KPOzA - jak Karta Praw Osób z Autyzmem\npiątek, 27 listopada 2009 13:34\nBo każdy człowiek ma prawa...\nCzekanie... a pomiędzy szyfry i kody...\npiątek, 27 listopada 2009 9:35\nCzekamy jeszcze na jedno lekarstwo, które jest robione na zamówienie. Już trzeci tydzień czekamy i zapewniono mnie, że we wtorek będzie wysyłka. Nareszcie, bo już się nie mogę doczekać. Strasznie jestem ciekawa jakie to przyniesie skutki. No i jak najszybciej trzeba pozbyć się wszystkich "kumpli" z Princessy kochanego ciałka.\nA tym czasem dzionki płyną pod znakiem uczenia się kodów, którymi posługuje się Princessa, starając się porozumieć ze światem i wyrazić to, czego chce. Po przestudiowaniu kodów można całkiem fajnie się porozumieć, a co najważniejsze - ZROZUMIEĆ...\n"A mama a pijko, tija pijko, lulu pa pijko, a tija pijko siama" - mniej więcej, bo powtórzyć literka w literkę się nie da. To znaczy w języku Princessowym: "Mamo daj mi pić a ja sama się położę do łóżeczka i będę sobie piła herbatkę"\n"A papa, tija a du, a du? Papa a du? Ławo!" - Ponieważ nasza tymczasowa sypialnio-salono-jadalnia mieści się na piętrze drugiego domu, idąc na spacerek musimy zejść na dół. Wolne tłumaczenie to: "Idziemy na spacer na dół? Na spacer na dół? Brawo!"\n"Sunia baja siama, hm? Sunia" - "Sonia będzie czytać sama bajkę. Sonia"\n"A pumpam pumpam, juhu! Pumpam ławo, pumpam, tija pumpam, pumpam?" - A tylko, że idziemy się kąpać i że brawo i że juhu - no a potem już jak widzi wannę to już tak juhu wcale nie jest. Znacie problem kąpieli, niestety. Ale jest przynajmniej w miarę opanowane histeryzowanie, wymiotów też nie ma, więc może być.\n"Tatusz alo" - kiedy dziecko się stęskni i chce pogadać z tatusiem. Wykręcamy numer (znaczy klik na klawiaturze) i Princessa rozmawia z tatusiem, który jest ostatnio hitem. A rozmowa to taka mniej więcej:\n"alo, alo, a dbatadatamata, bda, alo, am, tatusz, a tija, pijko, lulu pa, a grybdytygy, alo, mama, pa pa" - W tym czasie dziecko opowiedziało tatusiowi, że halo tatusiu, jadłam dzisiaj paróweczki, a potem tatusiu spałam troszkę, byłam z mamą na spacerze, halo tatuś. Kończąc rozmowę dodaje jeszcze: PA, względnie BAJ BAJ, albo CIAO... :D\n"A pisi kowaj, aaa, tatatatatata, a pij kokowaj, a pi kofakaj" - tego nie zgadniecie. Moje dziecko ułożyło nowe słowa to kołysanki "Ach śpij kochanie", którą mnie molestuje od dłuższego czas (dziękuję Ci moja mamo :D ). Kolejny hit to "Happy birthday song", która w jej wykonaniu brzmi: "a pi a pi tu ju, a pi a pi tu ju, a tu ju tu ju Sunia, a pi tu ju tu ju". Ale jak wiedziała, żeby sobie zadedykować hahaha. Wiadomo, że dzieci autystyczne lubią powtarzanie czynności, zabaw w nieskończoność. Princessa kocha te piosenki i słucha ich cały dzień. Vivat firma produkująca telefony komórkowe z funkcją walkmana. Wrzuciałam na kartę pamięci, stworzyłam listę, wybrałam opcję zapętlenia i dziecko szczęśliwe. Tylko baterie trzeba dwa razy dziennie ładować.\nPrincessa uczy się angielskiego, oprócz opanowania 7 nazw kolorów, potrafi się przywitać standardowo: "Aj, hau?". I wcale nie udaje pieska, bo piesek robi "wał wał". To piękne i czysto angielskie "Hi, how are you?" No i co?\nNo, a co robi "autystyczna" mama? Dostosowuje się i czasem łapie się, że zaczyna używać zamiast polskiego to Princessowego języka: "Sonia, pijko lulu pa", zamiast Sonia masz herbatkę i połóż się do łóżeczka... Pięknie\nTo chyba na zasadzie "wziąłęm rąbłem i się wygło, ale nie ważne i tak wszyscy mnie rozumią". No bo czyż nie o to chodzi, żeby ZROZUMIEĆ??? Pokazywanie autikom świata naszego, ludzi "neuroprawidłowych", to jedno. Ale wejść w ich świat - to drugie.\nczwartek, 26 listopada 2009 21:31\nWitajcie, to ja Princessa\nZałóżmy, że nic o mnie nie wiesz. Oglądasz tę stronę przypadkowo, nie masz pojęcia kim jestem. Zapytasz co robię w ciągu dnia? Hmmm... Najpierw budzę się, to chyba jasne...\nNo, może fryzura nie teges, ale kto wygląda idealnie, jeśli otworzył oczy przed pięcioma minutami. Potem poranna toaleta (no dobra noszę jeszcze pampersy, ale widoku przebierania oszczędzę ;D )\nNuda, co nie? Przydałoby się coś zjeść, brzuszek pusty od wieczora. Jestem strasznie wybredna, najchętniej jadłabym tylko chleb tostowy z pasztetem, albo parówki. No ale pewnie ty też chciałbyś jeść non stop pizzę? Przyznaj się :D\nDzisiaj piękna pogoda. Listopadowe słońce, powietrze wiejskie, prawie górskie. Tu gdzie mieszkam to już prawie Everest - no tak, dla mnie, bo jestem jeszcze mała...\nWięc poszliśmy na spacer. Szłam... "siama"...\nNo dobra, czasem troszkę oszukiwałam... Super jest być dzieckiem, przywileje są piękne...\nA kiedy nóżki odpoczęły to dalej "siama" szłam. Kto by pomyślał, że w listopadzie takie kwiatki zobaczę... Pogoda świruje, czy co?\nNo pięknie, spacer spacerem, ale jak już dotarłam to "koko" musi być...\nW między czasie zmógł mnie sen, no przecież takie chodzenie to może wykończyć nawet dziesięciolatka, a co dopiero takie słodkie maleństwo jak ja. No ale ze względu na niską atrakcyjność tematu - zdjęcia z "lulu pa" nie ma :D Ciekawe co mi się śniło... Nie ważne. Czas na jakąś zabawę, bo nudno się robi.\nMuzyczka też nie jest zła. Fasolki te to wymiatają... "Witaminki" to jest hit...\nBył czad, muza i tany tany - ufff, przydałby się jakiś płyn... Pijko proszę!\nI powoli wieczór, zbliża się "pum pam, pum pam" w wannie. No wiecie co, przecież się nago nie pokażę, nie ma mowy - zdjęcia i tym razem nie będzie.\nI jak podoba Ci się mój dzień? Niezwykły? Nie... Inny niż Twój, Twojego dziecka, kolegi, siostry, kiedy byli dziećmi? Nie. Zakładając, że nie wiesz, kim jestem, powiesz i co w tym takiego niezwykłego, żeby o tym pisać? Jeśli tak pomyślałeś, dziękuję. Widzisz we mnie dziecko, po prostu małego szkraba, którego dzień niczym nie różni się od dziecka jakich miliony na świecie.\nA gdybym powiedziała Ci, że te wszystkie zdjęcia mają jeszcze drugie dno? Że mycie ząbków, to nie taka łatwa sprawa, bo jem pastę, a szczoteczką wyszorować je musi mama, walcząc czasem, żeby jako tako były czyste? A na spacerze przejście 20 metrów zajmuje 10 minut, bo czasem stanę jak wmurowana i ani rusz? A te dzwoneczki to tak naprawdę nie zabawa, ale terapia muzyką? A to "koko" co piję to specjalny napój energetyczny, bo jem tak mało, że grozi mi poważna choroba jelit, wątroby, nerek? A z tym jedzeniem to jest tak, że potrafię nie jeść osiem tygodni, a jak jem to całe miesiące tylko dwie rzeczy? A muzyki słucham, bo to czasem jedyny sposób, żeby uspokoić mnie, kiedy rzucam się, gryzę swoją rączkę, walczę i histeryzuję?\nA JEŚLI POWIEM CI, ŻE MAM AUTYZM????\nPrzecież nadal będę tym dzieckiem, które zobaczyłeś na zdjęciach myśląc, że niczym nie różnię się, nie odstaję od świata... Tak myślałeś... Więc nadal tak myśl, będzie mi łatwiej...\nA wszystko te "czerwone" oczy\nczwartek, 26 listopada 2009 14:21\nOd jakiegoś czasu zastanawiałam się nad jedną rzeczą. Jak każdy rodzic przeglądam z sentymentem zdjęcia Princessy. A jest co przeglądać, bo jest ich pewnie z 8 tysięcy. Zawsze coś było takiego, co mnie smuciło. Oczy... Jej oczy na zdjęciach są albo czerwone (ile się naklęłam na aparat, że funkcja efektu czerwonych oczu to blef, albo pic na wodę), albo takie... sztuczne, bez wyrazu często, obce, bez duszy... Wygląda jak lalka. Jakby te oczy nic nie mówiły a osoba na zdjęciu gdzieś tam sobie żyła w innym świecie. A przecież to nie prawda. Moja Princessa nie ma swojego wyizolowanego świata, jest z nią kontakt. Więc dlaczego?\nPomijam fakt choroby prawego oka (zwanej hipoplazją), zezowanie, oczopląs - to nie to. Od kilku dni myślałam, obserwowałam, oglądałam. Zauważyłam, że chodzi o nienaturalnie wielkie źrenice. Na każym zdjęciu oczy są jak namalowane. Źrenice się nie zwężają. Wczoraj przeglądnęłam całą galerię na moim drugim blogu i kurcze faktycznie tak jest. Ale dlaczego?\nNo i proszę, wchodzę na bloga pana Rafała (polecam go w linkach w menu), dziennikarza i korespondenta naukowego, będącego jednocześnie tatą autysty. Jak na zamówienie - poruszył ten temat. Jego syn też na zdjęciach wychodzi jak królik. Wyjaśnienie można znaleźć w pewnym eksperymencie, który został przeprowadzony przez naukowców MU. Najprościej chodzi o to, że autyzm jest bardzo ciężko zdiagnozować, opisać, to choroba niepojęta, zaskakująca i niestandardowa. To nie jest schorzenie, które można zdiagnozować tylko badaniem krwi. Nie ma standardowych i 100% skutecznych testów. To nie jest równanie, że jeśli od 4 odejmiemy 2 to zawsze wyjdzie 2.\nEksperyment przeprowadzono za pomocą specjalnego urządzenia na podczerwień. Zbadano reakcje źrenic na impulsy świetlne i wykazano, że źrenice dzieci autystycznych reagują wolniej. Polecam nowy blog Pana Rafała, gdzie znajdziecie ciekawostki i informacje o autyzmie bardziej naukowo.\nO eksperymencie pisze również polskatimes.pl:\nMasu, masu, kuj, kuj, kuj...\nczwartek, 26 listopada 2009 11:22\nZ serii "masowania i pobudzania dotyku głębokiego"...\nU mojej Princessy jest tak, że jest pokręcone czucie głębokie. Okolice głowy ma nadwrażliwe, korpus jako tak normalnie, a od pasa w dół jest niedowrażliwiona. Ręce też. Zrobienie czegokolwiek wokół górnej części graniczyło z cudem. Nie pozwalała dotknąć twarzy, uszu, głowy, szyji. Wytarcie nosa, buzi, umycie, pogłaskanie kończyło się paniką, uciekaniem, wykręcaniem, sztywnieniem ciała.\nReszta ciała wymaga pobudzania: kłucia, ugniatania, masowania, stymulowania. Oprócz ugniatania kończyn jak ciasta i "wyciągania brudków" spomiędzy palców (no tak hahaha ale nie wiedziałam jak to ująć, a tak pewnie każdy zajarzy), łaskotania, masowania stóp rękoma - stosuję narzędzia "tortur za 5 zł". Poluję na okazje w tanich sklepach lub półkach z badziewiami w hipermarketach.\nPrzyrząd do masażu, któy można dostać w każdym sklepie kosmetycznym. Są wersje droższe w Rossmanie na przykład (chyba 9 zł) lub tańsze około 5 zł. Kładę Princessę na plecach i roluję nóżki, stopy, dłonie, potem na plecach (jeśli pozwoli) i od pupy w dół jedziemy z "masu masu".\nTe piłeczki, sprzedawane po 3 szt., kupiłam w sklepie "Wszystko po 5 zł" - oczywiście za 5 zł :) Kolistymi ruchami miziam Princessę całą. Do woli... Niech te kolce was nie przerażą - gumowe :D\nNo to każda kobieta powinna mieć w kosmetyczce. Ja akurat używam swojej starej szczoteczki do masażu twarzy z Oriflame, nie pamiętam ile kosztowała, ale pełno tego, kosztuje grosze. To jest taki myk typu "kuj kuj", czasem typu "kizia mizia". Głaszczę twarz i szuję stylem "kizia mizia", na resztę ciała stosuję "kuj kuj".\nTo moja ostatnia zdobycz, na półkach z pierdółkami w hipermarkecie. Że niby mają masować stopy pod prysznicem. Dla dorosłych badziew totalny, bo nawet słabo się przykleja (ma takie ssawki pod spodem). No ale dla Princessy idealne narzędzie do robienia "siulu siulu" - czytaj "szuru szuru". A robimy tak, że od pasa w dół po prostu szuram po niej (jakby czesząc skórę) - oczywiście pod odpowiednim naciskiem. Ma także zastosowanie w metodzie "kuj kuj" - zawijam Proncessy nogę lub rękę jak roladkę i naciskam, kłując delikatnie skórę. No a już przy "kuj kuj" na stopach to zanosimy się obie ze śmiechu - ona, bo łaskocze, ja bo jak tu się nie śmiać :D\nDo tego polecam zakupienie najbardziej szorstkiego ręcznika i kulanie dzieckiem nago po jego powierzchni.\nJeśli chodzi o przewrażliwioną twarz - głaskanie. Piórkami, apaszkami delikatnymi, ręką (ruchy koliste jak u kosmetyczki), "kizia mizia" czymkolwiek (pamiętając, że każde dziecko co innego toleruje, bo różny jest też stopień wrażliwości), może być, zamiast pokazanej przeze zmnie szczoteczki do twarzy, stara szczotka do włosów, którą używa się na samym początku do masowania główki niemowlaka. Dotykać, przyzwyczajać do dotyku, etapami, najpierw krótki dotyk, potem dwa, potem dłużej, częściej. U dzieci autystycznych można wiele wypracować.\nBardziej profesjonalnie, rady, które otrzymałam od Pani psycholog, która ma specjalizację z wczesnego wspomagania rozwoju:\n- masaż głęboki (mocny nacisk, uciskanie i rozciąganie stawów),\n- stymulacja somatyczna całego ciałą (A. Froehlich),\n- masaż wzbogacany doznaniami dotykowymi, np. przy użyciu gąbek, szczotek, pędzli, futerek, tkaniny frotte),\n- mobilizajca ruchowa (ruch bierny w stawach),\n- doświadczanie mikroruchów (praca nad oporowaniem u osób z nadmiernym napięciem mięśniowym),\n- masaż relaksacyjny, metoda Wintreberta,\n- wibracje (aparaty do masażu, hydromasażu, elektryczne szczoteczki do zębów) - ode mnie osobiście - polecam trampolinę, która odpowiednio napięta może wytowrzyć super wibracje - dziecko leży lub siedzi a rodzic uderza jak w bongosa lub pięściami - zabawa przednia,\n- program "Dotyk i komunikacja" Knilla.\nIle głów, tyle pomysłów na "kizia mizia", "kuj kuj", "siulu" i "masu masu". I przede wszystkim ZABAWA!!!\nLicznik odwiedzin: 1 782 588


Wolne stanowiska pracy w Rawiczu - Czy w Rawiczu są ciekawe oferty pracy? - Rawicz24\nWolne stanowiska pracy w Rawiczu - Czy w Rawiczu są ciekawe oferty pracy?\nOpublikowano: wt, 29 cze 2021 08:37 2021-06-29T08:37:04.531Z\npraca w rawiczu | foto zdjęcie parnera\nArtykuł partnera Rawiczanie nie powinni narzekać na brak ofert pracy. W mieście wiele się dzieje, procesy rozwojowe rozpoczęte w przeszłości skutkują obecnie dobrą koniunkturą, a ekonomia miasta ma się całkiem dobrze. Dlatego w Rawiczu nadal tworzone są nowe miejsca pracy, które zawsze można podchwycić.\nRawicz być może nie jest jednym z wielkich miast Polski, lecz stanowi na tyle prężny ekonomicznie ośrodek, że jego mieszkańcy (a także ludność z okolic) bez trudu znajdują pracę w Rawiczu. Oferty pracy w Rawiczu znajdziesz na Aplikuj.pl - to chyba najłatwiejsza droga do znalezienia pracy w Rawiczu.\nDane statystyczne wyraźnie stwierdzają, że nieco trudniej z pracą w Rawiczu mają kobiety. Ale poziom bezrobocia w mieście nadal utrzymuje się na niskim poziomie. Rawicz nie może wprawdzie pochwalić się zatrudnieniem wyższym niż średnia dla kraju, jednakże kto szuka pracy, ten jednak znajduje.\nAplikuj.pl z ofertami pracy dla Rawicza\nW serwisie z ogłoszeniami o pracę Aplikuj.pl znajdujemy przebogatą ofertę zatrudnienia dla praktycznie każdego zawodu, który w mieście Rawicz można uprawiać. (Po wystosowywanych do pracowników ofertach pracy można także spostrzec się w jakich branżach w Rawiczu najłatwiej znajdziemy pracę). Serwis został przygotowany tak, aby gromadzić propozycje pracy wyłącznie na terenie Rawicza. Jakże wiele zawodów i specjalności jest tam reprezentowanych!\nZakres ofert pracy dla Rawicza w Aplikuj.pl obejmuje każdą specjalność: możemy zostać budowlańcem, księgową, kierownikiem, mechanikiem, sprzedawcą. Serwis posiada zasięg ogólnopolski i jest jednym w pierwszych adresów, pod które kierujemy się, gdy szukamy pracy.\nJak znaleźć pracę w Rawiczu dzięki Aplikuj.pl?\nNa uwagę zasługuje naprawdę pokaźna oferta dla Rawiczan - ogłoszenia, na które łatwo jest odpowiedzieć, i które łatwo jest wyszukać. Strona internetowa ma wbudowane również znakomite filtry, które wydatnie pomagają odnaleźć swoją wymarzoną pracę. Otrzymujemy także możliwość zapisania się na codzienne powiadomienia na naszą skrzynkę e-mail, gdzie będą docierać najlepiej sprofilowane oferty.\nKażda oferta w serwisie z pracą Aplikuj.pl jest dobrze opisana i sprawdzona. Nie trafiamy na nierzetelność, wręcz przeciwnie, pracodawcy mają obowiązek podania odpowiednich danych, po których ich identyfikujemy. Funkcjonalność kreatora CV pomaga utworzyć profesjonalne dokumenty aplikacyjne.\nTak zaopatrzeni Rawiczanie nie muszą martwić się o pracę, jeśli tylko poświęcą trochę czasu na rozejrzenie się po okolicy. Wyjątkowo łatwy sposób kontaktu z pracodawcą, świetne przedstawienie ofert pracy oraz ich olbrzymi wybór, czynią z Aplikuj.pl serwis z pracą warty polecenia, każdemu bez wyjątku.\nRawicz leży w województwie wielkopolskim, które jest dobrze sytuowanym regionem ekonomicznym w skali krajowej. Napływ nowych inwestycji oraz programy zatrudnieniowe nakręcają rynek pracy, z którego nikt nie powinien być wykluczony. Wszystko zależy od naszej pomysłowości, ponieważ do dyspozycji mamy wiele możliwości zatrudnienia się w Rawiczu niemalże na każdym stanowisku. Serwis Aplikuj.pl te możliwości powiększa i bardzo ułatwia nam zadanie.


Esportowcy na dopingu - Zawodowi cheaterzy w świecie CS:GO - Artykuły - PC Centre\nCzy są jakieś inne sposoby podrasowania swoich umiejętności, nie licząc specjalnych programów i oczywiście systematycznego treningu? Okazuje się, że gracze próbowali już niemal wszystkiego, łącznie z czymś co można podpiąć pod definicje dopingu. Prawdziwi sportowcy-kombinatorzy wstrzykują sobie stymulanty, które wpływają na ich zdolności. Inni próbują zdobywać leki symulując choroby i wymuszając recepty. Esportowi profesjonaliści zaś odkryli Addreall – środek do walki z objawami ADHD, zawierający amfetaminę. O sprawie jako pierwszy doniósł rok temu były członek Cloud9 Kory „Semphis” Friesen, udzielając wywiadu na youtubowym kanale Launders CStrike. Jak przyznał, podczas ESL One Cologne 2014 cała jego ówczesna ekipa była pod wpływem Addreallu, jednak czy coś im to dało?\nCofając się w czasie i zerkając na wynik C9 można śmiało stwierdzić, że lek teoretycznie poprawiający skupienie i trzeźwość umysłu, działa w praktyce dosyć mizernie. Aby tego było mało, podczas turnieju gospodarze udostępnili fanom możliwość podsłuchiwania drużyn – zawodnicy amerykańskiej ekipy byli wyraźnie zdezorientowani, mieli kłopoty z realizacją przyjętej taktyki i nie rozumieli się. Po wyjściu na jaw tego skandalu, w branży pojawiły się kontrole antydopingowe, a czołowe federacje uzupełniły swoje regulaminy o stosowne zapiski zabraniające używania owych stymulantów. Problem leków podobnych do Addreallu znany jest głównie za oceanem, gdzie dostęp do nich jest dziecinnie prosty (nałogowo biorą je studenci przed egzaminami i imprezowicze w zastępstwie tabletek ecstazy). W Europie mało kto myślał o użyciu tego typu środków w esporcie, ponieważ o wiele ciężej jest je dostać – kombinowanie w lokalnych służbach zdrowia zabiera sporo czasu, a ryzyko wpadki bądź poważnych komplikacji zdrowotnych (wspominany Addreall może doprowadzić nawet do zawału serca) jest na tyle wysokie, że nie opłaca się w to brnąć. Niech gracze dalej popijają swoje ukochane energetyki i zapomną o innych wspomagaczach – wyjdzie im to na zdrowie, a publice zapewni rozgrywkę na wysokim poziomie.


Jaki sprzęt do ćwiczeń, do domu wybrać? | Wiedza Bez Umiaru\nŻeby zacząć ćwiczyć wcale nie trzeba zapisywać się do klubów sportowych i wykupywać karnetu na siłownię. Doskonałe rezultaty można również osiągnąć trenując samodzielnie we własnym domu. Do tego celu konieczne są determinacja, motywacja i wytrwałość. Przydatny może być również sprzęt, który pomoże przyspieszyć efekty włożonego wysiłku.\nJednym z najpopularniejszych urządzeń domowych wykorzystywanych do ćwiczeń jest rower stacjonarny. Rower nie obciąża stawów skokowych i kolanowych, dlatego może być wykorzystywany również przez osoby z dużą nadwagą. Jego zaletą jest to, że ćwiczyć na nim można przez cały rok. Podstawową wadą są dosyć duże gabaryty. Innym sprzętem, na którym można ćwiczyć w warunkach domowych jest stepper. Regularne ćwiczenia na urządzeniu imitującym wchodzenie po schodach doskonale modelują pośladki, uda i łydki, a więc partie ciała, na które szczególną uwagę zwracają panie. Jeśli komuś zależy na szybkim spalaniu kalorii, powinien zaopatrzyć się w symulator wiosła, czyli tzw. orbitek. Ćwiczenia na tym sprzęcie są dosyć intensywne, ale przez to bardzo efektywne. Z urządzenia tego nie powinny jednak korzystać osoby cierpiące na dolegliwości kręgosłupa. Osobom, którym zależy na ćwiczeniu mięśni całego ciała, warto polecić gumę do ćwiczeń. Gumy do ćwiczeń siłowych mogą być skuteczną alternatywą dla siłowni. Dzięki odpowiednio dobranym zestawom ćwiczeń kształtować można dowolne partie mięśni. Niewątpliwą zaletą gumy jest to, że nie zajmuje wiele miejsca. Ćwiczenia z tym sprzętem pozwalają skutecznie wzmocnić mięśnie, dlatego mogą stanowić doskonałą bazę dla osób trenujących inne dyscypliny sportu, takie jak bieganie. Podejmując samodzielną aktywność fizyczną w domu, należy również pamiętać o wypoczynku. Pomocna przy rozluźnianiu ciała zmęczonego wyczerpującymi treningami może być piłka do masażu. Za jej pomocą można samodzielnie wykonać masaż pleców, karku czy łydek. Piłka pochodząca od sprawdzonego producenta może być więc doskonałym uzupełnieniem domowego sprzętu do ćwiczeń.\nPoprzedni Czy warto inwestować w polipropylenowe torby reklamowe?3 lata temu\nNastępny Wybieramy nowoczesną zastawę stołową3 lata temu


Opalona skóra wolna od szkodliwych promieni UV - Blog KobiecyStyl.pl\nStrona główna » Opalona skóra wolna od szkodliwych promieni UV\nNaturalnie brązuje, chroni i odżywia – Taranio, to więcej niż serum i więcej niż kosmetyk brązujący. Serum nadaje naturalny, muśnięty słońcem wygląd, wyrównuje niedoskonałości, przywraca nawilżenie, wygładza, poprawia elastyczność, odbudowuje barierę ochronną skóry. Innowacyjna forma aplikacji serum sprawia, że wnika ono głęboko w skórę.\nNanocząsteczki wchłaniają się szybciej, działając natychmiastowo. Aplikator rozprowadza serum równomiernie. Nie musisz martwić się o smugi czy plamy. Masz piękną, zdrowo opaloną, promienną cerę i czyste dłonie.\nJak często myć włosy? Wszystko co musisz wiedzieć!\nJak konturować twarz? 6 wskazówek konturowania twarzy


Czekoladowa Przystań: maja 2013\nTymi słowami zaczyna się ballada Adama Mickiewicza - „Świtezianka”. Znamy dobrze tę historię. Zawsze z wielkim zainteresowaniem interpretowałam ten utwór w szkole, rozmawiałam o nim, analizowałam go (chociaż najczęściej to było najmniej lubiane przeze mnie zajęcie na lekcjach polskiego). Pani Emilia Kiereś – niedawno odkryta przeze mnie autorka, której osoba wiele dla mnie znaczy – napisała wspaniałą książkę o tytule „Łowy”. Opowieść zaczyna się bardzo podobnie do tej Mickiewiczowej ballady…\nMały Franek mieszka razem z bratem Janem w małej chatce. Jest początek XIX wieku. Jan pewnego wieczoru nie wraca do domu. Wszelki słuch o nim ginie. Franek razem z przyjaciółmi postanawia rozwiązać tajemniczą zagadkę. Jednak, aby to zrobić będę musieli zbliżyć się do jeziora. Czy będę mieli odwagę, by to zrobić?\nDzieciństwo to taki cudowny okres, kiedy we wszystko wierzy się dwa razy mocniej. Kiedy każdą, nawet najmniejszą rzecz, przeżywa się dwa razy mocniej. Kiedy czytanie książki sprawia dwa razy większą przyjemność. Jak cudownie jest znowu poczuć się dzieckiem i czytać książki, które tak się przeżywa. To nie to samo, ale jednak jest to cudowne uczucie.\nPani Emilia Kiereś podjęła się trudnego zadania, ale bardzo dobrze udało jej się je wykonać. Otóż, pisze ona językiem, który potrafi zaciekawić Małego Czytelnika (a jest on, jak wiemy, bardzo wymagający) oraz używa archaicznych słów, a wręcz archaicznego języka, który jest nawiązaniem do czasów akcji, czyli początku XIX wieku.\nDorośli znają tę historię. Doskonale wiedzą co się wydarzyło nad jeziorem Świteź. Natomiast dla dzieci „Łowy” są pierwszym (i z pewnością nie ostatnim) spotkaniem z tą balladą. Spotkaniem, które na pewno przynosi wiele uśmiechów, a także niepokoju, wiele emocji. Przygodę dzieci z książką urozmaicą również przepiękne ilustracje wykonane przez autorkę. Te charakterystyczne obrazki nie tylko zachwycają, a także zapadają w pamięć.\nPowiecie może: „książka dla dzieci, nie ma sensu jej czytać”. Ja powiem, że warto, naprawdę warto. Może i jest dla dzieci. Ale przecież każdy z nas ma w sobie coś z dziecka. Chce powrócić do dawnych lat. Poczuć smak dzieciństwa. Ta książka jest do tego idealna. A do tego gdzieś tam, w tle widać wspaniałą balladę.\n„Łowy” Emilia Kiereś, wyd. Akapit-Press 2012\nAutor: Anna Masajada o 19:35 Etykiety: Akapit - Press, Emilia Kiereś, Literatura, literatura polska\nWczesne przebudzenie się całej rodziny. Szybkie śniadanie oraz poranne pakowanie. Powroty do domu po zapomniane rzeczy. I już! Nareszcie, jedziemy! Prawie trzy godzinna podróż do stolicy, wszyscy zadowoleni, gdyż udało się jeszcze zdrzemnąć godzinkę w samochodzie. A potem zaczynają się prawdziwe emocje. Pierwsze zdenerwowanie, błądzenie po mieście, szukanie Narodowego. I jest! Widać nasz stadion! Parkowanie na wielkim placu, a potem pytanie „Gdzie jest wejście?!”. Kasy i kupowanie biletów. Nareszcie wchodzimy.\nRozglądamy się i wszędzie książki – raj! Oglądanie, przeglądanie, podziwianie, zwiedzanie stanowisk wydawnictw i księgarń. Pierwsze zakupy, torba zaczyna ciążyć mi na ramieniu, podobnie jak siatki z książkami w ręku. Na zegarku: 12.32. Czas na spotkanie! Szybko, na dół! Bieg po schodach na uliczkę antykwariuszy. Jest, widzę! To Weronika. Potem znajdujemy Natalię i Agnieszkę, a następnie dołącza do nas Ola. Jesteśmy wszystkie, czas ruszać na wymianę organizowaną przez Lubimyczytac.\nNa początku oddajemy książki, później ustawiamy się w kolejce. Czekamy, czekamy… W końcu można wchodzić na salę. Wyszukiwanie wymarzonych książek. Jest! Schmitt! Świetnie! Potem, nie do wiary, kolejny Schmitt! Ja to mam szczęście… I jeszcze jeden, i kolejny. Mam czterech Schmittów, wspaniale! Udaje mi się jeszcze znaleźć Hołownię, bardzo dobrze, od dawna chciałam przeczytać jakąś książkę tego pana. I niezapomniany komentarz dziewczyny, która sprawdzała ile książek wzięłam ze sobą z wymiany: „Ta Pani zabrała chyba wszystkie książki Schmitta!”.\nPotem wyruszamy na spotkanie z panią Emilią Kiereś. Obchodzimy chyba cały stadion, przez pomyłkę na mapie…, ale jesteśmy! I jest podpis na „Łowach”. Potem kolejne zakupy i pierwsze pożegnania. Poszukiwanie stoiska „Bukowego lasu”, kolejne rozstania i powrót do rodzinki. Potem zakup kolejnej książki i czas wracać. Do domu. Do kolejnych nowych książek.\nDziękuję dziewczyny. To był dla mnie niezapomniany czas. I spotykamy się za rok, pamiętajcie!\nOczywiście przywiozłam ze sobą bardzo dużo książek z Warszawy...\n"Zapasy z życiem" - Eric-Emmanuel Schmitt - Pierwszy Schmitt, wymiana LC\n"Marzycielka z Ostendy" - Eric-Emmanuel Schmitt -Drugi Schmitt, wymiana LC\n"Księga o niewidzialnym" - Eric-Emmanuel Schmitt - Trzeci Schmitt, wymiana LC\n"Kobieta w lustrze" - Eric-Emmanuel Schmitt - Czwarty Schmitt, wymiana LC\n"Kościół dla średnio zaawansowanych" - Szymon Hołownia - Książkę wzięłam ze względu na Kingę, która kiedyś o niej pisała. Zobaczymy czy mi się spodoba., wymiana LC\n"Gwiazd naszych wina" John Green - Nareszcie mam! Ostatnio miałam coraz większe wrażenie, że wszyscy czytali tę książkę oprócz mnie. Jestem ciekawa jaka ona będzie..., wynik zakupów na Targach\n"Chustka" - Po prostu chciałam mieć. - również zakupy na Targach\n"Poniedziałkowe dzieci" - Patti Smith - Tym razem wszystko przez Mery. Musiałam kupić tę książkę po przeczytaniu jej opinii - zakupy na Targach\n"Anna German o sobie" - Mariola Pryzwan - Nie będę oryginalna jeżeli powiem, że to przez serial. Bardzo chcę przeczytać tę książkę ze względu na osobę, o której jest w niej mowa.\n"Alicja w Krainie Czarów" - Lewis Carroll - To ta książeczka z boku. Wynik zakupów poczynionych przez moją siostrę na Targach. Śliczne wydanie z ilustracjami Tove Jansson.\n...i jeszcze podpis:\nJuż się nie mogę doczekać kolejnej edycji Targów.\nAutor: Anna Masajada o 19:36 Etykiety: Kartka z dziennika, Targi Książki\nSą takie książki… Są książki, o których bardzo trudno jest pisać. Wzbudzają tyle emocji, tyle uczuć w Czytelniku, że aż ciężko jest je nazwać. Brakuje słów, aby je opisać. Zapadają w pamięć na bardzo długo i przez wiele tygodni, miesięcy, a nawet lat powraca się do nich. Pamiętam dobrze, że takie uczucia towarzyszyły mi książce „Oskar i pani Róża” Erica-Emmanuela Schmitta. Teraz, kiedy przeczytałam kolejną książkę tego autora „Dziecko Noego” po raz kolejny nie wiem od czego zacząć pisanie o tej książce. Ale spróbuję.\nPrzenosimy się do Belgii, gdzie trwa II wojna światowa. Mały Joseph – żydowski chłopiec - musi opuścić swoich rodziców. Udaje się do Żółtej Willi, gdzie jest skutecznie ukrywany przed nieprzyjacielem. Dzięki pomocy wielu życzliwych ludzi udaje mu się przeżyć i teraz opowiada nam swoją historię.\nHolokaust. II wojna światowa. Jak to musiało wyglądać w oczach dziecka? Wszędzie wokół małego chłopca śmierć, przygnębienie, smutek. Pytania krążące po głowie: po co? Dlaczego? Pytania bez odpowiedzi… Schmitt w swojej książce „Dziecko Noego” opisuje ówczesną rzeczywistość oczami dziecka. Udaje mu się oddać emocje towarzyszące wojnie w bardzo prosty, wręcz naiwnie dziecięcy sposób. I to jest wspaniałe. To, że autor skupił się na tych niewinnych osobach, które nikomu nie zawiniły. Pokazuje Czytelnikowi okrutność wojny, którą odczuły te małe istoty. I dziecięcą nadzieję na powrót do rodziców, do życia bez ciągłego strachu.\nWspaniale zostali również ukazani przez Schmitta bohaterowie tej książki. Prawdziwi Bohaterowie, którzy narażając życie ratowali żydowskie dzieci, często im nieznajome. O takich ludziach warto jest pisać. Schmidt wykreował postacie, które na długo zapadną mi w pamięci nie tylko przez swoje ciekawe charaktery, ale również przez odwagę jaką się wykazali. Autor porusza w swojej książce temat religii w czasie wojny. Judaizm i chrześcijaństwo. Chrześcijaństwo i judaizm. Te religie przeplatały się ze sobą podczas całej wojny. Schmitt zmusza Czytelnika do zatrzymania się na chwilę w ciągłym biegu życia i zastanowienia się nad tymi religiami, nad samym sobą.\nZ pewnością nie udało mi się oddać wszystkich emocji jakie towarzyszyły mi podczas poznawania historii Josepha. Nie udało mi się również oddać klimatu towarzyszącego książkom Schmitta. Są one wyjątkowe (a przynajmniej te, które poznałam). Chcę Was tylko zachęcić do sięgnięcia po książki tego autora, bo naprawdę warto. Są to powieści, które wnoszą coś do naszego życia, zmuszają do refleksji. Pozostawiają coś po sobie, a nie znikają tak szybko jak się pojawiły. Nie ważne czy to będzie „Oskar i pani Róża”, czy „Dziecko Noego”. Po prostu czytajcie.\n„Dziecko Noego” Eric-Emmanuel Schmitt, wyd. Znak 2007\nNareszcie jestem. Teraz na blogu powinno dziać się trochę więcej :)\nAutor: Anna Masajada o 21:41 Etykiety: Eric-Emmanuel Schmitt, Literatura, literatura francuska, Znak


galeria - Myfitness.gazeta.pl\nImponująca metamorfoza młodej gwiazdy fitness. Trzy lata temu nie miała takich kształtów\n'Dowód, że ciężka praca się opłaca' - tak 23-letnia gwiazda fitness Katya Elise Henry podpisała to zdjęcie. Sylwetka tej fitnessowej gwiazdy jest stawiana za wzór: kobiece kształty, płaski brzuch i duża pupa idealnie wpisują się w trendy. Na...\nPaulina Kuczyńska: "Szybko nudzę się na zajęciach fitness, trening siłowy sprawia mi dużo więcej radości" [GALERIA]\nKasia Oleśkiewicz to trenerka personalna, zawodniczka bikini fitness i ambasadorka myfitness.pl. Gdy kilka tygodni temu zadebiutowała na scenie, nikt się nie spodziewał, że stanie na podium. To zdecydowanie rozbudziło w niej apetyt, by się sięgać ...\nAktorka Katarzyna Zielińska zachwyca figurą! Nie wszyscy pamiętają, że jeszcze kilka lat temu jej sylwetka była daleka od idealnej... Zobaczcie jedną z najlepszych metamorfoz w polskim show biznesie!\nOd pulchnej blondynki do seksbomby! Aktorka schudła ponad 10 kg! Metamorfoza Anny Guzik\nAnna Guzik przeszła ogromną metamorfozę. Po uczestnictwie w programie Taniec z Gwiazdami postanowiła zmienić swój styl życia. Efekt? Zobaczcie sami.\nPochodząca z Niemiec Sophia Thiel jest modelką fitness, która ma za sobą spektakularną zmianę figury! W ciągu 2 lat, z niepewnej siebie i zmagającej się z nadwagą dziewczyny, stała się wysportowaną, emanującą pewnością siebie kobietą. Zobaczcie je...\n11 powodów, dla których Tammy Hembrow powinna być twoją nową inspiracją treningową [GALERIA]\nAustralijską trenerkę i modelkę fitness obserwują już prawie 2 miliony fanów na Instagramie! Tammy pokazuje, że nigdy nie jest za późno na wprowadzenie zdrowych zmian i zachęca kobiety, żeby w natłoku codzien nych obowiązków pomyślały o sobie....\nWielka Mundialowa Galeria Siatkarek na Z Czuba\nW galerii są zdjęcia ze wszystkich jedenastu dni turnieju. Zdjęć jest prawie sto pięćdziesiąt. Ponieważ każde mówi znacznie więcej, niż tysiąc słów, łatwo obliczyć, że w galerii jest z pewnością ponad 150 tys. słów czystych siatkarek, co czyni ją jednym z większych kompendiów siatkarskich w\nPomysł zbudowania galerii handlowej obok nowego stadionu piłkarskiego we Wrocławiu, był autorstwa miliardera Zygmunta Solorza oraz prezydenta miasta Rafała Dutkiewicza - właścicieli piłkarskiego Śląska. Po zbudowaniu zyski z działalności galerii miały w całości być przeznaczane na zbudowanie\nRajd Galeria Pomorska (23 maja)\nORGANIZATOR: Galeria Pomorska, Stowarzyszenie Klub Turystyki Rowerowej ''ROWEROWABRZOZA'' TERMIN, LOKALIZACJA: 23 maja, Bydgoszcz, pomorskie START: godz.12.00 - parking przy Galerii Pomorskiej Zbiórka uczestników od godz. 10 - parking przy Galerii Pomorskiej w Bydgoszczy TRASA: jest wytyczona\n- Starania o to, żeby je uzyskać, podjąłem w sierpniu ub. roku, kiedy odsłaniano tablicę ku czci Zdzisława Krzyszkowiaka - mówi Maciej Łopatto, kierownik działu Galeria Sportu Bydgoskiego przy Galerii Miejskiej bwa. Kilka dni temu pamiątki trafiły do Bydgoszczy, na stadion, gdzie Krzyszkowiak\nDoug Bill, przewodniczący Siatkarskiej Galerii Sław. - Wyróżnienie to przyznajemy siatkarskim legendom, niezależnie od ich miejsca urodzenia czy płci. Oprócz Bernardiego zaszczytnym miejscem w Galerii Sław wyróżnieni zostali: siatkarki Kubanka Magaly Carvajal i Amerykanka Rita Crockett, siatkarze Serb\nGaleria Euro - 26 czerwca\nUznałyśmy, że najlepszym sposobem na godne pożegnanie sezonu oraz podziękowanie Wam za liczny i kreatywny udział naszych konkursów ze skoczkami będzie podzielenie się wszystkimi zalegającymi w naszych archiwach zdjęciami z bohaterami zimy. Zanim jednak przejdziemy do galerii, pozostało\nWielka Mundialowa Galeria Siatkarek na Z Czuba (odc. 7)


„Uczelnia dostępna” przynosi efekty. Egzamin z likwidowania barier – Część II - Magazyn Informacyjny Osób Niepełnosprawnych „Nasze Sprawy”\nAkademia Górniczo-Hutnicza, fot. www.agh.edu.pl\nUczelnia realizuje projekt „Akademia Dostępności – Wzmocnienie potencjału AGH w zakresie wsparcia osób z niepełnosprawnościami”. Koszt zaplanowanych działań ma wynieść ponad 13,2 mln zł. Dzięki temu przedsięwzięciu, OzN systematycznie zyskują dostęp do coraz lepiej przystosowanych architektonicznie obiektów. Standardy projektowania uniwersalnego stają się powszechnie stosowanymi wytycznymi uwzględnianymi w remontach i inwestycjach. Wypracowywane oraz wdrażane są nowe rozwiązania dotyczące dostępności kształcenia i dostępności architektonicznej.\n– Wybudowano 3 toalety dostępne dla OzN w domach studenckich oraz dojście do sali w klubie studenckim Gwarek. Wyposażono pracownie Biblioteki Głównej AGH w profesjonalny sprzęt oraz wyszkolono jej pracowników, którzy w trybie ciągłym pracują nad digitalizacją materiałów edukacyjnych – komentuje Wojciech Sajdak z AGH, koordynator projektu POWER.\nUruchomiona została nowa strona internetowa Biura ds. Osób Niepełnosprawnych AGH. Ponadto poprawiono dostępność cyfrową kilkudziesięciu stron www wydziałów i jednostek organizacyjnych uczelni. Trwają prace nad poprawieniem dostępności procedur. Poddano analizie już prawie połowę zaplanowanych dokumentów. Efekt tego widoczny jest w regulaminach funkcjonowania Miasteczka Studenckiego AGH. W najbliższym czasie zostanie wprowadzony nowy regulamin wsparcia OzN.\nW ramach projektu tworzone od podstaw są Standard Informacyjno-Komunikacyjny oraz Standard Cyfrowy. W nadchodzących miesiącach będą opracowywane mechanizmy ich promowania i wdrożenia. Obecnie znajdują się one w końcowej fazie konsultacji.\n– Ponadto wprowadzone zostaną platformy do zdalnej obsługi studentów. System jest testowany pod kątem użytkowania przez OzN. Plany zakładają uruchomienie nawigacji przestrzennej dla OzN z autorskimi rozwiązaniami wypracowywanymi w AGH. Już za kilka tygodni na terenie kampusu AGH zostanie umieszczona mapa tyflograficzna. Trwają przygotowania do realizacji budowy windy do czterech połączonych ze sobą budynków dydaktycznych – informuje Wojciech Sajdak.\nKrakowska uczelnia prowadzi intensywne działania zmierzające do wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie dostępności architektonicznej oraz dostępności kształcenia. Nie zabrakło więc spotkań i szkoleń w ramach Centrum Wiedzy o Dostępności AGH. Wzięli w nich przedstawiciele innych szkół wyższych oraz organizacji działających na rzecz OzN.\nPandemia nie miała zasadniczego wpływu na realizację merytoryczną projektu. Jednak sprawiła, że niektóre z działań przeprowadzane są z opóźnieniem. Zmodyfikowano harmonogram szkoleń. Jednocześnie zmieniono ich formę, ze stacjonarnej na zdalną.\n– Zorganizowane zajęcia dotyczyły m.in. dostosowywania materiałów dydaktycznych i lektoratów do potrzeb OzN, komunikacji z OzN czy dostępności bibliotek do potrzeb OzN. Natomiast w latach 2020-2021 nie udało się zrealizować wizyt studyjnych w ośrodkach krajowych i zagranicznych. Plany zakładają, że dojdzie do nich w tym i kolejnym roku – podkreśla koordynator projektu POWER.\n13 zadań zostało wpisanych do projektu „Politechnika nowych szans”. Jego wartość przekracza 14,8 mln zł. Część działań uczelnia podejmuje we współpracy ze Stowarzyszeniem Twoje Nowe Możliwości. Jak podkreślają realizatorzy przedsięwzięcia, przez 2 lata udało się bardzo dużo osiągnąć. W ich opinii najważniejsze są postępujące zmiany świadomościowe.\n– Przeszkolono ponad 1200 osób z zakresu dostępności. To przełożyło się na większą świadomość potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, ale także pozwoliło w większej mierze stosować uniwersalne projektowanie. Realizacja szkoleń świadomościowych w trybie stacjonarnym, w rygorze pandemicznym, okazała się niemożliwa. Konieczne było przejście na tryb zdalny – komentuje Katarzyna Skowron, kierownik projektu z Politechniki Wrocławskiej.\nNastąpiła istotna zmiana struktury organizacyjnej, tj. z niewielkiej Sekcji ds. Wsparcia Osób z Niepełnosprawnością (SON) został utworzony Dział Dostępności i Wsparcia Osób z Niepełnosprawnościami. Ponadto w ramach projektu wzmocniono dział stanowiskiem konsultanta ds. współpracy z osobami ze szczególnymi potrzebami. Powołano też koordynatorki dostępności cyfrowej i architektonicznej.\nJuż został dokonany przegląd kluczowych aktów prawnych pod kątem dostępności. Zgłoszono rekomendacje kierownictwu uczelni, ponadto przygotowano wkłady merytoryczne do 5 podręczników dobrych praktyk. Wdrożono szablony dokumentów elektronicznych, arkuszy kalkulacyjnych i prezentacji. Dokonano audytów domen, dokumentów oraz budynków. Sporządzono deklarację dostępności stron. Został opublikowany Standard projektowania informacji wizualnej Politechniki Wrocławskiej, który określa reguły tworzenia tablic informacyjnych i oznakowań umieszczonych w budynkach.\n– Opracowany również został standard dotyczący metody budowania tyflomap dla osób z niepełnosprawnościami. Wykonano w tym zakresie pierwsze wdrożenie, które polegało na zainstalowaniu planu nawigacyjnego przedstawiającego w sposób uniwersalny parter jednego z budynków Politechniki Wrocławskiej. Plan został wykonany w technologii druku 3D. W wersji testowej gotowa jest multimedialna prezentacja uczelni, która pozwoli odbyć wirtualny spacer – opisuje kierownik projektu.\nIstotną częścią przedsięwzięcia są inwestycje w dostępność architektoniczną. Dotychczas wybudowano windy osobowe w dwóch domach studenckich. Ponadto dostosowano wybrane pomieszczenia mieszkalne do wymagań studentów ze specjalnymi potrzebami. Ale już wiadomo, że kwota przeznaczana na te wydatki zgodnie z pierwotną wersją projektu nie będzie wystarczająca w obecnych realiach rynkowych.\n– Pandemia spowodowała większe zapotrzebowanie na wsparcie psychologiczne świadczone na rzecz społeczności Politechniki Wrocławskiej przez utworzone w ramach projektu Centrum Psychologii i Mediacji. Dzięki zaakceptowaniu przez NCBiR zmian zaproponowanych przez zespół projektowy udało się zwiększyć zakres wsparcia w tym zakresie – mówi Katarzyna Skowron.\nW najbliższych miesiącach rozpoczną się szkolenia dla tzw. liderów dostępności. To reprezentanci społeczności akademickiej, których zadaniem będzie wsparcie tutorskie osób z niepełnosprawnościami.\nDo września 2023 r. potrwa projekt „Politechnika Warszawska Ambasadorem Innowacji na Rzecz Dostępności”. Jest on realizowany we współpracy z Fundacją TUS. Na przewidziane zadania przygotowano ponad 13,56 mln zł. Z tych środków sfinansowano m.in. powołanie Centrum Projektowania Uniwersalnego na Wydziale Architektury PW. Jego oficjalne otwarcie odbyło się w październiku ub.r. Natomiast na początek przyszłego roku zaplanowane są różne wdrożenia.\n– Już dziś możemy powiedzieć, że sama realizacja przedsięwzięcia przyczyniła się znacząco do podniesienia świadomości władz oraz pracowników uczelni na temat potrzeb OzN. Z racji wprowadzenia do programów studiów zajęć z projektowania uniwersalnego – również świadomości studentów, przyszłych projektantów przestrzeni publicznych oraz produktów ogólnodostępnych – informuje Agnieszka Płocharska, kierownik projektu z Politechniki Warszawskiej.\nW najbliższym czasie zostanie ogłoszony przetarg na realizację systemu nawigacji wewnątrzbudynkowej. Rozwiązanie to ułatwi poruszanie się w pięciu budynkach Politechniki Warszawskiej. Mowa o Gmachu Głównym, Gmachu Elektroniki, Gmachu Fizyki, Centrum Zarządzania Innowacjami i Transferem Technologii, a także ośrodku naukowo-dydaktycznym w Józefosławiu. System zacznie funkcjonować najpóźniej w połowie 2023 r., a jego podstawą będzie aplikacja mobilna. Autorzy tej koncepcji kierowali się zwłaszcza potrzebami osób z różnymi niepełnosprawnościami. Wkrótce przewidziane są też przetargi na nową, dostosowaną stronę internetową uczelni oraz na roboty budowlane zaplanowane na Wydziale Architektury PW oraz w DS Tatrzańska.\n– Pandemia wymusiła przesunięcia w harmonogramach zadań. Zwłaszcza tych, gdzie nie można było wykonać pierwszych prac bez przeprowadzenia wizji lokalnych, np. na terenie akademików. Również tam, gdzie uczelnia musiała dostosować się do nowych warunków nauczania – zajęć zdalnych. Jednak zmiany te nie będą miały wpływu na osiągnięcie zakładanych rezultatów projektu – podkreśla Agnieszka Płocharska.\nUczelnia realizuje projekt „Przyjazny nURt – rozwój dostępności UR” o wartości ponad 11,17 mln zł. Najwięcej środków zarezerwowano na znaczne zwiększenie dostępności architektonicznej i cyfrowej. Uruchomiono już 10 kiosków multimedialnych ze specjalistycznym oprogramowaniem dostosowanych do potrzeb osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Ponadto w Biurze Karier UR wdrożono zaawansowany system konwersacyjny – wirtualny asystent studenta dostępny 24 godziny przez 7 dni w tygodniu.\n– W ramach projektu powstały dwie windy. Jedna już została oddana do użytku, a w przypadku drugiej nastąpi to w najbliższym czasie. Aby wykonać windy, trzeba było zwiększyć budżet, przenieść środki z innego zadania. W związku z pandemią, wzrostem cen oraz inflacją znacząco zwiększyły się koszty planowanych przedsięwzięć – zaznacza dr hab. Iwona Tabaczek-Bejster prof. UR, pełnomocnik rektora UR ds. osób niepełnosprawnych.\nPonadto uruchomiono 5 pokojów wyciszeń. Przeznaczone są one dla studentów oraz pracowników uczelni, którzy potrzebują odpocząć od nadmiaru otaczających bodźców. To rozwiązanie przydatne w szczególności dla osób z zaburzeniami psychicznymi, spektrum autyzmu oraz używających aparatów słuchowych. W najbliższych miesiącach powstanie 5 kolejnych takich pomieszczeń.\nOpracowano 155 kart wsparcia dla studentów potrzebujących dodatkowej pomocy w procesie kształcenia. Dostosowano też procedury i strukturę organizacyjną UR do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Z kolei 1503 studentów i 1062 pracowników uczelni odbyło szkolenie zwiększające świadomość na temat problemów osób z dysfunkcjami. Realizowane są kolejne tego typu działania.\n– Moim zdaniem poprzez szkolenia świadomościowe będzie stale poprawiać się sytuacja studentów z niepełnosprawnościami. Można zauważyć, że częściej zwracają się o pomoc, np. podczas egzaminów. To efekt zmian w procedurach uczelni – opisuje prof. Iwona Tabaczek-Bejster.\nObecnie trwają prace związane z dostosowaniem serwisów internetowych do standardów WCAG 2.1.AA. Ponadto powstaje platforma e-learningowa. Na 2021 rok została zaplanowana realizacja beaconów – systemów naprowadzających, map i oznaczeń tyflograficznych. Jednak to zadanie zostało przesunięte na ten rok.\nMarcin Gazda, fot. AGH – www.agh.edu.pl, PWr – Rafał Golczyk, Katarzyna Skowron, PW – www.pw.edu.pl, UR – z archiwum UR


Przeniesienie aktywów OFE do ZUS ryzykowne dla ratingu Polski\nZdaniem Jaime Reusche, głównego analityka Moody's Investors Service na Polskę, jeżeli Polska zdecyduje się na przeniesienie części wartych 269 mld zł otwartych funduszy emerytalnych (OFE) "w ręce państwa", zaryzykuje obniżeniem ratingu - informuje "Rzeczpospolita"(Nr z 12.04.2013 r.). Według dziennika, Moody's jest pierwszą agencją ratingową, która skomentowała ewentualne hipotetyczne zmiany w polskim systemie emerytalnym. Są one w ostatnim czasie źródłem niepokoju na rynku i spotkały się ze sprzeciwem OFE , którymi zarządzają między innymi takie międzynarodowe grupy kapitałowe jak Aviva czy ING. Gazeta przypomina , iż w marcu br. media podały, że "Ministerstwo Finansów (MF), mające wiodące zdanie w kwestii zmian w OFE, zaproponowało, aby z OFE do państwowego ZUS-u przenieść aktywa osób, którym pozostało do emerytury 10 lat lub mniej. Taki krok najprawdopodobniej skutkowałby także obniżeniem składek, które państwo wpłaca do OFE".\nReusche skomentował te informacje w wywiadzie dla agencji Reutera, iż gdyby byłaby to prawda, to wyglądałoby to na "częściową nacjonalizację".\nObecnie w klasyfikacji Moody's, Polska legitymuje się ratingiem na poziomie "A2" ze stabilną perspektywą - donosi "Rz" Z kolei . Standard & Poor's Ratings Services ocenia rating kraju na poziomie "A minus" ze stabilną perspektywą, zaś w Fitch Ratings, Polska posiada rating "A minus"(w lutym br. agencja podwyższyła perspektywę ratingu kraju do "pozytywnej" ze "stabilnej", z powodu cięcia przez kraj deficytu).\nBurza wokół OFE\nJacek Rostowski, minister finansów twierdzi, iż nie wyobraża sobie znacjonalizowania składek w OFE - pisze "Gazeta Wyborcza"(Nr z 16.04.2013 r.), powołując się na oświadczenie ministra Rostowskiego na antenie Radia RMF FM. Ministrowi finansów wtóruje Janusz Piechociński, minister gospodarki, który zapewnia, iż "rewolucji w OFE nie będzie".\nBurza wokół OFE narasta wraz ze zbliżaniem się terminu wypłat świadczeń emerytalnych z OFE dla emerytów. "To ostatni dzwonek na podjęcie decyzji, kto będzie wypłacał emerytury z OFE. (...) Choć decyzja jeszcze nie zapadła, wiadomo, że Ministerstwo Finansów chciałoby, aby pieniądze z OFE już na dziesięć lat przed przejściem na emeryturę były stopniowo przenoszone do ZUS" - twierdzi dziennik. Według "Wyborczej", rząd swój pomysł ma przedstawić na przełomie maja i czerwca br., kiedy to zaprezentuje wyniki przeglądu funkcjonowania otwartych funduszy emerytalnych.\n"GW" podkreśla, iż "pomysł, by pieniądze zgromadzone w OFE były przesuwane do ZUS, krytykował prof. Leszek Balcerowicz na antenie Radia TOK FM". W opinii prof. Balcerowicza, "te oszczędności zginą w ZUS-owskiej dziurze". Z kolei współtwórca reformy emerytalnej prof. Marek Góra uważa, iż to "pomysł niebezpieczny, niedobry, poza potrzebą budżetową nie ma żadnego wytłumaczenia".


MAKRODROGI: kwietnia 2015\nKto zjada ostatki... (uwaga na "słabe żołądki")\nCzłowiek szczyci się że jest ostatnim ogniwem łańcucha troficznego i że pozycję tę rzekomo zawdzięcza samemu Bogu, który to na niego go posadowił, jako stworzonemu "na wzór i podobieństwo"...\nNie chciał bym być brutalny ale to generalnie... no powiedzmy, dalece odległe od stanu faktycznego.\nMoi przyjaciele Protestanci a także pewna część Katolików zdają się nie dostrzegać (wyparcie?) że ostatnimi w łańcuchu troficznym są zawsze reducenci, bakterie i grzyby. Zaś z punktu widzenia przeciętnego drapieżcy czy padlinożercy pomiędzy mięsem ludzkim a zwierzęcym nie ma żadnej różnicy - no może tylko taka że ludzkie (za wyjątkiem pobojowisk) jest trudno dostępne, lub zdobywanie go wiąże się z dużym ryzykiem.\nJak zatem jest z tym "wzorem i podobieństwem"? Wolę postrzegać je wyłącznie w warstwie duchowej, aczkolwiek nie ulega dla mnie wątpliwości iż, wszystko co dzieje się w warstwie "mięsnej" odbywa się ponieważ taki był "mind of God" (jak to doskonale ujął Albert Einstein).\nZapraszam zatem na ucztę ;-)\nPodmiotem uczty są: trzy małe Śliniki wielkie oraz jeden Krocionóg, przedmiotem zaś resztki wieprza, wyrzucone za siatkę ogródków działkowych (pisałem już że działkowcy en masse to jedni z największych brudasów jakich znam?).\nKto zjada ostatki, bywa miły i gładki... prawda ? ;-)\nAutor: makroman o 06:25 9 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: ładniuchny troficzny, padlinożercy., zjadanie resztek\nPotyczka z ekspertami\nDziś materiał gadany, możecie sobie spokojnie go odpuścić, ale ja musiałem się wygadać, bo diabli mnie brali.\nW skrócie chodzi o to że eksperci twierdzą iż jest cacy, fajnie i nic nauki nie ogranicza a ja twierdze coś diametralnie innego. Poza tym niektórzy wygłaszają tezy z którymi się zgodzić w stanie nie jestem.\nZatem oglądacie na własne ryzyko - ostrzegałem że będę przynudzał.\nAutor: makroman o 03:33 6 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: ateizm, bioetyka


Archiwa: vintage | WedBook\nDominika & Piotr, rustykalna sesja w szklarni\nNiesamowita sesja w szklarni Dominiki i Piotra zrobiła na nas ogromne wrażenie pomysłowością i spójnością. To ciekawa i nowoczesna alternatywa dla tradycyjnych sesji plenerowych, pełna pięknych dodatków i utrzymana w jesiennym klimacie.\nTa piękna jesienna inspiracja ślubna, na pewno znajdzie swoich zwolenników wśród osób, które uwielbiają ciepłe kolory i jesienne dodatki. Owoce, kwiaty, pożółkłe liście w towarzystwie dodatków vintage oraz piękna sceneria idealnie oddają jesienną atmosferę.\nSukienki Shop Gossamer to bardzo kobiece i subtelne projekty inspirowane ubiegłymi dekadami poprzedniego wieku oraz epoką wiktoriańską, ze wszystkimi charakterystycznymi dla danego okresu elementami. Są stylowe, niespotykane i bardzo vintage.\nMartyna & Maciej, sesja stylizowana\nSłońce, plaża, zakochana para i piękne dodatki – czego chcieć więcej do sesji zdjęciowej? Fotografie, które otrzymujemy od Joanny Nowak zawsze są pełne cudownych dekoracji i kwiatów przygotowanych przez Bello Matrimonio, które tworzą ciekawą i uroczą scenerię.\nKasia i Marek to miłośnicy przedmiotów w stylu retro, motocykli i podróży. Uroczystość przygotowali w stylu rustykalnym z pięknymi dodatkami, do ślubu pojechali starym bulikiem a na pierwszy taniec wybrali jive’a. A do tego są bardzo radośni.\nSesja Ani i Dominika zorganizowana została na kwitnącym wrzosowisku. Zaintrygowała mnie ciekawa koncepcja – para siedząca wśród fioletowych kwiatostanów w wygodnych i stylowych fotelach i w otoczeniu ładnych dodatków w tylu vintage.\nJP Brides, piękne i ponadczasowe ozdoby do włosów\nPiękne dodatki uzupełniają ślubną stylizację i dodają jej charakteru. Akcesoria i ozdoby do włosów, nierzadko narzucają styl całej stylizacji i stają się bardzo wyraźnym akcentem.\nJeśli lubicie minione epoki, starocie i dawne stroje, styl vintage jest dla Was. To nawiązanie do poprzednich dekad poprzez odpowiednią i konsekwentną stylizację, a to, jak ostatecznie będzie wyglądała Wasza uroczystość vintage zależy po prostu od tego, która dekada najbardziej się Wam podoba.\nSuknie norweskiej marki Leila Hafzi\nCo wyróżnia tę markę na tle innych? Suknie są romantyczne, delikatne i naturalne, ale również eleganckie, szykowne, klasyczne. W najnowszej kolekcji znajdziecie obecnie panujące trendy takie, jak odkryte plecy, zasłonięty dekolt, długie rękawy, lekkie tkaniny.


Stowarzyszenie "AGIS" - terapia zajęciowa, warsztat terapii zajęciowej\nCentrum Łowicka 21\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2022-02-25\nUczestnicy zajęć WTZ Agis, obejrzeli wystawę prac malarskich Macieja Czyżewskiego prezentowaną w Centrum Łowicka 21. Czytaj całość\n13 Ogólnopolski Konkurs Malarski im. Teofila Ociepki w Bydgoszczy.\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-12-13\nPrace uczestników WTZ Agis brały udział w konkursie malarskim. Dzieła zostały wykonane we wszystkich technikach malarskich o dowolnej tematyce. Na konkurs zgłoszono prace: Joanny S, Krzysztofa[...] Czytaj całość\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-11-26\nUczestnicy zajęć WTZ Agis obejrzeli stałą wystawę w Muzeum Geologicznym. Muzeum w swoich zbiorach eksponuje różnorodność ekspozycji, bogate kolekcje skał, liczne okazy minerałów[...] Czytaj całość\nGaleria Test ul. Marszałkowska 34/50\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-10-08\nUczestnicy zajęć WTZ Agis, obejrzeli wystawę tkanin artysty Zygmunta Łukasiewicza. Czytaj całość\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-10-06\nUczestnicy WTZ Agis, obejrzeli wystawę prac Grzegorza Mroczkowskiego. Czytaj całość\nMuzeum Domków Gier i Zabawek\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-09-24\nUczestnicy WTZ Agis, zwiedzili wystawę zabawek z PRL. Czytaj całość\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-09-17\nTeatr Kwadrat Wspólne wyjście uczestników i pracowników WTZ Agis do Teatru Kwadrat na spektakl "Szalone nożyczki". Czytaj całość\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-09-10\nUczestnicy zajęć WTZ Agis, wybrali się na wycieczkę do muzeum. W muzeum mieliśmy możliwość obejrzenia neonów oraz innych instalacji reklamowych, często zapomnianej formy sztuki. Czytaj całość\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-08-27\nMuzeum życia w PRL Uczestnicy zajęć WTZ Agis, zwiedzili Muzeum życia w PRL, w muzeum zgromadzono wiele sprzętów życia codziennego z tamtego okresu. Muzeum jest bardzo dobrze przygotowane[...] Czytaj całość\n"AGIS" - WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ 2021-08-21\nUczestnicy zajęć WTZ Agis, obejrzeli słynne obrazy Rembrandta z kolekcji Zamku Królewskiego w Warszawie, ryciny mistrza, a także dzieła innych artystów holenderskich XVIIw. Na wystawie[...] Czytaj całość


niedziela, 30 stycznia 2022 12:13\nKraków kinami stoi, choć ich obecna ilość to zaledwie ułamek liczb, która w latach PRL-u czy chociażby jeszcze na początku lat 90. XX w. istniała w mieście. Pomimo mnogości lokali, w których wyświetlane były filmy, tylko kilka z nich mogło pochwalić się statusem miejsca „kultowego”. Niestety, większość kin z owej elity nie przetrwało do dnia dzisiejszego. Obecnie w wielu tych miejscach zamiast ekranu i krzesełek dla publiczności znajdziemy sklepowe półki, maty do ćwiczeń czy dyskotekowe parkiety. Dlaczego kinowego dziedzictwa Krakowa nie udało się ocalić? To pierwsze pytanie, jakie ciśnie się na usta, patrząc na obecny wygląd dawnych lokali i budynków, w których jeszcze nie tak dawno na ścianach wisiały charakterystyczne białe ekrany.\nW mówieniu o Krakowie, jako mieście kina (a kiedyś także kin), nie ma przesady. Nie chodzi tylko o to, że w Grodzie Kraka po II wojnie światowej miejsc z projektorami na celuloidową taśmę systematycznie przybywało. Miasto Królów ma także bardzo chwalebne tradycje przedwojenne. I nie chodzi tylko o założone w 1912 roku kina Wanda, Uciecha czy kinoteatry Excelsior i Towarzystwa Szkoły Ludowej.\n– Można by powiedzieć, że w ogóle kino w Polsce narodziło się w Krakowie, bo już rok po pierwszym publicznym pokazie braci Lumière, w krakowskim Teatrze Miejskim (chodzi o Teatr im. Juliusza Słowackiego – dop. red.) były wyświetlane ich filmy. O ile pamiętam w grudniu 1895 roku w Paryżu był pierwszy publiczny pokaz kina, a w Krakowie niecały rok później, bo w listopadzie 1896 r. A więc, jak na ówczesne czasy błyskawicznie. Dorównywaliśmy Paryżowi. Zresztą wkrótce potem, bo jakieś 10 lat później, powstało pierwsze stałe kino w Krakowie. Mieściło się ono w dzisiejszym hotelu Royal i nazywało Cyrk Edisona. Dla jednych nazwa śmieszna, a innych urocza. Kino za długo nie istniało, bo do 1912. Wtedy powstało kino Wanda – pierwsze ze specjalnie zaprojektowanym pod potrzeby kinowe budynkiem. Także pod tym względem było ono wtedy najnowocześniejsze\n– tłumaczy Sławomir Śmiłek, długoletni krakowski przewodnik z Agencji Turystycznej Renesans.\nPrzyczyn upadku krakowskich kin na przełomie lat 80. i 90. znaleźć można wiele, ale z pewnością tą główną i najpowszechniejszą były pieniądze (lub raczej ich brak), a dokładniej opłaty za wynajmowanie lokalu, które rosły niewspółmiernie do liczby sprzedanych biletów.\n– Czynsze i ich podwyższanie to był główny powód, ale nie jedyny – mówi Śmiłek. – Kolejnym były zmiany technologiczne. Większość kin była nastawiona na projektory i taśmy celuloidowe. Natomiast dość szybko technologia poszła do przodu. Przestano produkować i dystrybuować filmy na szpulach, a większa część projektorów krakowskich kin była szpulowa. Na ulicy Straszewskiego była nawet wypożyczalnia szpulowych filmów, nie tyle fabularnych, co dydaktycznych, naukowych. Głównie korzystały z nich szkoły, pożyczając materiały ilustrujące biologię, geografię i tak dalej. Technologia poszła do przodu i doszło do sytuacji, w której coraz mniej filmowych nowości było na taśmach, a coraz więcej na nowych nośnikach, do odtwarzania których kina małe nie były przystosowane. Na inwestycje nie miały szans, bo koszty sprzętu stereo, odtwarzacza, ekranu (bo je również musiano wymieniać, nie wystarczały już tak zwane białe ekrany) były bardzo wysokie. Poza tym, problemem były także przepisy przeciwpożarowe i sanepidowskie. Okazywało się, że szczególnie mniejsze kina nie spełniały ich wymogów, nie miały odpowiednich wyjść ewakuacyjnych. Trudności były także w większych kinach, gdzie problemem okazały się balkony. Także to wszystko złożyło się na upadek krakowskich kin. Ale czynsze, podwyżki czynszów, to był przysłowiowy gwóźdź do trumny. To było to, co było najgorsze\n– mówi nasz rozmówca. Śmiłek zwraca również uwagę, że na omawianą sytuację wpływ miała rywalizacja z pojawiającymi się, jak przysłowiowe grzyby po deszczu, wypożyczalniami kaset VHS:\n– Konkurencją dla kin były wypożyczalnie kaset wideo, które w latach 90. zaczęły masowo powstawać w całej Polsce, w Krakowie także. To był wielki rynek. Wypożyczalnie oferowały tak zwane kasety licencjonowane, czyli legalne. Natomiast, jeżeli się było stałym klientem, to miało się dostęp do nagrań pirackich najnowszych filmów. Także czasami, jeszcze zanim premiera filmu była w kinie, to już kasety z nim krążyły w drugim, trzecim obiegu. I część wypożyczalni na to stawiała. Była taka możliwość, że przynosiło się „czystą” kasetę, płaciło i dostawało się kasetę z nowością nagraną na własność. Potem można było robić seanse w domu. Oczywiście nie wszystkie wypożyczalnie w ten sposób funkcjonowały, nie mniej spora część tak działała. A jeszcze później zaczęły powstawać multipleksy i to małe kina już całkowicie dobiło.\nObserwacje krakowskiego przewodnika potwierdza Krzysztof Gierat filmoznawca i polski działacz kulturalny. Jego fundacja (Krakowska Fundacja Filmowa) organizuje Krakowski Festiwal Filmowy na czele którego stoi jako dyrektor.\n– Można powiedzieć, że podstawową przyczyną upadku kin był pieniądz i liczba sprzedanych biletów. Natomiast trzeba by wyróżnić w historii krakowskich kin, już po zmianie systemowej, kilka okresów. Po pierwsze lata 90., kiedy upadł monopol i kina zaczęły być prowadzone przez agentów albo były wynajmowane. Wtedy również właściciele odzyskiwali swój majątek, ale nie wszyscy umieli prowadzić działalność kinową. Tak na przykład było z kinem Wanda, które na początku było w prywatnych rękach. Po II wojnie światowej zostało przyjęte przez państwo i gdy Wanda, najstarsze kino w Krakowie, wróciła do właścicieli, ci nie umieli sami sobie poradzić z jego prowadzeniem. W związku z tym wynajęli kino nam, ludziom z branży. Początek lat 90. był strasznie trudny też z tego względu, że ludźmi zawładnęło wideo, które sprawiło, że w kinach była bardzo mała widownia. Ale trzeba też przyznać, że nie było repertuaru. Jeżeli powiedzieć, że na początku lat 90. było 10 milionów ludzi w kinach w Polsce w ciągu roku, a przed pandemią wynik ten wynosił 60 mln, to widać różnicę, jak to wszystko ewoluowało\n– mówi Gierat. Zdaniem dyrektora KFF-u swój wkład w upadek krakowskich kin, poza zmianą uwarunkowań gospodarczych i wprowadzenia wolnego rynku, miały wspominane także przez Śmiłka multipleksy.\n– Podstawową przyczyną upadku krakowskich kin był fakt, że zmienił się system i nie wszyscy umieli sobie z tym poradzić. Z czasem zaczęły one jakoś dawać sobie radę, ale przyszedł rok 2000 (umownie przyjmijmy go jako granicę), kiedy z powodu inwazji multipleksów kina zaczęły padać jak muchy. Te miejsca często były niedoinwestowane, ale jak inwestować majątek, który nie jest swój, prawda? A właściciele chcieli mieć wyłącznie pieniądze, więc wokół roku 2000 zadział się największy dramat. Wtedy właściwie wszystkie kina przedwojenne, które dominowały w strukturze kin krakowskich (po wojnie wybudowano właściwie tylko dwa nowe kina – oba nowohuckie –Świt i Światowid), upadły. Utrzymało się tylko kino Sztuka, które ostatecznie też przestało funkcjonować, bo pojawił się nowy właściciel budynku na rogu ulic Jana i Tomasza i zaczął robić tam wielki remont pod hotel. Czyli podsumowując, można powiedzieć, że za upadkiem krakowskich kin stał na początku upadek monopolu państwowego, brak repertuaru i trudne czasy dla dystrybucji filmów. W tym okresie było słabo, potem, gdy się to rozkręciło, przyszły multipleksy i kina zaczęły padać. Potem, te, które przetrwały, zaczęły powoli jakoś stabilizować swoją sytuację. No, ale przyszła cyfryzacja, która była bardzo kosztowna i nie wszystkich było na nią stać. Chcąc digitalizować kino, trzeba było kupić projektory cyfrowe. Oczywiście, kina arthousowe mogły skorzystać ze wsparcia Polskiego Instytutu Filmowego, ale musiały wyłożyć 50% pieniędzy na projektory, a wtedy jeden kosztował 300 tys. zł., więc to też był problem. Teraz jest taka sytuacja, że rzeczywiście, w Krakowie oprócz multipleksów, jest siedem kin studyjnych i to robi wrażenie (nawet ostatnio rozmawiałem w Wilnie z koleżanką z Warszawy, która mówi: „Macie siedem kin studyjnych? To jest niesamowite!”). Oczywiście Kijów też się tutaj w to wlicza ze względu na swoje małe salki.\nBudynek kina Świt/Fot.: Mateusz Łysik\nKinowa kultura z konikami\nAby lepiej zrozumieć fenomen zjawiska krakowskich kin, trzeba cofnąć się w czasie o ponad pięć dekad. W czasach Polski Ludowej zakres rozrywek dostępnych dla zwykłego obywatela był mocno ograniczony. Stąd popularność X muzy w tym okresie nie powinna dziwić, wzięła się ona poniekąd naturalnie.\n– Przede wszystkim trzeba pamiętać, że telewizja też była bardzo ograniczona. To były czasy, kiedy w TV był jeden program i najczęściej jego ramówka nie wypełniała całego dnia. Potem wielką sensacją było wprowadzenie Dwójki. Telewizja miała stosunkowo niski budżet, więc przede wszystkim były w niej filmy stare, natomiast nowości, głównie z Zachodu, szły przez kina. Stąd w tamtych czasach zrodziła się instytucja konika (dzisiaj młodym ludziom może wydawać się ona śmieszna), który sprzedawał bilety, szczególnie na premiery, za podwójną cenę a nawet drożej. Nieraz trzeba było u niego płacić ogromne pieniądze, żeby zdobyć bilet, szczególnie na zachodnie filmy. Problemem oczywiście była też dystrybucja. W Krakowie w tamtym czasie było, powiedzmy, pięć kin renomowanych, z tak zwanej najwyższej półki. Natomiast na całe miasto przechodził jeden, góra dwa komplety filmu. Stąd istnieli specjalni gońcy, którzy rozwozili kasety z taśmami i to też w specyficzny sposób. Gdy tylko kończyła się pierwsza część filmu, wymieniano kasetę na drugą, a tą pierwszą od razu pakowano i przewożono do kolejnego kina, w którym seans zaczynał się, powiedzmy, godzinę, czy dwie, później\n– mówi krakowski przewodnik. Deficyt sprawił, że, choć pokazy filmowe stały się „rozrywką dla ludu”, to jednak wyjście na seans filmowy do dobrego kina stanowiło spore wydarzenie w życiu przeciętnego człowieka. Zwłaszcza, jeśli była to premiera hollywoodzkiej produkcji.\n– W tamtych czasach było ogromne zainteresowanie filmową rozrywką. Kolejki, szczególnie na nowości, były ogromne. Można powiedzieć, że wtedy istniała taka specyficzna kultura kinowa. To było w dobrym tonie, żeby na randkę iść na film. Pamiętam, co się działo, jak w Krakowie pierwszy raz wyświetlano „Love Story”. Przecież bilety na seans były horrendalnie drogie, ale trzeba się było pokazać i dziewczynę zabrać do kina, żeby mogła zobaczyć ten wyciskacz łez. Tym można było zaimponować\n– opowiada z uśmiechem nasz rozmówca i dodaje:\n– Także film to była taka namiastka kultury dla mas, stąd taka ilość kin. Przed wojną w Krakowie, o ile pamiętam, było ich 15. Później, po wojnie, nastąpiła ich prawdziwa eksplozja, a jak to w tej chwili wygląda, no to wiemy. W PRL-u wyjście do kina porównywalne było z wyjściem do opery, teatru. Z tym, że opera była dla elit. Ewentualnie przed południami dla szkół organizowano pokazy, podczas których wystawiano dzieła najważniejszych polskich klasyków. Natomiast kino było dla wszystkich. Teatr był kameralny, tam się szło, żeby się pokazać w towarzystwie. Natomiast w teatrze, nawet jak gasło światło, to nie było się anonimowym. Tam przeważnie ludzie się znali. Z kolei w kinie było się incognito.\nFront dawnego kina Świt/Fot.: Mateusz Łysik\nPoszczególne kina miały też swoją specyficzną widownię oraz stałych bywalców i wbrew pozorom, mimo masowego charakteru, nie wszędzie mogli wejść wszyscy. Rolę selekcjonera pełniły głównie ceny biletów, ściśle powiązane z komfortem sal kinowych.\n– Z kinami w PRL-u było trochę, jak z kawiarniami, każdy lokal posiadał swoją ustaloną klientelę. Wciąż mówię tutaj już o latach 60., 70. Z kinami było podobnie, dlatego że ich specyfika też była bardzo różna. Były kina bardzo eleganckie. Taką ekskluzywną piątkę ówczesnych kin tworzyły – w Nowej Hucie Świt i Światowid, a w Krakowie Kijów, Wolność i Uciecha. To były takie topowe miejsca. Jakbyśmy mieli stworzyć ranking, to w tamtych czasach tak to mniej więcej się układało. Świt miał piękny budynek, reprezentacyjny, podobnie jak Kijów, to było wówczas kina z najwyższej półki. Świetnie urządzone, z balkonami… Tam fotele były wyścielane, miękkie, wygodne, sale nowoczesne, amfiteatralne… Także to były te elitarne lokale. Były też kina mniej ekskluzywne, z mniej wygodnymi siedzeniami, gdzie nie puszczano nowości. Chodzili do nich bardziej ci, którzy byli zainteresowani tym, co się dzieje w kulturze europejskiej, bo tam najczęściej wyświetlano filmy studyjne. Często były to filmy ciekawe, filmy, które nie trafiały do kin „luksusowych”. Tak więc były to lokale bardziej dla koneserów filmowych. Natomiast były też kina małe, które miały twarde krzesła, ale tanie bilety, więc były popularne. Wyświetlano w nich przeważnie westerny czy jakieś filmy gangsterskie, które się były już dawno po premierze – bo wiadomo, im starszy film, tym ceny niższe. Specyfiką PRL-u było to, że istniały wtedy tak zwane kina robotnicze. No i były jeszcze kina za darmo, których pokazy odbywały się na świeżym powietrzu. Największe wówczas kino, Wanda, o ile pamiętam, miało widownię na jakiejś 500 osób. Liczba widzów kina „pod chmurką”, potrafiła być dużo większa, ale to zależało od pogody i repertuaru. Seans w plenerze z reguły wyglądał zawsze tak samo. Najpierw puszczano Polską Kronikę Filmową (jeden albo dwa odcinki), a dopiero potem właściwy pokaz. W kinach „pod chmurką” najczęściej można było zobaczyć filmy z bloku wschodniego, czyli radzieckie. Czasami jakieś enerdowskie czy czeskie komedie. Bardzo rzadko puszczano filmy z Europy Zachodniej czy Stanów Zjednoczonych. Przy czym były to filmy z określonego gatunku - przede wszystkim westerny i np. komedie francuskie, jak dość popularna seria z Fantomasem\n– tłumaczy Sławomir Śmiłek.\nW dawnym Kinie Wolność znajduje się obecnie supermarket/Fot.: Mateusz Łysik\nKino Wolność w roku 1967/Fot.: Muzeum Fotografii w Krakowie\nZwraca on uwagę na jeszcze jedną specyficzną rzecz dla tamtych czasów, powiązaną ze wspomnianą wcześniej anonimowością:\n– Często, szczególnie do tych mniejszych kin, młodzież uciekała na wagary. Krakowscy uczniowie mocno upodobali sobie zwłaszcza jedno kino, choć to chyba nie jest odpowiednia nazwa – pamiętam, bo przecież też tam chodziłem na wagary – na ulicy Szczepańskiej był fotoplastykon. To nie było kino w pełnym znaczeniu tego słowa, ponieważ tam na automacie do wyświetlania można było oglądać przy stanowisku takie ruchome obrazki, stereoskopowe fotografie. Trzeba jeszcze pamiętać, że wtedy po ulicach (a było to w latach 60., 70. ubiegłego roku) chodziły trójki klasowe i wyłapywały młodzież, która powinna siedzieć w szkołach. Dlatego, żeby było bezpiecznie, szło się do jakiegoś muzeum albo właśnie do fotoplastykonu, gdzie można było spokojnie wagarować.\nBudynek kina Światowid/Fot.: Mateusz Łysik\nKino Światowid w roku 2001/Fot: Wikimedia Commons/Jakub Aleksejczuk\nZ kolei Krzysztof Gierat, zapytany o kształtowanie się specyfiki krakowskiej kultury kinowej, zwrócił uwagę na to, że po wojnie to właśnie w tym mieście powstało pierwsze kino studyjn, w którym odbywały się także wykłady z zakresu sztuki filmowej. Dla dyrektora KFF-u na uwagę zasługuje też popularność dyskusyjnych klubów filmowych, w których często można było zobaczyć nieocenzurowane produkcje z Zachodu:\n– Jeżeli sięgamy w przeszłość, to lata 60. są czasami ogólnego rozwoju kin w Polsce. W kraju mieliśmy ich ponad 3 000. Teraz w Polsce jest ponad 1 500 ekranów, ale był czas, kiedy liczba kin spadła do 300. W tej chwili tych starych kin jest mniej więcej tyle. Natomiast Kraków i lata 60. to głównie kino Sztuka i dr Zbigniew Wyszyński, który nagrywał w nim na szpulowe taśmy magnetofonowe prelekcje. Były one potem odtwarzane przed każdym seansem i poprzedzone muzyką Nino Roty z filmu „La strada” Felliniego. To było takie pierwsze kino studyjne w Polsce. Poza tym trzeba pamiętać, że od końca lat 50., po odwilży październikowej, powstawały dyskusyjne kluby filmowe, które miały bardzo uprzywilejowany status, ponieważ tam można było pokazywać filmy, które często nie były w ogóle w repertuarze. Pożyczano je z konsulatów, ambasad, instytutów zagranicznych. Po prostu nie były ocenzurowane, dlatego wspomniane kluby filmowe były bardzo, bardzo popularne – DKF Rotunda, DKF Studentów czy Związkowiec (teraz jest tam Teatr Variété). Wtedy był jeden, a potem dwa kanały telewizyjne, więc kino było bardzo atrakcyjną sprawą. I były jeszcze tak zwane konfrontacje filmowe, które odbywały się raz albo dwa razy w roku, na których przedstawiano 14-15 filmów z czytaną listą dialogową, z których część w ogóle nie była potem pokazywana na ekranach. Wszyscy na to chodzili tłumnie, jak pamiętam. Były różne okresy różnej popularności krakowskich kin, ale były tak zwane kina premierowe, takie jak właśnie od ‘67 roku Kijów czy wcześniej Wolność, Wanda, Warszawa, Uciecha, gdzie filmy się pojawiały najpierw. Natomiast potem, po upadku komuny, to już rzeczywiście inne czasy się zaczęły i dominującą pozycję miała Wanda z Kinem Pod Baranami, a potem Sztuka już pod szyldem ARS.\nDawne kino Związkowiec, obecnie Teatr Variété/Fot.: Mateusz Łysik\nKino ARS – Sztuka na ul. św Tomasza/ Fot.: wikipedia\nKino „Kijów” (obecnie Kijów.Centrum)/Fot.:wikipedia\nKultowych kin w Krakowie można naliczyć sporo. Jednym nich z pewnością było Apollo – przy ul. św. Tomasza 11a. Swoje podwoje dla widzów zamknęło w 2004 r. Obecnie znajduje się w nim klub taneczny.\n– Kino Apollo miało dość mądrą politykę programową, bo to były firmy trochę ambitniejsze, ale znowu nie przeintelektualizowane. Wśród seansów nie było też dużo filmów kontrowersyjnych natomiast były takie powiedziałbym, dobrze oceniane. Czyli były to filmy, które trafiały do takiej trochę już wyrobionej publiczności. Apollo nie specjalizowało się w premierach, bo premiery, no, to wiadomo głównie snoby, czarny rynek i koniki. I kłopot z biletami oraz wysokie ceny, natomiast dość szybko nowości trafiały do Apolla, czy później do Sztuki. Bo to były dwa kina w kompleksie obok siebie, zresztą oba były zawsze zapełnione – opowiada Śmiełek. W czasach jego młodości lokal przy ul. św. Tomasza 11a był jego ulubionym: – Jak byłem dzieckiem, to bardzo lubiłem chodzić do kina, które już dawno nie istnieje. To Kino Zuch w dzisiejszym Pałacu Młodzieży (kiedyś to się nazywało Inka). To było właśnie miejsce dla takiej młodszej młodzieży. W Zuchu były twarde krzesła, ale tanie bilety, więc można było tam spędzić sporo czasu. Później moim ulubionym kinem było Apollo na ulicy Świętego Tomasza. Tam były już wygodne fotele, kino samo w sobie nie za duże, w związku z czym było dość kameralnie… No i tam się fajnie z dziewczynami chodziło, bo dużym jego plusem, było położenie w centrum, tym bardziej, że zaraz obok była Kawiarnia Rio, gdzie zawsze można było wpaść na szybką kawę. To też było takie kultowe miejsce w Krakowie czasów mojej młodości.\nBudynek Dawnego Kina Apollo. Obecnie trwa remont kamienicy i charakterystyczny daszek jest zdjęty/Fot.: Mateusz Łysik\nZ kolei na krakowskim Podgórzu, na ul. Zamoyskiego 50 znajdował się bardzo popularny kinoteatr Wrzos, który ze względu na swoje położenie po drugiej stronie Wisły, pełnił specyficzną rolę.\n– To było jedno z nielicznych odwiedzanych miejsc na Podgórzu, gdzie się chodziło, bo ono było trochę na uboczu. Więc, jak ktoś chciał się gdzieś zadekować, to szedł do kina Wrzos. Poza tym, w tym przypadku szło się nawet nie tyle do kina, co na film, dlatego że szukało się w nim seansu, którego się nie widziało. Jak wspomniałem, kina wymieniały się między sobą taśmami. Więc jeżeli ktoś nie zdążył obejrzeć jakiegoś filmu, który był w Apollo przez tydzień, to było wiadomo, że musi szukać go w innym kinie, na przykład we Wrzosie\n– mówi krakowski przewodnik.\nOdbudowany front kina Wrzos/Fot.: Mateusz Łysik\nW 2016 roku pogórskie kino zostało zamknięte, a dwa lata później dosłownie zniknęło z powierzchni ziemi, ponieważ budynek, w którym się znajdowało, został wyburzony. „Wrzos” miał o tyle szczęście, że choć jego budynek został wyburzony, to na jego miejsce postawiono nowy, bardziej funkcjonalny z możliwością organizacji wydarzeń w ogrodzie i co najważniejsze z odtworzoną według oryginału fasadą. Obecnie budynek stanowi siedzibę Teatru KTO, który swoją działalność na nowej starej scenie zainaugurował na początku września 2021 r.\n– Z tych takich kultowych kin, które były charakterystyczne dla Krakowa, prawie nic nie zostało, bo wszystkie te ważniejsze pozmieniały swoje przeznaczenia, polikwidowały się i to jest przerażające. Wszystko na rzecz multipleksów. Nawet takie małe, kameralne kino, które było w Pasażu Bielaka, też nie przetrwało\n– opowiada Śmiłek i dodaje:\n– Także naprawdę szkoda takich małych kin, ale one z ekonomicznego punktu widzenia, bez żadnych dotacji, nie miały szans przetrwania. Kino Pasaż też, bo po prostu było bardzo małe. Koszty utrzymania były wysokie, a wpływy z biletów nie miały szans na ich pokrycie, bo w porównaniu z taką Wandą, Uciechą czy Kinem Wolność, to ilość widzów była niewielka. Pasaż miał też taką zaletę, że tuż obok niego była Filmotechnika, gdzie zawsze można było w przedsprzedaży kupić bilety na seans. Ponadto, to kino było w centrum, na Rynku.\nPo Kinie Pasaż pozostał jedynie napis/Fot.: Mateusz Łysik\nKino Pasaż działało na Rynku Głównym pod numerem 9. Otwarto je 23 lipca 1974 r., a zamknięto w 2008 r. W tym przypadku nowa, post peerelowska rzeczywistość także nie okazała się łaskawa. Przez 38 lat swojej działalności kino zdążyło zgromadzić liczną i wierną widownię, o czym niejednokrotnie zaświadczały długie kolejki do kasy. Z pewnością dużym atutem tego miejsca była lokalizacja. Repertuar Pasażu, mimo przewagi kina europejskiego, był zróżnicowany. Można było w nim obejrzeć zarówno produkcje niezależne, studyjne, jak i schodzące z ekranu najnowsze hity. Wyświetlano także filmy, które swoją premierę miały dawno za sobą. Jednak tym, co szczególnie przyciągało widzów do tego miejsca, była jego atmosfera, cechująca się, dzięki niewielkim rozmiarom kina, kameralnością.\nKamienica w której mieściło się Kino Pasaż, wejście od strony Rynku/Fot.: Mateusz Łysik\nKino Pasaż, wejście od strony ul. Stolarskiej/Fot.: Mateusz Łysik\nNiestety, największy atut Pasażu stał się przyczyną jego zamknięcia.\n– Takich małych, posiadających swoich stałych widzów, miejsc było bardzo dużo. Podobnie w Hucie, gdzie było dużo robotniczych kin nakierowanych na konkretne zawody, jak na przykład kino Hutnik. To wszystko poupadało\n– wspomina Śmiłek.\nMówiąc o nowohuckich kinach zakładowych, krakowski przewodnik przypomniał, że miały one nie tylko rolę kulturotwórczą, ale także służyły ówczesnej władzy:\n– W chwili powstania w ubiegłym wieku Nowa Huta była pozbawiona dostępu kultury dla szerszych mas. To przede wszystkim było miasto robotnicze i dla jego mieszkańców jedyną rozrywką przez długi czas była budka z piwem. Stąd władza miała tam problemy. Żeby to zmienić, zaczęto budować im kina, ale przede wszystkim wybudowano Teatr Ludowy, który początkowo miał być teatrem lalkowym. Później zaczęto poszerzać dostęp do kin. I w pewnym momencie było ich naprawdę sporo, bo każdy większy zakład pracy miał swoją świetlicę i to w niej urządzał seanse kinowe dla swoich pracowników. Także to funkcjonowało w ten sposób, ale tu chodziło również o inną rzecz. Wyróżnikiem dla wszystkich seansów kinowych było to, że przed właściwym filmem puszczano Polska Kronikę Filmową, więc można było zobaczyć, co się działo w ostatnich tygodniach, czy miesiącu. Zapoznać się z tym, co się działo na terenie całej Polski, np. kto odwiedził kraj, gdzie byli Breżniew, Fidel Castro i tak dalej. To była propagandowa tuba i kina były w jej władaniu.\nDawne Kino Warszawa, wejście z ulicy/Fot.: Mateusz Łysik\nNasz rozmówca, mówiąc o miejscach niezapomnianych, wspomina także kina Warszawa i Wolność.\n– Kino Warszawa na Stradomskiej to było przedwojenne kino Atlantic. Później zamieniono nazwę, ale kina bardzo często zmieniały swoje nazwy. No więc, żeby w PRL-u nazwa nie brzmiała prozachodnią, zrobiono z niego Warszawę. Potem, po przemianach ustrojowych znowu wróciła nazwa Atlantic. Teraz jest tam chyba klub fitness. To było kino z aspiracjami, natomiast w nim było chyba najłatwiej o bilety. Jakoś było ono pomijane, chyba dlatego, że do kina, jak ja pamiętam, droga wiodła przez sień, przechodziło przez podwórzec i dopiero gdzieś tam w końcu był lokal. Więc, jak ktoś nie bardzo się orientował, nie był w nim, to mógł mieć problem ze znalezieniem, bo nie wchodziło się do niego bezpośrednio z ulicy. Kino Wolność na Placu Inwalidów… To było bardzo popularne kino, przychodzili do niego głównie studenci i kadry profesorskie, bo tam niedaleko były mieszkania profesorskie. Zresztą wówczas, podobnie jak i obecnie, okolice Placu i ul. Królewska (która wtedy nazywała się wtedy 18 Stycznia) były węzłem przesiadkowym. Tędy jechało się z Bronowic, tędy jechało się z centrum Krakowa, stosunkowo niedaleko było od Rynku… Także to sprawiało, że Wolność była popularnym kinem, choć niedaleko było kasyno milicyjne, więc, towarzystwo raczej średnie\nDawne Kino Warszawa, wejście w oficynie, obecnie znajduje się tu klub fitness/Fot.: Mateusz Łysik\nByły jeszcze inne charakterystyczne kina. Na przykład Młoda Gwardia na ul. Lubicz (zlikwidowana jeszcze na początku lat 80. XX w.), Kino Związkowiec na ulicy Grzegórzeckiej czy Dom Żołnierza, także przy Lubicz.\nMłoda Gwardia (za murem) było kinem, gdzie chodziło się, żeby zejść z oczu znajomym/Fot.: Mateusz Łysik\nWejście do dawnego kina Młoda Gwardia na ul. Lubicz/Fot.: Mateusz Łysik\nTym dwóm ostatnim udało się przetrwać, ale tylko dzięki zapleczu w postaci sceny, co też sprawiło, że ostatecznie zmieniły swoją profesję.\n– Te trzy kina, były kinami dużymi, które znajdowały się na średnim i niskim poziomie cen, gdzie repertuar był w miarę, powtarzam, w miarę na bieżąco. Oczywiście żadnej hitowe nowości, tylko trochę starsze filmy, ale to był solidny repertuar. I teraz tak, Dom Żołnierza to było tanie kino głównie dla młodzieży szkolnej, bo tam organizowano też seanse przedpołudniowe. Jak młodzież ze szkoły miała gdzieś iść, albo było jakieś święto, to wtedy zabierano ich właśnie do Domu Żołnierza. Młoda Gwardia była kinem bardziej „indywidualnym”, bo to było miejsce, gdzie chodziło się, żeby zejść z oczu znajomym. Natomiast Związkowiec, który był kinem trochę na uboczu, miał przedwojenną salę na niezłym poziomie, bo z balkonem. To było „typowe” dla tamtych czasów kino. O ile pamiętam, to Związkowiec istniał dość długo, bo do czasu swojego generalnego remontu. Kino działało mniej więcej od pierwszej połowy lat 50., a po transformacji już nie tylko jako kino, ale także hala widowiskowa, bo tam przed ekranem była jeszcze duża scena. Teraz po remoncie jest tam teatr Variété, ale trudno się dziwić, bo ta sala ma dobry układ. Zresztą, podobnie Dom Żołnierza, który pełnił także funkcje operetki, też miał scenę przed ekranem, na której można było robić widowiska. Więc to były te dwa kina, które miały podobny zakres działalności\n– tłumaczy nasz przewodnik.\nWejście do dawnego kina Młoda Gwardia mieszczącego się na ul. Lubicz/Fot.: Mateusz Łysik\nDawny lokal kina Młoda Gwardia/Fot.: Mateusz Łysik\nWandy najbardziej brak\n– Właściwie nie ma kina w Krakowie, w którym bym czegoś nie robił, to znaczy albo nim nie zarządzał, albo nie miał prelekcji, albo nie prowadził spotkania z autorami – i to zarówno wśród tych, które istniały, i które istnieją, oczywiście poza multiplexami\n– opowiada krakowski filmoznawca i dodaje:\n– Natomiast mam swoje ulubione kina. Takim pierwszym kinem było właśnie kino Sztuka, do którego przyjeżdżałem z Suchej Beskidzkiej, gdzie spędziłem dzieciństwo i młodość, nie wiedząc wtedy, że tam się urodził Billy Wilder. Tam chodziłem do kina Smrek. A do kina Sztuka przyjeżdżałem sobie na parę seansów. Pamiętam, że tam oglądałem na przykład „Piłata i innych” Wajdy, film, który był może w dwóch kopiach rozpowszechniany z powodów cenzuralnych. Potem na pewno takim moim kinem było Mikro, bo je stworzyłem programowo i prowadziłem przez 7 lat. Potem kino Wanda, które też prowadziłem z przerwami (wtedy stery przejmowała żona) przez 13 lat. Po drodze w międzyczasie doszło Kino Pod Baranami, które stanowiło drugi segment Centrum Filmowego Graffiti (Wanda od 1990, Kino Pod Baranami od 1993). I te dwa kina przez prawie 20 lat razem z warszawskim kinem Muranów były jedynymi kinami w Polsce, które należały do Europa Cinemas – bardzo ekskluzywnego stowarzyszenia. Teraz już chyba wszystkie siedem kin krakowskich należy do niego. A potem był Kijów, który prowadziłem jako dyrektor instytucji Apollo Film. W kinie odbywało się dużo wspaniałych wydarzeń. Najwięcej spektakularnych zdarzeń miałem właśnie w Mikro, w Wandzie, w Kijowie i Kinie Pod Baranami. To są to są te kina, które przywołują wiele wspaniałych wspomnień, jakbym otwierał jakieś wrota pamięci. To jest cała seria fantastycznych wydarzeń z cudownymi ludźmi, twórcami z Polski i zagranicy.\nDawniej w lokalu klubu nocnego mieściło się Kino Uciecha/Fot.: Mateusz Łysik\nFront dawnego Kina Uciecha/Fot.: Mateusz Łysik\nWejście do kinoteatru Uciecha w 2010 r./Fot.: Wikipedia\nDyrektor Gierat, zapytany o to, którego ze zlikwidowanych kin, jest mu najbardziej żal, bez wahania odpowiada:\n– Wandy. Kina Wanda jest mi najbardziej żal, ponieważ było to najstarsze kino w Krakowie i do pewnego momentu wydawało się, że także w Polsce (potem okazało się, że w Szczecinie jest starsze kino, choć historycznie w czasie jego powstania były to ziemie niemieckie). Szkoda mi Wandy, dlatego że to jest odrębny budynek. Nie tak, jak Uciecha, nie tak, jak Apollo, Sztuka, które powstawały w kolejnych latach. Ten wysyp kin był swoją drogą niesamowity. Kina Wanda i Uciecha powstały w tym samym roku – 1912, potem Sztuka w ‘16, Warszawa w ‘21, Apollo w ’33… Wanda miała w sobie jakiegoś ducha. I w pewnym momencie, kiedy udało nam się zrobić na jej tyłach kawiarnię a potem jeszcze wypożyczalnię, następnie drugą salę i kino letnie, to wymagała ona tylko jakiegoś gruntownego remontu, żeby mogła jeszcze długo funkcjonować. A jednosalowe kino na pięćset osób na widowni trudno utrzymać w obecnych czasach. Szkoda mi Wandy. Szkoda tym większa, że kiedy Wanda upadała w 2003 roku i kiedy właściciele postanowili zrobić tam supermarket, to wielu moich zagranicznych przyjaciół było zdziwionych, że miasto nie było w stanie uratować najstarszego kina w Krakowie. Wtedy magistrat w ogóle nie był w stanie dopuścić myśli, że wchodzi w jakiś prywatny interes, czy kupuje prywatny budynek. A potem okazało się, że miasto kupiło Kino Światowid, że miasto kupiło Kinoteatr Związkowiec i zrobiło tam Teatr Variété… Tak słyszę ostatnio, że przedstawicielom miasta żal jest Wandy, więc może kiedyś coś się jeszcze zmieni. Miałbym taką nadzieję.\nKino Wanda na fotografii z 1935/Źródło: NAC\nDawne Kino Wanda (najstarsze w Krakowie) obecnie/Fot.: Mateusz Łysik\n„Nic nie zastąpi wspólnego przeżycia przed ekranem”\nTrzeba też pamiętać o specyfice pierwszej dekady XXI w., w której kwitły w Polsce piractwo i handel filmami na płytach CD. One również dały się mocno we znaki miejscom z dużymi ekranami. Jednak magia kina okazuje się nie słabnąć.\n– Był taki moment, że zdawało się, iż kina się po prostu przeżyły. Pojawienie się kaset, a później płyt powodowało, że każdy mógł kupić film i oglądać go w domu na własnym sprzęcie. Moda na odtwarzacz VHS, CD czy DVD spowodowała, że ludzie przestali tak chętnie chodzić do kin, bo w cenie biletu można było sobie kupić płytę. Zresztą sam mam sporo filmów na kasetach i płytach. Trzymam je z sentymentu, ale oczywiście już ich nie oglądam. W latach 90. do kina się nie szło, natomiast spotykało się u znajomych i tam się puszczało film na kasecie. Potem VHS-y zastąpiła płyta CD i DVD. Zdawało się, że kina zostaną całkowicie wykończone, bo luksusowe siedzenie we własnym fotelu z herbatą, w otoczeniu znajomych, bądź samemu, gdzie w każdej chwili film można zatrzymać i do niego wrócić, mogłoby na to wskazywać. To przyzwyczajenie jakoś zostało z nami. Teraz mamy Netflixa, HBO, kablówkę i całą masę innych kanałów. Jednak okazuje się, że kina z powrotem zaczynają być miejscem, które przyciąga. Tam jest przeżycie, dźwięk, przestrzenność, wielki ekran… A przede wszystkim, jest to tak zwane „wyjście z domu”. Teraz wszyscy jesteśmy za nim stęsknieni. Kina mają przyszłość, chociaż multipleksy to nie jest moje ulubione miejsce\n– dopowiada Sławomir Śmiłek. Podobnego zdania jest Krzysztof Gierat. Dla dyrektora Krakowskiego Festiwalu Filmowego oglądanie filmów na sali kinowej również ma swój nieodparty czar i jest doświadczeniem, które nie daje o sobie zapomnieć:\n– Czasy się zmieniają, zmienia się podaż, możliwości techniczne. Było wideo, potem przyszły multipleksy, internet, Netflix i inne platformy. A kino istnieje nadal. W pewnym momencie, w okresie pierwszej połowy XXI wieku przeżyliśmy naprawdę strasznie ciężki czas – ale kina przetrwały. Teraz jest pandemia i jej kolejne fale. Warto jednak zaznaczyć, że w tym czasie żadne kino nie upadło. To tylko dowodzi, że one po prostu robią wszystko, co mogą – zakładają platformy, żeby przeżyć, ale też mają wsparcie - troszkę miasta (to ostatnio), ale głównie Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. To wprawdzie jest potem bardzo trudne w rozliczeniach, trzeba bowiem wykazać 50% repertuaru polskiego, ale, jak ktoś jest pracowity, potrafi sobie z tym dać jakoś radę. Wierzę, że nic nie zastąpi tego wspólnego przeżycia przed ekranem, bez względu na to, czy on jest potężny, czy trochę mniejszy. Ale to jest takie wspólnotowe, że tak powiem, przeżycie, którego nawet jakieś kinowe domówki nie zastąpią.\nKino Wanda, widok od frontu, stan obecny/Fot.: Mateusz Łysik\nFot. tytułowe: Mateusz Łysik


PDF Kapitan Nauka. Zagadki obrazkowe. Zgadywanki 3 - 5 lat - - GreenBooks :: E-książki w formacie PDF, epub, mobi - Způsob Platby\nPonad 100 zagadek - wiele godzin doskonałej zabawy! "Zagadki obrazkowe - zgadywanki" to świetny trening umysłu dla najmłodszych. Kolorowa, atrakcyjnie zilustrowana książeczka wspiera rozwój myślenia matematycznego i logicznego, a także wpływa na zdolność koncentracji i spostrzegawczość. Książeczka zawiera ponad sto wciągających zabaw, takich jak odnajdywanie zależności, wyszukiwanie podobieństw i różnic, wskazywanie kolejnego elementu w ciągu czy porównywanie wielkości. Na każdej stronie odnajdują się dwa zadania, zaś na odwrocie – odpowiedzi do nich. "Zagadki obrazkowe - zgadywanki" poszerzają wiedzę ogólną dziecka i są doskonałym sposobem na wspólne spędzanie wolnego czasu. Znakomicie sprawdzą się w domu, na spacerze i podczas podróży. Zostały opracowane specjalnie dla dzieci w wieku 3 - 5 lat przez psychologów dziecięcych, specjalizujących się we wspomaganiu rozwoju małych dzieci. Po jednej stronie każdej karty książeczki znajdują się zagadki z kolorowymi ilustracjami, po drugiej – odpowiedzi. Dzięki temu dziecko może samodzielnie sprawdzić rozwiązanie. Autorka zagadek: Monika Sobkowiak Ilustracje: Ewa Brzozowska Seria "Zagadki obrazkowe" to ilustrowane książeczki spięte śrubą, zawierające ponad 100 różnorodnych zagadek (z odpowiedziami). Rozwijają wiedzę, myślenie logiczne, pamięć i koncentrację. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.\nAllegro Smart z kurierem . Promocje nawet do 35. Zabawy logiczne to wyjtkowa propozycja na wspólne spdzenie czasu dla Ciebie i Twojego dziecka. Zagadki Obrazkowe. Zgadywanki 3 5 lat autorstwa Opracowanie zbiorowe dostpna w Sklepie EMPIK.COM w cenie 1225 z. Kapitan Nauka.\nZagadki obrazkowe. Ich celem jest rozwijanie podstawowego sownictwa w jzyku angielskim. Zgadujzgadula. czy aktywn i skuteczn form zagadek sprzyjajc intuicyjnej nauce jzyka angielskiego z atrakcyjn tematyk zwizan z zainteresowaniami dzieci. Kapitan Nauka Zagadki obrazkowe Zgadywanki 35 lat bezpatny odbiór zamówie w Krakowie patno gotówk lub kart. W ofercie m.in. Rozwizywanie zagadek pozytywnie wpynie na rozwój intelektualny dziecka rozbudzi jego wyobrani ciekawo wiata i poszerzy wiedz ogóln. Ciekawa i zabawna nauka angielskiego Angielski 57 lat. Zamów dostaw do dowolnego salonu i zapa przy odbiorze r . Porczny format sprawdzi si nie tylko w domu ale te podczas podróy. Zagadki obrazkowe zgadywanki poszerzaj wiedz ogóln dziecka i s . Ponad 100 zagadek wiele godzin doskonaej zabawy Zagadki obrazkowe Zgadywanki to wietny . 2 osoby kupiy. Zagadki obrazkowe Zabawy logiczne to wyjtkowa propozycja na wspólne spdzenie czasu dla Ciebie i Twojego dziecka. Zagadki obrazkowe Zgadujzgadula to zbiór kreatywnych i wesoych zada dla przedszkolaków.\nKsiążki w formacie PDF do pobrania Kapitan Nauka. Zagadki obrazkowe. Zgadywanki 3 - 5 lat PDF. Forum pobierania książek w formacie PDF .\nZagadki Dla Najmłodszych Dzieci Zagadki Obrazkowe Dla Dzieci Zagadki Dla Małych Dzieci Zagadki Dla Klasy 3 Z Odpowiedziami Zagadki Dla 4 Latka Zagadki Dla 5 Latka Zagadki Dla 3 Latka


Kabina z hydromasażem i brodzikiem AFRODYTA System 2 110x110x230 PKA9410S02C0000 Poolspa\nKod produktu: 094354\nTyp wg rozmiaru: 110\nSymbol producenta: PKA9410S02C0000\nKabina masażowo-parowa AFRODYTA System 2. Kabina dostępna są tylko w kolorze white. Drzwi kabin stanowią szyby ze szkła hartowanego o gr. 6 mm, osadzone w konstrukcji nośnej zbudowanej z profili i łączników aluminiowych. Szyby boczne wykonane są ze szkła hartowanego o gr. 4 mm. Drzwi dwuelementowe otwierane na zewnątrz. System hydromasażu obejmuje baterię pięciofunkcyjną z termostatem (prysznic centralny; prysznic ręczny; masaż karku: 3 dysze; dwusekcyjny masaż pleców: 8 dysz, po 4 na każdą sekcję). Dodatkowymi zaletami są wentylacja, lustro, wstępne filtry wody zimnej i ciepłej oraz funkcja ŁAŹNIA PAROWA. Sterowanie ręczne funkcjami masażu.


Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Olsztynie: Pieniądze z licytacji medali siatkarzy dla Szpitala Wojewódzkiego\nPieniądze z licytacji medali siatkarzy dla Szpitala Wojewódzkiego\nNa konto Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego trafi 1500 zł uzyskanych z licytacji replik trofeów męskiej reprezentacji, które podarował Paweł Papke, były reprezentant Polski w siatkówce, a obecnie dyrektor sportowy Polskiego Związku Piłki Siatkowej i poseł na Sejm RP.\nJak informuje Sylwia Kurt, dyrektor biura poselskiego Pawła Papke, zestaw wylicytowała mieszkanka Rzeszowa, która wpłaciła 1500 zł.\nZa uzyskane z licytacji pieniądze zostanie zakupione wyposażenie dla Oddziału Kardiologicznego. – Będą to słuchawki lekarskie (stetoskopy) i aparaty do mierzenia ciśnienia – mówi dr Jerzy Górny, ordynator kardiologii. - Paweł Papke był pacjentem naszego oddziału. Jesteśmy mu wdzięczni za tę inicjatywę. Sprzęt, który kupimy posłuży kolejnym osobom, korzystającym z naszej opieki.


Zaskakujące zachowanie policji. Przeszukali w mrozie rowerzystę łamiąc prawo sześć razy! [wideo] - NetInfo24.pl\nZaskakujące zachowanie policji. Przeszukali w mrozie rowerzystę łamiąc prawo sześć razy! [wideo]\n2 marca 2018 3 lutego 2019 netinfo24\nTym razem policjanci przesadzili. W warszawskiej Woli postanowili w ciężkim mrozie przeszukać rowerzystę, a przy okazji złamali prawo, aż sześć razy! Wszystko zostało przez niego nagrane, bowiem jest on youtuberem, a jego kanał opiera się na nagrywaniu jego podróży rowerem.\nFilm wzbudził w internecie wielkie zainteresowanie, ponieważ policjanci ewidentnie próbowali znaleźć coś na 18 – letniego Michała. Poinformowali, że z tej okolicy skradziono rower, a on był podejrzany, bo “kto jeździ rowerem w takim mrozie”. Przeszukali mu bluzę, kurtkę, plecak, a nawet futerał na okulary. “Fakt” skontaktował się adwokatką Agatą Siarkiewicz.\nStwierdziła ona, że złamali oni, aż sześć przepisów. Po pierwsze tylko funkcjonariuszka przedstawiła się chłopakowi, funkcjonariusz tego nie zrobił, a musi. Po drugie – Funkcjonariusz ma obowiązek powiedzieć, o popełnienie jakiego przestępstwa czy wykroczenia podejrzewa taką osobę – stwierdziła. Kolejnym wykroczeniem było to, że policjant powinien poinformować rowerzystę czego szuka w jego rzeczach, tutaj tego nie zrobił. Czwartym już błędem policjanta było to, że przepis na jaki się powołał mówi tylko o tym, że funkcjonariusz ma prawo do przeszukania zatrzymanego, jednak sam ten przepis nie jest podstawą do przeszukania. Kolejnym błędem był sposób w jaki zrobiona została sama kontrola. Mianowicie czynność taka musi zostać przeprowadzona w miejscu niedostępnym dla osób postronnych, gdzie środek ulicy raczej takim miejscem nie jest. Ostatnim przepisem jaki złamali policjanci było jak sama stwierdziła Pani adwokat: – Sugestia by rowerzysta wsiadł do radiowozu, gdzie policjant najwyraźniej chciał dokończyć przeszukania ubrania również jest nie na miejscu. Znajduje się tam bowiem kamera, a nagrywanie tego typu czynności jest naruszeniem godności i prywatności. 18-latek ma prawo złożyć skargę na policjantów.\nWojewódzki zszokował Polskę. Piekielnie ostra wypowiedź na temat Kościoła\nJasnowidz Jackowski ujawnia. Wiemy jak doszło do śmierci Piotra Kijanki\nRoman Giertych uderza we wspierających PiS! Nowy felieton mecenasa bije rekordy popularności\nMonika Olejnik podbiła serca Polaków. Zaskoczyła PiS jednym, miażdżącym wpisem!