Zabezpieczenia przeciwśniegowe - BuildPress.pl\nHoralka · 13 grudnia 2018\nZima to okres, w którym nie powinniśmy zapominać o dachu i o rynnach, które podczas niskich temperatur oraz naporu padającego śniegu mogą nam wyrządzić wiele niemiłych niespodzianek.\nKłopoty z osuwającym się śniegiem, wbrew pozorom, dotyczą w tym samym stopniu właścicieli stromych, jak i łagodniejszych dachów. O ile z pierwszego typu dachu złogi mogą szybko osuwać się w dół, o tyle dachy płaskie zatrzymują opad, który odrywa się od połaci ze znacznie większą masą i siłą.\nChcąc zabezpieczyć się przed niespodziewaną „lawiną” zacznijmy od wyznaczenia newralgicznych miejsc, które najbardziej zagrażają naszemu bezpieczeństwu. Obszary nad drzwiami wejściowymi, bramą garażową czy w miejscu parkowania samochodu to szczególnie istotne punkty na mapie przeciwśniegowych zabezpieczeń.\nRynek dekarski oferuje szeroki wachlarz zabezpieczeń przeciwśniegowych, montowanych zarówno w świetle rynny, jak i w obrębie dachu. Do wyboru mamy drabinki przeciwśniegowe, stopery śnieżne, belki przeciwśniegowe, a także montowane w połaci dachu metalowe kształtowniki. Wszystkie rozwiązania mają za zadanie zatrzymać lub w znacznym stopniu wyhamować osuwające się zaspy, a także podzielić je na mniejsze, lżejsze fragmenty – zauważa ekspert Galeco Magdalena Gardyła.\nW ten sposób do rur spustowych przedostaje się w dużej mierze roztopiona woda, a nie zamarznięte bryły lodu i śniegu – dodaje Magdalena Gardyła. Ochrona przeciwśniegowa nie tylko poprawia nasze bezpieczeństwo, ale chroni dach i system rynnowy przed zarwaniem, rozsadzeniem i odkształceniem, dzięki czemu unikniemy awarii i kosztownych napraw.\nRozwiązanie to przydaje się zwłaszcza w przypadku miejsc regularnie narażonych na intensywne opady atmosferyczne, szczególnie zimą. Ciężkie płaty na pół zamarzniętej wody, zwały lodu i sople wielkości stalaktytów, o ile nie zostaną w porę usunięte, mogą wyrządzić spore szkody. Zagrożenie ciągnie bowiem z dwóch stron: duet napierającego z góry śniegu oraz zamarzniętych od środka i niedrożnych rur spustowych to gotowy przepis na zerwany okap czy rynnę dachową.\nDlatego warto zastanowić się nad instalacją specjalnych kabli, które działają na podobnej zasadzie, co te wpuszczane w posadzkę w ogrzewaniu podłogowym. Można je instalować na praktycznie wszystkich rodzajach rynien – zazwyczaj wykorzystuje się do tego dwa równolegle ułożone przewody. Ogrzewając rynnę na całej jej długości mamy pewność, że będzie ona w pełni drożna nawet podczas srogiej zimy.\nOdprowadzenie wody z dachów wielospadowych i nietypowych


Szlak bursztynowy – tędy kupcy wieźli cenny kruszec – PolskaZachwyca.pl\nStrona główna Ciekawostki Szlak bursztynowy – tędy kupcy wieźli cenny kruszec\nSzlak bursztynowy jest jednym z najbardziej znanych w historii Polski. Wyłuskiwany z nadbałtyckiego piasku bursztyn jest złotem naszego morza i cenną pamiątką sprzed kilkudziesięciu milionów lat. Kupiecki szlak bursztynowy prowadził przez Polskę. Którędy i dokąd? Odkrywamy ciekawostki.\nBursztyn łatwo spotkać nad morzem, m.in. w takich miejscowościach jak Jantar, Stegna, Hel, Ustka i Krynica. Fot. Shutterstock\nBursztyn bałtycki pochodzi z eocenu, czyli ma nawet 34-56 mln lat. Jest cenny m.in. ze względu na właściwości lecznicze. Pomaga na chore gardło, astmę, a nawet reumatyzm i nadciśnienie. Wcierana w skronie nalewka z bursztynu dobra będzie na ból głowy.\nCzytaj więcej o tajemnicach bursztynu i jego właściwościach, kliknij.\nSzlak bursztynowy – którędy prowadził\nUl. Mariacka w Gdańsku. Tu kupimy piękne wyroby z jantaru. Przez okolice Gdańska prowadził szlak bursztynowy. Fot. Shutterstock\nSzlak rozpoczynał się nad morzem Adriatyckim, skąd Celtowie a następnie rzymscy pośrednicy wyruszali na wyprawy po cenny kruszec do krajów nadbałtyckich. Szlak kończył się zaś w okolicy dzisiejszego Petersburga, którego rzecz jasna wtedy jeszcze nie było. Kupcy weneccy wzbogacali się na handlu bursztynem już od V w. p.n.e. Wyruszali wgłąb Europy po cenny jantar, ale nie docierali nad morze Bałtyckie (po prostu kupowali go od Celtów). Rzymianie zaczęli samodzielnie docierać nad wybrzeża Bałtyku w I w. n.e.\nSzlak bursztynowy. Autor: DI Richard Resch, Wikimedia Commons\nKupcy z Cesarstwa Rzymskiego przemierzali Europę na północ, przez tereny dzisiejszej Słowenii, następnie poruszali się wzdłuż dzisiejszej granicy Węgier i Austrii, a przez Czechy docierali do Polski. Szlak prowadził przez Kłodzko, Wrocław, Milicz, Kalisz i Malbork do Gdańska, a właściwie wtedy Pruszcza Gdańskiego będącego protoplastą miasta. Nie kończył się tu jednak, kupcy wybrzeżem Bałtyku, m.in. przez Rygę, docierali do Sambii, regionu nadbałtyckiego w Prusach (dziś na terenie obwodu kaliningradzkiego), a także dalej w okolice dzisiejszego Petersburga.\nWe Wrocławiu, a konkretnie na terenie osiedla Partynice, znaleziono w latach 1906 i 1936 największe składowiska bursztynu. Liczyły ok. 1200-1760 kg i pochodziły z I wieku n.e. Na pierwszy skarb natrafiono podczas budowy hipodromu, dziś to teren Wrocławskiego Toru Wyścigów Konnych Partynice. Następne dwa znaleziska wykopano w międzywojniu podczas budowy dróg łączących autostradę A4 z centrum miasta (dziś ul. Karkonoska).\nSkąd biorą się rozbieżności w szacowanej wadze odnalezionego bursztynu? Część skarbów od razu rozkradziono. Większość znalazła się jednak w muzeum. Niestety nie przetrwała wojny, została zniszczona podczas obleżenia Festung Breslau w 1945 roku. Do dziś w Muzeum Archeologicznym eksponowane jest kilka kilogramów zachowanego bursztynu.\nCzytaj więcej o oblężeniu Twierdzy Wrocław i ukrytym złocie. Złoto Wrocławia – gdzieś w Sudetach leży wielki skarb.\nCiekawostki o szlaku\nGdańskie Muzeum Bursztynu. Fot. Konstantin Tronin, Shutterstock\nZnalezienie bursztynu na Partynicach było niezaprzeczalnym dowodem na przebieg szlaku bursztynowego przez Wrocław. Co ciekawe, dokładny przebieg szlaku nie został dotąd określony. Historycy nie dysponują m.in. dowodami na lokalizację dokładnych tras między miastami w tamtych czasach.\nDla upamiętnienia szlaku, nazwano polską drogę A1 Autostradą Bursztynową. Jej przebieg nie odzwierciedla przebiegu szlaku bursztynowego, ale stanowi symboliczny schemat wędrówki kupców weneckich z południa na północ i z powrotem.\nBursztynowa Komnata odtworzona w Carskim Siole. Fot. Alexandra Lande, Shutterstock\nWspomnimy też o Bursztynowej Komnacie. Oczywiście powstające od 1701 roku monumentalne dzieło nie ma bezpośrednio nic wspólnego z samym szlakiem, ale jednak komnata eksponowana była na jego trasie, w Kaliningradzie. Po 11 latach skrupulatnego konstruowania, komnata wystawiona została w podberlińskim pałacu Fryderyka I Hohenzollerna, a następnie w Carskim Siole pod Petersburgiem (jako dar dla cara Piotra I). W 1942 roku wystrój został zrabowany przez Niemców i przewieziony do Kaliningradu. W 1944 roku ponownie zapakowano go do skrzyń. Komnata bezpowrotnie zaginęła.\nCzytaj więcej o Bursztynowej Komnacie, kliknij.\nskarb bursztyn partynice\nPoprzedni artykułZamek Bolków – historia z muzyką w tle\nNastępny artykułSzymbark – top 10 oryginalnych atrakcji prosto z Kaszub


Niespodziewana śmierć generała Sławomira Petelickiego jest kolejnym takim zdarzeniem w okresie rządów Platformy Obywatelskiej. W dziwnych i niewyjaśnionych okolicznościach umierali wojskowi, funkcjonariusze służb specjalnych, urzędnicy, politycy, podejrzani o popełnienie najgłośniejszych morderstw oraz świadkowie i osoby mogące pomóc w ważnych śledztwach - pisze Piotr Bączek w "Naszym Dzienniku".\nNagłą śmierć Generała Petelickiego poprzedziła seria innych tajemniczych zgonów ludzi związanych ze specłużbami, m.in: Stefana Zielonki, szyfranta Służby Wywiadu Wojskowego, płk Leszka Tobiasza, głównego świadka ABW w tzw. prowokacji przeciwko komisji weryfikacyjnej ds. WSI, dr Eugeniusza Wróbla, który mógł być biegłym w śledztwie smoleńskim, a także wszystkich morderców Krzysztofa Olewnika.\nOsoby, które znały generała Petelickiego powątpiewają w jego samobójstwo.\n- Tak dalece wydaje mi się to nieprawdopodobne, że czekam na wiadomość, że coś innego się stało niż to. Potrzebuję trochę czasu, żeby przyjść do siebie. Dla mnie jest to duży szok - twierdzi były szef UOP i zarazem jego przełożony gen. Gromosław Czempiński.\nPodobnego zdania jest też ppłk Krzysztof Przepiórka z Fundacji Byłych Żołnierzy Jednostki Specjalnej GROM: "Nie wierzę w samobójstwo. To jest taki typ człowieka... Twardy facet, nie przejmował się złymi rzeczami, które się zdarzają. Zostawmy wyjaśnienia prokuraturze i policji" - przekonuje.\nNatomiast mecenas Wojciech Brochwicz, wiceminister spraw wewnętrznych w rządzie Jerzego Buzka, mówił dziennikarzom: "Z tego, co wiem, nie miał żadnych problemów natury prawnej czy zdrowotnej. Nic nie wskazywało na to, że może targnąć się na własne życie".\n"Nasz dziennik" zwraca uwagę na serię tajemniczych zgonów w służbach specjalnych, które miały miejsce w sotatnich latach.\nI tak w czerwcu 2011 r. samobójstwo popełnił oficer Służby Kontrwywiadu Wojskowego, który odbywał służbę w Wejherowie. Znaleziono go powieszonego. Posiadał wysoki certyfikat dostępu do informacji niejawnych. Według oficjalnego komunikatu SKW: "Zdarzenie nastąpiło po godzinach służbowych i poza miejscem wykonywania obowiązków. Właściwa jednostka organizacyjna SKW przeprowadziła czynności wyjaśniające w tej sprawie, w wyniku których wykluczono jakikolwiek związek popełnionego przez żołnierza samobójstwa z wykonywanymi przez niego zadaniami służbowymi".\nZ kolei w styczniu 2009 r. samobójstwo popełniła podpułkownik z delegatury ABW w Poznaniu. Kobietę znaleziono powieszoną w domku letniskowym. Za czasów Bogdana Święczkowskiego awansowała do centrali ABW w Warszawie, zajmowała się sprawami finansowymi. Po wyborach w 2007 r. odesłano ją z powrotem do Poznania. Jednak często była wzywana do centrali na przesłuchania. Media spekulowały, że przyczyną tragedii mógł być mobbing nowego szefostwa ABW.\nW maju 2009 r. wyszła na jaw sprawa zaginięcia chorążego Stefana Zielonki, szyfranta Służby Wywiadu Wojskowego, a wcześniej Wojskowych Służb Informacyjnych. Wyszedł z domu tylko z podręczną torbą. Zielonka znał kody stosowane przez polski wywiad wojskowy, a także - jak pisały media - miał dostęp do najściślejszych danych.\nDysponował wiedzą o tajnikach łączności w NATO. Najprawdopodobniej szkolił "nielegałów", czyli zakonspirowanych agentów wywiadu z fałszywym życiorysem. Podejrzewano, że Zielonka mógł zdradzić i uciec za granicę. Pojawiały się informacje, że mieszka w Szanghaju i że najprawdopodobniej współpracował z chińskim wywiadem. W kwietniu 2010 r. nad Wisłą niedaleko Wału Miedzeszyńskiego w Warszawie znaleziono zwłoki, przy których były dokumenty Zielonki. Ciało było w stanie zaawansowanego rozkładu, długo przebywało w wodzie. Ale dokumenty były w stanie nienaruszonym. Wojskowa prokuratura okręgowa po badaniach DNA uznała, że jest to ciało Stefana Zielonki.\nW lutym 2012 r. nagłą śmiercią zmarł płk Leszek Tobiasz, główny świadek ABW w tzw. prowokacji przeciwko komisji weryfikacyjnej ds. WSI. Zgon nastąpił na imprezie integracyjnej pracowników OHP. W trakcie sekcji stwierdzono m.in. "ranę w okolicach zausznych, która powstała przed śmiercią" i "rozległą niewydolność krążenia". Tobiasz był żołnierzem WSI, który oczekiwał na weryfikację. W 2007 r. zgłosił się do ówczesnego marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego z informacją, że posiada dowody na korupcję w komisji. Następnie złożył zeznania w ABW i prokuraturze, jednak sprawa okazała się sfingowana, żadnemu z członków nie postawiono zarzutów. Prokuratura oskarżyła inne osoby. Tobiasz miał zeznawać w tym procesie.\nW styczniu 2012 r. zamordowany został generał broni Henryk Szumski, w latach 1997-2000 szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Do 2005 r. zasiadał w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego przy prezydencie Aleksandrze Kwaśniewskim. Ciało generała znaleziono w jego domu w Komorowie niedaleko Warszawy. Został śmiertelnie ugodzony nożem. Policja oskarżyła jego 38-letniego syna, który miał być leczony psychiatrycznie. Jednak w kwietniu prokuratura w Pruszkowie poinformowała, że sprawa zostanie umorzona, bo syn po obserwacji psychiatrycznej nie zostanie oskarżony o zabójstwo.\nZamordowany przez syna miał być również dr Eugeniusz Wróbel, który mógł być biegłym w śledztwie smoleńskim. Wróbel podawał w wątpliwość oficjalną wersję katastrofy podawaną przez MAK. Był wykładowcą na Politechnice Śląskiej, specjalistą od komputerowych systemów sterowania samolotem.\nWedług prokuratury dr Eugeniusz Wróbel został zamordowany we własnym domu, a jego ciało wrzucono do Zalewu Rybnickiego. Do zabójstwa początkowo przyznał się jego syn, ale potem odwołał wcześniejsze zeznania. Prokuratura umorzyła śledztwo w związku ze stwierdzeniem niepoczytalności sprawcy.\nKolejnym zagadkowym zgonem związanym z katastrofą smoleńską była śmierć Dariusza Szpinety, założyciela i prezesa firmy lotniczej. W grudniu 2011 r. znaleziono go powieszonego w łazience ośrodka wczasowego w Indiach. W 2009 r. Szpineta zawiadomił prokuraturę o możliwości korupcji w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego, jednak śledztwo nakierowano na niego samego. Przed śmiercią wypowiadał się w mediach na temat katastrofy w Smoleńsku. Mówił jednoznacznie, że lot Tu-154M był lotem wojskowym.\n"Nasz Dziennik" przypomina, że również osoba gen. Petelickiego wiąże się z tragedią smoleńską. Rok temu generał ujawnił, że zaraz po katastrofie główni politycy PO otrzymali SMS-y z instrukcją, jaki mają formułować przekaz. "Katastrofę spowodowali piloci, którzy zeszli we mgle poniżej 100 metrów. Do ustalenia pozostaje, kto ich do tego skłonił". Generał ujawnił, że taką wiadomość przesłał mu jeden z jego bliskich znajomych z Platformy. Twierdził, że instrukcja wysłana została "w strachu", stał za nią trójkąt Donald Tusk - Tomasz Arabski - Paweł Graś.\nPod koniec 2009 r. samobójstwo popełnił Grzegorz Michniewicz, dyrektor generalny kancelarii premiera. Tuż przed Wigilią powiesił się na kablu od odkurzacza. Nie zostawił listu pożegnalnego. Był jednym z najważniejszych urzędników rządu, posiadał najwyższe poświadczenia bezpieczeństwa, krajowe, NATO i UE. Mógł mieć dostęp do najważniejszych dokumentów kancelarii premiera. Jedną z ostatnich osób, z którą kontaktował się przed śmiercią, był podobno minister Tomasz Arabski.\nW serię tajemniczych zgonów wpisuje się też niespodziewane samobójstwo byłego wicepremiera Andrzeja Leppera. "Szef Samoobrony miał się powiesić w swoim biurze, chociaż wiele okoliczności wskazuje na to, że planował kolejne działania polityczne, biznesowe i osobiste, tuż przed śmiercią brał nawet leki" - pisze Piotr Bączek.\nW ostatnich latach również zabójcy Krzysztofa Olewnika - Wojciech Franiewski, Sławomir Kościuk i Robert Pazik - zostali znalezieni martwi w celach więziennych. Natomiast strażnika, który nadzorował celę Franiewskiego, w 2009 r. znaleziono powieszonego na drzewie.\nSeria niewyjaśnionych śmierci ważnych osób świadczy o tym, że odpowiednie instytucje nie wykonują swoich zadań, co stwarza inne zagrożenia dla państwa - konkluduje "Nasz Dziennik".\nansa/ Piotr Bączek "Nasz Dziennik"\n[fot: J. Kowalska]


Etilab - etykiety na butelki i wiele więcej - SCE Certyfikaty\nHome » Handel » Drukarnie » Etilab - etykiety na butelki i wiele więcej\nDodane: 2016-03-18 | Kategoria: Handel / Drukarnie\nJeśli zastanowimy się nad tym, z którego rodzaju słowem pisanym mamy dziś najczęściej do czynienia, wielu z nas przyjdzie zapewne na myśl etykieta. Jest ona obecna na ogromnej ilości produktów i to właśnie dzięki niej możemy przeczytać o jego właściwościach. Bez tego prostego drogowskazu nie moglibyśmy się niczego dowiedzieć o danym produkcie. Dotyczy to zarówno etykiety umieszczonej na słoiku, jak również etykiety na butelki. Przy wyborze producenta etykiet należy kierować się jego doświadczeniem w branży i tym, jakimi technologiami dysponuje. Dzięki ciągłemu rozwijaniu bazy maszynowej i korzystaniu z najnowocześniejszych rozwiązań druku możemy zapewnić ci najlepsze etykiety na rynku. Zawsze dostosowujemy je do konkretnych zastosowań, nadając im takie właściwości, by mogły ci służyć przez jak najdłuższy czas. Nasze etykiety na butelki, a także innego rodzaju opakowania spełniają swoje zadania znakomicie. Świadczą o tym kolejne zamówienia od naszych zadowolonych klientów. Dołącz do nich i korzystaj z najwyższej jakości etykiet.


Miesiąc miodowy w Valencii dobiegł końca. Kolejny kryzys może zakończyć się lawiną odejść - Aktualności - portal piłkarski var W2T_AdImage_autostart = false; var W2T_AdImage_startWith = "#mainpic3 img";\nAutor zdjęcia: Twitter @OndaDeportiva\nMiesiąc miodowy w Valencii dobiegł końca. Kolejny kryzys może zakończyć się lawiną odejść\nCzwarte miejsce w lidze, wygrana w Pucharze Króla i półfinał Ligi Europy. Być może styl ekipy Marcelino nie stał w poprzednich rozgrywkach na najwyższym poziomie, a skuteczność wołała o pomstę do nieba, ale w ostatecznym rozrachunku wyniki były nadzwyczaj dobre. W normalnym klubie zwiastowałoby to długo wyczekiwaną stabilizację... ale w Valencii do normalności jeszcze bardzo daleko.\nMieliśmy nadzieję, że w najbliższych miesiącach o ekipie ze stolicy Lewantu będziemy pisać głównie przez pryzmat pozytywów. Na hiszpańskim podwórku to najwięksi skandaliści. Klub, który w ostatnich kilkunastu latach był pogrążony w ogromnym bagnie, mimo wielu światowej klasy piłkarzy, jakich wypromowali. Mimo sukcesów jakie osiągali i złotej ery z przełomu wieków. Mimo ogromnego wsparcia ze strony kibiców. Logika wskazywałaby na to, że Nietoperze muszą wreszcie wyjść na prostą, ale logika Valencii się nie ima.\nWydawałoby się, że wszystko idzie zgodnie z planem. Ekipa z Mestalla była w stanie zachować swoich czołowych zawodników. Wreszcie to faktycznie Los Ches dyktują warunki na rynku, a nie są stawiani przed sytuacją bez wyjścia, jak jeszcze niedawno przy odejściach Otamendiego czy Paco. Teraz najlepsi piłkarze nawet jeśli są kuszeni gigantycznymi ofertami, wcale nie palą się do odejścia, co najlepiej pokazują przykłady Rodrigo czy Parejo.\nTo jednak za mało dla Petera Lima, który w ostatnim okresie odsunął się w cień, ale chyba ponownie chce mieć więcej do powiedzenia w klubie. Chwaliliśmy ostatnio Singapurczyka za to, że podjął kilka decyzji, które pozwoliły klubowi wyjść na prostą. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy było zatrudnienie Mateu Alemany'ego... który jednak może opuścić klub, właśnie przez konflikt z właścicielem. Jak podało dzisiaj lokalne Super Deporte, Alemany i Longoria wylądowali „w lodówce”. A ich los ma się zadecydować jutro, podczas spotkania z Singapurczykiem. O co w tym wszystkim chodzi, to chyba nawet sami zainteresowani nie do końca wiedzą. A jak nie wiadomo o co chodzi.... to chodzi o kasę.\nOczywiście w sprawę zamieszanych jest więcej osób niż dwaj wcześniej wspomniani. Jako, że w Valencii mamy obecnie prawdziwy dramat, to wzorem dramatu na początek przedstawiamy głównych bohaterów:\nPeter Lim – właściciel klubu,\nMarcelino – trener,\nMateu Alemany – dyrektor generalny,\nAnil Murthy – prezydent klubu,\nPablo Longoria – główny skaut,\nJorge Mendes – zakał.... wzięty agent piłkarski,\nKim Koh – przydupas Lima, przywołany przez niepohamowany ciąg autora do sucharów.\nŻarty żartami, ale warto przejść do rzeczy. Media prześcigają się w teoriach dlaczego Lim miałby chcieć zwolnić Mateu Alemany'ego. Dyrektor generalny miał od jakiegoś czasu wraz zresztą sekretariatu technicznego zupełnie lekceważyć opinie właściciela. Kością niezgody miało być kilka czynników:\n- Maxi Gomez – Lim miał się nie godzić na jego transfer,\n- Rafinha – jak wyżej, przejście Brazylijczyka ma być blokowane przez właściciela,\n- Kangin Lee – według niektórych źródeł właściciel domaga się postawienia na Koreańczyka już teraz, podczas gdy Marcelino i Alemany uważają, że jeszcze jest za wcześnie,\n- Toni Lato – Singapurczyk miał domagać się jego pozostania i wymóc na sekretariacie jedynie wypożyczenie, a nie transfer definitywny do PSV,\n- Ignorowanie propozycji transferowych jak Nico Otamendi (Marcelino i Mateu chcą Laguardię), Leao czy Nabil Fekir.\n1. Mateu zatrzymuje sprzedaż Diakhaby'ego do Wolverhampton za 40mln €\n2. Lim zatrzymuje zakup Rafinhi\n3. Alemany spowalnia negocjacje z Leao, Felipe, Otamendim; wszyscy 3 są klientami Mendesa\n4. Mendes ucieka się do Lima#VCFpl #ValenciaCF #CheNews pic.twitter.com/cuALdSSVXA\n— Damian Lis (@Damian_VCF_PL) July 29, 2019\nKibice Valencii doskonale ten scenariusz znają już z autopsji. Pozwólcie, że przypomnimy – ekipa ze stolicy Lewantu weszła w „ciemną erę” pod władaniem Juana Solera i później Vicente Soriano. Panowie byli kanaliami do tego stopnia, że kiedy już nie byli związani z klubem... ten pierwszy porwał tego drugiego. Gangsterka pełną gębą, niestety to właśnie przez nich Nuevo Mestalla jest pośmiewiskiem i jak tak dalej pójdzie, to prędzej ukończona zostanie budowa Sagrady Familii niż nowego obiektu Valencii.\nZ długów i burdelu w klubie udało się wyjść dopiero, kiedy w klubie zaczął rządzić Valencianista z krwi i kości – Amadeo Salvo. Facet, choć jest przedsiębiorcą, nie dysponował takim budżetem, aby samemu wyciągnąć Valencię z dna. Jest jednak na tyle ogarnięty, że był w stanie skusić inwestora, a w klubie zatrudnić ludzi bardzo kompetentnych, jak świetnie spisujący się Rufete. Rewolucja, jaką przeprowadził Salvo, sama go obaliła, bo po pewnym czasie Lim rozstał się z prezydentem, co nie zmienia faktu, że z dzisiejszej perspektywy wykupienie klubu przez Singapurczyka nie wygląda już tak podejrzanie, jak na początku.\nPo odejściu Salvo klub miał ogromną sinusoidę, jeden sezon kapitalny, drugi fatalny. Było coraz gorzej. Ale Lim jako mądry facet, po pookładaniu pewnych spraw w klubie, poszukał kogoś, kto byłby w stanie pociągnąć ten wózek w odpowiednim kierunku. I trafił w 10-tkę sięgając po Alemany'ego. To właśnie dzięki niemu klub jest gdzie jest....\nWpływ większy niż mogłoby się wydawać\nBo to właśnie dzięki Mateu Marcelino nadal jest w klubie, mimo kryzysu z połowy poprzedniego sezonu. Było źle, ekipa była na skraju... ostatecznie piłkarze i dyrektor generalny wstawili się za trenerem. Marcelino został, a reszta to już historia. Valencia po okresie wielkiej posuchy wreszcie sięgnęła po trofeum.\nTo właśnie Mateu zyskał nić porozumienia z podejrzanym na początku Anilem Murthym. Prezydent klubu jest prawą ręką Lima, jego wysłannikiem, który monitoruje sprawy na miejscu. Być może Murthy jest mniej sympatyczny niż Pani Lay Hoon, ale po czasie można nabrać pewnego szacunku do Murthy'ego. Pogłoski mówiły o tym, że w pierwszej chwili nie miało być żadnej dyskusji z Limem w sprawie zwolnienia Mateu, jednak Anil miał się za nim wstawić.\nPablo Longoria i Vicente to również ważne postaci w klubie. Ludzie, którzy w dużej mierze odpowiadają za transfery. Longoria potrafi wyczarować prawdziwy majstersztyk. To on stoi za transferami Manu Vallejo czy Jorge Saenza. Sięga po młodych piłkarzy, którzy albo niebawem do składu wskoczą, albo pójdą na wypożyczenie... lub jak w przypadku Saenza, zostaną wykorzystani w przypadku bardziej kosztownej transakcji, tak jak ta z Maxim Gomezem. Klub przeszedł na politykę oszczędnościową i nie wszystkim się to podoba.\nZwłaszcza nie podoba się to Jorge Mendesowi, bliskiemu przyjacielowi Lima. Agent miał mieć w pewnym momencie aż 17 powiązanych piłkarzy na Mestalla (takich ananasów jak Enzo Perez raczej nikt miło nie wspomina)! Trzeba przyznać, to wybitnie chora sytuacja. Alemany doprowadził ponoć do tego, że tylko 4 piłkarzy Los Ches to klienci Mendesa. No i nie za bardzo zgadza się z jego pomysłami. Mouctar Diakhaby dla przykładu to pomysł Longorii i Marcelino. Zawodnik, który ma przejść podobną drogę co Bailly pod wodzą Hiszpana w Villarreal, jednak niekoniecznie Valencia musi go sprzedawać. Poprzedni sezon był dla niego udany i jest w planach trenera jak i zarządu. Ale cóż, pewna zak... tzn. były trener Valencii, Nuno Espirito Santo, upatrzył sobie Francuza, a Mendes chciał przeprowadzić transfer Francuza do Wolves za 40 milionów euro. To spotkało się ze stanowczą odmową, co miało się nie spodobać Limowi. Kto w tej sytuacji myśli bardziej o dobru klubu, jest w tej sytuacji oczywistością...\nZdanie w tej sytuacji zabrał również Anil Murthy... i z jego słów dobitnie wynika, że facet stoi między młotem a kowadłem:\n"Jutro wraz z Mateu Alemanym udamy się do Singapuru. Mam nadzieję, że rezultat tego spotkania będzie najlepszy dla Valencii. Jestem bardzo zawiedziony całą sytuacją, która ma miejsce przecież na dwa tygodnie przed startem ligi, na dodatek ma to miejsce w sezonie, kiedy mierzymy się na czterech frontach. Futbol jest jednak bardzo skomplikowany i czasami takie sytuacje mają niestety miejsce. Mam nadzieję, że będziemy w stanie podjąć odpowiednie decyzje, aby zniwelować dzielące nas małe różnice, dla dobra klubu. Przez ostatnie dwa lata właściciel wspierał w zasadzie każdą decyzję jaka była podejmowana. Po tych dwóch latach, musimy nadal robić to co najlepsze dla klubu. Musimy również pamiętać, że Peter Lim jest głównym właścicielem. Chcemy kontynuować pracę, która będzie prowadzić do sukcesów i stabilizacji. Priorytetem powinno być przygotowanie zespołu na start sezonu, całe szczęście już w tym momencie jesteśmy gotowi w 90%. Wszyscy będziemy pracować dla dobra klubu, aby wypełniać nasze cele, osiągać sukcesy i rozwijać się w stabilnym tempie".\nAle żeby nie być zupełnie jednostronnym, to nie wszystko w rzekomych zarzutach Lima jest „nie tak”. Singapurczyk chcę bardziej postawić na młodzież, więc sprowadzanie skrzydłowych o wątpliwej sławie w zamian za jeden z największych talentów swojego pokolenia – czyli Kangina – faktycznie wydaje się taktyką średnią. Podobnie zresztą z oddawaniem Toniego Lato, czy transferem Rafinhii, który wcale nie musi być strzałem w dziesiątkę. Tak jak nie był nim transfer Wassa czy Gameiro. Nie wszystko w działaniach Alemany'ego jest idealne, nie wszystko czego dotkną jego ludzie zamienia się w złoto. Warto jednak zwrócić uwagę co mówią w tej sytuacji piłkarze...\nNie tykajcie tego co działa\nDani Parejo i reszta kapitanów, mieli zdecydowanie wstawić się za dyrektorem, trenerem i całym pionem sportowym. Piłkarze są przekonani o tym, że klub zmierza w dobrym kierunku. Panowie nie wyobrażają sobie współpracy z kim innym. Nie chcą kolejnego pachołka jakim był choćby Alexanko. Teraz miejsce Alemany'ego miałby zastąpić... Robert Fernandez, czyli konotacji z Barceloną ciąg dalszy.\n[AS] Kapitanowie Valencii - Parejo, Rodrigo, Gayà, Jaume oraz Kondogbia - chcą spotkania z Peterem Limem, by porozmawiać o zaistniałej sytuacji w klubie. Piłkarze złożyli oficjalne zapytanie do prezydenta Valencii w tej sprawie. #VCFpl #lazabawa\n— Karol Kotlarz (@KarolK_90) July 31, 2019\n- Nie tykajcie tego co działa – miał powiedzieć Dani Parejo do Anila Murthy'ego. Ale to nie koniec. Alemany ma polecieć do Singapuru, zobaczyć się twarzą w twarz z Peterem Limem, aby obgadać to jak ma dalej wyglądać polityka klubu. Właściciel chce mieć więcej do powiedzenia, Mateu chce nadal mieć autonomię w podejmowanych działaniach. Zawodnicy mieli nawet wyrazić protest wobec tej sytuacji i chcą dołączyć do eskapady dyrektora. Jak podają walenckie media, piłkarze nie wierzą, że Murthy, który ma polecieć razem z Alemanym, przekaże opinię graczy. A powinna ona mieć znaczenie w tej konkretnej sytuacji, bo w razie ewentualnych zmian, odejść mają – z własnej nieprzymuszonej woli – Marcelino, Pablo Longoria i wielu innych członków sztabu. Mowa o 25 osobach, które pracowały na ostatni sukces. Ewentualnym exodusem grożą również piłkarze. A jakiś czas temu Voro zaznaczał już, że nie chciałby do roli strażaka wracać... Dziennikarze twierdzą, że Lim ma już opcję zapasową na trenera. Mowa o Jose Mourinho, a dla Valencii taki pomysł niekoniecznie musiałby się dobrze skończyć.\nI choć w niektórych kwestiach Peter Lim może mieć rację, to prawda jest taka, że Singapurczykowi zabrakło chyba cierpliwości, którą okazywał w ostatnich kilkunastu miesiącach. To właśnie dzięki temu, że nieco usunął się w cień i dał pracować ludziom, którym przynajmniej na początku ufał, klub znalazł się w miejscu, w którym jest obecnie. Faktycznie postawienie na Kangina wydaje się wręcz musem i trudno zrozumieć dlaczego Marcelino i Mateu nie chcą na niego stawiać. Powrót Otamendiego również wydaje się kuszący... ale Panowie, którzy obecnie mają największy wpływ na to jak wygląda kadra i sama gra Nietoperzy, udowodnili już, że wiedzą co robią. Bo nie można ich rozliczać z pojedynczych pomyłek, a z tego co zdołali osiągnąć. Na tym polu nie ma im nic do zarzucenia. Jeżeli w tym momencie Singapurczyk się nie opamięta i nie pomyśli o dobru klubu, to cały dramat zakończy się lawiną odejść, kompletną utratą zyskanego u kibiców szacunku... i kolejnym kryzysem w zespole, który miał przecież wyjść wreszcie na prostą.


Świnica przez Murowaniec i Zielony Staw Gąsienicowy\nŚwinica przez Halę Gąsienicową i Zieloną Dolinę Gąsienicową\nŚwinicka Przełęcz- Świnica\nPowyższy opis szlaku to nasze subiektywne odczucia i doświadczenia. Jeśli nie jesteś obyty z wędrówkami w Tatrach, ekspozycją stoku oraz szczytami gdzie do przejścia niezbędne są łańcuchy to nie wybieraj Świnicy jako celu swojej pierwszej tatrzańskiej wyprawy. Nic na siłę. Zacznij od łatwiejszych szlaków w Tatrach i zdobycia doświadczenia. Aby zapoznać się z łańcuchami możesz wybrać się na Giewont, albo na Babią Górę przez Perć Akademików, a następnie stopniowo oswajać się z ekspozycją terenu.\nŚwinica – szczyt o którym słyszeliśmy wiele. Że jest ciężki do zdobycia, trudny i bardzo niebezpieczny. Przekonaliśmy się na własnej skórze, że nie taka Świnica straszna jak ją malują. Szczególnie jeśli uwielbia się łańcuchy i elementy wspinaczki oraz czerpie z tego niesamowitą frajdę mając przy okazji głowę na karku.\nRuszamy z Kuźnic żółtym szlakiem przez Jaworzynkę na Przełęcz między Kopami (1499 m n.p.m). Podejście nie należy do trudnych, ale w upalny dzień można się tam porządnie zmęczyć. Na szczęście co jakiś czas jest cień i można chwilę odsapnąć. Po dojściu na Przełęcz między Kopami rozpościera się widok na Giewont. W tym miejscu zazwyczaj jest sporo ludzi, ale kiedy żar leje się z nieba przełęcz jest praktycznie pusta 😉 Dalej idziemy niebieskim szlakiem w stronę Hali Gąsienicowej (1514 m n.p.m). Tu w schronisku Murowaniec można się posilić, uzupełnić zapasy wody i skorzystać z WC przed dalszą wędrówką.\nZ Murowańca kierujemy się żółto czarnym szlakiem w stronę Kasprowego Wierchu / Świnickiej Przełęczy. Po kilku minutach wędrówki dochodzimy do rozwidlenia szlaku. Na lewo prowadzi czarny szlak i nim ruszamy w stronę Świnickiej Przełęczy (z tego miejsca według drogowskazu jest około 1h 15 minut marszu na przełęcz). Mijamy dolną stację kolejki krzesełkowej Gąsienicowa. Początkowo czarny szlak prowadzi po dość równym i płaskim terenie, aż do Zielonego Stawu Gąsienicowego.\nZa Zielonym Stawem rozpoczyna się wędrówka pod górę. Po kilku minutach dochodzimy do rozwidlenia szlaków. My idziemy dalej prosto czarnym szlakiem na Świnicką Przełęcz. Natomiast niebieski szlak prowadzi z tego miejsca na Karb, skąd dalej udać się można na Kościelec.\nNasz szlak pnie się coraz mocniej pod górę. Idzie się bardzo dobrze i wygodnie po skalnych stopniach. W połowie czerwca 2019 roku na szlaku zastajemy tylko jeden płat śniegu, którego pokonanie nie przysparza żadnego problemu.\nPniemy się w górę, żar leje się z nieba 😉 W pewnym momencie szlak prowadzi bliżej urwiska. Wchodzimy w skalne koryto i musimy się tu bardziej wysilić aby wspiąć się wyżej. Sam koniec czarnego szlaku jest coraz węższy ale nie ma tu żadnych trudności technicznych.\nDocieramy na Świnicką Przełęcz (2051 m n.p.m). Można tu usiąść i odpocząć przed kolejnym etapem wędrówki. Widoki są fenomenalne, nad nami góruje Świnica. Na zalegającym w żlebach śniegu ganiają się kozice. Po prawej stronie pięknie widać Kościelec, a pod nim Zadni Staw oraz Długi Staw. Po krótkim odpoczynku ruszamy dalej na Świnicę.\nTabliczka na Świnickiej Przełęczy informuje nas że na szczyt mamy godzinę drogi (w rzeczywistości na szczyt docieramy po 36 minutach, bo panujące tego dnia warunki są wyśmienite).\nPoczątkowo czerwony szlak na Świnicę prowadzi przez wygodne skalne stopnie. Pniemy się mocno ku górze. Powoli docieramy do pierwszych łańcuchów. Szlak skręca w prawo. Dochodzimy do Żlebu Baltona. Ten odcinek szlaku ubezpieczony jest łańcuchami. Wykute w skale są także stopnie po których dość wygodnie można się przemieszczać. Na jego początku zalega jeszcze płat śniegu, ale nie przysparza on trudności w pokonaniu szlaku. Dla własnego bezpieczeństwa warto ubezpieczać się tu łańcuchami i zachować ostrożność ponieważ żleb jest dość zdradliwy (chociaż nie wygląda) i kończy się urwiskiem. Dlatego miejcie głowę na karku i nie idźcie tu na cwaniaka 😉\nDalej idziemy kawałek po kamiennych płytach i przed nami pojawia się czerwona strzałka wskazująca kierunek szlaku. Strzałka kieruje nas w lewo i w tym miejscu trzymając się łańcucha przechodzimy przez wcięcie skalne zwane Wrótkami. Po pokonaniu Wrótek przed nami roztacza się widok na Dolinę Pięciu Stawów.\nDalej szlak prowadzi skalną grzędą i ubezpieczony jest łańcuchami. Dochodzimy do rozwidlenia szlaków – na prawo prowadzi szlak na Zawrat (obecnie zamknięty!) a przed nami mamy już szczyt Świnicy. Na ostatnim odcinku znajdują się łańcuchy po których wspiąć się można na szczyt. Podejście jest wąskie i pionowe, mogą tworzyć się tu ewentualne zatory.\nTen odcinek można także obejść z lewej strony łańcuchów – znajdują się tam wygodne do wejścia skały, które są jak stopnie i bez problemu można się po nich wspiąć.\nDocieramy na szczyt Świnicy (2301 m n.p.m). Miejsca jest sporo. Widoki są fenomenalne, a pogoda idealna do obserwacji Tatrzańskich szczytów – każdemu takiej życzymy!\nSchodzimy tą samą trasą do Świnickiej Przełęczy, a dalej kierujemy się przez Liliowe (1952 m n.p.m), Beskid (2012 m n.p.m), Suchą Przełęcz (1950 m n.p.m) w stronę Kasprowego Wierchu (1987 m n.p.m). Ten odcinek szlaku jest bardzo łatwy, nie napotkamy tu żadnych trudności technicznych. Idzie się bardzo przyjemnie 😉\nZ Kasprowego Wierchu schodzimy zielonym szlakiem przez Myślenickie Turnie (1354 m n.p.m) do Kuźnic.\nZielony szlak do Kuźnic z Kasprowego Wierchu\nWoda pitna w Kuźnicach\nTrasę przeszliśmy 15 czerwca 2019. Upał tego dnia był niesamowity. Żar lał się z nieba, ale plusem była piękna pogoda, przejrzystość powietrza a tym samym fenomenalne widoki podczas całej wędrówki.\nNa szlak polecamy zabrać zapas wody. My na dwie osoby mieliśmy łącznie 4,5 litra wody (uzupełniliśmy bukłak i bidony w Murowańcu). Zabierzcie także przekąski i kanapki bo zdecydowanie warto posilić się na szlaku 😉\nBus z Kuźnic do Zakopanego kosztuje 3 zł (w jedną stronę).\nPowyższy opis szlaku to nasze subiektywne odczucia i doświadczenia. Jeśli nie jesteś obyty z wędrówkami w Tatrach, ekspozycją stoku oraz szczytami gdzie do przejścia niezbędne są łańcuchy to nie wybieraj Świnicy jako celu swojej pierwszej tatrzańskiej wyprawy.\nGÓRY ŚWINICA ŚWINICA SZLAK ŚWINICKA PRZEŁĘCZ SZLAK NA ŚWINICĘ TATRY TATRY WYSOKIE TREKKING\nModyń niebieskim szlakiem z Młyńczyska


GBP Bestwina - Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej\nśroda, 26, luty 2014 14:26\nOgólnopolski Konkurs Poezji Religijnej "O Palmę".\nWójt Gminy Bestwina - Artur Beniowski\nautor: Jerzy Greń\nPlon XVIII Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej\norganizowanego przez Gminną Biblioteką Publiczną w Bestwinie,\npod honorowym patronatem Starosty Bielskiego Andrzeja Płonki\ni Wójta Gminy Bestwina Artura Beniowskiego\ni pod patronatem medialnym „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, „Magazynu Gminnego”\nNa konkurs wpłynęło 500 utworów z całej Polski\nAliny Świeży – Sobel - dyrektor „Gościa Bielsko - Żywieckiego”; filolog, teolog, społecznik i popularyzator wartości chrześcijańskich ;\nAlina Macher- redaktor naczelny „Mojego Powiatu”, Dział Promocji Powiatu Bielskiego,\nJuliusz Wątroba – poeta i satyryk, autor kilkudziesięciu książek, autor tekstów pieśni i piosenek, laureat ponad stu ogólnopolskich konkursów poezji, zdobywca wielu nagród za swoją twórczość literacką;\nksiądz Jacek M. Pędziwiatr – wieloletni Juror,\nzdecydowało o następującym podziale nagród:\nw kategorii I-\nmiejsce I –Grzegorz Sobkiewicz z Agatowki za wiersz: „Gdzie jesteś?”\nmiejsce II – Marta Hałabis z Lublina z wiersz: „Do Anioła Stróża o myślach”\nmiejsce III – Jan Kocot z Bytomia za wiersz „Modlitwa o zachodzie słońca”\nw kategorii II –\nmiejsce I –Alicja Różycka z Kobylnicy za wiersz „Telefon”\nmiejsce II – Martyna Kaja Kumor z Bądkowa za wiersz „Ten sens”\nmiejsce III –Małgorzata Sobkiewicz z Agatówki za wiersz „oto ja grzesznik”\nw kategorii III-\nmiejsce I –Jan Rutkowski z Bielska - Białej za wiersz „Rzeźbiarz”\nmiejsce II – Katarzyna Kadyjewska z Rzeszowa za wiersz: „Szturm na niebo ogórkiem kiszonym”\nmiejsce III- Ramona Wiora z Szarlejki za wiersz „Wspomnienie”\nwyróżnienie –Ewa Jowik z Łaz za wiersz „Droga Krzyżowa”\nwyróżnienie –Lidia Chmielewska z Kielc za wiersz „Wiara”\nBardzo serdecznie dziękujemy Wszystkim, którzy nadesłali swe wiersze, a szczególnie gratulujemy Laureatom.\nJuż po raz kolejny gorąco dziękujemy Jurorom za ciężką i bezinteresowną pracę, a redaktorowi Sławomirowi Lewczakowi jesteśmy wdzięczni – jak zwykle- za słowo wstępne.\nKłaniamy się Patronom konkursu – Panu Staroście Bielskiemu Andrzejowi Płonce, szczególne podziękowania należą się Panu Wójtowi Gminy Bestwina Arturowi Beniowskiemu za każdorazowe wsparcie naszej inicjatywy. Dziękujemy Redakcjom „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu” i „Magazynu Gminnego”.\n–dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w Bestwinie\nOd powietrza… wybaw nas Panie!\nTekst suplikacji („Święty Boże, święty mocny”), z dnia na dzień przestał być czymś odległym, abstrakcyjnym, a stał się prawdziwą i szczerą modlitwą o oddalenie pandemii koronawirusa. Poetycki utwór, którego częścią jest grecki hymn Trisagion zdumiewa siłą swojego wyrazu, zmusza do zastanowienia nad aktualną sytuacją i nad stosunkiem poprzednich pokoleń do różnego typu chorób.\nW Piśmie Świętym najgroźniejszą chorobą zakaźną jest oczywiście trąd. Stary Testament obfituje w przepisy porządkowe, jakich musieli przestrzegać trędowaci: oddalenie od obozu, rozerwanie szat, włosy w nieładzie (np. Kpł 13, 45-46). Trąd bywał interpretowany jako kara za grzechy, np. Egipcjan, ale przecież nie każdy nim dotknięty rzeczywiście był grzesznikiem. Sprawiedliwy Hiob wierzył, że cel i sens choroby leży poza zakresem ludzkiego pojmowania, zna go Bóg i jeśli taka jest Jego wola., w stosownym czasie objawi, dlaczego dopuścił do takiego – po ludzku rozumując – nieszczęścia. Dla niektórych choroba i następnie uzdrowienie stały się początkiem nawrócenia. Tak uczynił jeden z dziesięciu trędowatych szukających pomocy u Jezusa. Tylko on zdał sobie sprawę z wielkiej łaski, której doświadczył, podziękował Chrystusowi i oprócz uzdrowienia na ciele zyskał uzdrowienie na duszy. (Łk 17, 11-19). W Ewangelii według św. Mateusza znajdujemy natomiast taki opis: Gdy zszedł z góry, postępowały za Nim wielkie tłumy. A oto zbliżył się trędowaty, upadł przed Nim i prosił Go: «Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić». [Jezus] wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł: «Chcę, bądź oczyszczony!». I natychmiast został oczyszczony z trądu. (Mt 8,1-3).\nMiejsce trądu zajęła w późniejszych wiekach dżuma - „czarna śmierć”. Nie oszczędzała nikogo, ulegali jej biedni i bogaci, chłopi i królowie. Motyw „Memento Mori” i tańca szkieletów towarzyszył ludziom w dziełach literackich i malarskich. Oprócz tej swoistej fascynacji śmiercią nie brakowało jednakże postaw heroicznych. Święty Roch z narażeniem życia opiekował się zarażonymi i dokonywał cudownych uzdrowień. Później stał się znanym orędownikiem w chorobie, patronem lekarzy i aptekarzy.\nSzukając w czasach nam najbliższych - na grypę tzw. „hiszpankę” zmarły dzieci z Fatimy – Franciszek i Hiacynta Marto. Tamta pandemia pochłonęła kilkadziesiąt milionów ofiar. Dzisiaj - po stu latach – okazuje się, że nie jesteśmy wolni od „morowego powietrza”, to, co zagrażało dawniej, paraliżuje nas i współcześnie, być może pod inną nazwą i postacią, ale psychologiczne skutki są bardzo podobne. Inna niż wszystkie jest Wielkanoc i inny też konkurs „O Palmę”. Na szczęście wiersze nie przestają nieść nadziei i wiary w kres cierpienia, w fizyczne i symboliczne zmartwychwstanie, w powrót do życia znanego sprzed ataku choroby COVID-19. Być może tego warto się trzymać. Każda z wielkich plag w końcu ustępowała, nadchodził nowy początek i nowy świt. Czy zjednoczeni wspólnym doświadczeniem staniemy się dla siebie choć trochę lepsi, przebudujemy system wartości?\nPusty Plac św. Piotra to widok, jaki zapamiętamy na długo i opowiemy o nim naszym dzieciom. Ojciec Święty prowadzący poruszające nabożeństwo, pustki w kościołach i na ulicach. Tęsknota za szarą codziennością, wolną od lęku przed zarażeniem. W walce kibicujemy lekarzom i pielęgniarkom, śledzimy wiadomości ze świata i… nadrabiamy zaległości książkowe. Może sięgniemy po poezję, może sami stworzymy poezję? Laureaci udowadniają, że się da, że słowo przekracza barierę kwarantanny, jest odporne na strach, przynosi pociechę.\nfot. Darek Czernek\nXVII Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej "O Palmę"\nPlon XVII Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej\ni pod patronatem medialnym „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów”,\nNa konkurs wpłynęło 537 utworów z całej Polski i Stanów Zjednoczonych\nAlina Macher- redaktor naczelny „Mojego Powiatu”, Dział Promocji Powiatu Bielskiego\nksiądz Jacek M. Pędziwiatr – dyrektor Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów”; rzecznik prasowy Kurii Bielsko-Żywieckiej, redaktor „Gościa Niedzielnego”;\n w kategorii I-\nmiejsce I –Małgorzata Sobkiewicz ze Stalowej Woli za zestaw wierszy: „Piszę Cię, Niebieska Matko”, „Kościółek św. Floriana”, „Odnaleźć Boga”\nmiejsce II – Anna Wiktoria Biliczak z Nysy za zestaw wierszy: „Przyjaciółki”, „W życiu ważne”, „Jesteś imieniem”\nmiejsce III – Julia Kupiec z Przecławia za wiersz „telefon do Boga”\n w kategorii II –\nmiejsce I –Magdalena Pawlak z Dzierżoniowa za wiersz „Pragnienie”\nmiejsce II – Agnieszka Pawlikowska z Poznania za wiersz „Szarości”\nmiejsce III –Natalia Szczypiór z Lędzin za wiersz „Z prochu w proch”\nwyróżnienie- Jakub Półrolniczak z Dobrzycy za wiersz „Wyznanie”\n w kategorii III-\nmiejsce I –Adam Wojciech Stępiński z Warszawy za wiersz „Wigilie”\nmiejsce II – Teodora Maria Pikuła z Lublina za zestaw wierszy: „Przed burzą”, „Ewa”, „Zakonnica z niebieskimi zębami”\nmiejsce III- Małgorzata Borzeszkowska z Lęborka za wiersz „Modlitwa o znak”\nmiejsce III- Katarzyna Kadyjewska z Rzeszowa za zestaw wierszy: „Nie mów, że mnie kocha”, „Bóg”, „Anioł Stróż”\nwyróżnienie – Ramona Wiora z Szarlejki za wiersz „Przesłanie!”\nwyróżnienie –Zbigniew Witosławski z Gorzowa Wielkopolskiego za wiersz „Koncert”\nwyróżnienie – Jan Bliźniuk z Czerniewic za wiersz „Daruj”\nNagroda Starosty Bielskiego – Janusz Pyziński z Dębicy za zestaw wierszy: „Byłeś tu”, „Kim jest”, „Prośba”\nKłaniamy się Patronom konkursu – Panu Staroście Bielskiemu Andrzejowi Płonce, szczególne podziękowania należą się Panu Wójtowi Gminy Bestwina Arturowi Beniowskiemu za każdorazowe wsparcie naszej inicjatywy. Dziękujemy Redakcjom „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów” i „Magazynu Gminnego”.\nDziękujemy również za ofiarowane nagrody.\nPotem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę» (J 19,28). To słowo Chrystusa, w języku angielskim zapisane jako „I thirst” widnieje obok krzyża w każdej kaplicy sióstr Misjonarek Miłości. Pragnienie to nie dotyczy tylko potrzeby fizycznej, można odczytywać je jako chęć przyciągnięcia do Boga ludzi z wszystkich narodów, ludów i języków, uwolnienia ich od grzechu i śmierci.\nZbawiciel pragnie, ale sam, jako „źródło wody żywej” obiecał życie ludziom, którzy będą w Niego wierzyć. Dał temu wyraz w rozmowie z Samarytanką przy studni: „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu” (J 4,14). Wierni czerpią z tych łask podczas Mszy św. będącej uobecnieniem ofiary dokonanej na krzyżu. Jak wiadomo, woda wypłynęła wraz z krwią z przebitego boku Chrystusa, co stało się bardzo wymownym symbolem obecnym w literaturze i sztuce chrześcijańskiej.\nW ogóle w Piśmie Świętym motyw wody i jej roli przewija się nadzwyczaj często. W Księdze Rodzaju Bóg oddziela przy stworzeniu świata wody od lądu, Wody Potopu oczyszczają ziemię od grzechu i unoszą Arkę Noego na powierzchni. Mojżesz daje spragnionym Izraelitom wodę ze skały i przeprowadza ich suchą nogą przez Morze Czerwone. Rzeki Babilonu przypominały wygnanym Izraelitom ojczyznę, kapłani i pobożni Żydzi używali wody do rytualnych oczyszczeń – nawiązań istnieje zatem mnóstwo.\nNajwiększy z proroków, Jan Chrzciciel także wpisuje się w ten nurt. Udzielał chrztu w wodach rzeki Jordan Sam Jezus prosił Jana o ten chrzest, gdy zaś go przyjął. „oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie” (Mt 3, 16b – 17).\nWoda chrzcielna, poświęcana podczas Wigilii Paschalnej ma w życiu Kościoła szczególne znaczenie. Podobnie woda święcona, używana przy różnych czynnościach liturgicznych. Towarzyszy człowiekowi w zasadzie przez całe życie, aż do chwili pokropienia trumny z ciałem. Zazwyczaj trzymamy ją w domu, wykorzystując podczas wizyty duszpasterskiej, odwiedzin kapłana u chorego itd. Niektórzy, dawnym zwyczajem, instalują przy drzwiach małe kropielnice. Również potrawy na wielkanocny stół skrapiane są wodą święconą.\nPrzy wielu sanktuariach spotkać można ponadto źródełka z „cudowną wodą”, najsłynniejsze takie źródło bije we francuskim Lourdes. Nie należy oczywiście przypisywać cudownych właściwości samej wodzie jako takiej, ale pita z wiarą a przede wszystkich szczerą modlitwą, jako symbol uzdrowienia i oczyszczenia może być dla chorych wielką duchową pomocą. W Polsce możemy napić się ze źródła w Gietrzwałdzie, w Licheniu, a nieco bliżej Bestwiny – w sanktuarium w Szczyrku „Na Górce”.\n„Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć” (Ps 23, 2b) – mówi psalmista. W poezji woda i pragnienie występuje w setkach tysięcy tekstów, również konkurs „O Palmę” przyniósł w swojej historii utwory wyrażające tęsknotę za „wodą żywą”. Przykład dał Jan Paweł II w znanym fragmencie „Tryptyku Rzymskiego” o górskim strumieniu. Jan Paweł II pouczał, że jeśli chcemy znaleźć źródło, musimy iść pod prąd. Powinniśmy także wypłynąć na głębię, nie zadowalając się płyciznami codzienności, szukać tego, co ostatecznie sprawi, że ugasimy odwieczne pragnienie Boga.\nXVI Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej "O Palmę"\nPlon XVI Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej\nNa konkurs wpłynęło ok. 450 utworów z całej Polski\n w kategorii I- uczniowie szkół podstawowych:\n w kategorii II – uczniowie szkół gimnazjalnych i średnich:\nmiejsce I –Małgorzata Sobkiewicz z Agatówki za wiersze: „Polna modlitwa”\n w kategorii III- dorośli:\nwyróżnienie –Jacek Franciszek Brzostowski z Sieradza za wiersz „Znaleźć”\nNosząc niewidzialne stygmaty\nZdarzało się w dziejach Kościoła, że niektórzy święci otrzymywali w sposób mistyczny rany przypominające te, które zadano samemu Chrystusowi. Owe rany nazywamy stygmatami, a doświadczyli ich m.in. św. Franciszek z Asyżu, św. Katarzyna ze Sieny, bł. Anna Katarzyna Emmerich oraz św. Pius z Pietrelciny zwany popularnie Ojcem Pio. Ta ostatnia postać to włoski kapucyn, znany spowiednik i inicjator budowy „Domu Ulgi w Cierpieniu”.\nRok 2018 ogłoszony został „Rokiem Jubileuszowym św. Ojca Pio”. Mija bowiem sto lat od otrzymania przez niego stygmatów oraz 50 lat od śmierci. W Polsce organizatorem obchodów jest krakowska prowincja Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, zaś na oficjalne hasło wybrano sentencję „Do nieba z ojcem Pio”. Zaplanowano oczywiście wiele wydarzeń o charakterze liturgicznym, formacyjnym czy też edukacyjnym, we wstępie do niniejszego tomiku postarajmy się jednakże skupić na tych cechach świętego, jakie są pomocne każdemu twórcy wierszy religijnych.\nPo pierwsze – wytrwałość. Trudności, z jakimi spotykał się o. Pio po ludzku wydawały się niemożliwe do przezwyciężenia. Cierpiał on fizycznie (dur brzuszny, gruźlica płuc, zapalenie oskrzeli, opłucnej, stawów, kamienie nerkowe) a także duchowo, będąc kuszonym przez złego ducha. Ból powodowały również wspomniane stygmaty. Mimo tego, zakonnik przez długie godziny pozostawał „więźniem konfesjonału”, co wydawało wspaniałe owoce w postaci nawróceń nawet u zatwardziałych grzeszników. Sporo pisał, podejmował się roli kierownika duchowego, a przy tym niezwykle dużą wagę przykładał do starannego odprawiania Mszy św. Ten codzienny heroizm i nie zrażanie się ciężkimi okolicznościami może być – przy zachowaniu wszelkich proporcji – wskazówką dla twórców, również dla poetów doskonalących „w pocie czoła” swój warsztat artystyczny.\nPo drugie – pokora. W stronę ojca Pio padało wiele niesprawiedliwych oskarżeń, czasem także ze strony ludzi Kościoła. Z czasem autentyczność\njego słów i życia się potwierdziła, zaś zarzuty o oszustwo zostały oddalone. Gdy było trzeba, kapucyn spokojnie znosił nałożone na niego zakazy, stawiając na pierwszym miejscu wierność i posłuszeństwo. W życiu „zwykłego śmiertelnika” również zdarza się padanie ofiarą pomówień, pochopnych sądów, kłamstw, oszczerstw... znoszenie ich można porównać do tytułowych „niewidzialnych stygmatów”, raniących nie tyle nogi i ręce lecz raczej serce i duszę. Ilu takich „stygmatyków” chodzi wokół nas po ulicy, w sklepie, ilu zasiada w tej samej kościelnej ławce? Łatwo także artyście narazić się na „śmieszność” albo złe recenzje, jeśli znajdą się krytycy, którym będą przeszkadzały wątki religijne w wierszach bądź w obrazach.\nZachowane od rozkładu doczesne szczątki św. o. Pio są celem licznych pielgrzymek, stale rozszerza się jego kult, a rozpoczęte przez niego dzieła miłosierdzia do dzisiaj przynoszą ulgę chorym i potrzebującym. Pozostały poza tym liczne zapiski duchowe. Oto jedna z najpiękniejszych myśli świętego z Pietrelciny: Cierpliwość jest tym doskonalsza, im mniej jest zmieszana z nadmierną troską i niepokojem. Jeżeli dobry Bóg chce przedłużać godzinę próby, to nie skarżcie się i nie dociekajcie, stawiając pytanie: „dlaczego?” Ale pamiętajcie o tym, że synowie Izraela przez czterdzieści lat wędrowali po pustyni, zanim postawili stopę w Ziemi Obiecanej.\nLaureatom i uczestnikom konkursu „O Palmę” serdecznie gratulujemy talentu i wielkiej wrażliwości religijnej. Oby nadesłane wiersze stały się dla czytelników inspiracją do głębokich przemyśleń, a może także do zmiany dotychczasowego życia na wzór któregoś z licznych świętych.\nXV Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej "O Palmę"\nPlon XV Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej\nNa konkurs wpłynęło 650 utworów z całej Polski i Stanów Zjednoczonych.\nAliny Świeży – Sobel -redaktor „Gościa Bielsko - Żywieckiego”; filolog, teolog, społecznik i popularyzator wartości chrześcijańskich ;\nksiądz Jacek M. Pędziwiatr – dyrektor Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów”; rzecznik prasowy Kurii Bielsko-Żywieckiej redaktor „Gościa Niedzielnego”;\nmiejsce I – Zofia Ruśnica z Nowego Wiśnicza za wiersz „Na niebie”\nmiejsce II –Karolina Kukla z Nowego Wiśnicza za wiersz „Strach”\nmiejsce III –Róża Witkowska ze Sztumu za wiersz „Pachnidło.”\nwyróżnienie- Michał Skowronek z Bytomia za wiersz „Jesień”\nmiejsce I –Weronika Tupaj z Karniowic za wiersze: „Oceanna”, „Litania”,\nmiejsce II – Karol Knapiński ze Świętej Katarzyny za wiersze: „Do E.”, „*** Rankiem”,\nmiejsce III –Zuzanna Gil z Lublina za wiersz „***Z ręki”\nwyróżnienie- Aleksandra Przybyło z Rakszawy za wiersz „Koniczyny”\nmiejsce I – Grzegorz Baczewski z Warszawy za wiersz „Ewangelia 2.0”\nmiejsce II – Anna Halasz z Gdyni za wiersz „pesymiści nie pójdą do Nieba”\nmiejsce III- Jarosław Andrasiewicz z Łodzi za wiersz „Droga (Mojżesz)”\nmiejsce III- Aleksandra Bielarska z Częstochowy za wiersz „Pytania do Pana”\nwyróżnienie – Radosław Zawadzki z Elbląga za wiersz „###Darwin”\nwyróżnienie – Emanuela Jastrzębska z Niewodnicy Nargilewskiej za wiersz „Jestem”\nwyróżnienie- Jan Bliźniuk z Chocenia za wiersz „Pójdź ze mną”\nwyróżnienie – Martyna Romanowicz z Łodzi za wiersz „przeddzień”\nNagroda Starosty Bielskiego i „Mojego Powiatu”- Aleksandra Bielarska z Częstochowy.\nJuż po raz czternasty gorąco dziękujemy Jurorom za ciężką i bezinteresowną pracę, a redaktorowi Sławomirowi Lewczakowi jesteśmy wdzięczni – jak zwykle- za słowo wstępne.\nRóżaniec i pokuta\nObjawień maryjnych uznanych przez Kościół było w historii wiele, ale to chyba o Fatimie mówi się i pisze najczęściej. Przekazany trojgu pastuszków obraz piekła czy też apokaliptyczna wizja związana z trzecią tajemnicą mogą budzić grozę, przerażenie. W naszych niespokojnych czasach przesłanie z portugalskiej wioski wybrzmiewa szczególnie mocno i proroczo. Czy jednak należy Fatimę odczytywać w kontekście pesymistycznym? Sto lat, jakie minęło od widzeń Łucji, Franciszka i Hiacynty skłaniają do głębszego zastanowienia się nad słowami Matki Bożej.\nCzyż mogę zapomnieć, że wydarzenie na placu św. Piotra miało miejsce w tym dniu i o tej godzinie, kiedy od sześćdziesięciu z górą lat wspomina się w portugalskiej Fatimie pierwsze pojawienie się Matki Chrystusa ubogim wiejskim dzieciom? Wszak we wszystkim, co mnie w tym właśnie dniu spotkało, odczułem ową macierzyńską troskę i opiekę, która okazała się mocniejsza od śmiercionośnej kuli – tak napisał św. Jan Paweł II w książce „Pamięć i tożsamość”. Polski papież głosił fatimskie orędzie po całym świecie – jako świadek okrucieństw XX wieku wiedział, że przyzwolenie na zło, odcięcie się od wartości chrześcijańskich powoduje tragiczne konsekwencje. W objawieniach Maryja nalegała, aby poświęcić Rosję jej Niepokalanemu Sercu. Już w 1917 roku rozpoczęła się w tym kraju bolszewicka rewolucja, jej następstwa zaowocowały śmiercią milionów niewinnych osób.\nFatimę zaliczamy do objawień prywatnych, czyli takich, w które wiara jest fakultatywna. Błędem byłoby jednakże przechodzenie obok niej obojętnie. Przypomina ona o uznanych prawdach wiary katolickiej i o tradycyjnych, zbawiennych, ale często zapomnianych praktykach religijnych: różaniec, pokuta, post, wynagradzająca Komunia Święta. Ich umiłowanie przyczyni się do uratowania świata znajdującego się na równi pochyłej.\nNiełatwo było wizjonerom „przebić się” do świadomości duchowieństwa i wiernych. Byli wnikliwie przesłuchiwani a swoje robiła również ateistyczna prasa. Dopiero w 1930 roku biskup Leirii zezwolił na kult publiczny Matki Bożej z Fatimy, zaś 31 października 1942 r. papież Pius XII poświęcił świat Niepokalanemu Sercu Maryi. Był w Portugalii Paweł VI a Jan Paweł II nawiedził sanktuarium trzykrotnie. Podczas ostatniej wizyty, w 2000 r. dokonał beatyfikacji Franciszka i Hiacynty a także upublicznił tekst trzeciej tajemnicy. W ślady papieża z Polski poszedł Benedykt XVI. Również obecny Ojciec Święty, Franciszek, potwierdził zamiar modlitwy w miejscu objawień.\nWłaśnie z Fatimy pochodzi modlitwa, jaką odmawiamy podczas nabożeństw różańcowych: O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia. Mało jest kościołów, w których nie byłoby obrazu lub figury wyobrażającej fatimski wizerunek Najświętszej Maryi Panny. W koronie oryginalnej statuy znajduje się kula wystrzelona 13 maja 1981 r. przez Mehmeta Ali Ağcę w kierunku Jana Pawła II. Jest to bardzo wymowne wotum wdzięczności.\nW niniejszym tomiku wierszy daje się usłyszeć echa Fatimy. Może nie zawsze wyrażone są one wprost, jednak prezentowane utwory zawierają wiele treści zbieżnych z przekazem pastuszków. Nie działają one tak spektakularnie jak słynny „Cud Słońca”, trafiają do serc subtelnie, zasiewając dobre ziarno. Czytanie zamieszczonych wierszy może skłonić do wzmocnienia w sobie pragnienia modlitwy – również na różańcu. Może być początkiem drogi do osobistego nawrócenia i przemiany.\nXIV Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej\nPlon XIV Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej\nNa konkurs wpłynęło ok. 750 utworów z całej Polski i Wielkiej Brytanii.\nw kategorii I- uczniowie szkół podstawowych:\nmiejsce I –Michał Skowronek z Bytomia za wiersz „Dlaczego?”\nmiejsce II – Róża Witkowska ze Sztumu za wiersz „Motyle”\nmiejsce III – Katarzyna Golańska ze Ścinawy za wiersz „Czy potrafisz...”\nmiejsce I –Marcelina Koncewicz z Tęgoborza za wiersze: „Mój Aniele”, „*** Organistom”, „Twoja Matka”,\nmiejsce II – Kinga Welz z Iwonicza Zdroju za wiersz „Modlitwa bez słów”\nmiejsce III –Wiktoria Żejmo z Lublina za wiersz „Nie bój się”\nmiejsce III –Barbara Wiślińska z Lublina za wiersz „*** Błogosławione”\nwyróżnienie- Wiktoria Mrugacz z Katowic za wiersz „Wybór”\nwyróżnienie- Jerzy Piliszewski z Wieliczki za wiersz „woda. rozmyślania na temat istnienia”\nw kategorii III- dorośli:\nmiejsce I – Danuta Mazur ze Świętochłowic za wiersz „Rekolekcje”\nmiejsce I – Piotr Oprzędek ze Stróży za wiersz „Już czas”\nmiejsce III- Iwona Świerkula z Warszawy za wiersz „Moje powołania”\nmiejsce III- Izabela Gardian z Wodzisławia Śląskiego za wiersz „Jesteś”\nwyróżnienie – Ewa Szczepaniak z Lublina za wiersz „Ostrzeżenie”\nwyróżnienie – Anna Piliszewska z Wieliczki za wiersz „Matka Boska Radosna”\nwyróżnienie- Wojciech Ostrowski z Przasnysza za wiersz „Mój brat marnotrawny”\nNagroda Starosty Bielskiego- Agnieszka Handzel z Bielska- Białej za wiersz „Droga Krzyżowa. Czternaście łez Matki”\nTęsknota za Miłosierdziem\nJesteś sekretarką mojego miłosierdzia; wybrałem cię na ten urząd w tym i przyszłym życiu – powiedział Jezus świętej siostrze Faustynie. Skromna siostra zakonna spisywała więc wytrwale przesłanie, które następnie jak iskra obiegło cały świat, zaś szeroko znane stało się za sprawą papieża Jana Pawła II. Rok 2016 jest Nadzwyczajnym Świętym Rokiem Miłosierdzia a w nim przeżywamy dodatkowo szereg doniosłych wydarzeń. Można wymienić peregrynację znaków Miłosierdzia, posługę Misjonarzy Miłosierdzia, Bramy Miłosierdzia czy wreszcie Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Hasło „Miłosierni jak Ojciec” zachęca do odkrycia miłości Boga ukazanej w przypowieści o Synu Marnotrawnym (Łk 15, 11 – 32).\nSpotkanie z miłosiernym Chrystusem jest możliwe wtedy, gdy równocześnie pamiętać będziemy o sprawiedliwości Boga. Nie można liczyć na przebaczenie bez zmiany własnego postępowania. Prawda o piekle jest dogmatem wiary, natomiast należy mieć przed oczami również odkupieńczą ofiarę Zbawiciela i słowa proroka: Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją (Iz 1, 18b). Św. s. Faustyna Kowalska widziała wyraźnie konsekwencje grzechów, miała wizje piekła – ale jej objawienia opisywane w „Dzienniczku” nie były pesymistyczne, przeciwnie, kładły akcent na bezgraniczną dobroć Stwórcy.\nW Świętach Wielkanocnych objawia się triumf Chrystusa nad grzechem, śmiercią i szatanem dokonany przez najwyższy akt miłosierdzia, ofiarę krzyżową. Motyw paschalnej nadziei przebija się również w wierszach nadesłanych na konkurs „O Palmę”. Po Wielkim Piątku przychodzi Wielka Niedziela, po zmaganiach ze złym duchem – niewiędnący wieniec chwały (por. 1 P 5, 4). Autorzy utworów piszą o tym wprost i nie wprost, dzieląc się swoim własnym doświadczeniem wchodzenia na Golgotę. Takie wejście za każdym razem dokonuje się przecież podczas Mszy świętej, sakramentalnego uobecnienia ofiary naszego Pana.\nPisząc o zanurzeniu w Krwi Pańskiej, wspomnijmy również o zanurzeniu w wodach chrzcielnych. To kolejny punkt wyjścia do poetyckich rozważań o Miłosierdziu. W 966 roku książę Polan Mieszko wraz z całym dworem przyjął chrzest i ową symboliczną\ndatę uważamy za kluczową w dziejach chrześcijaństwa na naszych ziemiach. Od tego momentu mija właśnie 1050 lat. Karol Wojtyła w utworze „Wigilia Wielkanocna 1966” rozważa znaczenie decyzji Mieszka ale podchodzi do niej nie tyle od strony historycznej ale osobistej:\nMieszko stąpał po spojeniach, często odczuwał lęk\nnie tylko z lęku składał ofiary, nie tylko - żeby przeważyć los.\nGdy szukał bóstw w spojeniach świata i niewiadomych losu,\ngdy do wielu docierając bóstw, wypowiadał z lękiem imiona (najstarsze w języku praojców),\nstało się jawne, że Bóg nie mieszka w spojeniach świata, w zawiłościach ludzkiego losu,\nlecz przemawia własnym językiem, mową najprostszej szczerości. (...)\nTo prawda, że u większości z nas o przyjęciu chrztu zadecydowali rodzice. Jednak w miarę rozwoju życia religijnego ten wybór potwierdzamy osobiście. Na dojrzałą wiarę składają się codzienne wybory dokonywane nawet w drobnych sprawach. Niekiedy trzeba walczyć z kryzysami, z tym co mistycy nazywają „ciemną nocą” kiedy wszystko wydaje się bezsensowne a cel wędrówki wydaje się bardzo odległy. Zachwycamy się wiarą pierwszokomunijnego dziecka – ona jest bardzo widoczna w wierszach z najmłodszej kategorii konkursowej. Starsi przeżywają duchową walkę podobną do tej, jaką toczyła siostra Faustyna, św. Teresa z Avila, św. Jan od Krzyża, św. Jan Paweł II i tysiące innych świętych, którzy nie wybrali szerokiej, łatwej drogi ale właśnie stromą lecz wiodącą do nieba. Pisząc, tęsknią za Domem Ojca, za miłosiernym ramieniem znanym z kart Ewangelii i ze słynnego obrazu Rembrandta.\nPlon XIII Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej\nNa konkurs wpłynęło 450 utworów z całej Polski, Niemiec, Belgii i Wielkiej Brytanii.\nAliny Świeży – Sobel - dyrektor „Gościa Bielsko - Żywieckiego”; radna powiatu bielskiego, filolog, teolog, społecznik i popularyzator wartości chrześcijańskich ;\nAlina Macher- redaktor naczelny „Mojego Powiatu”, pracownik w Dziale Promocji Powiatu Bielskiego\nksiądz Jacek M. Pędziwiatr – wicedyrektor Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów”; redaktor „Gościa Niedzielnego”;\nmiejsce I –Amelia Maj z Wrocławia za wiersz „Pytania”\nwyróżnienie- Marta Strzelec z Piły za wiersz „Modlitwa”\nmiejsce I –Dominika Seniuk z Wrocławia za wiersz „Drzewo”\nmiejsce III –Dominik Mynarski z Czechowic-Dziedzic za wiersz „Bóg”\nwyróżnienie- Aleksandra Bedka z Gorzowa Wielkopolskiego za wiersz „Jeszcze zadzwonię”\nwyróżnienie- Kamila Dymarek z Lisowa za wiersz „Szary dzień”\nmiejsce II- Damian Głowacki ze Strykowa za wiersz „Oczekiwanie”\nmiejsce III- Robert Jęczeń z Bełżyc za wiersz „Rozmowa”\nwyróżnienie – Agnieszka Maj z Gołębia za wiersz „Przedświątecznie”\nwyróżnienie- Katarzyna Wysocka z Białegostoku za wiersz „Przed obliczem majestatu”\nBardzo serdecznie gratulujemy wszystkim Laureatom.\nJurorom gorąco dziękujemy za ciężką i bezinteresowną pracę, redaktorowi Sławomirowi Lewczakowi jesteśmy wdzięczni za słowo wstępne.\nKłaniamy się Patronom konkursu – Panu Staroście Bielskiemu Andrzejowi Płonce, Panu Wójtowi Gminy Bestwina Arturowi Beniowskiemu oraz dziękujemy Redakcjom „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów” i „Magazynu Gminnego”.\nWydarzenia na Ukrainie każą nam zastanowić się nad zagadnieniem, które znaliśmy dotychczas tylko z historii albo z teoretyzujących dyskusji – nad chrześcijańskim podejściem do wojny i służby żołnierza. Często można bowiem usłyszeć, że Chrystus był bezwzględnym pacyfistą i mówiąc o „nadstawianiu drugiego policzka” nakazał całkowicie zrezygnować z przemocy. Więc czy powinniśmy czcić pamięć poległych i stawiać im pomniki, pisać o nich pieśni, wiersze?\nHistoria Narodu Wybranego jest w zasadzie historią wojen. Izraelici walczyli z Egipcjanami, Kananejczykami, hellenistami lub Rzymianami. Druga księga Samuela wspomina że dawni królowie zwykli byli wychodzić na wojnę na początku roku (2 Sm 11, 1) – zatem wojowanie to dla starożytnych coś naturalnego, zwyczajnego, wielkie imperia kształtowały się przecież w drodze podboju. Biblijne wojny potomków Abrahama, zwłaszcza te opisane w księdze Wyjścia odróżniały się wszakże od innych – z Izraelem był Bóg. Bogu z kart Starego Testamentu ateiści zarzucają bezsensowne okrucieństwo, lecz odczytując historie izraelskich podbojów musimy popatrzeć na nie przez pryzmat pewnej symboliki. Pomoc Boża może być odczytana jako wsparcie w walce z grzechem i śmiercią a w walecznych czynach Mojżesza Jozuego widzimy przyszłe wyzwolenie ludzkości już nie od plemion Kanaanu ale od zakusów szatana.\nKonflikty zbrojne prowadzone w średniowieczu, w czasach nowożytnych i później wymagały od Kościoła zajęcia określonego stanowiska. Stąd też wykształciła się koncepcja tzw. wojny sprawiedliwej (bellum iustum), czyli takiej, którą można uznać za moralnie uzasadnioną. Jej koncepcję upowszechnił św. Augustyn. Żeby wojnę można było uznać za sprawiedliwą, musi zaistnieć szereg warunków – spotykamy się z ich różnymi wersjami, natomiast współczesna interpretacja mówi, że powinna to być wojna obronna (odpowiedź na agresję), istnieje realna szansa na jej wygranie, celem ataku nie jest ludność cywilna, przemoc stosuje się tylko w przypadkach uzasadnionych. Osławione wyprawy krzyżowe, szczególnie pierwsza z nich, w gruncie rzeczy spełniały te kryteria – chodziło o odbicie terenów zajętych w wyniku agresywnej ekspansji muzułmańskiej. Samo zachowanie krzyżowców oczywiście często pozostawiało wiele do życzenia, zwłaszcza podczas kolejnych wypraw, ale generalnie ocena krucjat nie powinna być tak negatywna jak w wielu dzisiejszych publikacjach prasowych i książkowych.\nNie ulega wątpliwości, że walka Polaków z okupantem podczas powstań lub II wojny światowej była wojną obronną. Ale przemocy przeciwstawiano się nie tylko zbrojnie. 13 czerwca 1999. Jan Paweł II beatyfikował 108 osób zamordowanych w ostatniej wojnie z powodu nienawiści do wiary (odium fidei). Są wśród nich kapłani, bracia i siostry zakonne ale również osoby świeckie. Jeszcze wcześniej przeżywaliśmy beatyfikację i kanonizację innego męczennika – o. Maksymiliana Kolbe, który poniósł śmierć w bunkrze głodowym obozu Auschwitz ofiarowując swoje życie za drugiego człowieka. Cytat z listu do Rzymian: Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj (Rz 12, 21) nabiera w tym kontekście szczególnego znaczenia. W bliższych nam czasach postacią wartą przywołania może być bł. ks. Jerzy Popiełuszko.\nPostawa żołnierza – obrońcy i męczennika wyrzekającego się przemocy dopełniają się. Jedni i drudzy chlubnie zapisali się na kartach historii w warunkach wojennych i po wojnie, jak tysiące „żołnierzy wyklętych”. Do nich należy odnieść tytułowy cytat znajdujący się na cmentarzu Orląt Lwowskich: „Umarli, byśmy mogli żyć jako wolni ludzie”. Najgorsza ze wszystkiego jest bowiem bierność, tak w kontekście walki zbrojnej jak i tej duchowej, z własnymi słabościami. Mówi się o Kościele jako Ecclesia militans, walczącym i stwierdza to już księga Hioba: Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? (Hi 7,1). Wiersze zawarte w tomiku to też swego rodzaju walka – o każde słowo, o wyrażenie swoich myśli za pomocą odpowiednich środków stylistycznych, o wywołanie emocji, wreszcie – o kształtowanie sumienia odbiorców.\nXII Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej „O Palmę”\nPlon XII Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej „O Palmę”\norganizowanego przez Gminną Biblioteką Publiczną w Bestwinie, pod honorowym patronatem Starosty Bielskiego Andrzeja Płonki i Wójta Gminy Bestwina Artura Beniowskiego, pod patronatem medialnym „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów”, „Magazynu Gminnego”.\nNa konkurs wpłynęło 760 utworów z całej Polski, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.\nAliny Świeży–Sobel - dyrektor „Gościa Bielsko - Żywieckiego”; radna powiatu bielskiego, filolog, teolog, społecznik i popularyzator wartości chrześcijańskich ;\nAlina Macher - redaktor naczelny „Mojego Powiatu”, pracownik w Dziale Promocji Powiatu Bielskiego\nmiejsce I –Amelia Maj z Wrocławia za wiersz „Modlitwa do Anioła Stróża”\nmiejsce II – Oskar Sienkiewicz z Jaroszowic za wiersz „Spotkanie”\nmiejsce III – Martyna Kluczka z Nekli za wiersz „Pejzaż”\nmiejsce I – Estera Wędzik ze Słodkowa za wiersz „Mnisi”\nmiejsce II – Katarzyna Świetlik z Piławy Górnej za wiersz „Chwile zwątpienia”\nmiejsce III –Marta Emilia Bielińska z Gdańska za wiersz „***” (Stoję patrzę...)\nmiejsce III- Aleksandra Wdowska z Lublina za wiersz „Moje Boże Narodzenie”\nwyróżnienie- Ewa Maria Dąbrowska z Głogowa za wiersz „Twoje ramiona”\nmiejsce I – Piotr Zemanek z Bielska-Białej za wiersz „Drewnienie”\nmiejsce II – Marek Drzewiecki z Chodzieży za wiersz „nie dorosłem”\nmiejsce III- Małgorzata Borzeszkowska z Lęborka za wiersz „W kaplicy Scrovegnich anioł lamentuje”\nwyróżnienie – Mirosław Pisarkiewicz z Sieradza za wiersz „Buty”\nwyróżnienie – Agnieszka Marek z Bielska-Białej za wiersz „Gorzko”\nwyróżnienie - Anna Zielińska z Lublina za wiersz „Jeszcze raz”\nDziękujemy pięknie Patronom konkursu – Panu Staroście Bielskiemu Andrzejowi Płonce, Panu Wójtowi Gminy Bestwina Arturowi Beniowskiemu oraz dziękujemy Redakcjom „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów” i „Magazynu Gminnego”.\nŚwiątki naszych gościńców\nPo czym poznać, że to Polska właśnie? Jednym z charakterystycznych znaków są niewątpliwie krzyże i kapliczki przydrożne, liczone w tysiącach. Zawieszone na drzewach, ustawione wzdłuż traktów czy na skrzyżowaniach. Kamienne, drewniane, ubogie i bogate. W formie prostego krzyża albo wręcz przypominające miniaturowe kościoły. Nie ma chyba w naszym kraju miejscowości, gdzie tego typu obiektu nie byłoby w ogóle.\nZwyczaj stawiania kapliczek, ołtarzyków, nie jest stricte chrześcijański. Czynili to Grecy, Rzymianie, poganie. Były wykorzystywane przez cesarzy rzymskich jako miejsce kultu własnej osoby. Dziś jednak są świadectwem czci, przywiązania do Boga, Maryi czy rozmaitych świętych. I z różnych powodów powstają. Już w średniowieczu przestępcy ciosali z kamienia krzyże pokutne, będące zadośćuczynieniem za winy. Niekiedy o wystawieniu kapliczki decydował specyficzny dla danego obszaru kult świętego lub jakieś nadzwyczajne wydarzenie – uzdrowienie, ocalenie od zarazy, powodzi. Łatwo pokazać to na kilku wybranych przykładach z gminy Bestwina:\nW Bestwince, przy ul. Św. Floriana stoi zabytkowy krzyż postawiony w roku 1863. Ufundowali go - zgodnie z inskrypcją - Franciszek i Zofia Wyrobkowie, chcąc upamiętnić zmarłego syna Jana. Inne napisy na postumencie krzyża głoszą: Patrzcie wszyscy ludzie, jeżeli jaka boleść taka jest jak moja. Poniżej: Prosimy prze chodzących o westchnienie do Boga za Dusze wszystkich zmarłych. W 2012 roku krzyż odnowił nakładem własnym doktor nauk medycznych Franciszek Maga.\nFigurom świętych warto przyjrzeć się w Bestwinie – W 1786 r. przy ul. Kościelnej zbudowano kapliczkę – postument ku czci bardzo popularnego wówczas św. Jana Nepomucena, patrona szczerej spowiedzi, dobrej sławy i tonących oraz orędownika podczas powodzi. Zaś przy ul. Witosa, niedaleko zabudowań gospodarczych nad wsią czuwa św. Michał Archanioł, jako wojownik w zbroi strącający Lucyfera do piekła. Święty stoi na czworobocznym filarze wystawionym w XVIII wieku.\nTzw. „Krzyż przy pięciu alejach” lub też „Krzyż partyzancki” w Janowicach jest dziełem nowszych czasów i związany jest z historią drugiej wojny światowej. Ma charakter pamiątkowy, w tym miejscu bowiem, w dniu 27 stycznia 1945 r. Władysław Niemczyk, ps. „Lis” dokonał rozwiązania oddziału Armii Krajowej. Z kolei ponad rok później, 19 lipca 1946 r. w bliskim sąsiedztwie 30 – osobowy oddział NSZ Henryka Flame „Bartka” stoczył potyczkę z siłami UB oraz KBW.\nW Kaniowie spotykamy się z figurami wotywnymi – tuż przy kościele Niepokalanego Serca NMP figura Matki Bożej zaświadcza o łasce uzdrowienia z ciężkiej choroby, jakiej doznał ks. Jan Hyc, proboszcz w Kaniowie w latach 1952 – 1963. Natomiast za torami kolejowymi, na skrzyżowaniu ul. Witosa i Podpolec jest krzyż - wotum mieszkańca za zdrowie żony, pochodzący z roku 1852.\nJak więc widzimy, powody są różne, ale cel jeden – zwrócenie uwagi przechodniów ku rzeczom świętym, nieprzemijającym, skłonienie ich do modlitwy, zadumy, nawrócenia. Do tej pory pod tymi znakami pobożności odbywają się rozmaite nabożeństwa lub Msze święte – z okazji dni modlitw o urodzaje, tzw. „Dni Krzyżowych” bądź innych, jak tradycyjna liturgia z okazji Dnia Matki przy „Panience znad Źródełka”. Gdyby krzyży czy kapliczek zabrakło – poczulibyśmy się ogołoceni z części naszej historii, kultury. Przecież uwieczniali je malarze: Chełmoński, Rapacki, Korecki, opiewano je w poezji, w literaturze.\nNie ma wobec tego powodów, by krzyże i kapliczki usuwać, co więcej – zachowajmy je jako świadectwa o znaczeniu historycznym i religijnym. Po części również patriotycznym, co było nie na rękę zaborcom lub okupantom. Niewierzący mogą dostrzec w nich dziedzictwo kulturowe, zaś wierzący – symbol, znak wskazujący na przenikanie się świata doczesnego i nadprzyrodzonego, Bożą opatrzność czuwającą nad naszymi polami, domami i całym życiem.\nPlon XI Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej „O Palmę”\norganizowanego przez Gminną Biblioteką Publiczną w Bestwinie, pod honorowym patronatem Starosty Bielskiego Andrzeja Płonki i Wójta Gminy Bestwina Artura Beniowskiego i pod patronatem medialnym „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów”, „Magazynu Gminnego”.\nNa konkurs wpłynęło około 400 utworów z całej Polski, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.\nAlina Macher - redaktor naczelny „Mojego Powiatu”, pracownik w Dziale Promocji Powiatu\nmiejsce I – Magdalena Sobierajska ze Słupska za wiersz „Jak dobrze”\nwyróżnienie – Weronika Reguła z Kaniowa za wiersz „Moje dziękuję”\nwyróżnienie – Wiktoria Olek z Kaniowa za wiersz „Jak to dobrze”\nmiejsce I – Anna Maria Kobylińska z Warszawy za wiersz „***” (tutaj...)\nmiejsce II – Joanna Raczkowska z Sierbowców za wiersz „Bóg jest poetą”\nmiejsce III –Karolina Wysokińska z Piły za wiersz „***” (wychodzimy rankiem...)\nwyróżnienie- Maciej Henryk Modzelewski z Białobrzegów za wiersz „Dziękuję”\nwyróżnienie- nagroda „Mojego Powiatu”- Andrzej Jagiełłowicz z Warszawy za wiersz „Niebieskie fantazjowanie”\nmiejsce I – Piotr Zemanek z Bielska - Białej za wiersz „Edyta Stein pisze list do swojej matki”\nmiejsce II- Mirosław Pisarkiewicz z Sieradza za wiersz „Krucyfiks (VI)”\nmiejsce III – Wojciech Stańczak z Józefowa za wiersz „zygzakiem”\nmiejsce III- Edward Przebieracz z Lublińca za wiersz „ Wigilia (I)”\nmiejsce III- Sylwia Jaskóła z Lublińca za wiersz „marnotrawna”\nwyróżnienie – Marek Czuku z Łodzi za wiersz „Dwa tetrastychy”\nwyróżnienie – Agnieszka Marek z Bielska-Białej za wiersz „Towar deficytowy”\nwyróżnienie- Martyna Romanowicz z Łęczycy za wiersz „Równoletni”\nJurorom gorąco dziękujemy za ciężką i bezinteresowną pracę, panu Stanisławowi Gackowi za zilustrowanie tomiku, a redaktorowi Sławomirowi Lewczakowi jesteśmy wdzięczni za słowo wstępne.\nDziękujemy pięknie Patronom konkursu – Panu Staroście Bielskiemu Andrzejowi Płonce, Panu Wójtowi Gminy Bestwina Arturowi Beniowskiemu oraz dziękujemy Redakcjom „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów” i „Magazynu Gminnego”. Dziękujemy również za ofiarowane nagrody.\n«Zrozumieliście to wszystko?» Odpowiedzieli Mu: «Tak jest». A On rzekł do nich: «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare». (Mt 13, 51-52).\nFragment z Ewangelii według świętego Mateusza doskonale pasuje do niezwykłych dni, jakie przeżywa Kościół w przededniu Wielkanocy 2013 roku. Po raz pierwszy od kilkuset lat urzędujący Ojciec Święty Benedykt XVI zrezygnował z urzędu, co już samo w sobie było wydarzeniem historycznym. Niedługo później Kolegium Kardynalskie wybrało na nowego Wikariusza Chrystusowego człowieka, którego nie spodziewał się nikt, albo tylko bardzo nieliczni. Papież Franciszek, wcześniej metropolita Buenos Aires w Argentynie, Jorge Mario Bergoglio, już od pierwszych chwil zyskał sobie sympatię świata dzięki swojej autentycznej pobożności i prostemu stylowi życia. Mamy zatem zmianę. Ale nie można zmiany tej rozpatrywać w kategoriach gorsze – lepsze, raczej po prostu jako sięgnięcie do ewangelicznego skarbca po coś innego, nowego, choć równie wartościowego.\nJak wiemy, bogactwem Kościoła jest wielość talentów, charyzmatów i dróg, którymi chrześcijanie podążają do zbawienia. Benedykt XVI szedł z nami drogą intelektualnej refleksji, podpartej solidnymi podstawami teologicznymi. Był autorem fenomenalnych, głębokich encyklik czy też książek o Chrystusie, a każda jego homilia była przemyślana do ostatniego szczegółu i przy tym wygłoszona prostym językiem. Do tego kładł duży nacisk na ukazanie nam dziedzictwa dawnych wieków, umożliwił korzystanie bez przeszkód w Mszy świętej w klasycznym rycie rzymskim, takim w jakim uczestniczyły dziesiątki pokoleń wyznawców Chrystusa. Dbał o piękno liturgii, kultywując używanie języka łacińskiego i artystycznie wykonanych szat, prywatnie jednak pozostając skromnym – jak powiedział w chwili wyboru – pracownikiem Winnicy Pańskiej.\nFranciszek na pierwszy rzut oka jest zupełnie inny. Ceni sobie przebywanie wśród wiernych, stawia na duszpasterstwo, sprawy społeczne i raczej nie publikuje wiele (pomimo świetnego wykształcenia). Bliska jest mu duchowość nie tylko zakonu jezuitów, z którego się wywodzi. Imię Franciszek przybrane na cześć Biedaczyny z Asyżu jest znakiem prostoty, a nieśmiały uśmiech pomaga przełamywać bariery. Przeszedł też całkowicie odmienną od Josepha Ratzingera drogę życiową. Ukończył świeckie studia, znacznie dłużej był biskupem diecezjalnym, nie kurialistą.\nCzyżby zatem sprzeczności? Ogień i woda? Czy można to pogodzić? A może wcale nie sprzeczności, tylko dwa różne, równoważne aspekty tej samej drogi do Boga? Droga św. Benedykta i św. Franciszka. Posłuchajmy pierwszych słów nowo wybranego Papieża. Rozpoczął pontyfikat modlitwą za Benedykta, dziękując za to wszystko, co ofiarował światu poprzednik. A później poprosił o modlitwę rzesze ludzi zgromadzone na Placu świętego Piotra: A teraz zacznijmy tę wspólną drogę, biskupa i ludu, drogę Kościoła Rzymu, który przewodzi w miłości wśród wszystkich Kościołów. To droga braterstwa, miłości i wzajemnego zaufania. Módlmy się zawsze za nas, jedni za drugich. Módlmy się za cały świat, by było wielkie braterstwo.\nTak jak piękne było tytułowe „vetera” (stare), tak i piękne jest „nova”, chociaż zanim to piękno odkryjemy na dobre, upłynie jeszcze trochę czasu. Należy dać nowemu Papieżowi szansę. Jakkolwiek już na starcie jest krytykowany przez różne skrajne opcje z prawa i z lewa i dziennikarzy którzy zawsze „wiedzą najlepiej” jaki powinien być Kościół i papiestwo, my po prostu zróbmy to, o co Franciszek nas prosi – módlmy się.\nTomik wierszy konkursu poetyckiego „O Palmę” nosi tytuł Post scriptum. Wybór papieża to zawsze post scriptum do historii, która się zakończyła, lecz zarazem otwieranie kolejnego rozdziału. Będzie to rozdział ciekawy, bo ciekawe są wszelkie niespodzianki. Teraz kardynałowie dali Kościołowi w prezencie kogoś „Z końca świata”. Żywiołowe reakcje Argentyńczyków przypomniały polskie łzy szczęścia po wyborze Karola Wojtyły. Ale przecież „katolicki” znaczy tyle co powszechny, toteż radość argentyńska jest radością naszą, niemiecką, włoską, japońską czy australijską. My ją wyrażamy bardzo oryginalnie. Zamiast okrzyków i wiwatów chwalimy Boga religijną poezją.\nPlon X Ogólnopolskiego Konkursu Poezji Religijnej „O Palmę”\nNa konkurs wpłynęło około 300 utworów z całej Polski i Stanów Zjednoczonych.\nAlina Macher- redaktor naczelny „Mojego Powiatu”, pracownik w Dziale Promocji Powiatu\nmiejsce I –Marta Kryger z Chodzieży za wiersz „Mój Anioł Stróż”\nmiejsce II – Luiza Jarmołowicz z Ratna Górnego *** („Wylała się wiosna”)\nmiejsce III – Wiktoria Tracz z Radkowa za wiersz „Siła życia”\nwyróżnienie – Maciej Henryk Modzelewski z Białobrzegów za wiersz „Drabina do Pana Boga”\nnagroda „Mojego Powiatu” – Julia Sachmerda z Kaniowa za wiersz „Gdzie jesteś, Boże”\nwyróżnienie- Anna Świetlik z Gostynia za wiersz „Matka Boska Latynoska”\nwyróżnienie- Patryk Pora z Pruszkowa za wiersz „Czeka na mnie”\nmiejsce I – Zdzisław Drzewiecki z Białego Boru za wiersz „Modlitwa”\nmiejsce II – Anna Milewska ze Starych Bielic za wiersz „Droga krzyżowa”\nmiejsce III – Małgorzata Kierat ze Świętochłowic za wiersz „Po zmartwychwstaniu”\nwyróżnienie – Leonard Jaworski ze Szczecinka za wiersz „Smutna wigilia starszej pani”\nwyróżnienie – Krystyna Gudel z Suchowoli za wiersz „Rekolekcje”\nwyróżnienie- Lidia Chmielewska z Kielc za wiersz „Wiara”\nBardzo serdecznie gratulujemy Laureatom, wszystkim uczestnikom konkursu dziękujemy za udział i życzymy powodzenia w roku następnym.\nJurorom gorąco dziękujemy za ciężką i bezinteresowną pracę, panu Darkowi Czernek- fotografowi za piękne zdjęcia, a redaktorowi Sławomirowi Lewczakowi jesteśmy wdzięczni za słowo wstępne.\nDziękujemy pięknie Patronom konkursu – Panu Staroście Bielskiemu Andrzejowi Płonce, wspominamy zmarłego Wójta Gminy Bestwina Stefana Wodniaka oraz dziękujemy Redakcjom „Gościa Niedzielnego”, „Mojego Powiatu”, Beskidzkiego Radia Katolickiego „Anioł Beskidów” i „Magazynu Gminnego”.\nZabrali zatem Jezusa. A On sam, dźwigając krzyż, wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota. Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa. (J 19, 16b-18)\nW każdej z czterech Ewangelii znajdujemy dłuższy lub krótszy opis Męki Pańskiej. W relacjach Mateusza, Marka, Łukasza i Jana mieszczą się również fragmenty dotyczące losu Chrystusa od skazania na śmierć przez Piłata, aż do złożenia do grobu. Te dwa wydarzenia i to, co działo się pomiędzy nimi, są podstawą do rozważań zawartych w nabożeństwie „Drogi Krzyżowej”.\nSkąd wzięła się tradycja przechodzenia kolejno przez czternaście stacji? Rozwinęła się w naturalny sposób dzięki pielgrzymowaniu do Ziemi Świętej. Przybywający odwiedzić miejsca Męki Pańskiej zatrzymywali się wszędzie tam, gdzie według Pisma Świętego i tradycji rozegrała się dana scena z Męki Pańskiej. Trzeba bowiem wiedzieć, że nie wszystkie występują w Ewangelii. Autorzy natchnieni nie wspominają nic o Weronice, nie podają także ile dokładnie było upadków pod krzyżem. Dzięki przekazom ustnym ustaliła się liczba czternastu przystanków, one też znajdują się na szlaku Via Dolorosa w Jerozolimie.\nRzecz jasna, szczególnie w dawniejszych wiekach nie każdy mógł pozwolić sobie na daleką podróż do Palestyny. Zaczęto więc Drogę Krzyżową adaptować na grunt rodzimy. W 1602 roku marszałek wielki koronny Mikołaj Zebrzydowski ufundował Kalwarię Zebrzydowską, odwzorowując układ miejsc z Jerozolimy. Znalazły się tam pałac Piłata, pałac Heroda, domy Annasza, Kajfasza, Kościół Ukrzyżowania, Kaplica Grobu i wiele innych charakterystycznych punktów. Dróżki przecina rzeka Cedron. W Polsce w różnych miejscach wyrosły i inne Kalwarie, na przykład Pacławska, Pszowska, Wejherowska, na Górze Św. Anny, na Matysce i inne liczne Drogi Krzyżowe na szlakach górskich. Nabożeństwo to bardzo bliskie jest papieżom. W Wielki Piątek mamy okazję obserwować Drogę Krzyżową w Koloseum. Jej pomysłodawcą był św. Leonard z Porto Maurizio, a zorganizował w 1750 r. Ojciec Święty Benedykt XIV. Tradycję współcześnie kontynuuje Benedykt XVI, autorami rozważań są zwykle słynni teologowie. Polakom chyba najbardziej utkwi w pamięci rok 2005 – Jan Paweł II nie mógł już wyjść na szlak Via Crucis, lecz trzymając drewniany krzyż, obserwował, jak liturgii przewodniczy kardynał Joseph Ratzinger.\nIdąc w Drodze Krzyżowej staramy się współuczestniczyć, współcierpieć razem ze skazanym na śmierć Chrystusem. Nie stoimy wśród gapiów i krzyczącego tłumu, ale podążamy z Szymonem Cyrenejczykiem, świętym Janem, Niewiastami, Matką Bolesną. Tą nieliczną garstką która wtedy, na Golgocie nie uciekła spod krzyża, lecz tak jak mogła, starała się wiernie przy nim trwać. Równocześnie przybijamy do drzewa krzyża wszystkie wady, słabości – obarczające sumienie grzechy. „Stary człowiek” w nas umiera, a rodzi się nowy, przekształcony właśnie dzięki mądrości krzyża. Pisze św. Paweł: Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, i z wielkim drżeniem. A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy, aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej (1 Kor 2, 2-5).\nNa temat Drogi Krzyżowej powstały niezliczone dzieła malarskie, muzyczne, poetyckie. Słynne są na przykład obrazy Józefa Mehoffera w krakowskim kościele Franciszkanów. Mękę Jezusa opisują tradycyjne pieśni pasyjne i coraz częściej – wiersze. W każdym z naszych konkursów część utworów mówi o krzyżu jeśli nie wprost to pośrednio, bo przecież całe życie Chrystusa było przygotowaniem na chwilę Męki, a następnie Zmartwychwstania. Powstanie z martwych bywa nawet niekiedy dołączane do Drogi Krzyżowej jako piętnasta stacja. Oby i nasze życie było dążeniem do szczęśliwego połączenia z uwielbionym Chrystusem.\nposłuchaj jak śpiewał Kuba Michalski - "Alpuhara" do słów A. Mickiewicza>>>\nIX Ogólnopolski Konkurs Poezji Religijnej „O Palmę”\nJan Paweł II – papież i poeta\nTegoroczny konkurs poetycki „O Palmę Wielkanocną” niemal zbiega się w czasie z radosną chwilą beatyfikacji Ojca Świętego Jana Pawła II. Jest to dobra okazja, aby słowo wstępne do niniejszego tomiku poświęcić właśnie poetyckim zamiłowaniom Karola Wojtyły. Swoje myśli nie zawsze przekazywał on w homiliach czy pisanych naukowym językiem rozprawach teologicznych – niekiedy właściwszym środkiem była dla niego metafora albo porównanie zawarte w wierszu.\nSwoich sił w dziedzinie poezji Wojtyła próbował już w latach młodzieńczych, z tego okresu należy wymienić zbiór wierszy Renesansowy psałterz, wydany drukiem dopiero po latach. W utworach tych autor nawiązywał m.in. do twórczości Jana Kochanowskiego. Później skłaniał się bardziej w stronę romantyzmu, daje się odczuć wpływy Słowackiego i Norwida.\nUtwory przyszłego papieża – najpierw księdza, później biskupa i kardynała Wojtyły ukazywały się przed wyborem na stolicę Piotrową głównie w Tygodniku Powszechnym. Tak było z poematami pt. Pieśń o blasku wody i Pieśń o Bogu ukrytym. Są to właściwie pojedyncze wiersze ale zebrane w większą całość, podobnie rzecz się ma z dziełami Matka, Kamieniołom, Profile Cyrenejczyka. W 1979 w „Znaku”, wyszedł poemat Stanisław przygotowany na jubileusz 900 – lecia śmierci św. Stanisława ze Szczepanowa. Co ciekawe jako autor figurował Karol Kardynał Wojtyła, nie zaś Andrzej Jawień, AJ, Piotr Jasień lub Stanisław Andrzej Gruda – to pseudonimy artystyczne Wojtyły.\nNie jest to twórczość łatwa w odbiorze, utwory napisane są wierszem białym, zawierają liczne filozoficzne odniesienia, rozbudowane refleksje o ludzkiej naturze, Bogu, pojęciach typu „człowieczeństwo”, „Kościół”, „praca”, „Ojczyzna”. Być może dlatego do 1978 r. wiersze Karola Wojtyły mieściły się w nurcie raczej niszowym, nie były szeroko znane.\nWydawało się, że jako Jan Paweł II Karol Wojtyła definitywnie zakończył wyrażanie siebie w poezji. A jednak w roku 2003 wydany został poemat Tryptyk Rzymski, co okazało się niemałym zaskoczeniem. Tryptyk to medytacje na temat górskiego strumienia, Kaplicy Sykstyńskiej oraz ofiary Abrahama na wzgórzu w krainie Moria. Chyba najsłynniejszy cytat z tego dzieła brzmi: Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry, pod prąd. Wielu ludzi uczyniło to zdanie swoim życiowym mottem.\nWspółczesnych naśladowców Wojtyły możemy znaleźć między innymi wśród uczestników naszego konkursu poetyckiego. Mamy nadzieję, że nowy błogosławiony będzie wspierał ich poszukiwania Prawdy, Dobra i Piękna, o tych wartościach przecież mówią zebrane tu wiersze. Czytelnikom tych utworów życzymy jak najpiękniejszych wzruszeń .\nOdwiedziło nas: Dziś 9 Wczoraj 32 W tym tygodniu 62 W tym miesiącu 532 Wszystkich 236945


COP24 Polska może być wodorowym Kuwejtem - Polskie Radio PiK\n2018-12-07, 17:11 Polska Agencja Prasowa/Marek Błoński\nMinister inwestycji i rozwoju Jerzy Kwieciński (P) podczas konferencji prasowej i podpisania przez Lotos umowy w sprawie Projektu Pure H2. Fot. PAP/Andrzej Grygiel\n2018-12-12, godz. 16:03 Ardanowski: będzie dymisja osoby, która zgodziła się na import świń z Litwy ze strefy czerwonej Osoba, która zgodziła się na import tuczników z Litwy z tzw. strefy czerwonej będzie zwolniona - zapowiedział w środę podczas rozmów z protestującymi rolnikam ... » więcej 2018-12-11, godz. 06:05 O ekonomii społecznej na konferencji "Więcej niż biznes" Robienie biznesu można połączyć z aktywizacją ludzi - którzy będą 'paliwem' do dalszego rozwoju firmy. To jedno z założeń ekonomii społecznej. » więcej 2018-12-10, godz. 17:42 Minister Ardanowski zapowiada kontrole na rynku mięsnym. Chce pomóc rolnikom Inspekcja Sanitarna rozpoczyna zmasowane kontrole mięsa i świń importowanych do Polski. To jedno z działań mających wpłynąć na poprawę sytuacji na rynku mięsn ... » więcej 2018-12-08, godz. 10:42 Bydgoski Nitro-Chem osiągnął kompromis z Polską Grupą Zbrojeniową Strajku nie będzie, związkowcy z bydgoskiego Nitro-Chemu doszli do porozumienia z Polską Grupą Zbrojeniową w sporze dotyczącym wprowadzonych przez nią umów pr ... » więcej 2018-12-08, godz. 07:00 O technologiach w rolnictwie i przemyśle spożywczym dyskutowano w Bydgoszczy Czy i w jaki sposób w rolnictwie i przemyśle spożywczym wykorzystywane są unijne fundusze kierowane na innowacyjność i nowoczesne technologie? 7 grudnia dysku ... » więcej 2018-12-06, godz. 10:37 Szefowa MRPiPS: Stopa bezrobocia w listopadzie wyniosła 5,8 proc. Stopa bezrobocia w listopadzie wyniosła 5,8 proc. - poinformowała w czwartek minister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Rafalska. W siedzibie MRPi ... » więcej 2018-12-05, godz. 20:00 Obradował zespół doradczy wojewody. Rozmawiano o problemach rolników Problemy z ochroną przed ASF, czyli afrykańskim pomorem świń, z szacowaniem strat w uprawach roślinnych po suszy oraz spadek cen skupu trzody chlewnej i opłac ... » więcej 2018-11-30, godz. 20:02 Od poniedziałku w UE koniec z geoblokowaniem w sprzedaży online W poniedziałek w Unii Europejskiej wchodzą w życie nowe regulacje dotyczące zakazu geoblokowania w handlu internetowym. W ich efekcie internetowi sprzedawcy n ... » więcej 2018-11-28, godz. 08:27 Pracodawca może otrzymać SMS-a o zwolnieniu lekarskim pracownika Od 1 grudnia pracownik i pracodawca mogą otrzymywać SMS-a o wystawionym przez lekarza zwolnieniu - powiedziała PAP prezes ZUS prof. Gertruda Uścińska. Zaznacz ... » więcej