zestawy jadalne, które posiadają długi stół i 6 krzeseł podczas, gdy w mieszkaniu mieszkają 3 osoby. Na chłodno przekalkuj co jest Ci potrzebne i pamiętaj - lekkość.\nZadbaj o możliwie dużą ilość światła dziennego, nie zastawiaj okien przedmiotami, które mogą je odbierać. Firany niech będą zwiewne i pasujące swoim "ciężarem" do reszty salonu. Standardowy żyrandol na suficie zastąp lampami podłogowymi lub ściennymi, tak aby światło kierowało się ku górze i tworzyło przyjemny klimat. Stosuj żarówki o naturalnym świetle, nie muszą być mocne - to pokój dzienny, w którym masz wypoczywać, przytłumione oświetlenie nada się najlepiej. Dodatki to już kwestia indywidualna, ale pamiętaj - nie rób wystawy bazarowej ze swojego salonu. Rozsądnie dobieraj akcesoria i nie przesadzaj z ich ilością.


Wsiądź na rower ruszaj w miasto. Ale zgodnie z przepisami i bezpiecznie - Legnica - Oficjalny Portal Miasta\nWsiądź na rower ruszaj w miasto. Ale zgodnie z przepisami i bezpiecznie\nRower to znakomity środek codziennego transportu i rekreacji. Ważne jednak żeby jeździć nim bezpiecznie i przestrzegać przepisów.\nJak jeździć bezpiecznie i zgodnie z przepisami radzi oficer rowerowy Jarosław Patron:\nZauważyliśmy, że dla wielu rowerzystów problemem jest prawidłowe korzystanie z jednokierunkowych ścieżek rowerowych. Dotyczy to m.in. dróg: np. na al. 100-lecia Odzyskania Niepodległości czy na os. Piekary. Rowerzyści poruszający się „pod prąd” stwarzają niebezpieczeństwo ponieważ na przejeździe dla rowerów kierowcy nie spodziewają się rowerzysty jadącego z niewłaściwej strony. Jednokierunkowe drogi dla rowerów są też najczęściej zbyt wąskie aby rowerzyści swobodnie się wymijali.\nJak więc odróżnić jednokierunkową drogę dla rowerów od dwukierunkowej?\nPamiętajcie, że w Polsce obowiązuje ruch prawostronny i najczęściej należy poruszać się drogą dla rowerów znajdującą się po prawej stronie jezdni. Czasem droga dla rowerów jest dwukierunkowa, ale należy to ocenić po odpowiednim oznakowaniu.\nJeśli droga dla rowerów biegnie w naszym kierunku po naszej prawej stronie będzie znajdował się znak C-13 (droga dla rowerów) lub C-16/13 (droga dla pieszych i rowerów)\nNa nawierzchni drogi dla rowerów najczęściej umieszczone jest oznakowanie poziome P-23 (symbole roweru) skierowane w kierunku w którym dopuszczona jest jazda. Jeśli widzisz jedynie rowery skierowane w przeciwnym kierunku, ta droga nie jest przeznaczona dla Ciebie.\nW niektórych miejscach mogą znaleźć się znaki B-2 (zakaz wjazdu) dedykowane rowerzystom (są dużo mniejsze niż standardowe). Jeśli widzisz taki znak, możesz być pewny, że droga dla rowerów biegnie w przeciwnym kierunku.\nPodpowiedzią może być szerokość drogi dla rowerów – jeśli ma ona 1,5 m – prawdopodobnie jest jednokierunkowa. Jeśli jest szersza może być dwukierunkowa, ale nie jest to zasadą.\nKolejną podpowiedzią może być linia segregacyjna na środku dwukierunkowej drogi dla rowerów, ale nie jest to zasadą.\nPodsumowując. Podstawowym kryterium pozwalającym ocenić czy droga dla rowerów jest przeznaczona dla Ciebie jest obecność znaku pionowego C-13 (droga dla rowerów) po Twojej prawej stronie. Dodatkowo zwróć uwagę na obecność oznakowani poziomego P-23 (symbole rowerów).\nCo więc należy zrobić jeśli dana droga dla rowerów jest jednokierunkowa i w przeciwnym kierunku niż zamierzamy jechać? Najczęściej po drugiej stronie jezdni znajduje się ścieżka dla rowerów biegnąca w naszym kierunku. Czasem możesz też skorzystać z innej ulicy np. zamiast jechać „pod prąd” ul. Piłsudskiego możesz przejechać osiedlowymi ulicami Sosnowskiego i Grota-Roweckiego.\nStosunkowo nowym rozwiązaniem w Legnicy są pasy dla rowerów wyznaczone na jezdni. W ich przypadku sytuacja jest prosta – zawsze są jednokierunkowe. Na ulicy Nadbrzeżnej wyznaczono kontrapas rowerowy, czyli pas biegnący w stronę przeciwną niż pas do ruchu ogólnego. Poruszamy się nim wyłącznie w kierunku od ul. Limanowskiego do Kamiennej. W stronę przeciwną poruszamy się prawym pasem do ruchu ogólnego.\nWięcej przydatnych informacji znajdziesz w poradniku rowerzysty na stronie: https://portal.legnica.eu/komunikacja-3-111/komunikacja-rowerowa/\nOpublikował: Zygmunt Mułek | Dodano: 19.07.2019 | Wyświetleń: 361\nWiększe nakłady na bezpieczeństwo miasta i powiatu\nLegnica i KGHM Polska Miedź wspierają rozwój ludzi młodych. Razem dla młodzieży\nLegnica już świątecznie przystrojona. Magiczna iluminacja\nPiastowie zawładnęli legnicką wyobraźnią. O tym kalendarzu długo będzie się mówić\nMikołaje nie próżnowali. Byli w placówkach opiekuńczych i na ulicach


Studio Body - Gabinety Masażu - Strona Głowna\nWitam na stronie STUDIO BODY !\nMedycyna naturalna i masaż od dawna mnie interesowały. Najpierw było to moim hobby, potem przerodziło się to w pasję. Aby móc w pełni oraz zgodnie z ustalonymi zasadami zająć się masażem, postanowiłam przejść profesjonalne szkolenie w tym kierunku. W 1992 r. skończyłam „Szkołę Masażu” w Studium Niekonwencjonalnych Metod Leczenia. Sprawdziany, zaliczenia i egzaminy końcowe zdawałam pod bacznym okiem wykładowców z AWF-u w Warszawie, a także szanowanych specjalistów rehabilitacji, odnowy biologicznej i masażu w Warszawie.\nObecnie posiadam dwa gabinety masażu:\n• STUDIO BODY w Centrum Targowa, ul. Targowa 33A lok.2\n• ŻELECHÓW, Al. Wojska Poskiego 38\nChoć małe, to cieszą się dobrą opinią wśród klientów z uwagi na profesjonalizm masażystów wykonujących zabiegi. Dobrze wykonany masaż jest wspierany kosmetykami naturalnymi ORGANIC LIVE (dawne A.T.W.), które nie powodują podrażnień nawet u osób z problemami alergicznymi. W naszych gabinetach prowadzimy również sprzedaż tych kosmetyków.\nMoją działalność jako masażystka rozpoczęłam w Żelechowie w 1996 r. Natomiast w Warszawie prowadzę gabinet od 2007 r.\nZapraszamy do skorzystania z naszych usług i gwarantujemy pełną satysfakcję.\nW opinii moich klientów gabinety mają magiczny klimat, który nie sposób opisać słowami. Wykonywanie masaży jest moją pasją i misją, która sprawia mi ogromną radość na widok zrelaksowanych klientów, serdecznie zapraszam Teresa Bytniewska


Zwrot refundacji kosztów okularów korekcyjnych - Infor.pl\nStrona główna » Kadry » Bezpieczeństwo pracy » Profilaktyczna ochrona zdrowia » Zwrot refundacji kosztów okularów korekcyjnych\n24 czerwca 2014, 08:03\n[Data aktualizacji 25 sierpnia 2014, 10:27]\nJednemu z naszych pracowników zrefundowaliśmy koszty okularów korygujących wzrok, jednak ich nie używa. Czy możemy żądać od pracownika zwrotu tych kosztów?\nNie mają Państwo prawa żądać od pracownika zwrotu dofinansowania do okularów. Szczegóły w uzasadnieniu.\nDo podstawowych obowiązków pracownika należy przestrzeganie przepisów i zasad bhp (art. 211 pkt 5 Kodeksu pracy). Zatem noszenie okularów korekcyjnych zaleconych przez lekarza nie jest uprawnieniem pracownika, lecz jego obowiązkiem. Pracodawca może w tym zakresie wydać pracownikowi stosowne polecenie, a także egzekwować jego realizację.\nOdnosząc się do możliwości żądania od pracownika zwrotu dofinansowania do okularów należy podkreślić, że przepisy mówią jedynie o zapewnieniu pracownikowi okularów. Nie została w nich zawarta żadna bezpośrednia sankcja, jeśliby pracownik w codziennej pracy nie używał okularów. Tym samym przepisy nie przewidują sytuacji zobowiązującej pracownika do zwrotu poniesionych przez pracodawcę kosztów z tytułu zapewnienia okularów. Żadne przepisy zarówno rangi ustawowej, jak i rozporządzenie w sprawie bhp przy pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe nie dają pracodawcy takiej możliwości.\nObowiązku zwrotu nie można również wyprowadzać na podstawie wykładni rozszerzającej przepisów odnoszących się do dbałości o dobro zakładu pracy czy zasad współżycia społecznego. Podstawa zwrotu dofinansowania w omawianej sytuacji nie wynika również z przepisów o odpowiedzialności za mienie powierzone.\nPolecamy: PORADNIK Obliczanie wynagrodzenia i innych świadczeń\nNie można zobowiązać pracownika do zwrotu refundacji kosztów zakupionych przez pracodawcę okularów korygujących wzrok.\nJeżeli przepisy nie regulują obowiązku zwrotu refundacji, może powstać pytanie, czy pracodawca może doprecyzować tę kwestię w przepisach wewnątrzzakładowych. Odnosząc się do możliwości wprowadzenia takiej regulacji należy podkreślić, że jeśli przepisy nie przewidują obowiązku zwrotu kwoty dofinansowania, pracodawca, co do zasady, nie może stosować własnych zasad, które pogarszałyby sytuację pracownika w stosunku do przepisów powszechnie obowiązujących. Gdyby pracodawca zdecydował się na takie zapisy, wówczas byłyby one nieważne i w żadnym razie, mimo umieszczenia ich np. w regulaminie pracy, nie mogłyby stanowić podstawy żądania zwrotu (art. 18 Kodeksu pracy). Za całkowicie bezprawne należy również uznać wszelkie potrącenia z wynagrodzenia pracownika z tytułu zwrotu na rzecz pracodawcy kosztów, jakie poniósł w związku z dofinansowaniem do okularów (niezależnie, czy pracownik wyraził zgodę na takie potrącenie, czy nie).


Martyna Mikołajczak - (ur. 12 maja 1991 w Bydgoszczy) polska wioślarka, Na Igrzyskach Olimpijskich w Rio de Janeiro w 2016 roku w dwójce podwójnej kategorii lekkiej zajęła 7 miejsce. Złota medalistka mistrzostw Europy w 2017 roku w dwójce podwójnej kategorii lekkiej. Wicemistrzyni Letniej Uniwersjady(2015), akademicka mistrzyni świata (2014).\nJej największymi sukcesami w karierze było akademickie mistrzostwo świata w 2014 w dwójce podwójnej wagi lekkiej i wicemistrzostwo Letniej Uniwersjady w 2015 w tej samej konkurencji. Reprezentowała Polskę na mistrzostwach świata w 2015, gdzie zajęła 3. miejsce w finale C w jedynkach wagi lekkiej oraz na mistrzostwach Europy w 2016, gdzie zajęła 5 miejsce w tej samej konkurencji, a także na Igrzyskach Olimpijskich w 2016, gdzie zajęła 7 miejsce w dwójce podwójnej wagi lekkiej.\n19 grudnia 2016 ustanowiła razem z Miłoszem Jankowskim rekord świata na dystansie 100 km na ergometrze wioślarskim, uzyskując wynik 6 godzin 15 minut 6,5 sekundy.