Dezynsekcja to zabieg stosowany w celu wyeliminowania szkodliwych i uciążliwych insektów i owadów latających, biegających, ich jaj oraz larw. Metoda umożliwia skuteczne zwalczanie szkodników w przetwórstwie rolno-spożywczym oraz magazynach spożywczych.\nDezynsekcję  wykonuje się przez zastosowanie środków fizycznych (para, ogień, gorące powietrze, promieniowanie ultrafioletowe), mechanicznych (wyłapywanie, trzepanie, oczyszczanie), chemicznych (środki owadobójcze) i biologicznych (zwalczanie za pomocą innych organizmów żywych).\nMetodą dezynsekcji zwalcza się owady powodujące zagrożenie sanitarne (prusaki, karaluchy, pluskwy, rybiki, mrówki, mole, muchy, osy, szerszenie, obrzeżki, meszki i inne), a także szkodniki magazynowe (m.in.: wołki, trojszyki, mkliki, omacnice, rozkruszki , chrząszcze i inne).\nW celu ograniczenia dostępu insektów do obiektów zaleca się:\nUtrzymywać czystość w pomieszczeniach,\nDbać o owadoszczelność pomieszczeń,\nTrzymać żywność w szczelinie zamkniętych pojemnikach, dotyczy pomieszczeń socjalnych,\nDbać o higienę i czystość pomieszczeń na odpady lub miejsca zsypów odpadów,\nZamykać drzwi i bramy, a okna wyposażyć w siatki przeciw owadom.\nPomieszczenia po zakończeniu zabiegu dezynsekcji muszą zostać opuszczone na około 2 godziny. Należy wywietrzyć pomieszczenia poddane zabiegowi. Umyć okna i wszystkie inne powierzchnie wodą, zwłaszcza te które służą przygotowywaniu lub przechowywaniu pożywienia.


Wiadomości: Joker bez Dariusza Luksa\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Joker bez Dariusza Luksa\nJoker bez Dariusza Luksa\n30 kwietnia 2006 07:59\nJokera Piła wyrównał stan w rywalizacji z Chemikiem Bydgoszcz. Jednak to nie Dariusz Luks poprowadził drużynę do zwycięstwa, bowiem obowiązki pierwszego trenera przejął Mirosław Zawieracz.\nZarządu klubu Joker Piła zdecydował o zmianie trenera w trakcie baraży o udział w PLS w przyszłym sezonie. W związku z tą decyzją Dariusz Luks nie prowadzi już drużyny z Wielkopolski, a jego obowiązki przejął dotychczasowy asystent – Mirosław Zawieracz.\nDrugi mecz barażowy z Delektą Chemikiem Bydgoszcz prowadził już Mirosław Zawieracz a drużyna z Piły wygrała 3:0 i wyrównała stan rywalizacji play off (do trzech zwycięstw) na 1-1.\n– Trener Luks wiele zrobił dla tego zespołu i dużo mu zawdzięczamy – powiedział Jerzy Jasiński, prezes pilskiego klubu. – Wiemy, że wiele klubów było bardzo zainteresowanych jego osobą i nasi zawodnicy odczuwali, że tak czy tak, wkrótce ich opuści. Nie jest to jeszcze oficjalna dymisja, jesteśmy umówieni ze szkoleniowcem na rozmowę na początku przyszłego tygodnia. Zespół do końca sezonu będzie prowadził dotychczasowy drugi trener – Mirosław Zawieracz – dodał Jasiński.


Grudziądzcy policjanci prowadzili akcję "Bezpieczny pieszy". Ile było wykroczeń? - Grudziądz, ESKA.pl\nMundurowi z grudziądzkiej komendy po raz kolejny prowadzili działania pn. „Bezpieczny pieszy”. Funkcjonariusze w trakcie służby reagowali na wykroczenia popełniane przez kierujących wobec pieszych jak i wykroczenia pieszych.\nAkcja przeprowadzona została w godzinach od 6.00 do 22.00. Działania mają na celu poprawę bezpieczeństwa pieszych, którzy są szczególnie narażeni na utratę zdrowia, a nawet życia podczas zdarzeń.\nMundurowi ujawnili 27 wykroczeń popełnionych przez kierujących wobec pieszych oraz 10 wykroczeń polegających na nieprawidłowym przekraczaniu jezdni przez pieszych - relacjonuje Łukasz Kowalczyk z KMP w Grudziądzu.\nPrezydent Grudziądza z absolutorium za 2021 rok. Decyzja radnych nie była jedno…


Sprzedam mieszkanie w bloku mieszkalnym m3 z oddzielną kuchnią 62,09 m² Olsztyn\nMieszkanie 62,09 m² - sprzedaż\nMieszkanie Mleczna, Gałczyńskiego\nGałczyńskiego, Mleczna, Olsztyn, warmińsko-mazurskie\n389 000 zł 62,09 m² 6 265,10 zł/m²\nCena: 389 000 zł (6 265,10 zł/m²)\nCharakterystyka mieszkania: 62,09 m², 3 pokoje, 1 łazienka\nŹródło: biuro nieruchomości: InHome Nieruchomości Partner Metrohouse, zaktualizowane: 26.08.2019\nnumer ogłoszenia: LINO345\nAdres: Gałczyńskiego, Mleczna, Olsztyn, warmińsko-mazurskie\nŁadne trzypokojowe mieszkanie w nowej technologii w atrakcyjnej okolicy. Winda. Cena do negocjacji!Nieruchomość złożona z: pokój dzienny 16,96 m.kw pokój 11,05 m.kw pokój 11,51 m.kw kuchnia zamykana z oknem 8,98 m.kw łazienka 3,68 m.kw przedpokój 9,91 m.kw W skład nieruchomości wchodzą też:\npiwnicaTyp ogrzewania: ogrzewanie miejskie. Typ własności: własność. Mieszkanie wykończone w dobrym standardzie i guście. Wymaga tylko odświeżenia. (...)\npiwnicaTyp ogrzewania: ogrzewanie miejskie. Typ własności: własność. Mieszkanie wykończone w dobrym standardzie i guście. Wymaga tylko odświeżenia. Świetne dla rodziny z dziećmi ze względu na swoją wielkość, mile zagospodarowane podwórko i bliskość wysoko notowanej szkoły SP29. Sąsiedztwo Kortowa daje pewność znalezienia najemców dla osób inwestujących pod wynajem.Chcesz uniknąć korków wracając do domu! Ta oferta jest dla Ciebie! Dzwoń! Zapraszam!Na mamy jeszcze 17 mieszkań 3-pokojowych w tej okolicy.Więcej zdjęć i plan powierzchni na /LINO345ZADZWOŃ: . Czekamy na telefon od Ciebie. -Zakup lub najem nieruchomości przez Agencję Metrohouse to: największy wybór na rynku elastyczne podejście do Klienta bezpieczeństwo transakcji możliwość skorzystania z szerokiej oferty kredytów gotówkowych i hipotecznych doświadczeni doradcyPomimo, iż Doradcy Metrohouse przykładają szczególną staranność do rzetelnego prezentowania informacji o nieruchomości, nie zawsze jest możliwa weryfikacja wszystkich danych przekazanych od osób trzecich. Niniejsza prezentacja oferty nie jest ofertą w rozumieniu Kodeksu Cywilnego i ma charakter wyłącznie informacyjny.


Kolka niemowlęca i jej pogromca - czwarty trymestr! - Blisko Dziecka\nPosted By: Agnieszka Skoczylas 5919 Views 7 komentarzy kolka\nKolka niemowlęca to napadowy płacz, niedający się ukoić. Niemowlę zaczyna bardzo płakać, prężyć się i gwałtownie podkurczać nóżki, brzuszek dziecka jest powiększony i może być twardy. Atak kolki pojawia się nagle i może trwać od kilku minut do kilku godzin. Zwykle pojawia się ok. 3 tygodnia życia dziecka i trwa przez ok. 3 miesiące, choć niestety może też doskwierać starszym niemowlętom. Zazwyczaj występuje w godzinach popołudniowych i wieczornych. Najintensywniejsze napady kolki przypadają pomiędzy 6 a 8 tygodniem życia. Na kolkę cierpią zarówno maluchy karmione piersią, jak i mlekiem modyfikowanym.\nPomimo ponad 40 lat badań lekarzom nie udało się poznać przyczyn kolki. Dlaczego jedne dzieci ją mają, a inne nie.\nA czy słyszeliście o czymś takim jak czwarty trymestr, który w swojej książce opisuje dr Karp („Najszczęśliwsze niemowlę w okolicy”). Dziecko w momencie przyjścia na świat nie jest w pełni rozwinięte oraz daleko mu do bycia samodzielnym. Potrzebuje około 3 miesięcy do tego, by :\njego układ pokarmowy w pełni się rozwinął\nzacząć wyraźnie widzieć\nzacząć się uśmiechać\nzacząć gaworzyć oraz „wchodzić” w konwersację\nmięć kontrolę nad ruchami ciała\nCzy uwierzycie, że teoria czwartego trymestru odpowiada na wszystkie cechy kolki?!\nKolka niemowlęca nie istnieje?\nJaki z tego wniosek? Objawy, które są przypisywane kolce, są tak naprawdę objawami niedorozwoju dziecka, które przychodzi na świat za wcześnie (ludzka ciąża na drodze ewolucji uległa skróceniu).\nZastanawiacie się pewnie, dlaczego wszyscy dookoła trąbią o kolce i super środkach farmakologicznych (i nie tylko) uśmierzających dolegliwości jej towarzyszące, a nigdzie nie słyszy się o teorii czwartego trymestru?\nŻyjemy niestety w takich czasach, w których odeszło się od tradycji, oraz w których panuje „moda na leki”. Ja osobiście wierzę, że powoli zaczynamy doceniać i stosować osiągnięcia naszych przodków, wypierając tym samym super odkrycia XX wieku! Dowodem na to jest chociażby powrót do karmienia piersią (jeszcze do niedawna lekarze zalecali karmienie mlekiem modyfikowanym) oraz opisywany już przeze mnie co-sleeping (o którym więcej możecie przeczytać TUTAJ).\nWszystko co musimy zrobić, to zapewnić dziecku przez okres co najmniej trzech miesięcy warunki przypominające środowisko prenatalne. Dzięki kilku prostym technikom niemowlę ma szansę stać się spokojniejsze i szczęśliwsze.\nNaśladowanie środowiska prenatalnego poprzez:\npuszczanie białego szumu\nułożenie dziecka w stabilnej pozycji na boku\nCzy PannaG lub PannaZ miały kolkę? Jedni mówią, że tak inni że nie. Obu dziewczynkom przytrafiały się nagłe, niezidentyfikowane napady płaczu o różnych porach dnia, często również wieczorem. Czy przepłakały przysłowiowe 100 godzin? Nie – stosowaliśmy różne metody wyciszająco-uspokajające (głównie wymienione powyżej), ale również tak banalne jak rozebranie dziecka, czy zdjęcie skarpetek.\n7 thoughts on “Kolka niemowlęca i jej pogromca – czwarty trymestr!”\nMój synek płakał tak praktycznie od urodzenia. Przerwy i to nie za długie miał tylko na spanie. Jeździliśmy po różnych lekarzach i każdy powtarzał, że to kolki i trzeba to przeżyć, że widocznie na niego żadne z wymienionych metod nie działają. Próbowaliśmy wszystkiego i nic. Ok 3 miesiąca jeden z lekarzy zdiagnozował w końcu nietolerancję laktozy. Oprócz mleka z piersi (synek i tak słabo przybierał na wadze bo pokarm powodował ból i już w połowie posiłku zanosił się płaczem) musiałam podawać mu specjalne mleko modyfikowane. Sytuacja zaczęła się nieco poprawiać. Z karmienia piersią całkowicie nie zrezygnowałam, gdyż tak jak powiedział lekarz mamy dwie drogi do wyboru – całkowicie eliminować każdy alergen i w końcu nie mieć czym karmić dziecka lub wprowadzać go do organizmu, aby ten z czasem zaczął go tolerować. Pamiętam jak dziś, gdy w końcu w piątym miesiącu życia naszego synka nastąpił pierwszy dzień, w którym nie miał on takiego ataku płaczu. Lekarze niestety błędnie diagnozowali kolki, nie chcieli uwierzyć, że dziecko płacze cały czas, że przez to słabo przybiera na wadze, że nie ma czasu i siły aby ćwiczyć nowe umiejętności i się rozwijać (np. synek bardzo późno zaczął trzymać sztywno główkę przy podnoszeniu za rączki, dostaliśmy nawet skierowanie na rehabilitację). Na szczęście to wszystko jest już za nami i teraz synek jest zdrowym i szczęśliwym chłopcem. Szkoda tylko, że wcześniej nie udało się zaoszczędzić mu tych wszystkich cierpień.\nOpisana przez Ciebie sytuacja jest dowodem na to, jak lekarze podchodzą do dolegliwości niemowląt? Jak płacze, dla nich bez powodu, to pewnie kolka… Szkoda, że tak mało mamy personelu medycznego, który naprawdę chce pomóc maluszkom :(\nnaszym pogromcą kolki okazały się czopki Viburcol, lulanie i masowanie brzuszka. Synkowi kolka minęła po miesiącu, a nie jak niektórym dzieciom nawet po 5-6 miesiącach.\nu nas zbawienna okazała się woda koperkowa\nWoda koperkowa ma niestety fatalny skłaf chemiczny 😐\nWyspana MAMA pisze:\nJestem mamą dwójki dzieci (córka 2lata, syn 6miesięcy), u mnie skutkowała suszarka, jazda autem i Sab Simplex.\nZaczęłam sprowadzać – bo u nas ciężko kupić – ludzie sprzedają za 40 i 50 zł.. żerując na matkach, które dla dzieci zapłacą każde pieniądze by ulżyć w cierpieniu ;/\nzapraszam na swoją stronę http://www.wyspanamama.pl – nie jestem informatykiem, ani handlowcem – jestem mamą :) na macierzyńskim.\nJestem mamą dwójki dzieci (7 lat i 1 rok). Dwójka męczyła się z kolkami. Co pomagało? Sab simplex, czopki Viburcol, kładzenie na brzuszku i noszenie na rękach. Czasami brałam malucha do samochodu i jeździlam bez celu po okolicy, bo wtedy się uspokajał i zasypiał. Na szczęście kolki nie trwają długo.


Wyposażenie medyczne dla przychodni i gabinetów lekarskich - Informatyka Medyczna\n– dobierzemy informatyczny sprzęt medyczny do Twojej placówki. Jeśli będzie taka potrzeba zorganizujemy wypożyczenie sprzętu medycznego, podłączenie do Twojej sieci informatycznej oraz opiekę nad testami. Po zakończeniu testów dopilnujemy, aby sprzęt bezpiecznie wrócił do dostawców,\n– negocjujemy z dostawcami sprzętu medycznego na poziomie ich polskich Oddziałów, jak i central zagranicznych,\n– dobierzemy właściwe warunki kontraktu serwisowego dla Twojej placówki. Zwykle nie ma potrzeby ponosić kosztów serwisowych takich, jakie proponuje dostawca. Pamiętaj, że kontrakt serwisowy to bardzo dobre źródło dochodów dla dostawców systemów medycznych i można go zawsze zoptymalizować z korzyścią dla Twojej placówki,\n– zweryfikujemy, czy oferowany przez dostawców sprzęt medyczny jest kompatybilny z Twoją infrastrukturą informatyczną i czy wykorzystasz wszystkie jego funkcje a nie tylko wybrane. W przypadku niekompatybilności sprzętu skontaktujemy się z centralami dostawców zagranicą i poprosimy o wprowadzenie rozwiązań korzystnych dla Twojego biznesu,\n– w przypadku podpisania kontraktu serwisowego będziemy w Twoim imieniu wymagać wywiązywania się z jego warunków,\n– po instalacji urządzeń medycznych zadbamy o ich prawidłowe działanie i zabezpieczanie wytwarzanej przez nie elektronicznej dokumentacji medycznej,\n– zorganizujemy sprzedaż Twojego starego, ale sprawnego sprzętu medycznego. Dokonamy jego przeglądu lub naprawy w celu uzyskania wyższej ceny,\n– jeśli sprzęt medyczny nie będzie kwalifikował się do działania zutylizujemy go zgodnie z obowiązującymi przepisami.


New Quay w Ballyvaughan (Autobus): Przewodnik po transporcie publicznym | Moovit\nJak dojechać do New Quay w Ballyvaughan (Autobus)?\nWskazówki dojazdu transportem zbiorowym do New Quay (Ballyvaughan)\nNastępujące linie przejeżdżają w pobliżu New Quay\nJak się dostać do New Quay takim środkiem transportu jak Autobus\nLinie (Autobus) do New Quay w Ballyvaughan\nJakie stacje są najbliżej New Quay?\nNajbliższe stacje: New Quay\nPrzystanek New Quay (Linnanes Bar) znajduje się w odległości 314 metry/-ów, czyli 4 min. pieszo.\nKtóre linie dla takiego środka komunikacji jak Autobus zatrzymują się w pobliżu New Quay?\nJeżeli planujesz korzystać z takiego środka transportu jak Autobus, to te linie zatrzymują się w pobliżu New Quay: 350.\nDojazd transportem zbiorowym do New Quay w Ballyvaughan\nZastanawiasz się, jak się dostać do New Quay w Ballyvaughan, Irlandia? Moovit pomoże Ci znaleźć najlepszą trasę do New Quay wraz z szczegółowymi wskazówkami dojazdu rozpoczynając trasę od stacji komunikacji zbiorowej, która jest najbliżej Ciebie.\nMoovit zapewnia darmowe mapy i wskazówki na żywo, które pomogą Ci podróżować po Twoim mieście. Sprawdź rozkłady jazdy czy trasy oraz dowiedz się, ile czasu zajmie przejazd do New Quay w czasie rzeczywistym.\nSzukasz przystanków najbliższych New Quay? Sprawdź listę przystanków najbliższych Twojego celu podróży: New Quay (Linnanes Bar).\nRównież Autobus dojeżdżają do New Quay. Te linie i trasy mają przystanki w pobliżu: Autobus: 350\nChcesz sprawdzić, czy istnieje alternatywna trasa, która przywiezie Cię wcześniej? Moovit pomoże Ci w tym. Zdobądź w prosty sposób wskazówki dojazdu do i z New Quay w aplikacji Moovit lub na stronie Moovit.\nDzięki nam przejazd do New Quay staje się prosty, dlatego ponad 865 milionów użytkowników, w tym mieszkańcy Ballyvaughan, uważa Moovit za najlepszą aplikację dla komunikacji zbiorowej. Nie musisz ściągać oddzielnych aplikacji dla pociągu i autobusu, Moovit to uniwersalna aplikacja dla transportu publicznego, która pomoże Ci znaleźć najlepszy dostępny czas odjazdu zarówno dla pociągu, jak i autobusu.\nAtrakcje w pobliżu New Quay w Ballyvaughan\nStacje najbliższe New Quay w Ballyvaughan\nStacje (Autobus) najbliższe New Quay w Ballyvaughan\nProściej dojechać do New Quay z appką!


Oskary 2021. Punkt zwrotny w historii Oscarów\nOscary zadumy, Oscary równości\nKulturaWiadomościŚwiatOscaryPremiumTylko u NasTygodnik Wprost\nDodano: 28 kwietnia 2021, 07:34 0\nChloe Zhao / Źródło: Matt Sayles/ A.M.P.A.S.\nTegoroczne Oscary mogą stać się punktem zwrotnym w historii nagród. Bo trudno, żeby Hollywood stało w miejscu, gdy na zakręcie znalazł się cały świat.\n– Dedykuję tę nagrodę wszystkim, którzy znajdują siłę, aby pielęgnować w sobie dobro i zarażać nim innych – mówiła Chloe Zhao. Jej „Nomadland” Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej okrzyknęła najlepszym filmem minionego roku, a sama artystka odebrała statuetkę za reżyserię. Ta hipnotyczna historia o współczesnych nomadach świetnie oddaje ducha tegorocznych Oscarów.\nPandemiczna edycja nagród często przybierała ton elegijny.\n– Tyle w tym roku przeszliśmy, opłakujemy stratę tak wielu ludzi. A przecież to nie koniec, wciąż w tym tkwimy – mówiła na samym początku ceremonii Regina King, reżyserka nominowana za „Pewnej nocy w Miami”, a Frances McDormand, nagrodzona za wybitną kreację u Zhao, imitowała wycie wilka, aby pożegnać Michaela Wolfa Snydera, 35-letniego montażystę filmu, który niedawno popełnił samobójstwo.\nJednak również w planie symbolicznym Oscary ułożyły się w pełną zadumy opowieść o odchodzeniu dawnego świata.


Warto żyć Rozmawia Michał Komar - Lejb Fogelman - The Polish Bookstore - Polish Books USA & Canada\nPolish Bookstore » History » History of nationalities and minorities » Historia Żydów » Warto żyć Rozmawia Michał Komar\nAutor / Author Lejb Fogelman\nTytuł / Title Warto żyć\nPodtytuł / Subtitle Rozmawia Michał Komar\nWydawca / Publisher Czerwone i Czarne\nWymiary / Size 14.0x23.0 cm\nCiężar / Weight 0.4240 kg\nISBN 9788377003244 (9788377003244)\nBook in Polish by Lejb Fogelman. To najbardziej kolorowa opowieść o życiu, jaka ukazała się w Polsce. Bo też Lejb Fogleman to najbardziej kolorowy człowiek, który mieszka w Polsce. Urodził się w Legnicy w żydowskiej rodzinie, po antysemickiej nagonce w 1968 r. wyjechał do USA, tam skończył m. in. Harvard, został wziętym prawnikiem i w latach 90. wrócił do Warszawy. A po drodze zdarzyło się wiele, bardzo wiele…\nMarie Jalowicz-Simon , Irene Stratenwerth , Hermann Simon\nLejb Fogelman (1)


Towarzystwo Tenisa Ziemnego w Chodzieży | Turniej BS 2013\n24-25.08.2013 – Wyniki turnieju tenisowego o Puchar Banku Spółdzielczego w Chodzieży\n2 dni, 4 korty, 64 tenisistów, 24 dzieci, 56 rozegranych meczów + 75 meczów rozegranych w kategoriach dziecięcych, to główne statystyki III edycji Turnieju Tenisa Ziemnego o Puchar Banku Spółdzielczego w Chodzieży, która odbyła się w dniach 24–25 sierpnia 2013 r. na kortach tenisowych TTZ AS przy ul. Staszica w Chodzieży.\nTegoroczny turniej uzyskał bardzo wysoką rangę 2, według rankingu Amatorskiego Tenisa Polskiego (1 rangę mają tylko Mistrzostwa Polski) i był zaliczany do tegorocznego cyklu rozgrywek w ramach III Amatorskich Mistrzostw Wielkopolski.\nTaka ranga turnieju ściągnęła do Chodzieży zawodników z całej Polski, rywalizujących o tytuł Mistrza Wielkopolski, punkty do krajowego rankingu ATP oraz po, jak zawsze, cenne nagrody do wygrania w chodzieskim turnieju. Ilość i zainteresowanie zawodników turniejem przerosło nawet oczekiwania organizatorów, szczególnie, jeśli chodzi o kategorie dziecięce. Przy wspaniałej pogodzie, rywalizacja na kortach trwała od 9.00 rano w sobotę do 20.00 w niedzielę, a ostatnie dekoracje zwycięzców miały miejsce już przy zapadających ciemnościach.\nOrganizator turnieju już planuje wydłużenie czasu trwania turnieju do 3 dni na przyszły rok.\nDo Chodzieży zawitali aktualni liderzy rankingów, rywalizujący o tytuł Mistrza Wielkopolski w Tenisie, co z góry gwarantowało bardzo wysoki poziom rozgrywek. W rozgrywanych meczach doszło do kilku niespodzianek i przedwczesnego rozstania się z turniejem kilku tenisistów, zaliczanych do grona faworytów.\nPorażka Piotra Pawlickiego rozstawionego z nr 1 już w pierwszej rundzie turnieju była chyba największą niespodzianką turnieju.\nZwycięzcami zostali: Maciej Duda z Kalisza w kategorii „open”, Artur Kurasz (Złotoryja) w kategorii „+40”, Janusz Nowicki z Poznania w kategorii „+50” oraz w grze deblowej, para Maciej Duda i Damian Dziura.\nW kategoriach dziecięcych zwyciężyli:\nMaciej Duda (Kalisz)\nDamian Dziura (Zielona Góra)\n3/4. Bartosz Bartosiński (Złotów)\n3/4. Tomasz Schefke (Poznań)\nArtur Kurasz (Złotoryja)\nRyszard Szczepankiewicz (Poznań)\n3/4. Jacek Mierzejewski (Koziegłowy)\nJanusz Nowicki (Poznań)\nGrzegorz Siczek (Toruń)\n3/4. Robert Oliwa (Leszno)\nMaciej Duda (Kalisz)/ Damian Dziura (Zielona Góra)\nMariusz Mijalski (Chodzież)/ Piotr Pawlicki (Poznań)\n3/4. Dawid Kujawa/ Grzegorz Kot (obaj Kołobrzeg)\n3/4. Marek Fras/ Jacek Mierzejewski (obaj Poznań)\nWśród dzieci w ramach rozgrywek „TENIS 10”:\nKat. Zielona (dzieci do 10 lat):\n1. Mateusz Kułakowski (Koszalin)\n2. Szymon Goldszmyt\n3. Adam Marcinkowski (Poznań)\nKat. Czerwona (dzieci do 8 lat):\n1. Bruno Kokot (Koszalin)\n2. Junien Dieu (Kołobrzeg)\n3. Wiktor Klewicz\nOficjalne wyniki turnieju zostały również na stronach Amatorskiego Tenisa Polskiego:\noraz na portalu tenisowym TENIQO: http://www.teniqo.com/intranet/turnieje/drabinka.php?id_turniej_root=203\nOrganizacja turnieju tej rangi i na tak wysokim poziomie sportowym była możliwa dzięki sponsorowi – Bankowi Spółdzielczemu w Chodzieży dzięki włączeniu tego turnieju do największych i najbardziej prestiżowych rozgrywek tego typu w Polsce, jakimi są Amatorskie Mistrzostwa Wielkopolski VW Rzepecki-Mroczkowski.\nPatronat honorowy nad tymi rozgrywkami nieprzerwanie sprawuje marszałek województwa wielkopolskiego oraz Polski Związek Tenisowy. W rozgrywki angażują się ogólnopolskie oraz lokalne firmy, a także władze miast, w których turnieje są rozgrywane.\nZarząd Towarzystwo Tenisa Ziemnego AS w Chodzieży składa podziękowania sponsorom turnieju, Jakubowi Puchalskiemu (SMG EU) – organizatorowi i pomysłodawcy Amatorskich Mistrzostw Wielkopolski oraz wszystkim osobom, zaangażowanym w pomoc w organizacji tej imprezy.\nSzczególnie dziękujemy dzieciom i ich rodzicom za tak liczne uczestnictwo i wspaniałą rywalizację na korcie.


Bohater Carlyle’a i nadczłowiek Nietzsche/całość - Wikiźródła, wolna biblioteka\nBohater Carlyle’a i nadczłowiek Nietzsche/całość\nBohater Carlyle’a i nadczłowiek Nietzsche - całośćBohater Carlyle'a i nadczłowiek Nietzsche.djvu/1\nI NADCZŁOWIEK NIETZSCHE\nTRZY LISTY DO PRZYJACIELA\nI. Bohater i bohater.\n1. Bohater w starożytności ......... 6\n2. Etyka herosów pogańskich ........ 7\n3. Bohater w pojęciu świata dzisiejszego .... 8\n4. Bohater Carlyle’a ........... 9\n5. Bohater chrześcijański — to więcej niż człowiek\nwielki, albo tylko rozumny ........ 11\n6. Bohater chrześcijański — to więcej niż geniusz 13\n7. Bohater — to więcej niż człowiek cnotliwy .. 14\n8. Czem jest bohater chrześcijański? ...... 16\n9. Św. Paweł: oto bohater chrześcijański w wiel-\nkim stylu .............. 18\n10. Także prawdziwy, choć nie tak wielki bohater . 20\n11. Inny bohater w wielkim stylu: św. Franciszek\nKsawery .............. 22\n12. Każdy święty jest bohaterem ....... 23\n13. Każdy Męczennik jest bohaterem ...... 25\nII. Bohaterowie Carlyle’a.\n1. Napoleon — bohaterem! ......... 30\n2. Napoleon i św. Franciszek Ksawery ..... 32\n3. Napoleon mógł zostać bohaterem a stał się katem 34\n4. Mahomet — bohater — prorok?! ...... 36\n5. Gdzie listy uwierzytelniające proroka Mahometa? 38\n6. Ogniem i mieczem ........... 40\n7. Etyka muzułmańska .......... 40\n8. Bohaterstwo Marcina Lutra ........ 42\n9. Drugi Herostrat ............ 43\n10. Odwaga Lutra ............ 45\n11. Owoc dojrzały już z drzewa spada ..... 45\n12. Protestantyzm dzisiejszy — nowem pogaństwem 48\n13. Jeszcze jeden bohater, Jan Jakób Rousseau .. 50\nIII. Fryderyk Nietzsche, protoplasta »nadludzi«.\n1. Czy Nietzsche jest filozofem? ....... 54\n2. Także religia ............. 56\n3. Co mu, Nietzschemu, po prawdzie? ..... 58\n4. Bluźni czy szaleje? ........... 60\n5. Śladami Lucypera ........... 61\n6. Etyka nadludzi ............ 61\n7. Jakby pierwiastek złego, o jakim śniło się Ma-\nnichejczykom ............. 63\n8. Słodki uśmiech lwa ........... 65\n9. Ostatnia faza waryata .......... 66\n10. Anarchizm etyki nadludzkiej ....... 68\n11. Luźne uwagi ............. 69\nChcesz tedy wiedzieć, przyjacielu, co sądzę o »bohaterach« Carlyle’a. Przyznam Ci się, że kiedy po raz pierwszy spotkałem się z książką, przez Ciebie wspomnioną, byłem z góry przekonany, że ci »bohaterowie« będą wyglądać całkiem inaczej, niż ci, których za takich uważamy. Przecież wiedziałem dobrze, że u Carlyle’a wszystko idzie na opak, że dzieła jego są przepełnione paradoksami, że z religijnych jego przekonań pozostał mu jakiś mdły i niepochwytny panteizm, że umysł to choć wielki, ale dziwaczny — a wreszcie przypomniałem sobie, co własna jego żona w liście do swej przyjaciółki o nim powiedziała: »Na miłość Boga! najmilsza, jeżeli chcesz wyjść za mąż, pod żadnym warunkiem nie wychodź za geniusza«.\nA jednak są krytycy i to wpływowi, którzy w Carlyle’u widzą największego po Szekspirze syna Albionu. Tak samo jak dla innych największym myślicielem nowoczesnym jest Nietzsche, Tołstoj itd.\nAle jakkolwiek się rzecz ma, ponieważ tak chcesz, więc przypatrzmy się Carlyle’owi i jego »bohaterom«.\nBohater w starożytności.\nZanim jednak przyjdziemy do rzeczy wypada nam się porozumieć co do znaczenia słowa »bohater« (heros).\nPonieważ etymologia tego greckiego wyrazu jest bardzo niepewna, więc jej nie ruszajmy. Stwierdźmy tylko fakt, że w starożytności pogańskiej pod »herosem« (bohaterem) powszechnie rozumiano albo postacie mityczne, których pochodzenie wyprowadzano od bogów: więc jakichś półbogów, — albo też ludzi nadzwyczajnych, którym przypisywano czyny, przewyższające miarę zwykłych czynów ludzkich, t. j. czyny zbliżające ich do bogów, robiąc ich do nich podobnymi, godnymi czci im należnej.\nTakimi bohaterami był Perseusz, Tezeusz, Minos i najsławniejszy ze wszystkich Herkules.\n Oczywiście i o tem nie trzeba zapomnieć, że słowo »heros« oznaczało nie zawsze to samo. W tym względzie w różnych czasach zachodziły w pojmowaniu jego pewne różnice. Jakkolwiekbądź w starożytności greckiej pojęcie bohatera zawierało w sobie zawsze coś, co należało do sfery wyższej, przynajmniej w pewnym kierunku nadludzkiej, — co czyniło bohatera bogiem drugorzędnym, zdobywającym się na czyny godne bogów pierwszorzędnych. Stąd pochodzi, że jedne i te same postacie bez żadnej różnicy nazywano już to bohaterami, już półbogami.\nEtyka herosów pogańskich.\nZ natury rzeczy wynika, że ci półbogowie greccy i rzymscy byli tego samego pokroju, co bogowie całkowici. Jeżeli n. p. Jowisz światowładny był cudzołóżcą, przebiegły Merkury — złodziejem, Mars wojowniczy — krwiożerczym tyranem, a piękna Wenera — ladacznicą: to rzecz oczywista, że i ich potomkowie, albo naśladowcy pod tymi względami nie mogli im ustępować. To też etyka tych herosów nie jest wcale wybredna. Byleby taki bohater był aż do szaleństwa odważny, w pojęciu greckiem nie brakowało mu nic. O resztę, o wartość wewnętrzną, któżby się wtedy troszczył? Skąd w starożytności pogańskiej nie było trudno wyrość na bohatera.\nPo części z tego powodu, a po części dla tego, że najważniejsze czyny bohaterskie, sławione przez Greków i Rzymian, były utworem rozbujałej ich wyobraźni, — bohaterów starożytnych dziś nikt na seryo nie bierze. Nawet ci, których w swych pieśniach unieśmiertelnił Homer, oprócz wojskowej brawury nie mają nic, cobyśmy w nich podnieść mogli; owszem zdradzają przy swej odwadze tyle dziecięcej prostoty, że na śmiech raczej zasługują, niż na podziwienie.\nBohater w pojęciu świata dzisiejszego.\nPewną tedy jest rzeczą, że o tych bohaterach starożytności dawnoby ludzie zapomnieli, gdyby nie weszli w skład ówczesnego rzymsko-greckiego pogaństwa, o ile jest ono klasycznem. Stąd poszło, że kto z pomiędzy nas chce być człowiekiem wykształconym, musi o nich mniej lub więcej wiedzieć. W ten sposób pamięć o nich na świecie się przechowuje.\nAle do warstw szerszych nie przedostali się ani oni, ani nawet pojęcie, jakie starożytność o nich miała — przedostała się tylko nazwa, bo, przechodząc do kultury chrześcijańskiej nabrała w niej innej treści i innego znaczenia.\nStało się tu coś podobnego, jak wogóle z religią starożytnych pogan. Światło prawdy ewangelicznej rozpędziło ciemności jej zabobonu i fałszu, a, przekształcając z gruntu wszystkie jej pojęcia, przemieniło także i pojęcie bohatera, które najściślej z niemi złączone było. Bohater — to był przecie człowiek najbardziej zbliżony, najpodobniejszy do Istoty Najwyższej, do Pana Boga. Jak między Bogiem chrześcijańskim i bogami pogańskimi istnieje przepaść; tak i pomiędzy chrześcijańskim a pogańskim bohaterem.\nI dziwna rzecz. Dziś ze smutkiem stwierdzić musimy, że w pewnych sferach dokonuje się nowy proces przekształcania i przemieniania pojęć religijnych, ale w kierunku odwrotnym, t. j. w kierunku ponownego poganienia ludzkiego społeczeństwa, które przez tyle wieków pod osłoną krzyża tak świetnie się rozwijało; przyczem musimy także stwierdzić, że w tym samym stosunku poczyna się przemieniać i pojęcie bohatera, zbliżając się do tego, jakie o nim mieli starzy rzymscy i greccy poganie.\nZwrócił na to uwagę Tomasseo w swym Słowniku synonimów. Pisze on tak: »Wielu współczesnych nam pisarzy, mających zwyczaj posługiwania się resztkami odrzuconych przez siebie religii, znajduje bohaterów wszędzie, nawet tam, gdzie do niedawna nikomu się o tem nie śniło, i to tak, że jedni (oczywiście bezwiednie) trzymają się jeszcze ideału bohatera, pojętego po chrześcijańsku, a inni go już przekręcają i wypaczają na całkiem pogański sposób«.\nPrzekonasz się o tem sam, gdy się przypatrzysz »bohaterom« Carlyle’a.\nA teraz, co myślisz, mój drogi, że taki Carlyle rozumie pod »bohaterem«? Jak określa to pojęcie, które w całem w swem dziele do tylu stosować będzie ludzi?\nOtóż wbrew zwyczajowi przyjętemu w takich razach przez wszystkich innych pisarzów, on tego określenia nie daje. U niego bowiem, jak powiedziałem, wszystko idzie na opak.\nZabierając się do pisania ex professo dzieła o »bohaterach«, powinienby przecie czytelnika swego zapoznać z tem, co pod bohaterem rozumie. Takby każdy inny uczynił; ale on nie, bo on — to oryginał, to secesyonista. On dróg utartych nie znosi.\nWięc definicyi bohatera nie podaje... i nie... I co mu zrobisz!...\nWprawdzie w szumnych wstępnych akordach frazesowych, zaręcza czytelnika, że dzieje powszechne ludzkości są dziejami ludzi wielkich, dla których ludzkość powinna mieć cześć, jako dla »bohaterów-półbogów«; i... więcej nic.\nA jednak taka definicya zdałaby się na coś, przynajmniej choćby na to, żeby sąd sobie wyrobić o... Carlyle’u.\nJeżeli mam osądzić, czy uczeń mój zadanie napisał bez błędu, powinienem znać reguły ortografii, składni i stylistyki języka, w którym je skomponował. Jeżeli mam osądzić, czy kościół dany jest zbudowany poprawnie w stylu romańskim, greckim, gotyckim, — powinienem wiedzieć, na czem każdy z tych stylów polega? Stąd więc zdawaćby się mogło, że, aby osądzić »bohaterów« Carlyle’a z jego punktu widzenia, trzebaby koniecznie wiedzieć, co on pod nimi rozumie.\n Rozum w człowieku — to wprawdzie odblask »Światłości prawdziwej« t. j. Mądrości nieskończonej P. Boga; ale gdyby do utworzenia bohatera wystarczał, każdy człowiek normalny byłby bohaterem, bo jest na obraz i podobieństwo P. Boga stworzony.\nNie! dla bohaterstwa nie dość jest postępować rozumnie: tu trzeba czegoś więcej.\nChoć i to pewna, że postępowanie rozumne, nie czyniąc człowieka bohaterem, jest jednak warunkiem niezbędnie koniecznym, aby mógł nim zostać. Każdy bowiem czyn, prawdziwie bohaterski, musi być jednocześnie czynem rozumnym, roztropnym. Stąd jeśli czyn skądinąd wspaniały i wielki, jest objawem przesądu, zabobonu albo i przekonań fałszywych, to może być czynem oryginalnym, ale nie będzie wielkim, a tem mniej bohaterskim dlatego, że nie jest godnym nawet zwykłego, ale rozumnego człowieka.\nWychodząc z tej zasady, powiadam, że Mucyusz Scewola w moich oczach — to człowiek o woli żelaznej, odważny, wytrzymały, ale nie bohater, dlatego, że czyn jego nie był rozumny. Bo proszę! co w tem za sens, kłaść rękę do ognia dla jej ukarania, że nie zabiła Pyrrhusa? Człowiek rozumny takby nie postąpił. Tu niema celu: więc nie może być i bohaterstwa.\nDla tejże samej przyczyny odmówić trzeba tytułu bohatera fanatykom, którzy fanatyzmem oszołomieni, na ślepo albo w podnieceniu chorobliwem rzucają się w niebezpieczeństwo, — na śmierć, jak to w czasach starożytnych robili kapłani Cybelli, Bellony; w wiekach średnich — biczownicy, a w naszych czasach — fakirzy indyjscy i tureccy derwisze.\nTo dalej coś innego, niż geniusz. Prawda, że i w człowieku genialnym widzimy coś Boskiego, ale nie to, co stanowi bohatera. W rozumie geniusza uderza silniejszy nad zwykłą miarę odblask mądrości Bożej wtedy, gdy u bohatera jaśnieje w woli blask wyjątkowy Jego potęgi. Genialność jest cechą umysłu głębokiego, ruchliwego, przenikliwego, twórczego. Geniuszami są wielcy myśliciele i wynalazcy; nieśmiertelną chwałą odznaczający się artyści; światem wstrząsający wodzowie i państwa zakładający prawodawcy; ale bohaterami — ludzie o wzniosłym, nieugiętym, wspaniałomyślnym charakterze, którzy, w swym tryumfalnym pochodzie przez świat, zwyciężają siebie. Geniusz robi odkrycia, bohater dokonywa czynów nadzwyczajnych. Geniusz — to zazwyczaj człowiek nauki i pióra, bohater — to zawsze człowiek czynu. Geniuszami byli Plato, Arystoteles, Dante, Kopernik, Galileusz, Sheakespeare, Mickiewicz, Wolta, Ampère, Pasteur, choć żaden bohaterem nie był. Za to Joanna d’Arc, Bayard, Cyd, Żółkiewski, Czarniecki, — byli bohaterami choć nie geniuszami.\nCo się tyczy rozumu, inteligencyi, zdolności umysłowych: każdy człowiek ma tego tyle, ile ze sobą na świat przynosi, to jest, ile go niemi obdarza Bóg. On może rozwijać, kształcić, wzbogacać swój umysł, ale wewnętrznej jego siły w żaden sposób nie może powiększyć. Wielkość i siła umysłu od pracy i starań człowieka nie zależy; przeciwnie wielkość i siła jego woli; bo to po Bogu jego własne dzieło. A głównym czynnikiem w tem są zasady, któremi się człowiek kieruje i cnoty, które w sobie wyrabia.\nGeniuszem trzeba się urodzić, a bohaterem można się stać. Nie każdy może być geniuszem; ale każdy w danych okolicznościach może się stać bohaterem. Przykładów na to nie brak. Weźmy choćby słabe niewiasty i wątłe dziatki, idące z radością i spokojem na męki i śmierć za prawdę i wypełnianie swego obowiązku.\nBohater — to więcej niż człowiek cnotliwy.\nŻeby tedy stać się bohaterem, nie wystarczy być człowiekiem rozumnym, wielkim, nawet geniuszem; nie wystarczy nawet być człowiekiem w zwykłem tego słowa znaczeniu cnotliwym, — a to znowu dla tejże samej przyczyny, że od bohatera wymaga się więcej, niż od zwykłego człowieka.\nPrzytem i to także jest pewnem, że prawdziwy bohater nie może być bohaterem, jeśli równocześnie nie jest człowiekiem cnotliwym. P. Bóg w czynie tak, jak Go nam przedstawia rozum i naucza wiara — to świętość sama. Stąd bohater chrześcijański, mający być pod tym względem obrazem Pana Boga, musi jaśnieć cnotą. Bez cnoty brakowałoby mu czegoś istotnego.\n Przeciwnie zaś, kto w pewnych, wyjątkowo trudnych okolicznościach nad sobą zapanował, t. j. odniósł zwycięstwo nad swym gniewem, pychą lub inną namiętnością, gdy podobna do morza rozhukanego szalała w jego duszy, — ten dał dowód siły wewnętrznej, przechodzącej możność zwykłego człowieka, i zdobył się na czyn, w którym jaśnieje coś nadludzkiego, coś boskiego. To zeń robi bohatera, a czyn jego podnosi do wysokości prawdziwego heroizmu. Non ulcisci — Deo facit aequalem. Kto potrafi zapanować nad żądzą zemsty, ten staje się do P. Boga podobnym.\nCzem jest bohater chrześcijański?\nWidzisz z tego, mój przyjacielu, że ostatecznie miarą heroizmu jest cnota, ale cnota silna, ugruntowana mocno, zahartowana, przechodząca miarę zwykłej cnoty ludzkiej.\nMało tego jeszcze. Bohater powinien mieć przytem serce szerokie, wspaniałomyślne, wielkie, nie znające, co egoizm i sobkowstwo. Bez tego, choćby się zdobył na czyny najwznioślejsze, będą one może wielkimi, ale nie będą bohaterskimi.\nKrótko mówiąc, bohater powinien być człowiekiem rozsądnym, cnotliwym, mężnym, szukającym dobra swych bliźnich, a nie siebie i gotowym włożyć całą swą siłę, energię, pracę, zdrowie i życie nawet w obronie tej sprawy wzniosłej i szlachetnej, której się poświęca; — powinien w swych uczynkach, obok pełni wewnętrznego życia, okazywać energię ducha, nie dającego się niczem złamać, — występować z godnością, pewnością siebie i odwagą wobec niebezpieczeństwa, aż wreszcie — w swych czynach powinien przewyższać nie tylko ludzi zwykłych, ale nawet takich, którzy skądinąd byli prawdziwie wielkimi. — A wszystkie te jego przymioty powinny się okazać przedewszystkiem w cierpieniach wielkich i przeciwnościach, zwykłą przechodzących miarę, przez cierpliwe, wspaniałomyślne i mężne ich znoszenie.\nŚw. Paweł: oto bohater chrześcijański w wielkim stylu.\nKlasycznym typem bohatera jest św. Paweł, Apostoł narodów. Co to za postać wspaniała! Człowiek czynu, zdolny, energiczny, przedsiębiorczy, z całem oddaniem się służy najpierw sprawie sprzysiężonych przeciwko powstającemu Kościołowi żydów. W drodze do Damaszku powalony o ziemię, przez łaskę Boską zostaje przemienionym i wstaje nie tylko człowiekiem innym, ale człowiekiem wielkim, prawdziwym bohaterem.\nPrzed chwilą był to wilk rozbójniczy, który psuł i niszczył, a teraz to lew królewski, mężny i wspaniałomyślny, który pod słodkie jarzmo Ewangelii podbijać będzie świat i Kościół Boży budować.\nOd tej chwili rozpoczyna żywot, któremu dzieje ludzkości podobnego nie znają. On, żyd z krwi i kości, wychowany w ciasnych poglądach swojego narodu, otrząsa się z nich i, sercem obejmując świat cały, przed żadnem niebezpieczeństwem się nie cofa. Odtąd celem jego życia staje się nawrócenie świata, t. j. żydów i pogan, do wiary w Chrystusa Pana, którego sam niedawno jeszcze prześladował.\nTen nawrócony św. Paweł — to prawdziwy wielki zdobywca, a zdobywca dusz. Przebiega Małą Azyę, Grecyę, Macedonię, Rzym aż do dalekiej Hiszpanii, za nic sobie mając trudy, prześladowania, krzywdy, obelgi, cierpienia, byleby zatknąć wszędzie zwycięski sztandar Krzyża, zapewnić zwycięstwo światła nad fałszem, cnoty nad występkiem, prawdziwej religii nad zabobonem i przesądem.\nW Atenach staje śmiało wobec przedstawicieli ówczesnej cywilizacyi greckiej i w konferencyi do Areopagu zadziwia uczonych i mądrych swoich słuchaczy. W ListrachListach swymi cudami i niebywałą wymową do tego stopnia porywa pospólstwo, że go poczyna uważać za boga i ku jego przerażeniu gotować do składania mu ofiary. W Filippach kiedy wskutek trzęsienia ziemi otwarło się więzienie, gdzie był zamknięty, wyjść z niego nie chce, ale żąda, żeby go o to poproszono.\nW Jerozolimie z zamkowej terasy pałacu wielkorządzcy rzymskiego, mimo kajdany i tumult motłochu, przemawia ze spokojem do zebranych u nóg swoich tłumów, które groźnie domagają się jego śmierci. Wkońcu »trzykroć obity — jak sam w liście do Koryntyan wyznaje — rózgami, raz ukamienowany, trzykroć z okrętem rozbity i przez dzień i noc z głębią morską walczący, w drogach częstokroć, w niebezpieczeństwach rzek, w niebezpieczeństwach rozbójników, w niebezpieczeństwach od rodziny, w niebezpieczeństwach od poganów, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach w pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywą bracią, — w pracy i w kłopocie, w niespaniu częstem, w głodzie i pragnieniu, w postach częstych, w zimnie i nagości, w pracach rozlicznych, w ciemnicach obficie, w razach nad miarę, w śmierciach częstokroć, od żydów bierze po pięćkroć po czterdzieści plag bez jednej«.\nI ten sławny mąż swe życie pełne tak wielkich czynów wieńczy śmiercią męczeńską, dając głowę pod miecz kata dla tej samej wielkiej idei, dla której przez całe życie ponosił trudy i cierpienia. Siebie on nigdy nie szuka. Królestwo Boże i zbawienie dusz ludzkich — oto myśl wzniosła, która jaśnieje w każdym jego uczynku.\nKto to wszystko sobie jasno uprzytomni, — kto jako tako postara się to zrozumieć, ten chyba przyzna, że święty Paweł to prawdziwy nadczłowiek, pojęty po chrześcijańsku.\nTak! św. Paweł — jest bohaterem prawdziwym i to jednym z największych, jakich świat wogóle widział, bo w nim nie tylko ten lub ów czyn pojedyńczy przeszedł miarę zwykłą i był heroicznym, jak czyn Horacyusza Koklesa i innych; — ale ponad tę miarę zwykłą wyniosło go życie całe, cała jego działalność.\nTakże prawdziwy, choć nie tak wielki bohater.\nNa to szczególnie zwróć Swoją uwagę, że poza Kościołem katolickim możesz znaleść niejeden czyn pod pewnym tylko względem bohaterski, ale prawdziwego bohatera nie znajdziesz nigdy. Prawdziwe bohaterstwo, to nasz wyłączny przywilej.\n Nie potrzeba szukać ich długo. Oto świeży podany przez »Gaulois« (1912) przykład. Roku zeszłego zachorował ks. Beauschène, misyonarz w Kongo, na straszną śpiączkę afrykańską, przy dzisiejszym stanie nauk, chorobę nieuleczalną. Kilka miesięcy zostawało mu do życia. Te chciał on spędzić we Francyi. »Jestem zgubiony, — rzekł on na audyencyi do swego biskupa, — śmierci się nie boję. Jednego mi tylko żal, że nie będę mógł dalej pracować nad nawracaniem biednych czarnych, do których mnie P. Bóg przeznaczył. Ale i te ostatnie miesiące należą do nich. Chcę się przyczynić do wynalezienia lekarstwa na chorobę, która z tysiącami czarnych mnie obecnie pozbawi wkrótce życia. Postanowiłem tedy wrócić do Francyi, aby w instytucie Pasteura na mnie robiono doświadczenia. Może te badania lekarskie posuną naprzód i przyspieszą wynalezienie środka zaradczego na tę chorobę. A tu prośba, zaopatrzona mym podpisem, że z własnej, nieprzymuszonej woli na to się ofiarowuję. Proszę o jej przyjęcie«.\nWzruszony do głębi biskup uściskał go, pobłogosławił na drogę i oczywiście udzielił żądanego pozwolenia. Przez kilka miesięcy poddawano tedy ks. B. doświadczeniom, nieraz bolesnym bardzo, szczególnie przy pewnej punkcyi w biodrach, która w celach dokładnej analizy potrzebną była dla wydostania soków gastrycznych. Kilka razy na własne jego prośby powtórzono ją bez użycia środków usypiających. Ks. B. ani jęknął. Wreszcie dnia pewnego, kiedy wyczerpany zawlókł się do ogrodu luksemburskiego, aby tam brewiarz odmówić, po kilku krokach padł. Podbiegli ludzie, ale on już nie żył.\nCzy był świętym, dowiemy się, mój drogi, na Sądzie Bożym; ale że był bohaterem, któż zaprzeczyć się ośmieli?\nInny bohater w wielkim stylu: św. Franciszek Ksawery.\nPostacią z wielu względów przypominającą św. Pawła był w nowszych czasach św. Franciszek Ksawery. To też i on jest w całem tego słowa znaczeniu bohaterem.\nCzłowiek to, który, jak drugi Aleksander, wybiera się na Wschód daleki po zdobycze, — nie zdobycze jakicheś państw czy królestw, ale na zdobycz całego świata. — A zdobyć go chce nie dlatego, żeby, jak sławny zdobywca macedoński go podeptać, ale dlatego, aby przemienić w nim ducha, podnieść, uszlachetnić, oświecić i z ciemności barbarzyńskiego pogaństwa wyprowadzić na światło chrześcijańskiej cywilizacyi i kultury.\nCzłowiek to, który niezatartemi głoskami zapisuje swe imię w dziejach 52 królestw, do wiary świętej przez siebie nawróconych — z brewiarzem i krzyżem w ręku przebiega pieszo przestrzenie olbrzymie i własnoręcznie chrztem świętym odradza przeszło milion ludzi — czyta w sercach ludzkich, przepowiada przyszłość, rozkazuje morzom, burzom, chorobom, i nawet samej śmierci, bo cuda są u niego rzeczą codzienną i powszednią; — człowiek, który stanąwszy u progu olbrzymiego królestwa, gdzie do nowej zamierza zabrać się pracy, umiera jak drugi Mojżesz, patrząc na ziemię obiecaną i schodząc z tego świata w przededniu nowych tryumfów, — człowiek, którego po śmierci czczą nie tylko chrześcijanie, ale poganie i wyznawcy Mahometa, pielgrzymujący z daleka do jego grobu, aby ucałować miejsce, kędy spoczywają śmiertelne szczątki tego, jak powiadają »przyjaciela nieba i ziemskiego boga«; — człowiek taki to bohater a bohater prawdziwy. Jeżeliby on nim nie był, to kto nim będzie?\nNiejeden człowiek jest bohaterem ukrytym, bo mu brak sposobności okazania się nim na zewnątrz. W życiu jego napróżno będziesz szukał czynów nadzwyczajnych; ale, jeśli wiesz skądinąd, że w nim materyał na bohatera jest, i że potrzeba tylko sposobności, aby się zdobył na nadzwyczajne i wielkie czyny: to oczywiście wypadnie i jego do nich zaliczyć.\nW życiu większej części Świętych nie spotykamy czynów tak rozgłośnych, jak w życiu św. Pawła, albo św. Franciszka Ksawerego, ale za to u wszystkich widzimy cnotę w stopniu prawdziwie bohaterskim, — cnotę, przez Pana Boga stwierdzoną zewnętrznie cudami, które za pośrednictwem ich działać raczy. Każdy Święty był za życia czemś nadzwyczajnem dla każdego, co się z nim stykał. W jego całem postępowaniu uderzał zawsze nie tyle ten lub ów czyn, ile raczej on sam cały, wzięty jako zjawisko. W tem tkwi przyczyna siły tajemniczej, wzbudzającej uszanowanie u najzaciętszych nawet ich wrogów. W nich się ukrywała jakaś wielkość, jakiś majestat, wymuszający szacunek i uznanie. Widzimy n. p. cesarza Teodozyusza, jak przed świętym Ambrożym się korzy i kościelną pokutę z rąk jego przyjmuje; — Attylę, dzikiego zdobywcę i straszliwego tyrana, jak na rozkaz św. Leona W. wstrzymuje swój pochód zwycięski i z Włoch się cofa, — króla longobardzkiego Totilę, jak słucha św. Benedykta, — Agilulfa, jak cześć oddaje Grzegorzowi W.\n Jakiś przytem smutek, przygnębienie wieje z całego krajobrazu, którego słońce w dzień biały promieniami swojemi rozweselić nie chce.\nOtóż powiadam, że obok »Kalwaryi« Tintorettiego jabym chciał widzieć arcydzieło inne, treści podobnej, któreby tamtemu służyło za dopełnienie. Nazwałbym je: »Męczeństwem Kościoła Chrystusowego«.\nPlan jego byłby mniejwięcej taki: Na środku, jak w »Kalwaryi« dałbym tę samą postać Chrystusa Pana na krzyżu, umierającego za świadectwo, wydane prawdzie. A po obu Jego stronach umieściłbym najznakomitszych przedstawicieli wszystkich stanów, narodów, języków, którzy, idąc w ślady Chrystusa, w obronie i na świadectwo tejże prawdy, w ciągu wieków życie swe przynosili w ofierze. I tak tuż obok krzyża umieściłbym św. Piotra i Pawła, a obok nich w odpowiedniem ugrupowaniu, wśród dzikich zwierząt, kotłów wrzącej oliwy i wody, stosów i pieców, — wśród krzyżów, siekier, haków, rózg, kół i innych narzędzi katowskich, na jakie złość, wściekłość i okrucieństwo przewrotnych ludzi zdobyć się kiedykolwiek mogła, — wśród tych wszystkich narzędzi cierpień umieściłbym w pełnym rynsztunku żołnierskim świętego Jerzego, Maurycego, Sebastyana; — świętego Kosmę, Damiana, Tomasza Becketa i Tomasza Moore’a: tych za wiarę umęczonych dygnitarzy i mężów konsularnych, — św. Ignacego, Polikarpa, Cypryana: biskupów Męczenników — św. Jana Nepomucena, błogosławionego Jana Sarkander: kapłanów umierających za dochowanie tajemnicy Spowiedzi św.; — hiszpańskiego króla Hermenegilda, duńskiego Kanuta, czeskiego Wacława: monarchów z palmą w rękach, jaśniejących w niebie koroną chwały świetniejszą niż ta, która ich czoło zdobiła na ziemi; — św. Szczepana, Wawrzyńca i Hipolita, lewitów, — Agnieszkę, Cecylię, Łucyę: te świeże, jasne jak rosa poranna, białe jak lilja, a jak róże gorejące miłością Boskiego Oblubieńca dziewice męczenniczki — chciałbym wreszcie widzieć św. Felicytę, która po utracie sześciu synów klęka nad najmłodszym, i zaklina go i błaga, aby szedł w ślad braci i wytrwał do końca....\nTak, to wszystko chciałbym tam widzieć i pod tym obrazem umieściłbym słowa św. Tomasza Apostoła: »Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli«.\n»Pomarli!« Ale dlaczego? dlaczego tyle cierpień, katuszy okrutnych?...\nOtóż dlatego, aby przed bożkiem fałszywym nie spalić kadzidła, aby się wiary w Chrystusa nie wyrzec, choćby tylko pozornie, choćby tylko jednem słowem, wiedząc, że takie zaparcie przyniosłoby im zaszczyty, uznanie, bogactwa i rozkosze ziemskie.\nAle oni nie chcieli. Oni woleli to wszystko stracić, na tamto się narazić, aby z drogi raz obranej ani na chwilę nie zstąpić....\nCierpienia Męczenników były to czyny prawdziwie heroiczne.\nSąd o Nietzschem pewnego profesora. — Niektóre przewodnie myśli najważniejszego utworu Nietzschego: »Zarathustry«. — Co wypada o tym człowieku sądzić?\nŻądasz zdania mego o Nietzschem, protoplaście i pierwowzorze »nadludzi«. Nie dziwię się temu. Wobec wpływu, który Nietzsche wywiera na współczesne sfery inteligentne, szczególniej na młodzież, wypada mieć o nim zdanie wyrobione.\nWięc przystąpmy do rzeczy.\nCzy Nietzsche jest filozofem?\nPrzedewszystkiem czy wiesz kim jest Nietzsche, ów twórca nadludzi (Uebermensch), oczywiście z nich największy? czy jest literatem, artystą, filozofem?\nWielbiciele jego powiadają, że jest filozofem, myślicielem wielkim, największym; to też na wyścigi, na wszystkie tony w nim wynoszą potęgę i głębokość umysłu, zapominając, że, jeżeli przez umysł jego przeszło myśli wiele, to w nich porządku, logiki było mało, strasznie mało, owszem znacznie mniej, niż u któregokolwiek innego rzeczywistego myśliciela.\n O prawdziwości tego sądu łatwo się przekonasz, gdy Ci przytoczę pokrótce najbardziej charakterystyczne aforyzmy i hasła tego jedynego w swoim rodzaju człowieka — jeśli chcesz koniecznie, geniusza, ale waryackiego.\nSchopenhauer, współzawodnik Nietzschego, powiedział kiedyś, że »skromność jest cnotą głupców«; dlatego polecał się innym, a dzieła swoje chwalił i reklamował. Wprawdzie starzy Rzymianie innego byli zdania, twierdząc, że propia laus foetet... — ale ktoby się tam na ich zdanie oglądał. Dziś czas emancypacyi i postępu.\nTo też i Nietzsche, nie chcąc być gorszym od Schopenhauera, nie omieszkał swych wielbicieli uszczęśliwić pochwalnem zdaniem o sobie i swem dziele najważniejszem »Zarathustrze«. »Całkiem się nie dziwię, że ludzie mego Zarathustry nie rozumieją. Jestto bowiem dzieło tak piękne i wzniosłe, że, by treść jego przeniknąć, trzeba czuć w żyłach swoich ciepło krwi boskiej... bo to dzieło najgłębsze, jakie ludzkość kiedykolwiek wydała.«\nTo też, kochany przyjacielu, możemy się cieszyć, że jeżeli nam się nie uda natrafić na ślad mądrości i sensu w książce Nietzschego dopatrzeć, będziemy w tem samem położeniu, jak większa część takich jak my śmiertelników; bo któryż z nas odważy się mieć pretensyę do tego, że w żyłach swoich czuje krążenie krwi boskiej«!\nCo do siebie wyznam, że zaraz od początku przestaję rozumieć autora Zarathustry, gdy się wnosić poczyna na wyżyny myśli i stara się czytelnikowi wyjaśnić, dlaczego to »stara Europa jeszcze nie może obejść się bez religii?« »Pochodzi to, powiada, stąd, że człowiek czuje w sobie coś, jakby horrorem vacui, — potrzebę jakiegoś końca, jakiegoś celu, do któregoby zwracał swój umysł, swoją czynność, a to tak, że nieraz woli nic nie chcieć, jak niechcieć (sic). Ale ideał ascety (!?) wypływa ze źródła instynktu życia profilaktycznego, który rozkłada się, stara uleczyć, walczy o byt... Ideał ten jest jednym ze środków, którym się posługuje sztuka zachowania życia... Chrystyanizm, z całym skarbem najgenialniejszych środków pocieszania, tylko uspakaja i narkotyzuje, używając do tego bezwzględnie szkodliwych i lekkomyślnych środków«.\nWięc według Nietzschego, religia — to tylko specyalny rodzaj silnego i szkodliwego narkotyku, — coś tak jak alkohol, opium, morfina, haszysz i inne podobne czynniki podniecające i rozstrajające!...\nLecz przypatrzmy się dalej, co Nietzsche sądzi o wierze.\nWypada przyznać, że fanatyzm — to jedyna władza pożądawcza, powstająca w ludziach słabych i niezdecydowanych, — rodzaj hypnozy systemu mózgowo-rdzeniowego i umysłu, która się łączy z zamarciem jednej tylko funkcyi psychicznej i tyranizuje inne; ta to hypnoza u chrześcijan nazywa się wiarą«.\nCoraz lepiej. Wiara — to rodzaj hypnozy. Narkotyk i hypnoza wystarcza (oczywiście nadludziom), aby wytłomaczyć sobie, czem jest i religia!\nOstatecznie to wszystko razem wziąwszy bardzo mądre, niebywale mądre... My wprawdzie mądrości tej nie widzimy, nam się raczej zdawać może, że jest to majaczenie jakby... no! waryata; ale bo my też »krwi boskiej w żyłach swych« nie czujemy! Powinszować tym, którzy ją czują!\nCo mu, Nietzschemu, po prawdzie?\nNiemniej bez namysłu z zadziwiającą pewnością siebie odpowiada on na pytanie, czem jest prawda? Inni łamali sobie nad niem głowę, spędzali noce bezsenne, zapisywali foliały... Biedny, ciemny plebs filozoficzny! Oto przychodzi nadfilozof Nietzsche i jednym rozmachem rozwiązuje węzeł gordyjski.\n»Prawda? Co to jest prawda? Prawda — to głupstwo. Prawdy nie ma, więc poco się nad nią zastanawiać?« Przecież to takie proste, jak jajko Kolumba. Niema prawdy: więc poco o niej myśleć. Umysł ludzki powinien się przyzwyczaić do trzymania w równowadze »na cieniutkiej linie prawdopodobieństwa, »tańcząc nieraz w akrobatycznych podskokach na krawędzi różnych przepaści«.\nBluźni czy szaleje?\nKsiążka Nietzschego obok podobnych jak przytoczone nonsensów, zawiera szereg bluźnierstw strasznych, twierdzeń nietylko z nauką wiary św. wprost niezgodnych, ale podkopujących wogóle wszelkie religijne pojęcia.\nCo Nietzsche pisze o św. Pawle, Chrystusie Panu i wogóle o P. Bogu, to nietylko przejmuje oburzeniem, ale wzbudza wstręt i obrzydzenie. Dlatego też, mój drogi, w szczegóły wchodzić nie będę. Przytoczę Ci tylko dla próby jeden ustęp, gdzie w napadzie prawdziwego szału, ten człowiek szalony ośmiela się chełpić, że zniszczył... P. Boga!!\n»Gdzież tedy podział się Pan Bóg świata? Chcesz, to ci powiem: myśmy Go zabili, Ty i ja, my, my wszyscy jesteśmy jego zabójcami...«\nPotem tonem trochę spokojniejszym, jakby pod wpływem pewnej trwogi, pisze dalej:\n»...Czyż nie słyszycie kroków grabarzy, którzy pochowali... Bóstwo?\n»Czyż nie czujecie zapachu zgnilizny boskiej? Co człowiek posiadał dotychczas najświętszego i najpotężniejszego, to krwią się zalało pod razami naszych sztyletów!...\n»Dzieło wielkie!... Czyż nie wypada, żebyśmy się sami stali bogami, aby okazać się do tego zdolnymi?.. Czegoś większego nikt nigdy nie dokazał«.\nTo ostatnie — prawda, bo też mało kto był takim waryatem, jak on, Nietzsche.\nTen nowy Lucyper ziemski, który P. Boga strącić chce z tronu, sam na nim zasiada; przypisując sobie przymioty Boskie, choć to czyni »skromnie«, pod osłoną symbolu.\n»Jeżelim kiedy zakwitnął tchnieniem tchnienia twórczego i tą koniecznością boską, puszczającą w ruch fatalizmy, jakie tańczą wśród gwiazd obiegów. —\n»Jeżelim kiedy uśmiechnął się uśmiechem połysku twórczego, w którego ślady kroczy podłużny odgłos grzmotu, aktem rozlegającym się i posłusznym. —\n»Jeżelim kiedy razem z bogami działając, na stół boski, t. j. na ziemię, rzucał kostki, aby otworzyła się drżąc i wyrzuciła potoki ognia, jak wiadomo ziemia — to stół boski: —\n»Cóż dziwnego, że zapragnąłem posiadać wieczność i ten najwyższy pierścień ślubny — pierścień »wiekuistego powrotu«??\n»Jeszcze nie znalazłem niewiasty, z której bym chciał mieć potomstwo (sic!)..., chyba może z niewiasty umiłowanej; bo ja cię kocham, o wieczności! Ja cię kocham, o wieczności!«\nI takiego człowieka bierze się na seryo...\nJakie drzewo, takie i owoce. Jaka teorya, taka i praktyka. Zasady moralne Nietzschego warte jego religijnych »przekonań«. —\n Podstawową zasadą tedy życia jest wedle niego, chęć panowania. Precz z pojęciem dobrego i złego, »bezkrwistem i zniewieściałem. Dobrymi na świecie są nie ci, co tworzą, ale co mają energię straszliwą, umieją niszczyć. Pospolicie zwą ich złymi a oni tymczasem są architektami niebotycznymi ludzkości«.\n»Człowiek czynny, zaczepny, nachodzący innych, sto razy bliższym jest sprawiedliwości, niż człowiek spokojny.«\nWięc niech żyją zbóje, tyrani t. j. ci, których świat uważa za swą zakałę!\nDlaczego odtąd ma być inaczej, jak dotychczas, Nietzsche oczywiście, nie mówi. »Ipsemet dixit † i rzecz skończona.\n»Ja... Nietzsche, powiedziałem, więc tobie, głupcze, to wystarczyć musi.\n»Podwójna jest etyka: etyka mocnych i etyka słabych. Tak jest i koniec.«\nTak?? No! a co potem?\nCo on na tem buduje?\nOn? rozmachem akrobaty skacze, rozpędziwszy się ponad wszystkie horyzonty i atmosfery i... woła... i woła... Excelsior! Excelsior! Wyżej! Wyżej!...\nJemu zamało być tylko człowiekiem, — człowiekiem silnym, wzniosłym, nadzwyczajnym, on chce lecieć wyżej! Excelsior! On chce się stać nadczłowiekiem, pragnie, aby inni stali się nadludźmi, dlatego zaprasza ich do swojej szkoły.\nA mistrzem w niej nie on, tylko Zarathustra. W jego bowiem imieniu głosi Nietzsche swoją ewangelię: »Also sprach Zarathustra«, — Zarathustra, — to mistrz, który »umysł swój usubtelnił, a ducha swego rozognił, kiedy na samotnej górze wiódł żywot w towarzystwie orła i węża«.\nMiędzy innemi Zarathustra, nadmistrz nadludzi, powiedział tak:\nJakby pierwiastek złego, o jakim śniło się Manichejczykom.\n»Nauka moja — to nauka o nadczłowieku. Człowiek jestto istota, która powinna być przewyższona. A wy coście zrobili, aby przewyższyć człowieka?\n»Dotychczas wszystkie istoty tworzyły coś ponad sobą. A wy, czy chcecie być przypływem tego wielkiego odpływu i powrócić do stanu bydlęcia (!?), zamiast przewyższyć człowieka? Kiedyście byli małpami... ale, ale... przecież teraz jeszcze człowiek jest małpą z pomiędzy wszystkich małp na ziemi największą....\n»Mimo to powiem wam, czem jest nadczłowiek (nareszcie!); — oto rozumem ziemi. Niech wola wasza mówi, że jest rozumem ziemi....\n»I jakże tedy człowiek będzie przewyższony?\n»O nadczłowieka mi chodzi, nie o człowieka, — ale o najbliższego, nie o cierpiącego, nie o ubogiego.\nKażdy człowiek dostraja się mimo woli do swego ideału. A tu jest nim nadczłowiek, który lubuje się w zbrodni i występku, szuka we wszystkiem siebie, nie zna względów, na wszystko się odważa, jak rzezimieszek, nie mający nic do stracenia....\nCóż tedy dziwnego, że rezultatem praktycznym takich ideałów i takiej etyki były i są niezliczone i potworne zbrodnie i występki. Pisma Nietzschego dały do nich podnietę i do końca świata dawać będą.\nSłodki uśmiech lwa.\nW przytoczonem kazaniu(?) streszcza Zarathustra naukę o nadczłowieku.\nChcesz wiedzieć, do czego ona prowadzi? Oto posłuchaj:\n»Mistrz, t. j. Zarathustra, powiada Nietzsche, dnia pewnego zebrał swych uczniów na ucztę, a kiedy z jakiegoś powodu zostawił ich na chwilę samych, za powrotem znalazł... osła. Tak! — osła.\nBiedni uczniowie nadmistrza! Do tego ich doprowadziła nauka o nadczłowieku! Stali się osłami (sic)!... Brak im było »krwi boskiej« i stąd krew ludzka przemieniła się w ich żyłach w oślą.\nAle na tem nie koniec.\n»Z pierwszymi uczniami doświadczenie się nie powiodło. Co teraz będzie?\n»Zarathustra jest samotny... ale niedługo, bo oto zjawia się lew, straszliwy, kładzie mu się u nóg i aby pocieszyć, uśmiecha się (o! jaki to musiał być uśmiech luby!) i słodko liże mu ręce.\n »Ten widok wlewa otuchę w mistrza.\n»On już nie patrzy na swe niepowodzenie obecne, bo widzi w dali uczniów przyszłości, wzrokiem promieniejącym i oczami w zachwycie w nich się wpatruje... aż nagle zasłona zapada i kończy się księga....«\nZdaje się, że dla człowieka o zdrowych zmysłach dosyć, aby wyrobić sąd o Nietzschem i jego filozofii!\nWaryat i tyle.\nOstatnia faza waryata.\nA waryatem był on zawsze.\nUrodzony w Rocken około Lutzen 15 października 1844 roku jako syn protestanckiego pastora, pochodził on z rodziny szlacheckiej, polskiej (Niecki), osiadłej od 1600 roku w Prusach. Po skończonych naukach wstąpił do wojska, poczem na uniwersytecie bazylejskim był profesorem filologii.\nW tym czasie Wagner i Schopenhauer przyjaźnili się z nim, ale niedługo. Chwalił ich wtedy bardzo i uwielbiał, bo ich potrzebował dla wyrobienia sobie imienia i stanowiska. Dopiąwszy tego podstępnie, zwrócił się jednak przeciw nim... wiadomo — nadczłowiek....\nMiędzy 1870 i 1888 rokiem przypada czas jego twórczości; pisze ośm dzieł, uderzających mniej lub więcej oryginalną ekscentrycznością, której parę próbek podałem Ci wyżej. Potem gwiazda jego poczyna się chylić szybko do upadku tak, że w ostatnim dziesiątku lat wieku zeszłego wegetuje już tylko w domu zdrowia, porażony silnem zboczeniem umysłowem, w stanie grozy niemej.\nZ wiekiem dziewiętnastym schodzi z tego świata, nie odzyskawszy ani na chwilę swej przytomności.\nKoniec straszny, powinienby dać do myślenia tym, co go wynoszą i w ślady jego idą.\nCzłowiek ten nieszczęśliwy, chciał być czemś więcej niż człowiekiem, wznieść najwyżej, a skończył jako najnieszczęśliwszy i najbardziej upośledzony z ludzi, upadły nisko, żyjący wprawdzie, ale nie mogący z życia korzystać, bo nie korzystający z rozumu, którego mu P. Bóg udzielił, a którego on tak strasznie nadużył. Zamiast stać się nadczłowiekiem stał się... waryatem.\nOto jeden z zuchwalców, który się chełpił, że P. Boga zabił; a tu ręka Najwyższego, dosięgając go już na ziemi, zabiła w nim to, co miał ludzkiego, a zostawiła, co było zwierzęcego, — bezmyślne życie wegetującego nędznie ciała.\nZdaje się, że gdy mu rozum jeszcze jako tako dopisywał, koniec ten przeczuwał on sam, bo w usta Zarathustry włożył słowa następujące:\n»O! Zarathustro, kamieniu mądrości, kamieniu do rzucania z procy, niszczycielu gwiazd, rzuciłeś się z wysoka w dół....\n»Ale kamień rzucony upada ciężarem swym człowieczym na ziemię. Jesteś skazany przez siebie samego na własne ukamieniowanie. Kamień swój rzuciłeś bardzo daleko, ale on na ciebie samego spadnie.«\nCo do mnie, sądzę, że Nietzsche, o ile jest oryginalny, niema do siebie podobnych. A jeżeli trzebaby koniecznie podciągać go pod jakąś katagoryękategoryę, zaliczyłbym go do radykałów i to najskrajniejszych, — do przewrotowców, anarchistów: tak, że gdyby się gdzie zebrał wiec ogólny filozoficznego świata, umieściłbym go wśród czerwonych na miejscu najskrajniejszem, pomiędzy najradykalniejszymi, tam, gdzie zasiadłby Caseria, Luccheni, Bresci, Czołgosz: mordercy z zasady, przekonania i zawodu. Tam pomiędzy nimi znaleśćby się powinien i on, bluźnierca szalony, który w zapędzie obłąkania chełpić się ośmielił, że zamordował P. Boga.\nOn ich wszystkich przewyższył.\nTakim był człowiek, powtarzam, któremu cała nowoczesna Europa wystawiła patent myśliciela wielkiego i wielkiego filozofa.\nTymczasem nic w nim innego podziwienia znaleść nie można, jak tylko niesłychaną zuchwałość myśli i słowa, których niebywałe dziwactwo wprowadza w zdumienie.\nJeżeli to szalone i bezbrzeżne zuchwalstwo, zaprawione błyskającymi tu i owdzie a żywszemi ognikami chorobliwego umysłu, wystarczyć mogło do zrobienia mu sławy w dzisiejszym świecie inteligentnym, to przyznać trzeba, że ten świat stał się strasznie płytkim, — nie szuka myśli, ale zadawalnia się formą, — nie szuka tego, co istotne, ale co podrzędne, — nie światła, ale połysku ogników błędnych i fajerwerków. Trudno o lepszy, namacalniejszy dowód, jak nisko upadła dziś nauka myślenia czyli filozofia mimo postępu nauk przyrodniczych i ścisłych.\n↑ Św. Chryzostom: Homilia 41. in Acta.\n↑ II. Kor. 12.\n↑ Pochwała własna cuchnie.\n↑ »On rzekł.«


Jedzenie Olsztyn - zamów dobre jedzenie online!\n89 527... więcej\n89 527 76 16\n725 316 144\nSzukasz miejsca w Olsztynie, w którym możesz zjeść coś naprawdę dobrego? Doskonale trafiłeś. Klientom Diavolino serwujemy smakowite pizze, doskonałe makarony, świeże sałatki i pożywne zupy. Sprawdź nasze menu i zamów jedzenie w Olsztynie, które robi prawdziwą furorę. Pamiętaj, że nasze potrawy możesz zjeść nie tylko lokalu, ale też we własnym domu lub biurze!\nNajwiększymi atutami naszej restauracji są:\nJeśli więc szukasz do zjedzenia czegoś, co jest smaczne, zdrowe i korzystne cenowo, to doskonale trafiłeś. Poświęć nam jeszcze chwilę, a spróbujemy przynajmniej częściowo zapoznać Cię z tym, co do zjedzenia w Olsztynie możemy Ci zaproponować!\nGłównym daniem w naszym menu jest pizza, która chwalona jest przy wszystkich Klientów decydujących się na zamówienie jedzenia w naszym lokalu. Jej chrupiące ciasto i dobrze dobrane składniki sprawiają, że z naszej oferty Klienci korzystają wielokrotnie. I mówimy tu nie tylko o Klientach z Olsztyna, ale też o osobach, które przyjeżdżając tu na wakacje zawsze chętnie odwiedzają nasz lokal.\nRównie dużą sławą cieszą się makarony podawane w naszej restauracji. W karcie menu jest ich na tyle dużo, że z pewnością każdy znajdzie taki makaron, który przypadnie do jego gustu.\nNa tym nasze dobre jedzenie w Olsztynie się nie kończy. Naszym Klientom proponujemy jeszcze smakowite sałatki i pyszne zupy, wśród których wymienić można chociażby żurek, pomidorową, ogórkową czy leśną.\nDopełnieniem naszego atrakcyjnego menu są przekąski, a wśród nich: frytki, tosty czy diavoletki, które zamawiane są niezwykle często.\nSprawdź nasze pełne menu i zamów to jedzenie, na które akurat dziś masz ochotę. Z radością je dla Ciebie przygotujemy!


Orzeł Biały wytwarza zarówno produkty z grupy ołowiów miękkich, jak również kilkadziesiąt rodzajów stopów wapniowych i antymonowych. Od 2002 roku, czyli od uruchomienia własnej rafinerii, Spółka we współpracy z Instytutem Metali Nieżelaznych z Gliwic opracowała szeroką gamę produktów. W ostatnich latach Orzeł Biały sukcesywnie zwiększa udział w produkcji zaawansowanych technologicznie stopów uszlachetnionych wapniem, antymonem i innymi metalami.\nStrukturę sprzedaży w 2018 r. obrazuje poniższy wykres:\nUruchomiony w 2014 roku Ośrodek Badawczo-Rozwojowy pozwala na opracowywanie jeszcze bardziej zaawansowanych technologicznie stopów ołowiu oraz dalsze zwiększanie ich udziału w strukturze produkcji. Prace badawczo-rozwojowe są prowadzone w ścisłej współpracy z największymi odbiorcami Orła Białego. W ten sposób, już na etapie opracowywania produktu Spółka zapewnia sobie odbiorców na swoje wyroby.\nGłównymi odbiorcami Orła Białego są najwięksi światowi producenci akumulatorów samochodowych i przemysłowych – Johnson Controls, Exide Technologies i Enersys Holding Europe oraz wiele mniejszych firm z różnych branż.\nUdział największych klientów w przychodach w 2018 r. obrazuje poniższy wykres:\nKontakt do działu handlowego.


Jesteś tutaj: Strona główna Budowa Przed budową domu Kierownik budowy – jak wybrać najlepszego fachowca? Ile kosztuje zatrudnienie kierownika?\nKierownik budowy jest niezbędny na każdej budowie domu jednorodzinnego.\nKierownik budowy to fachowiec, bez którego budowa domu jednorodzinnego jest niemożliwa. Często jednak znalezienie odpowiedniego kierownika to spore wyzwanie. Wyjaśniamy, czym taki specjalista się zajmuje, jakie uprawnienia powinien posiadać oraz ile kosztują jego usługi, jak również podpowiadamy, jak znaleźć odpowiedniego kierownika.\nKierownik budowy to, najkrócej rzecz ujmując, fachowiec prowadzący budowę. Nie należy go mylić z kierownikiem robót budowlanych, który ma mniejszy zakres obowiązków i podlega kierownikowi budowy. Zatrudnienie takiego fachowca jest obowiązkowe w przypadku robót, przy których wymagane jest pozwolenie na budowę, a niekiedy także przy obiektach wznoszonych na zgłoszenie.\nZobacz: Działka budowlana. Jak znaleźć idealną?\nZadaniem kierownika budowy jest nadzór nad inwestycją, dbanie o przestrzeganie prawa budowlanego i przepisów BHP, zarządzanie prowadzonymi pracami i dbanie o ich zgodność z projektem, przygotowywanie obiektu do odbiorów oraz wypełnianie dziennika budowy. Jest to zatem rola bardzo odpowiedzialna i kluczowa dla sprawnego przebiegu budowy domu.\nDo jakiego etapu potrzebny jest kierownik budowy?\nKierownik musi zostać zatrudniony za każdym razem, gdy prowadzona jest budowa domu jednorodzinnego. Obowiązek zatrudnienia kierownika wskazany jest w pozwoleniu na budowę, które uzyskuje inwestor. Kierownik budowy potrzebny jest na wszystkich etapach prac budowlanych, aż do oddania budynku do użytkowania.\nOznacza to, że inwestor musi zatrudnić kierownika przed rozpoczęciem właściwej budowy, na etapie załatwiania formalności – warto zrobić to jak najwcześniej. Należy pamiętać, że kierownika zatrudnia się na podstawie umowy, która powinna dokładnie określać zakres współpracy, np. to, jak często fachowiec będzie pojawiał się na budowie.\nKierownik budowy – obowiązki. Co dokładnie będzie robił na budowie?\nKierownik budowy ma liczne obowiązki, ponieważ nadzoruje całą inwestycję oraz kieruje prowadzonymi pracami. Obowiązki te określa ustawa Prawo budowlane. Poniżej przedstawiamy listę najważniejszych zadań kierownika:\nprzejęcie terenu budowy od inwestora i zabezpieczenie go,\nprowadzenie dokumentacji budowy (dziennika budowy),\norganizacja budowy i kierowanie nią tak, by była zgodna z projektem budowlanym, prawem budowlanym oraz przepisami BHP,\nkoordynowanie działań służących zapewnieniu bezpieczeństwa na budowie (oraz niezwłoczne wstrzymanie robót w razie ryzyka, że wystąpi zagrożenie),\nuniemożliwianie dostępu do placu budowy osobom nieupoważnionym,\nrealizacja zadań wpisanych do dziennika budowy,\nprzygotowanie obiektu do zgłoszenia do odbioru (m.in. upewnienie się, że przeprowadzono wszelkie niezbędne testy instalacji itp.), a następnie dokonanie zgłoszenia,\nkomunikowanie ważnych informacji związanych z budową inwestorowi.\nKierownik przygotowuje także plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy realizacji danego przedsięwzięcia budowlanego. Robi to przed rozpoczęciem prac budowlanych.\nPrzeczytaj: Budowa domu. 13 najgłupszych błędów popełnianych przez niedoświadczonych inwestorów\nJeśli kierownik w toku wykonywania swoich obowiązków stwierdzi, że proces budowy można usprawnić albo że konieczne jest zapewnienie większego bezpieczeństwa, ma prawo zwrócić się do inwestora o zmiany w rozwiązaniach projektowych.\nKierownik może też sprawdzić projekt domu pod względem technicznym, doradzić w kwestii wyboru wykonawcy oraz pomóc w ocenie tego, czy uwagi i propozycje zgłaszane inwestorowi przez ekipę budowlaną są sensowne.\nKierownik budowy – wymagania prawne\nZgodnie z ustawą Prawo budowlane kierownik budowy musi spełniać określone wymogi, żeby móc wykonywać zawód. Osoba taka powinna:\nmieć ukończone studia wyższe (architektura lub budownictwo),\nposiadać uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych (uzyskiwane w ramach studiów i późniejszych praktyk), czyli uprawnienia budowlane w jednej z licznych specjalności.\nUprawnienia kierownika muszą być poświadczone odpowiednimi dokumentami. Co ważne, ta sama osoba nie może jednocześnie pełnić funkcji kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego.\nJak znaleźć i wybrać dobrego kierownika budowy?\nNajczęściej popełnianym przez inwestorów błędem jest zatrudnianie w roli kierownika budowy znajomego lub kogoś z rodziny. Niestety, praktyka pokazuje, że taka współpraca zwykle się nie układa – fachowiec zatrudniony „po znajomości" często luźniej podchodzi do swoich obowiązków, a inwestor zazwyczaj nie umie go dopilnować.\nDobrym pomysłem jest za to wybór kierownika z polecenia. Przed zatrudnieniem takiego fachowca warto jednak dokładnie wypytać znajomych czy rodzinę, jak współpraca przebiegała i na jakie ewentualne problemy trzeba się przygotować. Jeśli bliscy nie potrafią nikogo polecić, można np. przejechać się po zauważonych w okolicy budowach i porozmawiać z inwestorami – wielu z nich chętnie poleci swojego specjalistę.\nCzym kierować się przy wyborze kierownika budowy? Oto najważniejsze punkty:\nzawsze należy sprawdzić, czy fachowiec posiada odpowiednie uprawnienia,\nim większe doświadczenie w prowadzeniu budów, tym lepiej,\nwarto wybrać specjalistę, którego poleca wielu jego poprzednich klientów,\nbezwzględnie należy spytać kandydata, z jak daleka będzie dojeżdżał na budowę – im większa odległość, tym mniej czasu fachowiec realnie spędzi na placu budowy,\nnie opłaca się wybierać najtańszego kandydata – jest spora szansa, że będzie traktować swoje obowiązki po macoszemu i nie dopilnuje wykonawców,\njeśli ekipa budowlana odradza inwestorowi zatrudnianie konkretnego fachowca, warto dowiedzieć się o nim więcej – zdarza się, że taka negatywna opinia wynika z faktu, że fachowiec jest zdaniem ekipy „zbyt dokładny" i nie pozwala ukryć niedoróbek.\nWarto pamiętać, że im częściej kierownik ma się pojawiać na placu budowy, tym więcej inwestor mu zapłaci. Nie należy jednak przesadzać z oszczędzaniem – jeśli kierownik będzie zbyt rzadko kontrolować, co się dzieje na budowie, błędy wykonawcze są w zasadzie pewne. Niestety, wielu początkujących inwestorów traktuje kierownika budowy jako zło konieczne i zatrudnia kogoś, kto tylko podpisuje się na dokumentach. Takie pozorne oszczędności skutkują jednak niemal zawsze niedoróbkami ze strony wykonawcy i kosztownymi poprawkami.\nIle kosztuje zatrudnienie kierownika budowy?\nW porównaniu z kosztami całej budowy domu jednorodzinnego wynagrodzenie kierownika budowy to stosunkowo nieduży wydatek. Dokładna kwota zależy od tego, na jaki zakres obowiązków umówią się inwestor i kierownik oraz od regionu Polski, ale ceny zaczynają się zwykle od 1500–2000 zł. Górna granica – w przypadku skomplikowanych projektów i częstych wizyt na budowie – to nawet 8–10 tys. zł.\nSprawdź: Domy modułowe, szkieletowe i inne domy szybkie w budowie. Ile kosztują?


Huawei ma nowe argumenty za bezpieczeństwem 5G… – M-forum A.V Live.\nHuawei ma nowe argumenty za bezpieczeństwem 5G…\nHuawei ma nowe argumenty za bezpieczeństwem 5G. Polska rozmawia już jednak z inną firmą\nChiński koncern Huawei przekonuje, że 5G jest najbezpieczniejszym systemem telekomunikacyjnym na świecie. Mika Lauhde, wiceprezes firmy ds. bezpieczeństwa i prywatności, przywołuje w tym kontekście przypadek Edwarda Snowdena, byłego pracownika CIA, który ujawnił amerykańskie tajne dokumenty.\nHuawei przekonuje, że nie ma bezpiecznego systemu telekomunikacyjnego niż 5G.\nChiński koncern musi mierzyć się z licznymi oskarżeniami z dziedziny cyberbezpieczeństwa.\nPolska analizuje dotychczasowe wykorzystanie sprzętu Huaweia i rozmawia z konkurencją Chińczyków.\nRząd chce rozbudować infrastrukturę i e-usługi\nMika Lauhde zwraca uwagę, że wokół samego 5G urosło wiele mitów, szczególnie w zakresie bezpieczeństwa. Wiceprezes Huawei, który jest zarazem doradcą bezpieczeństwa ENISA (European Network and Information Security Agency) przekonuje, że kluczowe jest tu zrozumienie, co dana technologia może zrobić, a czego nie może.\nWedług niego 5G jest najnowszym i najbezpieczniejszym systemem telekomunikacyjnym, który dotychczas stworzono. Choć nie jest doskonały, to oferuje nie tylko ulepszone narzędzia do tworzenia podstawowych zabezpieczeń, ale także możliwość budowania na bazie 5G specyficznych dla danej branży rozwiązań bezpieczeństwa, pozwalających na nowy rodzaj kontroli i przejrzystości sieci dla operatorów.\nMika Lauhde uważa też, że jeśli idzie o bezpieczeństwo, to pozytywnie wpływać będą też na nie zabiegi samych dostawców usług realizowanych za pośrednictwem sieci 5G. W jego opinii będą oni budować nowe warstwy zabezpieczeń, by minimalizować ryzyko biznesowe i móc spełniać stawiane przez nimi wymogi cyberbezpieczeństwa.\nJuż teraz widać wyraźne upowszechnienie się szyfrowania ruchu w globalnej sieci. Mika Lauhde uważa, że przełomowym momentem było w tym względzie ujawnienie w 2013 roku przez pracownika CIA Edwarda Snowdena kilkuset tysięcy poufnych, tajnych i ściśle tajnych dokumentów NSA (National Security Agency), co było opisywane jako największy wyciek danych w historii USA. Snowden naraził się w ten sposób na zarzuty szpiegostwa i schronił się w Rosji, gdzie uzyskał azyl.\nWiceprezes Huaweia przypomina, że do tego momentu tylko 12 proc. całego światowego ruchu internetowego było zaszyfrowane. Po wybuchu afery liczba ta zaczęła szybko rosnąć.\n– Zmiany nastąpiły również w szyfrowaniu jako takim. Do czasu, gdy 5G zostanie ostatecznie wdrożone globalnie, zobaczymy, że trudno będzie znaleźć niezaszyfrowany ruch, który miałby rzeczywistą wartość handlową – zapewnia Mika Lauhde.


22 9 909\nTak, przy okazji jest korekta na tej samej stronie i poprawaco napisala ta ‚felietonistka’. To jest tylko opinia jednej laski. A popatrzcie na wiekszosc waszych opini. Zydostwo to, zyd tamto…jestescie tak nisko ziemi ze sie was powinno kopac w dupe. Polska jest dobra i trzeba sie patrzec na siebie a nie pluc na innych. Link do artykulu jak ktos ma ochote przeczytac (po ang.):\nGru 8, 2019 262\t0\nGru 7, 2019 669\t0


Głuchołazyonline.com.pl - Strażacy mają pełne ręce roboty!\nJak już pisaliśmy w poprzednim artykule, silny mróz daje się we znaki w Gminie Głuchołazy. Strażacy kolejny raz wyjeżdżają do zwalczania skutków mrozu.\nNie tylko ludzie odczuli zmianę temperatury i powiew zimy, ale także zwierzęta, a dokładnie kaczki czy łabędzie. Dzisiaj o godzinie 10:42 strażacy zostali wezwani na Rzekę Białą, gdzie dwa łabędzie przymarzły do tafli lodu, strażacy podjęli próbę uwolnienia łabędzi, ta okazała się skuteczna i łabędzie zdołano odkuć od tafli. Niestety, to nie koniec działań strażaków. Kilka godzin później, a dokładnie o 14:23 ochotnicy z Gierałcic zostali zadysponowani do podobnego zdarzenia na potoku Długosza, gdzie zastano przymarzniętą czaplę. Podczas gdy ochotnicy z Gierałcic uwalniali ptaka, strażacy z Jednostki Ratowniczo Gaśniczej w Głuchołazach, dostali kolejne zgłoszenie. Tym razem dotyczyło pękniętej rury zalewającej mieszkanie na ulicy Nałkowskiej w Głuchołazach. Przyczyną tego zdarzenia okazała się awaria zaworu odcinającego grzejnik.\nburmistrz powinien wydac rozkaz wysypania slomy na wysepce dla labedzi i kaczek\nWażne że drogi w Nysie są odgarnięte i posypane. Kto w nowym pałacu powiatu w Nysie przejmował by się jakimś tam Bodzanowem. Droga przez Bodzanów powinna być jak dawniej gminna a nie tego pasożyta czyli powiatu.\nNo właśnie...tak to już z tą porą roku jest, że trzeba działać, by przeciwdziałać skutkom zimy, która jak zawsze jest o tej samej porze roku i nie wiadomo czemu odpowiedzialni za bezpieczeństwo na drogach nie potrafią stanąć na wysokości zadania, czego przykładem może być po raz kolejny powiatowa droga w Bodzanowie, która jest prawie w 90 % skuta lodem i śniegiem, a piaskarka lub solarka to pewnie się pojawi na Wielkanoc lub może nawet na Boże Ciało... Już kilka dni ta droga jest w tak fatalnym stanie pomimo, że nie ma intensywnych opadów śniegu, a wystarczy by solarka posypała drogę i lód by już dawno został rozbity...hmm...może faktycznie potrzeba jakiejś tragedii drogowej w Bodzanowie, by właściciel tej drogi przypomniał sobie za co między innymi odpowiada...i nie piszę tutaj o służbach drogowych, bo słowa " służba " już dawno powinno zaprzestać się używać, tym bardziej widząc stan dróg.\nRęce składają się do oklasków\nNAPADLI NA STARUSZKĘ - MAJĄ PO 17 LAT


Wszystko z miłości - jedynie 26,77 zł w matras.pl\nMiniaturowe felietony dotyczące ważnych rzeczy - Roma Ligocka jako niespieszny przechodzień zapisuje codzienność, przygląda się ludziom i sytuacjom. To jedna z tych książek-czarodziejskich kuferków ze skarbami, do których zawsze warto zaglądnąć. Czy musisz podjąć ważną życiową decyzję lub też właśnie przeżywasz rozstanie z kimś bliskim, czy po prostu czujesz się zwyczajnie smutna i samotna, Roma Ligocka wskaże drugie dno każdej z sytuacji i pokaże zaskakujące aspekty rzeczywistości ... Miniatury napisane z właściwą Autorce wnikliwością podbiją serca czytelników, zmuszą do zastanowienia się nad własnym życiem. Tom felietonów bardziej nastrojowy i dotykający znacznie poważniejszych problemów niż poprzedni zbiór Znajoma z lustra. Czytaj dalej >> << Zwiń


Zorza polarna na Islandii. Kiedy i gdzie jej szukać - Podroze.se.pl\npodróże.pl Świat Europa Islandia Zorza polarna na Islandii. Kiedy i gdzie jej szukać\nAgnieszka Bielecka, 7.11.2014\nfot.: Moyan Brenn, CC BY-ND flickr.com/photos/aigle_dore/10017474965\nZorza polarna w Jokulsarlon na Islandii\nIslandzka tradycja przestrzega, że kobiety w ciąży nie powinny patrzeć na zorzę polarną - grozi to zezem u nowo narodzonych dzieci. Mimo ludowych przestróg warto szukać zorzy polarnej na tej atlantyckiej wyspie. Islandia uważana jest za jedno z najlepszych miejsc na obserwację nocnego nieba.\nKiedy szukać zorzy polarnej na Islandii?\nOficjalny sezon na zorzę polarną na Islandii trwa od października do marca, ale zdarza się, że światła pojawiają się dużo wcześniej - w ubiegłych latach udokumentowano je już w sierpniu.\nWarunki konieczne do tego, aby zorza polarna pojawiła się na niebie, to przede wszystkim bezchmurne niebo. Zazwyczaj w czasie rekordowo zimnych nocy nie ma zachmurzenia, dlatego najczęściej, czekając na zorzę, porządnie zmarzniemy.\nGdzie najłatwiej zobaczyć zorzę polarną?\nNajlepiej szukać zorzy polanej w miejscach oddalonych od źródeł światła - warto więc wyjechać z Reykjaviku i kierować się na północ. Jednym z najbardziej malowniczych miejsc, w których możemy obserwować zorzę polarną, jest lodowiec Jokulsarlon. Dobrym kierunkiem jest również Park Narodowy Þingvellir.\nPopularną opcją na poszukiwanie zorzy polarnej poza miastem jest zorganizowana wycieczka. Na Islandii działa wiele agencji turystycznych, które specjalizują się w wyprawach tego typu. Warto sprawdzić oferty biur Iceland Excursions albo Super Jeep, lub wybrać opcje obserwacji zorzy polarnej połączoną z innymi atrakcjami, np. trekkingiem na lodowcu (takie wyprawy organizuje np. agencja Icelandic Mountain Guides).\nCi, którzy chcą zostać w islandzkiej stolicy, nadal mają szansę zauważyć zorzę polarną: wystarczy powędrować w kierunku ciemniejszych części miasta: w okolice latarni morskiej Grótta, parków Miklatún albo Hljómskálagarður parks, lub na wzgórze Öskjuhlíð.\nW oczekiwaniu na zorzę polarną\nMimo że specjaliści potrafią przewidywać warunki, w których możemy spodziewać się na niebie kolorowych świateł, pojawienie się zorzy polanej nigdy nie jest gwarantowane. Co więc robić na Islandii w oczekiwaniu na nocne obserwacje nieba? Oto kilka naszych pomysłów na zwiedzanie wyspy:\nJedną z najpopularniejszych atrakcji Islandii jest Błękitna Laguna, czyli kompleks basenów w skałach wulkanicznych. Gorące temperatury wody sprawiają, że nad laguną nieustannie unoszą się kłęby pary, a wyjątkowy skład mineralny wody nadaje jej jasnobłękitną barwę.\nPark Narodowy Þingvellir to najpopularniejszy rezerwat na wyspie, i znajduje się na liście dziedzictwa UNESCO.\nGeysir, czyli gorące źródło, od którego nazwy pochodzi słowo "gejzer", to jeden z najpopularniejszych przystanków na trasie zwiedzania Islandii. Strokkur, inny gejzer, jest znany z częstych wybuchów strumieni gorącej wody.\nGullfoss, czyli Złote Wodospady, to wspaniały podwójny wodospad o wysokości 32 metrów.


Pomoc społeczna - definicja i charakterystyka - ▶\nPomoc społeczna - definicja i charakterystyka\nPomoc społeczna jest to jedna z instytucji polityki społecznej państwa, której głównym zadaniem jest pomoc osobom i rodzinom w radzeniu sobie w trudnych dla nich sytuacjach życiowych, jakich nie mogą one same pokonać przy wykorzystaniu swoich możliwości, uprawnień i własnych środków. Źródła państwowej pomocy społecznej należy szukać w ustanowionym w Anglii prawie ubogich w 1601 roku, zgodnie z którymi na gminy nałożono obowiązek pomocy osobom pozbawionym opieki ze strony rodziny. Znaczenie pomocy społecznej wzrosło w okresie rozwoju przemysłu i rodzenia się z kapitalizmu. Zaowocowało to nowym regulacjami w Anglii zreformowane prawo ubogich w 1834r. Danii 1849r., natomiast na terenach polski w 1817r.\nPomoc społeczna polewa przede wszystkim na :\nprzyznawaniu i wypłacani przewidzianych ustawą świadczeń (m.in. zasiłek celowy, zasiłek okresowy),\nrozwijani nowych form pracy społecznej oraz samopomocy w ramach zidentyfikowanych potrzeb.\nKlasyfikacja pomocy społecznej:\n- ze względu na wymiar pomocy:\nPomoc stała najczęściej przybiera postać pieniężną oraz rzeczową i dotyczy osób, które z różnych powodów nie są w stanie podjąć pracy i w związku z tym trzeba im zapewnić środki do życia. Skala tej pomocy jest zróżnicowana, choć jej zasadniczą część stanowią środki przyznawane na podstawie regulacji prawnych. Liczba osób korzystających z tej formy pomocy nie jest na ogół znaczna i cechuje się stabilnością. Do tej grupy można również zaliczyć osoby, które otrzymują rentę socjalną.\nPomoc o charakterze doraźnym- zarówno rzeczowa jak i pieniężna w postaci różnego rodzaju zasiłków ( w tym również zasiłków celowych) ta forma pomocy ma w największym stopniu charakter uznaniowy. Wynika to zarówno z możliwości działania organizatorów i dawców jak i wielkiego zróżnicowania potrzeb biorców. Ta forma pomocy obejmuje też wydawanie posiłków ubrania czy nawet schronienie.\nPomoc okresowa- przyznawana jest osobom bądź rodzinom, które z różnych względów nie mogą zapewnić sobie odpowiednich środków do życia. Pomoc ta przybiera formę zasiłków finansowych lub rzeczowych, albo jedną i drugą. Skala udzielanej w ten sposób pomocy jest zmienna, a liczba osób korzystających w przypadku Polski zależy przede wszystkim od liczebności grupy osób, które utraciły prawo do zasiłków dla bezrobotnych.\n- ze względu na formę:\nRealizowana w naturze- pomoc społeczna w formie innej niż pieniężna. Ma w większym stopniu charakter pomocy celowej, mniejsze jest ryzyko jej niewłaściwego wykorzystywania. Ogranicza ona jednak istnienie podmiotowość ubiegającego się o pomoc, trinia mu alokację środków według potrzeb.\nRealizowana w środkach pieniężnych .