Porażka księcia - Burrowes Grace - ebook + książka - Legimi online\nPorażka księcia ebook\n© dzmitri mikhaltsow/iStock/Thinkstock\nNie jestem miłym człowiekiem – oznajmił Noah Winters, ósmy książę Anselm.\nLady Araminthea Collins uniosła w odpowiedzi wdzięcznie wygiętą brew.\n– Być może, Wasza Książęca Mość, prawdomówność dżentelmena więcej znaczy niż jego maniery – zauważyła.\nNoah w duchu pochwalił opanowanie damy, ale też jej zimna krew była jedną z tych cech, dzięki którym zwrócił na nią uwagę.\n– Nie jestem miły – powtórzył – ale utytułowany, bogaty i potrzebuję żony. – Musiał mówić rzeczowo i otwarcie, żeby zdążyć, zanim zacznie kichać przez te przeklęte bratki wokół ławki.\nTo ostatnie stwierdzenie nie zasłużyło nawet na uniesienie brwi.\n– Dlatego zwrócił pan uwagę na moją chlebodawczynię – szepnęła lady Thea.\n– Marliss nie jest pani chlebodawczynią – odparował Noah. – W istocie to jej papa panią zatrudnia, a teraz, kiedy ogłoszono jej zaręczyny z młodym Cowperem, z pewnością zacznie się pani rozglądać za nową posadą.\nTa uwaga stanowiła drobny dowód na to, że, jak wspomniał wcześniej, nie jest miły. Cierpliwość i owijanie w bawełnę nigdy nie należały do najbardziej rzucających się w oczy cech Noaha, zwłaszcza kiedy swędział go nos.\n– Słyszał pan zapowiedzi, Wasza Książęca Mość?\n– Endmon był wczoraj w klubie w szampańskim humorze. – Raczej wylewny i pijany, jak każdy ojciec, kiedy dowiaduje się, że modystka jego ukochanej córeczki będzie opłacana z innego konta.\nRadcy prawni Noaha ostrzegli go, że zarządca majątku Cowpera prowadzi negocjacje z wicehrabią Endmonem, ojcem Marliss. Noah odczuł jedynie przelotną irytację, że stracił całe tygodnie, nadskakując młodej damie w nadziei zdobycia żony.\n– Wybacz, proszę. – Lady Thea zebrała spódnice w dłonie, zamierzając wstać. – Z pewnością czeka mnie mnóstwo pracy, Marliss będzie miała tłumy gości…\nNoah objął dłonią nadgarstek lady Thei, co zyskało mu uniesienie obu brwi, ale też skłoniło damę do pozostania na ławce.\nNadgarstek był delikatny, zwłaszcza w porównaniu z jego własnym.\n– Dama do towarzystwa młodej damy – powiedział, cofając rękę – to tylko trochę więcej niż guwernantka, lady Theo. Pani potrzebuje stanowiska, ja potrzebuję żony i to stanowisko oferuję pani.\nNie uniosła brwi, nie sapnęła zdumiona, przyglądała mu się jedynie zdziwionymi, zielonymi oczami.\n– Mówi pan poważnie, prawda?\nDo bólu, wedle opinii większości kobiet, które się na ten temat wypowiadały, włącznie z ostatnią kochanką Noaha.\n– Pani ojciec był hrabią – stwierdził Noah. – Jest pani urodziwa, spokojna, wapory młodości ma za sobą, pochodzi z dobrej, dzietnej rodziny. Jest pani równie dobrą kandydatką do tytułu księżnej, jak ta rozchichotana dzierlatka, którą pani nadzoruje.\n– Marliss jest tylko młoda – sprzeciwiła się lady Thea. – Ale skoro pan nie jest miły, a ja nie jestem rozchichotaną dzierlatką, sądzi pan, że będziemy do siebie pasować?\n– Tak sądzę. Przynajmniej w takim stopniu, jak pasowałbym do Marliss czy kogoś do niej podobnego.\nPoranne słońce wydobyło czerwonawe błyski z ciemnych włosów lady Thei, potwierdzając, że dama unika kosmetyków. Marliss, zdaniem Noaha, używała ich w nadmiarze.\n– Marliss będzie szczęśliwsza z baronem Cowperem – zauważyła lady Thea. – Ale dlaczego pan myśli, Wasza Książęca Mość, że ja będę szczęśliwsza jako księżna Anselm niż jako dama do towarzystwa przy innej rodzinie?\nŻadna tam przemowa typu „cóż to za ogromny zaszczyt”, której Noah się spodziewał – a w istocie czynił jej zaszczyt – ale też nie pośpieszna kapitulacja. Potrafiła go zganić, nie okazując się niegrzeczną – czym zaskarbiła sobie, rzecz jasna, podziw Noaha.\nChociaż nie przewidział, że książęcy diadem Anselm zostanie poddany tak skrupulatnemu badaniu, zanim dama zechce go przymierzyć.\n– Nigdy pani niczego nie zabraknie – zapewnił Noah, kierując wzrok raczej na ligustrowy żywopłot, niż zwykłą, szarą suknię damy. – Nigdy nie będzie pani musiała korzystać z wątpliwej dobroci własnego brata, a kiedy obowiązek wobec sukcesji zostanie spełniony, będzie się pani cieszyła taką wolnością, na jaką niezależne bogactwo i dyskrecja pozwalają.\nChoć jeśli Noah miałby coś do powiedzenia w tej sprawie, lady Thea nie pozwoliłaby posadzić bratków pod swoim oknem.\n– Spodziewa się pan, że obowiązek wobec sukcesji da się spełnić bez przeszkód?\nLady Thea rzuciła to pytanie rzeczowo, ale Noah nie był pewien, o co właściwie pyta. Jego organa rozrodcze działały bez zarzutu, a dama była na tyle pociągająca, że nie powinien mieć problemów ze spełnieniem wspomnianego obowiązku.\n– Mój ojciec spłodził jedynie dwóch prawowitych synów, pomimo że ożenił się trzy razy pod rząd. Pani rodzice zapewnili sobie syna w trzech podejściach, więc nie, nie twierdzę, że będę w stanie kontrolować wszystkie aspekty naszego związku, ale ufam, że Opatrzność okaże się łaskawa. Ostatecznie, ma pani sporo wujków z obu stron.\nDama milczała – żadnego celnego komentarza, żadnych kłopotliwych pytań.\nNoah wielokrotnie siedział w powozie naprzeciwko lady Thei, kiedy eskortował Marliss w przeróżne miejsca, więc wiedział, że zdolność zachowania milczenia należała do jej licznych talentów. Jej widok był także przyjemny dla oka. Nie starała się zwrócić na siebie uwagi, ale każdy mężczyzna odnotowywał blask jej ciemnych włosów, figurę, którą określano uprzejmie jako stworzoną do rodzenia dzieci, i zielone oczy – lekko skośne i dzięki temu sprawiające wrażenie egzotycznych.\nNada się, choć tego odkrycia dokonał zaledwie dwa dni wcześniej, kiedy informatorzy donieśli mu, że Marliss zaprzestała polowania na męża. Ten pomysł przyszedł mu do głowy nie wiadomo skąd, jak większość jego najszczęśliwszych posunięć w interesach.\nTak, czy inaczej, warto było spróbować z lady Aramintheą, bo sezon miał się ku końcowi i trzeba by czekać rok, żeby nowy kontyngent rozchichotanych dzierlatek został przedstawiony u dworu. Kolejny rok siedzenia tyłem we własnej karecie i męczących spacerów po barwnych, pełnych kwitnących roślin ogrodach.\n– Przemyślę to – powiedziała lady Thea. – Nie mam nikogo, kto by występował w moim imieniu, więc wszelkie dokumenty przejrzę sama.\nSama? Noah poczuł się urażony w jej imieniu.\n– A co z pani bratem?\n– Jeśli dojdziemy do porozumienia, może pan z uprzejmości przesłać mu kopię kontraktu, ale, jak rozumiem, zależy panu na czasie, a to zdecydowanie nie leży w naturze Tima.\nTrzeźwość także nie leżała w naturze Timotheusa Collinsa, podobnie jak powściągliwość. Nawet człowiek, który nie był miły, mógł zachować te uwagi dla siebie.\n– Przyślę pani wstępną wersję pod koniec tygodnia – zapewnił Noah, choć ustalanie warunków małżeństwa bezpośrednio z lady Theą sprawiało, że czuł się zakłopotany. – Nie ma pani nikogo, kto mógłby negocjować w pani imieniu – żadnego wujka, czy nawet owdowiałej ciotki?\n– Rodzina Collinsów wydaje się żyć intensywniej, niż pozwala na to jej wytrzymałość, Wasza Książęca Mość. – Wstała i tym razem Noah wstał razem z nią. – Ja zatem jestem najstarsza. Czy zechce się pan przejść ze mną?\nOwszem, chętnie, pod warunkiem że oddalą się od piekielnych bratków.\nNoah podał damie ramię, zadowolony, że udzieli mu odpowiedzi w ciągu tygodnia. Nie miała posagu, Noah zaś mógł jej bez trudu zapewnić korzystne warunki kontraktu, ale teraz, wobec jej wahania, zaczął się zastanawiać nad inną zachętą.\nMiała być, ostatecznie, jego księżną, a księżne, nawet te przyszłe, zasługują na wszelką uprzejmość.\n– Pani siostra będzie, oczywiście, mile widziana w naszym domu – powiedział, kiedy zaczęli się oddalać od domu i przeklętych kwiatów. W czerwcowy poranek ogrody wicehrabiego Endmona emanowały spokojem, pięknem i delikatnym zapachem – zupełnie jak kobieta, którą trzymał pod ramię. Doszli żwirową alejką do cienistego zakrętu wśród drzew i lady Thea puściła jego ramię.\n– Mam prośbę – oznajmiła.\nNoah był gotów prowadzić delikatne negocjacje na temat długiego narzeczeństwa albo wspaniałego ślubu, chociaż nie planował ani jednego, ani drugiego.\n– O ile jest rozsądna…\n– Proszę mnie pocałować.\nZ domu czy stajni nikt nie mógł ich widzieć; dobrze się złożyło, bo Noah czuł, że ta nieoczekiwana, dodatkowa prośba jest kluczem do ręki lady Thei. Całowanie to zazwyczaj rzecz przyjemna.\n– Jakiego pocałunku pani sobie życzy? – zapytał Noah, ponieważ jego doświadczenie obejmowało zwykły repertuar i parę rzeczy ekstra.\nTeraz ona rozejrzała się po otoczeniu, jakby nie wiedziała albo nie chciała przyznać, że istnieją różne rodzaje pocałunków.\n– Mężowskiego pocałunku.\n– Nigdy nie byłem mężem, musimy zatem rzecz uściślić: czy to ma być pocałunek męża, który wita żonę rano, czy też taki, kiedy się z nią rozstaje, a może zalotny, zachęcający, czy też… wyrażający pożądanie?\n– Żadnych zalotów. – Lady sprawdziła przypięty do gorsu sukni zegarek, małą, prostą, złotą ozdóbkę, która wydawała się bardziej ją w tej chwili interesować niż pocałunki Noaha. – Pocałunek wzbudzający zaufanie.\nCzy taki sam, jak przy uwodzeniu? Chyba nie. Nie miała na myśli pocałunku wzbudzającego źle ulokowane zaufanie, ale raczej prawdziwe. Noah nie uważał lady Thei za kapryśną istotę, ale pocałunki zapewne trafiały jej się na tyle rzadko, że nie miała ochoty pominąć okazji.\n– Tutaj. – Ujął jej rękę i poprowadził parę kroków głębiej w cień. – Zamknij oczy.\nMiała z tym pewien problem, ale w końcu posłuchała, dając Noahowi chwilę na przyjrzenie się jej smutnej, napiętej twarzy. Podszedł bliżej i objął ją ręką w pasie, przysuwając do siebie.\nDotyk sprawiał mu przyjemność, cierpiętnicza mina damy wcale.\n– To nie jest pocałunek, Wasza Książęca Mość.\n– Cicho – fuknął – i bez podglądania. To tylko wstęp, ale czekam, aż będzie pani gotowa do pocałunku. – Położył brodę na jej głowie, by wiedziała, gdzie jest, ale też by móc wdychać jej słodki, kwietny zapach i musnąć policzkiem jedwabiste, ciepłe włosy.\nŻeby dama nie narzekała na te wstępne manewry, Noah potarł nosem jej policzek, a potem to samo zrobił wargami.\nZesztywniała w jego ramionach.\nNiech to, do diabła. A zatem małżeńskie obowiązki – z naciskiem na obowiązki – w ich stadle będą się odbywać przy zgaszonych świecach, pod kołdrą, w nocnych koszulach. Noah westchnął przy skroni Thei i to, co miało być pocałunkiem wzbudzającym zaufanie, zamieniło się, z jego strony, w pocałunek tęsknoty za tym, czego nie będzie.\nPrzez sześć dni Thea milczała, a siódmego przysłała księciu Anselm list. Miała zamiar uprzejmie odmówić, ponieważ już wcześniej, zanim złożył jej swoją zdumiewającą propozycję, kontaktowała się z agencjami zatrudnienia. Nie powinna zostać jego księżną. Anselm był zbyt inteligentny, zbyt pewny siebie, zbyt zimny, zbyt… wielki, żeby myślała poważnie o jego zalotach.\nJednak związek wydawał się stosowny i pokusa zaczęła przeważać, kiedy zaoferował swój dom również Nonie. A potem ten pocałunek…, który okazał się inny niż wszystko, czego Thea dotąd doświadczyła.\nJego Książęca Mość dał jej pierwszy pocałunek, o który prosiła, pierwszy, o którym mogła powiedzieć, że go w jakiś sposób zainicjowała, i okazał się on tak nieoczekiwany, tak słodki – ze strony tego skrytego, mrocznego mężczyzny. Ten pocałunek bardziej niż cokolwiek innego przekonał Theę, że nie stanowi pary dla księcia. Jej ciało wciąż topniało na jego wspomnienie, a to zdarzało się często.\nTak więc pocałunek wywarł wrażenie, działając na niekorzyść świętego związku małżeńskiego z Noahem Wintersem, księciem Anselm. Nie w taki sposób, jak Thea przypuszczała, ale skutecznie.\nI jeszcze coś. Książę okazał się niezwykle hojny, zapewniając w umowie także posag dla Nonie, co zostało bardzo delikatnie ujęte. Jego hojność przerosła nadzieje Thei, prowadząc w późniejszym czasie do „I żyli długo i szczęśliwie”, o czym każda dziewczyna miała prawo marzyć.\nAnselm był widocznie sprytniejszy, niż Thea sądziła, albo bardziej wnikliwy. W każdym razie, skoro w grę wchodziła także przyszłość Nonie, decyzja Thei stała się trudniejsza. Nie miała żadnej pewności, że uniesie ciężar książęcego małżeństwa, a jeśli nie zdołałaby sprostać tej roli, konsekwencje mogłyby okazać się katastrofalne.\nJednakże owe konsekwencje nie dotknęłyby Nonie i Thea wciąż się wahała.\n– On jest tutaj. – Marliss wpadła do salonu; jej niebieskie oczy lśniły, złote loki tkwiły na głowie nieruchomo, ujarzmione tysiącem szpilek. – To zabije mamę, po prostu ją zabije, Theo. Porywasz księcia, i to takiego z worami słodkich pieniędzy. Mogę zejść z tobą? Obiecuję śmiać się tylko w nieodpowiednich momentach.\n– Nie martw się – powiedziała Thea, cierpliwie znosząc uścisk Marliss. – Miałaś dość rozsądku, żeby wiedzieć, że więcej szczęścia znajdziesz w związku z Cowperem, a i jego uczynisz szczęśliwym.\nMarliss rozpromieniła się, ukazując dołeczki na policzkach.\n– Jest kochany i zostanie baronem, podczas gdy Anselm nigdy nie będzie kochany i nie dba o swój tytuł. Może ty zdołasz wygładzić jego chropowatości, Theo, ale mnie on nie interesuje. Niezależnie jaką ma minę, zawsze ma się wrażenie, że patrzy z dezaprobatą.\n– Jeszcze go nie przyjęłam – przypomniała Thea Marliss… i sobie.\n– Jesteś zbyt rozsądna, żeby tego nie zrobić. Dam ci piętnaście minut. Jeśli chcesz więcej, zabierz go do ogrodów albo do stajni. Służba się obija, bo mama cierpi na straszliwy ból głowy.\n– I dźwięk nożyc ogrodniczych wytrąciłby ją z równowagi – dokończyła tę myśl Thea. Matkę Marliss byle co wytrącało z równowagi, dlatego towarzyszka Marliss musiała być osobą wytrzymałą. – Będę rozmawiać z Anselmem możliwie uprzejmie i cicho.\nMarliss odprowadziła Theę do szczytu schodów, a potem posłała jej całusa w powietrzu; Thea wciąż się uśmiechała, kiedy Corbett Hallowell, starszy brat Marliss, oderwał się od ściany piętro niżej.\n– Spieszysz się, droga Theo? – zaszczebiotał. Thea próbowała go pośpiesznie wyminąć, ale brat Marliss, przyszły dziedzic, tyczkowaty i wysoki, wyciągnął długą rękę, chwytając Theę powyżej łokcia. Rozejrzał się wokół, zanim podszedł do niej bliżej, niż dżentelmen powinien stać obok damy.\n– Ustaliła już datę? – zapytał.\n– Porozmawiaj z siostrą. – Wobec tego, że służba odpoczywała, Corbett dobrze wybrał chwilę.\nUścisk na ręce zaczął sprawiać Thei ból.\n– Musisz rozejrzeć się za inną pozycją, moja pani.\n– Puść mnie. – Thea usiłowała się uwolnić, ale Corbett tylko mocniej zacisnął rękę.\n– Mam na myśli pewną pozycję. – Corbett pochylił się, przypierając Theę do ściany. – Na początek położysz się na plecach. To dobrze płatne.\n– Puszczaj, Corbett. – Corbett, sporo młodszy od Thei i niewiele od niej wyższy, nie powinien stanowić zagrożenia… znowu. Mówiła spokojnym głosem, ale serce jej galopowało i ogarniała ją panika. Boże dopomóż, z ust Corbetta zionął kwaśny odór wypitych poprzedniego dnia trunków.\nKrzycz, rozkazała sobie. Pomodlisz się później, teraz krzycz.\n– Lubię, jak kobieta trochę walczy. – Corbett schylił się, jakby chciał pocałować Theę w usta, ale – dzięki Bogu – chybił i trafił bliżej jej ucha, kiedy zaczęła się gwałtownie wyrywać.\n– Lubię, jak mężczyzna ostro walczy – odezwał się chłodny baryton – tylko że tak rzadko się spotyka takich, którzy zasługują na to miano.\nCorbett podniósł głowę, a w następnej chwili już go nie było. Najpierw nie mógł utrzymać rąk przy sobie, drażnił jej nos cuchnącym oddechem i ślinił się, a teraz tkwił pod przeciwległą ścianą, starając się wyglądać na oburzonego, ale nie mogąc ukryć przerażenia.\n– Jeśli musisz wyżywać swoje niskie instynkty na podległych sobie ludziach – odezwał się cierpko Anselm – lepiej rób to tak, żeby cię nie widziano, nie słyszano i nie pociągnięto do odpowiedzialności. Możesz przeprosić albo wybrać broń. Radzę, żebyś wybrał coś niekonwencjonalnego – bicze, noże – bo pistolety i szpady nie stanowią już dla mnie wyzwania.\nKsiążę mówił obojętnym głosem, poprawiając mankiety, a następnie podając Thei ramię. Przyjęła je, ale zerknęła także na Corbetta. Był satysfakcjonująco blady i rzucał niespokojne spojrzenia na prawo i lewo.\n– Proszę wybaczyć, lady Theo. – Corbett zdołał stanąć prosto i kiwnąć krótko głową. – Twoje wdzięki…\n– Cyt, cyt – przerwał łagodnie Anselm.\n– …nie są stworzone po to, żeby służyć mojej przyjemności – dokończył Corbett.\n– Może być – stwierdził Anselm. – Odejdź.\nCorbett oddalił się, ale na trzecim stopniu odwrócił, w takim momencie, że Thea mogła to zobaczyć, a wyniośle spokojny książę nie, i rzucił przez ramię mordercze spojrzenie.\n– Męczący jest – odezwał się Anselm. – Ale ja także przepraszam w imieniu mojej płci. Myślę, że na dworze będziemy mieli więcej prywatności, chyba że potrzebujesz soli trzeźwiących, naparu, czy czegoś podobnego?\n– Odrobina świeżego powietrza w ogrodzie wystarczy – odparła Thea, chociaż solidny cios w szczękę Corbetta także postawiłby ją na nogi.\nKsiążę zachował dyskretne milczenie, wyprowadzając Theę na zewnątrz, podczas gdy ona zmagała się z emocjami – z wdzięcznością dla Anselma, że zjawił się w porę, gniewem, że Corbett znowu zastawił na nią pułapkę oraz z narastającą pewnością, że o ile wcześniej ślub z Anselmem stanowił jedynie lekką pokusę – pomimo słodkiego pocałunku – to teraz jego oferta była praktycznie nie do odrzucenia.\nAle, na Boga, w jaki sposób Thea mogła być z nim uczciwa?\n– Czy on często cię nęka? – zapytał Anselm tonem, jakby pytał, gdzie Thea nabyła szpilkę do zegarka.\n– Tak, mnie i młodziutką dziewkę kuchenną. Ojciec rozpieszcza Corbetta, a on jest w wieku między uniwersytetem a małżeństwem, kiedy nie ma żadnych obowiązków i wszyscy jego znajomi są w podobnej sytuacji.\n– Próbujesz go usprawiedliwić? – Anselm pytał z namysłem, nie naganą, kierując Theę dalej od bratków.\n– Staram się zrozumieć. Nie jest gorszy niż większość z jego klasy.\n– To znaczy, że nie był pierwszy, który obrzydzał ci życie – stwierdził Anselm z niezadowoleniem. – Usiądziemy? – Znaleźli się na tyłach ogrodu, gdzie mogli cieszyć się prywatnością, przynajmniej do czasu, kiedy zjawi się Marliss. Wybrał ławkę i usiadł obok Thei.\n– Zamierzałam odmówić – zaczęła Thea. – Ale twoja hojność wobec mojej siostry i nieuniknioność scen takich jak ta, którą właśnie przerwałeś, przekonały mnie, żeby przyjąć twoją propozycję, Wasza Książęca Mość.\n– Noah – odparł tonem nie bardziej pełnym zapału, niż jej własny przed chwilą. – Skoro mamy się pobrać, powinnaś wiedzieć, jak mi na imię.\n– Czy mam tak się do ciebie zwracać?\n– Bardzo proszę – powiedział. – Dlaczego?\n– Dlaczego przyjęłaś moje oświadczyny?\n– Nigdy niczego mi nie zabraknie – powtórzyła jego słowa, podczas gdy należało wyrzucić z siebie szczegóły swojej nieciekawej przeszłości. – Nie będę zdana na wątpliwą łaskę mego brata. Zyskam niezależność, kiedy dopilnujemy pewnych spraw. – Jako damie nie wypadało jej nazwać tych spraw po imieniu, ale i tak zrobiła na nim wrażenie.\nWyraz twarzy Jego Książęcej Mości wskazywał, że nie był zachwycony recytacją własnych wywodów i pewność siebie Thei osłabła.\n– Moja siostra będzie bezpieczniejsza pod twoją opieką, bardziej niż pod dachem obojętnego brata – mówiła dalej Thea, tłumiąc skrupuły. – Jako księżna będę w stanie dopilnować jej wejścia w świat.\n– I uwolnisz się od szarmanckich zalotów Corbetta – dodał Anselm. – Wiesz, znalazłbym ci inną posadę, gdybyś poprosiła.\nThea nie zdawała sobie z tego sprawy, ale lepsza posada guwernantki nie zapewniłaby przyszłości Nonie.\n– Nie poproszę.\nNa twarzy Jego Książęcej Mości odbiło się przelotne rozbawienie. Wiedziała, co myśli: Przyjmie moje nazwisko, pieniądze, opiekę na całe życie, zapewniając mi potomstwo, ale tak czy inaczej nie będzie się ze mną czuła związana. Kobiety.\n– A zatem specjalne pozwolenie? – zapytał.\nThea skinęła głową; zżerał ją niepokój. Chwila, kiedy mogła być z księciem szczera, narażając się najwyżej na jego cichą pogardę, mijała. Zamierzał płodzić z nią dzieci i miał prawo poznać jej sytuację.\n– Mam zająć się szczegółami? – zapytał tonem, jakim Thea zwykła pytać, czy gość życzy sobie jedną, czy dwie kostki cukru do herbaty.\n– Marliss wkrótce wyjdzie za mąż. Jak rozumiem, do tej pory będę tu mile widziana.\n– Miałbym cię zostawić na pastwę skruszonego Corbetta? – żachnął się książę. – W żadnym razie. Zamieszkasz z moją siostrą Patience. Jak szybko możesz się spakować?\nAnselm – Noah – nie był głupi. Może nie szczególnie miły, ale wyjątkowo wyczulony na nieprzyjemne strony życia kobiety na służbie. Życia damy na służbie. Thea otworzyła usta, żeby wypowiedzieć słowa, które skłoniłyby go do wycofania propozycji.\n– Dzisiaj po południu – usłyszała swój głos. Jej niepokój wzmógł się jeszcze, choć pomyślała z ulgą o opuszczeniu domu Endmona.\n– Przyślę powóz o trzeciej. Z pewnością wkrótce nam przerwą, więc lepiej zapoznaj mnie ze zmianami, jakie chciałabyś wprowadzić do umowy.\nThea machnęła ręką, jakby odganiała muchę.\n– Umowa jest dobra, więcej niż dobra, niezwykle korzystna; dziękuję ci. – Skoro wpadłeś między wrony… – Kiedy mogę sprowadzić Nonie?\n– Możemy zabrać twoją siostrę jutro. Zapewne chcesz ją mieć blisko pod ręką, przygotowując się do ślubu?\n– Oczywiście – szepnęła Thea, przypominając sobie sytuację, kiedy raz w życiu koń pod nią się spłoszył. To nie było przyjemne wspomnienie, a także uczucie odbierającej rozum paniki, które teraz odżyło.\n– Ile czasu zajmie znalezienie twojego brata i wbicie go w strój weselny? – zapytał Anselm.\nJego Książęca Mość był przerażająco bezpośredni, chociaż to się akurat Thei podobało.\n– Parę dni. Jest pełnia sezonu i gdzieś musi się pojawić.\n– Dopilnuję tego. Coś jeszcze?\nThea powędrowała spojrzeniem na tyły domu, gdzie panowała cisza i spokój i najwyraźniej nic się nie działo.\n– Tak. – Miała zostać jego żoną, co wydawało się trudniejsze niż późniejsze miłe spędzanie czasu w charakterze księżnej. – Nie chodzi o umowę.\nJego Książęca Mość oparł się wygodnie, patrząc na Theę z powściąganą niecierpliwością, sugerującą, że dla księcia Thea stała się drobnym kłopotem w kategorii interesów załatwionych. Żądania w ostatniej chwili tylko odrobinę irytowały przyszłego męża.\nMąż, mój Boże. Powiedz mu.\n– Ledwie cię znam. – Choć po dwudziestu latach małżeństwa z tym człowiekiem będzie zapewne znała go równie dobrze i tak samo się tym nie przejmowała.\n– Tygodniami dzieliłaś ze mną powóz i spacerowałaś ze mną i Marliss – odparował książę. – Pocałowałem cię.\n– Raz. Nie proszę o dużo czasu i możemy wziąć ślub, kiedy uważasz za stosowne, ale potem…\n– Chcesz, żebym cię uwiódł? – Anselm powiedział to tonem, jakby prośba Thei wydała mu się dziwna i ekscentryczna. Interesująca w abstrakcyjny, nieco absurdalny sposób.\n– Nie to, żeby uwieść. – Większość ludzi uważała Anselma za przystojnego mężczyznę, a wszyscy wyraz jego twarzy uznawali zwykle za ironiczny. Ciemne włosy, wyjątkowo żywe, niebieskie oczy, arystokratyczne rysy twarzy, nos i podbródek wskazujące, że jest to człowiek wierny własnym przekonaniom. Był jednak zbyt wielki, zbyt krzepki, zbyt męski.\n– Żenię się, żeby począć spadkobierców, lady Theo – przypomniał jej.\n– Miałeś lata, żeby to zrobić – odparowała natychmiast. – Parę tygodni czy miesięcy w jedną czy drugą stronę nie mają znaczenia. Nie spodziewałam się takiej propozycji z twojej strony, nie uważałam cię za ewentualnego kandydata na męża, choć ty zapewne miałeś tę możliwość cały czas, kiedy zalecałeś się do Marliss.\nUsta księcia ułożyły się w wąską linię i Thea widziała, że waha się między chęcią wdania się w dyskusję, a tym, do czego obligują dżentelmena dobre maniery.\n– Małżeństwo zostanie skonsumowane w noc poślubną, ale potem nie będziemy się śpieszyć – powiedział. Jego delikatność złagodziła nieco niepokój Thei. – Nie będziemy działać tak wolno, jakbyś chciała, choć wolniej, niż ja bym sobie życzył. I ja też mam życzenie, również niezwiązane z umową.\nThea czuła, że więcej nie ustąpi, ale to ustępstwo wystarczy, bo Thea znajdzie sposób, żeby wyznać mu wszystko, zanim złożą śluby. Czekała na jego dodatkowe życzenie – żeby złożyła wizytę jego siostrom, ograniczyła swoje wydatki, pozwoliła mu pomówić z Endmonem.\nMężczyźni bywali dziwaczni.\n– Pocałuj mnie – powiedział z błyskiem w oczach, oznaczającym, być może, rozbawienie.\n– Już cię pocałowałam, Wasza Książęca Mość. To wystarczy.\n– Nie, nie wystarczy. – Anselm splótł palce z palcami Thei. – To ja cię pocałowałem. Teraz ty mnie pocałuj.\nMiał dużą, opaloną, pełną odcisków dłoń, podczas gdy jej była zgrabna, blada i gładka. Ładna, ale całkowicie bezużyteczna, ta jej ręka.\n– Jakim rodzajem pocałunku, Wasza Książęca Mość? – Pocałunki najwyraźniej dzieliły się na kategorie.\n– Jakim ci się podoba, pod warunkiem że pocałujesz mnie jak żona, a nie tchórzliwie dziobniesz w policzek.\nKsiążę postawił jej wyzwanie i Thea w duchu mu podziękowała. Zmartwienia, obawy i domysły nie dawały jej spokoju, wyzwanie przywróciło jej równowagę.\nAnselm podszedł do poprzedniego pocałunku w sposób nieprzymuszenie żywiołowy, czego Thea nie była w stanie powtórzyć. Chociaż mogła naśladować władcze maniery księcia.\n– Zamknij oczy, Wasza Książęca Mość.\nKsiążę podsunął się do Thei, posłusznie zamykając oczy, podczas gdy ona wstała, balansując z kolanem na ławce, a drugą stopą na ziemi. Celowo stanęła ponad nim, chcąc stworzyć fikcję, że jego wzrost jej nie onieśmiela. Miała jednak ograniczone doświadczenie, musiała więc ująć jego twarz w dłonie, zanim trafiła do jego ust swoimi. Jego skóra wydała się zaskakująco gładka, widocznie ogolił się tuż przed tą wizytą, a jego zapach był…\nCudowny. Kiedy Thea dotknęła jego warg ustami, poczuła lawendę i róże, dziwny zapach u mężczyzny, ale jakoś do niego pasujący. Usta Anselma poruszyły się; ujął jej łokieć. Thea przesunęła palcami przez jego ciemne włosy, gęste i jedwabiste, zniewalająco miękkie przy surowych rysach jego twarzy.\nKiedy przesunął językiem po wargach Thei, jej ręka znieruchomiała, dziewczyna wstrzymała oddech, czekając, żeby powtórzył pieszczotę.\n– Teraz ty – szepnął, ponownie zamykając jej usta swoimi.\nChciał, żeby go posmakowała?\nThea posłuchała ostrożnie; wargi księcia pod jej językiem wydawały się miękkie… pociągające. Zrobiła to ponownie i Anselm przysunął się, obejmując jej kibić. Resztki trzeźwego osądu pozwoliły Thei uświadomić sobie, że taka pozycja ustawiła jego twarz na poziomie jej gorsu.\nOderwała od niego usta, próbując się odsunąć, ale ramiona Anselma trzymały ją jak w kleszczach, uniemożliwiając odwrót.\n– Nic z tego – oznajmił, sadzając ją na ławce obok. – Zostaniemy tu jakiś czas, póki nie dojdziesz do siebie.\n– Dojdę do siebie?\n– Niecodziennie dama przyjmuje oświadczyny.\n– Ach, tak? – Thea dotknęła ust palcem wskazującym. Czy to dziwne podniecenie brało się z palca, warg, czy całego ciała? – To było to…\nW oczach Anselma pojawiło się ponownie rozbawienie, dodając ciepła jego spojrzeniu.\n– To. – Wsunął palce między jej palce i zapanowała cisza.\nDla Thei wypełniona napięciem, dla księcia zapewne zadowoleniem.\nDlaczego teraz? – Lord Earnest Meecham Winters Dunholm, jako jedyny żyjący męski przedstawiciel rodziny Noaha, mógł bezpiecznie zadać to pytanie. – Miałeś całe lata na to, żeby znaleźć żonę, Noah, i nie zadałeś sobie trudu, żeby to zrobić. Wiesz, miałem co do ciebie pewne wątpliwości.\n– To żadna tajemnica – odparł Noah, przyjmując kieliszek doskonałego trunku z rąk Meecha. – I owszem, jeśli cię to interesuje, posłałem Henriecie pożegnalny prezent jeszcze przed rozpoczęciem sezonu. Możesz ją pocieszyć po moim odejściu.\nMeech rozpromienił się.\n– Henny Whitlow? Nie przeszkadza jej odrobina siwizny u mężczyzny. Zajrzę do niej i sprawdzę, jak się teraz miewa.\nNoah napił się alkoholu, za który zapłacił.\n– Miewa się drogo – stwierdził Noah. – Nie na twoją kieszeń, wuju, więc nie licz na to, żeby mieć ją na wyłączność.\nW istocie cały apartament na eleganckiej, bocznej ulicy Mayfair był opłacany z pieniędzy Noaha, podobnie jak zarobki służby i dostawy ze sklepów. Meech próbował przez jakiś czas żyć z dochodów z hazardu – z zauważalnym, jeśli nawet eleganckim brakiem powodzenia.\n– Między nami, Wintersami, przykro mi to mówić, młody człowieku – Meech usadowił się w fotelu – ale podczas gdy duch jest pełen zapału, ciało nie jest już takie, jak kiedyś. Chociaż wierz mi, doświadczenie może rekompensować wiele z tego, co uchodzi za młodzieńczy wigor. Poza tym, przy odrobinie czaru osobistego i przebiegłości, mężczyzna nie powinien być zmuszony do wypisywania czeków bankowych.\nMeech był kiedyś dziarskim, jasnowłosym, błękitnookim młodszym synem księcia i pięknie się zestarzał, wziąwszy pod uwagę hulaszczy tryb życia.\n– Henny łatwo się podobać, póki masz hojny kredyt na Ludgate Hill – zauważył Noah; nie był to komplement wobec samego siebie ani zniewaga dla drogiej Henny.\nMeech łyknął oszczędnie swojego wina.\n– W moich czasach nie byliśmy ani tacy rzeczowi w tych sprawach, ani sentymentalni. Rozumieliśmy słodycz bez zamieniania jej na układ handlowy i znaliśmy swoje miejsce w życiu.\nPolegające na tym, jak się wydaje, żeby pouczać wszystkich bez wyjątku przy lada okazji. Noah wstał, ponieważ Meech nie znał litości, kiedy udało mu się złapać słuchacza.\n– Teraz będzie mowa o braku stryjecznych wnuków w twoim złotym wieku. Czy też opuściłem fragment o okazywaniu szacunku starszym krewnym przez podwyższanie ich pensji?\n– Starszemu – poprawił Meech z bolesnym uśmiechem. – Liczba pojedyncza. Ale skoro zakładasz sobie, że tak powiem, małżeńskie jarzmo na kark, tę akurat homilię sobie daruję. Czy znam tę damę?\n– Mam nadzieję, że nie w sensie biblijnym – odparł Noah prawie poważnie. Meech ożenił się raz, w dość młodym wieku i zgodnie z umową małżeńską wciąż nosił nazwisko owej damy. Pochowawszy młodą małżonkę przed dziesiątkami lat, Meech oznajmił, że uczyniłby damom Anglii zniewagę, gdyby obdarzał swoimi wdziękami tylko jedną żonę – swoją własną.\nPortret na kominku przedstawiał dwóch mężczyzn i jedną damę w stylowej pozie, pod szacownym dębem. Za każdym razem, kiedy Noah na niego patrzył, zastanawiał się, co się stało z narzeczonym damy.\n– Moją narzeczoną jest córka hrabiego Grantley – powiedział Noah, bo Meech nie popuściłby, póki nie wydobyłby z niego najdrobniejszych szczegółów. Meech znał wszystkich, bo gospodynie balów i przyjęć wyrywały go sobie, żeby wyrównać liczbę gości i podnieść morale wśród wdów i pań podpierających ścianę.\n– Silna, rozsądna dama, której życie nie rozpieszcza? – zapytał Meech, dopijając trunku.\n– Raczej tak – zgodził się Noah, choć Thei nie brakowało także urody. – A jej brat to ladaco, który rujnuje hrabstwo w galopującym tempie.\n– Jest druga siostra, nieprawdaż, nieco młodsza?\n– Lady Antoinette. – Dotyczące jej warunki umowy zapewne ostatecznie przekonały do małżeństwa lady Aramintheę. – Zamieszka z nami… i owszem, wiem, że z nią miałbym parę sezonów płodnych więcej, ale nie mieliśmy okazji się poznać.\nNawet Noah nie poślubiłby kobiety, której nie widział na oczy.\n– Dlaczego więc żenisz się teraz, i to z tą lady Theą?\nLady Thea miała coś wspólnego z tym: dlaczego teraz.\n– Kiedy mój ojciec i młodszy wuj umarli przed pięćdziesiątką – odparł Noah – przyrzekłem dziadkowi na łożu śmierci, że ożenię się do pewnego wieku. Co do lady Thei, to jest ona hrabiowską córką, która pełni służbę damy do towarzystwa. Wziąwszy pod uwagę waszą reputację – machnął ręką, mając na myśli ojca i wszystkich wujów przed nim – chcę, aby moja księżna była szanowana. Chlebodawczynie nie stają się bardziej szanowane niż damy do towarzystwa na obrzeżach sali balowej. Poza tym lubię lady Theę. – Do czego Noah prawdopodobnie nie powinien się przyznawać w obecnym towarzystwie. – Ale nie za bardzo.\n– Obiecujące. – Meech dopił alkohol; wśród chłopców z college’u cieszył się zasłużoną reputacją mocnej głowy. – Czy ona cię lubi?\n– Jest gotowa mnie tolerować. – Noah otworzył złote pudełeczko na kominku i wciągnął zapach cynamonu, odpowiedni raczej dla damy. – Kobiety, które mogłyby mnie polubić, jeszcze się nie urodziły.\n– Wrodziłeś się w dziadka, brak ci mojego uroku, chociaż ja też późno dojrzałem.\n– Bardzo późno – zgodził się Noah; do trzeźwej dojrzałości wujowi nadal wiele brakowało. – Czy sprowadzisz Harlana ze szkoły?\n– Wyślę list. Nie ma twojego pociągu do książek, Noah. Bogu wiadomo, w kogo się wdał ten chłopak.\nTemat, którego nawet Meech nie powinien poruszać.\nNoah postawił kieliszek na kominku obok tabakierki.\n– Dopilnuj tylko, żeby zjawił się na ślubie w odpowiednim stroju. Śniadanie odbędzie się w rezydencji Anselmów zaraz potem, tylko z udziałem rodziny; dzięki za brandy.\n– Sądzisz, że Henny spodoba się ta tabakierka? – zapytał Meech.\nHenny miała lepszy gust, ale była uprzejma.\n– Powinieneś ją zapytać, ale, na miłość boską, nie sprowadzaj jej na weselne śniadanie.\nMeech przelał resztki brandy z kieliszka Noaha do swojego, czego by pewnie nie zrobił w obecności służby.\n– Jeśli chcesz, żeby ślub odbył się jak należy, to ja się nie pojawię, Noah. Razem z Pembertonem przyjęliśmy zaproszenie Deirdre Harting na przyjęcie w domu w Surrey i byłaby srodze rozczarowana, gdybyśmy ją zawiedli. Jednakże przekażę Henny twoje pozdrowienia, zanim wyjadę.\nJak na mężczyznę przed pięćdziesiątką, Meech był przystojny, zadbany i czarujący według większości pań domu. On i jego serdeczny przyjaciel Pemberton mogliby uchodzić za bliźniaków, podzielali nawet niechęć do ślubów.\n– Nie spodziewam się w żadnym razie, żeby moje zaślubiny zdobyły przewagę nad twoimi zobowiązaniami towarzyskimi – powiedział Noah, chociaż czuł rozczarowanie albo… powinien je czuć.\nMeech odprowadził go do drzwi frontowych.\n– Jesteś pewien, że nie wrócisz do Henny, kiedy już ustatkujesz się w małżeństwie?\n– Jestem pewien. – Prawie.\n– Ale nie przesądzaj niczego. Żona potrafi być diabłem wcielonym.\n– Powinieneś to wiedzieć, wuju. Tyle ich miałeś.\n– Co za brak szacunku wobec starszych. Przy odrobinie szczęścia będziesz taki jak ja.\n– Mogłoby być gorzej – przyznał z wdziękiem Noah. Meech uniknął przynajmniej chorób związanych z hulaszczym trybem życia i męczących uzależnień.\nNoah wziął kapelusz, laskę i rękawiczki od lokaja i wyszedł; zatrzymał się w swoim własnym domu na tyle długo, żeby wysłać list do młodszego brata – w istocie brata przyrodniego – i obejrzeć obrączki dla narzeczonej, jakie mu przedstawiono.\n– A prezent na rano, Wasza Książęca Mość? – zapytał wytworny, mały dżentelmen. – Może chciałbyś obejrzeć bransoletki, naszyjniki, kolczyki?\n– Nie, dziękuję. – Noah zapomniał o tym szczególe, ale Thea nie zrobiła na nim wrażenia kobiety gromadzącej biżuterię. Pragnęła niezależności, nie ozdóbek. – Dama sama wybierze większość swojej biżuterii, ale z pewnością polecę jej pański sklep.\n– Szczere wyrazy wdzięczności, Wasza Książęca Mość. – Kupiec skłonił się i wycofał bez dalszych ceregieli.\nKiedy miejski powóz Noaha podjechał pod rezydencję Endmona, narzeczona już czekała z rzeczami zapakowanymi do jednego, żałośnie zniszczonego, małego kufra. Bagaż umocowano z tyłu powozu i wśród łzawych pożegnań z Marliss – i tylko z Marliss – Noah zabrał przyszłą żonę.\n– Przykro ci, że opuszczasz podopieczną? – Noah usiadł wygodnie; przyszła księżna siedziała naprzeciwko, ze szkatułką z klonowego drzewa na kolanach.\n– Będę za nią tęsknić – przyznała dama – ale Marliss założy teraz własną rodzinę, więc moje zadanie skończone.\n– Lady Theo, czy moja osoba cię obraża?\n– Słucham, Wasza Książęca Mość?\n– Kąpię się często, jestem niewolniczo przywiązany do proszku do zębów – ciągnął Noah. – Noszę tylko czystą bieliznę, dlatego też zastanawiam się, dlaczego moja narzeczona zostawiła mnie samego, wybierając ławkę tyłem do kierunku jazdy.\nŚcisnęła kurczowo szkatułkę, szczerze zawstydzona.\n– Nie chciałam cię urazić. Zapewniam, że to tylko nawyk.\nDama nie poruszyła się, póki Noah nie wyciągnął ręki, pomagając jej zachować równowagę, kiedy zmieniała ławkę. Wziął od niej pudełko, nie puszczając jej ręki.\n– Czy poznałaś moją siostrę, lady Patience?\n– Odwiedziła nas dziś rano. Bardzo miła kobieta.\n– Wszystkie moje siostry są miłe – odparł Noah. – Wszystkie trzy, póki nie znajdą sobie jakiegoś celu i nie zaczną miło dążyć do niego po trupach. Nie oszczędzając książęcego brata.\n– Wszystkie są zamężne, czyż nie?\n– Dzięki miłosiernemu Bogu i puddingowi, który uchodzi za mózg w głowach większości młodych Anglików, w istocie są mężatkami. Czy zastanawiałaś się nad podróżą poślubną?\n– Nie. – Lady Thea zerknęła na ich splecione ręce. – Podróż wydaje się nie na miejscu, skoro nasz związek nie jest…\n– Nie jest…? – Noah nie zamierzał jej pomóc wyplątać się z sieci, którą sama na siebie zarzuciła.\n– Sentymentalnej natury, Wasza Książęca Mość. Zapewniłeś mnie, że będziemy mieć dość czasu, aby się poznać, a ty jesteś zbyt zajęty, żeby jeszcze stwarzać pozory, że hołubisz swoją klacz rozpłodową.\nLady Thea miała mnóstwo sposobności, żeby dojść do takiego wniosku. Kiedy służyła za przyzwoitkę przy Marliss, przekonała się, że książę wart tytułu porusza się przez życie z prędkością wyjątkowo gwałtownej trąby powietrznej. Księstwo nie rządziło się samo.\n– Nie rozpieszczam swoich klaczy – oznajmił Noah. – Dzięki temu szybciej się uczą, a to mi odpowiada.\n– Obejdzie się bez rozpieszczania. – Lady Thea powiedziała to tak lodowatym tonem, że mniej pewny siebie mężczyzna pomyślałby z przerażeniem o nocy poślubnej.\n– Zobaczymy. – Noah potarł kciukiem jej nadgarstek, jedyny fragment nagiej skóry poniżej jej ślicznej szyi. – Na wypadek gdyby cię to interesowało, sam lubię być czasami rozpieszczany.\n– Coś wymyślisz – zapewnił. – Ale zbliżamy się do rezydencji twojego brata. Mam nadzieję, że wysłałaś zawiadomienie?\n– Oczywiście. Jedno do Tima, drugie do Nonie. Możesz tu zostawić moją pozytywkę.\nChoć Noah nie miał ochoty podsycać skłonności narzeczonej do wydawania poleceń, schował pozytywkę pod ławą.\nWoźnica zatrzymał się przy bramie dla pojazdów, gdzie nie czekał na nich żaden lokaj. Noah zerknął z ukosa na damę, ale ta podniosła brodę wysoko i sama otworzyła drzwi.\n– Lady Thea! – Starsza, tęga kobieta w fartuchu i czepku na głowie podbiegła do nich korytarzem. – Jak dobrze cię widzieć. Lady Nonie zaraz zejdzie, jak już tu jesteś i sprowadziłaś gościa.\n– Witaj, pani Wren. – Lady Thea schyliła się, żeby kobieta mogła ją pocałować w policzek. – Mój brat jest w domu?\n– O tak, jest w domu, pani. – Wyraz twarzy pani Wren wskazywał, że większość jej ziemskich trosk spoczywa piętro wyżej. – Ale czy czuje się jak w domu, tego nie mogę powiedzieć. Może chciałabyś z dżentelmenem spotkać się z lady Nonie w porannym salonie?\n– Pójdziemy na górę – odparła Thea. – Czy mogłabyś przysłać nam herbatę, kiedy już zawiadomisz Nonie o naszym przybyciu?\n– Thea! – Młodsza, radośniejsza wersja Thei zbiegła po schodach; jej ciemne loki podskakiwały przy każdym kroku.\n– Thea, przyjechałaś, och, dzięki świętym pańskim! – Lady Nonie rzuciła się na siostrę, obejmując ją mocno. – Czy to prawda? To twój narzeczony? – Dziewczyna wykonała coś w rodzaju dygnięcia w stronę Noaha, lekceważąc w dalszym ciągu protokół dotyczący przedstawiania się sobie osób znaczących i dobrze wychowanych. – Jesteś księciem Anselm?\n– Mam ten zaszczyt – odparł Noah.\n– Lady Antoinette – przerwała Thea. – Pozwól, że ci przedstawię mego narzeczonego, Noaha, księcia Anselm. Wasza Książęca Mość, oto lady Antoinette Collins, moja młodsza siostra.\n– Pani. – Noah pochylił się nad dłonią młodej kobiety; zobaczył replikę Thei, nie tak doświadczoną przez trudy życia. – To dla mnie przyjemność ofiarować ci miejsce w naszym domu, póki zechcesz z nami mieszkać.\nAlbo póki jakiś chwat z puddingiem w głowie nie pojawi się, niosąc obrączkę.\nNonie zaczerwieniła się i wsunęła rękę do kieszeni.\n– On nawet mówi jak książę.\n– Tak samo po książęcemu piję herbatę – powiedział Noah, widząc oczami duszy oczarowane lordziątka, koczujące w jego salonach za parę lat. – Jeśli taki mamy plan…\n– Oczywiście – odparła lady Thea. – Salon jest tam, ale, Nonie, czy nie ma choć jednego lokaja, żeby wziął kapelusz i rękawiczki księcia?\n– Ani jednego – oznajmiła Nonie beztrosko. – Pracują, póki dostają zapłatę, potem odchodzą i znajdują sobie inną pracę; wracają, kiedy pojawiają się znowu pieniądze w kolejnym kwartale. Ja mogę wziąć kapelusz i rękawiczki Jego Książęcej Mości.\n– Zatrzymam je na razie – powiedział Noah. Kiedy znaleźli się w porannym salonie, położył jedno i drugie na kredensie. Zasłony wisiały nieco krzywo, dywan dopominał się o trzepaczkę, a rusztów nie używano od tygodnia.\nStan żałosny w szczegółach, ale nie rozpaczliwy.\nJednak siostry musiały rozpaczliwie potrzebować czasu dla siebie, sądząc po prędkości, z jaką Nonie paplała o jakimś kocie i urwisie, i o ptaku, który latał w spiżarni.\n– Czy jesteś spakowana, lady Antoinette? – zapytał Noah, kiedy dziewczyna umilkła, żeby zaczerpnąć oddechu.\n– Tak. – Lady Antoinette obdarzyła Noaha uśmiechem, który już z pewnością mącił młodzieńcom w głowach, kiedy spacerowała po parku. – Zniosę kufer, zanim wyjedziemy.\n– Ty – odparł Noah natychmiast – będziesz siedzieć tutaj i popijać herbatę, a ja zajmę się twoimi kuframi.\nZostawił damy w salonie, a sam udał się do tej części domu, gdzie znajdowały się sypialnie. Przechodząca pokojówka – w przekrzywionym czepku i poplamionym fartuchu – skierowała go do pokojów lady Nonie i wskazała pokoje lorda Grantleya.\nNoah zastał Jego Lordowską Mość leżącego na łóżku twarzą do dołu i odzianego w jedną pończochę. Poza tym nagi, jak go Pan Bóg stworzył, leżał rozwalony na pościeli, chrapiąc rozgłośnie.\n– Tu spoczywa głowa rodu Collinsów – mruknął Noah. Grantley mógł mieć najwyżej dwadzieścia lat, nie miał jeszcze dojrzałego, męskiego ciała. Na pierwszy rzut oka widać było, że unika ćwiczeń fizycznych, a jego ręce mogły należeć do dżentelmena – albo damy.\nMłody hrabia pisnął jak kobieta, kiedy Noah wylał mu na plecy szklankę zimnej wody.\n– Co u diabła! – Grantley podniósł się gwałtownie, opierając na kolanach i łokciach i potrząsając głową; po chwili uświadomił sobie, że nie jest sam.\n– Kim ty, do diabła, jesteś i dlaczego, do wszystkich diabłów, to zrobiłeś?\n– Jestem twoim przyszłym szwagrem – odparł Noah – i jeśli nie chcesz poczuć mojego buta na swoim delikatnym i niezbyt atrakcyjnym tyłku, to zwlecz się z łóżka i przygotuj do oddania sióstr pod moją opiekę w ciągu, powiedzmy, dziesięciu minut.\n– Moich sióstr?\nNoah uśmiechnął się nieprzyjemnie.\n– Masz dwie, Nonie i Theę. Żenię się z Theą, tą wyższą, i zabieram Nonie, żeby zapewnić jej bezpieczeństwo. Kontrakty są u twoich radców prawnych, a ślub odbędzie się za trzy dni.\n– Trzy dni! – Grantley przeskoczył na krawędź łóżka i usiadł sztywno. – Nie powinienem poruszać się tak szybko. Wybacz.\nNoah podał mu pustą miskę.\n– Zobaczymy się za dziesięć minut – rzucił przez ramię, kierując się do drzwi. – Teraz jest wpół do dziesiątej.\nGrantley potrzebował dwudziestu minut, ale w końcu zjawił się w salonie, względnie przyzwoicie ubrany.\nSkinął głową starszej siostrze.\n– Jak się masz, Thea. Kim jest dżentelmen, twój przyjaciel?\n– Noah, książę Anselm. – Noah skłonił się uprzejmie. Przewyższał młodzieńca rangą, ale znajdowali się pod dachem Grantleya… i przyglądały im się damy. – Do usług; mam zaszczyt i przyjemność oznajmić, że lady Araminthea przyjęła moje oświadczyny. Ślub będzie miał miejsce o jedenastej pod wskazaną datą, a po nim śniadanie w rezydencji Anselmów.\nGrantley zerknął krzywo na ręcznie wypisane zaproszenie, które podał mu Noah, i przesunął ręką po włosach – jaśniejszych i nie tak starannie uczesanych, jak u Thei.\n– Czy to krykiet, Theo? – zapytał hrabia. – A może nie czekałaś, aż złożysz przysięgę małżeńską?\nNawet na twarzy lady Nonie odbiło się zaszokowanie po tej zniewadze.\n– Gdybyś nie cierpiał w sposób tak widoczny na brak wychowania, które charakteryzuje większość osób w twoim wieku – powiedział Noah – wyzwałbym cię za to, że obrażasz siostrę.\nObie siostry piły herbatę, jakby ich reputacja od tego zależała.\n– Grantley, napij się mocnej, czarnej herbaty, a potem pomożesz mi znieść na dół rzeczy lady Nonie – poinstruował go Noah.\n– Hirschman może to zrobić. – Drżącą ręką przyjął filiżankę gorącej herbaty od młodszej siostry.\nBeznadziejny i arogancki. Sympatia Noaha wobec narzeczonej wzrosła w dwójnasób.\n– Gdzie znajdę tego dobrego człowieka?\n– On zajmuje się wszystkim – wyjaśniła Thea. – Jest z nami od zawsze i teraz pewnie siedzi w kuchni, o ile jest w rezydencji.\nNoah zostawił trójkę rodzeństwa przy herbacie, a sam zszedł po schodach, znajdując po drodze kolejne dowody na to, jak źle dom jest prowadzony. Na oknie w holu widniało białe pasmo ptasich odchodów, na dywanie rzucała się w oczy plama wątpliwego pochodzenia, a drzwi do dolnej części domu skrzypiały niemiłosiernie. Na szczęście Hirschman rzeczywiście siedział w kuchni, za to pani Wren niemal podarła fartuch na strzępy, widząc księcia w swoim królestwie.\n– Panie Hirschman, zechce pan znieść bagaże lady Nonie? – zapytał Noah, kiedy pani Wren przestała dygotać i mruczeć.\n– Oczywiście. – Hirschman wstał; był to człowiek mocnej budowy, choć nieco przygarbiony. – Ale dokąd, jeśli można spytać, młoda dama się wybiera?\nPora, żeby ktoś o to zapytał; Grantley nie wydawał się zainteresowany szczegółami.\n– Noah Winters, książę Anselm. – Noah ukłonił się lekko, bo zapewne gdyby nie ten człowiek, lady Nonie nie uchroniłaby się przed pustogłowymi przyjaciółmi Grantleya. – Zaręczony z lady Theą, która bierze lady Nonie pod opiekę. Lady Nonie jest teraz z bratem i siostrą, a ślub odbędzie się za parę dni.\nBiałe, krzaczaste brwi uniosły się nagle w górę, a gospodyni przestała miąć fartuch.\n– Tak szybko? – zdziwił się Hirschman. Przynajmniej nie zapytał wprost, czy nie czekali na ślub.\n– Nie mogę zostawić młodych pań na łasce losu dłużej niż to konieczne – oznajmił Noah. – A może lord Grantley ma w sobie jakiś rys przyzwoitości, którego nie zdołałem zauważyć?\n– Chyba że gdzieś bardzo głęboko – żachnął się Hirschman. – Taki sam, jak jego przyjaciele. Zniosę kufry, ale proszę Waszą Książęcą Mość, żeby zostawił adres pani Wren.\nNoah przystał na to, ponieważ życzenie Hirschmana, choć wysoce niestosowne ze strony służącego, było uczciwe. Gdyby Grantley zaginął, siostry należałoby mimo wszystko, zawiadomić.\nKiedy Noah wrócił do salonu, Grantley nieco mniej przypominał zdechłą od trzech dni rybę, a lady Nonie mówiła w niemal zwykłym tempie.\n– Czy jesteście panie gotowe? – Noah podniósł swój kapelusz i rękawiczki. – Kufry lady Nonie właśnie są ładowane do powozu.\n– Już wyjeżdżacie? – zapytał Grantley. Był dość przystojnym młodym człowiekiem, ale lenistwo i rozwiązłość mogły wkrótce zrujnować jego urodę.\n– Jedziemy do domu lady Patience, siostry księcia, gdzie zostaniemy do ślubu – powiedziała Thea. – A potem do domu Anselma.\n– Ponieważ wychodzisz za mąż – wyrecytował powoli Grantley – za niego. – Zamrugał jak sowa, nie całkiem jeszcze trzeźwy po libacji ubiegłego wieczoru.\n– Przyślemy po ciebie karetę – zapewnił Noah. – I paru lokai. Kto jest twoim krawcem?\nGrantley machnął ręką w geście, który przypominał Noahowi Theę.\n– Jeden z tych na Bond Street.\n– To znacznie zacieśnia wybór. – Grantley z pewnością nie wyczuł ironii. – Moje panie, idziemy?\n– Na razie, Tims. – Nonie uściskała brata. – Powinieneś iść na górę i jeszcze trochę odpocząć. I nie zapomnij użyć proszku do zębów.\nThea, ostrzeżona w ten sposób, ledwie wyciągnęła rękę do brata.\n– Nie mogę się doczekać, kiedy cię zobaczę na ślubie i dziękuję, że zszedłeś na dół.\nSchylił się nad jej ręką; na jego twarzy odbiło się zmieszanie i strach, kiedy wychodzili. Gniew Noaha na „Timsa” nieco zelżał, kiedy zobaczył, jak bardzo hrabia czuje się zagubiony, rozstając z siostrami.\nNoah wiedział, jakie to uczucie. Zapomniał, że wie, ale wiedział.\n– To wszystko? – zapytał Noah, kiedy Hirschman postawił drugi kufer obok paru toreb przy powozie.\n– Nie mam wielu ubrań, które wciąż na mnie pasują – wyjaśniła Nonie. – To wszystko. Dziękuję, Hirschman.\n– Szczęśliwej drogi, jaśnie pani. – Hirsman pociągnął kosmyk włosów opadający na czoło. – Pani Wren i ja będziemy się opiekować panem Timsem, jak zawsze.\nNoah posłał Hirschmanowi znaczące spojrzenie.\n– Masz mój adres. Przyślę powóz, ubranie i cały szwadron dragonów, żeby skłonić szczeniaka do przyjścia na ślub. Ostrzeż go, lepiej żeby był trzeźwy. Pożałuje, jeśli uchybi mojej narzeczonej w jakikolwiek sposób.\nNoah pomógł wsiąść do powozu Thei, a potem Nonie, zamknął drzwi, ale dał znak woźnicy, żeby chwilę poczekał.\n– Jak bardzo zły jest hrabia? – zapytał Noah Hirszmana, oddalając się o parę kroków od dam siedzących w karecie.\n– Teraz? – Hirschman podrapał się w brodę. – Jego lordowska mość nie jest zły, tylko młody i głupi jak but. Daje się wykorzystywać, ale radcom udaje się uchronić go przed najgorszym, a stary pan tak to urządził, żeby syn nie popadł w ruinę jeszcze co najmniej przez rok. Kiedy jednak skończy lat dwadzieścia pięć, sam chwyci za lejce i wtedy miej nas, Panie Boże, w opiece.\n– Jeśli będzie żył tak długo. Pan i pani Wren jesteście należycie zabezpieczeni?\n– Bierzemy pensję, jak tylko się pojawiają pieniądze kwartalne. Reszta idzie na niezbędne potrzeby.\n– Starajcie się jak najlepiej. – Noah podał mu wizytówkę. – Jeśli woda się podniesie za wysoko, dajcie mi znać.\nHirschman włożył wizytówkę do kieszeni.\n– Pan Tims uprawia hazard – odezwał się cicho. – Pije, gra i hula ze swoją bandą nicponi. To jest najgorsze, wielu młodych panów straciło wszystko na tej drodze.\nZnajdując ruinę, choroby, areszt za długi, kretyńskie pojedynki i biedę.\n– Siostry są bezpieczne – oświadczył Noah. – I będą bezpieczne, póki ja żyję.\n– A zatem dobrego dnia, Wasza Książęca Mość – powiedział Hirschman, cofając się. – I gratulacje z powodu zbliżającego się ślubu.\nTo były pierwsze gratulacje, jakie Noah otrzymał z tego powodu.\n– Dziękuję, Hirschman.\nNoah wsiadł do karety, siadając na ławie tyłem do kierunku jazdy i zastanawiając się, dlaczego, wiedząc, że Grantley jest bezużytecznym szczeniakiem, nie wziął pod uwagę także tego, że bezużyteczny szczeniak jest bratem Thei. Jaki brat, na Boga, pozwala siostrze wstąpić na służbę?\nMłodzi Anglicy, zakonkludował w duchu Noah, nie mają nawet puddingu zamiast mózgu.


#Webmagiel na wakacje - Biuro Prasowe Orange Polska\nAktualnie: #Webmagiel na wakacje\n#Webmagiel na wakacje (0)\nNajnowszy #webmagiel i czerwcowe wydarzenia „w internetach” komentują: Agata Agacior, Maria Górecka oraz Paweł Lipiec. Na tapetę wzięliśmy tym razem: „viral” smutny autobus, Hoop Można Inaczej, Tweetup.pl, eksperymenty Facebooka oraz pozazdrościliśmy zarobków Michałowi Szafrańskiemu.\nPoprzednie odcinki Webmagla znajdziecie tutaj. Na wakacje robimy sobie przerwę, Wam również życzę byście odpoczęli od internetów. Choć oczywiście liczę na Wasze propozycje lipcowo-sierpniowych wydarzeń, które omówimy po wakacjach.\nAgata Agacior Maria Górecka Paweł Lipiec Webmagiel\nAktualnie: Kolorowi fani OWF 2014. Konkurs\nKolorowi fani OWF 2014. Konkurs (0)\nMyślimy festiwal, mówimy dźwięki. I oczywiście, chociaż muzyka gra tutaj pierwsze skrzypce i jedziemy tam by zakosztować muzycznego szaleństwa, to i wizualna strona festiwalowego atelier nie pozostaje bez znaczenia. Faktem jest, że moda festiwalowa to zjawisko, któremu z roku na rok poświęca się coraz więcej uwagi, również na Orange Warsaw Festival. A Wy ulegliście tzw. festival fashion? Zobaczcie jak wyglądały stylizacje fanów tegorocznej edycji festiwalu.\nA że lato w pełni, proponuję wygrać w blogowym konkursie hit sezonu 😉 czyli gadżety: torbę i okulary by OWF 2014 design.\n1. Kluczowa stylizacja drugiego dnia OWF 2014 to stylizacja na….. (dokończ zdanie)\n2. Podczas tegorocznego OWF w ramach specjalnego projektu: „Szpiedzy OWF 2014” organizowanego z K MAG magazyn poszukiwaliśmy najbardziej stylowych ludzi festiwalu. Jaki projektant zaangażował się w ten projekt?\nPodpowiedź znajdziecie w filmie o kolorowych fanach OWF 2014 🙂\nPierwsze 5 osób, które najszybciej udzieli poprawnej odpowiedzi (w komenatrzach) na pytanie otrzyma zestaw: torba+ okulary. Kolejne 5 tylko torbę. Zapraszam do zabawy. Macie czas do wtorku, 15.07 do końca dnia.\nkonkurs Orange Warsaw Festival 2014\nAktualnie: Serwujemy mundial z serwera\nSerwujemy mundial z serwera (0)\nW rodzinie mojej koleżanki z pracy przydarzyła się ostatnio patowa sytuacja. Rodzice chcieli oglądać mecz mundialu a synek chciał koniecznie obejrzeć swoją ulubioną bajkę w TV. Nie wiedzieli co zrobić – odbiornik w domu tylko jeden. Z jednej strony mecz (sami wiecie) ale z drugiej strony zabierać dziecku bajkę też nie bardzo. Ostatecznie rozwiązaniem okazał się internet – synek obejrzał bajkę w TV a rodzice mecz na komputerze. Bylo to możliwe dzięki temu, że emocje piłkarskie są również dostępne on-line na stronie Telewizji Polskiej .\nTransmisja mundialu on-line jest doskonałym rozwiązaniem nie tylko dla rodziców w impasie. Jest też świetna dla wszystkich osób w podróży albo tych, którzy (nie powinenem tego pisać) utknęli na wieczór w pracy.\nPewnie nie wiecie, że działa ona dzięki naszej usłudze Serwery Treści realizowanej za pośrednictwem sieci CDN Orange. Serwery Treści to usługa dla dostawców wszelkich dużych plików, filmów, muzyki, telewizji i generalnie wszystkiego w Internecie. Za jej pomocą mogą oni udostępniać szerokiemu gronu odbiorców co tylko im się zamarzy wykorzystując infrastrukturę Orange w postaci serwerów sieci CDN. Wszystkie materiały mogą być serwowane zarówno w trybie on-line lub off-line.\nNormalnie jest tak, że internauta poszukujący interesującego go materiału (na przykład filmu) wchodzi na witrynę gdzie ten film jest zamieszczony, pobiera go, ogląda i jest szczęśliwy. On i ten kto film udostępnił bo przecież o to w tym wszystkim chodzi.\nGorzej jest, kiedy udostępniający jest jeden, a chcących obejrzeć film wielu i to z różnych stron świata. Robi się wtedy kolejka. Zaczyna się oczekiwanie na rozpoczęcie albo przerwy w trakcie filmu. Ludzie zaczynają się wkurzać. Najpierw na łącze że takie wolny. Ale po sprawdzeniu prędkości łącza na specjalnej stronie wychodzi, że nie – jest w porządku. Czyli to ta strona tak wolno działa. Zniechęceni ludzie zaczynają szukać innych kopii tego samego filmu a dostawca treści traci klientów.\nWszyscy są smutni.\nZ pomocą przychodzi wtedy Technologia CDN (Content Delivery Network), na której bazuje usługa Serwery Treści. To stosunkowo nowa technologia w Polsce. Jest to sieć dystrybucji kontentu złożona z serwerów rozmieszczonych w różnych miejscach w sieci szkieletowej, w której przechowywane są dane dostarczone z serwerów źródłowych dostawców treści. Użytkownicy końcowi chcąc pobrać dane od dostawcy treści są przekierowywani do najbliższego serwera CDN, co znacznie ułatwia i przyśpiesza do nich dostęp. W przypadku awarii jakiegokolwiek z serwerów CDN jego zadania są automatycznie przejmowane przez inny najbliższy lub/i najmniej obciążony ruchem serwer CDN. Nie ma możliwości aby cała sieć CDN nagle przestała działać – a zatem materiały udostępniane przez Serwery Treści są zawsze dostępne i zawsze będą szybciej dostępne niż udostępniane na zwykłych stronach internetowych.\nW przypadku naszej uslugi Internauci łączą się z najbliższym węzłem CDN sieci Orange zamiast bezpośrednio z serwerem dostawcy treści. Zapobiega to powstawaniu przeciążeń łączy oraz portali internetowych, szczególnie w momentach nagłego wzrostu ruchu spowodowanego zwiększoną popularnością danego serwisu. Na przykład mundialem. I znów wszyscy są szczęśliwi 🙂\nna stronie Telewizji Polskiej\nCDN Orange mundial serwery treści transmisja on-line


Sprawdź, czy to smutek czy już depresja | Uroda życia.pl\nNawet długo się utrzymujący się obniżony nastrój nie musi oznaczać depresji klinicznej. Często przyczyną odczuwania nasilonego smutku jest dotkliwa strata, jakiej doświadczamy w życiu – nie tylko po śmierci bliskiej osoby, ale także po rozstaniu czy zwolnieniu z pracy. Dotkliwym pogorszeniem samopoczucia możemy reagować także na nagłą dyskomfortową życiową zmianę. Aż 73 proc. osób leczonych na depresję to kobiety.\nRóżne doświadczenia przynoszą trudne emocje, które domagają się przeżycia – w ten sposób je uwalniamy i w ich miejsce w końcu pojawiają się inne – przyjemniejsze. Z depresją sprawa jest inna, bo ten stan trwa dłużej, a dostęp do jakichkolwiek uczuć jest utrudniony. Są one tłumione, bo ich skala jest znacznie większa. Stan depresyjny trwa tygodniami i zaczyna mocno przeszkadzać – coraz trudniej nam pracować, czy po prostu wypełniać codzienne obowiązki. Tracimy zdolność do czerpania z życia radości i możemy poczuć się, jakby pochłaniała nas pustka. Doświadczamy poczucia beznadziejności i bezradności. Depresji zwykle towarzyszy lęk.\nKiedy osoba z depresją przekracza prób gabinetu psychoterapeuty, najczęściej mówi o braku energii, zmęczeniu, smutku, drażliwości i ogólnej nerwowości, a nawet o atakach paniki. Czasem ma trudności, żeby wstać z łóżka. Zazwyczaj, niezależnie czy jest w związku i jaka jest jej sytuacja rodzinna, czuje się samotna i bezradna wobec problemów. Chce zmiany, ale nie ma siły na jej wprowadzenie i nie wie, od czego zacząć. A zacząć warto od zdiagnozowania, czy to rzeczywiście depresja.\n6 najczęstszych objawów depresji\n1. Lęk – prawie nikt nie doświadcza depresji bez odczuwania strachu. Lęk może uniemożliwiać działanie, którego efektem byłoby wyjście z depresji.\nCzy jest coś, czego się boję? Na przykład: obawa przed zmianą pracy, odejściem z relacji, strach o pogarszające się zdrowie, to może też być ogólny lęk przed życiem.\n2. Poczucie przytłoczenia i wypalenia – one zwykle idą w parze. Kiedy długo żyjemy w stresie, mózg wreszcie mówi „dość” i przechodzi w tryb offline. Nie chce już funkcjonować na najwyższych obrotach, co objawia się ciągłym podenerwowaniem, niechęcią do działania i wchodzenia w interakcje z ludźmi.\nCzy dobrze zarządzam czasem? Jak wyznaczam granice? Czy umiem powiedzieć „nie”? Czy zachowuję równowagę między pracą a domem? Czy moje życie jest uporządkowane czy może jest chaosem?\n3. Powtarzające się schematy odczuwania i myślenia, które uniemożliwiają rozwiązywanie problemów i pójście naprzód – są to znane nam dobrze schematy, w które wpadamy w momencie trudności. One właśnie przeszkadzają nam wieść satysfakcjonujące szczęśliwe życie, ponieważ w tych utartych koleinach nie dokonujemy właściwych wyborów. To powoduje frustrację, co może doprowadzić do rezygnacji z celów i życia w ogóle.\nCzy czuję, że utknęłam w miejscu, w którym nie ma rozwiązania? Czy w podobnych sytuacjach wciąż doświadczam tego samego – poczucia winy, wstydu, lęku lub innej negatywnej emocji, która blokuje moje działania? Czy moje myślenie jest sztywne, czy elastyczne? Jakie są moje umiejętności rozwiązywania problemów? Czy jest inny sposób spojrzenia na moje obecne problemy?\n4. Izolacja społeczna, poczucie samotności – depresja sprawia, że nie czujemy się słyszani i wspierani przez ludzi. Towarzyszy temu poczucie odrzucenia i nieważności. Nie czujemy się dobrze z ludźmi, bo często jesteśmy w toksycznych relacjach, które przyczyniły się do obecnego stanu.\nCzy często czuję się samotna? Czy moja rodzina i przyjaciele mnie wspierają? Czy czuję się wyczerpana po spotkaniach z ludźmi? Czy jestem z kimś na tyle blisko, żeby bezpiecznie dzielić się moimi przemyśleniami i uczuciami?\n5. Poczucie beznadziei – to przekonanie, że nic w naszym życiu już się nie zmieni, że utknęliśmy w martwym punkcie i tak już będzie zawsze.\nCzy porzuciłam już wszelką nadzieję, że mogę być szczęśliwa? Czy często łapię się na myśleniu, że już nigdy nie będę żyć tak, jak lubię?\n6. Bezradność – przekonanie, że bez względu na to, co robimy, nic się nie zmieni. To brak poczucia kontroli nad życiem, kiedy wydaje nam się, że to los lub inni ludzie decydują o naszej egzystencji, a my nic nie możemy zrobić, bo jesteśmy bezsilni. Kiedy czujemy, że jakiekolwiek nasze wysiłki spełzną na niczym.\nCzy czuję jeszcze własną sprawczość? Czy mogę coś zmienić w moim życiu? Czy jestem w stanie zadziałać choćby w małej sprawie? Czy mam wyznaczony cel, w jakim kierunku chcę iść?\nInnymi częstymi objawami depresji są: bezsenność lub senność, brak apetytu lub przejadanie się, trudności z koncentracją, utrata zainteresowania przyjemnymi zajęciami i kontaktami z ludźmi, poczucie bezwartościowości, myśli o śmierci i samobójstwie. Większość osób cierpiących na depresję nie doświadcza wszystkich objawów.\nDepresja poporodowa: przyczyny, objawy, leczenie\nDepresja poporodowa to fizyczna oraz psychiczna reakcja ciała na narodziny dziecka. Choć niestety wciąż słyszy się, że „narodziny dziecka to najszczęśliwszy moment w życiu”, kobiety coraz częściej cierpią na depresję poporodową. Dotyka ona już co ósmą matkę.\nTuż po urodzeniu dziecka w życiu każdej kobiety zachodzi wiele różnych zmian. Gwałtownie spada poziom hormonów płciowych, które podczas ciąży odpowiadały za jej prawidłowy przebieg. Do tego pojawiają się zupełnie nowe obowiązki, ale także oczekiwania wobec nowego życia. To oczywiste, że większość kobiet marzy i stara się być najlepszą matką świata. Tym samym nakłada na siebie ogromne poczucie odpowiedzialności. W takim napięciu każde, nawet najmniejsze potknięcie urasta do wielkich rozmiarów i ma bardzo zły wpływ na stan psychiczny kobiety. Czym jest depresja poporodowa? Depresja poporodowa to stan depresyjny, u którego źródła leżą zmiany hormonalne towarzyszące ciąży oraz poczucie ogromnej odpowiedzialności po porodzie związane z opieką nad dzieckiem. Do najczęstszych objawów należy poczucie bycia niedobrą matką połączone z obsesyjnym zamartwianiem się o zdrowie dziecka. Kobiety z depresją poporodową boją się zostać same z dzieckiem i wciąż odczuwają lęk, że sobie nie poradzą. Dodatkowo zupełnie nie czują więzi z dzieckiem, wydaje się im ono obce, czasem budzi gniew. Odczuwają zmęczenie, zniechęcenie, wydaje im się, że obowiązki je zdecydowanie przerastają. Mogą u nich wystąpić objawy somatyczne, takie jak bolesność piersi i brzucha. Depresji poporodowej nie należy mylić z baby blues, czyli smutkiem poporodowym. Baby blues pojawia się zwykle w okresie nawału mlecznego i trwa od 10 do 14 dni. Czasem przedłużyć może się do miesiąca. Czytaj także: Objawy depresji. 10 najczęstszych symptomów, których nie należy lekceważyć Objawy depresji poporodowej Poniżej objawy, które powinny nas skłonić do zwrócenia się po pomoc do specjalisty: ciągłe uczucie smutku, obniżony nastrój, permanentny stan podenerwowania, poczucie, że nic nas nie...


Zestaw do tworzenia biżuterii 250 koralików Kotek, Janod Ecie Pecie- wyjątkowe zabawki\n» Zestaw do tworzenia biżuterii 250 koralików Kotek, Janod\nZestaw zaprojektowano we Francji. Idealnie nadaje się na prezent. Zestawy do tworzenia biżuterii marki JANOD to zaproszenie do kreatywnej zabawy, które wspaniale kształtuje koordynację oko-ręka, sprawność manualną, wyobraźnię i koncentrację, a także wyrabia poczucie estetyki.\nTo idealny prezent dla dzieci, które lubią czynnie angażować się w urządzanie przestrzeni wokół siebie. Mali twórcy będą z pewnością bardzo dumni ze swoich dzieł. Janod od 1970 roku niezmiennie projektuje zabawki, łączące innowacyjność z francuskim designem i najwyższą jakością. Unikalne produkty Janod tworzone są z drewna i innych solidnych, trwałych materiałów, a przede wszystkim – z dziecięcych marzeń!


Co ma do VAT-u karuzela? Tyle co piernik do wiatraka. | PARKMAG - Portal parków rozrywki\nKiedy zawyżysz operatorze parku rozrywki VAT przy sprzedaży paragonowej, to sąd może przyzna Ci rację i nakaże fiskusowi zwrócić nienależny podatek, ale fiskus już niekoniecznie się z tym zgodzi.\nPrawo w naszym kraju stanowi, że to ostateczny konsument – czyli osoba fizyczna – ponosi ciężar podatku VAT, a nie sprzedawca towarów czy usług. Podatek ten jest bowiem wliczony w cenę usługi lub towaru. Gdy podatek ten jest zawyżony – poprzez zastosowanie błędnej stawki przez przedsiębiorcę – można go skorygować, ale pod warunkiem zwrócenia różnicy klientowi. Co innego uznał jednak ostatnio WSA.\nOrgany podatkowe trzymają się tego powyżej przedstawionego stanowiska niczym pijany płotu. Z punktu widzenia władzy – zawyżony VAT zmniejszałby bowiem wpływy do budżetu. Dla wnioskującego taki zwrot podatku VAT przedsiębiorcy oznaczałby to wg. urzędników nieuzasadnione przysporzenie ze strony Skarbu Państwa na rzecz Wnioskodawcy. Zwrot podatku od towarów i usług na rzecz podatnika, który tylko formalnie, a nie faktycznie go zapłacił, prowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie sprzedawcy. Czyli, mówiąc obrazowo tworzyło by to patologię znaną chociażby z tzw. „nomen omen” karuzeli VAT.\nWłaśnie taki przypadek rozpatrywał WSA w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 444/17) w wyroku z 12.07.2017 r.\nSkarżącym w sprawie był operator parku rozrywki. Za korzystanie ze swoich atrakcji pobierał opłatę od osoby za bilet wstępu. W cenie biletu mieściły się m.in. zwiedzanie wystawy geologiczno-paleontologicznej, spacer z przewodnikiem po ścieżce mezozoicznej oraz zabytkowym parku, korzystanie z placu zabaw dla dzieci, odkopywanie szkieletu dinozaura i zwiedzanie wystawy o dinozaurach. Klienci za dodatkową opłatą mogli jednak korzystać również z innych atrakcji. Za dokonane zakupy (obok biletu wstępu) otrzymywali oni faktury, bądź paragony fiskalne.\nOd powyższych usług wnioskodawca naliczał 23% VAT. Po analizie przepisów wywnioskował jednak, że usługi te powinny być objęte stawką 8%. Chciał uzyskać od fiskusa potwierdzenie, czy taka stawka jest prawidłowa oraz czy może skorygować wcześniej zawyżony VAT, gdy nie posiada oryginałów paragonów – te trafiły bowiem do klientów?\nOstatecznie fiskus przyznał, że faktycznie usługi świadczone przez skarżącego są opodatkowane preferencyjną stawką VAT. I o ile w przypadku sprzedaży udokumentowanej fakturami możliwe jest wystawienie faktur korygujących i zmniejszenie podatku należnego, tak odzyskanie tego podatku od sprzedaży dokumentowanej paragonami fiskalnymi jest niemożliwe. Powód? – aby skorygować VAT do 8% skarżący musiałby on odnaleźć swoich klientów i oddać im zawyżony podatek???\nOstatecznie sprawa trafiła do WSA, który z interpretacją władz fiskalnych się nie zgodził. Sąd podkreślił, że użyte w przepisach „zwroty towarów oraz uznane reklamacje” i „oczywiste pomyłki” nie wyczerpują wszystkich zdarzeń mogących stanowić przyczynę korekty, nie oznacza to jednak, że korekta w innych sytuacjach nie powinna mieć miejsca. Możliwość, a wręcz konieczność jej dokonania wynika bowiem bezpośrednio z przepisów ustawy o VAT określających podstawę opodatkowania oraz wysokość opodatkowania.\nTak się jednak składa, że zarówno konstrukcja kasy fiskalnej oraz jej zabezpieczenia nie pozwalają na przeprowadzenie korekty informacji zapisanych już w jej pamięci. W związku z tym korekta taka wymaga innego sposobu udokumentowania – zaprowadzenia odrębnej ewidencji oraz posiadania dowodów potwierdzających zdarzenie będące przyczyną korekty i kwotę korekty.\nNiemniej korekta sprzedaży paragonowej jest tutaj możliwa i co ważniejsze – zdaniem sądu nie wymaga posiadania oryginału paragonu fiskalnego wydanego nabywcy, który to jest niezbędny przy korektach spowodowanych oczywistymi omyłkami.\nSąd podkreślił, że dowodzenie błędu na podstawie innych dokumentów niż oryginał paragonu fiskalnego nie jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa – tym bardziej, że kasa fiskalna umożliwia wielokrotne odczytywanie danych z jej pamięci. Nadto zdaniem WSA możliwość korekty podatku należnego nie zależy od dokonania jego zwrotu na rzecz konsumenta. Trzeba tutaj jednak zaprowadzić stosowną ewidencję oraz gromadzić dowody potwierdzające zasadność korekty.\nSąd wyjaśnił też, że korektę sprzedaży za ewidencjonowanej przy użyciu kasy rejestrującej spowodowaną zawyżeniem stawki VAT należy uwzględnić w deklaracji VAT za okres, w którym nieprawidłowość zostanie udokumentowana i ujęta w ewidencji korekt.\nCóż, trudno się tu nie zgodzić z wyrokiem sądu. Niestety, operatorzy atrakcji, którzy znaleźliście się w podobnej sytuacji nie odkorkowujcie jeszcze szampana. Wyrok nie jest prawomocny.\nNa podst. art. Krzysztofa Skrzypka z portalu eGospodarka.pl\nTagi:atrakcjepark dinozaurówparki rozrywkiparki tematyczne\nWbrew pozorom nie będzie tu mowy o berlińskiej wystawie polskiego szkła, a polskim producencie wodnych zjeżdżalni z okolic Goleniowa. Firma Pol-Glass to nie tylko produce\nEAS to druga obok EAG w Londynie z ulubionych wystaw Krzysztofa Kuppera – właściciela firmy Kupper Automaty. Bujaki firmy Kupper Automaty znane są już w wielu europe\nSweet World to wiodący na polskim rynku producent kielichów oraz syropów do zimnych napojów, sorbetów i granity. Na swoim stoisku na targach EAS 2017 w Berlinie firma zap\nNa stoisku kaliskiej firmy w Berlinie najbardziej rzucał się w oczy automat redemption o nazwie Fly O’Clock. Automat ten od roku robi prawdziwą międzynarodową karie\nWłaściciele parku rozrywki EnergyLandia nie zwalniają tempa i już teraz zapowiadają kolejne inwestycje. W planach jest budowa kolejnych atrakcji, hoteli, usprawnienie doj


← Wyłudzenie odzkodowania z ubezpieczenia OC\nJak wypowiedzieć umowę OC You Can Drive →\nObowiązkowe ubezpieczenie posiadanego pojazdu to wyłącznie pakiet OC. I na tym kończy się nasz obowiązek. Jednak ubezpieczyciele pragną zaoferować nam wiele innych form ubezpieczenia, które chronią nas przed dodatkowym zagrożeniem.\nCo znajdziemy wśród ubezpieczeń dodatkowych?\nAutocasco – ubezpieczenie autocasco (w skrócie AC) zabezpiecza nas przed wszystkim, np.: przed uszkodzeniem auta, zniszczenia, kradzieży. Ale nie ma co ukrywać – jest ono dość drogie i nie każdy decyduje się na jego zakup. Ubezpieczenie polecane jest dla posiadaczy nowych samochodów z racji na ich wysoką wartość i potencjalne koszty usuwania usterek. Warto także zabezpieczyć pojazd z tych najchętniej i najczęściej kradzionych.\nUbezpieczenie od kradzieży pojazdu – jest to uzupełnienie polisy autocasco. Ubezpieczenie odnosi się jednak tylko do ryzyka od kradzieży.\n– jest to polisa autocasco w wersji mini. W skład tego pakietu wchodzi ubezpieczenie od ryzyka kradzieży, ubezpieczenie od uszkodzenia skutek stłuczki z innym samochodem lub zwierzęciem. Warto nabyć w sytuacji gdy bardzo często przemieszczamy się na trasie gdzie zwierzęta występują dość często.\nUbezpieczenie szyb – coraz częściej możemy spotkać się z sytuacją, że ubezpieczyciel nie chce wypłacić odszkodowania na wybite szyby. Dlaczego? Koszt takiej naprawy jest dość niski a ubezpieczyciele wprowadzają kwotę minimalną, od której rozpoczyna się odpowiedzialność ubezpieczyciela. Czasami jednak odszkodowania są wypłacane ale tracimy wtedy zniżki. A to nie opłaca się nikomu. Ubezpieczenie szyb w takiej sytuacji może okazać się bardzo przydatne.\nUbezpieczenie Assistance – w sytuacji gdy coś stanie się nam na drodze możemy liczyć na pomoc z zakresu technicznego i medycznego. Warto posiadać taka polisę. W ramach ubezpieczenia assistance możemy liczyć na bezpłatne holowanie oraz darmowy pojazd zastępczy. Polisa obejmuje także złomowanie pojazdu, usługi tłumacza a także nocleg.


Biografia Republiki wg "Encyklopedii polskiego rocka"\n"R" - REPUBLIKA\nWielka gwiazda pierwszej połowy lat 80., zespół, który stworzył wtedy swój własny, wyrazisty styl, a także pierwszy zadbał o równie wyrazisty wizerunek plastyczny, symbolizowany przez słynne biało-czarne pasy (wymyślone przez Andrzeja Ludewa).\nPowstał w 1980 roku w Toruniu na gruzach artrockowej Res Publiki Jana Castora (właśc. Wiesława Rucińskiego), założony przez byłych muzyków tej formacji: flecistę Grzegorza Ciechowskiego (ur. 29 VIII 1957) - który przejął obowiązki lidera, wokalisty, keyboardzisty (po epizodzie z Adamem Szałachem) i głównego twórcy repertuaru - oraz basistę Pawła Kuczyńskiego (ur. 21VI1951) i perkusistę Sławomira Ciesielskiego (ur. 1411957), do których dołączył gitarzysta Zbigniew Krzywański (ur. 19 VIII 1961). Muzycy ci pod nową nazwą zadebiutowali w kwietniu 1981 w toruńskim klubie Od Nowa, później występowali m.in. w Krakowie i Tarnobrzegu, a w październiku dali w Remoncie w Warszawie koncert u boku Brygady Kryzys. Wkrótce odnieśli pierwszy sukces, wygrywając II Festiwal Nowofalowych Zespołów Rockowych w Toruniu. W listopadzie pokazali się dużej publiczności łódzkiego Rockowiska. Na początku roku 1982 stanowili już jedną z głównych atrakcji Rock Bloku w Hali Gwardii w Warszawie.\nWłaśnie w roku 1982 zespół zdobył olbrzymią, a przy tym wręcz kultową popularność, lansując swe pierwsze wielkie przeboje radiowe regularnie okupujące szczyt listy przebojów Programu III PR, najważniejszego wówczas probierza sławy. Przeboje te - "Kombinat", "Biała flaga", "Telefony", "Sexy Doli", "Śmierć w bikini" - zdefiniowały chłodny, oszczędny, wręcz "kanciasty" styl grupy (z fortepianem jako instrumentem rytmicznym), który ujmował konsekwencją doboru środków artystycznych i siłą wyrazu. Jednak nie wszystkie ze wspomnianych piosenek znalazły się na pierwszych płytach Republiki, wydanych w roku 1983 - singlach "Kombinat" / "Gadające głowy" i "Układ sił" / "Sexy Doli" oraz longplayu "Nowe sytuacje" (brakujące "Biała flaga" i "Telefony", główne wizytówki Republiki, opublikowano dopiero w 1994 na albumie "82-85", zbierającym nagrania radiowe i singlowe). Mimo wszystko - i mimo niespotykanie wysokiej ceny - "Nowe sytuacje" stały się bestsellerem i potwierdziły oryginalność zespołu, a ponadto listę jego znaczących przebojów wydłużyły o "Znak '='", "Halucynacje", "Arktykę" i utwór tytułowy. Album doczekał się dwóch tras koncertowych - w maju i wrześniu '83. Wcześniej, bo w marcu, Republika przejechała przez Polskę z brytyjską formacją punkową UK Subs, zahaczając o Rock Arenę w Poznaniu. Wystąpiła ponadto na Rocku W Opolu.\nAnglojęzyczna wersja "Nowych sytuacji" została w roku następnym wydana w Wielkiej Brytanii pod tytułem "1984". Zresztą rok ów był bodaj najbardziej międzynarodowy w całej historii zespołu, bo latem (już po koncertowych obchodach w Sali Kongresowej w Warszawie setnego wydania listy "Trójki") wystąpił on w duńskim Roskilde na jednym z największych festiwali w Europie, a później pojechał do Finlandii na Ruis Rock Festival w Turku. Niestety dalsze plany podboju kontynentu i promocji "1984" przecięło... powołanie Ciechowskiego do odbycia służby wojskowej w charakterze artylerzysty. Zespół zdążył jednak nagrać album "Nieustanne tango", wydany pod koniec 1984 roku. Płyta ta już nie miała świeżości i siły "Nowych sytuacji", ale zaciekawiła wzbogaceniem środków wyrazu i umocniła pozycję rynkową Republiki dzięki przebojom "Nieustanne tango", "Obcy astronom", "Psy Pawiowa" i niemal instrumentalnej "Porannej wiadomości" (odczytywanej przez fanów jako zapis oczekiwania ich idola na decyzję o wcieleniu do LWP).\nW trakcie odbywania służby wojskowej Ciechowskiemu udało się załatwić pozwolenie na udział z zespołem w przedstawianym w Teatrze Wielkim w Łodzi widowisku baletowym "Republika - Rzecz Publiczna" -według "Wyludniacza" Samuela Becketta i z muzyką Republiki. Premiera odbyła się pod koniec grudnia 1984. Po zakończeniu pracy nad widowiskiem baletowym, grupa zaczęła przygotowywać utwory na kolejny album. Pierwsze próbki nowego programu -"Zawsze ty (klatka)" i "Tak długo czekam (ciało)" - zapowiadały dalszy zwrot w kierunku muzyki o bogatszej harmonii i aranżacji. Oba te utwory, a także nieco późniejsza "Moja krew" (zainspirowała tytuł filmu telewizji BBC o polskim rocku "My Blood Your Blood") bez kłopotów weszły na listy przebojów, kwartet nadal uginał się pod ciężarem propozycji koncertowych (m.in. wiosenna trasa po Pomorzu i Śląsku, Rock Arena w Poznaniu), ale zaczął wywoływać coraz większe kontrowersje - z powstawaniem anty-fan clubów i piętnowaniem "poppersowskiej" grzywki Ciechowskiego włącznie. Kontrowersje te znalazły ujście podczas Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie '85. Republika dała wówczas najsłynniejszy i najtrudniejszy koncert w swoich dziejach - przywitana gwizdami, wyzwiskami i pomidorami (jeden z nich rozbił się na klawiaturze fortepianu), ale pożegnana huraganem braw i "Sto lat" na dwadzieścia tysięcy gardeł. Jednak to imponujące zwycięstwo nie scementowało muzyków, którzy w roku 1986 nie ukończyli już niemal rozpoczętych nagrań na trzeci album z premierowymi utworami. Schyłkowy okres "pierwszej Republiki" udokumentował jedynie singel "Sam na Unie" / "Moja krew" (86), na którym gościnnie zagrał na saksofonie były skrzypek Krzaka Jan Błędowski. Zarówno utwory z tego singla, jak i "Zawsze ty (klatka)" oraz "Tak długo czekam (ciało)" trafiły na wspomniane "82-85", świetnie pokazujące artystyczną ewolucję zespołu. Utwory z niedoszłego albumu Republiki przedstawił Ciechowski jako Obywatel G.C. na płycie "Obywatel G.C.". Solowa kariera jednoosobowego spadkobiercy sławy grupy początkowo układała się świetnie, swój zenit osiągając w 1988 roku. Niewspółmiernie gorzej szło pozostałym byłym Republikanom, którzy jedynego albumu utworzonego przez siebie zespołu Opera doczekali się dopiero w roku 1993. Zbiór "1987-1988" ujrzał światło dzienne tylko ze względu na falę zainteresowania wokalistą będących wówczas u szczytu Wilków Robertem Gawlińskim - wcześniej śpiewającym właśnie w Operze (innym frontmanem tej grupy był Mariusz Lubomski). Trzeba jednak dodać, iż od strony artystycznej Opera miała do zaoferowania bardzo niewiele. Spośród dawnych partnerów Obywatela G.C. najwięcej osiągnął Ciesielski, który jako członek Kobranocki nagrał znakomitą płytę wydaną pod tytułami "Kobranocka" i "Sztuka jest skarpetką kulawego" (znalazła się na niej przeróbka "Kombinatu"). Warto dodać, że na Poza Kontrolą '86 w Warszawie cała trójka pod nazwą Out Of Control wystąpiła z samym Jean-Jacques Burnelem z The Stranglers.\nAle dawni partnerzy Ciechowskiego stali się w roku 1990 jego partnerami aktualnymi. Oto na podsumowującym dekadę koncercie Rock Opole Republika wystąpiła w oryginalnym składzie, początkowo zebrana tylko dla realizacji tego projektu, wkrótce potem muzycy wszakże przyjęli zaproszenie do Stanów Zjednoczonych, gdzie wykrystalizował się pomysł regularnego powrotu - już bez rezygnującego z kariery Kuczyńskiego, którego zastąpił jeden z partnerów Obywatela G.C. Leszek Biolik (ur. 26 II 1965).\nDziałającej w nowych realiach "drugiej Republice" nie udało się jednak odzyskać choćby części dawnej popularności, mimo że na starcie bezpośrednio odwołała się do chwalebnej przeszłości - nagrywając (jeszcze bez Biolika) album ,1991" (91) z nowymi wersjami największych przebojów (w tym ze zmienioną "Białą flagą") oraz kilkoma utworami dotąd nie zarejestrowanymi, z których najcieplej przyjęto "Lawę". Transmitowany na żywo przez radio koncert w "Trójce" l kwietnia wzbudził niemałe zainteresowanie, gorzej jednak było np. z Rock For AIDS - Tolerancja w warszawskiej Hali Gwardii, a przede wszystkim z frekwencją na promocyjnych trasach "1991" i następnego albumu - "Siódmej pieczęci" (93), wyjątkowo zawierającego kompozycje zespołowe. "Siódma pieczęć", na której Republika (z Ciechowskim przy organach Hammonda) zwróciła się w stronę brzmień lat 70., zrobiła zresztą wyjątkową klapę - tak w planie komercyjnym, jak i artystycznym. Dużo bardziej mógł się podobać nagrany w studiu Radia Łódź na żywo akustyczny album ,Bez prądu" (94) - na którym Republikę wsparła Kayah (wykonując również swoją piosenkę "Mówili o mnie"). Płyta ta udokumentowała fakt, iż koncertowy program zespołu, poczynając od Rock Opola '90, obejmował też utwory Obywatela G.C. ("Tobie wybaczam", "Nie pytaj o Polskę"). Oprócz Kayah innym gościem na koncertach Republiki w 1992 i 93 roku była grupa Atrakcyjny Kazimierz i Cyganie, której Ciechowski wyprodukował płytę "Prawdziwa miłość".\nNiestabilną pozycję rynkową w Polsce muzycy częściowo powetowali sobie atrakcyjnymi występami zagranicznymi w 1992 roku - w Niemczech, a przede wszystkim w Hiszpanii.\nWyjątkowo źle zaczął się dla Republiki rok 1995, tak jak zła była wydana na singlu piosenka "Obejmij mnie, Czeczenio" poświęcona ofiarom wojny w Czeczeni (i jak bardzo zła frekwencja w warszawskim Colosseum na charytatywnym koncercie z Republiką w roli głównej gwiazdy) - co jednak nie upoważnia do niskich podejrzeń, iż Ciechowski w snopie uwagi mediów skierowanych na sprawę Czeczenii chciał zmieścić swój podupadający zespół. Nie upoważnia ze względu na autentyczne zaangażowanie artysty, a także fakt, że wydany kilka miesięcy później album "Republika marzeń" na tle "Siódmej pieczęci" wypadł korzystnie. Co prawda w "Celibacie" wcielenie się Ciechowskiego w księdza mogło wywołać śmiech, czyli efekt przeciwny do poważnych zamiarów muzyka, ale dzięki utworowi tytułowemu i "Zapytaj mnie czy cię kocham" Republika powróciła na listy przebojów. W "Trzeba uśpić psa" i "Raku miłości" Ciechowski nawiązał do swego głośnego rozstania z Małgorzatą Potocką - reżyserką kilku wideoklipów i wydawcą (jako szefowa firmy M.M. Potocką Production) kilku albumów grupy. Lepszy dla Republiki rok 1995 dopełniło kilka dużych koncertów, m.in. w Warszawie plenerowy na Agrykoli w ramach Juwenaliów Warszawskich oraz na stadionie Gwardii przed Joe Cockerem.\nW styczniu '96 zespół powrócił do miejsca swych narodzin w Od Nowie, a w czerwcu wystąpił na festiwalu w Opolu w koncercie poświeconym Krzysztofom Klenczonowi (wykonując "Nie przejdziemy do historii").\nBiolik, przez krótki czas członek Maanamu, nagrywał m.in. z Robertem Gawlińskim, Justyną Steczkowską i Markiem Kościkiewiczem.\nO Republice opowiada książka "Gwiazdy, komety & czad" wydana w 1996 roku.


Praca Pracownik Działu Księgowania, Białystok, Polska - oferta pracy\nPracownik Działu Księgowania\nPracaOferty pracyAdministracja biurowa BiałystokSpecjalista ds. Administracyjnych Białystok\nPrzygotowywanie protokołów wysyłanych paczek\nUmiejętność pracy samodzielniej\nPakiet benefitów : pakiet sportowy, pakiet medyczny, ubezpieczenie na życie.\nDystrybutor - Regionalny Przedstawiciel Handlowy - ReprezentantSpecjalista ds. Sprzedaży w Salonie Firmowym Orange Smart StorePracownik ochronyNauczyciel przedmiotów zawodowychNauczyciel przedmiotów ogólnokształcących\nLublinKonsultant ds. SprzedażyAccount ManagerStara KornicaOstrówSpecjalista ds. BHPBiały Kościół


Ryanair ma problemy z połączeniami krajowymi - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nRyanair ma problemy z połączeniami krajowymi\n26 listopada 2013, 04:15 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nOd marca 2014 r. samoloty Ryanairu mają latać codziennie z podwarszawskiego Modlina do Gdańska i Wrocławia. Jednak do tej pory nie można kupić biletów, choć miały być dostępne w sprzedaży od 1 listopada.\n– Mamy nadzieję, że sprzedaż ruszy w ciągu najbliższych dwóch tygodni – usłyszeliśmy w spółce. Firma nie tłumaczy dokładnie, dlaczego do tej pory nie można kupić biletów. Jej przedstawiciele zapewniają, że są to „problemy techniczne”.\nPrzedstawiciele spółki dementują, że rozważają wycofanie się z tras krajowych. Podtrzymują też zapowiedzi wyjściowych cen na poziomie 99 zł.\n– Być może klienci będą też mogli liczyć na dodatkowe promocje – informuje spółka.\nEksperci wskazują, że tegoroczny spadek to efekt sztucznego zawyżenia statystyk przez bankruta OLT. Jeżeli odjąć tzw. efekt OLT, w dwa lata ruch krajowy zwiększył się o 11 proc.\n– Gdy LOT i OLT oferowały loty w tych cenach co Ryanair, nie wpłynęło to zbytnio na nasz biznes – mówi Piotr Bezulski, dyrektor zarządzający autobusowej firmy.\nWedług niego nasz rynek dojrzewa i pasażerowie coraz częściej porównują oferty, a w doborze najkorzystniejszej – oprócz ceny – branych pod uwagę jest przynajmniej kilka elementów. Jednym z nich jest czas i koszt dojazdu do lotnisk, który powoduje, że podróż samolotem jest nie tylko droższa, lecz także mniej atrakcyjna pod względem czasu. Dojazd z Modlina do centrum Warszawy trwa prawie tyle, co lot do Gdańska.\n>>> Czytaj też: Dochód Ryanaira spadnie w tym roku po raz pierwszy od pięciu lat\ntransport lotnictwo finanse\nCo tam palimy?\nNo własnie,ucierpiał PR Wrocławia...lol\nHa,ha, ale śmieszne.\nPan redaktor nie odrobił pracy domowej.Trasa z W-wy do G-ska i Wrocławia funkcjonuje od początku. Chodzi o rozszerzenie : trasy z Gdańska do Wrocławia oraz baza we Wrocławiu i połączenia z i do Wrocławia. Ale,po co się męczyć.I tak płacą,nie??


Dieta specjalistyczna pies i kot, program żywieniowy - Pies Expert\nMasz problem z właściwą dietą dla twojego psa lub kota ? Próbowałeś już wiele karm przemysłowych, a twój pupil ma nadal problemy. Nie wiesz jak karmić psa w przypadku ciągłych wzdęć, luźnego stolca, a może twój pies dostał uczulenie i wypada mu sierść lub jest chory i potrzebuje specjalnej diety.\nPies Expert opracuje właściwy programu żywieniowy twojego psa i kota.\nOpracujemy program żywieniowy:\ndla psów i kotów otyłych\ndla psów i kotów chorych\ndla psów i kotów z niedowagą\ndla psich i kocich seniorów\nKonsultacje prowadzi: Julia Lewandowska.\nmgr Zootechniki, Behawiorysta zwierzęcy, Instruktor szkolenia psów.\nCennik - opracowanie diety specjalistycznej\nOpracowanie programu diety dla psa / kota 120 zł\nNiewłaściwa dieta może wpływać na nastrój, rytm czuwania i snu, kontrole jedzenia a nawet odczuwaniu bólu twojego psa lub kota. Może powodować także zaburzenia zachowania zwierzęcia takie jak lęk, impulsywność, trudność w uczeniu się.\nCopyright © 2021 www.pies-expert.pl


Dana Scully w promocji ;)\n2005-12-02 12:13:44; zgłosił: AlienArt;\nTego jeszcze nie było! Witryna aliensgroup.pl, drastycznie obniżyła cenę figurki agentki Scully. W promocji możną ją kupić za 90 zł.\nFigurka ta posiada 30 punktów ruchomych, broń z wyjmowanym magazynkiem, telefon, dokumenty, legitymację FBI, latarkę i oczywiście pełen ubiór. Wszystkie zainteresowane osoby, odsyłam do strony aliensgroup.pl.


Elegancka komoda Velda 2X biała - sklep Edinos.pl\nElior PLN 378.00 http://schema.org/NewCondition http://schema.org/InStock edinos.pl https://www.edinos.pl//elegancka-komoda-velda-2x-bialy-mat 2022-12-31\nKlasyczne piękno podane w nowoczesnej, minimalistycznej formie. Niezwykła funkcjonalność i maksymalna pojemność. Czy nie takiej komody szukasz do swojego wnętrza? Eleganckiej, dekorującej przestrzeń i niesamowicie użytecznej? Z pewnością marzysz o takim meblu. Dzięki marce Elior Twoje życzenie stanie się rzeczywistością. Poznaj kapitalną komodę Velda 2X, która już wkrótce może zagościć w Twoim domu.\nZ pewnością jak wielu z nas borykasz się z problemem nadmiaru rzeczy, których nie masz gdzie ułożyć. Potrzebujesz mebla, który pomoże Ci się z tym uporać i raz na zawsze uporządkować wszystkie przedmioty. Z taką myślą proponujemy Ci fenomenalną komodę, która ułatwi Ci codzienne funkcjonowanie i wprowadzi do Twojego wnętrza ład i harmonię. Dzięki jej ogromnej pojemności z łatwością posegregujesz wszystkie rzeczy, mając do nich łatwy i szybki dostęp. Jest genialnym rozwiązaniem do wielu pomieszczeń. Jej zastosowanie może ograniczyć tylko Twoja wyobraźnia. Świetnie sprawdzi się w salonie, gdzie spełni rolę podstawy na bibeloty, wazon z kwiatami, a jej półki pomieszczą zastawę lub Twoją kolekcję książek. W sypialni zaś będzie szafką na pościel, bieliznę i Twoje rzeczy osobiste. Dzięki swojej pojemności spokojnie odnajdzie się też w garderobie, gdzie posłuży jako praktyczna szafka na ubrania. Zastanawiasz się czy można ją wykorzystać w pokoju dziecięcym i młodzieżowym? Oczywiście, że tak! W końcu uporządkujesz ogrom zabawek, artykuły szkolne i książki swojej pociechy. Pokój zrobi się bardziej przestronny i przejrzysty a wszystkie potrzebne przedmioty będą w zasięgu ręki. Jednak ta fantastyczna komoda odnajdzie się nie tylko w domowym zaciszu ale też w biurze czy gabinecie. Stanie się praktyczną szafką, w której ułożysz swoje dokumenty, segregatory i artykuły biurowe. Czy to nie wspaniałe uczucie, kiedy otacza Cię porządek i ład? Od razu czujesz się lepiej i nabierasz nowej energii do działania. Efektem ubocznym będzie blask, jakim komoda obdarzy całe wnętrze nadając mu stylu i powiewu świeżości. Jej elegancki design to połączenie minimalizmu i wysublimowanej prostoty w nowoczesnej formie. Stonowane kolory sprawią, że stanie się gwiazdą każdego pomieszczenia zachwycając swoim szlachetnym wyglądem. Będzie przyciągać swoim urokiem wszystkie spojrzenia, a Ty codziennie będziesz usatysfakcjonowany z tak udanego wyboru.\nKomoda Velda 2X została stworzona aby zapewnić Ci praktyczny i funkcjonalny mebel, który jednocześnie zachwyci Cię swoją elegancką i nowoczesną formą. Każdy etap jej powstawania został dokładnie przemyślany, aby stała się komodą perfekcyjną. Składa się z dwóch szuflad, dwóch drzwiczek i praktycznych półek, na których z łatwością posegregujesz swoje rzeczy. Bezuchwytowe fronty komody pozwalają na wygodne użytkowanie i podkreślają jej modernistyczny charakter. Szuflady natomiast zaprojektowane zostały na prowadnicach rolkowych, co zapewnia bezpieczne i wygodne użytkowanie. Przepiękny korpus komody stworzony został z wysokogatunkowej płyty wiórowej o grubości 16 mm. Głównym jej budulcem jest drewno, które zostało sprasowane z żywicami w warunkach wysokiej temperatury i ciśnienia. Dodatkowo płyta została uszlachetniona poprzez laminowanie o podwyższonej trwałości i gęstości 684 kg/m3 wg badania normy EN 323. Aby zwiększyć odporność na uszkodzenia mechaniczne, obrzeża komody zostały zabezpieczone profesjonalnym tworzywem PCV. Każdy element mebla wykonany został z ogromną precyzją i szczególną dbałością o detale. Dlatego dziś możesz cieszyć się solidnym i trwałym meblem mając pewność, że inwestujesz w najwyższą jakość. Nowoczesny i skromny design komody zaprojektowany przez najlepszych projektantów sprawia, że świetnie wpasuje się we wnętrza urządzone w stylu nowoczesnym, minimalistycznym i skandynawskim. Prosta i elegancka oprawa komody czyni ją meblem ponadczasowym, który nigdy nie wyjdzie z mody. Zatem ciesz się tym fenomenalnym meblem już dziś przez wiele następnych lat!\nPoniżej przedstawiamy Ci przykładową wizualizację z wykorzystaniem komody Velda 2X:\nW naszej ofercie posiadamy komodę Velda 2X w czterech modnych wersjach kolorystycznych: biały, wenge, dąb artisan i sonoma. Jeśli jesteś zainteresowany innym kolorem kliknij tutaj.\nKomoda Velda 2X jest genialnym rozwiązaniem aranżacyjnym do wielu przestrzeni. Świetnie sprawdzi się we wnętrzach takich jak:\nWymiary: wysokość: 97 cm, szerokość: 70 cm, głębokość: 40 cm.\nMateriał: wysokogatunkowa laminowana płyta wiórowa o grubości 16 mm; obrzeża wykończone profesjonalnym tworzywem PCV; szuflady na prowadnicach rolkowych.\nJeśli chcesz zobaczyć inne białe komody w sklepie Edinos.pl. kliknij w link. Stwórz swój praktyczny zestaw mebli.\nNiebywała funkcjonalność i piękno w minimalistycznej, eleganckiej formie to coś, co zagwarantuje Ci urzekająca komoda Velda 2X. Zrób sobie prezent polepszając komfort życia i zainwestuj z najwyższą jakość. Komoda dostępna jest w niesamowicie korzystnej cenie 378 zł. Nie zwlekaj i zamów już dziś!\nXantia napisał/a: Polecam\nŚwietna komoda za niewygórowaną cene, mam już inne komody z tej firmy, prosty montaż, instrukcja, dobrze zapakowany. Reszta w rękach kuriera i od jego kompetencji zależy w jakim stanie otrzymamy produkt.\ne-mail ukryty napisał/a: Nie jest źle, ale do ideału brakuje.\nMebel dość łatwy w złożeniu, choć instrukcja wcale latwa nie jest.\nMateriał delikatny, kilka elementów przyjechało uszkodzonych, na szczęście tego nie widać przy obecnym ustawieniu mebla. Zaletą mebla jest szerokość. Pojemność - hm... proporcjonalna do rozmiarów. Raczej jako dodatkowy element, a szuflady do przechowywania np. chusteczek higienicznych, pojedynczych rzeczy.\nRemik napisał/a: Super\nElegancka. Duża i pojemna.\nEwa napisał/a: Elegancka\nPojemna. Piękna komoda. Pomieściła wszystko co chciałam. Polecam.\nKama napisał/a: Idealna\nIdealna komoda dla mnie . Pieknie wygląda. jest super wykonana. Dotarła w ciągu kilku dni. Udany zakup.\nmela napisał/a: Ok\nSuper elegancka. Awangardowa komoda. Polecam serdecznie.\nSzklany stolik kawowy czarny - Terrano 2X\nLakierowany stół Marbos\nDrewniane łóżko dziecięce ze stelażem, sosna - Rara 190x90 cm\nŁawa z okrągłym blatem - Renly\nŁóżko kontynentalne Lagos 160x200 - 58 kolorów\nKomoda do salonu z szufladami - Pikon 5X\nMaterac piankowo-kokosowy dla dzieci Terano 2X - 11 rozmiarów\nBiurko młodzieżowe białe+dąb sonoma - Abetti 2X\nBiurko narożne z szafką wenge + dąb sonoma lewostronne - Osmen 3X\nKomoda dla chłopca Happy 10X - biało - niebieska\nMinimalistyczna komoda wenge - Ilda 2X\n2-częściowy zestaw wypoczynkowy, sofa i fotel, naturalny rattan - Alani 3F\nZielony rozkładany fotel wypoczynkowy - Amigos 3X\nZestaw szafek kuchennych - Amonis


Jarmark obornicki – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Gospodarka / Jarmark obornicki\nOBORNIKI. Jedna z atrakcji tegorocznych Dni Obornik był zorganizowany na rynku przez wydział promocji urzędu miejskiego jarmark. Na ich zaproszenie przybyli w sobotnie przedpołudnie wystawcy z całej Wielkopolski. Na Jarmarku Obornickim można było podziwiać malarstwo, rzemiosło artystyczne oraz produkty tworzone metodami naturalnymi. Sporym zainteresowaniem cieszyły się dzieła dzieci z obornickich świetlic socjoterapeutycznych, swoje obrazy zaprezentował m.in. Mieczysław Skibicki a rzeźby Mieczysław Kogut.\nOborniccy emeryci zaprezentowali m.in. rzeźby ze styropianu i serwetki. Można było również spróbować doskonałych i naturalnych soków Domu Rembowskich oraz regionalne "pyry z gzikiem". Od Obornik przybyli także wystawcy spoza gminy i naszego powiatu. Interesujące wyroby z siana zaprezentowali wystawcy z Gołańczy a szczotki z naturalnego włosia wystawca z Wrześni. Można było podziwiać także piękne wyroby z wikliny na stoisku Centrum Ogrodniczego z Bogdanowa.\nDużym zainteresowaniem dzieci cieszyła się oślica i kucyk, których maluchy chętnie dosiadały. Doskonałym pomysłem było zorganizowanie równolegle z jarmarkiem przeglądu orkiestr dętych. Grając na zmianę i razem zrobiły na słuchaczach spore wrażenie.\nPisząc o jarmarku można jedynie narzekać na zbyt małą frekwencję oborniczan. Z drugiej strony jak na pierwszy raz i tak nie było źle. Pomysł jarmarku się spodobał i jak nas zapewnił Krzysztof Sroka szef promocji urzędu miejskiego – ta impreza zostanie już na stałe wpisana w kalendarz Dni Obornik.


Strona 1385 z 1398\n[ Posty: 27946 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 1382, 1383, 1384, 1385, 1386, 1387, 1388 ... 1398 Następna strona\nWysłano: Piątek, 15 Września 2017, 18:43\nWysłano: Piątek, 15 Września 2017, 19:42\nWysłano: Piątek, 15 Września 2017, 22:23\nMam bluzę, totalnie niewymiarowa, kulkuje się, jebac, nie kupujcie od nich\nWysłano: Wtorek, 19 Września 2017, 20:31\nCo prawda jeszcze nie prałem nic od nich, ale nie zgodzę się w kwestii rozmiarówki. Mnie akurat pasuje idealnie.\nWysłano: Wtorek, 19 Września 2017, 22:59\nNo jak jesteś krótki i gruby to moze, poza tym mówię o bluzie, Ty z tego co widzę masz tylko teesy Wiec może lepiej wypadają\nWysłano: Wtorek, 19 Września 2017, 23:05\nPrawie 190 i lekko ponad 70 kg wagi, brałem rozmiar M i jest okej. Bluzę też mam, ale nie wrzucałem.\nWysłano: środa, 20 Września 2017, 11:28\nWysłano: Wtorek, 26 Września 2017, 13:10\nWysłano: Wtorek, 26 Września 2017, 14:15\nWysłano: Wtorek, 26 Września 2017, 14:25\nWysłano: Wtorek, 26 Września 2017, 14:53\nmi się w sumie nigdy nie podobały, no ale hajp mocno\nprzynajmniej 5 lat temu, bo teraz to nawet nie wiem co jest hajp mocno\nWysłano: Wtorek, 26 Września 2017, 16:51\nWysłano: Wtorek, 26 Września 2017, 23:00\ngówno w nich ładnego, te z tyłu 6 lepsze.\nWysłano: środa, 27 Września 2017, 02:23\nnic ciekawego IMO\nWysłano: środa, 27 Września 2017, 05:37\nbez paragonu mogę tylko wyrazić subiektywną ocenę że chujnia i ogólnie\nWysłano: środa, 27 Września 2017, 09:54\nWysłano: Piątek, 6 Października 2017, 20:51\nale nie umiem ollie\nWysłano: Piątek, 6 Października 2017, 21:02\nprzypal to nosić\nWysłano: Piątek, 6 Października 2017, 21:35\ne tam w liceum robiło się wiele głupich rzeczy, nawet nierobienie głupich rzeczy jest głupie.\nbez przypału byłoby jak byś nosił tą bluze i robił w niej grajndy lub fifty fifty.\nWysłano: Piątek, 6 Października 2017, 23:07