Niepełnosprawny fan Lecha tworzy kolekcję szalików piłkarskich - Zkarnego w INTERIA.PL\nINTERIA.PL > Z Karnego > Odloty > Niepełnosprawny fan Lecha tworzy kolekcję szalików piłkarskich\nNiepełnosprawny fan Lecha tworzy kolekcję szalików piłkarskich\nCzwartek, 26 grudnia 2013 (07:33)\nMieć największą w Polsce kolekcję szalików piłkarskich - oto marzenie 22-letniego, niepełnosprawnego fana Lecha Poznań. Dzięki pomocy kibiców Patryk Grab ma ich ok. 500. Wie jednak, że są kolekcjonerzy, którzy posiadają ich ponad dwukrotnie więcej.\nJak powiedział Tomasz Gawędzki (były rzecznik Cracovii), który włączył się w akcję "Szaliki dla Patryka", niezwykły fan "Kolejorza" urodził się z czterokomórkowym mózgowym porażeniem dziecięcym. Mieszka kilka km od Nowej Sarzyny (Podkarpacie), ale kilka lat temu zauroczył go styl gry poznańskiej drużyny i postanowił ściskać kciuki właśnie za nią.\n- Patryka poznałem w styczniu na turnieju w Nowej Sarzynie. Po jakimś czasie poprzez jeden portali społecznościowych otrzymałem prośbę od jego kolegów, abym pomógł w spełnieniu jego marzenia. Postanowiłem uruchomić swoje znajomości w środowisku piłkarskim. Założyłem sobie, że ja zbiorę dla niego 100 szalików, ale ta liczba została już dawno przekroczona - powiedział Gawędzki.\nJak dodał dzięki internetowi akcja zaczęła nabierać tempa, a szaliki zaczęli przesyłać kibice nie tylko z Polski, ale całej Europy (Wysp Brytyjskich, Niemiec, Włoch), a także spoza Starego Kontynentu. - Chyba najbardziej egzotycznym eksponatem w jego kolekcji, jest szalik reprezentacji Kataru, który przyszedł bezpośrednie z tego kraju.\nW 2013 r. spełniło się inne marzenia kolekcjonera. Dzięki pomocy życzliwych ludzi w maju pojechał do Poznania i oglądał na żywo mecz Lecha z Wisłą Kraków. "Składam wszystkim kibicom, którzy przyłączyli się do akcji najserdeczniejsze życzenia świąteczne, zdrowia, szczęścia i błogosławieństwa Bożego. Niech nadchodzący rok 2014 będzie lepszy" - można przeczytać w mailu przesłanym do PAP-u przez Patryka Graba.\nTagi:Lech Poznań, Ekstraklasa


Tymczasowa żona – recenzja « BliskiWschód.pl\nHome KULTURA, RELIGIA, SPOŁECZEŃSTWO Tymczasowa żona – recenzja\nRedaktor / 04/04/2016 /\nTymczasowa żona to powieść oparta na doświadczeniach samej Jennifer Klinec. Autorka książki porzuciła pracę w londyńskim City, aby zająć się prowadzeniem szkoły kulinarnej w Londynie. Co jakiś czas odwiedzała różne części globu, przywożąc swoim studentom nowe pomysły. Celem Jennifer były stare nie zmienione współczesnością tradycje kuchenne, których uczyła się nie od szefów kuchni, ale od gospodyń domowych.\nJennifer Klinec jest pewną siebie krótkowłosą blondynką. W ramach jednej ze swoich kulinarnych wypraw trafia do konserwatywnej irańskiej miejscowości Jazd. Nie tylko wyglądem odstawała od otoczenia, ale także podejściem do relacji między mężczyzną a kobietą i do siebie samej.\nPo krótkich poszukiwaniach autorka została zaproszona do domu przeciętnej irańskiej rodziny w Jazd, gdzie przez kilka tygodni mogła obserwować gospodynię w jej codziennych obowiązkach. Autorka poznawała świat nowych zapachów i smaków, które w książce opisane są z wielką zmysłowością.\nKuchnia nie była jednak jedynym miejscem, w którym Jennifer Klinec odnajdywała nowe doznania smakowe. W kolejne przestrzenie kulinarne, tym razem pomiędzy straganami, restauracjami i wyrobnikami zabral ją syn gospodyni, Vahid. Mężczyzna zapraszał Jennifer na wycieczki zakamarkami miasta, ale też zaułkami irańskiej duszy.\nVahid miał 25 lat. Początkowo patrzył na przybyszkę z Zachodu nieufnie. Nie znał wcześniej kobiety tak niezależnej. Jennifer urodziła się w Kanadzie jako córka dwojga węgierskich imigrantów. Rodzice byli zapracowani i pozwolili Jennifer podejmować decyzje dotyczące jej życia. Już w wieku 16 lat autorka opuściła dom rodzinny i przeprowadziła się do Europy. Od tego momentu prowadziła samodzielne życie.\nPoczątek znajomości Vahida i Jennifer był dość groteskowy. Vahid próbując wyczuć postawy Jennifer prowadził dość niezgrabne rozmowy, jak choćby ta, w której pyta czy Jennifer jest dziewicą. Ona odpowiada „ Oczywiście, że nie”. Ta odpowiedź jest jak wiadro zimnej wody dla Vahida: postawa naganna w jego kulturze, a wypowiedziana z taką swobodą.\nMimo różnic z czasem rodzi się między nimi uczucie. Sześć lat starsza Jennifer okazuje się świetną towarzyszką dla Irańczyka. Snuli się ulicami Jazd, obserwowani oczami sąsiadów i nieznajomych. Przy okazji tych wycieczek para wpadała w różnorakie tarapaty. W Iranie istnieją oddziały policji strzegące wyłącznie specyficznych zasad moralności, szczególnie tych związanych z płciowością. Niespokrewniona para nie może w tym kraju przebywać razem w miejscu publicznym. Jennifer i Vahid czasem kłamali, że są kuzynami. Ostatecznie postanowili rozwiązać problem w inny, legalny w Iranie sposób: zawarli tymczasowe małżeństwo. Iran, jako jeden z niewielu krajów na świecie dopuszcza opcję małżeństwa, zawieranego na konkretny okres czasu. Związek został zawarty po trzech tygodniach znajomości. Niespełna dwa tygodnie po tym prowizorycznym ślubie Jennifer, zgodnie ze swoim wcześniejszym planem, opuściła Iran.\nTymczasowe związki nie są jednak częste w Iranie. Małżeństwo jest rozumiane w bardzo konserwatywny sposób. Jak twierdzi sama autorka: dla lokalnych rodzin małżeństwo jest pewnego rodzaju matematycznym równaniem, w którym odpowiednia równowaga wieku, urody, moralności i bogactwa zapewni szczęśliwe i spokojne życie małżeńskie.\nKsiążka Jennifer Klinec zaskakuje szczerością. Zderzenie światów dwojga odmiennych kulturowo osób pozwala lepiej zrozumieć odległe, a jednak możliwe do współistnienia zasady moralne, ułatwia odpowiedź na pytanie na ile relacje kierowane są wybuchem emocji, na ile sterowane kulturą i presją społeczną. Opis emocji i zachowań społecznych jest tu nieustannie przeplatany trafnymi i obrazowymi opisami lokalnej sztuki kulinarnej, które nieustannie pobudzają naszą wyobraźnię. Okazuje się, że to, co odległe i inne, jednak może smakować.


Subwencja ogólna składa się z części wyrównawczej dla gmin, powiatów i województw; części oświatowej dla gmin, powiatów i województw; części równoważącej dla gmin i powiatów oraz części regionalnej dla województw.\nPonadto, gminy otrzymują część rekompensującą subwencji ogólnej przeznaczoną na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnych stref ekonomicznych.\nŁącznie samorządy otrzymały w 2015 roku 51,3 mld złotych, w tym między innymi: 40,4 mld zł subwencji oświatowej oraz blisko 8,7 mld części wyrównawczej (6,2 mld zł dla gmin, 1,6 mld zł dla powiatów i 0,9 mld zł dla województw).\nCzęść oświatowa subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na 2015 r. była o 877 mln zł wyższa od przekazanej w 2014 r.\nW informacji sporządzonej przez resort finansów znajdziemy inne ciekawe dane dotyczące m.in. podziału części wyrównawczej subwencji pomiędzy samorządy, a także rozdysponowania rezerw subwencji na zadania edukacyjne i drogowe.\nPełną treść sprawozdania Ministra Finansów zamieszczamy poniżej.\nSprawozdanie Ministra Finansów


GERLACH Superior (10 elementów) Zestaw garnków - ceny i opinie w Media Expert\n1 x Garnek 20 cm , 1 x Rondel 16 cm , 3 x Garnek 24 cm , 5 x pokrywka\nZawartość zestawu 1 x Garnek 20 cm, 1 x Rondel 16 cm, 3 x Garnek 24 cm, 5 x pokrywka\nFunkcje dodatkowe Profilowane pokrywki, Wewnętrzna miarka\nkupił/aZestaw garnków GERLACH Superior (10 elementów)\nSuper jakość. Przystępna cena. Solidne wykonanie.\nPo dłuższym namyśle i szukaniu garnków do mojej kuchni produkt ten firmy Gerlach jest trafnym rozwiązaniem. Dla mnie ważna jest ekonomia i prostota działania a te garnki spełniają moje oczekiwania całkowicie. Plusem jest to że w razie potrzeby dają rade w piekarniku. No i sprawa równie istotna dla współczesnej kuchni - można myć w zmywarce. Polecam bo warto się zainteresować i używać.\nGarnki zakupione w ramach prezentu, bardzo porządnie wykonane, elegancki wygląd. Jeśli chodzi o użytkowanie okres za krótki, żeby to ocenić.\nGarnki godne polecenia mimo wysokiej ceny.\nSZYBKO SIĘ NAGRZEWA, UTRZYMANE CIEPŁO, POTRAWY SĄ SMACZNE. GARNKI BĘDĘ POLECAĆ.\nEleganckie, ładnie wykończone. Mam nadzieję, że okażą się tak dobre, jak bardzo były zachwalane. Zbyt krótko je użytkuję, żeby wypowiadzać się więcej.\nJakość ,wykonanie i okres gwarancji na super poziomie,gorąco polecam,prima obsługa.\nsuper towar polecam każdemu produkty tej firmy.\nBardzo polecam garnki Superior, są idealne do kuchni indukcyjnej, porządne, mocne i bardzo ładne. Pasują do każdego wnętrza. Chciałam tylko te i żadne inne.\nŁADNY WIZERUNEK, POLSKI PRODUKT


Życie i szycie: Czarny kot straszy niczym czarna wołga.\nHana 19 listopada 2015 12:08\nLidka, no co Ty, kochanków można mieć zawsze!\nHana 19 listopada 2015 12:09\nHa, ha! Pierszam!!!\nHana 19 listopada 2015 12:11\nA nawet można ich (kochanków) wabić na kota!\nLidia 19 listopada 2015 13:34\nGratuluję pudełka, Hanuś :)\nNiby mogę i niby można ;) nie mam jednakowoż takiej potrzeby ;) wystarczą mi te dwa chłopaki w domu.\nJestem tak zacofana, że nie wiedziałabym, jak na kota wabić hrehrehre .....\nHana 19 listopada 2015 15:49\nNo weź, Lidka! Mówisz: Wpadniesz do mnie? Mam cudownego kota. Mięciusi w dotyku, przymilny i nieskończenie piękny. A jak mruczy! (Tu znacząco i ze zmysłowym westchnieniem się przeciągasz).\nKużden jeden na to poleci. Jakby co, oczywiście.\nLidia 19 listopada 2015 20:55\nDzięki za inspirację :)) Albo powiem, że mam kotkę. Wyrażę się po angielsku, ha,ha ...... jest takie jedno dwuznaczne słówko. I to jest to :))) Jakby co ;)\ndora 19 listopada 2015 13:25\nO nie, takich bzdur i zabobonów czytać nie będę:)))\nLidia 19 listopada 2015 13:35\nJa czytam i mam ubaw z ludzkiej głupoty z jednej strony, a z drugiej - włos się na głowie jeży, bo z powodu głupoty cierpią często zwierzęta.\ndora 19 listopada 2015 14:53\nNo właśnie Lidko, ta głupota przeraża.\nelkiblog 19 listopada 2015 17:00\nLidko kochana domagam się zdecydowanie, tuż po 12 w Nowym Roku proszę o zdjęcie Waszego czarnuszka, będzie to obcy czarny i prawie na werandzie. Zdjęcie możesz dać kiedykolwiek robione ważne by był :)). Będzie cały rok pomyślność. :))\nA to całowanie domowego kota przez gościa uwielbiam muszę to ludziom wszędzie mówić nasz kotuś zacznie uciekać gdyby go całowali pewnie spod szafek bym wyciągała. :))\nMieliśmy czarną kotkę 16 lat, kiedyś wyglądała przez okno i zobaczyli ją robotnicy przy układaniu ścieżki "ludzie to mają nasr... w głowach usłyszałam. :))) Ale głupek pomyślałam. :))\nLidia 19 listopada 2015 20:58\nDobrze, Elu, wyślę. Mam nadzieję, że zapamiętam, w razie czego proszę o przypomnienie :)\nBonus też by zwiał przed takimi czułościami. On woli sam i nie za szybko, oraz nie do każdego przyjdzie. Księciunio ;)\nAno głupek. Szkoda gadać po prostu.\nAnna Maria P. 19 listopada 2015 17:25\nGupota i zabobon. Ja tam uwielbiam wszystko, co czarne, a czarne koty w szczegolnosci. :))\nLidia 19 listopada 2015 20:59\nBo czarne koty są wspaniałe i najbardziej tajemnicze :)) Twoja Miećka jest bardzo podobna do Bonusa, zresztą, jak tak na zdjęcia patrzę. Nawet białą krawatkę ma.\nAnna Maria P. 20 listopada 2015 08:51\nI stringi tez, bo tylko na stronie brzusznej ma bialy cien majteczek.\nLidia 20 listopada 2015 18:04\nBonus też ma :) I ten sam wyraz pyszczka ;)\nKatarzyna 19 listopada 2015 17:59\nU mnie burasek, tygryske-jak wiesz. Ale pierwsza byla czarna Peppina, tez sie nasluchalismy gupot.\nO macicy -nie slyszalam. Bosz..\nCzytam natomiast teraz ksiazke o autystycznym chlopcu, ktoremu bardzo pomogl kot. Zwykly, wcale nie szkolony specjalnie. Ktory swoim siodmym zmyslem wyczuwal, czego dziecko potrzebuje w danym momemcie. Bardzo wzruszajaca opowiesc.\nPozdrawiam pana B:)))\nLidia 19 listopada 2015 21:02\nDziękuję za pozdrowienia :) Pan B wszelkie hołdy przyjmuje z godnościom osobistom ;)\nO tej książce gdzieś tu na naszych blogach była mowa, chyba w Kurniku. Wiele kotów to mądre stworzenia, tak same z siebie. Psy również.\nFrau Be 19 listopada 2015 18:17\nZagotowałam się, bo mi się przypomniały wczasy sprzed lat, kiedy to moja szanowna koleżanka Kościotrup wpadła w histerię na widok kota, bo jej na ciążę zaszkodzi. Nie masz pojęcia, z jaką rozkoszą palnęłabym w tę blond ondulację!\nLidia 19 listopada 2015 21:04\nSzkoda, że tego nie zrobiłas, nie bacząc na jej "poważny" stan. Chociaż to i tak pewnie nic by nie dało.\nNajwyraźniej bała się zakłaczenia macicy ;)))\nFrau Be 20 listopada 2015 16:43\nNo przecież nie mózgu. Tam by nie było czego zakłaczać...\nLidia 20 listopada 2015 18:05\nOrszulka 19 listopada 2015 20:44\nLidia, Ty wiesz jaki kolor jest moim ulubionym ;)\nIde sprawdzic, czy Feliks ma rozszerzone zrenice i czy myje sie za uszami ;)\nLidia 19 listopada 2015 21:06\nWiem, Orszulko :))\nU Ciebie, to się cały czas zapewne myje i ma rozszerzone źrenice ;) a może nie? ;)\nOrszulka 19 listopada 2015 21:58\nObecnie siedzi z podwinietymi czterema lapami :)\nOdpoczywa od mycia sie za uszami ;)\nZrenic nie pozwolil mi z bliska zobaczyc ;)\nLidia 19 listopada 2015 22:27\n:)) ani chybi idzie zimno ;) Bonus też siedzi z podwiniętymi. Kurczę, coś w tym jest ;)\nBonusowe źrenice są wielkie, bo w pokoju trochę ciemnawo jest :)))\nWięc u Feliksa może być podobnie ;)\nMaria Nowicka 19 listopada 2015 20:45\nWygląda na to że w jakim nienormalnym miejscu mieszkam, nikt z mojego otoczenia nie oczernia czarnych kotów ;) Moja bratanica ma pięknego wielkiego czarnego kocura Leona, a moja koleżanka dwa czarne :))\nLidia 19 listopada 2015 21:11\nU mnie też nie ma czegoś takiego, chociaż kiedyś taka jedna moja ciotka oniemiała, widząc koty w moim domu rodzinnym. W sensie, że szwendały się po domu. A ciotka mieszka na wsi i tam u niej koty krzywdy moze wielkiej nie mają, ale jeszcze dużo do ideału brakuje.\nWyjasniłam jej, że to takie domowe koty, bez wdawania sie w szczegóły. Jakby zobaczyła futra wylegujące się na łóżkach, albo na stole, tudzież Bonusa śpiącego z nami, to nie wiem ...... szok kompletny :)))\nKot Twojej bratanicy, to moze taki wielki jak Bonus jest?\nMnemosyne 19 listopada 2015 22:13\nNo, a , że koty to złodzieje? Taki jedne na Mazurach, kota, który sciagnła coś ze stołu..nie napiszę, co mu zrobił, bo nie widziałam, ale słyszałam. Straszne. Za to takiej jednej pani, kot nasrał w makaron. A było to tak. Dawniej ludzie sami robili makaron do niedzielnego rosołu. Zwykle gospodyni rano go kroiła, zostawiała na stole, zeby obsechł, w tym czasie paradowała do kościoła. Po powrocie zabierała się za przygotowywanie obiadu. Nastawiła wodę na makaron, podchodzi do stołu i tak się dziwi, że ten mamaron jakoś tak na kupke zgraniety, ale ni cbierze tą kupke chce wrzucić makaron do wody, a tam zonk, w makaronie kociao koopa:) Słyszałam, żeby odczynić urok, jak czarny kot przebiegnie drogę, dogonic kota i napluc na niego.\nMnemosyne 19 listopada 2015 22:15\nzaszczele się z tą klawiaturą, ale literówek narobiłam.\nLidia 19 listopada 2015 22:29\nKlawiatura faktycznie - robi, co chce ;)\nPadlam z tym "kupnym" makaronem he,he ......\nBonus nie ściąga nic ze stołu, jedynie wymusza wzrokiem zagłodzonego kotecka ;)))\nJa. 19 listopada 2015 22:22\nObecnie mam 2 czarne koty i żadnego kochanka:(\nChyba poszastam się szarym mydłem!\nTeż jestem ogromną kociarą,która ma alergię na naskórek kota.Ale głaskam je po sierści nie drapiąc aż do naskórka ;)\nA koty mam różniaste(chyba widziałaś na foto) i często bywa tak że mam dochodzące i tzw podrzutki.\nSą to koty dachowo-podwórkowe z przyzwoleniem przebywania w piwnicznej kuchni(w celach towarzyskich lub posiłkowych) i 1 senior ma dyspensę by z nami przebywać w domu.Mimo,że żyją "wolno"( w sensie że nie są domowe) są odrobaczane,odpchlane i leczone w razie potrzeby i jedzą mleko,mięso i kupną karmę oraz kombinuję jakby tu 2 kotki wysterylizować.\nA najbardziej lubię czarne,bure i łaciate ;D\nGdy czarny kot przebiega mi przed autem to martwię się,by go nie potrącić lub by inni kierowcy tego nie zrobili.\nLidia 19 listopada 2015 22:34\nTak, pamiętam Twoją kociarnię :)) Jest imponująca :))\nChłop i dwa czarne koty wystarczą w zupełności ha,ha ..... nie ma się co chlastać szarym mydłem :)) a jak przyciągnąć kochanka, to Hana rzuciła pomysłem na początku komentarzy :)) w razie co ;)\nTeż sie zawsze martwię, jak widzę koty przelatujące przez jezdnię. Bo wielu "kierowców" jeszcze specjalnie przyspieszy, żeby kota potrącić. Debile.\nJa. 20 listopada 2015 16:34\nZ tymi kierowcami debilami to wiem,bo moje koty przechodzą przez drogę (dom po jednej stronie a zabudowania gospodarskie po drugiej).Jedni zatrzymują się i czekają a inni trąbią nerwowo jadąc z przyśpieszeniem.Podobnie jest jak pędzimy krowy poboczem(też muszą przechodzić przez asfalt).Zdarza się,że kierowca-debil nazwymyśla,że pędzi się krowy poboczem drogi!!!!! Nosz kurde! Na samolot mnie nie stać,bo mleko za tanie ;P\nLidia 20 listopada 2015 18:09\nAno debile. Taaa, może być poboczem, ale krowie nie wytłumaczysz, że mają iść jedna za drugą. Matko co za ludzie ..... niech się cieszą, że jeszcze krowę na drodze widzą, bo u nas to ja dawno nie widziałam. Znaki drogowe się jeno ostały.\nA z tym samolotem - przypomniał się mi taki durnowaty rosyjski film, o Finach ( czy jednym Finie), którzy przyjechali do Rosji i z Rosjanami gdzieś tam nad jeziorem balowali. I tam był motyw próby przewiezienia krowy odrzutowcem z jednego miejsca na drugie :))))) Niestety próba zakończyła się niepowodzeniem.\nJa. 20 listopada 2015 21:19\nJak nie widziałaś krowy to Ci swoje pokażę (moje początki blogowania ;) ).\nA film jaki miał tytuł jeśli kojarzysz jeszcze?\nCo do kocich zabobonów.Myślę że tyle w tym prawdy że koty przekazują pozytywną energię.Głaskanie kota uspakaja,a jego mruczenie wprost rozaniela :)))\nTu jest mój zwierzyniec(w sumie jego część ;P )\nJa. 20 listopada 2015 21:21\np.s. nie wkleiło się\nLidia 21 listopada 2015 11:31\nTen film nosi tytuł: "Osobliwości narodowego polowania". Może gdzieś go znajdziesz, to obejrzyj sobie :))\nZdjęcia obejrzałam, dzięki za linki :) Z krowami to ja za pan brat kiedyś tam byłam ..... miałam babcię na wsi, do której często jeździłam, więc ze zwierzyną się oswoiłam. Poza tym mam silne, wiejskie geny, mimo, że w mieście sie urodziłam ;)\nInaczej, jakbym mysz u siebie złapała?? Wszyscy się dziwią, że to zrobiłam he,he ....\nKoty są magiczne, zgadzam się z Tobą co do głaskania i mruczenia ...\nMaria N. 19 listopada 2015 23:29\nCóż..każde zwierze śmierdzi jak się o nie nie dba..nawet chomik i rybki. Nawet nie wiedziałam, że jest tyle przesądów z nimi związanych ;)\nLidia 20 listopada 2015 09:08\nDokładnie - jak się o nie nie dba.\nJa też nie wiedziałam, dopóki nie zaczęłam szukać informacji do postu :)\nczerwona filiżanka 20 listopada 2015 00:11\nzdumiewa mnie ta potrzeba lęku, wszak najwięcej przesądów własnie z niepowodzeniem związanych.\nLidia 20 listopada 2015 09:09\nTak widocznie jesteśmy zaprogramowani, że byle kot jest w stanie wywołać tyle strachów. Bez sensu.\nKrólowa Karo 20 listopada 2015 02:14\nTakie pomówienia są rozpowszechniane przez ludzi, którzy kotów nie lubią. Aż trudno uwierzyć, że w XXI wieku ludzie wierzą w takie pierdoły. To powiedziałam ja - właścicielka czarnego kota!\nLidia 20 listopada 2015 09:14\nOoo, nie wiedziałam, że masz czarnego sierściucha :)))\nNiestety, jak widać - niektórzy pozostali mentalnie w bardzo dawnych latach. Nie czytałam wypowiedzi nawiedzonych "mamusiek" na podanym w linku forum. Mam wrażenie, że sporo osób nie lubi kotów, bo ich nie rozumie i nie moga znieść ich niezależności i badawczego wzroku :)))\nemka 20 listopada 2015 07:50\nludzie są czasem niewiarygodnie niemądrzy... :))))))))\nja się ubawiłam ... ale sa tacy co w to wierzą i z takich powodów mogą nawet krzywdę zrobić zwierzęciu.... to jest straszne...\nLidia 20 listopada 2015 09:15\nNiestety .... niektórzy biorą bardzo serio te głupoty i potem cierpią na tym zwierzęta.\nOlga Jawor 20 listopada 2015 07:55\nA ja lubię czarne koty od czasu emisji serialu "Siedem życzeń" Pamiętasz kota Rademenesa o cudnym, głebokim, męskim głosie?Ach, jak marzyłam wówczas o podobnych przygodach i takim magicznym, potrafiącym przenosić w czasie kocie.No i nareszcie mam czarnego kota - piszeszczocha i mądralę (ale czasem niestety sikuna mościckiego:-))\nUściski o deszczowym poranku zasyłam!:-)***!\nLidia 20 listopada 2015 09:20\nPamiętam Rademenesa ...... super serial :) niedawno gdzieś go powtarzali, trafiliśmy na pierwszy odcinek. Bonus bardzo czujnie patrzył w telewizor, w momencie, gdy Rademenes miauczał i się pojawiał :))\nA potem zapomniałam, że leci i już nie oglądałam. Te lata 80. .....\nFajne określenie masz na swojego kociambra, Olu :)))\nU nas chyba jeszcze nie pada, ale pochmurno i niskie ciśnienie musi być.\nerrata 20 listopada 2015 11:38\nKażdy kot jest identycznie dobry. A zabobony... Te zawsze gdzieś tam pokutować w narodzie będą. Aż się znudzą i przestaną.\nPamiętam, jak moja babcia opowiadała, że za jej czasów, gdy kot pojawił się na drodze, trzeba było odwrócić się i zrobić parę kroków w stronę przeciwną. Dopiero potem można było iść tam, gdzie pierwotnie zmierzano. Ot, głupoty...\nLidia 20 listopada 2015 13:33\nFajnie napisałaś o tej dobroci :)\nPodejrzewam, że niektórzy robią tak, jak Twoja babcia mówiła. Ano, głupoty, co zrobić.\nEla 20 listopada 2015 20:17\nNie wierzę w zabobony ! Uważam że każdy kot jest piękny nawet kocur moich sąsiadów da się polubić jak nie robi spustoszenia przy moich karmnikach !\nLidia 20 listopada 2015 21:01\nBo w takie głupoty nie ma co wierzyć. A kocur - poluje, bo taka jego natura. Nasz też na balkonie sikorkę dorwał i co z takim zrobić? .....\nMaks 21 listopada 2015 21:53\nDla mnie zabobony nie istnieją! Kot jak kot. Miłe, puchate. Ile razy kot czarny przebiegał przez drogę i... nic się nie stało! Głupota! Pozdrawiam! :)\nLidia 22 listopada 2015 11:13\nOczywiście, że kot, to kot, a nie jakieś nie wiadomo co.\nAle na głupotę innych nic się nie poradzi.\nMiriam S 22 listopada 2015 12:49\nSzkoda że przez te przesądy nie jedno zwierzę ucierpiało. Kocham Koty wszelkiej maści, mam tylko przygarnięte przybłędy. W tym dwa czarne. Dochodzących na jadło i ratunek też sporo, ot wiejskie życie...\nLidia 22 listopada 2015 19:34\nNiestety. Włos się na głowie jeży, jak człowiek sobie o bezmyślności i głupocie ludzi pomysli.\nWłasnie, wiejskie życie ..... sielskie, by sie zdawać mogło.\nagulec 22 listopada 2015 18:59\nAle głupotki z tymi zabobonami:D Mój tata zawsze mówi, że czarny kot mu szczęście przynosi:D\nJa też tak twierdzę, że przynosi :))


Dice Throne to szybka gra karciano-kościana, która sprawi, że Twoje serce zabije mocniej. Wybierz bohatera i wykorzystaj jego umiejętności, by pokonać przeciwnika. Każde pudełko zawiera całkowicie niezależną grę i pozwala stoczyć pojedynek między dwoma bohaterami. Można łączyć bohaterów z różnych części „Dice Throne”, by zagrać w więcej niż 2 graczy. Wszystkie komponenty związane z bohaterem mieszczą się w poręcznej zamykanej tacce, dzięki której przygotowanie do gry przebiega błyskawicznie. Po prostu otwórz pudełko i zacznij bitwę!


DOM GŁOSÓW. Ebook. Donato Carrisi. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nDOM GŁOSÓW (ebook)(audiobook)(audiobook)\nPietro Gerber za pomoc hipnozy pragnie poznać sprawcę morderstwa sprzed lat. Zostaje uwikłany w niebezpieczną grę, popada w obsesję\nPowieści Donato Carrisiego, publikowane już w ponad dwudziestu krajach świata, są jak filmy w 3D czytelnik jest dokładnie w środku historii, wewnątrz jądra zła. Jego thrillery czyta się z nieodpartą perwersyjną przyjemnością. Potwierdzają to wyniki sprzedaży: ponad 3 miliony egzemplarzy!\nO niebywałym talencie pisarskim Carrisiego świadczą też liczne nagrody i wyróżnienia dla jego powieści kryminalnych włoskie: Premio Bancarella, Premio Letterario Massarosa, Premio Camaiore di Letteratura Gialla, do tego zwycięstwo w Śródziemnomorskim Festiwalu Kryminału i Powieści Noir oraz francuskie Prix SNCF du Polar Européen 2010 i Prix des lecteurs du Livre de poche 2011.\nDwie ze swoich powieści Donato Carrisi z sukcesem przeniósł na ekran kinowy. Ekranizacja Dziewczyny we mgle przyniosła mu statuetkę David di Donatello włoski odpowiednik Oscara za debiut reżyserski. Film ten jest dostępny na platformie Netflix.\nDonato Carrisi po raz kolejny triumfuje na szczytach list bestsellerów, pokonując z łatwością wszystkich swoich rywali. Dom głosów, thriller psychologiczny o sile hipnozy, to strzał w dziesiątkę!\nDom głosów to mroczna bajka godna Kinga, Poego lub Lovecrafta, a jej bohaterowie to postacie z Pinokia odbite w krzywym zwierciadle.\nNowa powieść jednego z najpopularniejszych włoskich pisarzy, autora słynnego Zaklinacza, którego thrillery cenią m.in. Michael Connelly oraz Ken Follett.\nDonato Carrisi potrafi tworzyć naprawdę zachwycające pozycje i ,,Dom głosów" z całą pewnością się do tej kategorii zalicza. Hanna wiedziała, że musi przestrzegać zasad ustanowionych przez rodziców, bo inaczej będą z niej niezadowoleni. Nie można było oddalać się, mówić nikomu swojego imienia i zawsze słuchać opiekunów. Teraz jednak minęło wiele lat i kobieta postanowiła zgłosić się na terapię. Hanna uważała, że lata temu zabiła swojego brata, Ado. Czy tak faktycznie było? Już od samego początku wciągnęłam się w tę psychologiczną zagrywkę, stworzoną przez autora. Donato Carrisi zręcznie myli tropy, przeszłość miesza się z teraźniejszością i najbardziej zaskakujące jest w tym wszystkim zakończenie, którego na pewno nie można było przewidzieć. Język autora jest niezwykle plastyczny, pomysł na fabułę nowatorski. Nie ma zbyt dużej ilości bohaterów, więc nie występuje problem z ich rozróżnianiem. Pozycja jest tak wciągająca, że spokojnie można się z nią zapoznać podczas jednego czytania. Stopniowe odkrywanie fabularnych kart na pewno zachęca do sprawnej lektury. ,,Dom głosów" to szybka, wciągająca, zagadkowa lektura bez krwawych scen, oparta bardziej na psychice i wspomnieniach bohaterów, z którą warto się zapoznać. Idealna dla miłośników tajemnic.\n"Dom głosów" wciąga od pierwszych stronic - nie mogłam odłożyć książki. Polecam!\n5 oceniona przez: mommy_and_books, 2021-07-01\nDOM GŁOSÓW Donato Carrisi Wydawnictwo ALBATROS ?Dom głosów? to nowa, trzymająca w napięciu powieść włoskiego pisarza Donato Carrisia. ?TEN SEKRET JUŻ ZBYT DŁUGO POZOSTAJE W UKRYCIU...? Pietro Gerber ? to nasz główny bohater. Jest psychologiem dziecięcym. Przez hipnozę pomaga dzieciom odzyskać utracone wspomnienia. Pewnego razu otrzymuje telefon od tajemniczej, australijskiej psycholożki. Opowiada o swojej pacjentce, która podczas hipnozy wspomniała o morderstwie małego chłopca Ado. Jest przekonana, że to ona go zabiła. Gerber ma pomóc odzyskać Hannie wspomnienia i dotrzeć z nią do prawdy. Ten telefon i spotkania z Hanną wywrócą jego na pozór poukładany świat. Już nigdy nic nie będzie takie samo. Pietro przez nią będzie miał mnóstwo problemów. Często będzie się zastanawiał czy przez przypadek to on nie zwariował. Co jest prawdą, a co fikcją? Czy odkryje to nim będzie za późno? Czego nowego się dowie? Hanna Hall będąc dzieckiem żyła według następujących zasad, ustalonych przez swoich rodziców: 1. Ufaj tylko mamie i tacie. 2. Obcy są zagrożeniem. 3. Nigdy nie zdradzaj swojego imienia obcym. 4. Nigdy nie zbliżaj się do obcych i nie pozwalaj, by oni zbliżyli się do ciebie. 5. Jeśli nieznajomy woła cię po imieniu uciekaj. Zasady mają cię chronić. Zgadzacie się z tymi zasadami? Hanna Hall jest przekonana, że zabiła swojego malutkiego braciszka. Przez całe życie idzie z tym bagażem. Powiem wam, że poznając prawdę musiałam się zatrzymać, żeby ją przetrwać. Książka wciąga od samego początku. Jest bardzo tajemnicza. Po małym kawałku poznajemy sekrety ukryte przez autora. Powieść bardzo mi się podobała. Było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i mam nadzieję, że nie ostatnie. Bardzo dobra fabuła. Akcja nie goni akcję ? ale to nic nie szkodzi. Idealny główny bohater. Kim jest tajemnicza psycholożka? Czy Hannę Hall i Pietra Gerbera łączą tylko relacje zawodowe: pacjentka ? pacjent? Ich ukryte sekrety poznacie po przeczytaniu ?Dom głosów?. Chcielibyście mieszkać w tajemniczym domu głosów? Ja na 100% nie. Zachęcam do przeczytania tej tajemniczej powieści.


Döllersheim – Wikipedia, wolna encyklopedia\nRuina kościoła i cmentarz\nDöllersheim – opuszczona wieś w Dolnej Austrii, ewakuowana w 1938 w związku z utworzeniem poligonu Wehrmachtu. Początkowo poligon nosił jej nazwę Truppenübungsplatz Döllersheim. Od 1 stycznia 1964 należy do gminy Pölla w powiecie Zwettl.\nAlois Hitler[edytuj | edytuj kod]\nW miejscowym kościele zarejestrowano chrzest i zmianę nazwiska ojca Adolfa Hitlera, który urodził się w pobliskim Strones. Na cmentarzu pochowano babkę Hitlera Marię Annę Schicklgruber. W 1938 grobu nie odnaleziono i zbudowano symboliczny grobowiec.\nTę stronę ostatnio edytowano 24 lip 2014, 19:16.


Śpij dziecino w tym grobie\nOdwiedzając cmentarze, pochylamy się w zadumie nad grobami naszych bliskich, przyjaciół. Strata zawsze boli, bez względu na to w jakim odeszli wieku. Szczególne wzruszenie budzą groby dzieci.\nW dawnych czasach umieralność dzieci była bez porównania większa niż teraz. Wynikało to z wielu przyczyn. Większość zagrożeń okresu niemowlęctwa i zwłaszcza wczesnego dzieciństwa była związana z chorobami. Już same narodziny dziecka rzadko przebiegały bez problemów, często razem z noworodkiem umierała matka. Jeśli dziecko urodziło się prawidłowo i było zdrowe, starano się ze wszystkich sił, aby takim pozostało.\nDlatego, aby uchronić je przed chorobami, poddawano je tuż po narodzinach różnym zabiegom magicznym. Takie znaczenie miała prawdopodobnie pierwsza kąpiel. Po jej zakończeniu, niemowlę błogosławiono źdźbłem słomy, a do kołyski wkładano pod pościel uszy zająca, nóżki kreta oraz inne przedmioty, które miały zapewnić pomyślność, a przede wszystkim zdrowie. Matka i dziecko były też przez kilka dni izolowane od otoczenia, co następowało raczej ze względów magicznych niż zdrowotnych. Mimo tego, dziecko mogło łatwo zachorować. Często zwykłe przeziębienie kończyło się tragicznie. Maluchy padały ofiarą również wielu chorób zakaźnych, takich jak ospa, odra, koklusz.\nData dodania: 02.11.2021 14:00


Tysiac sfer wraz z wirtualnymi platformami – My Blog\nTysiac sfer wraz z wirtualnymi platformami\nW miare jak na przyklad platformy pozorne staja sie coraz bardziej powszechne, staraja sie poszerzyc liste swoich sposobnosci. W ten sposób dzisiaj istnieje milion uslug VDR, które maja setki funkcjonalnosci. Naturalnie jestesmy pewni, ze trudno jest dokonac wyboru. Jesli jednak podazysz w ciagu swoimi koniecznosci, latwo zostanie znalezc wspaniale rozwiazanie. W ten sposób chcielismy porozmawiac o tym, jakim sposobem VDR sa uzyteczne w celu wielu typów dzialalnosci.\nNie jawi sie byc tajemnica, iz VDR moga pomóc sferze finansowej. O ile przeanalizujecie odbiorców najlepszych firm VDR, ujrzycie tysiac odpowiednich banków. Oczywiscie bankowosc troszczy sie o ochrona zycia i zdrowia swoich archiwów i którykolwiek wie, hdy tajemnica bankowa odgrywa nadrzedna role na tej dziedzinie. Z tego powodu beda cieszyc sie VDR. Pomimo faktu, iz VDR funkcjonuja w Internecie, czynia wszystko, co mozliwe, tak aby chronic wlasne czyny. Stosuja do tego najistotniejszych dzialan, jak na przyklad skomplikowany odstepstwo dokumentu, autoryzacja wielostopniowa, kilku uprawnien itd.. Ponadto, jesli masz niepewnosci, mozesz wyselekcjonowac uslugi, które zawieraja kilka certyfikatów, które potwierdzaja pierwotnego idealne ochrona zdrowia.\nKorzysci z pracy z ideals virtual data room\nOczywiscie, VDR sa szeroko stosowane za sprawa kancelarie prawne. Po pierwsze, ochrona zdrowia odgrywa istotna role przy sferze prawnej. Jednak VDR oferuja takze inne zalety takim przedsiebiorstwom. Wiemy, ze bezpieczna obieg dokumentów wydaje sie niezwykle istotna. Kazdy pojmuje, ze to jedna z glównych korzysci oferowanych poprzez platformy rzekome. Mówiac wiecej, firmy funkcjonujace w tejze dziedzinie stale musza komunikowac sie ze swoimi klientami. Niekiedy zdarza sie tak bardzo, ze naturalnego klienci znamy z pozostalych kontynentów. Naturalnie kazdy ma dziesiatki komunikatorów na swoich laptopach jak i równiez telefonach komórkowych. Mimo to pokoje przez internet daja tobie tryb pytan i riposty, a zdobedziesz wszystko na jednym blogu.\nData room co to jest jak i równiez co byc moze zaoferowac\nVDR sa all-inclusive. Z tego powodu sa równiez praktyczne w branzy restauracyjnej. Jesli nie masz pojecia, w jaki sposób maja mozliwosc przyjsc do odwiedzenia restauracji, przemysl sobie o ogólnoswiatowych sieciach jak na przyklad McDonald’s. Nie jawi sie byc tajemnica, iz w dzisiejszych czasach ma milion tajnych rachunków. Tym sposobem VDR ochraniaja jego archiwa.\nMówiac na temat transakcjach M & Oraz. Sa ów lampy zawarte we wszystkich sposobach dzialalnosci. Aktualnie jest cieszaca sie popularnoscia metoda zarabiania pieniedzy jak i równiez rozwijania przedsiewziec. Po pierwsze, wirtualne repozytoria wespra cie uporzadkowac twe informacje. Wedlug wykonaniu tamtego, nalezyta starannosc bedzie dla Ciebie kawalkiem ciasta. Wtedy bedziesz zadowolony sposród tlumaczy jak i równiez obslugi duzej ilosci jezyków. Bedzie to drogocenne dla twoich partnerów pochodzace z innych partii Planety. Poza tym docenisz wsparcie klienta 24/7. Ale perfekcyjna rzecza, intralinks dealspace jaka otrzymuja twoi partnerzy, jest to, ze oszczedzaja swój finanse siedzac po swoich biurach i uczac sie archiwów.\nNa koniec powiedzielibysmy, ze platformy wirtualne moga byc uzyteczne na rzecz wielu dziedzin, nie tylko w celu tych. Codziennie rozwijaja sie, oferuja nowatorskie funkcje i innowacje. To, co masz obowiazek zrobic, to wypróbowac VDR i w tej chwili nigdy nie zaakceptowac bedziesz uzywal PDR.\nPrevious PostPrevious How to Begin a Persuasive Essay\nNext PostNext Understanding the Terms Scholar and Undergraduate\nWhy do ticks continue pets on despite treatment\nSimple Methods on how best to compose a Dating Profile for a lady


Game Ładna Polka Dots. Graj za darmo\nŁadna Polka Dots\nOpis gry: Będziesz adorować stylową sukienkę i być najbardziej popularna dziewczyna? Następnie spróbuj nowy sezon, sukienki i inne stroje w grochu. Ten modny design z nas ponownie i można wybrać się o coś chcesz. Odebrać sobie stylowe ciuchy, włosy i najmodniejsze dodatki.\nBędziesz adorować stylową sukienkę i być najbardziej popularna dziewczyna? Następnie spróbuj nowy sezon, sukienki i inne stroje w grochu.\n© playgame24.com - darmowe gry online Ładna Polka Dots () Play Katowice gry online flash Ładna Polka Dots za darmo.. Nie zapomnij Oceń tę grę Ładna Polka Dots i akcji tej grze z najlepszymi przyjaciółmi.


Cała prawda o fałszywym systemie stuprocentowym\nZnana na całym świecie gra w Lotto przyciąga ogromne rzesze ludzi, którzy szukają łatwego sposobu na szybki zarobek. Uchodzący za fałszywy system stuprocentowy to dla wielu z nich technika, która ma pozwolić na uzyskanie wysokich, wielomilionowych wygranych przy niewspółmiernie niskim wkładzie własnym. Istotą metody jest systematyczność i zwiększanie stawki z każdą kolejną rozgrywką...\nwebcała prawda o fałszywym systemie stuprocentowym...\nZnana na całym świecie gra w Lotto przyciąga ogromne rzesze ludzi, którzy szukają łatwego sposobu na szybki zarobek. Uchodzący za fałszywy system stuprocentowy to dla wielu z nich technika, która ma pozwolić na uzyskanie wysokich, wielomilionowych wygranych przy niewspółmiernie niskim wkładzie własnym. Istotą metody jest systematyczność i zwiększanie stawki z każdą kolejną rozgrywką. Istnieje wiele odmian tego rozwiązania, jednakże większość z nich jest oparta na niejasnych przesłankach, które zaprzeczają prawidłom nowoczesnej matematyki.\nJak działa fałszywy system stuprocentowy?\nIstnieje wiele modyfikacji systemu stuprocentowego, jednakże wspólną cechą działania każdej z nich jest regularność. Metoda gry w Lotto opierająca się na systematyczności jest popularna wśród graczy na całym globie. Jej istotą w podstawowej formie jest skreślanie codziennie tej samej liczby przy jednoczesnym potrojeniu stawki wejściowej w każdej kolejnej rozgrywce. Według informacji dostępnych w internecie już po 7 dniach możemy w ten sposób powiększyć zysk ok. 147-krotnie w porównaniu do początkowej wygranej. Jednakże wkład własny musi być większy 729 razy.\nOpisana w poprzednim akapicie metoda gry Lotto należy do jednocyfrowego systemu stuprocentowego. Istnieje jej rozwinięcie do techniki dwucyfrowej, gdzie po prostu wybieramy dwie cyfry i każdego dnia konsekwentnie obstawiamy zakłady, skreślając właśnie je. Jest on bardziej skomplikowany, jednakże może przynieść dużo większy zysk w krótkim czasie. Statystyka pokazuje, że para wybrana przez gracza może się powtarzać średnio co 10. losowanie. Warto jednak pamiętać, iż wymaga wyższego wkładu finansowego.\nJeszcze inną modyfikacją, a zarazem rozwinięciem poprzednich technik jest trzycyfrowa metoda gry Lotto. Fałszywy system stuprocentowy wykorzystujący ten sposób oparty jest na tych samych zasadach, co poprzednie rozwiązania, z tą różnicą, że wybieramy trzy cyfry i zakreślamy je sukcesywnie przy każdym losowaniu codziennie. Jest to jednocześnie najbardziej skomplikowany i najlepiej rokujący sposób rozgrywek. Jego używanie niesie za sobą największe prawdopodobieństwo wysokiej wygranej i dużego zwrotu z inwestycji.\nCzy są inne "magiczne" metody gry w Lotto?\nOmawiane metody gry w Lotto należące do kanonu tzw. systemów stuprocentowych to jedne z najbardziej znanych technik używanych przez graczy. Istnieją jednak inne uchodzące często za "magiczne" rozwiązania. Jednym z nich jest po prostu metodologia chybił-trafił znana każdemu, kto choć raz próbował swoich sił w Multi Lotku. Wiele osób uważa ją za najskuteczniejszą, jednakże należy pamiętać, że jest ona obarczona największą losowością. Nie można doszukiwać się w niej żadnych zależności pomiędzy kolejnymi losowaniami.\nKupon grupowy to kolejne rozwiązanie stosowane przez entuzjastów gry Lotto. Warto zauważyć, iż w tym przypadku istnieje możliwość wykorzystania jedno-, dwu- lub trójskreśleniowego systemu stuprocentowego. Różnica polega na tym, że w rozgrywce bierze udział więcej osób, które partycypują finansowo w koszcie zakupu zakładu, a jednocześnie dzielą się wygraną w przypadku obstawienia wylosowanych liczb. Pozwala to na stosowanie zaawansowanych technik grupom ludzi, którzy w pojedynkę nie mogliby ponieść stosownych nakładów na zakup losów.\nTrzecim wartym wspomnienia rozwiązaniem są zakłady systemowe, które w połączeniu z systemem stuprocentowym mają przynieść wymierne rezultaty graczom. Należy jednak pamiętać, że wszystkie opisywane w internecie techniki obarczone są podobnym ryzykiem. Nawet jeśli ich autor twierdzi, iż przyniosą one wysokie wygrane w krótkim okresie, to w praktyce nie uzyskamy od niego takiej gwarancji. Z tego względu wszelkiego rodzaju internetowe metody gry w Lotto musimy traktować "z przymrużeniem oka".\nDlaczego system stuprocentowy uchodzi za fałszywy?\nCzęsto można spotkać się z pytaniem, dlaczego system stuprocentowy uchodzi za fałszywy, skoro autorzy opracowań na jego temat przytaczają wiele skomplikowanych obliczeń, które uwiarygadniają jego prawidłowość. Okazuje się, że dla osób niedoświadczonych lub mających słabą orientację w naukach matematycznych sama obecność złożonych równań jest uznawana za potwierdzenie tezy. W praktyce nie są one zgodne z powszechnie obowiązującymi prawami nowoczesnej matematyki, a w szczególności rachunkiem prawdopodobieństwa i statystyką.\nOsoby zainteresowane działaniem systemu stuprocentowego zwykle szukają jedynie łatwego i niewymagającego od nich wysokich umiejętności intelektualnych sposobu na ekspresowy zarobek. Niestety nie mają one pojęcia o poziomie ryzyka inwestycji w kupno zakładów i grę w Lotto. W konsekwencji narażają się na duże straty finansowe, a nawet popadnięcie w długi, gdyż wielu z nich kredytuje udział w losowaniach.\nNiezależnie od tego, czy mamy świadomość niebezpieczeństw związanych z zawieraniem zakładów w grach losowych, musimy traktować Multi Lotka jako zabawę i formę rozrywki. W żadnym wypadku nie powinniśmy podchodzić do niej jak do inwestycji. Należy także przyjąć, że publikowane na wielu polskich, jak i zagranicznych stronach www opisy systemu stuprocentowego są fałszywe i niepoparte naukowymi faktami.\nTagi: #system gry w lotto#fałszywy system stuprocentowy#metoda gry lotto\nwtorek, 18:00 09.03.2021 przez Robert Jakiś\nCzas generowania: 0.0070 sek.


Aż 6 na 10 Polaków ma objawy depresji. Gdzie zwrócić się o pomoc w przypadku problemów ze sobą lub w sytuacji, gdy dotyczą one bliskich? | Nowiny\nMateriał oryginalny: Aż 6 na 10 Polaków ma objawy depresji. Gdzie zwrócić się o pomoc w przypadku problemów ze sobą lub w sytuacji, gdy dotyczą one bliskich? - Strona Zdrowia\nNOWE Teraz wyższa emerytura na rękę od lipca. Świadczenia brutto i netto po obniżce PIT do 12% - wyliczenia [25.06.2022]\nHoroskop dzienny na jutro (26.06, niedzielę). Które znaki zodiaku powinny wyznać miłość?


Yamaha TF-RACK - Muzyk.net\nRedakcja | Muzyk FCM Nagłośnienie, Newsy 440\nNowy cyfrowy mikser Yamaha w obudowie rack.\nYamaha postanowiła rozszerzyć serię cyfrowych mikserów TF o model zamknięty w obudowie rack 3U. Pod względem ilości kanałów wejściowych i innych szyn można go uznać za rackową wersję konsolety TF1 ale nie brak też różnic między nimi.\nTF-RACK – bo tak nazwano nowy mikser – obsługuje 40 kanałów wejściowych (32 mono + 2 stereo + 2 stereofoniczne powroty). Udostępnia on ponadto w 20 szyn AUX (8 mono + 6 stereo), szyny wyjściowe STEREO i SUB oraz 8 grup DCA.\nTak jak wcześniejsze modele także ten wyposażono w dotykowy ekran z technologią TouchFlow i obsługą gestów, a do dyspozycji mamy również jeden enkoder TOUCH & TURN, który można wykorzystać do obsługi różnych funkcji (np. 1-knob COMP i 1-knob EQ), jak również 4 programowalne pokrętła i 6 przycisków. Ekran z obsługą wielodotyku daje możliwość wyświetlania zarówno zbiorczej informacji o wielu kanałach jednocześnie jak również tylko o jednym wybranym przez użytkownika. Mikser oferuje też funkcję GainFinder, presety QuickPro czy pamięć scen (2 banki po 100 komórek). TF-RACK wyposażono w przedwzmacniacze mikrofonowe D-PRE. W kanałach wejściowych i wyjściowych dostępne są m.in.: korektory, bramki i kompresory, a ponadto mikser ma na pokładzie osiem procesorów efektów z rozmaitymi algorytmami.\nTF-RACK wyposażono w 16 wejść analogowych typu combo XLR/jack, 16 wyjść OMNI – 8 typu XLR i 8 typu jack 1/4”, stereofoniczne wejście ST IN (L, R) typu cinch, wyjście słuchawkowe, wejście dla kontrolera nożnego, port sieciowy Ethernet oraz trzy porty USB – jeden typu B i dwa typu A. Port TO HOST służący do komunikacji z komputerem umożliwia ponadto transfer audio w obie strony (24-bit/48 kHz, 34 × 34) podobnie jak gniazdo służące do podłączenia zewnętrznego nośnika pamięci (w tym przypadku audio 2 × 2). Trzeci port służy zgodnie z nazwą do podłączenia iPada. Do dyspozycji mamy ponadto slot na rozszerzenie, w którym można zamontować opcjonalną kartę NY64-D (transmisja maks. 128 kanałów audio poprzez protokół Dante; 24-bit/48 kHz, 64 IN/64 OUT). Mikser może współpracować z programem TF Editor dla komputerów PC i Mac oraz z aplikacjami TF StageMix i MonitorMix dla urządzeń mobilnych z systemem iOS.\nNext article KMI BopPad\nPrevious article Universal Audio – promocja


Żelazko, 2 W 1: przewodowe/bezprzewodowe Ariete 6236 - Żelazka i Generatory pary w sklepie PGE\nŻelazko, 2 W 1: przewodowe/bezprzewodowe Ariete 6236\nSystem 2 w 1: żelazko zasilane elektrycznie lub bezprzewodowo, moc 2400 W, stopa ceramiczna, pojemność 300 ml, prasowanie w pionie, uderzenie pary, funkcja ciągłej pary, prasowanie na sucho, wymiary 300x105x250 mm\nBezprzewodowe żelazko o mocy 2400 W. Szybko się nagrzewa, dzięki czemu jest gotowe do pracy w kilka chwil. Duża moc gwarantuje skuteczne wygładzanie prasowanych powierzchni. Urządzenie posiada wbudowany system 2w1. Polega on na tym, że żelazko może działać bezprzewodowo lub być zasilane elektrycznie. Pojemność pojemnika na wodę to 300 ml. Możliwość prasowania w pionie, uderzenie pary, funkcja ciągłej pary, prasowania na sucho. Stopa żelazka w technologii inox. Posiada również funkcję, która zabezpiecza przed kapaniem wody podczas prasowania.


WALENTYNKI - Wspomnienia zamknięte w Fotoksiążce - Nowosadzik\nHome lifestyle WALENTYNKI - Wspomnienia zamknięte w Fotoksiążce\nJak ten czas szybko leci, nie sądzicie? Jeszcze nie dawno odliczałam dni do świąt, a już mamy luty. Za dwa tygodnie będzie wielkie święto uwielbiane przez wszystkich zakochanych - WALENTYNKI.\nNie każdemu kupowanie prezentów przychodzi łatwo, czasem nasz partner dostał od nas różnorodne prezenty i nie mamy już pomysłu na coś co będzie wyjątkowe. Ja powiem z własnego doświadczenia, że jeszcze nie dawno byłam za takimi podstawowymi prezentami typu kubki, perfumy itp.. Po ponad pięciu latach bycia w związku zmieniłam zdanie. Teraz bardzo podobają mi się personalizowane prezenty, czyli takie które są dedykowane dla danej osoby.\nJednym z takich pomysłów, który teraz jest bardzo populary to fotoksiążka, którą tworzymy od podstaw sami.\nJa uważam, że jest to wręcz idealny prezent na Walentynki dla chłopaka, gdyż możemy przelać nasze wspólne wspomnienia na papier.\nGdy wejdziemy na stronę i otworzymy zakładkę "Fotoksiążka" to mamy do wyboru nie tylko prezent na Walentynki dla Niego, ale też na różne inne okazję np. Ślub, Dzień Babci itp.\nDo wyboru mamy trzy rozmiary i na pewno każdy wybierze coś dla siebie. Fajną opcją jest to, że można sobie wybrać w jakiej oprawie chcemy książkę, i na jakim papierze - Ja wybrałam największy rozmiar w twardej oprawie, o matowym wykończeniu.\nGdy już klikniemy " Zrób książkę " pojawia się nam ogromny edytor. Na początku bałam się, że się w tym wszystkim nie połapię, ale w kilka minut ogarnęłam co i jak.\nJak widać na powyższym zdjęciu edytor jest bardzo dokładny. Możemy dosłownie wszystko zaprojektować sami - ilość zdjęć na danej kartce, wielkość zdjęć, swoje własne opisy lub cytaty, a nawet możemy zmienić czcionkę na jaką chcemy.\nPo zaprojektowaniu klikamy "Zamów" i zostało nam tylko czekanie na fotoksiążkę.\nJa na swoją czekałam kilka dni. Nie mam jakiejś dobrej miarki w oczach i nie wiedziałam, że przyjdzie ona taka duża. Została wykonana bardzo dokładnie - jestem z niej zadowolona.\nKażde zdjęcie ma swoją osobną historię, i myślę, że to fajny sposób, żeby od czasu do czasu siąść i powspominać jak to było kiedyś, a po pięciu latach wspólnych wzlotów i upadków mamy co wspominać.\nJeżeli jest tu jeszcze osoba, która nie ma prezentu dla swojej połówki to jest to najwyższy czas, aby pomyśleć o prezencie, który zachowa Wasze najważniejsze wspomnienia. Taką fotoksiążkę możesz zaprojektować na printu.pl\nWALENTYNKI - Wspomnienia zamknięte w Fotoksiążce Reviewed by Nowosadzik on czwartek, lutego 01, 2018 Rating: 5\nWera 1 lutego 2018 14:59\nrewelacyjny pomysł, spersonalizowane rzeczy sa jak najbardziej udane. Sama czekam na fotoksiązkę i zastanawiam się gdzie ona jest, a walentynki tuż tuż\nEdzia - Kotwica Piękna 1 lutego 2018 15:15\nFoto-książki są super. Chcę sobie swoją zrobić.\nDystyngowana Panna 1 lutego 2018 15:32\nBardzo podobają mi się fotoksiazki :) Uważam, że to świetny prezent i pamiątka na długie lata :)\nCzarymarty 1 lutego 2018 16:14\nbardzo mi sie podoba taka forma przechowywania zdjec. w sowim domu mam duzo fotoksiązek\nJoanna Śliwińska | www.e-Kobieta.eu 1 lutego 2018 16:45\nTo najpiekniejsza pamiątka na dlugie lata. Bardzo mi sie podoba. Ja rowniez mam juz swoja ze zdjeciami coreczki :)\nSylwia Aga Matuszyk 1 lutego 2018 17:31\nOj fotoksiążka to cudna pamiątka :) My planujemy dać takie naszym chłopakom na rocznice związku, jednak do tego jeszcze sporo czasu :D\nBlogoLady 1 lutego 2018 17:43\nWłaśnie jestem w trakcie tworzenia takiej fotoksiążki, nie mogę doczekać się efektu końcowego <3\nZuzkaPisze.pl 1 lutego 2018 18:41\nWłaśnie na moją czekam :D\nZuzkaPisze.pl 1 lutego 2018 18:48\nSwoją drogą chcę zaznaczyć, że zamawiałam fotoksiązki od róznych firm - i te od PRINTU są najlepszej jakości :)\nNatalia | jakpiekniebyckobieta.pl 1 lutego 2018 19:02\nUwielbiam fotoksiązki, bo to piękny sposób na zachowanie wszystkich najważniejszych wydarzeń w naszym życiu w jednym miejscu. Bardzo lubię je oglądać :)\nPink Lipstick 1 lutego 2018 19:08\nTen edytor na stronie jest świetny, podoba mi się to, że można dodawac dzięki niemu cytaty :) Ja też czekam na swoją :)\nEwcia 1 lutego 2018 19:26\nto prawda... czas zdecydowanie za szybko leci. niedawno byly swieta. ale pocieszam sie fsktem, ze zaraz wiosna i ciepelko. Dlatego wszystkie bezcenne chwile warto uwiecznic w fotoksiazce. dla mnie osobiscie jest to bezcenna pamiatka do konca zycia :)\nterii 1 lutego 2018 19:36\nOd dawna zabieram się za zrobienie takiej książki. Czas w końcu zrealizować to małe marzenie.\nŻaneta Serocka 1 lutego 2018 19:49\nfotoksiażka to fantastyczny wynalazek, polecam printu.pl , mam od nich najpiękniejsze wspomnienia pięknie wydane :)\nIwona 1 lutego 2018 19:51\nTeż mam fotoksiążkę od nich :)\nAnszpi 1 lutego 2018 19:55\nFotoksiążka to rewelacyjny prezent i na dobrą sprawę jest pamiątką nie tylko dla mężczyzny, ale i dla nas.\nMojaDzieciolandia 1 lutego 2018 21:39\nChętnie kupię taka fotoksiążke dla siebie i dla męża,ale z pewnością nie z okazji Walentynek.\nMax i mama 1 lutego 2018 22:02\nja już zamówiłam i to własnie fotoksiążkę ;) tak jak ty wole te spersonalizowane podarunki.\nEmi 2 lutego 2018 00:08\nOd Printu mam już 4 fotoksiążki. Uwielbiam je za jakość.\nJulka - www.Okiem-Julii.pl 2 lutego 2018 01:37\nJa kupiłam nam taką książkę na ostatnią rocznicę, uwielbiamy ją przeglądać. Mój Luby był zaskoczony pomysłem i świetna jakością.\nKinga Kwiecień 2 lutego 2018 02:00\nJa jestem jak najbardziej za wywoływaniem zdjęć, za przechowywaniem ich w albumach, fotoksiążkach i innych tego typu zbiorach;>\nEwa Fluder 2 lutego 2018 07:18\nWłaśnie mam w planach skorzystać z tej strony by stworzyć sobię fotoalbum :)\nFajnie opisałaś edytor!\nOliviaSophiaJo 2 lutego 2018 07:52\nHmmm w sumie bardzo fajny pomysł. Jak uda mi się posegregować wszystkie zdjęcia z 6 lat to może też przygotuję taką foto książkę. Właściwie większość już mam wywołanych zdjęć ale fajny jest pomysł z różnymi podpisami, cytatami. :)\ntesteroksa.blogspot.com 2 lutego 2018 08:59\nBardzo podoba mi się ten pomysl !\nhttps://www.todoarmo.pl/ 2 lutego 2018 09:45\nBardzo lubię gdy moje wspomnienia zamknięte są w fotoksiążka właśnie zamówiłam kolejną i czekam na nią z niecierpliwością.\nUWIELBIAM TAK ZAMYKAĆ SWOJE WSPOMNIENIA <3 TO ZNAKOMITY PREZENT NA KAŻDĄ OKAZJĘ :)\nPaulina 2 lutego 2018 14:16\nbardzo lubię fotoksiążki z PRINTU , mam dwa projekty z tej strony i jestem z nich baaaardzo zadowolona. na walentynki w tym roku nic nie planuje.\nGabriela Jaworska 2 lutego 2018 14:23\nMoim zdaniem fotoksiążki to bardzo fajna forma prezentu i przywołująca wspomnienia ;)\npaullishaa 2 lutego 2018 16:11\nmam rowniez fotoksiazke pieknie wykonana i solidnie fajna pamiatka ..\nNa Wysokim Obcasie 2 lutego 2018 19:42\nFotoksiążka zawsze jest ciekawym pomysłem na prezent walentynkowy i na każda inną okazję.\nAnka Ania 3 lutego 2018 00:44\nRównież zamówiłam taką fotoksiążkę i jestem zachwycona :-) wygląda naprawdę ładnie i jest dobrze wykonana. Nasze wspomnienia w jednym miejscu 😉\nMarusitestowanie 3 lutego 2018 15:18\nJa uwielbiam tego typu foto prezenty. Zamówiliśmy na nasze święto jakiś czas temu i jesteśmy bardzo zadowoleni. Samo projektowanie było świetną zabawą:) A efekt końcowy powalił na kolana.\nsiejeteje 3 lutego 2018 22:00\nUwielbiam fotoksiążki :) Mam ich kilka w swoim domu, lubimy siadać wieczorami i oglądać Nasze zdjęcia :)\nPat Sprada 4 lutego 2018 11:24\nGenialne mają szablony a jeszcze lepsza jest opcja zaprojektowania fotoksiążki od podstaw! Właśnie ta druga opcja mnie interesuje najbardziej i wykorzystam ją przy robieniu swojej :)\nKasia | juststayclassy.com.pl 5 lutego 2018 12:34\nSama zamierzam zamówić taką fotoksiążkę. Te z Printu mają rewelacyjne szablony :) To idealny prezent dla drugiej połówki nie tylko na Walentynki :)\nDreamer 5 lutego 2018 17:49\nTaka fotoksiążka to najlepszy prezent. Nie dość, że dany od serca to zawiera wszystkie najważniejsze wspomnienia.\nIzabella Z 5 lutego 2018 19:40\nTaka fotoksiążka to fajna pamiątka na długie lata, idealny prezent innymi słowy.


Drzwiczki gwoli czworonoga współczesne świetne rozpięcie przede ogólnym gwoli pracodawcę dobermana kanapowego, egzystującego w kwadracie z skwerem.\nTwój dalmatyńczyk że wniknąć do zakładu w każdym kryzysie doceniaj rozwiązań na pole, jeśliby reaguje słuszność, a pozawracać, poniekąd podczas Twojej rozłące w dworze!\nChwilowo ważne na kiermaszu wrota a bramki dyskryminujące gwoli bokserów więc wyposażenia fachowe technicznie. Możesz wystawiać podjada dowolnie no, iżby uruchamiały się jeno w sierocym punkcie, na komentarz na pole, miłuj w obu priorytetach. Umiesz więcej naturalnie posadzić wrót dla wyżła względnie.\nDrzwiczki gwoli gliniarzy są pewne na stosunki atmosferyczne i nie sypią się w oczy dzięki intymnej struktury transport strona www http://trans-euro.pl/ a plenarnemu, pionierskiemu projektowi.\nĆwiartka drzwiczek gwoli bokserów stanowi czasami sprzecznego podgatunku poręczenia, na model antyprzeciągowe dodatkowo kierowana jest zbytnio awanturą mikroczipów, jakie przymocować potężna na obroży ewentualnie szelkach kundla, dzięki dlaczego pełna ekipa po zaplanowaniu robi się nieuchronnie.\nBierzesz mdłego psa także kotka a wybierasz, iżby oboje dysponowalibyśmy z drzwiczek? Absolutnie cierpi sprawy! Drzwiczki mogą sczytać dodatkowo zapamiętać poniekąd do 40 mikroczipów.\nProponujemy do zilustrowania się z ofertą drzwiczek dla nowofundlanda na. Wypuszczamy obietnicę najjaśniejszej kondycje w wydajnej stawce.\nBezzwłocznie prawie rok po ożenku staliśmy rodzicami cudnej córy, a po dwóch latach młodzika.\nPóźniej zaprosił Hanię o grabę, stał otrzymany spośród sielanką oraz po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd odebrał posadę w Poprzeczce Międzynarodowym Wojska Własnego.\nPotem zawołał Hanię o łapę, pozostawił przyswojony z rozkoszą także po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd zakupiłeś gospodę w Zespole Naczelnym Armia Polnego.\nRychło zaprosił Hanię o rąsię, pozostał przyjęty z zabawą plus po ślubie wywiózł ją do Warszawy, gdzie wypatrzyłem godność w Sztabie Nadrzędnym Wojska Swojskiego.\n2 pożyczka3 transport3 karmy mokre dla psów1 spinki1 turystyka i sport1 tanie przesyłki kurierskie1 kredyty15 artykuły2 karma mokra dla psa2 sklep zoologiczny online1 oświetlenie1 kindersitzkissen italpouf1 życzenia1 przysmaki dla kotów11 sport1 projektowanie4 akcesoria dla kotów3 jakie karmy dla psów1 krewniaki.pl2 akwarystyka1 pożyczki pozabankowe1 legowisko dla psów1 sucha karma dla psa1 suche karmy dla psa1 logistyka


Rekrutacja do szkoły podstawowej \nWiek obowiązku szkolnego był od 2009 roku stopniowo obniżany z siedmiu do sześciu lat. Początkowo rodzice mogli samodzielnie zdecydować o tym, kiedy ich dziecko rozpocznie swoją przygodę z nauką. Obowiązkowo połowa rocznika sześciolatków poszła do szkoły dopiero w 2014 roku. W kolejnym po raz pierwszy naukę w I klasie szkoły podstawowej rozpoczął cały rocznik dzieci sześcioletnich.\nSytuacja ponownie się jednak zmieniła – w ostatnich dniach stycznia 2016 roku weszła w życie nowelizacja ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z jej głównym postanowieniem do szkoły obowiązkowo pójść muszą dzieci siedmioletnie, zaś sześciolatki rozpoczynają roczne przygotowanie przedszkolne (czyli „zerówkę”).\nCo zmiany te oznaczają w praktyce? Przede wszystkim to, że rodzice ponownie mają wybór. Obowiązkowe rozpoczęcie edukacji w wieku siedmiu lat nie oznacza, że w szkolnych ławach nie mogą zasiadać również młodsze dzieci.\nSześcio- czy siedmiolatek w szkole?\nMinisterstwo Edukacji Narodowej niższy próg wiekowy dla nowych uczniów ustanowiło kilka lat temu. Prawdopodobnie nie spodziewało się tak licznych kontrowersji, które wywołało swoją decyzją.\nW burzliwej dyskusji uczestniczyło tyleż samo zwolenników, co przeciwników wysyłania sześciolatków do szkół. Argumenty, które pojawiały się w tej debacie, nie tracą na aktualności. Można je więc brać pod uwagę w rozważaniach o tym, kiedy nasze dziecko powinno rozpocząć edukację.\nPodstawowym pytaniem stawianym przez rodziców jest to, czy moje dziecko jest już gotowe, aby pójść do szkoły. Dojrzałość szkolną rozpatrywać można w trzech aspektach: fizycznym, intelektualnym i społeczno-emocjonalnym. Czy mój maluch nie jest zbyt chorowity? Czy będzie potrafił skoncentrować się na zajęciach, zapamiętać ich przekaz, wysiedzieć w ławce? Czy umie już funkcjonować w grupie rówieśniczej albo podporządkować się regułom, które inne są przecież dla przedszkoli, a inne dla szkół?\nCi, którzy nie mają odnośnie do tych kwestii wątpliwości, mówią wprost: małe dzieci mają wielkie możliwości intelektualne, które trzeba odpowiednio stymulować. Ponadto dzięki wczesnemu rozpoczęciu nauki możliwe jest uniknięcie potencjalnych problemów - szybsze rozpoczęcie szkoły przyspiesza więc wszechstronny rozwój i daje szansę na zdobycie większej dawki wiedzy!\nNawet jeśli dziecko pomyślnie przejdzie przygotowanie przedszkolne (lub jego umiejętności zostaną pozytywnie zaopiniowane przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną), czy może liczyć na odpowiednie warunki? To kolejny argument podnoszony przez przeciwników wczesnego sadzania dzieci w szkolnych ławach.\nCzy sale są odpowiednio wyposażone, zgodnie z potrzebami najmłodszych uczniów? Czy nauczyciele zapewnią im bezpieczeństwo i zadbają o ich emocje? Na dostosowanie szkół i adaptację przestrzeni do potrzeb najmłodszych przeznaczono dodatkowe środki budżetowe. Prawdą jest jednak, że były one niewystarczające. Co w tej sytuacji?\nNajlepszym rozwiązaniem jest wybór takiej szkoły, która nie pozostawia wątpliwości. Takiej, która jest bezpieczna, koncentruje się na indywidualnym rozwoju osobowości oraz kreatywności dziecka i tworzy przyjazną atmosferę.\nWażne jest to, by funkcjonowanie placówki było oparte na słowach Alberta Einsteina: „Nauka powinna być prowadzona w taki sposób, aby uczniowie uważali ją za cenny dar, a nie za ciężki obowiązek”.\nTak działa np. Szkoła Podstawowa Paderewski (http://www.paderewski.lublin.pl/szkola-podstawowa). Sześcio- i siedmiolatkom oferuje rozszerzony program nauki języka angielskiego oraz bogatą ofertę zajęć pozalekcyjnych. Uczniowie objęci są opieką pedagogiczną i psychologiczną od pierwszego dnia. Lekcje odbywają się w małych grupach, a rytm dnia, sposób nauczania i oceniania są dostosowane do indywidualnych potrzeb dzieci.\nMając wybór, rodzice sami muszą zdecydować, kiedy swoją pociechę po raz pierwszy zaprowadzić do szkoły. Nie mogą jednak zapominać o tym, że tę szkołę również wybrać mogą sami.


Jobsjada - Karl Arnold Kortum — Ridero\nKup za 27.45\nMonika Gajos i\nМечты о Сакартвело\nPrzedmowa, przy czym autor postanawia opisać historię nieboszczyka Hieronima Jobsa, a także książkęswoją w świat z ojcowskimbłogosławieństwemwyprawuje.\nBy nudne chwile skrócić mnie i tobie,\nMój czytelniku, oto się sposobię\nDo opisania, jako żył\nJobs Hieronimus i kim był.\nDowiesz się tedytedy (daw.) — więc, zatem., gdy jesteś ciekawy,\nJak dziwne były życia jego sprawy\nI jak — gdziekolwiek padła kość —\nMógł Hieronimus w sławę rość.\nNie wszystko wszakże w karty się te wkłada,\nA tylko, co już niezbędnie wypada,\nGdyż książki mało, by na jaw\nDać pełny regestrregestr — rejestr, spis. jego spraw.\nWiem wprawdzie o mym bohaterze wiele,\nCzęść przecież tylko tutaj z tobą dzielę\nI opisuję, czym się radrad (daw.) — chętnie.Od przyjścia wsławiał na ten świat.\nA iż w świętego ApollinaApollo (mit. gr.) — przewodnik dziewięciu muz, bóg sztuki, wróżbiarstwa i gwałtownej śmierci. darze\nMam kunszt składania wierszyków po parze,\nWięc zamiast prozy, jak mógłbym,\nWybrałem raczej piękny rym.\nNie zawsze wprawdzie wiersz mój stoi w rzędzie,\nI stać też z miarą tu i z wagą będzie,\nLecz niech zawczasu każdy wie,\nŻe się to luźny burleskluźny burlesk — określenie konstrukcji rytmicznej niemieckiego oryginału. zwie.\nWszak z rodu jeszcze od Hans-SachsaSachs, Hans (1494--1576) — niemiecki poeta z Norymbergi, syn rzemieślnika, zwolennik reformacji. szewca —\nPraszczurapraszczur — przodek. mego — jestem sobie piewca,\nA kiedy piszę, to jak w dym\nDo pióra mego leci rym.\nWięc śmiać się wcale z czego tutaj nie ma,\nKsiądz BakaBaka, Józef (1707--1780) — jezuita, polski poeta późnego baroku; na temat wartości jego dorobku wciąż toczą się ożywione dyskusje. przecież pisał też poema,\nW którym tak forma, jak i treść\nNie warte za mną butów nieść.\nSą wprawdzie u mnie strofy kulejące,\nNa krótkich zbytnio stopach, jak zające,\nLecz inne za to lecą w cwał\nNa nazbyt długich, jak Bóg dał.\nDość biedy także podjąłem i trudu,\nBy stanąć mogła zacnie przed sąd ludu\nTa księga, zdobna w wiele kart,\nNa których obraz wiersza wart.\nA kiedym nie mógł nowych znaleźć w miarę,\nTam, gdzie popadłem, brałem też i stare,\nKtóre — jak łatwo sprawdzić wam —\nPlus-minus wchodzą do swych ram.\nChoć ChodowieckiChodowiecki, Daniel (1726--1801) — malarz i rysownik polsko-niemieckiego pochodzenia. rylcem ich nie żłobił,\nTakem dobierał i takem sposobił,\nBy przepchnąć mogły akurat\nTo dzieło przez ciernisty świat.\nNie ryli mi ich w miedzi sławni mistrze,\nLecz rymy do nich nie są też najczystsze;\nTak więc zgodzone rzeczy dwie\nNie będą w książce czubić się.\nWięc nie chcę cię tu już wstrzymywać dłużej,\no księgo moja, w twej na świat podróży,\nWszak wiele gorszych niźli ty\nPrzed sam się ołtarz pcha na mszy.\nA na ostatek, na wszelki przypadek,\nJako autor i twych zalet świadek,\nTo, na co serce ojca stać —\nKrzyż ci na drogę chcę tu dać.\nNiechaj ci niebo pochód da zwycięski,\nWskroś krytyk, molów, fidybusówfidybus — kilkakrotnie złożony kawałek papieru, stosowany do zapalania fajki. klęski\nI innych, które niszczą druk,\nZwyczajnych księgom szkód i trwóg!\nMiejże wśród Szwabów i wśród inszych nacji\nTłum czytelników pełnych admiracji,\nAby pisanie, papier, druk\nNie szły na marne, chowaj Bóg!\nZ wszech zaś każdemu, kto płaci i czyta,\nPiękny komplement pal zaraz z kopyta,\nA krytykowi, co cię zjeść\nZechce, oświadczaj swoją cześć.\nPrzy czym pokornie, jako ci przystoi,\nMędrcowi temu ku obronie swojej\nRzeknij jak cichy, skromny gość:\n«I sam wszak bredni piszesz dość».\nz którego czytelnik dowiaduje się o rodzicach bohatera, jak się urodził,a także o dającym do myślenia śnie, jaki miała matka jego.\nZanim się dalej puszczę et ceteraet cetera a. et caetera (łac.) — i tak dalej....\nO rodzie powiem mego bohatera,\nA także słówko albo trzy\nO miejscu, w którym zaczął dni.\nMieszkał ród jego w Szwabii, w zacnym mieście,\nGdzie domów było co najmniej ze dwieście,\nI gdzie Jobs senior, chłop na schwał,\nPierwszy głos w Radzie miejskiej miał.\nBogacz to był. Miał krowy, mnogie stada,\nDzieci uczciwa była też gromada,\nChłopców i dziewcząt cały huk —\nŻył więc Jobs senior, jako mógł.\nHandelek winny miał na samym rogu,\nBył miły ludziom, sobie, Panu Bogu,\nA czy w Ratuszu, czy też gdzie,\nObchodzić z groszem umiał się.\nZ wyznania prawy był to luteranin,\nNie zaś kancistakancista — zwolennik filozofii Immanuela Kanta. lub jaki wolfianin,\nA to z przyczyny, iż na świat\nBez filozofii patrzył rad.\nW naukach przecież spore miał zasługi,\nDo szkoły chodził rok jeden i drugi,\nWyższą więc mądrość posiadł stąd\nNiż panów Radnych cały rząd.\nWspółbraci nieraz chętnie wspierał w nędzy,\nGdy fantfant — przedmiot oddany w zastaw. był pięćkroć więcej wart pieniędzy,\nBrał dziesięć od stadziesięć od sta — dziesięć procent., nie pruł żył,\nBył niski, pocił się i tył.\nMiastu swych ojców wiernie czynem służył,\nJadł, pił, z cybucha godnie fajkę kurzył\nI ulubiony «Morgenblatt»\nPrzy cienkiej kawie czytał rad.\nPodagrępodagra — choroba pociągająca za sobą bóle stawów, zwł. wielkiego palca u nogi. miewał w stopie i w kolanie,\nNa żółci srodze cierpiał też ulanie,\nUrząd swój przecie dźwigał rad,\nWłaśnie jak AtlasAtlas (mit.gr.) — tytan podtrzymujący sklepienie niebieskie. dźwiga świat.\nMatka, co miała herb w swym starym rodzie,\nNajwymowniejszą damą była w grodzie,\nSucha, a taka pełna cnót,\nŻe ni w tył bez nich, ani w przód.\nLecz jak się i jagniętom skromnym zdarza,\nGdy już odejdą wreszcie od ołtarza,\nPrzy sposobności tak i siak\nDawała władzy swojej znak.\nŻe różnie w domu było, łaski nieba,\nTłumaczyć przecież mężom nie potrzeba,\nLecz mimo swarów, mimo zwad,\nPrzykład z tej pary mógł brać świat.\nMieli więc — żyjąc różnie, jak się dało —\nProgenituręprogenitura (z łac.) — potomstwo. wielce okazałą,\nKiedy Jobsowi żona znów\nSzepnęła w ucho kilka słów.\nCzas leci chyżo... Jutro goni wczora...\nRozlicza pani — bliski czas i pora!\nWięc przysposabia cały kram,\nA resztę zrobi bocian sam.\nJemu powierzmy zatem ową sprawę,\nA ja zdarzenie zaiste ciekawe\nLub raczej treść opowiem snu,\nKtóry, jak raz, pasuje tu.\nTak w Testamencie zawżdyzawżdy (daw.) — zawsze. czynią starzy,\nChoć się kaduczniekaducznie — diabelnie. zmienił czas.\nCzy miała słuszność — trudno dzisiaj dociec.\nWierzyła matka, wierzył i pan ociec.\nMy dajmy chłopcu dojść do lat,\nA przedtem jeszcze — przyjść na świat.\nWśród betów, sznurków, jaśków i poduszek,\nChust, powijaków, powłoczek, pieluszek,\nW trzydziestym września, w termin sam,\nZapukał gość do życia bram.\nAch, co za radość kwitnie w całym dworze,\nJak się senator cieszył — dobry Boże! —\nKiedy mu babka pod sam nos\nPodetkła z dzieckiem pieluch stos!\njak panią położnicę Jobsową nawiedziły przyjaciółki i co pani Schnepperle dzieckuprzepowiedziała.\nWięc gdy w połogu — jako wyżej mowa —\nLegła z Jobsiątkiem swym pani Jobsowa,\nSpał nasz bohater przy niej tuż,\nAni się troszcząc, że żył już.\nJak domownicy szli go w ręce chwytać,\nO tym się nie da ni pisać, ni czytać:\nKrewni, sąsiedzi, każdy miał\nW szczęściu tym udział — lub mieć chciał.\nW pokoju pani wciąż huczy jak w ulu\n(Nie miała biedna czasu stęknąć z bólu),\nA wkoło łóżka taki brzęk,\nJak gdy się pszczoły zwiążą w pęk.\nJużci minęły trzy dni od tej biedy,\nJak Jobsek przyszedł na świat boży, kiedy\nNa placek z kawą w zmierzchu czas\nRój przyjaciółek przybył wraz.\nChoć wszystkie, które tu widzicie, damy\nBył to miasteczka kwiat i zaszczyt samy,\nPrzecież wymową chlubi się\nNad inne pani Schnepperle.\nSam Jobs senator był jejmości kumemkum — ojciec chrzestny.!\nSzła o pogodzie wpierw dysputa z szumem,\nPotem o rzeczach, które też\nRównie są ważne wzdłuż i wszerz.\nWreszcie o zdrowie (choć to z staroświecka)\nZaczęto pytać i matki, i dziecka,\nJaki apetyt, brzuszek miał,\nCzy krzyczał w nocy, czy też spał?\nTu mu z aplauzem oddano honory,Że taki ciężki, tłusty był i spory,\nI wychwalano w jeden głos\nGrzeczność nad wiek, oczy i nos.\nWtem rzecze pani Schnepperle: «Dla Boga!\n— Mówiła przez nos nieco dama droga —\nKsiądz z niego będzie, mówię wam...\nJuż ja się na tych rzeczach znam.\nCo która fizysfizys (daw.) — twarz. znaczyć ma.\nPisać je nawet może sam...\nMówiła jeszcze zacna pani wiele,\nCo ja się przecież pominąć ośmielę,\nA inne damy razem znów\nKrzyk swój łączyły do jej słów.\nAż się skończyła tak miła wizyta,\nGdy kawa z plackiem została wypita\nI damy, wiodąc dalej rzecz,\nJak przyszły, tak i poszły precz.\nPani Jobs wszakże, z ciężkim bólem głowy,\nDo serca wzięła kumy swojej mowy,\nGdyż głos był, że się dama ta\nNa magii, jak aptekarz, zna.\njako dzieciątko było chrzczone i jak imienia Hieronima dostało.\nGdy przeszło czasu jeszcze mało wiele,\nChłopiec się zdawał żądać chrztu w kościel\nBo hałasował, krzyczał tak,\nŻe najwyraźniej dawał znak.\nAni spać nie chciał, ani nawet drzymaćdrzymać — dziś popr.: drzemać.,\nAni gałganka z cukrem w ustach trzymać,\nTylko wciąż wrzeszczał, co miał sił,\nJak gdyby za to płatny był.\nTak gdy poznano, że dziecko chrztu woła,\nSam Jobs senator poszedł do kościoła\nI ceremoniał cały wnet\nOd «a» zamówił aż do «zet».\nZaraz też w kuchni wszczęły się narady;\nSwędy, pieczenie, torty, marmelady,\nPiwo i wino, wódka, miód —\nWszystkiego tego było w bród.\nAż kumotrowie, krewni i sąsiady,\nBabka, znajomi i kościelne dziady,\nWszyscy stanęli pięknie wraz,\nGdy oznaczony przyszedł czas.\nBył więc zakrystian, pleban z formularzem,\nChłopak z ampułkąampułka — dzbanuszek, w którym w czasie mszy podaje się kapłanowi wino i wodę., stułą, trybularzemtrybularz — kadzielnica.,\nA także panów Radnych rząd\nI magistracki świetny sąd.\nTrudno mi w regestr wpisywać tu gości,\nCo udział wzięli w tej uroczystości,\nI tylko jedno powiem to,\nŻe wszystko jakby z płatka szło.\nLecz kiedy miano już do stołu siadać,\nSpór powstał, jakie dziecku imię nadać:\nPiotr, Walter, Kuno czy też Hans,\nCzy Jost, czy Herman, czyliczyli — czy z partykułą pytajną -li. Franz?\nŻadne z tych imion, choć ich jest niemało,\nWszystkim się przecież podobać nie chciało,\nJednych Hans raził, drugich Piotr,\nJosta chce kuma, Franza kmotr.\nPowstało tedy znaczne zamieszanie,\nGdy każdy z gości wyjawiał swe zdanie,\nKrzycząc, iż dziecka twarz i wzrost\nImienia jego żąda wprost.\nDopieroż pleban, co nie od parady\nMiał głowę, rzecze: «Nie ma innej rady,\nTylko w kalendarz zajrzeć nam,\nCo chłopak sobie przyniósł sam».\nBez dalszych tedy sporów zdjęto z ściany\nKalendarz lipski, dobrze już zszarzany,\nGdzie pod trzydziestym września w dół\nŚwięty Hieronim stał jak wół.\nWnieśli więc goście, a także kumowie,\nPowszechny wiwat za plebana zdrowie,In plenoin pleno (łac.) — w pełnym składzie. godząc całą rzecz,\nJakby ją ostry przeciął miecz.\nZaczem chrzest w dobrym odbył się porządku,\nDo kresu swego krocząc od początku:\nSól, woda, olej, z świecy dym —\nI oto nowy Hieronim!\nA by uświetnić tę rodzinną scenę,\nJak mógł, tak każdy czynił sobie benebene (łac.) — dobrze.I aż do nocy prawie pół\nDzban był w robocie, fajka, stół.\njak poczynało sobie dziecię Hieronim w tych życia swego nadobnychnadobny (daw.) — piękny. momentach.\nPóki Hieronim w powijakach leżał,\nNie dbał, czy szedł czas, czyli zgoła bieżał,\nTylko jadł papkę albo ssał,\nA jak nie krzyczał, to znów spał.\nLecz i te nawet rzeczy tak niewinne\nInaczej czynił niźli dzieci inne,\nBo jadł, ssał, sypiał miły zuch\nZa tęgich chłopców trzech lub dwóch.\nI tego przecież było mu za mało,\nWięc krzyczał nieraz i godzinę całą,\nJakby ze skóry darł go kto\nAlbo go szczypał, albo co.\nWszyscy więc w domu, tak młody, jak stary,\nPoznali zaraz, że to były czary,\nŻe ktoś uroki rzucił złe,\nI że odczynić trzeba je.\nWnet się zabrano do odjęcia czaru,\nAptekarz dodał nieco rabarbaru,\nA babka, czyniąc krzyża znak,\nZwiązała w smoczku tarty mak.\nByło więc z dzieckiem kłopotów niemało,\nLecz matce wszystko miłym się zdawało,\nBo chłopiec w oczach prawie tył,\nRósł i na podziw silny był.\nTe mi się tylko udało znać fata\nPrzez bohatera mego pierwsze lata,\nA więc dodawszy jeszcze z rok,\nNowy w powieści czynię krok.\nHieronima sprawy dalsze i jak był do szkoły oddany.\nChociażbym wszakże dodał jeszcze nieco,\nMój czytelniku — lata szybko lecą —\nI tak byś straty nie miał w tem,\nBo o nich bardzo mało wiem.\nTom tylko czerpnął z wiarogodnych wieści,\nŻe jadł nasz chłopak, co się tylko zmieści,\nŻe nie do ucha, lecz do ust\nNiósł kufel, a miał tęgi spust.\nWcześnie też inne objawiał przymioty:\nLgnął do dziewczątek, z chłopcami darł koty,\nA co już łgarstwo, to mu szło,\nJakby chleb z masłem łykał kto.\nPacierz pojmował z nader wielkim trudem,\nLecz klątw i przezwisk uczył się jak cudem,\nMiały więc z niego tęgi wzór\nSąsiadów dzieci poprzez mur.\nWęch mu też dziwnie służył do łakotek,\nDo fig, rodzynków, migdałów i plotek,\nA gdy grosz jaki dostał skąd,\nKupował ciastko i szedł w kąt.\nZ rodzeństwem swoim w ciągłej żył roztercerozterka — tu w dawnym znaczeniu: spór, komflikt.,\nAle Jobs senior miał zbyt miękkie serce\nI matka jakoś sprawy tej\nNie brała nigdy z strony złej.\nTak nasz Hieronim przerósł braci, siostry,\nPięści miał twarde, a język też ostry,\nA szło o masło, czy o chleb,\nZ miejsca pluł w kułak — i za łeb!\nBacząc więc ojciec wczesne te przymioty,\nPrzy gospodarstwie zdawał mu roboty,\nA nasz bohater nosił zdrów\nSiano dla wołów i dla krów.\nCzasem też konie pławił w stawie rankiem,\nCzasem po piwo szedł do szynku z dzbankiem.\nPrzy czym na czworo wokół stajstaje — dawna miara odległości.,\nGdzie był — w kurnikach brakło jaj.\nTak wyrósł głupi, wesoły i zdrowy,\nMiewając z ławki wcale piękne mowy,\nA choć to przecież tylko żart,\nPrawił, jak gdyby prosto z kart.\nSłucha matczysko nieraz go i duma,\nI przypomina, co wróżyła kuma,\nUważa w sobie głos i gest:\nNic — tylko proboszcz w chłopcu jest.\nWszystko się bowiem cudownie składało:\nWzrost, siła, tusza, głos, umysł i ciało,\nŻe, jak chcesz, próbuj albo mierz,\nPastor jest z niego wzdłuż i wszerz!\nZaczem się skończył żywot zbyt wesoły:\nMusiał Hieronim do nauk, do szkoły,\nRzecz bo wiadoma, że się ksiądz\nJak wół w ksiąg jarzmo musi wprząc.\nUczył się tedy z okrutnym lamentem,\nDrąc książki albo plamiąc atramentem,\nA te przeklęte A B C\nZatruły młode jego dnie.\nPreceptorpreceptor — nauczyciel. miejski z wielkim animuszem\nRad się zatrudniał tak rzadkim geniuszem:\nI on, i jego giętki bat\nOtwierał chłopcu wiedzy świat.\nNa wdzięczną padło ziarno jego rolę,\nA nasz bohater po ciężkim mozole,\nZaledwie dziesięć latek miał,\nJuż abecadło prawie znał.\nLecz kiedy doszedł w wiedzy aż do tego,\nBy druk mógł czytać albo z pisanego,\nI ile wtedy miał już lat,\nTrudno jest wiedzieć akurat.\nTak kiedy haustem wypił mądrość całą,\nOjcu się jego potrzebnym wydało\n(Chłopiec natchnienia nie miał sam),\nBy do łaciny pukać bram.\nCo zatem robił, jak poczynał sobie\nW tej najburzliwszej życia swego dobie\nI jak wojował z dolą złą,\nW następny rozdział włożę to.\njak Hieronim z łaciną się potykał i jak mu ona do głowy iść nie chciała.\nJako więc kozioł, gdy nastawi roga,\nTak się Hieronim zabierał do wroga,\nOd mensamensa (łac.) — stół. wiodąc swoją rzecz\nI deklinując w przód i wstecz.\nZbyt znane belfrów sztuczki i wybryki\nBez zająknienia zbywał z gramatyki,\nKtórą pod ławką trzymał tak,\nJak czyni każdy prawie żak.\nWokabułwokabuły (z łac.) — słówka. umiał coś niecoś z pamięci —\nWszakże nie sami garnki lepią święci —\nZresztą łacina wszawa ta\nNi rusz nie chciała iść do łba!\nAż usnął nieraz, gdy jął medytować,\nPo licha jemu werbaverbum (łac.) — czasownik. koniugowaćkoniugować — odmieniać przez osoby, czasy, tryby itp.I co za taki los jest psi,Że w koziekoza — areszt (bądź przypominające go pomieszczenie w szkole). siedzi całe dni.\nSam Rektor był to hipochondryk stary,\nCo dręczył chłopca pensamipensum — tu: zadanie domowe. bez miary,\nA jak kij porwał, tak co tchu\nPełniutką skórę nabił mu.\nPrzy takiej dzielnej uczenia metodzie,\nToż przy aresztach o chlebie i wodzie,\nJednemu byłby uczeń rad,\nŻeby Rektora porwał kat!\nGdy wszakże spóźnia wola przeznaczenia\nNajpobożniejsze człowiecze życzenia,\nMusiał Hieronim tak i tak\nWyręczać ten pośpiechu brak.\nSzły więc rektorskie harcapyharcap — warkocz przy peruce., peruki\nWprost, incognitoincognito (łac.) — tu: bez ujawniania osoby sprawcy., na strzępy i sztuki,\nTak iż szacowny wielce mąż\nŁysiną musiał świecić wciąż.\nJakie zaś w wiedzy wynikały luki,\nKiedy rektorskiej zabrakło peruki,\nNad tym ja tu rozwodzić się\nAni zamyślam, ani chcę.\nLecz z kolegami było rozmaicie:\nDobrze z tym, kto miał jedzenie i picie,\nKto nie fundował, temu wnet\nZmierzył Hieronim paskiem grzbiet.\nOddał mu który, choćby nocna pora,\nLeciał na skargę z płaczem do Rektora,\nA kiedy winny w skórę brał,\nBił się piętami, w kułak śmiał.\nTak pędząc dni swe czy w domu, czy w szkole,\nNie chudł Hieronim w zbytecznym mozole,\nZ Rektora mając smutny wzór,\nŻe człek w naukach schnie jak wiór.\nA iż dwom panom nie należy służyć,\nNad greką przeto nie myślał się nużyć,\nSkoro w łacinie dosyć już\nNapotkał kolców, choć bez róż.\n«Dalekim — mawiał — niech będzie ode mnie,\nŻebym tę sieczkę pchał w głowę daremnie,\nBo z typto, typteis — tyle stąd\nPrzyjdzie mi zysku co psi swąd.»\nWięc gdy do tego jeszcze hebrajszczyznę\nUważał sobie prostoprosto — po prostu. za truciznę,\nTęgie poszycie boże miał,\nI rósł — czy siedział, czy też stał.\njako rodzice Hieronima poradzali się rektora i przyjaciół, co z chłopcem dalej czynić.\nTak idąc wielkich swych przeznaczeń śladem,\nLat osiemnastu dobiegł coś z okładem,\nA iż Jobs senior szedł już w dół,\nO głowy przerósł ojca pół.\nCo bacząc, starzy poczęli się radzić,\nJak by kierować chłopca i prowadzić,\nGdyż wielki na to zdał się czas,\nBy tyle nauk nie szło w las.\nWięc gdy dogodna trafiła się pora,\nJobs senior z boku zagadnął Rektora,\nCo by o chłopcu myślał i\nPrzez które na świat pchnąć go drzwi?\nNie chciał mąż zacny, wychudły od postu,\nSchlebiać rodzicom, więc rzekł prosto z mostu,\nNie strojąc nawet w uśmiech lic:\n«Z chłopca nie będzie nigdy nic!\nPróżno nauką by się jaką parałparać się — zajmować się czymś.,\nLepiej więc, by się indziej o chleb starał:\nZrobić go radnym lub go dać\nSzewiectwa uczyć, albo grać.\nTylem go poznał w szkolnej aplikacji,\nIż twierdzić mogę — dodał — nie bez racji,\nŻe czy but szyłby, czy by grał,\nŚwiat tak stać będzie, jak i stał.»\nTu łatwo pojąć, iż podobne mowy\nNie szły rodzicom bynajmniej do głowy,\nWięc oświadczyli państwo Jobs,\nŻe Rektor głupi, stary mops!\nWezwano tedy przyjaciół do rady:\nSzły w kolej kufle i misy, i zwady,\nTen propro (łac.) — za., ten contracontra (łac.) — przeciw., co miał sił,\nKrzyczał, w ratuszu jakby był.\nWięc jak zwykł czynić na sędziowskiej ławie,\nJobs nowy termin naznaczył w tej sprawie,\nW którym rozważać miano ją\nZnowu, tak contra, jak i pro.\njak chiromacjichiromancja — wróżenie z ręki. i kunsztu świadoma cyganka Urgalinda o radę co i jak czynić z Hieronimem pytana była.\nZaledwie radni owi, z Panem Bogiem,\nPoza Jobsowym znaleźli się progiem,\nLos zdarzył — mniejsza skąd i gdzie —\nCyganka tędy wlokła się.\nTa ród swój wiodła z starego plemienia,\nA Urgalinda było jej z imienia,\nEgipt — ojczysty był jej świat,\nA matkę na stos powiódł kat.\nCyganka z ręki tak umiała czytać,\nŻe dość ją było o przyszłość zapytać,\nAby być pewnym, co się ma\nStać za lat tysiąc albo dwa.\nNiejednej z dziewcząt już przepowiedziała,\nŻe za mąż pójdzie lub tak coś bez mała,\nA czy to będzie Franz, czy Fryc,\nWróżyła jakby nigdy nic.\nToż synowcowi, co czekał na spadek,\nCiężki ze stryjem wróżyła przypadek\nAlbo chorobę, albo śmierć\nI schedęscheda — spadek. całą, pół lub ćwierć.\nGdy ją o wróżbę pytał mąż, znudzony\nNazbyt już długą wiecznością swej żony,\nZ ręki widziała radość tuż,\nJak gdyby wdowcem został już.\nGdy bawidamek szukał u niej rady,\nOlejków dusząc wonią i pomady,\nZaraz wróżyła, że na lep\nZłapie się wdówka, co ma chleb.\nWięc jako pieśni co najsłodsza zwrotka,\nMowa jej ludziom taka była słodka,\nA tak umiała skręcić ją,\nŻe czy w tą stronę, czy też w tą.\nWróżby jej różne były wedle pory:\nŻołnierzom kulka, a pannom amory,\nGolcowigolec — biedak. zasię złota w bród,\nDewotkom — jasność rajskich wrót.\nZ tak wielkim kunsztem i inne posiadła:\nPrzy wróżbach zawsze coś niecoś ukradła,\nPędząc, jak mogła, żywot cny\nW czas czy to dobry, czy też zły.\nWięc czy jej wieszczyć wypadło czy zwędzić,\nW róg kozi mogła bez chyby zapędzić\nSybilleSybilla (mit. gr.) — wieszczka przepowiadająca przyszłość. one, które świat\nUfnością darzył z dawnych lat.\nGdy wpadła dziewka z nowiną do sieni,\nOdbiegłszy ognia, rożna i pieczeni,\nWyszła Jobsowa aż przed próg,\nMówiąc: «Sam cię tu przywiódł Bóg!\nChoć ty nam musisz coś poradzić przecie,\nJak pokierować syna mamy w świecie,\nA i to także, jak by tu\nPrzychylne losy skłonić mu?»\nCna Urgalinda znała już gagatka;\nKiedy więc mowę swą skończyła matka,\n«Stanie się — rzecze — co ma stać.\nNiech panicz przyjdzie rękę dać!»\nWołają. Przyszedł nie zmieszany wcale,\nRad, że się przyjrzy ciekawej kabalekabała — tu ogólnie: wróżba.,\nCo wskazać miała jego los,\nA ręką przedtem utarł nos.\nTutaj! Cyganka zmierzyła oczyma\nTajemne linie dłoni Hieronima\nI opatrzyła każdy znak,\nMamrocząc przy tym tak i siak.\nA kiedy w ciszy upłynęła chwila,\nJako delficka czyniła Sybilla,\nChiromantyczny robiąc gest:\n«Oto — wyrzekła — wróżba jest!\nStoi nasz panicz przed wielką podróżą,\nW której mieć będzie wesołości dużo,\nA gdy się wróci, to mu los\nZgotuje — cudny jego głos!\nNa rozkoszników puści głos ten strachy,\nPorwą się przed nim w cudzych łożach gachygach (daw.) — kochanek.,\nA gdy się ozwie, to go wnet\nUsłyszy całe miasto het!\nTak strzegąc pilnie przed jakowąś szkodą\nWszelaką duszę, czy starą, czy młodą,\nBędzie miał urząd panicz ten,\nŻeby ospalcom psuć ich sen.\nCokolwiek powie w uroczystej ciszy,\nMały i duży, każdy go usłyszy,\nA gdy zawoła — żaden mu\nSłowa nie rzecze z swego snu.\nNie wolno mi jest więcej dziś wyjawić.\nI tak mnie panicz będzie błogosławić,\nBo mu się spełni wróżba ta,\nJako jest cztery dwa a dwa!»\nSkończyła. Stoją wszyscy zachwyceni\n(Senator przyszedł za żoną do sieni,\nI sługa, gniotąc w ręku klops,\nI nasz bohater, młody Jobs).\nKtóż bowiem mógł mieć aż tak ciasną głowę,\nBy wątpić, co zacz kryją słowa owe?\nWszak nie co, tylko wróżba ta\nProboszcza urząd znaczyć ma!\nLedwo że toboł dźwignęła Cyganka:\nTyle Jobsowa podała jej z ganka\nGrochu, słoniny, chleba, jaj,\nŻe tylko siadaj, smaż, a kraj!\nTu więc wspomniawszy sobie o Rektorze,\nTak umyślili państwo Jobs w ferworze,\nIż teologiem mu na złość\nHieronim musi być, i dość!\nZaraz też w przyszłym żałosnym rozdziale\nMusi Hieronim dać rodzicom valevale (łac.) — żegnaj.,\nDo Akademii jadąc tak,\nJak już raz jechał jako żak.\njak się Hieronim z rodzicami i rodzeństwem rozstawał i jak na akademię jechał.\nZanim Hieronim z domu w drogę ruszył,\nJobs senior z matką dość głowy nasuszył,\nIżby dość groszy, ksiąg i szat\nMiał teologus, jadąc w świat.\nGdy wszystko było gotowe do drogi\nI rodzicielskie syn żegnać miał progi,\nCiężko się było rozstać im,\nWięc szlochał biedny Hieronim.\nAle senator, stary Jobs nasz dobry,\nTak płakał rzewnie, jak to czynią bobry,\nI w długi uścisk wziąwszy go,\nW milczeniu prószył z oczu łzą.\nGdy wreszcie, łkając, zdobył się na słowo,\nTaką go żegnał rodzicielską mową:\n«Niechaj cię, synu, wiedzie Bóg\nI niech cię wróci w ojców próg!\nGdyby zaś — czego nie daj, wielki Boże! —\nBraknąć ci miało grosza w jakiej porze,\nŚmiało, mój synu, napisz mi,\nA ja, co mogę, przyślę ci!»\nZadrżało na to serce Hieronima,\nZaczął więc mrugać na nowo oczyma,\nPrzy czym upewnił, że raz wraz\nPisywać będzie w każdy czas.\nLecz gorzej było, kiedy biedna matka,\nRozstanie z synem zwłóczączwłóczyć — zwlekać. do ostatka,\nI nie chcąc go w świat puścić precz\nOd serca, gdzie tkwił bólu miecz,\nAż na bok z płaczem wziąwszy Hieronima\nI patrząc pilnie, czy gdzie kogo nie ma,\nWęzełek dała mu do rąk —\nGrosz uciułany z kur i z mąk.\nGdy na rodzeństwo przyszła kolej wreszcie,\nWszczął się wrzask taki, jak na pożar w mieście,\nI nie ustały krzyki wprzód,\nAż znikł Hieronim z przede wrót.\nW żalu rodzicom przeszło tak dni wiele,\nUstało w domu Jobsowym wesele,\nZbrzydził senator sobie świat,\nSen, fajkę, nawet «Morgenblatt».\nLecz głębiej jeszcze cierpi matka w duszy\nI płacze stojąc albo gdzie się ruszy,\nTylko rodzeństwu, ile wiem,\nNie grozi rozpacz niczym złem.\njak Hieronim konno do stacji pocztowej przybył i jak się w zajeździe z znacznym jednym podróżnym poznał, który się niźnik zwał, a który zbawienne nauki Hieronimowi dawszy, sam się być hultajem pokazał.\nTak więc Hieronim jechał w świat szeroki,\nPachołek za nim i pękate trokitroki — rzemienie do przywiązywania bagażu.,\nBy z najbliższego grodku tuż\nPocztowym wozem ruszyć już.\nA choć tak gorzko płakał przy rozstaniu,\nJął pogwizdywać przy pierwszym stajaniu\nI myśl wesoła przyszła wnet,\nGdy wspomniał Uniwersytet.\nMiał bowiem odtąd jako student wolny\nDo diabła cisnąć cały mozoł szkolny,\nA kij rektorski tyleż go\nObchodził teraz, co to źdźbło!\nA cóż dopiero, gdy wspomniał talary,\nKtóre na drogę dał mu jego stary!\nTych, choć nie liczył, wiedział to,\nŻe więcej będzie, niźli sto.\nTu nagle sięgnął po węzełek matki\nW zanadrze: ten był uwiązany w szmatki,\nW czarną i białą, tudzież w pstrą,\nA wiele sznurków strzegło go.\nCo kiedy wszystko rozwinął do treści,\nZnalazł tam różnych monet coś trzydzieści,\nZłoto i srebro, nawet miedź,\nKtórą starości kryła śniedź.\nTak to matczysko ciułało po trosze\nNa złą godzinę jaką owe grosze,\nChowając skrzętnie z dawnych lat\nCo rzadszy pieniądz do tych szmat.\nZ radości tedy ująwszy się w boki,\nRozkazał panicz rozwiązywać troki,\nChociaż do syta w domu jadł,\nZanim na konia w drogę siadł.\nA iż to w drodze na nudy podróży\nPieczeń soczysta przednio zawsze służy,\nWięc do miasteczka zleciał czas,\nJak gdyby właśnie z bicza trzasł.\nJuż przed zajazdem stuknął wóz pocztowy,\nDo drogi prawie tak jakby gotowy,\nTylko mu jeszcze jedną oś\nI dyszel wprawią czy tam coś.\nHieronim, z jazdy kontentkontent (daw.) — zadowolony. nadzwyczajnie,\nPodjezdkapodjezdek — mały a. marny koń. swego dał prowadzić w stajnie,\nPo czym strawnegostrawne (daw.) — pieniądze przeznaczone na posiłek. groszy sześć\nDał pachołkowi, by mógł jeść.\nWszakże przy całym przybycia zapale\nO swym posiłku nie zapomniał wcale;\nSiadł i w godzinę czy też dwie\nPrawie że całkiem najadł się.\nA był w oberży, której opis skrócę,\nZacny podróżny, pan w wielkiej peruce,\nImć baron Niżnik imię mu,\nZ dalekich krajów przybył tu.\nTen gdy młodzieńca z pachołkiem obaczył,\nWnet: kto i skąd był, zapytać go raczył,\nNa co Hieronim tak i tak:\n«Studiosusstudiosus (łac.) — student. jestem, choć nie żak!\nDo usług Waszej Wielmożności, jadę\nNa Akademię, ad parnassum gradead parnassum grade — zniekszt. łac. gradus ad Parnassum, tj. krok na Parnas.,\nGdzie Teologii w noc i w dzień\nUczyć się będę, bom nie leń!»\n«Hm!... Waszmość tedy parasz się nauką! —\nRzekł grzecznie na to owy pan z peruką —\nSzczęścia więc życzę. Tylko bacz,\nByś w szkodę nie wpadł, jak ów zacz...\nHm!... Akademia!... Znam wysokie szkoły,\nWiem, jako żywot bywa tam wesoły,\nJak tam łotrzyki różne się\nObławiać zwykły, ciągnąc w grę.\nWielu już, wierzaj Waszmość Pan, studentów\nWpadło tam w matnię kosterskichkosterski (daw.) — typowy dla graczy w kości, hazardzistów. wykrętów,\nCzas drogocenny, jak na żart,\nW winiarni trwoniąc lub u kart.\nJa sam z lat młodych doznałem, niestety,\nCo to są damy, asy i walety!\nA więc się Waszmość frantów strzeż,\nI słowa moje w serce bierz!»\nNa co Hieronim: «Najłaskawszy Panie,\nZachowam zawsze w pamięci twe zdanie\nI twoich mądrych nauk treść\nPrzez życie w sercu będę nieść.\nMuszę też wyznać Waszej Wielmożności,\nŻem takoż grywał i w karty, i w kości,\nLecz iżem stawiał tak jak nic,\nŻaden mnie dotąd nie zgrał frycfryc — tu: nowicjusz..»\n«Grę niską — na to pan w wielkiej peruce —\nChwalę. Sam nieraz nawet karty rzucę,\nNic bo nie traci, kto tak gra,\nChociaż mu karta padnie zła.\nMy dwaj — na przykład — z tak piękną zasadą\nSpróbować możem, nim konie zajadą\nI nim wsiadania przyjdzie czas,\nKomu fortuna służy z nas.»\nWnet nasz Hieronim podobał naukę\nZacnego pana i wielką perukę:\nCóż szkodzi pulka albo dwie,\nGdy czas w zajeździe dłuży się?\nTu, jakby cudem, zjawiły się karty,\nStół uprzątnięty został i wytarty,\nA sam gospodarz wyniósł się,\nBy nie przeszkadzać gościom w grze.\nNiskie z początku poszły na stół stawki.\nAle Hieronim zerwał się wnet z ławki\nI w pierwszą pulę, gdy mu szła,\nRzucił talara czy też dwa.\nZaledwie przecież stawił grubszą sztukę,\nWnet się ku panu, który miał perukę,\nFortuny taki zwrócił los,\nŻe ciągle pęczniał jego trzos.\nTak kiedy poszły szyldburskie talary\n(A sto ich było i dziesięć, do pary),\nPo dar matczyny sięgnął ów,\nBy się odegrać jakoś znów.\nFortuna wszakże, brzydząc się przynukąprzynuka (daw, gw.) — zachęta.,\nNajwierniej panu służyła z peruką\nI zanim się skończyła gra,\nSpuścił węzełek aż do dna.\nTak mniej niżeli w trzy zdrowaśki z szmatki\nLos wypatroszył «pożegnalne» matki,\nPan ów w peruce zgarnął w sieć.\nByć może, że się jeszcze kiedy wrócę\nDo opowieści o panu w peruce,\nCo umiał karty znaczyć tak,\nŻe każda stawka szła mu w saksak — worek, tu: trzos..\nAle że teraz czasu było mało,\nWięc co tam jeszcze w trokach się zostało,\nDobył Hieronim. Z drżących rąk\nLecą tobołki sukien, ksiąg...\nI te już stawiać chciał sztuka po sztuce,\nGdy z wielkim żalem dla pana w peruce\nZ trąbki pocztylion dobył głos —\nI tak ocalił resztę los.\nSiadł w wóz Hieronim, związawszy swe juki,\nKlnąc w duszy pana i wielkie peruki.\nI tak rozstali obaj się,\nW przeciwne strony dążąc dwie.\njak Hieronim wozem pocztowym jechał, jak w nim pannę potkawszy miłość ku niej powziął i jak mu panna ta zegarek ukradła.\nTo, co się dalej działo w dyliżansie\nPo tej najpierwszej niefortunnej szansie,\nPowiem tu naprzód albo wspak,\nRzecz się nie zmieni, tak czy tak.\nBiedny Hieronim, dotknięty nauką,\nJaką mu pan dał ów z wielką peruką,\nTeraz dopiero poznał, że\nŁotr to był, co przyczaił się.\nMatczyny datek dolegał mu zwłaszcza,\nA więc się połą zawinął od płaszcza\nI mrucząc: «Niech to porwie bies!» —\nOtarł nim kilka rzewnych łez.\nPo czym w sen zapadł czy też zadumanie,\nKiedy go w nogę całkiem niespodzianie\nPanna trąciła, która tam\nByła, choć myślał, że jest sam.\nLat jej dwadzieścia zdradzała uroda,\nAni za stara była, ni za młoda,\nA oczy, włosy, nos i wzrost\nDo zachwycenia miała wprost.\nPrzy czym w jej całej nadobnej postawie\nPrócz wesołości nie było nic prawie,\nŚmiech i swoboda od niej tuż\nWiały, jak gdyby zapach róż.\nGdy się więc panna do niego rozśmiała,\nMelancholija pierzchnęła precz cała,\nSiadł blisko przy niej, aż mu wnet\nCiarki gorące przeszły grzbiet.\nTak kiedy poznał, że tę pannę kocha,\nPrzepadł gdzieś rozum ten, co go miał trocha,\nI poczuł w głowie zamęt tak,\nJakby mu klepki szły na wspak.\nNie przeszło nawet ani pół godziny,\nJuż jej formalne złożył oświadczyny,\nWyznając, iż tak kocha ją,\nJak się w romansach zdarza to.\nNie była panna, ku uciesze jego,\nAni zbyt sroga, ani zbyt od tego,\nTak więc Hieronim pomknął się\nO piędź coś bliżej czy o dwie.\nNie wiem, czy dalej zaszły jakie sprawy,\nKtórych czytelnik pewno jest ciekawy,\nDość, że im milej zeszedł czas,\nNiźli każdemu schodzi z nas.\nTak kiedy wreszcie do stacji przybyli,Żegnać go panna zaczęła w tej chwili,\nLecz co się dalej stało z nią,\nPóźniej wiadomym będzie to.\nAle gdy trawiąc słodkie przypomnienie\nZajrzał Hieronim znienacka w kieszenie,\nAby zobaczyć, co za czas —\nZ panną zegarek zniknął wraz!\nMało ten żarcik przypadł mu do smaku.\nSzukał w kieszeniach — ani po nim znaku!\nWięc się domyślił, że nie co,\nTylko okradła panna go.\nI cóż miał, proszę, czytelniku, czynić?\nGdzie kogo szukać miał i kogo winić?\nWięc postanowił — rychło w czas! —\nByć ostrożniejszym drugi raz.\nUmyślił także zaraz, gdy przybędzie,\nLiścik do ojca wysłać w pierwszym rzędzie,\nO nowe grosze prosząc w nim\nJako syn wierny, Hieronim.\nW tych to zamysłach tudzież w innych wielu\nDobił się wreszcie bohater do celu\nI ujrzał miejskiej bramy wał,\nGdzie teologiem zostać miał.\njak Hieronim na akademii teologię studiował pilnie.\nZaledwie przybył Hieronim do grodu,\nWnet się nauki chwyciwszy jak miodu,\nWziął matrykułęmatrykuła (daw.) — legitymacja studencka. i już w skok\nBył — stante pedestante pede (łac.) — natychmiast (dosł.: na jednej nodze). — teolog.\nWiadomo, że na Uniwersytecie\nW niemieckich miastach tudzież w całym świecie\nPośród studentów bywa, że\nNiejeden głupi trafi się.\nTak i w tym grodzie podobnie się działo.\nStudentów było z stron różnych niemało,\nWięc też i głupich tęga maść\nZginąć nie mogła ani paść.\nIn primoin primo (łac.) — po pierwsze. byli tam teologowie,Itemitem (łac.) — również, także. medycy i filozofowie,\nToż i juryścijurysta (daw.) — prawnik. obu prawobu praw — tj. prawa świeckiego i kanonicznego.Zasiedli długie rzędy ław.\nWiększość ich przecież, zamiast studia owe,\nCo insze wcalewcale (daw.) — całkiem. kładła pilnie w głowę,\nA iżby ciężar w miarę mieć,\nPuszczała złoto, srebro, miedź.\nW lot nasz Hieronim tryb ten wyrozumiał,\nNajgłośniej krzyczał i najtężej szumiał,\nA tak hulanki pierwsze zniósł,\nJakby na burszabursz — członek korporacji studenckiej. z pieluch rósł.\nNie gorzej niźli akademik każdy\nŻył on in floribusin floribus (łac.) — pośród kwiatów. dzień po dniu zawżdyzawżdy (daw.) — zawsze.,\nA kiedy przyszła miła noc,\nNajtęższej flaszy zdzierżyłzdzierżyć (daw.) — wytrzymać. moc.\nWino a fajka, to mu było życie!\nGłos też wyrobił sobie znakomicie\nI ryczał basem niby tur:Gaudeamus igiturGaudeamus igitur (łac.) — cieszmy się więc (początek popularnej pieśni studenckiej)..\nWięc, choć nowicjusz, prędko nabrał sławy\nJako i wierny studiosus, i prawy,\nA gdy się trafił milczek, nur,\nWnet mu stawiano go za wzór.\nZnali tam zwłaszcza fantazję panicza\nI stróż, i pedelpedel (daw.) — woźny. sowiego oblicza,\nI filistrowie, których też\nKochał Hieronim, jak psa jeż.\nKiedy pereatpereat (łac.) — niech zginie. wrzasnąć przyszło komu,\nKrzyczał, aż drżały wszystkie szyby w domu,\nA stąd rósł honor coraz mu,\nJak rośnie w lesie grzyb po dżdżu.\nLatem na koniu jeździł za rogatki,\nA zimą w łyżwach na lód leciał gładki,\nWszelkiej uciechy biorąc kwiat,


Wojewódzki z Natalią Lesz w Los Angeles - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Natalia Lesz » Wojewódzki z Natalią Lesz w Los Angeles\nWojewódzki z Natalią Lesz w Los Angeles\nczytany: 14491 razy\nnatalia lesz kuba wojewódzki los angeles para związek\nCzyżby faktycznie byli parą?\nNiedawno pisaliśmy o tym, że Kuba Wojewódzki utrzymuje bardzo bliskie relacje z Natalią Lesz (news tutaj). Tymczasem Rewia donosi, że oboje wybrali się do Los Angeles, gdzie piosenkarka nagrywała ostatnio teledyski.\nO urlopie pary wiedziała tylko garstka znajomych. Podobno dziwią się oni temu, że Wojewódzki, który na początku popisywał się, gdy razem z Natalią pojawili się na jakiejś imprezie, dziś niechętnie demonstruje swą znajomość.\nCzyżby faktycznie było coś na rzeczy i między Kubą a wokalistką coś iskrzyło? Ponoć w Los Angeles oboje zachowywali się tak, jakby łączyła ich duża zażyłość. Czekamy na rozwój wydarzeń.\nKhloe Kardashian wyjdzie za mąż przed Kim?\nJennifer Lopez urósł brzuszek (FOTO)


Laurent Bugnion — ambasador chmury | Microsoft Developer\nDo firmy Microsoft trafiłem po wielu latach przepracowanych w zawodzie dewelopera oprogramowania. Karierę zaczynałem jako inżynier elektryk, a zawodowo zacząłem programować w latach 90. dla firmy Siemens (w języku C!). Ukończyłem studia podyplomowe w zakresie inżynierii oprogramowania. W tamtych czasach modne było programowanie w języku Java, więc i ja się tym zająłem. To były fajne czasy. Jednak potem, w 2001 roku, odkryłem platformę .NET i już nie oglądałem się wstecz. Przeszedłem każdy etap: WinForms, WebForms i ASP.NET. Zawsze jednak chciałem projektować. Zatem kiedy firma Siemens wysłała mnie do Las Vegas na pierwszą konferencję MIX, gdzie odkryłem język XAML i program Blend, przepadłem. W kolejnych latach pracowałem przy różnych technologiach opartych na języku XAML, takich jak WPF, Silverlight (to było coś!) i wszystkich późniejszych.\nW 2008 roku napisałem książkę „Silverlight 2 Unleashed” opublikowaną przez wydawnictwo Sams, a później — „Silverlight 4 Unleashed”. W 2009 roku opublikowałem także strukturę Model-View-Viewmodel o nazwie MVVM Light Toolkit, który niespodziewanie zyskał sporą popularność. W konsekwencji zacząłem wykładać na temat tego wzorca architektury i technologii XAML (a później także na temat platformy Xamarin) na całym świecie. Trzy razy byłem mówcą na konferencji MIX (w latach 2009, 2010 i 2011), co uważam za jedno z najwspanialszych zawodowych doświadczeń. Chociaż zwykle zajmowałem się zagadnieniami dotyczącymi klientów, jestem bardzo podekscytowany możliwościami platformy Azure. W latach 2007–2017 miałem status MVP w zakresie programowania dla systemu Windows. Od 2013 roku byłem także dyrektorem regionalnym w firmie Microsoft (https://rd.microsoft.com), co pozwoliło mi obserwować panującą w środowisku ekscytację związaną z platformą Azure. Ja także uważałem, że szykuje się coś ważnego. Dlatego niezmiernie ucieszyła mnie propozycja pracy w tym zespole. Mogłem pracować ze znajomymi nad promowaniem platformy i dzielić się wiedzą na jej temat.\nPrywatnie lubię pracować w ogrodzie (mam staw z liliami wodnymi, w którym mieszkają ropuchy, salamandry i wiele gatunków ryb). Często wybieram się też na wycieczki piesze po szwajcarskich górach (tam czuję się jak w domu), a także podróżuję po świecie i poznaję jego uroki. Ostatnio nabyłem dron DJI Mavic Pro i zacząłem kręcić filmy oraz robić zdjęcia różnych niesamowitych miejsc, które miałem przyjemność odwiedzić. Uwielbiam spędzać czas z moją rodziną (mam dwie nastoletnie córki, które potrafią być urocze i wyczerpujące jednocześnie) oraz z przyjaciółmi. Ważną część mojej pracy stanowią wystąpienia na konferencjach na całym świecie. Bardzo lubię podróżować, poznawać nowych ludzi, rozmawiać z nimi i dzielić się swoją wiedzą.\nJeśli chcesz poznać mnie lepiej, możesz obejrzeć ten podkast lub zajrzeć na mój blog.


Składany smartfon Samsunga będzie dostępny w Europie, tylko ta cena... Taka trochę wysoka\nNieuchronnie zbliża się premiera składanego smartfona Samsunga i prawdopodobnie będzie on tzw. gwoździem programu podczas konferencji, którą producent zaplanował na 20 lutego 2019 roku. Coraz więcej wskazuje na to, że urządzenie trafi do sprzedaży również w Europie, lecz jego cena niestety nie będzie należeć do najniższych.\nSkładany smartfon Samsunga ma spore szanse zyskać miano najbardziej innowacyjnego urządzenia zaprezentowanego w 2019 roku. Nie należy jednak zapominać, że nie tylko on szykuje taki sprzęt. Podobne konstrukcje przygotowują bowiem także Lenovo i Motorola oraz Oppo. Nie można też wykluczyć, że swoje propozycje pokażą w niedalekiej przyszłości również inni producenci.\nSkładany smartfon Samsunga w Europie\nCoraz więcej wskazuje na to, że składany smartfon Samsunga będzie dostępny również w Europie. Jakiś czas temu pojawiła się informacja, że urządzenie pojawi się (na wyłączność) w ofercie jednego z brytyjskich operatorów, EE. Najnowsze doniesienia sugerują, że będą go mogli też kupić mieszkańcy Włoch.\nJak bowiem donosi włoski serwis TuttoAndroid, składany smartfon Samsunga ma trafić do sprzedaży w tym kraju pod koniec marca lub najpóźniej na początku kwietnia 2019 roku. Jednocześnie źródło dotarło do informacji, że urządzenie będzie kosztować nawet około 2000 euro. Przy obecnym kursie jest to równowartość ~8550 złotych.\nPodana powyżej cena jest bardzo prawdopodobna, bowiem niedawno jeden z wysoko postawionych pracowników Samsunga zadeklarował, że składany smartfon ma kosztować dwa razy więcej niż inteligentny telefon klasy premium. Galaxy S9+ startował w Europie z ceną 949 euro, a Galaxy Note 9 128 GB 999 euro, więc gdy pomnożymy to razy dwa, otrzymamy kwotę rzędu ~2000 euro.\nSkładany smartfon Samsunga w Polsce\nNie wiadomo jeszcze, czy składany smartfon Samsunga będzie dostępny w Polsce. Na razie nikt nie dotarł do takiej informacji, a pytanie o to polskiego oddziału producenta nie ma sensu, gdyż na pewno nie udzieli on satysfakcjonującej odpowiedzi. Jeśli jednak urządzenie nie pojawi się w naszym kraju, to ściągnięcie go z zagranicy nie powinno stanowić większego problemu. Oczywiście pod warunkiem, że ktoś jest gotowy zapłacić za nie tak astronomiczną kwotę.\nNa koniec warto jeszcze dodać, że Samsung zamierza wyprodukować co najmniej jeden milion egzemplarzy swojego składanego smartfona. Czy to dużo, czy mało – oceńcie sami.