Na moim stole...: listopada 2015\nUdziec z indyka, czy pieczony, czy też duszony zawsze wychodzi delikatny, soczysty i miękki. Jeśli posiadacie puszkę cieciorki, to danie to wykonacie błyskawicznie. Jeśli jednak macie cieciorkę w torebce, to nie przerażajcie się, wystarczy ją tylko namoczyć na noc, a potem ugotować do miękkości. Udziec najpierw podsmażyć, dodać garść przypraw, poddusić wszystko i danie gotowe. Kto nie kocha takich szybkich potraw?\nokoło 1 kg udziec z indyka\npuszka cieciorki (około 240 g po odcedzeniu)\nZ udźca usunąć skórę oraz kość i pokroić w większą kostkę.\nW wysokim rondlu lub patelni obsmażyć na rozgrzanym oleju z każdej strony na rumiano.\nCebulę i czosnek drobno pokroić i zeszklić na łyżce oleju.\nDo mięsa dodać cebulkę z czosnkiem, wlać wino, wszystkie przyprawy, delikatnie posolić i dusić na małym ogniu do miękkości. W razie potrzeby, gdyby sos za bardzo zredukował się dolać wody.\nPod koniec duszenia wsypać odsączoną cieciorkę, posiekaną natkę pietruszki i kilka minut podgotować.\nEtykiety: drób, gulasz, mięso, obiad, szybki obiad\nNie będę się dziś dużo rozpisywać. Sałatka zdecydowanie dla tych, którzy por kochają. Ja do takich należę. Nie przeszkadza mi smak i zapach, więc mogę jeść por w każdej postaci i o każdej porze. Intensywność pora została oczywiście zredukowana, poprzez dodanie żółtego sera, jajka i kukurydzy. Zrobicie ją szybko, z podanych składników wychodzi solidna miska, będzie idealna sałatka na imprezę.\nBiałe części pora pokroić w cienkie półćwiartki. Ogórki, jajka i żółty ser pokroić w kosteczkę. Kukurydzę odcedzić. Wszystkie składniki połączyć ze sobą, delikatnie posolić, dodać świeżo zmielony pieprz, majonez i wymieszać. Odstawić do lodówki na godzinę by wszystkie składniki przegryzły się.\nAutor: Na moim stole o 14:06 Brak komentarzy:\nZima jeszcze nie nadeszła, więc moja pietruszka w ogródku rośnie jak oszalała, w listopadzie mam świeżej natki pietruszki pod dostatkiem. Dlatego dzisiejsza propozycja surówki z kapusty pekińskiej jest ze sporą ilością natki, a pozostałe warzywa czyli rzodkiewka i świeży ogórek tylko dla zaostrzenia charakteru sałatki. Wyszło wiosennie, w ciemny i zimny listopadowy dzień. Polecam serdecznie zwłaszcza do ciężkich dań, bo sałatka jest naprawdę delikatna, lekka, a przede wszystkim zdrowa.\nduży pęczek świeżej zielonej pietruszki\nKapustę pekińską drobno poszatkować. Pietruszkę posiekać. Ogórek, rzodkiewkę pokroić w półplasterki, bądź w ćwierć plasterki, cebulę pokroić w piórka.\nWszystkie warzywa dokładnie wymieszać, skropić sokiem z cytryny, oliwą, posolić, dodać pieprz i wymieszać.\nAutor: Na moim stole o 16:32 Brak komentarzy:\nDawno nie było u mnie wątróbki na obiad. A wszystko przez to, że mojej córce po prostu nie smakuje. Mając nadzieję, że wyrosła z tego, podałam wątróbkę z indyka duszoną z jabłkiem, cebulą i majerankiem. Niestety w kwestii nielubienia nic się nie zmieniło, więc muszę się nacieszyć smakiem wątróbki, bo długo znów u mnie nie zagości :( A szkoda, obydwoje z mężem uwielbiamy je.\nWątróbkę umyć, oczyścić i zalać mlekiem na co najmniej 2 godziny. Następnie odcedzić na sicie, obtoczyć w mące i obsmażyć krótko z każdej strony na 2 łyżkach oliwy.\nJabłka umyć, przekroić na pół, wydrążyć gniazda nasienne i pokroić w cienkie plastry.\nNa drugiej patelni rozgrzać 2 łyżki oliwy, wrzucić jabłka i chwilkę przesmażyć, następnie dodać cebulę i wszystko razem smażyć, aż cebula będzie szklista. Zawartość patelni przełożyć do wątróbki, wlać szklankę wody i dusić około 5 minut. Następnie posolić, wsypać roztarty w dłoniach majeranek, dodać pieprz i zagotować. Gotowe.\nTo już kolejna propozycja sałatki z rukolą. Tym razem podana została z granatem, którego słodycz świetnie harmonizowała ze słoną fetą. Sałatkę można posypać orzechami włoskimi lub prażonymi ziarnami słonecznika. Wszystko zostało polane delikatnym sosem na bazie musztardy i miodu. Prosto, delikatnie i szybko.\nRukolę umyć i osuszyć. Pomidory pokroić w ósemki, fetę w kostkę. Wyłuszczyć ziarna granatu. Wszystkie składniki połączyć ze sobą.\nSkładniki sosu wymieszać energicznie w zamkniętym słoiczku. Polać sałatkę i od razu podawać.\nAutor: Na moim stole o 15:20 Brak komentarzy:\nPlacek Zebra to klasyk. Uwielbiam do niego wracać, bo jest prosty, smaczny, pięknie wygląda i sprawia uśmiech na twarzyczce mojej córki:) Nie ma co się rozpisywać na temat smaku. Po prostu jest to babka waniliowo - kakaowa. Wilgotna i tyle w temacie. Jedna z lepszych jaką piekłam.\n3/4 szklanki białej oranżady (tym razem użyłam czerwonej i też się udało)\n2-3 łyżki mąki do jasnego ciasta\nJajka ubić z cukrem na puszystą, jasną masę. Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia i stopniowo dodawać do masy jajecznej ciągle ubijając, ale już na mniejszych obrotach. Następnie wlać małym strumieniem olej i dalej miksować. Dodać aromat, oranżadę, zmiksować. Ciasto podzielić na 2 równe części. Do jednej dodać kakao, do drugiej części mąkę. Wymieszać. Tortownicę (u mnie 26 cm) wysmarować margaryną i obsypać mąką.\nWlewać na środek tortownicy po 3 łyżki ciasta na przemian, raz ciemne raz jasne aż do wyczerpania ciast. Czynność tę wykonywać dość szybko- nie czekajcie aż całe ciasto zejdzie z łyżki.\nPieczemy w 180 stopniach około 45 minut - do suchcego patyczka.\nAutor: Na moim stole o 17:43 Brak komentarzy:\nSłodko-pikantny pieczony kurczak w sezamie\nDzisiejszą wersję kurczaka zdecydowanie polecam jako danie błyskawiczne i nietuzinkowe. Przygotujecie obiad w pół godziny i wszyscy będą zadowoleni i oczarowani. Piersi z kurczaka zostały otoczone gęstą słodko-kwaśno-pikantną marynatą z dodatkiem ziaren sezamu i zapieczone w piekarniku. Mięso tak przygotowane jest delikatne, wilgotne, słodkawe i w zależności od ilości dodanej ostrej papryki-pikantne. Wszystko pokryte jest delikatną panierką z sezamu. Szybko i sprawnie.\n6 łyżeczek ziaren sezamu\nPiersi umyć, osuszyć. Filet przekroić na pół, tworząc 2 mniejsze fileciki. Mięso posolić.\nPołączyć musztardę, ocet, cukier, pieprz i sezam, dokładnie wymieszać.\nFilety obtoczyć w marynacie, wyłożyć na blaszkę lub naczynie żaroodporne.\nZapiekać w piekarniku w temperaturze 180 stopni przez około 20 minut.\nMega prosty przepis na kluski z dziurką czyli kluski śląskie. Nie ma bata, żeby się nie udały. U mnie w wersji z bułką tartą, ale tu pozostawiam dowolność. Mogą być z sosem, z cebulką i boczkiem, lub polane samym masłem. Klasyk nad klasyki, nie może go zabraknąć i na moim blogu. Prosty i smaczny przepis, polecam bo naprawdę warto!\nmąka ziemniaczana (o ilości użytej mąki poniżej)\nłyżka oleju do gotowania klusek\nZiemniaki obrać, pokroić, ugotować w osolonej wodzie, odcedzić, odparować i ostudzić.\nZimne ziemniaki przecisnąć przez praskę. Ziemniaki umieścić w garnku, ubić na dnie łyżką na płasko.\nPodzielić na 4 części. Jedną część wyjąć i ułożyć na pozostałych częściach. Do powstałego dołka wsypać mąkę ziemniaczaną w takiej ilości, by zrównała się z ubitymi na płasko pozostałymi ziemniakami. Następnie wbić jajko i dokładnie mieszać rękoma, by powstało jednolite, gładkie, odchodzące od rąk ciasto.\nKulamy kulki wielkości orzecha włoskiego, a na środku wbijamy palec tworząc tzw. dziurkę.\nKluski wrzucamy na osolony wrzątek z dodatkiem łyżki oliwy i gotujemy 3-5 minut do wypłynięcia.\nNa patelni topimy masło, wsypyjemy bułkę tartą i chwilkę przysmażamy.\nUgotowane kluski przekładamy do miski, wlewamy zawartość patelni i energicznie potrząsamy miską by kluski dokładnie oblepiły się bułką.\nAutor: Na moim stole o 22:01 Brak komentarzy:\nEtykiety: kluski pierogi, obiad, obiad bezmięsny, szybki obiad, tani obiad\nDostałam pęczek świeżego rozmarynu od kuzynki. Część wykorzystałam od razu, a część ususzyłam i teraz nie mogę nacieszyć się jego cudownym zapachem:) Na wieczór przygotowałam marynatę z dodatkiem rozmarynu i czosnku, umieściłam w niej podzielone ćwiartki i zostawiłam w spokoju na całą noc. Następnego dnia wystarczy przełożyć kurczaka do piekarnika i obiad gotowy. Aromatyczne, miękkie mięso, z nutką rozmarynu, wystarczy zrobić sałatkę i obiad gotowy. Sprawnie, szybko i co najważniejsze smacznie.\nĆwiartki umyć, osuszyć, podzielić.\nZ soku z cytryn, oleju i pozostałych składników zrobić marynatę.\nKurczaka umieścić w marynacie i kilka minut porządnie wmasować płyn w mięso. Mięso przykryć i pozostawić na całą noc w marynacie.\nNastępnego dnia mięso wraz z marynatą przełożyć do naczynia żarodpornego lub do rękawa foliowego. Piec około godziny w 180 stopniach. Piekłam w rękawie, więc na 15 minut przed końcem rozcięłam rękaw, by skórka zarumieniała się.\nAutor: Na moim stole o 14:32 Brak komentarzy:\nTe paluszki chodziły za mną od dawna. Idealne na przegryzkę, do piwa, a nawet do rosołu. Moje wyszły lekko pikantne i kminkowe, bardzo chrupiące. Można oczywiście smak dostosować do swoich upodobań, mogą być bardzo pikantne, ziołowe, albo obsypane morską solą. Polecam, szczególnie, że jest to przekąska, może nie zdrowa, ale złożona ze składników, które doskonale znamy...dużo lepsza niż chipsy i tym podobne.\nMargarynę posiekać z mąką. Ser zetrzeć na najmniejszej tarce i dodać do mąki. Dodać wszyskie przyprawy i zagnieść jednolite ciasto. Ciasto rozwałkować na grubość 5-10 mm. Wycinać różnej długości paluszki o szerokości około 5 mm. Paluszki porozkładać na blaszkce wyłożonej papierem do pieczenia i piec w temperaturze 200 stopni przez około 15-20 minut.\nAutor: Na moim stole o 23:23 Brak komentarzy:\nJest to tak banalny przepis, że trochę wstyd mi go tu umieszczać. Banalny i powszechnie znany, ale tak pyszny, że nikt nie powstydzi się podając właśnie pieczone ziemniaki na stole. Przygotowanie ziemniaków zajmnie Wam chwilkę. Wystarczy obrać, lekko obgotować, przeżucić do żaroodpornego naczynia, obtoczyć w naszych ukochanych ziołach i gotowe. Nie ważne jak i z czym podane, są po prostu wyśmienite.\nZiemniaki obrać, umyć, pokroić dowolnie (u mnie w półksiężyce, ale mogą być talarki, kostka, co kto lubi). Przełożyć do garnka, zalać zimną wodą, włączyć ogień. Jak tylko woda zawrze, ziemniaki odlać i odparować.\nPodgotowan ziemniaki umieścić w naczyniu żaroodpornym lub blaszce, posypać naszymi ulubionymi ziołami, skropić oliwą, obtoczyć dokładnie wszystko w przyprawach.\nPiec w 200 stopniach przez około 40 minut. Dodatkowo na koniec włączam funkcję opiekania na kilka minut, by ziemniaczki ładnie zarumieniły się.\nAutor: Na moim stole o 15:52 Brak komentarzy:\nMając ochotę na małe co nie co do kawy, ofiarą padło opakowanie suchych wafli, które zawsze mam w pogotowiu w zapasie. A masa do przekładania wafli, to zawsze wymysł mojej fantazji, bądź zawartość spiżarki. Fantazja podpowiadała mi że muszą to być koniecznie wafelki na czerwono. Trafiło więc na galaretkę truskawkową. Może być oczywiście każda inna, mi zachciało się akurat truskawkowej. Masa na bazie śmietanki i mleka w proszku smakuje jak masa śmietanowo-truskawkowa do tortów. Nie można jej się oprzeć.\nopakowanie suchych, kwadratowych wafli\nMasło, śmietanę i cukier zagotować w rondlu.\nWsypać galaretkę, wymieszać i odstawić do lekkiego ostudzenia.\nDo ciepłej masy dodać mleko w proszku, wymieszać do uzyskania jednolitej masy.\nPrzekładać wafle jeszcze ciepłą masą. Owinąć wafle folią, obciążyć czymś ciężkim i odsawić na co najmniej godzinę.\nPierwszy raz jadłam knedliczki z gulaszem jakieś 20 lat temu na szkolnej wycieczce. Zapamiętałam ten smak. Mimo tak wielu atrakcji i szkolnych szaleństw właśnie te drożdżowe kluski zapadły mi w pamięć. Za czasów studenckich namiętnie kupowało się w sklepie knedliczki, był to szybki i tani sposób na zapchanie głodnego studenckiego żołądka. A teraz mając własną rodzinę, chcę dogodzić moim domownikom i co jakiś czas gotuję właśnie knedle. Ja uwielbiam takie wyjęte z wody i polane sosem, a mąż lubi podzmażone na masełku. Obie wersje są dobre.\n500 g mąki krupczatki (choć i na tortowej udadzą się)\nMleko podgrzać. Do ciepłego mleka dodać łyżeczkę cukru, pokruszone drożdże i 2 łyżki mąki. Dokładnie wymieszać i odstawić na 10 minut.\nPo tym czasie do mąki wlać rozczyn, jajka, szczyptę soli i wyrobić elastyczne ciasto. Jeśli potrzeba podsypać mąką.\nOdstawić ciasto do wyrośnięcia, przykrywając je czystą ściereczką na 30 minut.\nWyjąć ciasto z miski i podzielić na 4 części. Uformować 4 wałki, długości około 10-15 cm.\nZagotować osoloną wodę. Na wrzącą wodę kłaść po jednym wałku i gotować około 10 minut. Wałki bardzo rosną!!!!\nWyjąć knedla z wody i delikatnie kroić bardzo ostrym nożem na grube plastry. Od razu polewać sosem, gulaszem i podawać.\nAutor: Na moim stole o 17:03 Brak komentarzy:\nEtykiety: kluski pierogi, szybki obiad, tani obiad\nOj jak dawno nie było na moim stole schabiku...Ale jak już pojawił się to w cudownym połączeniu piwa, cebuli, czosnku i oczywiście rozmarynu. Mięso duszone w piwie jest wybornie kruche i delikatne, a sos bardzo esencjonalny. Do tego tłuczone ziemniaczki, ogórek konserwowy i obiad gotowy.\nSchab umyć, pokroić na 1-2 cm plastry. Lekko rozbić.\nCzosnek przecisnąć przez praskę i rozetrzeć z solą.\nPlastry oprószyć pieprzem, wetrzeć sól z czosnkiem, odstawić na około godzinę.\nSchab krótko przesmażyć na 2 łyżkach masła, z każdej strony po około 30-60 sekund.\nNa tę samą patelnię, na której było smażone mięso wlać 2 łyżki oliwy i zeszklić na niej cebulę.\nDo głębokiego rondla przełożyć cebulę, plastry schabu, wlać piwo, włożyć liście laurowe, ziele angielskie, rozmaryn i dusić po przykryciem, na małym ogniu przez około 60-90 minut. W miarę potrzeby dolewać bulion, by mięso cały czas było przykryte płynem.\nGdy mięso jest miękkie, wyjmujemy je z rondla, wybieramy ziele i listki (wyrzucamy) i pozostały sos miksujemy. Jeśli sos jest zbyt gorzki dosładzamy cukrem. Dosmaczamy solą i pieprzem. Mąkę rozprowadzamy w ćwierć szklanki wody i dodajemy do sosu. Zagotowujemy. Plastry mięsa ponownie umieszczamy w rondlu z sosem.\nAutor: Na moim stole o 17:23 Brak komentarzy:\nPieczona makrela w marynacie z pietruszki i suszonych pomidorów\nDzisiejsza makrela rodem pochodzi z Norwegii. Wujek Zbyszek obdarował mnie całą torbą świeżej makreli przywiezionej ze Skandynawii. On już patrzeć na makrele nie może, a ja z ogromną chęcią podarek przyjęłam. Dużą część zamroziłam, będzie jak znalazł na piątkowe obiady. A dzisiaj makrelę zamarynowałam w pietruszce, suszonych pomidorach i czosnku i zapiekłam w piekarniku. Danie bardzo szybkie i bardzo smaczne.\npół łyżeczki świeżo zielonego pieprzu\nWypatroszoną i oczyszczoną rybę umyć i dokładnie osuszyć.\nCzosnek przecisnąć przez praskę, pomidory pokroić w kosteczkę, natkę pietruszki posiekać.\nRybę natrzeć dokładnie solą (z wierzchu i w środku).\nMakrelę naciąć delikatnie w 3 miejscach i umieścić w zagłębieniach po zrębku masła.\nZ czosnku, pomidorów, pietruszki, cytryny, oliwy i pieprzu przygotować marynatę. Do środka ryby włożyć po łyżce marynaty, resztą wysmarować makrelę z każdej strony.\nRybę zawinąć w folię aluminiową, włożyć do naczynia żaroodpornego i umieścić w piekarniku w temperaturze 180 stopni na 30 minut.\nPrzed końcem pieczenia można folię otworzyć i jeszcze podpiec by skórka lekko się przyrumieniła.\nAutor: Na moim stole o 18:52 Brak komentarzy:\nEtykiety: obiad bezmięsny, ryba, szybki obiad\nNuggetsy są uwielbiane szczególnie przez dzieci. Moja córka pochłania kilka na raz (a wcale małych nie robię), pytając się czy jutro też będą. Wiadomo, że najchętniej dzieci wybierają nuggetsy w fast foodach, ale te zrobione w domu są zdrowsze i wiadomo z czego i jak są przyrządzone. Nuggetsy są świetną przystawką, przegryzką i oczywiście szybkim daniem obiadowym.\n2 płaskie łyżeczki ulubionej przyprawy do kurczaka\nPiersi myjemy, osuszamy, kroimy w większą kostkę, lub prostokąciki.\nPłatki kukurydziane rozgniatamy dłońmi.\nZ wody, mąki, jajek i przyprawy robimy ciasto naleśnikowe. Miksujemy bądź energicznie mieszamy trzepaczką. Ciasto musi być dość gęste.\nCząstki kurczaka moczymy w cieście a następnie obtaczamy w rozdrobnionych płatkach.\nSmażymy na głębokim oleju, aż panierka lekko zbrązowieje.\nWykładamy na ręcznik papierowy, by odsączyć nadmiar tłuszczu.\nNa brak ziemniaków w moim domu nie mogę narzekać. Zawsze robimy ogromne zapasy, które starczają nam aż do późnej wiosny. Dlatego ziemniaki goszczą u nas zawsze i wszędzie, pieczone, smażone, gotowane, w postaci klusek, albo tak jak dziś kulek. Świetna alternatywa, aby urozmaicić naszą kuchnię, bądź też wykorzystać ugotowane ziemniaki ze wczoraj. Można pokombinować z przyprawami, dziś są kulki czosnkowe, ale mogą być ziołowe, kwaśne, co kto lubi. I co najważniejsze, kuleczki cieszą nie tylko nasze podniebienie, ale przede wszystkich nasze oko. Pięknie prezentują się na talerzu. Można podać kuleczki jako danie główne z sosem czosnkowym, paprykowym, keczupem bądź innym, lub podane jako dodatek do dania głównego, tak jak ja uczyniłam to dzisiaj.\n1,2-1,5 kg ugotowanych ziemniaków\nZiemniaki ugotować w osolonej wodzie. Odcedzić, odparować, ugnieść (lub przecisnąć przez praskę) i ostudzić.\nDo zimnych ziemniaków wbić jajka, wsypać bułkę tartą, mąkę ziemniaczaną i szklankę mąki pszennej sól, przyprawy i przeciśnięty przez praskę czosnek. Porządnie wyrobić rękoma. Jeśli ciasto mocno klei się dodać jeszcze pół szklanki mąki.\nWykulać dłońmi małe kuleczki wielkości orzecha włoskiego.\nDo głebokiej patelni, rondla wlać sporą ilość oliwy. Tak aby po wrzuceniu kulek całe były przykryte oliwą.\nSmażyć kuleczki na rozgrzanej oliwie do uzyskania złotego koloru (około 5 minut).\nAutor: Na moim stole o 16:39 Brak komentarzy:\nEtykiety: obiad, obiad bezmięsny, ziemniaki


Michał Lenarciński: Kiri Te Kanawa w Teatrze Wielkim\nKosztowna śpiewaczka, tania elegancja\nKiri Te Kanawa, światowej sławy śpiewaczka, wystąpiła w Teatrze Wielkiem Łodzi, w jedynym w Polsce koncercie, zorganizowanym przy okazji europejskiego tournee artystki. Po zapoznaniu się z propozycją śpiewaczki nie sposób odnieść wrażenia, że Kiri Te Kanawa dokonuje aktu wyprzedaży swej dawnej świetności. Przykro powiedzieć, ale nie da się nawet nazwać łódzkiego koncertu „odcinaniem kuponów” od wcześniejszych dokonań i sławy.\nSłuchałem Kiri Te Kanawa setki razy (niestety, nigdy wcześniej na żywo), i setki razy zachwycałem się jej fenomenalnym głosem, rzeźbiącym najpiękniejsze frazy w jej koronnych partiach mozartowskich i straussowskich. Stanowiła dla mnie przez lata wzór wdzięku jako Małgorzata w „Fauście” Gounoda, a duet Zuzanny i Hrabiny - Te Kanawa i Mirella Freni - („Wesele Figara”) do dziś uważam za niedościgniony. Właściwie jedyną „wpadką” Te Kanawa było nagranie „Toski”.\nNiestety, czas jest największym wrogiem człowieka. O ile łaskawie obchodzi się z urodą artystki – mimo 67 lat jest niezwykle piękna – to już dla kondycji wokalnej okazał się okrutny.\nKiri Te Kanawa rozpoczęła swój występ od arii mozartowskich, bo lekkie prowadzenie głosu dobre jest na rozśpiewanie. Ale to rozśpiewanie było bardzo mizerne. Nie zaowocowało w Richardzie Straussie gęstymi emocjami, mrokiem interpretacji, ani – niestety – mocą wolumenu. Te Kanawa dłuższe, wymagające pewnego wysiłku frazy śpiewała niezwykle ostrożnie, cały czas próbując trzymać głos w dyscyplinie zezwalającej każdej chwili na ucieczkę w wygodniejszą emisję. Co zdarzyło się kilka razy. Kiedy już decydowała się na „wzięcie” forte (umiarkowanego), jej głos wibrował ponad granice wyznaczone przez estetykę.\nŚpiewaczka postawiła na śpiewanie subtelne, ciche, ale… piana w średnicy skali, i pod nią, nie były słyszalne wcale. Nagrodzone burzliwymi oklaskami Summertime z „Porgy and Bess” Gershwina było ledwie echem lirycznej arii. Dość krępujące było też słuchać wokalizy Rachmaninova – taka forma śpiewania potrafi najdotkliwiej obnażyć niedostatki głosu.\nNajlepiej wypadły dwa bisy. Artystka uspokojona, że nie przydarzyła się katastrofa, pozwoliła sobie na kilka momentów prawdziwie operowego śpiewu. Mimo wszystko aria Adriany z „Adriany Lecouvreur” Cilei, ani uwielbiana przez publiczność O Mio babino caro Lauretty z „Gianniego Schicchi” Pucciniego nie brzmiały tak, by mogły zadowolić oczekiwania średnio wymagającego słuchacza.\nNieoczekiwanie bohaterem wieczoru, zwłaszcza drugiej części, stała się Orkiestra Teatru Wielkiego, prowadzona batutą Juliana Reynoldsa. Mnie najbardziej podobała się błyskotliwie zagrana uwertura do „Kandyda” Bernsteina.\nW kuluarach wiele mówiono o honorarium artystki. Wyniosło ono ponoć 100 tysięcy euro. Ciekawe z jakiej kwoty dokonano tej, mimo wszystko, wcale nie atrakcyjnej przeceny?\nW Teatrze Wielkim potaniała też elegancja. Fragment schodów wiodących do teatru i „szpaler” w dolnym foyer wyłożono czerwonym dywanem, wzdłuż którego ustawiono drzewka choinkowe w doniczkach owiniętych flizeliną. A dyrektor teatru – Marek Szyjko – zapowiadał ze sceny Te Kanawę jako „Dame Kiri Te Kanawa”. Kiedy 15 lat temu brytyjska królowa nadała ten tytuł śpiewaczce, mówiło się „dejm”. Może zaszły zmiany, jakich nie zauważyłem?\nAutor: Lenarciński o 00:16\nEtykiety: Bernstein, Gershwin, Kiri Te Kanawa, Mirella Freni, Mozart, Richard Strauss, Teatr Wielki\nSzary człowiek 26 czerwca 2010 17:08\n"... jej głos wibrował ponad granice wyznaczone przez estetykę." - boskie ;)\nLenarciński 27 czerwca 2010 08:07\nDziękuję. Łatwiej było napisać. Gorzej - słuchać. To nie było boskie ;)\nbW 27 czerwca 2010 11:40\n2L: wg mnie Wielka Trójka kilka dni temu wibrowała całkiem bosko. i to potrójnie. :-)\ni tym bardziej się cieszę, że byłem tam, gdzie byłem, a nie było mnie tam, gdzie nie było...


"Schronisko w Podgórowie" to życiowa opowieść o trudach codzienności, nieoczekiwanych zwrotach, radzeniu sobie z przeciwnościami. To także świetne przedstawienie silnej kobiety, która nie tylko się nie poddaje, ale która przez niesprzyjające wydarzenia staje się silniejsza. Mnie najnowsza powieść Joanny Tekieli przekonała. Mam nadzieję, że przekona i Was.\nPowieść Joanny Tekieli to historia normalnej, zwykłej polskiej rodziny, która postanawia całkowicie zmienić swoje życie. Głównymi postaciami tej historii są Ewa i Mariusz - małżeństwo z długoletnim stażem oraz trójką dzieci. Mieszkają w niezbyt dużym mieszkaniu w mieście, powoli się od siebie oddalając. Widząc ogłoszenie o sprzedaży, w niezwykle okazyjnej cenie, domu, który był kiedyś górskim schroniskiem, Mariusz upatruje w tym szansę na odmianę swojego losu. Chce wyremontować dom i otworzyć agroturystykę. Do swojej wizji przekonuje wkrótce żonę. Remont i wizje sielskiego życia zbliżają małżonków...\n... A przynajmniej tak wydaje się Ewie.\nAutorka doprowadziła w powieści do dwugłosu mężczyzny i kobiety, który pokazywał całkowicie odmienny - przez nich - odbiór rzeczywistości. Czytając miałam wrażenie, że dotykam życia prawdziwych ludzi. Mężczyzna, chcący uchodzić za samowystarczalnego nie przyznaje się do pożyczek i pomocy fachowców, kobieta, myśli, że wspólna praca i codzienne przebywanie ze sobą zbliża i niejako cementuje związek. Ile razy słyszeliście, że remont jest najlepszym sprawdzianem dla miłości i związku? Ja to słyszałam od każdego kto kiedykolwiek przeprowadzał generalny remont mieszkania, ba! Wiem to też po sobie;) W powieści "Schronisko w Podgórowie" remont doprowadza do (nie)oczekiwanych wydarzeń. Oczekiwanych, gdyż autorka daje fabułą do zrozumienia, co się wydarzy, ale nieoczekiwanych dla Ewy.\nTo, co mnie urzekło w tej opowieści to mądrość bohaterki i prawdziwość jej zachowania. Autorka nie odziera Ewy z autentyczności, nie ubiera jej w pelerynę superbohaterki. Rzuca jej kłody pod nogi, z którymi ta musi sobie poradzić, a jednocześnie pozwala i dobrze opisuje emocje, które nią targają. W powieści mamy zawarte różne oblicza miłości, w tym miłości macierzyńskiej, tak do małych dzieci, jak i tych dorosłych. "Schronisko w Podgórowie" to opowieść o dojrzałości i jej braku, o odpowiedzialności i ucieczce od niej. To także opowieść o tym, że w życiu trzeba liczyć głównie na siebie, ale też pomagać i nie stronić od przyjmowania pomocy.\nHistoria, którą stworzyła Joanna Tekieli jest niezwykle dojrzała; dojrzała i autentyczna. Mogłabym jeszcze wiele o niej napisać, gdyż zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie, ale nie chcę odbierać Wam przyjemności z jej poznawania.\nPOLECAM, dajcie porwać się "Schronisku w Podgórowie"!\nFilia , Joanna Tekieli , książki\nKen.G 11 października 2021 11:09\nTym razem się nie skuszę. Ale okładka piękna :)\nFemina domi 12 października 2021 17:10\no tak, przygarnęłabym taki górski domek <3\nJardian 11 października 2021 14:39\nBędę miał na uwadze, okładka - rzeczywiście piękna. Doczekaliśmy się momentu, gdy w Polsce książki są wydawane bardzo estetycznie. Pozdrawiam serdecznie, dziś byłem w bibliotece, nowa porcja do czytania :)\nFemina domi 12 października 2021 17:11\nTo prawda, chociaż zdarza się jeszcze sporo okładkowych wpadek, które zniechęcają do książki.\nWioleta Sadowska 11 października 2021 18:54\nZnam prozę autorki, więc chętnie przeczytałabym również tę książkę.\nBardzo Ci ją Wiolu polecam :)\nMonika Olga 12 października 2021 07:30\nZ ogromną ciekawością przeczytam tę książkę!\nCyrysia 12 października 2021 11:36\nNa razie spasuję, gdyż najpierw muszę uporać się z innymi książkami.\nMoże się spodobać :)\nSakuranko 13 października 2021 21:45\nOh very itneresting book\nLittle D. 14 października 2021 00:02\nNie moje klimaty, ale będę o niej pamiętać, gdy najdzie ochota na zmiany ;)\nKosmetykoFanki 14 października 2021 11:45\nZaciekawiłaś mnie już samym opisem :) Chętnie ją przeczytam w wolny jesienny wieczór <3


Fototapeta - Skalista plaża - Fototapety do sypialni / Fototapety - Atrakcyjna Cena - Sklep Daktyle.net\n» Fototapeta - Skalista plaża\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Fototapeta - Skalista plaża" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Fototapeta - Skalista plaża" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je zamontować w każdym pomieszczeniu, nawet łazience lub kuchni. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.


Przepis na Leczo z grilla- test grilla elektrycznego BQS 3508 marki Clatronic - Tradycyjna Kuchnia - KatalogSmaków.pl\nUwielbiam grillowanie, bo to idealna okazja do spędzenia czasu na świeżym powietrzu, nawet wtedy gdy pogoda nie dopisuje. Jeżeli jesteście także miłośnikami grillowanych i zdrowych potraw oraz świetnej zabawy na świeżym powietrzu to pozwólcie, że wspólnie przeanalizujemy najważniejsze parametry grilla elektrycznego, na które warto zwrócić uwagę. Do przygotowania potrawy użyję grilla elektrycznego BQS 3508 marki Clatronic . Grill elektryczny jest to doskonała alternatywa dla konwencjonalnych gril... czytaj dalej...\ngrill, pieczarki, kiełbasa, ziemniaki, cukinia, impreza, dietetyczne , dietetycznie\nCo to jest BBQ? 8Tradycyjna Kuchnia\nFunkcjonalne prezenty do kuchni - 4 propozycje 63Tradycyjna Kuchnia\nWielkanocne sałatki 49Tradycyjna Kuchnia\nJagody Goji - sposób na smaczny i zdrowy posiłek 37Tradycyjna Kuchnia\n7 warzyw, które idealnie pasują do tuńczyka 146Tradycyjna Kuchnia\nJajko w diecie niemowlaka 74Tradycyjna Kuchnia\nLeczo z grilla- test grilla elektrycznego BQS 3508 marki Clatronic 59Tradycyjna Kuchnia\n5 zasad zdrowego odżywiania 87Tradycyjna Kuchnia


Urazy okołoporodowe | Leczenie | Warszawa | FEMINITY\nMówiąc o urazach okołoporodowych najczęściej odnosimy się do urazów okołoporodowych noworodków, a więc mechanicznych i czynnościowych uszkodzeń ciała noworodka związanych z porodem. Tymczasem, rodząca siłami natury kobieta również może doznać urazów okołoporodowych. Najczęściej są to urazy mechaniczne objawiające się w okolicy dróg rodnych. Skutki części urazów okołoporodowych kobieta odczuwa bezpośrednio po porodzie, inne – jak np. nietrzymanie moczu – mogą się objawić nawet wiele lat po porodzie.\nW trosce o zdrowie i dobre samopoczucie kobiet, które doświadczyły ciężkich i długich porodów zapewniamy profesjonalną opiekę medyczną i terapeutyczną. Diagnozujemy i leczymy urazy okołoporodowe, przywracając prawidłowe warunki anatomiczne z okresu przed porodem.\nCzynniki ryzyka urazu okołoporodowego\nCzynniki ryzyka wystąpienia urazu okołoporodowego u mamy i dziecka są bardzo zbliżone. Trudności przechodzenia przez kanał rodny, patologiczne ułożenie dziecka w czasie porodu, zastosowanie kleszczy czy wyciągacza próżniowego, zbyt szybki lub przedłużający się poród, brak opieki położniczej bezpośrednio po porodzie – to główne z listy czynników, które mogą doprowadzić do wystąpienia urazów tak w obrębie ciała dziecka, jak i matki.\nUrazy okołoporodowe – leczenie\nDysponując pełnym wachlarzem zabiegów medycyny estetycznej, w tym zabiegów estetycznych i funkcjonalnych, skutecznie odpowiadamy na zróżnicowane potrzeby kobiet, które po porodzie siłami natury borykają się z niepożądanymi zmianami anatomicznymi w okolicach intymnych. W zależności od przyczyny i skali problemu możemy zaproponować:\nzabiegi ginekologii estetycznej bazujące na wypełniaczach, osoczu bogatopłytkowym (np. ostrzykiwanie osoczem) i procedurach nieinwazyjnych,\nzabiegi laserowe, w szczególności zabieg laserowej rewitalizacji pochwy,\nzabiegi chirurgiczne przeprowadzane w znieczuleniu miejscowym i anestezjologicznym.\nDzięki wczesnej diagnostyce i leczeniu urazów okołoporodowych możemy nie tylko skutecznie przeciwdziałać przyszłym objawom, ale jednocześnie poprawić jakość życia seksualnego kobiety po porodzie. Wiele mam skarży się na to, że intymność po okresie ciąży i porodu nie przynosi im tyle samo satysfakcji, co przed porodem. Poddając terapii urazy okołoporodowe kobiet zmieniamy ten stan rzeczy.\nUrazy okołoporodowe – Warszawa\nPacjentki zainteresowane możliwością skorzystania z oferty zabiegów ginekologii plastycznej zachęcamy do kontaktu z centrum FEMINITY. Działamy na terenie miasta Warszawa oferując najwyższej jakości, zindywidualizowaną opiekę ginekologiczną dla kobiet w każdym wieku. Korzystamy z nowinek technologicznych, jednocześnie bazując na sprawdzonych procedurach medycznych. To pozwala nam uzyskiwać bardzo dobre rezultaty leczenia, przy jednoczesnym ograniczeniu dyskomfortu i skróceniu okresu rekonwalescencji do minimum.


odcienie beżu 47\nodcienie brązu 13\nodcienie kremu 20\nodcienie żółtego 34\nW sprzedaży posiadamy narzuty w rozmiarach 170x210 cm, 200x220 cm i 220x240 cm, które idealnie pasują na duże, dwuosobowe łóżka. Nie tylko pięknie wyglądają, ale też doskonale chronią pościel przed zabrudzeniem i kurzem. Wykonane są z niewiarygodnie miękkiego, delikatnego i bardzo przyjemnego w dotyku welwetu, który przepikowany jest ozdobnym szwem, utrzymującym warstwy materiału w jednym miejscu. Narzuty są grube, mięsiste i ciepłe. Sprawiają, że wnętrze staje się przyjazne i przytulne.\nIstnieje 388 produktów.\nWyświetlanie 1-12 z 388 elementów\nNarzuta velvet 170x210 Victoria 4 czarna/złota\nNarzuta velvet 220x240 Victoria 3 czarna/złota\nCena 267,20 zł\nNarzuta velvet 260x280 Victoria 2A czarna\nNarzuta velvet 220x240 Victoria 2A czarna\nNarzuta velvet 170x210 Victoria 2 czarna/złota\nNarzuta velvet 220x240 Victoria 1 czarna/złota\nNarzuta velvet 170x210 Victoria 1 czarna/złota\nNarzuta velvet 260x280 Salvia 7 ciemnozielona\nNarzuta velvet 220x240 Salvia 7 czarna\nNarzuta velvet 220x240 Salvia 7 ciemnoturkusowa\nNarzuta velvet 220x240 Salvia 4 miętowa/turkusowa


Dla pacjentów stomatologicznych - poradnik - http://dobry-dentysta.informator.podhale.pl/\nDla pacjentów stomatologicznych - poradnik czyli Dobry dentysta Chorzów cymi. Metoda polega na wymodelowaniu w jamie ustnej sztucznego zęba z kompozytu. Przy sprzyjających warunkach istnieje możliwość wykonania mostu kompozytowego wzbogaconego o licówkę porcelanową. Do ro\nDodane: 19-03-2019 09:49\nGdzie do dentysty w Zabrzu?Ogólnie o stomatologiiArtykuł o kwestiach stomatologicznychDbaj o zęby!Dobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Dlaczego warto znaleźć dobrego stomatologa?Idziemy do stomatologaChoroby zębów i ich leczenieZęby stałe i ich protezyDentysta i jego gabinetPorady na zdrowie. O zębachCo warto wiedzieć o zębachMedycyna: stomatologia ogólnaO zębach i ich chorobachJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaDentysta KatowiceO stomatologii, dentystach i zębachJak dbać o zęby?Zęby - jak o nie dbać i kiedy chodzić do stomatologa?Kiedy na pogotowie stomatologiczne?Ogólnie o stomatologiiPorady na zdrowie. O zębachDentysta zabrzePoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiWizyta u stomatologa - kilka słów o implantachWizyta u stomatologa - nie ma się czego baćPod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiO dentystachNowoczesne protezy i koronyTekst o kwestiach stomatologicznych


No ja kurwa mać pierdolę. Była to jedna z myśli która zajmowała w tej chwili najwięcej miejsca w mózgu Blue. Siedziała ona za skałą pośpiesznie przeglądając swój ekwipunek szukając czegoś czym będzie mogła w miarę cicho pozbyć się kłopotliwego elementu. Już sięgała po młotek znajdujący się w torbie, gdy do jej uszu dotarły słowa ich przeciwnika a chwilę potem dość specyficzyny odgłos sugerujący wykonywanie pewnej czyności.\nBlue siedziała za skałą nie wieżąc w swoje szczęście. Tak łatwo wywinąć się z tak beznadziejnej sytuacji, wydawało się to aż za łatwe. Otwierając okno swoich statystyk zaczeła przeglądać rzędy cyfr w poszukiwaniu pewnych wartości. Nope. L w S.P.E.C.I.A.Lu bez zmian miało wartość równą 6. To znaczy że albo zebra ma na 10 albo pustkowia zaraz zjebią jej coś na łęb. W każdym bądź razie, teraz była bezpieczna.\nGdy tylko strażnik oddalił się na bezpieczną odległość, podniosła się ona z ziemi i wychyliła się za skałę rozglądając się za zebrą. Długo jej nie zajeło zloka1izowanie znacznika na jej chowającym się za patykiem towarzyszu. Ruszając tym razem powoli i ostrożnie by nie narobić hałasu przemieściła się ona do przewróconego drzewa które było w tym momęcie kryjuwką dla Xandera.\n- Xander, - odezwała się szeptem – tamten już sobie poszedł. Wstawaj i zmywajmy się z tąd zanim ktoś kolejny postanowi z toalety skorzystać. - po czym odrróciła się w strone wzgórza i wznowiła wspinaczkę.\nXander leżał nieruchomo słuchając tupania ich przeciwnika, po jakimś czasie stukot ustał, a kuc się odezwał oznajmiając że ma halucynacje. Potem oddalił się nieco by załatwić potrzebę fizjologiczną. Nie był to miły dźwięk dla uszu zebry, która miała teraz wyostrzony słuch. Rzekomy strażnik skończył i zaczął się oddalać, kiedy odgłos oddalających się kroków ucichł kompletnie młodzik cicho odetchnął. Jednak nie zamierzał się jeszcze ruszać z miejsca. Pustkowia zdążyły go nauczyć że cierpliwość popłaca.\nPo chwili ogier znowu usłyszał kroki, tym razem cichsze i wolniejsze, znajdowały się blisko i co grosza zbliżały się do niego. Cholera, cholera, cholera... Mam przejebane jeśli mnie znajdzie. Muszę być szybszy. Młodzik otworzył oczy i przygotował się do skoku na kolejną postać która się pojawi. Kiedy usłyszał głos Blue rozluźnił mięśnie i odetchną. Potem wstał i popatrzył na towarzyszkę. - Kuźwa nie strasz mnie tak... - Pokręcił lekko głową i przy okazji z rękawa wyciągną najdłuższe ostrze jakie miał i zatkną je do kabury z pistoletem. Na wszelki... - Dobra, spadajmy.\nZwiadowcy ruszyli w górę zbocza. Wspinaczka nie należała do najtrudniejszych, ale spacerkiem też nie była. Zarówno zebra jak i jednorożec mieli trudności ze swobodnym oddychaniem po chwili dość szybkiego, ale i ostrożnego wspinania się na wzniesienie.\nPo krótkim czasie, pozbawionym na całe szczęście niespodzianek, byli już niemalże na szczycie. Wtedy dopiero udało się Blue zidentyfikować, co się na tymże szczycie znajdowało. Wyglądało na to, że kiedyś stała tam wieża radiowa. Czas przeszły powinien być nałożony zwłaszcza na słowo "stała", bo teraz wieża też tam była. Tylko że leżała w kawałkach, tworząc chaotyczną plątaninę metalu.\nCisza nocy powoli ustępowała innym odgłosom: wyglądało na to, że mimo pory bliższej porankowi niż wieczorowi, nie wszyscy w osadzie spali. Słychać było rozmowy, jednakże bez możliwości rozróżnienia słów. Innym odgłosem słyszalnym dla obojga zwiadowców był ten dobrze znany jednemu z nich: szczęk łańcuchów.\nEFS Blue w tej chwili przestawał być przydatny do lokalizacji przeciwnika. Sygnatur było zbyt wiele, by można było odróżnić pojedyncze bez dłuższego przyglądania się wskazaniom zaklęcia. Jednego klacz mogła być pewna: większość sygnatur znakujących istoty pokojowo nastawione skupiona była w jednym miejscu, z paroma wyjątkami. Przeciwnicy byli rozproszeni po całym obszarze. Czerwonych sygnatur było co najmniej 10 w zasięgu zaklęcia, nie można było dokładniej tego ustalić bez bezpośredniego zwiadu.\nNic nie wskazywało na to, aby ktokolwiek interesował się szczytem pokrytego poskręcanym złomem wzgórza. Do tej pory nie było patrolu, nie było pułapek, nie było kolejnej latryny strażników. Pozostawało pytanie, czy ryzykować przejście przez ruiny wieży radiowej?\n02-05-2014, 22:32 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-05-2014, 18:04 przez SHERMAN222.)\nPo przedziwnym i wprost inspirującym do stworzenia kilku rysunków przez narratora tego postu manewrze Iron jakoś grzmotnęła White na deski wozu po czym sama położyła się przezornie po drugiej stronie i podsumowała dzisiejszy dzień pod kątem pozytywnym. Tymczasem jej powieki stawały się ciężkie niczym jej stuff z juków, ostatecznie zasnęła po kilku minutach i leżała skulona cicho pochrapując.\nSny jej zahaczały o surrealistyczne obrazy świata, wyobrażenia o tym co było kiedyś i co będzie w przyszłości. Mniej więcej w połowie snu wszystko przerodziło się w intensywny koszmar który trwał dość długo i zawierał wszystkich jej najgorszych wrogów, obrazy domu oraz wszelakie jej zbrodnie.\nChcąc nie chcąc wybawieniem z snu była Rain która zaczęła macać Iron. Najpierw te impulsy zmieniły się tylko w lekkie skurcze mięśni ale potem Iron obudziła się i zobaczyła... kogoś.\nInstynkt przetrwania kazał jej w ułamku sekundy wyciągnąć pistolet i wymierzyć w głowę intruza. Dopiero po rozwianiu się mgiełki w umyśle Iron dokonała szybkiej identyfikacji i kategoryzacji: Rainfall - Na razie nie zabijać.\nPo tym schowała pistolet i cicho rzuciła: - Chodźmy. I wybacz mi ten niemiły gest z bronią ale tak jakoś samo z siebie wyszło. - Po tych słowach pomału tak by nie robić hałasu zeszła z wozu i zaczęła obmyślać sprytny plan patrolu.\nWymyśliła kilka alternatyw i po odrzuceniu tych najgłupszych rzuciła pytanie: - Rozdzielamy się i rozpoczynamy patrol od punktu zbornego czy idziemy razem?\nNa wstępie mówię że jak jesteśmy razem to mamy mniejsze szanse na ewentualne stracenie życia, a z kolei idąc osobno mamy większe prawdopodobieństwo dostrzeżenia czegokolwiek podejrzanego.\n03-05-2014, 00:29 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-05-2014, 00:41 przez MarkJaw.)\nBlue powoli wdrapała się na szczyt wzgórza. Stając na górze rozejrzała się dookoła. Denerwowała już ją ta plama czerwieni na EFSie, było ona zdecydowanie za duża jak na ich dwoje i jej humoru nie poprawiały nawet te pozytywnie nastawione do niej kreski. Robiąc kilka kroków do przodu podchodząc do jednego z najbliższych kawałków wieży które najwyraźniej pokrywały cały szczyt wzgórza zdecydowanie utrudniając poruszanie się po nim. Wygląda na to, że żeby dostać się bliżej celu, będą się musieli przedrzeć przez to wszystko. Nie podobało się jej to wszystko, jak na razie mieli oni szczęście, BARDZO dużo szczęści i w każdej chwili mogło się to zmienić.\nStałą ona tak przez chwilę przyglądając się pogiętym kawałkom metalu gdy do jej uszu dobiegł pewien odgłos. Odgłos za którym zdecydowanie nie przepadała. Siadając na zadzie zaczęła prawym kopytem masować kostkę na lewym biorąc kilka głębokich wdechów przy okazji żeby się uspokoić i zepchnąć niektóre myśli w głąb umysłu.\n- Masz jakiś pomysł? - zapytała się zebry nawet nie upewniając się czy ona stoi w zasięgu słuchu – Mamy tam co najmniej dziesięciu przeciwników rozproszonych pomiędzy budynkami i przynajmniej jednego na dachu który mnie najbardziej w tym momencie denerwuje. Możemy mieć tylko nadzieję, że nie odstrzeli nam łba jak się wychylimy. Jest też tam spora grupka czegoś, co jest do nas pokojowo nastawione, i sądząc po odgłosach stamtąd dobiegających, mogą oni być w nie najlepszym stanie.\nPo chwili nie do końca lekkiej wspinaczki, Xander oraz jego błękitna towarzyszka byli na szczycie wzniesienia. Ukazała mu się wtedy plątanina metalu, która była najpewniej jakąś przedwojenną konstrukcją. Do jego uszu dobiegały teraz różne odgłosy pochodzące z osady. Wypełniły go one mnóstwem zwątpienia, co do dalszych planów ich operacji. No ładnie. Więc mamy tam pewnie jeszcze więcej strażników takich jak tamten. Jeśli byśmy tam zeszli to mielibyśmy naprawdę marne szanse...\nMłodzik ruszył za Blue, która stanęła przy kawale pogiętego złomu. Ze szczytu nie mógł wiele wypatrzeć, więc zaczął się przyglądać swojej towarzyszce w zadaniu. W pewnym momencie jego uwagę zwrócił gest który wykonała klacz. Zaczęła ona masować swoje kopyto przy akompaniamencie głębszych oddechów. Młodzik nie wiedział co to mogło oznaczać, mógł jedynie zgadywać. Czyżby wracała nieprzyjemna przeszłość...? Morze coś innego? Sekundę później klacz jednorożca zadała mu pytanie i objaśniła ich aktualną sytuację. Jasna cholera skąd ona ma te informacje...? Ech, kolejne pytanie na potem...\nMłodzik przez chwile się zastanawiał i analizował wszystko w umyśle. - Jestem z tych którzy wolą unikać starć. Więc mamy co najmniej dziesięciu przeciwników. Wychodzi po pięciu na głowę. Jeżeli byśmy zeszli niżej to mamy marne szanse. Moja kurtka i twój sweter nie dają nam żadnej ochrony. A moje parszywe szczęście się już chyba wyczerpało na tamtego poprzedniego strażnika. Po za tym nie wiem co planujesz. Jeżeli mielibyśmy uszczuplić szeregi przeciwników to zdjęlibyśmy może dwóch trzech, ale potem pewnie byśmy wpadli i by było po nas. Jeżeli już walczę, to metodą podchodów. Uderzam, chowam się i znowu. Ale zazwyczaj robiłem to na swoim terenie i swoich zasadach.A jeśli chcesz uwolnić "to coś" to też nie jest dobry pomysł. Dużą grupę jest dużo łatwiej wypatrzyć i trzeba unikać strażników. - Xander na chwile zamilkł, przez co nastała chwila niepewnej ciszy.\nMłodzik podszedł bliżej do klacz i popatrzył jej prosto w oczy, po czym odezwał się łagodnym i spokojnym głosem. - To w końcu twoja misja, więc jakby nie patrzeć to ty tu dowodzisz. Możesz użyć tej swojej lornetki w oczach, czy co ty tam masz i ich wypatrzeć. Ale ja bym odpuścił dalsze ryzykowanie tyłka. Sądzę że w obozie bardziej przydasz się im żywa.\nBlue siedziała słuchając co Xander ma do powiedzenia i musiała mu przyznać rację, to była jej misja i to ona musiała tu podjąć decyzję. Mogła ona mieć tylko nadzieję, że jej wybór nie będzie kosztował kogoś życie. Następne jej decyzje musiały być dobrze przemyślane i bezbłędnie wykonane.\n- Czyli proponujesz partyzantkę. - stwierdziła ona odwracając głowę w kierunku zebry – Nie jest to może najlepsza taktyka, ale na pewno na tym wyjdziemy lepiej niż na frontalnym ataku. Ale nadal potrzebujemy więcej informacji. Proponuje jak na razie przedrzeć się przez tą górę stali i przyjrzeć się naszemu celowi dokładniej. Przydało by się wiedzieć dokładniej z czym mamy do czynienia zanim i dopiero wtedy zdecydujemy czy schodzimy na dół czy uciekamy.-wstając z ziemi, Blue się otrzepała z piachu i powoli ruszyła przez pozostałości wieży ostrożnie stawiając każdy krok.\n- A, i trzymaj się cieni i nie wychylaj łba za bardzo. Nadal nie wiemy w co jest uzbrojony ten koleś na dachu, a nie chciała bym żeby rozwalił ci ten ładny pyszczek.\n04-05-2014, 09:09 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-05-2014, 18:48 przez johnerwis.)\nXander słuchał decyzji jaką podjęła Blue. Przytakną na na to co mieli teraz zrobić. Podejście bliżej to nie jest jeszcze straszne narażanie się... Ale jeśli będziemy schodzić do wioski może być problem. Ale nawet jeśli, to przecież jej samej nie zostawię... Wyszedłbym na kompletnego tchórza. Cholera. Z krótkiego zamyślenia młodzika wyrwała go zaskakująca uwaga błękitnej klacz. - "... Nadal nie wiemy w co jest uzbrojony ten koleś na dachu, a nie chciała bym żeby rozwalił ci ten ładny pyszczek." - Słowa "ładny pyszczek" jeszcze przez chwile odbijały mu się echem wewnątrz głowy. Zaczął on się lekko rumienić, chciał coś powiedzieć lecz tyko nieco otworzył pyszczek, z którego nie wydobył się żaden dźwięk.\nSzybko zakrył on pyszczek kopytem i cicho odkaszlnął. Noooo... Tego to się akurat nie spodziewałem. - Nie musisz mnie uczyć jak się chować... Poza tym, to ja tu mam naturalny kamuflaż. - Odpowiedziała zebra, z lekkim uśmiechem w głosie, ruszając za klacz jednorożca.\nDwójka zwiadowców ruszyła przez szczyt wzgórza, ostrożnie poruszając się wśród pogiętego i zardzewiałego metalu. Każdy krok niósł ze sobą ryzyko nadepnięcia na niewłaściwy fragment gruntu bądź wieży. Czyli także ryzyko zaalarmowania strażników hałasem albo, co gorsza, zrobienia sobie czegoś zanim w ogóle zebrali jakiekolwiek informacje usprawiedliwiające ryzyko tak głębokiego zwiadu.\nPordzewiałe pręty w niektórych miejscach były przełamane bądź niepewnie umieszczone, stwarzając ryzyko nadepnięcia bądź też upadku na ostry szpikulec. Mimo tego, klacz jednorożca i młody ogier zebry przedzierali się przez niebezpieczny teren, by wykonać misję.\nW połowie drogi ich misja niemalże zakończyła się na tym przejściu. Xander potknął się i upadł wprost na fragmenty wieży. Pechowo, jeden z ostrych szpikulców przejechał między jego tylnymi nogami, znacząc swoją obecność bolesną linią na skórze i mijając ledwie o centymetry organy o wiele czulsze niż sama skóra. Szczęście w nieszczęściu, upadek nie spowodował poważniejszych przesunięć w strukturze ruin wieży i nie wywołał żadnego hałasu mogącego zaalarmować załogę wioski.\nOgier nie czuł też charakterystycznego uczucia krwi spływającej po sierści, co pozwalało sądzić, że rana wywołana przez pechowy upadek była jedynie zadrapaniem.\nMimo utrudnień, po chwili w polu widzenia Blue, a chwilę później idącego za nią Xandera, pojawiło się nieco więcej niż tylko jeden przedwojenny budynek.\nPowojenna zabudowa była nieregularna i składana ze wszelkich możliwych materiałów o wysokim współczynniku dostępności w okolicy. Budynki były przeróżnych rozmiarów i kształtów, zbudowane z metalu, kamienia, gdzieniegdzie nawet z drewna. Często dokańczane innymi materiałami, stanowiły typowe przykłady "architektury" powojennej z rodzaju "nieważne jak, byle stało".\nPośród labiryntu krętych uliczek i małych podwórek przy chatach, wyraźnie wyróżniało się coś w rodzaju głównego placu osady. Plac ten ułożony był mniej-więcej na planie prostokąta, stanowił też największy otwarty obszar wewnątrz osady.\nNa tymże placu paliły się ogniska... i stały klatki. Właśnie w tych klatkach i ich bezpośredniej okolicy skupione były przyjazne sygnatury EFSa Blue. Wyglądało na to, że byli to oryginalni mieszkańcy wioski. Część była pozamykana w klatach różnego typu i rozmiaru, ale większość była zakuta w łańcuchy obok tychże klatek i pilnowana przez strażników.\nNa placu przebywało ponad trzydziestu więźniów, z których większość aktualnie spała.\nCo prawda "pilnowanie" w tym przypadku składało się na obozowanie na krzesłach koło ogniska i granie w karty, czemu poświęcała się trójka kucyków oznaczonych ostrą czerwienią na zaklęciu PipBucka.\nDwie klacze, jedna kucyka ziemnego a druga jednorożca, oraz ogier ziemny. Uzbrojeniem klaczy jednorożca, mającej grzywę postawioną w jaskrawoczerwony irokez, była najwyraźniej siekiera spoczywająca oparta o jej krzesło, częściowo owinięta w ogon tejże.\nOgier miał na sobie siodło bojowe z karabinem szturmowym, uzbrojenie trzeciego kucyka było niewidoczne z tego kąta.\nPrócz tego widoczny był jeszcze jeden strażnik, siedzący na podobnym krześle koło jednej z klatek, oddalonej od pozostałych. W klatce przebywał tylko jeden kucyk: czarnogrzywy ogier kucyka ziemnego, mający nieco więcej miejsca dla siebie niż pozostali więźniowie.\nZe swojego miejsca obserwacji zwiadowcy nie widzieli żadnego innego strażnika. Sygnały na EFSie niebieskiej klaczy jednak były wciąż obecne, co sugerowało, że reszta najeźdźców przebywała w budynkach. Przy niektórych z tych czerwonych sygnatur były te w bardziej przyjaznym kolorze.\nMaksim otworzył oczy. Zamrugał gwałtownie parę razy, by uzyskać ostrość obrazu. Powitał go dokładnie taki sam widok jak poprzednim razem. I poprzednim. I poprzednim...\nWidokiem tym było wnętrze klatki.\nCzarnogrzywy ogier był całkowicie nagi, a jego ciało było obolałe od bicia i innych, kreatywnych metod tortur przez ostatnie dni. Na całe szczęście, o ile w takiej sytuacji można mówić o szczęściu, oprawcy unikali czynności mogących doprowadzić do trwałego uszkodzenia ciała.\nBył obolały, głodny, a, co w tej chwili najbardziej mu przeszkadzało - spragniony. Zauważył w rogu klatki miskę z wodą. Chyba doszli do wniosku, że lepiej go napoić tym razem. Co prawda niemalże na pewno woda nie była oczyszczona, ale lepsza taka niż żadna.\nPrzy każdym ruchu czuł protesty swojego ciała. Chłodny powiew wiatru wywołał uczucie dyskomfortu na karku, aktualnie pozbawionym sierści przez oprawców. Ogier był niemalże pewien, że wygolili na nim jakiś kształt albo napis, ale z oczywistych powodów nie miał możliwości sprawdzenia, co dokładnie tam było.\n- Spójrzcie, kto się obudził... - usłyszał wysoki głos ogiera. Tego, co zazwyczaj. Fioletowogrzywy jednorożec, na którego wołali "Punchy". Prawdopodobnie miało to jakiś związek z kopytem wspomaganym noszonym na prawej przedniej nodze przez ciemnozielonego kucyka.\nTo właśnie Punchy był przy nim najczęściej przez ostatnie dni. Był odpowiedzialny za wiele z dalej bolących punktów na jego ciele, choć na szczęście jeszcze nie zdecydował się na połamanie mu kości hydraulicznie wspomaganym ustrojstwem noszonym na kopycie.\nBył też, wraz z dwoma innymi kucykami odpowiedzialny za pewne rany, o których Maksim chciał jak najszybciej zapomnieć. Co było ciężkie, gdy sprawca był przy nim niemalże za każdym razem, gdy tylko się obudził. A budził się w różnych porach. Powodów ku kompletnemu zaniknięciu cyklu dnia i nocy u ogiera mogło być kilka, ale żaden nie był nawet pewien.\nTo pozostawiało biednego kucyka w takiej samej sytuacji jak przez poprzednie dni.\n04-05-2014, 21:53 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-05-2014, 22:58 przez Kingofhills.)\nPistolet. Jak miło.\nPrzez te wszystkie lata na Pustkowiach, każdy kucyk uczył się przynajmniej dwóch zasad. Pierwsza z nich głosiła: nie ufaj nikomu. Druga zaś mówiła chyba coś o broniach, ostrożności i śpiących kucykach. Wychodziło na to, że Rain, jako niespotykanie ufny i niemądry kucyk, nie była w stanie trzymać się żadnej z tych zasad.\nZauważywszy lufę krótkiej broni Rain niemalże instynktownie odskoczyła trochę w bok, trochę do tyłu... w rezultacie prawie wypadając z wozu. ZNOWU. Na szczęście klacz owa musiała w innym życiu rozbić bank szczęścia, bowiem nie znalazła się nawet na skraju wozu.\nPo krótkiej chwili obie najwidoczniej ogarnęły sytuację. Iron przy tym przeprosiła za tę -jakże słuszną - reakcję, uprzednio jednak - przy pomocy krótkiej komendy - ponagliła Rain do pójścia z nią. Ta, zostawiwszy popielatej obmyslanie taktyki, po prostu wykonała to polecenie.\nNie potrwalo to długo. Nie jest w końcu niczym czasochłonnym obmyślenie planu patrolu tak niewielkiego obszaru przez dwa kucyki. Pozostała jednak kwestia, czy idą obie na raz, czy osobno. Jakkolwiek sensownie byłoby się rozdzielić - zabezpieczenie większego terenu, nie wchodzenie sobie w drogę i, co najważniejsze, teoretycznie niskie prawdopodobieństwo kłótni - tak i pójście razem miało swoje plusy: większa szansa na dostrzezenie czegoś podejrzanego czy chociażby o wiele mniejszy poziom nudy, tak bardzo znienawidzonej przez ciemnoniebieską. No i może będzie kogo przytulić. Ale to tylko w razie nieznośnego chłodu.\nWygrał fakt, że kolejne kilka godzin będzie łaziła w ciemności na kompletnym zadupiu. - Chodźmy razem. Same gówno zobaczymy, a razem być może dostrzeżemy takie, które nie świeci - skomentowała krótko, po czym udała się poza okrąg obozowiska, w praktycznie nieprzenikalną ciemność.\n-Planujesz coś po dojściu na miejsce?- spytała zdawkowym tonem, uprzednio ciężko wzdychając. Postanowiła porzucić kwestię wyprawy do podziemi... póki co.\nAktualny czas: 03-12-2021, 14:48 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Tłumacz japoński-angielski (Centrum Językowe Bunka Mura Agnieszka Jabłońska) Grabica\nCentrum Językowe Bunka Mura Agnieszka Jabłońska\nCentrum Językowe Bunka Mura 文化村外国語センター\nAgnieszka Jabłońska(4 oferty)\nNazywam się Agnieszka i jestem absolwentką studiów magisterskich z japonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Wcześniej na tej samej uczelni ukończyłam także studia licencjackie. Przebywałam także na dwóch stypendiach w Japonii – 2014-2015 – roczne studia na Tokijskim Uniwersytecie Studiów Międzynarodowych w ramach stypendium Japońskiego Ministerstwa Edukacji, a także czerwiec/lipiec 2014 – letni program stypendialny w Żeńskim Uniwersytecie Showa w Tokio. Odbyłam także praktyki w Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Tokio. W grudniu 2015 zdałam Japanese Language Proficiency Test na poziomie N1.\nNa co dzień pracuję w japońskiej korporacji oraz prowadzę moją firmę, w której nauczał japońskiego oraz oferuję tłumaczenia.


Jana Shostak i Mikołaj Sobczak laureatami Paszportów POLITYKI 2021 – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie\nPo raz 29. zostały przyznane jedne z najważniejszych nagród w świecie kultury – Paszporty POLITYKI 2021. W kategorii Sztuki wizualne otrzymali ex aequo Jana Shostak – za łączenie sztuki i aktywizmu oraz Mikołaj Sobczak – za sztukę będącą intelektualną przygodą i emocjonalnym wyzwaniem. Gratulujemy!\nJana Shostak, absolwentka wydziału Sztuki Mediów ASP w Warszawie doceniona została za perfekcyjne łączenie sztuki i społecznego aktywizmu. Za projekty poświęcone pedofilii w Kościele czy sytuacji imigrantów. Za najbardziej doniosły głos i najbardziej symboliczny dekolt w polskiej sztuce. Zaś absolwent wydziałów Grafiki i Malarstwa ASP w Warszawie, Mikołaj Sobczak – za sztukę będącą zarówno intelektualną przygodą, jak i emocjonalnym wyzwaniem. Za upominanie się o grupy marginalizowane. Za oryginalne i mądre przepisywanie narodowych dziejów oraz nadanie nowego sensu malarstwu historycznemu.\n(ur. 1993 r.). Urodziła się w Grodnie, od 17. roku życia mieszka w Polsce. Studia licencjackie ukończyła na ASP w Krakowie, studia magisterskie na ASP w Warszawie (wydział Sztuki Mediów). Od dawna znana w środowisku dzięki śmiałym działaniom artystycznym podejmującym ważne problemy społeczne. Kwestii imigrantów poświęcony był projekt, w którym proponowała wprowadzenie do języka pojęć “nowak” i “nowaczka” zastępujących termin “uchodźca”. O sytuacji kobiet widzianej przez pryzmat konkursów piękności mówił jej film “Miss Polonia”. Kwestii pedofilii w Kościele poświęciła głośną akcję podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, gdzie pojawiła się z transparentem “Papa, call me!”. Ale najszerszą rozpoznawalność przyniósł jej samotny i emocjonalnie przejmujący performans w proteście przeciwko represjom Łukaszenki “Minuta krzyku dla Białorusi”.\n(ur. 1989 r.) Studiował na ASP w Warszawie (Wydział Grafiki i Malarstwa), a także w Berlinie i w Münster w Niemczech. Dwa lata temu jego wystawa w ramach Warsaw Gallery Weekend została uznana za najlepszą, zaś w minionym roku krytycy docenili ekspozycję w galerii Polana Institute zatytułowaną “Metamorfozy”, na której opowieściom Owidiusza artysta nadał nowe wizualne znaczenia. Wykorzystuje wiele środków artystycznego wyrazu: od ceramiki, przez performans, po instalacje. Ale ceniony jest szczególnie za malarstwo. Sięgnął po konwencję, która dziś wydaje się przestarzała, wypalona, a nawet podejrzana: malarstwo historyczne. I fantastycznie ją odświeżył. Sięga często po tematykę związaną z grupami zapomnianymi lub marginalizowanymi – w efektowny sposób patrzy więc na historię w duchu krytycznym i emancypacyjnym.\n“Paszportami POLITYKI nagradzani są wybitnie utalentowani młodzi twórcy, którzy w sposób szczególny wyróżnili się w danym roku swoimi artystycznymi działaniami i dokonaniami. Artyści, którzy kreatywnie reagują na zmieniającą się rzeczywistość, wyznaczają nowe kierunki w sztuce, twórczo wzbogacają kulturę polską i światową” – mówią organizatorzy.\n29. gala rozdania Paszportów POLITYKI 2021. Fot.: © Paszporty POLITYKI / Teodor Klepczyński\n29. gala rozdania Paszportów POLITYKI 2021. Jana Shostak i Mikołaj Sobczak. Fot.: © Paszporty POLITYKI / Teodor Klepczyński\nTo jedne z najważniejszych nagród w świecie kultury w Polsce. Są wręczane od ponad ćwierć wieku na podstawie wskazań niezależnych krytyków z różnych mediów, którzy nominują najciekawsze osobowości twórcze minionego roku. Kapituła Nagrody złożona z dziennikarzy tygodnika POLITYKA wybiera laureatki / laureatów w kategoriach: film, literatura, teatr, sztuki wizualne, muzyka poważna, muzyka popularna i kultura cyfrowa.\nPaszporty POLITYKI 2021: laureatki i laureaci


witamina-d.info - galeria - obraz WIT#WN-4872-PIC-229\nSzczepionkę wyprodukowano zgodnie z tymi samymi procedurami, które zastosowano do produkcji sezonowej trójwalentnej inaktywowanej szczepionki. Przebadaliśmy schemat dwóch dawek 15 .g lub 30 .g antygenu hemaglutyniny, ponieważ nie było pewności, czy wyższa zawartość antygenu lub seria dwóch dawek może być wymagana do uzyskania zadowalającej odpowiedzi immunologicznej. Z...\nWprawdzie niemal każdy odczuł w jakimś okresie życia siłę napięcia potrzeby seksualnej, a przynajmniej zna ludzi, którzy robili głupstwa z miłości, wariowali itp. , zawsze jednak, moim zdaniem, przy dokładniejszej analizie psychologicznej takiego zdarzenia udaje się stwierdzić, że dzieje się to w specyficznych warunkach. Po pierwsze, przy pełnym zaspokojeniu potrzeb ...\nLiczby w nawiasach wskazują liczbę potwierdzonych przypadków z każdego regionu. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka, podstawowe warunki medyczne i wyniki 426 pacjentów zakażonych wirusem grypy pandemicznej A (H1N1) z 2009 r. W Chinach (maj-czerwiec 2009 r.). Tabela 2. Tabela 2. Kliniczne cechy zakażenia u 426 pacjentów. Dane z pierwszych 426 pacjentów z potwierdz...\nCo jednak najciekawsze, analiza ich biografii wykazuje, że właściwie w życiu swoim nie doświadczyli oni nigdy ciężkiego, wyrażającego się w objawach opisanych przez Bogdanowicza głodu. W najcięższych chwilach zawsze, dysponowali pewnym minimum zapasu, które pozwalało im, w sposób choćby prymitywny, ale jednak zaspokoić najsilniejszy głód. Były to zresztą okresy ...


Kotlety schabowe w sosie meksykańskim - przepis na kotlety schabowe w sosie meksykańskim od szpileczkiibabeczki - Durszlak.pl\nPrzepis: Kotlety schabowe w sosie meksykańskim\nKotlety schabowe w sosie meksykańskim 1 kg schabu, 1 szklanka sosu meksykańskiego, 3 jajka, mąka ( do obtaczania), bułka tarta ( do obtaczania), olej do smażenia. Schab kroimy w plastry. Rozbijamy tłuczkiem. Każdy plasterek smarujemy sosem meksykańskim. Jajka rozkłócamy. Plasterki schabu obtaczamy w mące, jajku i na końcu w bułce tartej. Na patelnię wlewamy olej i rozgrzewamy. Smażymy na rozgrzanym tłuszczu z obu stron na...\nNietypowy burger :) 72\nKotlety sojowe w sezamie 287\nPieczeń meksykańska 298


Bezpieczeństwo alternatywne – Po ludzku\nWszyscy się boją.\nOd wieków ludzie bali się wszystkiego co niebezpieczne jest, co niebezpieczne być może i co niebezpiecznie być nie może. Bo mieli wybujałą wyobraźnię.\nNie znaczy to, że od tego powszechnego bania się przez stulecia niebezpieczeństwa poznikały i teraz już można całkowicie bezpiecznie wyjść z domu. Nie można. Wychodząc na ulicę nadal wchodzisz w ryzyko rozjechania przez samochód, zostania uderzonym, dźgniętym lub zastrzelonym, potknięcia się, upadku ze schodów, wpadnięcia w otwartą studzienkę, przygniecenia walącym się budynkiem, nie mówiąc nawet o zarażeniu się grypą.\nTo może lepiej zostać w domu? Niekoniecznie. W budynku można zatruć się gazem, spalić w pożarze, wypaść przez okno, oraz zginąć lub doznać uszczerbku na zdrowiu na wiele różnych sposobów.\nLudzie mają wciąż potrzebę poczucia bezpieczeństwa i nie ma w tym nic dziwnego. Świadomość ciągłego zagrożenia nie ułatwia życia, dlatego chcemy się tej świadomości pozbyć. Jak? Wprowadzając przepisy BHP, zasady ruchu drogowego, czy szczepienia. Nie mówię, że to źle. Te wszystkie środki faktycznie zwiększają nasze bezpieczeństwo, choć nie eliminują go całkowicie.\nSęk w tym, że ludzie uważają się za stuprocentowo bezpiecznych.\nOstatnio słyszę w radiu wysyp reklam supermarketów, w których główną zachętą ma być bezpieczeństwo zapewnianie przestrzeganiem rekomendacji GIS. Czy przestrzeganie takich zaleceń gwarantuje bezpieczeństwo? Pewnie w podobnym stopniu, jak przestrzeganie przepisów gwarantuje, że nie stanie ci się nic złego, ani że nie wylądujesz w więzieniu na 25 lat.\nCałkowitego bezpieczeństwa zapewnić się nie da. To pewne.\nJak więc zorganizować sobie rozsądny poziom bezpieczeństwa, taki, przy którym będziemy mogli spokojnie spać? Niektórzy stawiają na ubezpieczenia. Jak spali ci się dom, to przynajmniej nie zostaniesz w samym ubraniu. Jak zachorujesz, to ktoś będzie próbował cię wyleczyć (o ile nie trwa akurat panika wspomagana niekompetencją rządów). Inni wolą unikać wszystkiego co niebezpieczne, co czasami prowadzi do absurdów. Na przykład unikają odwiedzania swoich rodziców, których mogliby nieświadomie zarazić groźną chorobą, podczas gdy ci rodzice bardzo chcieliby być odwiedzani, bo aż tak to się nie boją. A nawet sami jeżdżą w różne ryzykowne miejsca, narażając swoje zdrowie.\nInny przykład: ostatnio, ze względu na zagrożenie wirusem, które dotyczy głównie starszych ludzi, rząd wprowadził specjalne godziny, w których tylko oni mogą robić zakupy w sklepach. Co się okazało? Że seniorzy robią zakupy o różnych porach, tak jak wcześniej. A w godzinach zarezerwowanych specjalnie dla nich sklepy są prawie puste.\nMoże zamiast złudnego poczucia bezpieczeństwa istnieje coś innego, co może dać spokój ducha?\nPierwsza propozycja: świadomość, że mogę umrzeć w każdej chwili od różnych przypadków. Ona sprawia, że nie mam ochoty przesadnie się o to martwić. Bo co moje zamartwianie się tu pomoże? Owszem, mam jakieś ubezpieczenie, przestrzegam przepisów drogowych, jestem ostrożny, ale bez przesady. Nie chodzi mi o to, żeby mieć wywalone na to, czy mogę zrobić innym krzywdę swoimi działaniami, tylko o zwykłe trzeźwe spojrzenie i nie popadanie w paranoję.\nPo drugie wierzę, że życie nie kończy się na śmierci. Będzie trwało dalej w innym świecie. W skrócie: wierzę w Boga i w to, co mówi Biblia. Nie potrafię tego udowodnić, ale różne przeżycia, których doświadczyłem dają mi mocną podstawę do przekonania, że to prawda. To przekonanie z kolei daje spokój, przekonanie, że moim życiem nie rządzi przypadek, ale ktoś, kto ma dużo większą władzę od przypadku. A nawet od śmierci.\nTrzecia rzecz: relacje z rodziną i przyjaciółmi. Relacje to coś, co sięga głęboko do wnętrza człowieka. W pewnym sensie relacje definiują człowieczeństwo. Są cenniejsze niż pieniądze i o wiele cenniejsze niż sama egzystencja. Relacje i to, co człowiek robi z życiem, definiują jego życie.\nBo życie nie polega na podtrzymywaniu funkcji organizmu. W szczególności nie polega na unikaniu śmierci za wszelką cenę.\nŚmierć jest nieodłączną częścią życia. Jego konsekwencją. Możesz przeznaczyć swoje życie, na co tylko chcesz. Także na to, że zadbać, żeby trwało jak najdłużej.\nAle ja wolę, żeby moje życie coś znaczyło. Żeby miało smaki i kolory. A niekoniecznie żeby było najdłuższe, jak tylko się da. I szanuję pragnienia tych, którym nie podoba się perspektywa długiego życia w odosobnieniu. Czy to znaczy, że brak mi empatii?\nJa twierdzę, że szacunek dla świadomych decyzji drugiego człowieka to jedna z najcenniejszych rzeczy, jaką możesz mu dać.\nbezpieczeństwo śmierć wiara zdrowie\n28 grudnia 2020 o 17:39\n7 stycznia 2021 o 05:12\nNic ująć a dodać tylko to, że również popieram. 🙂\n14 stycznia 2021 o 13:57\n”Relacje i to, co człowiek robi z życiem”\nCo masz przez to na myśli? 🙂\n16 stycznia 2021 o 11:21\nRelacje z ludźmi – chyba wiadomo co to, nie wiem co tu jest do tłumaczenia.\nCo człowiek robi z życiem – do czego je wykorzystuje: do pomagania innym, czy sobie, robienia dobrych, pożytecznych rzeczy, czy złych. Jaki jest dla innych, jak reaguje na potrzeby i prośby.\n17 stycznia 2021 o 15:59\n17 stycznia 2021 o 17:34\n17 stycznia 2021 o 22:33\nCytowałem Martina, więc nie trudno się domyśleć 😉\n17 stycznia 2021 o 23:25\nChyba jednak trudno, bo to nie Martin napisał ten artykuł, tylko ja 🙂\nAaaa, to w takim razie zwracam honor 😉\nSkomentuj Maestro Anuluj pisanie odpowiedzi\nPisze, fotografuje i jeździ rowerem. Kocha wolność, lubi się śmiać, nienawidzi nienawiści.\nAnglia biblia bóg covid cuda dom doświadczenie dzieci ewangelia głos historia hiszpania internet Jezus język kościół małżeństwo media miłość Modlitwa muzyka nauczyciel nauka naśladowanie nieszczęście podróże pomoc praca prawda prawo pytania radość Rodzice rodzina rozwój ryzyko strach uczucia wiara wolność zakupy zdrowie śmierć świat życie


Biuro Profilaktyki i Przeciwdziałania Uzależnieniom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zielonej Górze – Inne wydarzenia\nPrzekazanie materiałów informacyjnych dotyczących problematyki FASD.\nKonkurs wiedzy "Bezpieczne wakacje z Lupo"\n25 maja 2017 r. o godz. 10.00 w Komendzie Miejskiej Policji w Zielonej Górze odbył się finał XVIII już edycji Turnieju Wiedzy o Bezpieczeństwie pn. „Bezpieczne wakacje z Lupo”. W organizację tegorocznej edycji włączyło się Biuro Profilaktyki i Przeciwdziałania Uzależnieniom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zielonej Górze. Do udziału zgłosiły się szkoły (po jednym reprezentancie z każdej) z terenu Miasta Zielonej Góry, ale również i okolicznych gmin.\nUczestnicy Turnieju wykazali się wysokim poziomem wiedzy. Rozgrywki między uczestnikami do samego końca były bardzo zacięte. Uczniowie rozwiązywali test wiedzy ogólnej a także z poszczególnych bloków tematycznych (przemoc, ruch drogowy, bezpieczne zachowania, uzależnienia i zdrowy styl życia). W ramach dogrywki (poziom wiedzy był bardzo wyrównany i niełatwo było wyłonić laureatów trzech pierwszych miejsc), mającej na celu wyłonić zwycięzców, uczestnicy rozwiązywali krzyżówkę z tematyki promującej życie wolne od uzależnień oraz pierwszej pomocy. W trakcie turnieju zaprezentowany został pokaz udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku.\n1 miejsce: Filip Szumowski – ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Zielonej Górze,\n2 miejsce: Weronika Mróz – ze Szkoły Podstawowej w Zaborze,\n3 miejsce: Martyna Pinkosz – z Zespołu Szkolno – Przedszkolnego w Kargowej.\nNa zakończenie Turnieju zwycięzcy otrzymali dyplomy i nagrody ufundowane przez Policję a wszyscy uczestnicy otrzymali atrakcyjne upominki ufundowane przez Biuro Profilaktyki i Przeciwdziałania Uzależnieniom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zielonej Górze.\nWszystkim uczestnikom i ich opiekunom dziękujemy za przybycie i aktywny udział w Turnieju. Mamy nadzieję, że dzieci oprócz dobrej zabawy utrwaliły także wiedzę z zakresu bezpieczeństwa i zdrowego stylu życia.\nWięcej zdjęć na stronie internetowej Komendy Miejskiej Policji w Zielonej Górze.\nGaleria zdjęć: Bezpieczne Wakacje z Lupo 2017 4\nFestyn dla rodzin adopcyjnych\nDnia 14.05.2016 r. Biuro Pełnomocnika ds. Rozwiązywania Problemow Alkoholowych wzięło udział w „Festynie dla rodzin adopcyjnych”, który został przygotowany przez Uniwersytet Zielonogórski. Wspólnie z młodzieżą z „Pracowni Twórczych Poszukiwań” uczestniczyliśmy w przygotowaniach i prowadzeniu zabaw dla dzieci. Festyn ten promował wartości rodzinn i pokazał możliwości kreatywnego spędzenia czasu z rodziną. Dla zielonogórskich rodzin był to czas pełen radości i świetnej zabawy, a dla naszej młodzieży możliwość sprawdzenia się w roli kreatorów zabaw.\nGaleria zdjęć: Festyn 2016 5\nFestyn z okazji obchodów Światowego Dnia FAS\nDnia 9.09.2016 r. w godzinach 9.00-11.00 w Zielonej Górze, przy Amfiteatrze odbył się Festyn z okazji obchodów Światowego Dnia FAS, którego organizatorem było Biuro Pełnomocnika ds. Rozwiazywania Problemów Alkoholowych. Podczas dwóch godzin wspólnie spędzonego czasu, dzieci, młodzież i dorośli mieli możliwość uczestniczenia w grach i zabawach związanych z profilaktyką FAS. Szczególną atrakcją było dekorowanie oraz puszczanie przygotowanych wcześniej latawców symbolizujących dzieci z FAS, które, gdy je dobrze prowadzić mogą „wzbić się w górę”, czyli właściwie rozwinąć. Dzieci z przedszkoli i klas 1-3 miały za zadanie wykonać szereg zadań, podczas których poprzez zabawę uczyły się, że każda ilość alkoholu w ciąży szkodzi jeszcze nie narodzonemu dziecku. Nagrodą za wykonane zadania były dla dzieci baloniki, wata cukrowa oraz zabawa z bańkami mydlanymi, które poprzez swoje szybkie pękanie symbolizowały utracone marzenia matki w ciąży o zdrowym dziecku, wraz z wypitą przez nią butelką alkoholu. Dla młodzieży wyświetlony został film o tematyce FAS oraz przygotowane były konkurencje opieki nad małym dzieckiem w alko i narkogooglach. Młodzież wzięła również udział w akcji ulicznej, w ramach której wykonywała napisy na chodniku w pobliskim parku przy użyciu przygotowanego szablonu z hasłem: „W CIĄZY ALKOHOLU KROPELKA, TO DLA DZIECKA SZKODA WIELKA”. Łączna liczba osób przybyłych z różnych instytucji oświatowych wyniosła 156 osób plus ich opiekunowie. Przy stoisku biura, można było otrzymać ulotki i broszury informacyjne o FASD i wynikających z tego zagrożeń\nGaleria zdjęć: FAS festyn 2016 21


Ile znaczy przygotowanie dobrego stoiska targowego w kontekście sprzedaży?\nStrona głównaBlogIle znaczy przygotowanie dobrego stoiska targowego w kontekście sprzedaży?\nJak ważne jest stoisko targowe Twojej firmy?\nNa przestrzeni kilkudziesięciu lat, imprezy targowe diametralnie zmieniły swoje oblicze. Z dużych, wielobranżowych molochów, wyodrębniły się mniejsze, ukierunkowane na konkretne branże spotkania specjalistów. Dlatego dzisiaj planując udział w targach, często najpierw musimy dobrać temat targów do naszych potrzeb. Jednocześnie należy się nastawić nie na dwudniową zabawę w gronie przyjaciół z branży, lecz dosyć ciężką i intensywną pracę marketingową.\nGdy wybór imprezy targowej mamy za sobą, należy teraz odpowiednio do niej się przygotować. Plan marketingowy powinien zawierać nie tylko powiadomienie swoich kontrahentów, że taka impreza się odbędzie i zapraszamy na nią. Nie wystarczy również mailing branżowy. Musimy dotrzeć do klientów w kilku komunikatach jednocześnie. Może to być informacja w prasie i Internecie, reklama zewnętrzna w postaci plakatów, billboardów czy banerów. Nasi klienci powinni być informowani o naszych produktach i usługach z wielu źródeł. Powinniśmy w komunikacji marketingowej wykorzystywać tak zwany omnichannel. Dział sprzedaży również powinien wykorzystać wszelkie rozmowy, by przypomnieć każdemu o naszym udziale w targach. To właśnie pierwszy krok udziału w targach, który musimy zrobić przed imprezą.\nPrzekalkuluj koszty uczestnictwa\nObliczając koszty uczestnictwa, trzeba jasno określić cele naszej obecności (kreacja marki, kontakt z klientami, odzyskanie dawnych klientów i dotarcie do nowych, prezentacja nowości rynkowych, badanie rynku, sprawdzenie konkurencji). Należy je powiązać z ogólnym planem marketingowym firmy i w tym kontekście przygotować stoisko. Jednocześnie można wziąć pod uwagę temat targów oraz profil odwiedzających, przy aranżacji zabudowy. Zwiększenie budżetu na targi może przynieść wymierne skutki. Większa powierzchnia, zlecenie dobrej agencji wykonanie stoiska, spójny przekaz reklamowy wpłyną na pewno na zwiększoną liczbę gości i później tylko od sprzedawców zależy wykorzystanie tego faktu. Dobra praca po targach, wykorzystująca ten fakt, przyczyni sie na pewno do lepszych wyników sprzedaży.\nJednym z ważniejszych elementów targów jest stoisko. To ono właśnie będzie robiło pierwsze wrażenie, którego nie wolno zaniedbać. To stoisko powinno przyciągać gości targowych. Dlatego jest tak ważnym elementem targów.\nPlanując wykonanie zabudowy, powinno się wziąć pod uwagę:\nwyeksponowanie logo firmy lub marki (najlepiej widoczne ze wszystkich stron stoiska)\npowiązanie elementów tematycznych z identyfikacją firmy\nwykorzystanie firmowych kolorów\nnawiązująca do projektu stoiska i zgodna z identyfikacją wizualną firmy, grafika materiałów informacyjnych ? katalogi, broszury, gadżety reklamowe\nrozkład stoiska (strefy: aktywna, pasywna i intensywna)\ndopasowanie wyglądu obsługi stoiska do strony wizualnej firmy\nCelem wykonania odpowiedniego stoiska powinna być jego oryginalność oraz wyróżnianie się spośród innych. Będzie to skutkowało rozmowami w kuluarach targowych o nim, a może nawet wyróżnieniem targowym. Po skończonych targach należy koniecznie to wykorzystać w celach marketingowych.\nJak dobrać właściwą obsługę klientów targowych?\nJednym z trudniejszych zadań jest dobranie personelu, jadącego na targi. Powinien być dobrze przygotowany nie tylko od strony umiejętności zawodowych, znajomości produktu czy języków obcych. Musi posiadać dobre cechy interpersonalne, doświadczenie targowe, być otwartym w kontaktach z klientem oraz posiadać niezbędną wiedzę techniczną produktów by odpowiedzieć na większość szczegółowych pytań. Należy pamiętać, że udzielenie wyczerpujących odpowiedzi na targach, może przyciągnąć klienta na tyle, że kontakt po imprezie będzie skutkował zleceniem.\nPrzeprowadź działania potargowe\nUdział w targach koniecznie trzeba wykorzystać po ich zakończeniu. Po omówieniu z załogą jakie cele udało się osiągnąć na targach, zaplanować należy działania marketingowe by je wykorzystać. Konieczny jest krótki czas, gdy pamięć o naszym stoisku się nie zatarła u klientów i gości, którzy je odwiedzili.\nDodatkową wartością są zdobyte nagrody np. za efektowne rozwiązania przestrzenne stoiska. Chwaląc się takimi osiągnięciami przed klientami, można liczyć na to, że je przekażą innym.\nOgólnie nasuwa się myśl, iż dobre przygotowanie się na targi - stoisko, personel - będzie na pewno skutkowało lepszymi wynikami sprzedaży oraz dumą ze zdobytych nagród, które należy również przekuć na sukces marketingowy.\nŚrednia ocena: 4.9/5. ilość głosów: 14