Jako prenumeratorzy systemu znacie Państwo zapewne, przynajmniej z nazwisk, znaczną część zespołu ATHENYSOFT. Jednym z członków tego zespołu jest sympatyczna pani, odpowiedzialna za wymuszenie (wymuszenie w ogóle i w dodatku w odpowiednim terminie) cokwartalnych felietonów od autorów wyznaczonych do ich napisania. Wiem co mówię (a właściwie piszę), bo dotyczy to również mnie (co kwartał). Zwyczajowo elementem takiej telefonicznej przypominająco-dyscyplinującej rozmowy jest pewna sugestia odnośnie pożądanej tematyki elaboratu. I słusznie, co by to było, gdyby każdy pisał tak jak w niektórych gazetach, czyli to co mu się akurat podoba.\nTym razem, jakoś tak ze 4 dni po sylwestrze otrzymałem, wyżej opisanym kanałem, dyrektywę, którą w miarę wiernie postaram się zacytować - "Pan prezes cieszyłby się, gdyby to było coś o kosztorysowaniu, może coś o zabarwieniu historycznym i koniecznie z ilustracjami". OK, pomyślałem, życzenie szefa jest rozkazem, ile razy w końcu można pisać o paranoi i patologii, niech raz będzie coś poważnego i historycznego. Z obrazkami. I oczywiście o kosztorysowaniu, o którym tak naprawdę większego pojęcia nie mam (tej ostatniej wiadomości proszę jednak nie upubliczniać zbyt szeroko).\nNie jest znana data sporządzenia pierwszego w historii kosztorysu na roboty budowlane, podobnie jak nic nie wiadomo o osobie jego twórcy. Ze znacznym jednak poziomem pewności można przyjąć, że miało to miejsce bardzo niedługo po przejściu z rozliczeń w postaci prostej wymiany towarowej do rozliczeń opartych o uniwersalny miernik wartości czyli, jak twierdzi popularne powiedzenie, po wymyśleniu przez Fenicjan czegoś, co górale określają wdzięczną nazwą dutki.\nZresztą, nawet w poprzednim okresie, kwestia kosztów inwestycji budowlanych żywo zaprzątała umysły współczesnych. Mimo iż egipskim chłopom budującym w okresach przymusowego przestoju w pracach polowych, powodowanego wylewem Nilu, piramidy (podobno dobrowolnie, jak zaklinał się całkiem nieźle mówiący po polsku arabski przewodnik Imad w trakcie świąteczno-sylwestrowego rejsu po tymże Nilu) płacono w cebuli, porach i soczewicy (koszty robocizny), to przy szacowaniu kosztów należało uwzględnić także niebotycznie wysokie w stosunku do nich koszty pośrednie zawiązane z ich utrzymaniem w czasie budowy, zakwaterowaniem, przygotowaniem narzędzi, zapewnieniem transportu lądowego i rzecznego materiałów czy zatrudnieniem fachowego nadzoru. Być może, jak sugeruje Herodot w swojej napisanej ok. 460 roku p.n.e. Historii właśnie nieoszacowanie tych ostatnich kosztów, które okazały się przewyższać finansowe możliwości państwa było jedną z podstawowych przyczyn upadku tzw. Starego Państwa ok. XXV wieku p.n.e.\nPozwólcie Państwo, że po tym bardzo starożytnym wstępie przejdziemy do czasów bardziej współczesnych. Co wcale nie znaczy, że nie liczono kosztów budowania w starożytnej Grecji, Rzymie, gdzie po raz pierwszy szerzej zastosowano system przetargowy, którego podstawową procedurą była publiczna, głośna licytacja in minus od sumy określonej (a więc wyliczonej kosztorysowo) przez organizatora przetargu, czy średniowiecznej Europie. Także w Polsce, gdzie od 1785 roku wydawany był urzędowy dziennik publikujący ogłoszenia o przetargach, liczenie kosztów inwestycji budowlanych obecne było tak po stronie Inwestora (przy określaniu sumy startowej do rozpoczęcia licytacji w dół) jak i po stronie potencjalnych wykonawców zmuszonych, pod groźbą plajty, do oszacowania granicznej ceny do jakiej w trakcie takiej licytacji można zejść, tj. za jaką minimalną cenę opłacalne jest jeszcze wzięcie danej roboty. Nic w tej akurat materii nie zmieniło się także po utracie niepodległości; system przetargowej selekcji wykonawców robót budowlanych i związanej z tym konieczności liczenia kosztów robót działał praktycznie przez cały wiek XIX.\nPo odzyskaniu niepodległości w 1918 roku w dalszym ciągu dominował znany z przeszłości przetargowy system wyłaniania wykonawców robót budowlanych. Do 1933 roku regulowany był wewnętrznymi uregulowaniami obowiązującymi w jednostkach inwestorskich (np. w większych magistratach), bez oglądania się na jakiekolwiek przepisy ogólnokrajowe (1933 to rok ukazania się ustawy o dostawach i robotach na rzecz Skarbu Państwa, samorządu oraz instytucji prawa publicznego - Dz.U. RP nr 19, poz.127). Kosztorysy, tak inwestorskie w stosunku co do których § 10 późniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z 29 stycznia 1937 roku o dostawach i robotach na rzecz Skarbu Państwa, samorządu oraz instytucji prawa publicznego (Dz.U. RP nr 13, poz.92) stanowił, że:\n"przed wezwaniem do składania ofert na roboty powinny być sporządzane kosztorysy urzędowe dla robót, z wyjątkiem tylko tych przypadków, które oznaczy właściwy minister. Kosztorysy urzędowe są dostępne dla oferentów prócz cen, które stanowią tajemnicę urzędową"\njak i ofertowe, opracowywane na potrzeby składanych ofert, pomocą przy zestawianiu których mogły być między innymi orientacyjne normatywy pracochłonności dla najbardziej typowych robót budowlanych, publikowane przez ówczesne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, któremu wówczas, tak jak w latach 1996 - 1999, podlegały sprawy budownictwa.\nPo II wojnie światowej w rozpasanym, zdziczałym rynkowym systemie zlecania inwestycji budowlanych, opartego o chorą przecież zasadę liczenia się zarówno z publicznym jak i prywatnym groszem, trzeba było zrobić porządek. Może nie od razu, bo system przetargowy działał jeszcze przez kilka lat (w Monitorach Polskich z 1948 roku można znaleźć liczne ogłoszenia o przetargach budowlanych), ale przecież nie można było wszystkiego uzdrowić naraz. Postępowano więc powoli, ale systematycznie, kierując się zasadą wyłuszczoną później przez Wojciecha Młynarskiego w piosence "Co by tu jeszcze (...), panowie, co by tu jeszcze..."\nWzrastająca ilość sztywnych reguł narzucanych przez szybko powiększającą się liczbę przepisów szczegółowych, stanowionych przez najrozmaitsze organa i gremia (w sprawach kosztorysowania na przełomie lat 40-tych i 50-tych maczały palce m.in. Rada Ministrów i Prezydium Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów, Prezydium Rządu, Państwowa Komisja Planowania Gospodarczego, Ministerstwo Odbudowy, resorty branżowe, itp.) skutecznie spowodowała przemianę kosztorysowania ze swego rodzaju sztuki, opartej m.in. o orientację w zakresie technik i technologii budowlanych oraz prawideł rynkowych w żmudną buchalterię opartą o opasłe tomy urzędowych normatywów, cenników i przeliczników. Idee gospodarki planowej sterowanej odpowiednim okólnikiem czy instrukcją w najdrobniejszych kwestiach (było np. zarządzenie nakazujące państwowym jednostkom organizacyjnym zbierać i protokolarnie zdawać zużyte znaczki pocztowe czy, ćwiczona już w kabaretach, instrukcja ręcznego zmywania talerzy) święciły tryumfy. A system przetargowy odszedł całkowicie w niebyt, jako całkowity przeżytek w kraju w którym premier rządu (w latach 70-tych) rozdzielał specjalnym rozdzielnikiem bieżnikowane opony do ciężarówek (bieżnikowane, bo nowych luzem, tj. do kupienia tak sobie, bez ciężarówki czy autobusu, na rynku nie było w ogóle).\nPonieważ stosunkowo słabo pamiętam tamte czasy (urodziłem się bowiem w 1954 roku) przybliżenie reguł kosztorysowania epoki wczesnego PRL-u zacznijmy właśnie od tego okresu. Tym bardziej, że właśnie wówczas, po okresie radosnej prawodawczej twórczości w dziedzinie kosztorysowania spróbowano wprowadzić w tej materii pewien porządek. Realizując wcześniejszą uchwałę nr 380 prezydium Rządu z 23 maja 1953 roku "w sprawie opracowywania i zatwierdzania cenników oraz katalogów norm kosztorysowych na roboty budowano-montażowe oraz montaż maszyn i urządzeń", 31 grudnia 1955 roku wydano dwie uchwały Prezydium Rządu;\n- nr 1058 w sprawie zatwierdzania katalogów scalonych norm kosztorysowych, o wyglądzie jak na zamieszczonej fotografii (proszę nie wpatrywać się zbyt dokładnie, jest to jego wersja graficzna wydana w 1966 roku)\n- nr 1059 w sprawie stawek narzutów na normatywne koszty bezpośrednie robót budowlano-montażowych,\nobie podpisane przez premiera Józefa Cyrankiewicza i wydrukowane w Monitorze Polskim nr 9 z 1956 roku pod poz.122 i 123. W pierwszej z nich wprowadzono do obowiązkowego stosowania siedem katalogów scalonych norm kosztorysowych (KSNK) i wyznaczono precyzyjny harmonogram (z dokładnością co do dnia) wydania kolejnych ośmiu.\nReprodukcja najważniejszej tabeli z drugiej z ww. uchwał pokazuje natomiast, o jakich to wielkościach procentowych narzutów zapewne myślał jeszcze premier, inaugurując pierwszym tańcem zabawę sylwestrową.\nUzupełnieniem dwóch wymienionych uchwał, które jak można się zorientować po ich tytułach, dały kosztorysantom wielkości liczbowe, nie dały jednak samego algorytmu obliczeniowego, było zarządzenie nr 12 Prezesa Rady Ministrów z 14 stycznia 1956 roku w sprawie opracowywania kosztorysów robót budowlanych, montażu konstrukcji oraz montażu maszyn i urządzeń (MP nr 9, poz.125), wprowadzające szczegółową, oddzielnie wydaną instrukcję sporządzania kosztorysów i zobowiązująca wszystkich kierowników urzędów centralnych (ministrów) do przeprowadzenia w pierwszym półroczu obowiązkowych szkoleń pracowników biur projektowych, służb inwestycyjnych i jednostek wykonawstwa inwestycyjnego w zakresie stosowania nowych przepisów. Drugim, równie koniecznym uzupełnieniem stało się wydane tego samego dnia zarządzenie nr 11, w sprawie zatwierdzenia cenników na montaż maszyn i urządzeń przemysłowych, tzw. CMMU.\nCzy udało się w ten sposób dokonać całkowitej urzędowej wyceny wszystkich robót budowlanych? Niezupełnie, zróżnicowanie asortymentowe budownictwa jest na tyle duże, że coś musiało pozostać poza. Ale przecież jednocześnie pozostać poza (przepisem) nie miało prawa. I nie pozostało. Gdyż przecież na podstawie dekretu z 3 czerwca 1953 roku o ustalaniu cen, opłat i stawek taryfowych (Dz.U. nr 31, poz.122) już w roku 1954 (22 czerwca) pojawiła się Uchwała nr 401 Rady Ministrów "w sprawie zasad ustalania cen jednostkowych na roboty budowlano-montażowe, na które nie ma opracowanych kosztorysów całkowitych lub częściowych" (Monitor Polski A-61, poz.809). Treść uchwały zaczyna się co prawda od nawiązania do rzeczywistych, miejscowych warunków prowadzenia budowy, ale z dalszej lektury jej zaledwie kilku paragrafów wynika, że nie ma lekko. Tak dla kosztorysantów zmuszonych do stosowania obowiązujących katalogów norm, cenników robót i stawek kosztów ogólnych (w tym momencie czasowym pochodzących jeszcze z uchwały Prezydium Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z 30 marca 1950 roku), jak i dla urzędników kancelarii premiera, zobowiązanych do opracowania zarządzenia w sprawie szczegółowych (tym razem) zasad i trybu ustalania cen jednostkowych na roboty, na które nie opracowano kosztorysów całkowitych lub częściowych, czyli niechybnie kolejnej drobiazgowej instrukcji.\nOpisane uporządkowanie nie trwa jednak długo, szybko pojawia się szereg nowych przepisów. Dotyczą one zarówno zagadnień o charakterze bardziej ogólnym, jak kwestie przygotowania, prowadzenia i rozliczania inwestycji (lecz mającym istotny wpływ na kwestie kosztorysowania), jak również bardziej szczegółowych, dotyczących kosztorysowania w wybranych rodzajach budownictwa, np. zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 22 kwietnia 1958 roku w sprawie zatwierdzenie normatywów kosztorysowych z zakresu budownictwa uprzemysłowionego (MP nr 36, poz.206). Cały też czas wprowadzane są permanentnie nowe cenniki; przykładem może być podpisane tego samego dnia inne zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 22 kwietnia 1958 roku w sprawie zatwierdzenie cenników na roboty budowlane (ten sam MP nr 36, poz.207).\nW międzyczasie karierę zaczyna robić w budownictwie, jako środek do podniesienia jego wydajności, pojęcie akordu (dla młodszych - akord to nie tylko termin muzyczny i model samochodu Honda, ale, wg Encyklopedii powszechnej, to system wynagrodzenia za pracę mierzoną ilością wykonanej produkcji lub stopniem wykonania normy pracy - czyli nie za samą obecność w miejscu zatrudnienia). Władza organizująca życie kosztorysantów nie zasypia gruszek w popiele. Liczące 18 załączników zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 28 kwietnia 1958 roku (MP nr 36, poz. 208) wprowadzające jednolite cenniki cen akordowych na roboty budowlano-montażowe, poparte trzema zarządzeniami bardziej szczegółowymi i wykazem nakazanych do powszechnego stosowania Katalogów Norm i Cen Akordowych (KNiCA) pozwala na całe dwa lata zażegnać niebezpieczeństwo groźnego kryzysu, jaki niewątpliwie wybuchłby przy rozluźnieniu gorsetu przepisów kosztorysowych.\nDlaczego na dwa lata? Mimo, iż inflacja jest na przełomie lat 50-tych i 60-tych pojęciem klasowo obcym, można ewentualnie mówić o z góry zaplanowanych regulacjach cen, zawsze jednak zestawiając w gazetach ich minimalne wzrosty (dotyczące np. rzadko nabywanych gatunków kiełbasy z szokującą wprost obniżką cen lokomotyw parowych) regulacje te trzeba jakoś uwzględniać. Stąd potrzeba wydania w 1960 roku nowego zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych w sprawie ustalania jednolitych cenników cen akordowych (MP nr 28, poz.131) oraz jego okresowego nowelizowania. Zajmowały się tym różne osoby i instytucje, w 1961 roku zarządzenie nr 62 w sprawie zmian do cenników robót akordowych na roboty budowlano-montażowe wydał Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (Dz.Bud. nr 3, poz.11), po 5 latach, 27 sierpnia i 26 września 1966 roku odpowiednie zarządzenia w sprawie zmiany cen akordowych powszechnie obowiązujących (jednolitych) na roboty budowlane, o nr 156 i 167, wydał ponownie Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. I one nie przetrwały długo, bowiem już od stycznia 1967 roku zaczęły obowiązywać nowe, wprowadzone zarządzeniem nr 220 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 28 grudnia 1966 roku o analogicznym tytule (Dz.Bud. nr 6 z 1967 roku, poz.34), jednolite normy i ceny akordowe, wydane w osobnym, wcale nie cienkim, bo zawierającym 28 działów pogrupowanych w cztery części "Katalogu norm i cen akordowych", wprowadzone jako załącznik do w/w zarządzenia. Warto w tym miejscu zacytować treść swoistej preambuły do tego zarządzenia, w której zapisano, że jego wydanie stanowi realizację uchwały nr 213 Rady Ministrów z 13 czerwca 1961 w sprawie zasad i organizacji normowania pracy (MP nr 54 z, poz.235) i uchwały nr 254 Rady Ministrów z 30 lipca 1966 w sprawie zasad wynagradzania robotników zatrudnionych w przedsiębiorstwach budowlano-montażowych, realizujących w przeważającej części roboty ogólnobudowlane, a minister BiPMB przekonsultował jego treść z przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac oraz z Zarządem Głównym Związku Zawodowego Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, co obrazuje, jak wiele instytucji dbało wówczas o zapewnienie godziwego poziomu wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w bezpośredniej produkcji budowlanej.\nWspomniane zarządzenie obwiązywało aż całe cztery i pół miesiąca. W Dzienniku Budownictwa nr 8 z 1967 roku, pod poz. 54 ukazało się nowe zarządzenie nr 63 MBiPMB z 12 maja 1967 roku w sprawie zatwierdzenia katalogu jednolitych (powszechnie obowiązujących) norm i cen akordowych, a listę wprowadzonych wraz z nim do obowiązkowego stosowania 8 katalogów KNiCA i jednego CA, przedstawia poniższy wykaz\nW niedługim czasie uzupełniono go zresztą pismem okólnym nr 20 MBiPMB z 24 lipca 1967 roku "w sprawie uzupełnienia wykazu części i działów jednolitego (powszechnie obowiązującego) katalogu norm i cen akordowych (Dz.Bud. nr 10, poz.76), o tom KNiCA nr 13 dla budownictwa wodnego i nowy, znacznie obszerniejszy tom CA dla robót elektromontażowych silnoprądowych.\nWszystkie przytoczone w poprzedniej części felietonu przepisy zajmowały się wyceną robót budowlanych na poziomie agregacji odpowiadającej dzisiejszym szczegółowym i uproszczonym metodom kosztorysowania. Nie znaczy to oczywiście, że władza zrezygnowała z próby uproszczenia procedur wycenowych. Skoro można było bowiem bez przeszkód udać się do kiosku i za stałą cenę 50 groszy nabyć Trybunę Ludu, a nawet do sklepu mięsnego i, przy pewnej dozie fartu, kiełbasę zwyczajną za równie stałą cenę złotych 36, to dlaczego nie dałoby się podobnie zrobić z obiektami budowlanymi. Realizacją tego pomysłu był okólnik nr 19 MBiPMB z 7 lipca 1965 roku w sprawie uzgadniania kosztorysów dla budynków mieszkalnych, których projekty objęte są wojewódzkimi zestawami projektów, a następnie zarządzenie nr 103 MBiPMB z 28 maja 1966 roku w spraw ustalania i stosowania cen stałych dla budynków mieszkalnych objętych wojewódzkimi zestawami projektów (Dz.Bud. nr 11, poz.46). Nakazywało ono ustalanie cen tego typu budynków wyłącznie na podstawie stałych zatwierdzonych przez właściwego terenowo dyrektora zjednoczenia budownictwa cen katalogowych, wg wzorcowych "kart cen stałych budynków", opracowanych wg załączonej do tego zarządzenia instrukcji ich tworzenia.\nNa kilka lat udało się więc w dużej mierze zamrozić ceny części budynków mieszkalnych, choć oczywiście istniała niekłopotliwa procedura zmiany ceny stałej, wystarczyło jedynie wniosek o zatwierdzenie nowej ceny przedłożyć w Departamencie Norm i Cen Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, za pośrednictwem Zjednoczenia Biur Projektów Budownictwa ogólnego, po uprzednim uzyskaniu pozytywnej opinii ze strony Biura Projektów Typowych i Studiów Budownictwa Miejskiego oraz uzgodnieniu z Wojewódzkim Zarządem Inwestycji Miejskich i właściwym terenowo oddziałem Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego.\nCóż, założę się, że pewnie uznacie Państwo opisywane koleje losu kosztorysowania za nudne i postawicie pytanie - czemu wymieniam tak szczegółowo wszystkie akty prawne jego dotyczące. Otóż nie, daleko nie wszystkie. Ba, nawet nie połowę. Przecież mógłbym opisać Państwu co zawierały np.:\nzarządzenie nr 152 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 15 kwietnia 1965 r. w sprawie podstaw sporządzania kosztorysów na roboty budowlane i montażowe wykonywane po dniu 31 grudnia 1965 r. (Dz.Bud. nr 9, poz.26),\nzarządzenie nr 153 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 15 kwietnia 1965 r. w sprawie stawek narzutów na normatywne koszty bezpośrednie oraz dodatkowych kosztów robót budowlanych i montażowych (Dz.Bud. nr 9, poz.27 z poźn.zm.),\nzarządzenie nr 128 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 25 czerwca 1966 r. w sprawie średnich rejonowych dopłat z tytułu kosztów transportu zewnętrznego materiałów masowych dla celów kosztorysowania robót budowlanych i montażowych wykonywanych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.Bud. nr 9, poz. 42 i z 1968r. nr 11, poz.57),\nzarządzenie nr 59 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 25 kwietnia 1967 r. w sprawie trybu i zakresu prac związanych ze sporządzaniem danych wyjściowych oraz założeń kosztorysowych do części kosztowych projektów inwestycyjnych (Dz.Bud. nr 7, poz.48),\nzarządzenie nr 28 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 31 maja 1968 roku w sprawie dodatków do cen kosztorysowych nowych robót budowlanych i montażowych wykonywanych w warunkach górskich zatwierdzenia normatywów kosztorysowych (Dz.Bud. nr 9, poz.32),\nzarządzenie nr 39 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 5 lipca 1968 r. w sprawie zatwierdzenia normatywów kosztorysowych (Dz.Bud. nr 9, poz.36),\nzarządzenie nr 26 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 czerwca 1970 r. w sprawie zmiany niektórych przepisów dotyczących sporządzania kosztorysów na roboty budowlane i montażowe (Dz.Bud. nr 8, poz.25).\nWtedy, oficerskie słowo honoru, bylibyśmy gdzieś blisko połowy interesujących nas aktów prawnych istniejących w końcu epoki sekretarza Władysława Gomółki. Z tym, że do oficerskich "słów honoru" też trzeba podchodzić z pewną rezerwą. Sam słyszałem w lecie zeszłego roku rozmowę, jaką prowadził z klientką szef jednego z biur podróży (może i niewielkiego, skoro sam szef wisiał na telefonie, ale za to do dzisiaj nie "upadniętego"). Na wątpliwości, czy aby w oferowanej miejscowości wczasowej nie ma plagi komarów, dał właśnie takie "oficerskie słowo honoru", że nie ma tam więcej niż dwa komary. Po czym zasłonił ręką słuchawkę i, nie krępując się mojej obecności, dodał "w każdym cm3 powietrza". A kiedy zażartowałem, że ja, na szczęście zakończyłem karierę armijną jako młodszy podoficer podchorąży, z rozbrajającym uśmiechem przyznał się, że on sam w ogóle od wojska się wymigał.\nAle opuśćmy już dekadę zastoju i zajrzyjmy może w czasy budowy drugiej Polski. Ze względu na ograniczenia objętościowe łamów "Buduj z Głową" zrobimy to jednak w następnym odcinku cyklicznym. Czyli najwcześniej za kwartał.


Gulfstream: Pierwszy lot G700 - Rynek Lotniczy\nGulfstream: Pierwszy lot G700\nGulfstream G700, Oblot, Rolls Royce Engines\nRynek-Lotniczy.pl/ altair.com.pl/ PAP/ aerospace-technology.com\nW piątek, 14 lutego, oblatano najnowszy odrzutowiec klasy biznes z USA – Gulfstreama G700. Pierwszy prototyp, oznaczony jako T1 (nr ser. 87001, zn. rej. N700GA), wystartował z lotniska Savannah / Hilton Head o 13:19 czasu miejscowego i wylądował 2 h i 32 min później w tym samym miejscu. Wszystko odbyło się bez problemów.\nPodczas pierwszego lotu silniki Pearl 700 były napędzane mieszanką klasycznej nafty i zrównoważonego paliwa lotniczego (70/30). W piątek Gulfstream oficjalnie rozpoczął program testów w locie. W jego ramach firma wyprodukowała już pięć samolotów do testów w locie oraz jedną w pełni wyposażoną maszynę seryjną.\nOblatany niedawno T1 posłuży do badań osiągów, flatteru i przeciągnięcia, własności pilotażowych i działania układu sterowania lotema. Samolot T2 będzie używany do badań wyposażenia kabiny pasażerskiej i prób statycznych, T3 – do sprawdzenia obciążeń, działania zespołu napędowego / odwracacza ciągu, a także osiągów podczas startu i lądowania i wznoszenia.\nG700 oznaczony jako T4 zostanie użyty do sprawdzenia działania instalacji klimatyzacji, wentylacji i chłodzenia, elementów mechanicznych i lotów w znanych warunkach oblodzenia, a prototyp T5 posłuży do badań awioniki i weryfikacji danych z symulacji. Dostawy seryjnych G700 mają rozpocząć się w 2022.\n– Pierwszy lot G700 to ważny moment i kolejny krok naprzód w wizji Gulfstream na przyszłość, wizji kierowanej przez strategiczne przywództwo naszej spółki-matki, General Dynamics, oraz innowacyjność Zespół Gulfstream – stwierdził prezes Gulfstream Mark Burns. – Gulfstream, będąc liderem tego segmentu rynku, rozwija ją dzięki zastosowaniu zaawansowanym funkcji bezpieczeństwa, technologii jutra i kabinie zaprojektowanej tak, aby przekraczać oczekiwania naszych klientów w zakresie komfortu – dodał Burns.\nNapędzany dwoma silnikami Rolls-Royce Pearl 700, G700 ma aerodynamikę zaprojektowaną przez Gulfstream i zupełnie nowy winglet. Zasięg przy największej prędkości ma wynosić 11 853 km, zaś przy 0,85 macha 13 890 km. Jak dotąd Gulfstream pozyskał zamówienie na 10 samolotów od Qatar Executive będącej częścią Qatar Airways. Nowa maszyna jest bezpośrednią konkurencją dla Global 7500 Bombardiera, który już od jakiegoś czasu jest dostępny na rynku.\nGdy zadebiutuje na rynku, G700 zdetronizuje Bombardiera Global 7500 i stanie się największym odrzutowcem przeznaczonym dla prywatnych odbiorców. Prezes Mark Burns mówił podczas pierwszej prezentacji tego modelu, że G700 ma „najwyższy, najszerszy i najdłuższy pokład w branży”. Firma ocenia, że wart 76 mln dolarów samolot znajdzie nabywców wśród najbogatszych ludzi, którzy docenią jego wielkość i zasięg.\nTomasz Śniedziewski 17 lutego 2020


Nowe modele telefonów od firmy Nokia\nFirma Nokia wypuściła na rynek nowe modele telefonów serii Prism - Nokia 7900 oraz 7500. Linia nowych telefonów przeznaczona jest dla osób stawiających wygląd ponad funkcjonalność.\nOba modele telefonów będą dostępne w trzecim kwartale 2007 roku po szacowanej detalicznej cenie netto 400 euro za Nokia 7900 Prism oraz 210 euro za Nokia 7500 Prism.\nEleganckiej, przedniej obudowie telefonu Nokia 7900 Prism towarzyszy anodyzowana obudowa tylna, z odciśniętym i wygrawerowanym laserowo diamentowym wzorem kolekcji Nokia Prism. Jest to jeden z pierwszych telefonów z wyświetlaczem z organicznych diod LED, wyświetlającym 16 milionów kolorów oraz świetlną grafiką wygaszaczy ekranu. Nokia 7900 Prism zawiera także "żywą tapetę", która subtelnie zmienia się w ciągu dnia w zależności od pory, a także od poziomu baterii i sygnału.\nJeszcze większe możliwości personalizacji zapewnia wybór 49 kolorów podświetlenia telefonu Nokia 7900 Prism. Po wybraniu kolor promieniuje spod ozdobnej klawiatury oraz wyświetlacza LED. Światło jest także emitowane u góry telefonu, sygnalizując nieodebrane połączenia i wiadomości.\nNokia 7900 Prism działa w dwóch pasmach sieci 3G, co umożliwia szybkie i łatwe pobieranie plików oraz przeglądanie stron internetowych, a także w czterech pasmach GSM, zapewniając łączność na całym świecie. Telefon Nokia 7900 Prism jest wyposażony w aparat fotograficzny o rozdzielczości 2 megapikseli oraz pamięć wewnętrzną 1 GB na wiele zdjęć, nagrań wideo, kontaktów i innych materiałów.\nNokia 7900 Prism ma też ekscentryczne rodzeństwo: telefon Nokia 7500 Prism. Elegancka czerń obudowy telefonu Nokia 7500 Prism przeplata się z jaskrawymi, różnokolorowymi akcentami. Nokia 7500 Prism ma 2-megapikselowy aparat fotograficzny i nagrywa wysokiej jakości filmy. Nokia 7500 Prism może odtwarzać dziewięć godzin muzyki i przechowywać do 1500 piosenek na opcjonalnej karcie pamięci microSD o pojemności 2 GB.\nDołącz do dyskusji: Nowe modele telefonów od firmy Nokia


Dekoracje sali • Wszystko na Twoja imprezę | Partybox\nStrona główna / Dekoracje i nakrycia / Dekoracje sali\nDekoracje sali pozwalają w efektowny sposób udekorować każdą przestrzeń na każdą okazję. Bogactwo wzorów i kolorów pozwala dopasować dekoracje sali do motywu przewodniego przyjęcia. Wśród wielu propozycji można znaleźć girlandy, lampiony, pompony, balony, a nawet całe gotowe zestawy imprezowe. Dzięki nim dowolna impreza lub przyjęcie, zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych może stać się wyjątkowe.\n- wybierz kategorię - Balony i akcesoria Rozety papierowe i pompony Girlandy i banery Standy tekturowe Tablice powitalne Lampiony papierowe Dekoracje wiszące Dekoracje drzwi i okien Akcesoria do dekoracji Dekoracje dmuchane Dekoracje ścienne Pozostałe dekoracje PARTY BOX - zestawy imprezowe\nDekoracja wisząca 60 URODZINY różowa (6szt.)\nDekoracja kartonowa WIŚNIE owoce dekoracja\nPrzed Tobą organizacja przyjęcia urodzinowego, wesela, wieczoru panieńskiego lub innej imprezy? Czas na dekoracje sali – są nie mniej, a może nawet bardziej – istotne niż to, co zaserwujesz swoim gościom do jedzenia! Oprawa przyjęcia wpływa na jego klimat, podkreśla charakter imprezy i potrafi znacząco rozkręcić towarzystwo. To do dzieła!\nW Partybox.pl czeka na Was największy wybór różnego rodzaju dekoracji. Z ich pomocą zorganizujecie dowolne przyjęcie – szybko i bez trudu! Możesz zdecydować się na klasyczną imprezę, w której dekoracje sali stanowią wyłącznie dodatek, stanowiąc tło dla innych elementów. Możecie też, wykorzystując wybrane u nas produkty oraz własną wyobraźnię – postawić na coś zupełnie innego. Przyjęcie tematyczne, podczas którego każdy, nawet najmniejszy element dekoracji ma swoje miejsce i znaczenie!\nO czym musisz pamiętać, wybierając dekoracje sali?\nDekoracje sali to, pośród wielu innych rzeczy, przede wszystkim balony. W naszym sklepie macie ich naprawdę spory wybór. Dostępne w różnych rozmiarach, kolorach i kształtach uświetnią każde przyjęcie i tchną w niego nowego ducha. W ofercie posiadamy balony giganty, balony foliowe, gumowe i lateksowe, balony kroczące oraz balony cyfry i litery.\nMożna napełnić je powietrzem lub helem, dzięki któremu będą się pięknie unosić. Inne ważne dekoracje sali to girlandy, rozety i lampiony. Te ostatnie budują niezwykłą atmosferę poprzez dawanie ciepłej poświaty i stwarzanie odpowiedniego klimatu. Pozostałe dekoracje wiszące świetnie prezentują się nad stołem lub parkietem do tańca.\nTylko od Was zależy, na co się zdecydujecie. Możecie równie dobrze wykorzystywać ozdoby z jednej grupy tematycznej, jak i łączyć kontrastowe, pozornie do siebie niepasujące elementy. To wszystko kwestia wyobraźni i kreatywności. W Partybox.pl na pewno nie zabraknie Wam środków i materiałów do tego, by zrealizować każdy, choćby najmniej przewidywalny pomysł. A skoro już o tym mowa…\nDekoracje, które Wam proponujemy, z całą pewnością są oryginalne i wystrzałowe. Jednak jeśli chcecie zrobić naprawdę ogromne wrażenie na swoich gościach, postawcie na coś, czego nikt nie będzie w stanie przewidzieć!\nNasz sklep oferuje Wam niebanalne dekoracje dmuchane, które imitują prawdziwe rośliny, zwierzęta oraz dodatki do strojów, stojące kartonowe dekoracje do robienia zabawnych zdjęć lub w formie podobizny ulubionego bohatera bajki czy filmu. Znajdą się też dekoracje ścienne, naklejki na drzwi i okna oraz wiele innych niepowtarzalnych gadżetów. Umieszczone tam, gdzie nikt ich się nie spodziewa, np. naklejone na wewnętrzną stronę klapy toalety, na pewno wywołają oczekiwany efekt. Zaskoczą Twoich gości i obudzą emocje, na których Ci zależało.\nW naszym sklepie znajdziesz dekoracje na każdą okazję:\nprzebieraną zabawę dla dzieci i dorosłych,\neleganckie przyjęcie i imprezę "z jajem",\nluźne spotkanie ze znajomymi i imprezę okolicznościową.\nDostępne w różnych kolorach, stylach i kształtach dopasują się do wielu okoliczności. Baby shower, wieczór kawalerski, rocznica ślubu, urodziny – z nami każda impreza będzie udana i niezapomniana. Gwarantujemy, że zaproszeni goście długo będą wspominać wybrane przez Was dekoracje i będą inspirować się zaobserwowanymi pomysłami przy organizacji własnych imprez!\nDekoracje sali na imprezę – pomysły, inspiracje\nW Partybox.pl czeka na Was tak wiele zróżnicowanych produktów, że zorganizowanie nawet najbardziej wymyślnej imprezy nikomu nie powinno sprawić trudności. Ogromny wybór może jednak onieśmielać – sprawić, że nie będzie wiadomo, od czego zacząć. To zupełnie naturalne, w końcu nie co dzień wybiera się dekoracje sali. Dlatego skorzystajcie z poniższych pomysłów i inspiracji. Możecie wykorzystać je co do szczegółu albo tylko jako źródło natchnienia dla własnych kompozycji:\nDekoracja wisząca GAME ON swirl to wyśmienity pomysł na imprezę dla graczy. Efektowne ozdoby z charakterystycznie powiększonymi pikselami – nawiązujące do najpopularniejszych gier sieciowych – będą znakomicie prezentować się nie tylko w „pokoju zabaw”, ale też np. w przedpokoju. Już od samego wejścia powitają gości przybyłych na imprezę, wprowadzając ich w oczekiwany nastrój.\nDekoracja ścienna POD PALMAMI przypadnie do gustu szczególnie wszystkim tym, którym w nieco szarej polskiej rzeczywistości brakuje letnich, tropikalnych kolorów! Jeśli nie macie cierpliwości lub warunków, by wyhodować w domu prawdziwe palmy, skorzystajcie z naklejek ściennych, uzyskując równie dobry efekt. Takie dekoracje sali to idealny wybór na przyjęcie w lekkim, letnim stylu.\nZestaw balonów JUST CHILLIN można natomiast wykorzystać zgodnie z nazwą. Wyjść na taras, rozwiesić kilka balonów i… uznać, że to wystarczy. Jeśli w zamrażarce chłodzi się tequila, zapas limonek został zrobiony, a pod ręką nie zabraknie różnego rodzaju tapas, impreza w leniwym (w dobrym sensie!), latynoskim stylu niemalże gotowa. Czasem najlepsze efekty osiąga się najmniejszym wysiłkiem!\nImpreza tematyczna czy zwykła?\nWybierając dekoracje sali, nierzadko ma się dylemat – na co się zdecydować. Czy lepsza będzie wymyślna impreza tematyczna czy może jednak klasyczne przyjęcie, w końcu jakiś obrus znajdzie się w każdym domu, można zapalić kilka świeczek i też jakoś to będzie?\nW naszej ofercie znajdziesz elementy dekoracyjne pozwalające zrealizować oba powyższe pomysły. Zachęcamy jednak do tego, by eksperymentować! Impreza tematyczna – czy będą to urodziny czy wieczór panieński – to zawsze co innego niż zwykłe spotkanie, które równie dobrze mogłoby się odbyć całkowicie bez okazji. Na imprezie z motywem przewodnim, który wyrażają zarówno dekoracje sali, jak i inne elementy, np. jedzenie, nigdy nie zabraknie tematów do rozmowy. Bo kiedy tylko rozmowa przestanie się kleić, zawsze można skomentować oryginalne ozdoby.\nNa tym oczywiście nie koniec – impreza tematyczna, na której wyróżniają się wyjątkowe dekoracje sali, na długo pozostaje w pamięci. Powiedzmy sobie zupełnie szczerze – urodziny może zorganizować sobie każdy. To nie problem włączyć radio, zamówić tort z cukierni i usiąść przy stole. Już jednak urodziny w stylu kosmicznym, na których wszyscy goście przychodzą przebrani za przybyszów z innej galaktyki, to rzecz, na którą zdecydują się tylko nieliczni. I to właśnie do tych nielicznych najchętniej przychodzi się na imprezy!\nDekoracje sali na przyjęcie, którego nie zapomni nikt\nWyróżnijcie się. Sprawcie, by zaproszeni przez Was goście nie chcieli wychodzić – wiedząc, że następna, równie zwariowana impreza nieprędko ich czeka! No chyba że zorganizujecie poprawiny… Bądźcie tymi znajomymi, którzy mają zawsze głowy pełną pomysłów. Tymi, u których nic nie zdarza się dwa razy – bawcie się w najlepsze, dbając jednocześnie o to, by Wasi goście nigdy nie wiedzieli do końca, czego powinni się spodziewać. Element zaskoczenia działa jak prawdziwy magnes!\nNawet jeśli z początku organizacja tematycznej imprezy, wybieranie dekoracji, jedzenia, dopasowanej do stylu muzyki oraz innych elementów wydawać Wam się będzie skomplikowana, szybko przekonacie się, że to tylko pozory! W Partybox.pl znajdziecie absolutnie wszystko, co niezbędne – a także dużo więcej pomysłowych gadżetów, które pomogą Wam zapewnić tzw. efekt wow.\nSpróbujcie raz zorganizować imprezę tematyczną, a już nigdy nie wrócicie do klasycznych. Pomysłowe dekoracje sali z Partybox.pl to gwarancja sukcesu każdego przyjęcia – i już samo ich wybieranie zawsze jest doskonałą zabawą. Wasza impreza sprawi więc Wam mnóstwo radości jeszcze na długo przed tym zanim pierwsi zaproszeni goście w ogóle się na niej pojawią!\nDekoracje i nakryciaDekoracje sali\nDekoracje stołuSerwowanie potrawSerwowanie napojówDekoracje tortuDekoracje w kolorzeKolekcje personalizowane


SOCCA NALEŚNIKI Z CIECIERZYCY – Mam To Na Widelcu\nJESIEŃ, NALEŚNIKI I PLACKI, ŚNIADANIA\nNa dobre rozpoczęcie dnia Socca – proste naleśniki z mąki z ciecierzycy. Niezbyt popularne, ale warto spróbować. Najlepsze zaraz po zdjęciu z patelni. I raczej do konsumpcji od razu. Hurtowe smażenie na tak zwane „potem” mija się nieco z celem, bo gdy wystygną tracą elastyczność, łamią się i kruszą. Podałem je na leniwe, niedzielne śniadanie z konfiturą ze śliwek i solonym karmelem ale w wersji wytrawnej ze słonymi dodatkami – np. z plastrami kurczaka i grillowanymi warzywami też są doskonałe.\nPracę zacznij już wieczorem. Nie martw się – To nie oznacza, że ich zrobienie trwa w nieskończoność. Chodzi o to, że zrobione ciasto nabiera mocy po nocnym leżakowaniu w lodówce, a naleśniki smażą się wtedy doskonale.\nP.S. przepis na solony karmel czeka w kolejce – na pewno tu się pojawi\nCo potrzebne (na ok. 8 naleśników – to zależy od wielkości patelni):\n2 szklanki mąki z ciecierzycy (bez problemy można ją kupić w większym sklepie lub internecie)\n2 szklanki przegotowanej, chłodnej wody\nSkładniki łączę ze sobą – najlepiej wieczorem, jeśli chcę je podać na śniadanie i wstawiam do lodówki.\nNie martw się konsystencją ciasta – jeśli jest zbyt rzadkie, tak ma być. Ciasto zgęstnieje przez noc.\nNaleśniki smażę na średnim ogniu, na nieprzywierającej patelni. Można je smażyć tylko z jednej strony na suchej patelni do momentu aż spód się usmaży, a góra widocznie wyschnie, ale ja preferuję klasyczny sposób smażenia – patelnię przecieram masłem, wylewam chochelkę ciasta (ciasto powinno pokryć patelnię cienką warstwą), smażę z jednej strony przez 2-3 minuty, odwracam i dosmażam przez kolejne 2 minuty. Podaję na talerz od razu po usmażeniu – takie są najlepsze.\nNo to smacznego&dobrego…\nciecierzycafood&feelingjesieńmąka z ciecierzycynaleśnikinaleśniki z ciecierzycysoccaśniadanie\nPoprzedni wpis BRZOSKWINIOWE LASSI Z GRANOLĄ Z AMARANTUSA\nNastępny wpis OMLET Z CUKINIĄ\nPingback: SOCCA CHRUPIĄCY PLACEK Z MĄKI Z CIECIERZYCY | Mam To Na Widelcu


Lidia Gie - Part 2\nNadeszła najgorsza pora roku. Jesień – ta szara, deszczowa, zimna i nijaka pinda, przez wielu ludzi nazywana najbardziej magiczną porą roku. Jak dla mnie jest tak samo magiczna jak Salazar Slytherin. Uosobienie zła i beznadziei. Jesień wyplewiła ze mnie wszelkie pokłady dobrego humoru i nadziei na lepsze jutro, na odchodne zostawi jeszcze zimę, a tej […]


PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z MATEMATYKI. w GIMNAZJUM NR 4 im. Władysława Jagiełły w Piotrkowie Trybunalskim - PDF Free Download\nDownload "PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z MATEMATYKI. w GIMNAZJUM NR 4 im. Władysława Jagiełły w Piotrkowie Trybunalskim"\n1 PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z MATEMATYKI w GIMNAZJUM NR 4 im. Władysława Jagiełły w Piotrkowie Trybunalskim\n2 I. Cele PSO II. Zasady PSO III. Co podlega ocenie na danym przedmiocie IV. Sposoby oraz częstotliwość sprawdzania osiągnięć uczniów V. Skala ocen VI. Kryteria oceniania w klasach I-III VII. Ilościowy sposób oceniania prac pisemnych VIII. Sposoby dokumentowania osiągnięć uczniów IX. Sposoby informowania X. Poprawa oceny\n3 I. Cele PSO 1. Poinformowanie ucznia o poziomie jego osiągnięć edukacyjnych. 2. Niesienie pomocy uczniowi w samodzielnym planowaniu swego rozwoju. 3. Motywowanie ucznia do dalszej pracy. 4. Dostarczenie rodzicom (prawnym opiekunom) i nauczycielom informacji o postępach, trudnościach, specjalnych uzdolnieniach ucznia. 5. Umożliwienie nauczycielowi doskonalenia organizacji i metod pracy dydaktyczno - wychowawczej. II. Zasady PSO 1. Nauczyciel na początku roku szkolnego informuje uczniów o zakresie wymagań z matematyki oraz o sposobie i zasadach oceniania. Wskazane jest powtórzenie tych czynności na początku II śródrocza. 2. Uczeń ma obowiązek pisać sprawdzian (pracę klasową), który odbył się w okresie jego nieobecności w szkole. Czas i formę sprawdzianu uzgadnia z nauczycielem. 3. Za prace klasowe uważane są całogodzinne sprawdziany oraz różnego rodzaju testy zapowiedziane z 1- tygodniowym wyprzedzeniem. 4. Wszystkie sprawdzone przez nauczyciela prace klasowe muszą być przez ucznia poprawione w zeszycie przedmiotowym. 5. Uczeń jest zobowiązany do noszenia i systematycznego prowadzenia zeszytu przedmiotowego, podręcznika oraz przyborów do geometrii. 6. Dwa razy w semestrze uczeń może zgłosić nieprzygotowanie do lekcji (na początku zajęć) nie podając przyczyny. Nie dotyczy to lekcji, na których nauczyciel zaplanował sprawdzian, kartkówkę lub inną pracę długoterminową. 7. Uczeń nie ponosi żadnych konsekwencji, jeśli zgłosił brak przygotowania, które nastąpiło z ważnych przyczyn, potwierdzonych pisemnie przez rodzica/opiekuna. 8. Prace domowe powinny być odrabiane systematycznie w zeszycie przedmiotowym. W przypadku ich braku uczeń otrzymuje ocenę niedostateczną. 9. Jeśli uczeń ma trudności w opanowaniu materiału, ma prawo do pomocy ze strony nauczyciela lub innego ucznia. Dodatkową możliwość zyskuje poprzez uczęszczanie na zajęcia wyrównawcze z matematyki. III. Ocenie na matematyce podlegają: 1. Sprawdziany pisemne (prace klasowe, testy, kartkówki). 2. Sprawdziany dyrektorskie. 3. Praca ucznia na lekcji (aktywność, praca w grupie, samodzielna praca na lekcji). 4. Samodzielna praca domowa ucznia (pisemna praca w zeszycie, ćwiczenia). 5. Odpowiedzi ustne. 6. Zeszyt (poprawność merytoryczna, systematyczność prowadzenia). 7. Prace projektowe, długoterminowe. 8. Aktywność poza lekcjami matematyki (osiągnięcia w konkursach, olimpiadach, turniejach).\n4 IV. Sposoby oraz częstotliwość sprawdzania osiągnięć uczniów 1. Odpytywanie bieżące na każdej lekcji. 2. Wykonywanie przez uczniów ćwiczeń według uznania nauczyciela. 3. Prace klasowe lub testy po każdej większej partii materiału przynajmniej raz w każdym śródroczu. 4. Kartkówki z bieżącego materiału co najmniej dwie w okresie klasyfikacyjnym. 5. Sprawdzian diagnostyczny, kompetencji oraz egzamin próbny zgodnie z harmonogramem pracy szkoły. 6. Zeszyt przedmiotowy według uznania nauczyciela. V. Skala ocen Zgodnie z WSO stosuje się skalę ocen od 1 do 6. VI. Wymagania na poszczególne oceny w klasach I-III Załącznik VII. Ilościowy sposób oceniania prac pisemnych Ocenianie ilościowe ( w zależności od zdobytej liczby punktów). W przypadku prac klasowych (sprawdzianów, testów) i kartkówek stosuje się następującą skalę ocen: celujący (6) - uzyskuje minimum 91% i poprawne rozwiązanie zadania dodatkowego bardzo dobry (5) 91% - 100% dobry (4) 75% - 90% dostateczny (3) 50% - 74% dopuszczającą (2) 30% - 49% niedostateczny (1) 0% - 29% VIII. Sposoby dokumentowania osiągnięć uczniów 1. Osiągnięcia uczniów odnotowuje się w dzienniku lekcyjnym i dzienniczku ucznia. 2. Oceny wpisywane są w odpowiednio oznaczonych przez nauczyciela rubrykach i dodatkowo oznaczone kolorem: prace pisemne sprawdziany, prace klasowe na czerwono kartkówki na zielono pozostałe oceny ( za aktywność, prace domowe, nieprzygotowania, odpowiedź ustną lub inne prace ucznia) na niebiesko lub czarno\n5 3. Oceny semestralne uwzględniają oceny cząstkowe z zachowanie następującej hierarchii: pisemne prace klasowe (sprawdziany, testy) kartkówki odpowiedzi ustne aktywność prace domowe Ocena semestralna nie jest średnią arytmetyczną ocen cząstkowych. IX. Informacje o ocenach 1. Wszystkie oceny są jawne i wystawiane według ustalonych kryteriów. 2. Wszystkie pisemne uwagi nauczyciela oraz oceny powinny być przez rodzica/opiekuna podpisane. 3. Nauczyciel uzasadnia każdą bieżącą ocenę szkolną. 4. Sprawdzone i ocenione prace kontrolne uczniów przedstawione są do wglądu uczniom na zajęciach dydaktycznych. Prace pisemne zawierają krótkie, pisemne uzasadnienie oceny, w którym nauczyciel wskazuje wiadomości i umiejętności opanowane przez ucznia w porównaniu z wymaganiami edukacyjnymi z obszaru sprawdzonego testem lub sprawdzianem. W przypadku kartkówek uzasadnienie pisemne nie jest wymagane. 5. Oceny z ustnych form sprawdzania wiedzy i umiejętności nauczyciel uzasadnia ustnie w obecności klasy, wskazując dobrze opanowaną wiedzę lub sprawdzaną umiejętność, braki w nich oraz przekazuje zalecenia do poprawy. 6. Rodzice (prawni opiekunowie) mają możliwość wglądu w pisemne prace dzieci po sprawdzianie, na zebraniach ogólnych i konsultacjach w wyznaczonych godzinach i dniach tygodnia. Skopiowane prace nauczyciel przekazuje lub wypożycza do domu w celu zaprezentowania ich rodzicom (prawnym opiekunom). Okazane prace wraz z podpisem rodzica zwracane są w ciągu tygodnia nauczycielowi. 7. O śródrocznej lub rocznej ocenie niedostatecznej rodzice (prawni opiekunowie) ucznia informowani są w formie pisemnej na miesiąc przed klasyfikacyjną Radą Pedagogiczną. Za pisemne poinformowanie rodziców odpowiada wychowawca wraz z nauczycielem, który tę ocenę zaproponował. 8. O przewidywanej ocenie śródrocznej lub rocznej nauczyciel informuje pisemnie ucznia i jego rodzica/prawnego opiekuna na 2 tygodnie przed klasyfikacyjną Radą Pedagogiczną. X. Poprawa oceny W przypadku otrzymania z pracy klasowej (sprawdzianu) oceny niedostatecznej, uczeń ma prawo do jednorazowej jej poprawy, przy czym w dzienniku zachowane są dwie oceny.


Kolejne kraje zawstydzają ekstraklasę. Ale jest jeden klub, z którego Polacy powinni brać przykład Piłka nożna - Sport.pl\nBartosz Rzemiński 31.01.2020 07:00\nNiemal 20 mln euro może zarobić Slavia Praga, jeśli po udanym wypożyczeniu West Ham United zdecyduje się wykupić Tomasa Soucka. To więcej, niż polskie kluby zarobiły na sprzedaży Radosława Majeckiego, Jana Bednarka i Sebastiana Szymańskiego. Czesi są kolejnym narodem, który w strategii budowania klubów piłkarskich zawstydził Polaków. Zawstydzają nas zresztą nie tylko oni, ale akurat oni powinni też być dla naszych klubów wzorem do naśladowania.\n7 milionów euro - tyle za Radosława Majeckiego otrzymała Legia Warszawa, która swojego bramkarza sprzedała do AS Monaco. To nowy rekord transferowy ligi polskiej, który dotychczas należał do Jana Bednarka. On w lipcu 2017 roku za 6 mln euro przeszedł z Lecha Poznań do Southampton.\nPodczas gdy kibice ekstraklasy cieszą się z nowego rekordu, Czesi mogą go kilkukrotnie przebić. Tomas Soucek został bowiem wypożyczony ze Slavii Praga do West Hamu za 4,5 mln euro. Angielski klub zagwarantował sobie przy tym prawo pierwokupu, które według różnych źródeł, może wynosić nawet 15,5 mln euro. Razem to więc kwota wyższa, niż pieniądze, jakie Legia i Lech zarobiły na dwóch rekordach transferowych Majeckiego i Bednarka. Razem ci zawodnicy mogą kosztować (jeśli West Ham wykupi Soucka, co jest bardzo prawdopodobne) kilka milionów mniej niż czeski pomocnik. Co ciekawe, jeśli rzeczywiście transfer Soucka łącznie z wykupem wyniesie 20 mln euro, będzie on droższy nie od dwóch, ale od trzech rekordowych transferów polskiej ekstraklasy (po doliczeniu 5,5 mln euro za Sebastiana Szymańskiego).\nCzesi nas zawstydzają. Izraelczycy, Bułgarzy czy Rumuni też sprzedają drożej\nCzesi zawstydzają ekstraklasę pod względem finansowym (o sportowym wspominać nie trzeba, bo w nim problem mamy także z Luksemburgiem, z którego najdroższy piłkarz sprzedany został za 250 tysięcy euro). Już dawno zrobili to m.in. Ukraińcy. Najdroższy piłkarz, który wyjechał z ich ligi (Fred za 59 mln euro do Manchesteru United), kosztował więcej niż Radosław Majecki, Jan Bednarek, Sebastian Szymański, Adrian Mierzejewski, Bartosz Kapustka, Robert Lewandowski, Krzysztof Piątek, Łukasz Fabiański, Adam Buksa, Patryk Klimala, Sebastian Walukiewicz i Dawid Kownacki razem wzięci.\nSą także inne, mniej drastyczne, ale smutne przykłady. Drożej piłkarzy od naszych klubów sprzedają m.in. Izraelczycy (7,25 mln euro za Erana Zahaviego z Maccabi Tel Awiw do Guangzhou), Bułgarzy (7,5 mln euro za Jonathana Cafu z Łudogorca Razgrad do Bordeaux), Rumuni (9,7 mln euro Nicolae Stanciu ze Steauy Bukareszt do Anderlechtu) Chorwaci (23 mln euro za Marko Pjacę z Dinama Zagrzeb do Juventusu) czy Szwajcarzy (26,5 mln euro za Breela Embolo z FC Basel do Schalke).\nSlavia Praga przykładem\nPoza ligami TOP 6 (Anglia, Niemcy, Hiszpania, Włochy, Francja, Rosja), do których nie ma sensu się porównywać, a także krajami wymienionymi nieco wyżej, w ostatnich latach dystansują nas głównie wspomniani Czesi. Oczywiście nie tylko oni, ale to ich kluby powinny być modelowym przykładem polityki budowania zespołu i działania na rynku. Nawet nie wszystkie ich kluby, a jeden – Slavia Praga, która z bardzo dużą przewagą (14 punktów) prowadzi w tabeli ligi czeskiej, a jesienią grała w Lidze Mistrzów, gdzie wypromowała swoich zawodników. Soucek to nie jedyny efekt strategii Slavii. Tym jest także m.in. Alex Kral, za którego Spartak Moskwa zapłacił kilka miesięcy temu 12 mln euro.\nJeszcze kilka lat temu o transferach takich, jak te Soucka czy Krala, w Slavii nie było oczywiście mowy. Pieniędzy brakowało na wszystko - pensje, utrzymanie sztabu czy stadionu, na jakim do niedawna grał klub. Nikt nie myślał o rekordach transferowych i grze w europejskich pucharach. Priorytetem było bronienie się przed spadkiem.\nWszystko zmieniło się w 2015 roku, kiedy klub przejęła chińska grupa inwestycyjna CEFC. Grupa z Szanghaju, prowadzona wówczas przez Ye Jianminga (zatrzymany w 2018 roku pod zarzutami przestępstw podatkowych), bardzo szybko chciał w Pradze zbudować potęgę na miarę europejskiego grania. Klub zaczął masowo ściągać najlepszych zawodników z ligi czeskiej, a także obiecujących piłkarz z lig zagranicznych, co roku wydając kilka milionów euro. W ciągu trzech sezonów do Slavii przybyło 26 nowych graczy. W tym zawodnicy tacy jak Danny z Zenita Sankt Petersburg, Halil Altintop z Augsburga czy Miroslav Stoch z Fenerbahce. Władze Slavii na tym jednak nie zamierzały poprzestawać, bo ściągnąć chciały m.in. Jonathana Biabiany'ego za 4 mln euro, czy Jewhena Konopliankę za dwukrotnie wyższą kwotę. Żaden z nich do Pragi ostatecznie nie przyszedł, ale samo zainteresowanie nimi pokazuje rozmach, z jakim chińscy właściciele realizowali swój czeski projekt.\nPieniądze wyłożyli zresztą nie tylko na piłkarzy, ale także na infrastrukturę. Zatrudnili wielu specjalistów, wzmocnili sztab szkoleniowy i ściągnęli trenera Jindricha Trpisowskiego. Na tym się nie skończyło, bo grupa CEFC za 40 mln euro kupiła 21-tysięczny stadion, Eden Arenę.\nCitic, mimo zdecydowanie większych zasobów finansowych, intensywnych działań Slavii na rynku transferowym kontynuować jednak nie zamierzało. Zamiast pompować w klub pieniądze, szefowie grupy postanowili, że zrobią z niej maszynkę do ich zarabiania. W klubie postawiono na wychowywanie własnych piłkarzy, a trener dostał polecenie opierania zespołu na młodych Czechach, przywiązanych do klubu. Za wzór dla Slavii postawiono m.in. Viktorię Pilzno, od wielu lat, ale z mniejszymi zasobami finansowymi, budującą klub w podobny sposób. Chińczycy dofinansowali klub, uzupełnili braki i stworzyli nową strategię, zakładającą znacznie rozsądniejsze rozwijanie klubu od poprzedników. Ten rozsądek zadziałał u nich tak dobrze, że już po roku prowadzenia Slavii, drużyna odpłaciła się mistrzostwem i kwalifikacją do Ligi Mistrzów. Aby się więc w niej nie skompromitować, inwestorzy postanowili nieco bardziej odkręcić kurek z pieniędzmi. Za 1,6 mln euro z FK Jablonec sprowadzono Tomasa Holesa, a za 1,2 mln z tego samego klubu ściągnięto jego partnera z obrony, Davida Hovorkę. Przede wszystkim pobito jednak klubowy rekord transferowy, płacąc 4 mln euro za Nicolae Stanciu z Al-Ahli.\n„Slavia ma być czeska”\nSkład Slavii, nie tylko ze spotkań ligowych, ale także, a nawet przede wszystkim - z pucharowych pokazuje, że słowa o strategii budowania klubu nie są rzucane na wiatr, a znajdują odzwierciedlenie w czynach. - Przede wszystkim założyliśmy, że Slavia ma być czeska. Determinuje to rynek, na którym działamy. Gramy w Europie, świat się otwiera, ale jesteśmy w Czechach, gdzie jest taka, a nie inna mentalność, podejście do życia itp. To musi mieć odzwierciedlenie w szatni i atmosferze, jaka w niej panuje. W zespole piłkarze są kumplami, przyjaźnią się ich rodziny, jeden dla drugiego jest gotowy zrobić więcej niż na przykład pracownik w biurze dla kolegi, który siedzi biurko obok. Znam mnóstwo trenerów, zawodników, dyrektorów z klubów zachodnich. Oni mówią: "Chodzimy do pracy". Nie można odmówić im profesjonalizmu, znają się na swojej robocie, ale chodzą tylko do pracy. Zrobią, co mają do zrobienia, najlepiej jak potrafią i wracają do domu. Ich praca stoi na bardzo wysokim poziomie, bo są na to pieniądze i w niektórych przypadkach przynosi to sukces. O atmosferę, o której mówię, łatwiej, jeśli większość piłkarzy jest stąd, z Czech - powiedział dyrektor sportowy Slavii, Jan Nezmar, w rozmowie z Grzegorze Rudynkiem z "Przeglądu Sportowego".\nI ta „atmosfera”, to w tym przypadku słowo klucz. Bo o ile chińscy inwestorzy poprzez swoją strategię zamierzają stworzyć klub, który nie tylko będzie się sam utrzymywał, ale też na nich zarabiał, o tyle osoby tę strategię realizujące chcą zbudować idealnie funkcjonujący organizm. Ta „atmosfera” ma w tym przypadku głębsze znaczenie. Dotyczące przywiązania do barw, identyfikacji z klubem, która wyciska z piłkarzy 120 proc. ich możliwości, co widać w meczach z teoretycznie lepszymi rywalami. Slavia korzysta z przykładu Viktorii Pilzno i pomysłów chińskich inwestorów, a sama staje się przykładem dla innych klubów z różnych krajów. Przykładem, którym powinna być także dla zespołów z polskiej ekstraklasy.


W tym tygodniu już po raz drugi spotkaliśmy się na kawie (herbacie) w poniedziałkowy poranek. Jeśli chcesz razem z nami rozpoczynać tydzień pracy, to jak najbardziej zapraszamy – spotkania są otwarte dla wszystkich członków ROC Polska na onorg.\nPoniedziałkowe spotkania są okazją, żeby lepiej się poznać, rozmawiając o tym, co może przydać się nam w pracy. I tak podczas pierwszego spotkania dość naturalnie rozwinęła się dyskusja dotycząca planowania tygodnia i porannych rytuałów. Każdemu z nas zdarza się jednak, że najlepszy plan nie wystarcza – i nagle musimy poradzić sobie ze spadkiem produktywności. Właśnie ten temat poruszyliśmy w tym tygodniu. Swoimi uwagami podzieliły się: Agnieszka Rachwalak, Agnieszka Szczerba i Doris Maklewska.\nW zdrowym ciele… produktywny duch\nSpadek produktywności może być wynikiem zaniedbania pewnych podstawowych wymagań organizmu. Każdy z nas powinien odpowiednio spać, jeść czy zadbać o aktywność fizyczną, żeby móc pracować na najwyższych obrotach. Jeśli Twoja produktywność obniża się właśnie ze względu na Twój stan fizyczny, nie ma drogi na skróty! Musisz zapewnić sobie optymalne warunki do pracy, a to bywa pracą samą w sobie.\nW trakcie dyskusji okazało się, że parę z nas korzysta z gadżetów, które pozwalają nam śledzić poziom stresu (lub odporności na stres). Sprawdzamy, czy dobrze śpimy, czy wystarczająco dużo się ruszamy. Pracując z domu bardzo łatwo kompletnie stracić poczucie czasu, a już kwarantanna szczególnie nie sprzyja zdrowemu trybowi życia. Nawet w takich warunkach można sobie jednak poradzić – wystarczy naprawdę chcieć.\nDobre nawyki poprawią produktywność\nProduktywność jest blisko związana z umiejętnością skupienia się na danym zadaniu, a ta umiejętność – jak każda inna – wymaga regularnego treningu. To właśnie dlatego warto popracować nad pewnymi nawykami. Budując umiejętność koncentracji zmniejszamy ryzyko, że odczujemy spadek produktywności.\nDobre nawyki mogą uwzględniać pewne poranne rytuały, czyli odpowiednie rozpoczęcie dnia pracy. Sama na przykład zauważam, że aktywność fizyczna rano bardzo pomaga mi w pracy – czasem decyduję się na spacer, czasem na krótki trening w domy, ale zawsze widzę efekt takiego działania. Co więcej, im dłużej praktykuję taki poranny rytuał, tym lepsze widzę rezultaty.\nWarto przemyśleć też rytuały popołudniowe. Zamiast zjadać obiad „przy pracy”, warto zrobić sobie porządną przerwę w pracy, oderwać się od obowiązków. Wiele z nas odczuwa wyraźny spadek energii po jedzeniu, być może jest to więc dobry czas na krótki spacer?\nBudowanie nawyków jest oczywiście wyzwaniem samym w sobie, ale w trakcie rozmowy zgodziłyśmy się, że odpowiednia literatura może bardzo pomóc! Polecamy Wam szczególnie „Atomowe nawyki” i „Praca głęboka”, a tym, którzy czytają po angielsku również „Group genius”:\nKsiążka jest dostępna w Latającej Bibliotece ROC\nNie zapominajmy też o tym jak ważne jest nasze miejsce pracy i otoczenie. Jeden z najprostszych tricków, by poradzić sobie ze spadkiem produktywności jest po prostu zmiana miejsca. Może to oznaczać, że siądziesz przy innym biurku, zamiast pracować z domu – przejdziesz się do kawiarni lub coworku, albo po prostu zmienisz biurko w pokoju na kuchenny stół.\nTaka chwilowa zmiana otoczenia wyrywa nas na chwilę z normalnego trybu pracy, zwiększa uważność. Niektórym w utrzymaniu tak podwyższonej uważności pomaga też zmiana z pozycji siedzącej na stojącą, czy praca połączona ze spacerem. Oczywiście, w tym wypadku wiele zależy od rodzaju wykonywanego zadania jak i naszych warunków. Ale wbrew pozorom wcale nie musimy posiadać biurka stojącego, by móc przez chwilę popracować na stojąco – wystarczy podnieść komputer umieszczając np. pudełko na zwykłym biurku.\nOtoczenie to też ludzie. Niektórym łatwiej pracować w biurze, bo odgłosy pracy innych działają na nas motywująco. Czasami łatwiej jest przebrnąć przez najtrudniejszy etap pracy działając wspólnie – wtedy możemy zaproponować spotkanie wideo całemu zespołowi, a w trakcie spotkania dzielić się informacją jak nam idzie, ile pracy udało się już wykonać. To ciekawe rozwiązanie np. jeśli musimy skontaktować się telefonicznie z dużą liczbą kandydatów, lub napisać kilkanaście lub kilkadziesiąt wiadomości w trakcie jednego „posiedzenia”.\nInne zadania warto zaplanować dokładnie odwrotnie. Kiedy praca wymaga skupienia, warto zapewnić sobie warunki do pracy głębokiej, czyli zminimalizować liczbę bodźców. Telefon możemy wtedy przełączyć w tryb samolotowy, wyłączyć aplikację mailową na komputerze tak, żeby nie sprawdzać co chwilę, czy ktoś nie próbował się z nami skontaktować. Jeśli zadanie nie wymaa korzystania z social media, te również warto wyłączyć. Im mniej powiadomień na telefonie czy ekranie komputera, tym lepiej.\nPamiętajcie jednak, że taka głęboka praca wymaga treningu. Koncentrację trenujemy albo wykonując pracę głęboką (autor książki „Głęboka praca” sugeruje, by zaczynać od bloków 30-minutowych i w miarę zdobywania praktyki wydłużać je do maksymalnie 4 godzin), lub podczas wykonywania innych zadań wymagających skupienia. Dla biegaczy to właśnie bieganie może być idealną okazją do trenowania – możecie w ten sposób poprawić nie tylko koncentrację, ale też wyniki! Inni mogą skorzystać z medytacji lub ćwiczeń mindfulness.


Dostarczamy od: Poniedziałek - piątek 17:00 - 21:00 Sobota - niedziela 12:00 - 21:00 do twojego domu lub z przyjemnością przygotowujemy wszystkie potrawy do odbioru. Proszę zamawiać telefonicznie: 0211-97711223 - Klußka\nKlußka > Wpisy > Wydarzenia > nowości > Dostarczamy od: Poniedziałek – piątek 17:00 – 21:00 Sobota – niedziela 12:00 – 21:00 do twojego domu lub z przyjemnością przygotowujemy wszystkie potrawy do odbioru. Proszę zamawiać telefonicznie: 0211-97711223\nPosted on: 11 maja 2020 Written by: Jarek Categorized in: nowości\nz przyjemnością przygotowujemy wszystkie potrawy do odbioru.\nProszę zamawiać telefonicznie:\nNext post Wróciliśmy! Drodzy goście, możemy znów rozpieszczać was naszymi polskimi specjalnościami. Nadal oferujemy naszą usługę dostawy.\n0 comments on “Dostarczamy od: Poniedziałek – piątek 17:00 – 21:00 Sobota – niedziela 12:00 – 21:00 do twojego domu lub z przyjemnością przygotowujemy wszystkie potrawy do odbioru. Proszę zamawiać telefonicznie: 0211-97711223” Add yours →


Odwaga, by przełamać przeszłe wzorce relacji | Rada Sympatii\nhttps://hookupwebsites.org/pl/odwaga-do-zlamania-przeszlosci-wzorow-zwiazkow/Odwaga, by przełamać przeszłe wzorce relacji\nOdwaga, by przełamać przeszłe wzorce relacji\nEmily była przygnębiona swoim ostatnim związkiem miłosnym. Ona i Jim zaczęli się spotykać kilka miesięcy temu i na początku Jim wydawał się inny niż inni mężczyźni, z którymi się spotykała. Łączyło ich o wiele więcej, był dobrym słuchaczem, a ponieważ miał świetną pracę, zabierał ją na drogie kolacje i imprezy.\nNa początku nie przeszkadzało jej to, że Jim od czasu do czasu odwoływał randki w ostatniej chwili z powodu obowiązków służbowych. Nie przeszkadzało jej to nawet, gdy po zaplanowaniu weekendu wycofał się; rozumiała, że jego praca jest dla niego ważna i poważnie podchodził do swojej przyszłości w firmie.\nPotem Emily zaczęła zauważać, jak często był rozproszony, tak naprawdę nie zadając jej żadnych pytań na temat siebie lub swojego dnia, ale skupiając rozmowę na swoim ostatnim projekcie. Zabawa, którą kiedyś mieli, zniknęła tak szybko, jak rosły jego zmagania w pracy.\nGdy Emily myślała o swojej frustracji związanej z Jimem, zdała sobie sprawę, że nie był to pierwszy raz, kiedy doświadczyła podobnych zachowań w poprzednich związkach. Okazało się, że wszyscy mężczyźni w jej życiu mieli na myśli pracę, a nie miłość.\nNa koniec dnia byli bystrymi, zdeterminowanymi mężczyznami, skupionymi na swojej pracy i zdefiniowani przez swoją pracę. Ich zobowiązaniem było odniesienie sukcesu w karierze, a nie w ich związku. Musiała przyznać, że pociągali ją mężczyźni, którzy odnosili sukcesy finansowe, ponieważ lubiła lepsze rzeczy, które jej przynosili. Chciała, aby widzieli ją jako wspierającą i kochającą, więc chętnie zaakceptowała ich rezygnację z późnych minut. Zawahała się ze strachu, że wściekają się, gdy dadzą im znać, że chce, aby byli bardziej uważni na nią i bardziej zaangażowani w związek.\nWzór przeplatający się z nią przez wszystkie jej związki miłosne stawał się dla Emily wyraźniejszy. Widziała swoją rolę i role swoich chłopaków w utrzymaniu wzorca przy życiu i zdrowiu.\nJeśli wzór nie był zdrowy i nie prowadził jej tam, gdzie chciała iść, czego chciała? Jaki człowiek? Jaki rodzaj relacji? Prawdę mówiąc, nie wiedziała. Z pewnością wiedziała, czego nie chce; po prostu nie była tak jasna, czego chce.\nZbyt często jesteśmy tak skupieni na rzeczach, których nie chcemy; trudno jest określić, czego chcemy. A czasami, przyznajmy to; o wiele fajniej jest narzekać na złe rzeczy, niż zwracać uwagę na dobre rzeczy, wydarzenia, które wniosłyby radość i przyjemność do naszego życia.\nJednak ironia polega na tym, że dostajemy to, na czym się skupiamy, więc nawet jeśli nie chcemy niepożądanej osoby, związku lub wzorca w naszym życiu, mamy tendencję do przyciągania ich jak muchy ze względu na to, na czym się skupiamy.\nPrzejście od marudzenia do marzenia wymaga odwagi. Spojrzeć z jasnym wzrokiem na prawdę naszych relacji. Potrzeba odwagi, by zdefiniować, czego naprawdę chcemy, i przenieść naszą uwagę z problemów na możliwości.\nOsiem sposobów na zwiększenie odwagi do przełamywania starych wzorców i tworzenia nowych wzorców relacji:\n1. Zidentyfikuj swój stary wzór .\nZapisz to w całej jego brzydkiej prawdzie. Wyobraź to sobie. Nadaj mu nazwę, która dobrze go opisuje (humor działa tutaj, nadając mu nazwę, która sprawia, że się śmiejesz).\n2. Powiedz do widzenia .\nOdeślij stary wzór ceremonią pożegnania. Rozerwij lub jeszcze lepiej spal papier, na którym napisałeś stary wzór. Wyraź swój zamiar przerwania starego cyklu i przejścia do zdrowszego.\n3. Zidentyfikuj nowe wzorce .\nMiej wielkie marzenia. Rozwiń swoje myślenie. Puść wodze fantazji i zapisz wszystko, czego chcesz w swojej pracy, ważnych związkach, rodzinie, zainteresowaniach i hobby, rozwoju osobistym, finansach, duchowości, zdrowiu fizycznym i dobrym samopoczuciu oraz przyjaźniach.\n4. Skup się .\nStwórz księgę bramkową ze stroną dla każdego ze swoich marzeń. Wypełnij strony obrazkami przedstawiającymi to, czego chcesz i jak chcesz się czuć. Poświęć pięć minut każdego dnia na przeglądanie swojej księgi bramkowej i wyobrażanie sobie siebie z mężczyzną, związkiem, pracą itp. swoich marzeń.\n5. Podejmij jedno zainspirowane działanie codziennie robić coś, co przybliża Cię do tego, czego chcesz.\n6. Zwróć uwagę do ludzi, rzeczy i sytuacji pojawiających się w Twoim życiu, które pasują do Twojej wizji.\n7. Otaczaj się ludźmi (life coach, terapeuta itp.), który wesprze Cię w wewnętrznej pracy potrzebnej do przełamania starych wzorców i tworzenia nowych.\n8. Idź lekko na siebie .\nChociaż byłeś zaangażowany w niezdrowe wzorce i pozwalałeś na istnienie w swoim życiu, z pewnością nauczyłeś się cennych lekcji, które wykorzystasz do tworzenia zdrowszych relacji w przyszłości. Wybacz sobie i innym, abyś mógł uwolnić się od przeszłości i przejść do tworzenia tego, czego chcesz.


Sturmanskie NH35-1825899 OCEAN Stingray - Zegarek.net\nZegarki Sturmanskie Stingray\nNH35-1825899 Zegarek Sturmanskie OCEAN Stingray - męski\nOpis zegarka Sturmanskie NH35-1825899\nModel z mechanizmem automatycznym to nowoczesna wersja tradycyjnego zegarka mechanicznego. Teraz wystarczy go po prostu nosić, by sprężyna samoistnie się nakręcała! Mechanizm zawiera 24 kamienie łożyskujące, co jest bardzo dobrym wynikiem. W przypadku tego modelu pełny naciąg sprężyny pozwala na 40 godzin rezerwy chodu. Sturmanskie NH35-1825899 posiada standardową 2-letnią gwarancję respektowaną przez producenta i autoryzowane serwisy naprawcze.\nSturmanskie NH35-1825899 został wyprodukowany w ograniczonej liczbie egzemplarzy. Dzięki temu każdy model zyskał unikalny numer, który można znaleźć na dekielku lub na boku koperty. Zestaw prezentowy to gotowe rozwiązanie dla osób poszukujących świetnego prezentu: nietypowego, praktycznego i wyjątkowego. Sturmanskie NH35-1825899 ma europejskie pochodzenie. To model o klasycznym wyglądzie. Choć jest raczej prosty, będzie zwracał na siebie uwagę starannością i doborem materiałów. Model ma cechy typowego zegarka w stylu diver.\nTarcza w kolorze głębokiej czerni to absolutny hit ostatnich sezonów. Tajemnicza i elegancka - taka, o jakiej marzysz. Sturmanskie NH35-1825899 pokazuje czas w sposób analogowy, czyli w jak najbardziej klasycznej, wskazówkowej formie. Zwróć uwagę na ten Sturmanskie NH35-1825899, jeśli podobały ci się starsze modele ze fluorescencyjnymi wskazówkami. Tutaj użyto nowszej technologii – Super Luminova, która daje jaśniejsze i dłuższe światło.\nSturmanskie NH35-1825899 ten zwraca uwagę również szkiełkiem mineralnym. Jest ono trwałe, a w razie zarysowania można je wypolerować.\nSturmanskie NH35-1825899 o wysokiej odporności na działanie wody. Może być z powodzeniem wykorzystywany nawet przez profesjonalnych nurków. Szarość koperty doskonale prezentuje się w towarzystwie innych barw, co czyni Sturmanskie NH35-1825899 idealną propozycją do noszenia na co dzień. Mechanizm zegarka został zamknięty w tradycyjnej kopercie wykonanej z trwałej sali nierdzewnej. Bardzo skuteczne zabezpieczenie serca zegarka przed wodą zapewnia zakręcany dekielek. Sturmanskie NH35-1825899 z bezelem przepięknie wygląda. Charakterystyczny dla rozwiązania pierścień daje bezpośredni dostęp do prowadzonego pomiaru. By zabezpieczyć koronkę przed uszkodzeniami mechanicznymi, zastosowano system ochronny, który gwarantuje bezpieczne użytkowanie zegarka nawet w niezwykle wymagających warunkach.\nOpinie o zegarku Sturmanskie NH35-1825899 OCEAN Stingray\nSturmanskie NH35-1825899 3105.00zł


Zatrzymać czas – recenzja filmu „Varda według Agnès” - Pełna Sala\nGdy 29 marca świat obiegła hiobowa wieść o śmierci na raka 90-letniej Agnès Vardy, nie mogłem się przemóc, by na zawołanie napisać dłuższy tekst na jej cześć. Gdzieś wspomniałem tylko, że czuję się, jakbym stracił babcię, taką najbliższą, od pysznych konfitur i niestworzonych opowieści. Mam wrażenie, że na Pełnej Sali mieliśmy do niej wszyscy nie tylko szacunek z racji jej niezwykłego dorobku, ale i właśnie cieplejsze odczucia, jak gdyby była członkiem rodziny, kimś bardzo bliskim, kto zawsze był obok. Krystian serdecznie pisał o jej “Twarzach, plażach”, Paweł z entuzjazmem analizował arcydzieło z lat 80. “Bez dachu i praw”, a ostatnio ekipa Cinema Post Castu z wypiekami na twarzy omawiała szczegółowo jej całą twórczość.\nNa lutowy festiwal w Berlinie schorowana Agnès Varda przyjechała z dziełem podsumowującym w formie bardzo nietypowej lekcji mistrzowskiej, pozbawionej jednak akademickiego zadęcia czy chęci puszenia się swym dorobkiem. A przecież prekursorka francuskiej nowej fali, choć tak naprawdę formalnie nigdy do niej nie należąca (wraz z Chrisem Markerem i Alainem Resnais tworzyli grupę filmowców z Lewego Brzegu), autorka przeszło 50 filmów fabularnych i dokumentalnych, zdolna fotografka, a w ostatnim stadium kariery także wzięta artystka wizualna mogłaby godzinami gawędzić o filmowych szczytach, jakie zdobyła czy pouczać studentów na temat stylu, ale wybrała inną drogę. Honorowy Oscar, wenecki Złoty Lew czy berliński Srebrny Niedźwiedź, kilka Cezarów i szereg innych pomniejszych nagród to miłe dodatki do działalności Francuzki, która nigdy przecież nie szukała poklasku. Jej żywa osobowość, ciekawość świata i życiowa zaradność zaważyły na tym, że autorka “Szczęścia” nigdy nie spoczęła na laurach, do samego końca pozostała czynna zawodowo, poszukująca, bawiąca się każdą chwilą, ucząca nowych rzeczy od każdego napotkanego człowieka.\nW filmie “Varda według Agnès” swoim zwyczajem reżyserka nie poprzestaje na sztywnej formule, lecz na naszych oczach tworzy nieskrępowany kolaż składający się z osobistych, nierzadko bolesnych wspomnień, anegdot z planu filmowego i technicznych opisów scen. Skrupulatnie opowiada o poszczególnych dziełach i podejmowanych inicjatywach na polu fotografii i instalacji. Struktura podyktowana jest bardziej emocjonalnym stosunkiem do danego okresu, reminiscencji, przedmiotu. Varda nie przejawia szczególnej inklinacji do chronologii czy obranego wcześniej matematycznego klucza. A jednak ujawnia wypracowany przez dziesięciolecia trójpoziomowy proces twórczy. Za inspiracją (gdy kiełkuje pomysł, a w jej przypadku raczej skomplikowany koncept) idzie akt kreacji (wymagający ogromnych nakładów pracy, pieniędzy, ale i inwencji), by finalnie dzieło mogło trafić do widzów. Oprócz Godarda nikt nie tworzy dzieła tylko dla siebie, tekst kultury potrzebuje widza.\nPodczas napisów początkowych figlarnie podryguje melodia niczym z menueta z XVII-wiecznego dworu (pochodzącego najpewniej z “Kuby z Nantes” i będąca efektem współpracy z wybitną polską kompozytorką Joanną Bruzdowicz). W ogóle, jak dawniej, oglądamy całą listę płac – zabieg stosowany obecnie nader rzadko, używany szczególnie, gdy chcemy imitować styl czy specyficzne zabiegi starych mistrzów (tak jak Brady Corbet w znakomitej czołówce “Vox Lux”) czy przywoływać nostalgicznie dawne dzieje, jak film Vardy. Tu docieramy do sedna tego, czym zajmowała się od początku autorka “Dagerotypów” – czasu i tego jak zostaje on postrzegany w naszym życiu i wszelkich formach sztuki.\nJeżeli prześledzić jak budowała Varda swoją œuvre, to zauważymy pewną prawidłowość, a mianowicie, że zawsze tematem naczelnym pozostawał właśnie czas. Czym innym jest fotografia, jak nie zatrzymaniem upływającego życia, zamknięciem pod kloszem tej właśnie chwili, uwięzieniem promieni słonecznych, uśmiechów, grymasów? A od robienia zdjęć zaczynała Agnès Varda w latach 50., o czym opowiada również w dokumencie w ramach zgrabnej wyliczanki. Od 1954 roku, gdy na teatralnym festiwalu w Awinionie jej aparat uwiecznił sławne oblicza aktorów grających w “Księciu Homburga” Jeana Vilara i Gérarda Philipe’a. To swoista kronika stworzona ze starych, naprawdę świetnych portretów gwiazd filmowych, celebrytów, polityków, ale i członków rodziny, przyjaciół, sąsiadów, przechodniów, sklepikarzy z rue Daguerre w Paryżu, gdzie mieszkała. W tym albumie znajdują się też trzy autoportrety, dorzucone mimochodem, bo reżyserka, jak podkreśla, woli koncentrować się na innych. I tu widać dokładnie predylekcję do odliczania lat, świętowania jubileuszy, dostrzegania ukrytej magii w symbolicznych datach. Oto jej twarz wpisana w mozaikę z kamyków, gdy miała lat 20, rubaszny selfiaczek na tle obrazu Gentile Belliniego, gdy skończyła 36 lat i wreszcie portret fragmentaryczny z okazji rocznicy 80 urodzin stworzony z pomocą kilku lusterek (“Autoportrait morcelé”, 2009). Dość powiedzieć, że mimo sędziwego wieku pozostawała aktywną fotografką i uwieczniała liczne projekty artystyczne, m.in. na Instagramie.\nIdąc dalej tym tropem, natrafimy na dzieło, które rozsławiło nazwisko Vardy. W “Cleo od piątej do siódmej” w nowatorski sposób podeszła do czasu ekranowego, co po latach wspomina w omawianym dokumencie. Georges de Beauregard, producent wielu filmów Godarda (w tym “Do utraty tchu”), zwrócił się do niej z propozycją nakręcenia pełnometrażowej fabuły, ale naciskał, żeby była ona przede wszystkim tania. Młoda reżyserka wiedziała, że z uwagi na ograniczony budżet musi kręcić w Paryżu i nie może pozwolić sobie na wiele dni zdjęciowych. Z tej praktycznej przyczyny, ale i przeczucia, że historia piosenkarki z podejrzeniem raka, opowiedziana niemal w czasie rzeczywistym będzie miała większą doniosłość. Akcja rozegrana przez godzinę i 30 minut kinowego seansu odpowiadała dwóm godzinom w świecie przedstawionym. Tyleż trwało oczekiwanie tytułowej Cleo na wyniki badań, a więc wiadomość, czy jest śmiertelnie chora, czy może ocalona. Swoim zwyczajem Varda wprowadziła odniesienia do świata sztuki (obrazy Baldunga Griena) oraz kręcąc na ulicach francuskiej stolicy zmieszała fabularne tworzywo z dokumentalnymi wstawkami.\nPojęcie czasu powraca w samym filmie “Varda według Agnès” kilkukrotnie. Choćby wtedy, gdy omawia “Bez dachu i praw” (w 1985 wygrała nim festiwal w Wenecji). Są tam umieszczone pasaże między scenami w formie 13 travellingów – każdy trwający równo minutę ze specjalnie skomponowanym tematem przez wspominaną wyżej Joannę Bruzdowicz – podczas których główna bohaterka Mona przemieszcza się po polach i szosach szukając nowego lokum. W dokumencie reżyserka wygłasza te techniczne uwagi siedząc na pędzącym wózku do realizacji takich właśnie jazd kamery. Wynika z tego również zupełnie fantastyczna umiejętność Vardy do przemieszczania się z tematów poważnych, akademickich do igraszki, żartu wizualnego czy rozładowującej zbytnią powagę sceny naigrywania się z samej siebie. Dystans do własnej przysadzistej postury i sympatycznego oblicza uczyniła w końcu znakiem rozpoznawczym, czymś co przełamuje lody i pozwala otwierać zamknięte dla innych wrota.\nCo niemniej ciekawe, reżyserka pracowała często pod wpływem impulsów i płynących zewsząd inspiracji, mieszała także nieraz prywatne przeżycia z pracą twórczą. Kręcąc “Agnès V. o Jane B.” spostrzegła się, że nadeszły wakacje, więc namówiła zaprzyjaźnioną gwiazdę Jane Birkin, by wraz z dziećmi (m.in. nastoletnią Charlotte Gainsbourg) wyjechały na Lazurowe Wybrzeże, a tam powstał “Kung-Fu master”. Dopiero po powrocie do Paryża dokończyły zawieszoną produkcję. W niezwykle osobistym “Kubie z Nantes” postanowiła opisać życie i twórczość umierającego na AIDS męża – Jacquesa Demy’ego. W tym celu wprowadziła aż trzy płaszczyzny czasowe i stylistyczne: 1) czerń i biel – opowieść o jego dzieciństwie, 2) kolorowe fragmenty z filmów Demy’ego, 3) robione na zbliżeniach urywki dokumentalne z obecnego stanu reżysera.\n"Wdowy z Noirmoutier" (Agnès Varda)\n"Cztery kontynenty. Ameryka" (Jan van Kessel starszy)\nDoświadczenia związane z pracą nad tym ostatnim projektem pomogły jej poradzić sobie ze śmiercią wieloletniego partnera. W “Świecie Jacquesa Demy’ego” uhonorowała ponownie po latach autora “Parasolek z Cherbourga”, omawiając przekrojowo jego twórczość już z większym dystansem. Samo doświadczenie owdowienia przelała natomiast na jedną z instalacji przygotowanych dla Fundacji Cartier. Praca “Wdowy z Noirmoutier” została przygotowana na podobieństwo serii “Cztery kontynenty” Jana van Kessela, flamandzkiego mistrza z okresu baroku. Wokół dużego ekranu – opłakujące stratę mężów kobiety na plaży – ustawiono 14 identycznych ekranów (każdy z inną wdową i jej opowieścią) i 14 zestawów słuchawek. Tym sposobem z daleka odbiorca mógł obserwować grupę zbolałych niewiast, ale by poznać poszczególne przypadki musiał poczekać na swoją kolej i dopiero posłuchać indywidualnych historii. Gwoli wyjaśnienia: na wyspie Noirmoutier, leżącej u wybrzeży Bretanii, zaledwie 85 km od Nantes, rodzinnego miasta Demy’ego, zamieszkiwali Varda i jej mąż. I tym razem wybór tematu nie był więc przypadkowy, lecz lokalny i wynikający z odruchu serca, współuczestnictwa, zrozumienia rozpaczy bohaterek instalacji.\n"Piła" (Daniel Rycharski)\nNa zakończonej w kwietniu znakomitej wystawie “Strachy” autorstwa Daniela Rycharskiego w Muzeum Sztuki Nowoczesnej oglądałem dzieło pod tytułem “Piła”. Urodzony w Sierpcu artysta wykorzystał wielką tarczę do cięcia bloków kamienia, by stworzyć przedmiot o zupełnie innym zastosowaniu i znaczeniu. Wyryto na nim cytat z księdza Józefa Tischnera mówiący o konieczności życia w prawdzie. Tym samym performer, próbując wziąć pod skrzydła mniejszości wykluczone z ram obecnych religii, stworzył przedmiot sakralny dla zrębów alternatywnej religii. Cytat został jednak wykonany tak, że za jakiś czas zostanie przykryty rdzą i trzeba będzie go wyryć na nowo. W tym działaniu widzę wielkie podobieństwo do pracy wykonywanej przez Agnès Vardę, szczególnie w ostatnim okresie życia. W obu przypadkach chodzi o pamięć i pielęgnację wartości, jakie wyznajemy, by żyć w zgodzie z samym sobą.\nW kolejnych projektach Francuzka wykonywała tytaniczny wysiłek, by świat nie zapomniał o portretowanych na taśmie, a potem na karcie pamięci lekkiej kamery cyfrowej zbieraczach ziemniaków, Czarnych Panterach, bojowniczkach feministycznych, przypadkiem napotkanym wuju z Ameryki, meksykańskich grafficiarzach, ekspedientce z mięsnego na rogu. Był w tym jakiś upór i przekonanie, że każda napotkana duszyczka ma najwyższą wartość i po prostu warto jej wysłuchać. Jest taka scena w nominowanych do Oscara “Plażach, twarzach”, które są tu szeroko cytowane, jakby Varda miała szczególny cel, by podkreślić ich rolę jako testamentu i drogowskazu, jak obchodzić się z bliźnim. Wraz z fotografem JR, współreżyserem filmu, powraca do miejscowości w Normandii. W 1954 na tutejszej plaży koło klifów powstała seria zdjęć przywołana w krótkim metrażu “Ulisses”. Był na nich jej przyjaciel, fotograf Guy Bourdin – potem tragicznie zmarły. Po dziesięcioleciach nasz duet z pomocą ekipy nakleja powiększone zdjęcie z podobizną Guya odpoczywającego na kamieniu. Praca okazuje się efemerydą, morska piana potrzebowała nocy, by zmyć ją z klifu. Varda wydaje się mówić przez to, że godzi się z przemijaniem, że zaznaczyła swój ślad i odejdzie w spokoju. Naszą rolą jest, by pielęgnować teraz pamięć o tej niezwykłej kobiecie i mistrzyni kina, zatrzymać czas jak ona czyniła nieraz w swych filmach.\nTytuł oryginalny: „Varda par Agnès”\nKategorie Festiwale, Millennium Docs, Recenzje Tagi Agnès Varda, daniel rycharski, dokument, Festiwal, Millennium Docs Against Gravity 2019, Recenzja festiwalowa, recenzje dokumentów Zobacz wpisy


CITROËN BX - akcesoria samochodowe - Motochemia\nCITROËN BX - AKCESORIA SAMOCHODOWE\nZnajdziesz tutaj akcesoria samochodowe dedykowane dla CITROËN BX\nZobacz wszystkie produkty dla danego ROCZNIKA CITROËN BX klikając w przycisk obok jego nazwy\nDywaniki samochodowe do CITROËN BX\nFiltry kabinowe do CITROËN BX\nFiltry paliwa do CITROËN BX\nFiltry powietrza do CITROËN BX\nOleje mineralne do CITROËN BX\nOleje półsyntetyczne do CITROËN BX\nOleje silnikowe do CITROËN BX\nOleje syntetyczne do CITROËN BX\nWycieraczki do CITROËN BX\nżarówki do CITROËN BX\nJeśli jesteś właścicielem CITROËN BX to istnieje prawdopodobieństwo, że potrzebujesz coś w nim wymienić. Polecamy oleje silnikowe dla CITROËN BX z rocznika 1982 - 1994 (XB-_). Warto sprawdzić dywaniki samochodowe dla rocznika 1982 - 1994 (XB-_). Oczywiście warto przeglądnąć ofertę wycieraczek i żarówek samochodowych dla rocznika 1982 - 1994 (XB-_). Jeśli szukasz olejów przekładniowych lub filtrów dla rocznika 1982 - 1994 (XB-_) to dobrze trafiłeś. Życzymy udanego przeglądania.


13.10.2014, 1:49, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.10.2014, 14:03 przez Daru.)\nPolskie święto graczy, targi Poznań Game Arena rozpoczną się równo za 2 tygodnie. Z roku na rok impreza staje się coraz popularniejsza przyciągając tony polskich fanów gier i nowych technologii. Reprezentacja Pokemon Valhalli odwiedzi hale poznańskich targów, aby dokładnie przyjrzeć się temu, jakie atrakcje przygotowali dla nas organizatorzy.\nSzczególną uwagę w tym roku może przyciągnąć Intel, który zapowiedział budowę wielkiego stoiska pełnego atrakcji. Wśród nich m.in. klasyczne już pokazy overclockingu, stoiska prezentujące gry na tablety, czy sławny Oculus Rift, umożliwiający zatopienie się w wirtualnej rzeczywistości. A ponadto turniej Counter-Strike: Global Offensive.\nPonownie dla wszystkich, którzy z ulubionymi postaciami integrują się bardziej niż zwykli śmiertelnicy, organizator proponuje konkurs cosplay. Cosplay to nie jest zwykłe przebranie się. To godziny tworzenia z pietyzmem kostiumu, to poznawanie psychologii postaci, którą przez 3 dni będziemy odgrywać na deskach teatru zwanego targami gier komputerowych.\nPodczas tegorocznej imprezy Gordon – hardkorowy gracz zmierzy się, w ponad 135 godzinnej rozgrywce, z trzecią odsłoną Sniper Elite, po to by bijąc rekord Guinessa pomagać fundacjom „Child's Play” i „Rak Off” w walce z nowotworami u dzieci.\nDla każdego, który w grach szuka czegoś więcej w ramach Poznań Game Arena 2014 odbywać się będzie także kolejny Zjazd Twórców Gier. Prelekcje w ramach spotkań poprowadzą topowe polskie i zagraniczne firmy, jak Google, Techland, Microsoft ale także rodzime uczelnie. O rozwojowym charakterze polskiej imprezy świadczy także obecność Strefy Niezależnych Twórców Gier, zwanej też zjazdem indyków.\nPoznań Game Arena miewało wzloty i upadki, ale rok do roku organizatorzy pokazują, że stać ich na więcej. Jeśli macie wolny ostatni weekend października, to warto odwiedzić Poznań i samemu zaczerpnąć klimatu targów. A jeśli z jakiś powodów nie będziecie mogli być z nami, to postaramy się oddać atmosferę tego miejsca w materiałach wideo i relacji. Stay tuned!\nNews autorstwa ekipy serwisu Antygaming z jego administratorem D'e (listva) na czele\nCherish Balle podarowali: Fennekin, Twister\nRE: Co nas czeka na tegorocznym PGA?\nJa tam czekam na Nintendo i LoLa. W zeszłym roku było super, mam nadzieję, że w tym jeszcze lepiej!\nehhh... jaka szkoda, że najpewniej nie będę mógł jechać... ale mówi się trudno\nAle jeśli będzie Nin to niech ktoś wygarnie im w moim imieniu.\n(7.10.2014, 21:21)Daru napisał(a): Nie przenoszę do newsów, bo nie ma jeszcze skórek pokemonowych. Reklamujmy Pokemony, a nie Nintenda\nParafrazując mistrza: Reklamujemy Pokemony, a nie targi w Poznaniu?\nCherish Balle podarowali: Gonzo, Nekuro, GRAnith, Vapek, k123onrad, Sandy\nJa ze swojej strony mogę polecić Mistrzostwa Polski w grze Trackmania 2 Stadium, które będą rozgrywane w sobotę 25 października od 9:30 na stoisku Radia Eska.\nWięcej info na stronie http://tmpl.info/forum/viewtopic.php?p=201358#201358\nI tu http://www.tmpl.info/forum/viewtopic.php?t=11903\n(13.10.2014, 11:44)Nilson napisał(a):\nNasza ekipa będzie na tych targach, stąd informacja prasowa. O niektórych rzeczach po prostu musimy pisać\nKiedy będzie relacja z Krakonu? Bo nie wiem czy czekać na tą z PGA.\nCherish Balle podarowali: Reel, Vapek\n13.10.2014, 12:32, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.10.2014, 12:34 przez Reel.)\n(13.10.2014, 1:49)Daru napisał(a): Rok rocznie impreza staje się coraz popularniejsza przyciągając tony polskich fanów gier i nowych technologii. Jak co roku odwiedzimy hale poznańskich targów, aby dokładnie przyjrzeć się temu, jakie atrakcje przygotowali dla nas organizatorzy. Co też czeka nas w tym roku?\nPomijając już że to pierwsze to błąd (powinno być "co rocznie"), to strasznie dużo powtórzeń tego samego słowa w kilku zdaniach. Proponuję jeszcze raz sprawdzić tekst i poprawić, bo w obecnej formie mocno razi, a przeczytałem dopiero pierwszy paragraf.\nReel ten autyzm :3\n(13.10.2014, 12:30)Niekurosska napisał(a): Kiedy będzie relacja z Krakonu? Bo nie wiem czy czekać na tą z PGA.\nCzy będzie relacja z PGA nie wiem, będzie nas tam reprezentował vulpi i od niego to zależy.\n(13.10.2014, 12:32)Reel napisał(a):\nJak już to corocznie, ale to znaczy dokładnie to samo co rokrocznie, więc nie wiem w czym jest problem. Jeśli koniecznie chcesz poprawić, to np. na "z roku na rok". A paragrafy to masz w aktach prawnych, tutaj są akapity.\nCherish Balle podarowali: Gonzo, GRAnith, Turtwiczka\nCytat: Czy będzie relacja z PGA nie wiem, będzie nas tam reprezentował vulpi i od niego to zależy.\nTak będzie. Pisałem o tym w innym wątku. Będzie zarówno relacja video jak i tekstowa, opublikujemy ją na AntyGaming oraz tutaj.\nPrawdopodobnie pojawię się w Sobotę . Będzie to mój pierwszy konwent w życiu :3.\nCytat: Będzie to mój pierwszy konwent w życiu :3.\nBo to nie konwent, tylko targi gier komputerowych ;p cos zupelnie innego.\nCherish Balle podarowali: Nekuro, Sandy\nNo dobra, dobra, po prostu się rajcuję . Ważne, że to wielkie zbiorowisko ludzi, których łączą wspólne pasje, to jest ważne .


> Zespół > Barbara Skrok\nBarbara Skrok pracuje w zespole świadczącym obsługę prawną na rzecz podmiotów prowadzących działalność leczniczą. Doradza także Klientom w zakresie bieżącej działalności operacyjnej, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych z prawem zamówień publicznych oraz prawem pracy. Doświadczenie zdobywała świadcząc doradztwo na rzecz największych towarzystw ubezpieczeniowych w Polsce.\nBarbara Skrok reprezentuje Klientów w sporach związanych z ich działalnością, posiadając bogate doświadczenie w postępowaniach sądowych, jak i postępowaniach prowadzonych przed Wojewódzką Komisją do Spraw Orzekania o Zdarzeniach Medycznych.\nPosługuje się językiem angielskim, niemieckim i hiszpańskim.\nReprezentacja i doradztwo na rzecz organów administracji samorządowej, spółek komunalnych oraz podmiotów gospodarczych,\nBieżąca obsługa podmiotów medycznych,\nReprezentowanie klientów (osób fizycznych jak również podmiotów medycznych) przed Wojewódzkimi Komisjami do Spraw Orzekania o Zdarzeniach Medycznych\nBogate doświadczenie w procesach likwidacji szkód rzeczowych oraz osobowych jako członek zespołu obsługi prawnej w jednym z największych Towarzystw Ubezpieczeniowych w Polsce;\nDoradztwo oraz reprezentacja klientów w sprawach karnych, w tym związanych z przestępczością gospodarczą na szeroką skalę\nDziałalność naukowa w Towarzystwie Naukowym Organizacji i Kierownictwa z siedzibą w Rzeszowie\nPostępowania sporne, zamówienia publiczne, prawo pracy indywidualne i zbiorowe, odszkodowania, ochrona dóbr osobistych