Rosja: "Z zadowoleniem zauważamy", że Kurdowie wycofują się z terenów przy granicy z Turcją - Rosja - Świat - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nRosja: "Z zadowoleniem zauważamy", że Kurdowie wycofują się z terenów przy granicy z Turcją\n24 października 2019, 12:52 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nRosyjski wiceminister spraw zagranicznych Siergiej Wierszynin oświadczył w czwartek, że syryjscy Kurdowie zaczęli wycofywać się ze strefy na północy kraju, przy granicy z Turcją. Następuje to w ramach umowy między Moskwą a Turcją.\n"Z zadowoleniem zauważamy fakt, że porozumienie zawarte w Soczi jest wdrażane" - mówił Wierszynin, cytowany przez agencję Interfax.\nChodzi o umowę, którą zawarli w poniedziałek prezydenci Turcji i Rosji, Recep Tayyip Erdogan i Władimir Putin, dającą kurdyjskim bojownikom syryjskim 150 godzin na wycofanie się z całego pasa o szerokości 30 km od granicy z Turcją w północno-wschodniej Syrii. Proces ten mają kontrolować rosyjskie siły wraz z syryjską armią rządową.\nWcześniej we wtorek agencja RIA Nowosti, powołując się na źródło w ministerstwie obrony w Moskwie, poinformowała, że w ciągu tygodnia do Syrii zostanie przerzuconych kolejnych 276 rosyjskich żandarmów wojskowych i 33 jednostki sprzętu militarnego.\nW środę z kolei media informowały, że patrole na północy Syrii rozpoczęła już rosyjska policja wojskowa. Jej oddziały weszły do miast Manbidż i Ajn al-Arab (kurd. Kobane).\nDo porozumienia Moskwa-Ankara doszło w czasie zawieszenia broni w tureckiej ofensywie w północno-wschodniej Syrii. Celem tej operacji o kryptonimie Źródło Pokoju było wyparcie kurdyjskich Ludowych Jednostek Samoobrony (YPG) z przygranicznego pasa na środkowym odcinku granicy turecko-syryjskiej. Rozejm miał pozwolić kurdyjskim bojownikom na wycofanie się z obszaru przy samej granicy. Po wygaśnięciu zawieszenia broni strona turecka podała, że obecnie "nie ma potrzeby przeprowadzania nowej operacji wojskowej".\nWładze w Ankarze uważają Kurdów z YPG za terrorystów z powodu ich powiązań ze zdelegalizowaną w Turcji separatystyczną Partią Pracujących Kurdystanu. Na pasie o szerokości 30 km Turcja planuje utworzenie "strefy bezpieczeństwa", do której chce przesiedlić syryjskich uchodźców przebywających w Turcji.\n>>> Czytaj też: Amerykańska armia ratuje wyniki Boeinga. Ale droga do wyjścia z kłopotów jeszcze daleka\nKurdowie wojna w Syrii świat Rosja polityka


Lider Prawego Sektora: Powieszę ministra Awakowa jak psa [+ VIDEO] :: polityka :: Kresy.pl\nOłeksandr Muzyczko "Saszko Biały", fot. youtube.com + Zobacz galerię... Lider Prawego Sektora: Powieszę ministra Awakowa jak psa [+ VIDEO]\nDodane przez Zalewski Opublikowano: Piątek, 28 lutego 2014 o godz. 22:10:53\nGEOTAGI: Równe, powiat Równe, województwo wołyńskie Tweet\nLider Prawego Sektora na zachodniej Ukrainie Ołeksandr Muzyczko vel Saszko Biały ogłosił pełną gotowość bojową swoich oddziałów po tym jak pojawiła się informacja, że z Kijowa wysłano dwa autobusy funkcjonariuszy, aby go aresztować. Opodatkuj się!\nSaszko Biały wystąpił z przemówieniem na dzisiejszym posiedzeniu Równieńskiej Rady Obwodowej, informując, że jest w posiadaniu informacji o tym, że z Kijowa wysłano do Równego oddział specjalny.[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=TMpm2q4tfOk]„Nie pozwolę się aresztować. Mobilizacja wszystkich\noddziałów Prawego Sektora jest już ogłoszona. Niech milicja zajmie się\nzabójcami Majdanu i rozwiąże sytuację na Krymie (…) Zniszczę wszystkich, którzy\ntutaj przyjadą. (…) Jak chcą wojny to ją dostaną” – mówił rozemocjonowany.\nLider Prawego Sektora na zachodniej Ukrainie dodał, że nowego\nministra spraw wewnętrznych Ukrainy Arsena Awakowa, który miał polecić go\naresztować, „zniszczy i powiesi jak psa, za nogi na bramie MSW”. Określił go także m.in.\nsłowami „zasraniec, kogut [użył rosyjskiego słowa "pietuch", co w slangu kryminalnym jest słowem bardzo obraźliwym i oznacza pasywnego homoseksualistę, najniższą kastę więzienną - Kresy.pl]”.Ołeksandr Muzyczko "Saszko Biały" jest działaczem UNA-UNSO i koordynatorem Prawego Sektora w zachodnich obwodach Ukrainy. Wcześniej, w roku 1994 brał udział w pierwszej wojnie czeczeńskiej, dowodząc ochotniczym oddziałem UNA-UNSO. Był także m.in. osobistym ochroniarzem prezydenta Czeczenii gen. Dżochara Dudajewa. Za wojenne zasługi został nagrodzony najwyższym odznaczeniem Czeczeńskiej Republiki Iczkerii, orderem "Bohater Narodu", którym własnoręcznie udekorował go Dudajew.Kilka dni temu Muzyczko groził prokuratorowi w Równem, który nie spieszył się z aresztem człowieka oskarżanego o uduszenie kobiety: [link=http://www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/wolyn-fizyczna-rozprawa-prawego-sektora-z-prokuratorem-video]Jeszcze wcześniej przybył na posiedzenie urzędników w Równem uzbrojony w automat Kałasznikowa: [link=http://www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/rowne-aktywista-prawego-sektora-przyszedl-z-automatem-kalasznikowa-na-posiedzenie-urzednikow]Charivne.info/Kresy.pl


Członkowie Decapitated oskarżeni o gwałt zbiorowy | Beatit.tv\nHOME > NEWSY > GORĄCE NEWSY PERKUSYJNE > Członkowie Decapitated oskarżeni o gwałt zbiorowy\nWrz 12, 2017 | GORĄCE NEWSY PERKUSYJNE, NEWSY | 0 komentarzy\nW niedzielę informowaliśmy, iż członkowie zespołu Decapitated zostali aresztowani pod zarzutem porwania kobiety. Zdarzenie to miało mieć miejsce po koncercie w miejscowości Spokane w stanie Waszyngton. Kobieta zgłosiła porwanie 1 września nad ranem.\nNiestety w sprawie tej pojawiły się nowe oskarżenia. Obecnie Wacław K., Michał Ł., Rafał P. oraz Hubert W. obciążeni zostali zarzutami o zbiorowy gwałt, którego mieli dopuścić się na kobiecie, która przebywała w ich autobusie, a dokładniej w jego łazience.\nNa złożenie zeznań zgodził się gitarzysta grupy, Wacław K.\n“Wacław K. poinformował śledczych, że w autokarze faktycznie była impreza z udziałem wspomnianych dziewczyn i przyznał, że widział Rafała P. oraz Huberta W. podczas zbliżenia z jedną z uczestniczek. Rafał P. poprosił o adwokata i tłumacza, odmawiając dalszych zeznań. Michał Ł. powiedział jedynie, że nie rozpoznaje dziewczyn, których zdjęcia pokazali mu śledczy. Hubert W. potwierdził, że w autokarze był wspomniane kobiety, ale siedział na kanapie przez cały czas i nie wie, co dokładnie się działo; zaznaczył, że nie zmuszali nikogo do wejścia do autokaru.\nCzterej muzycy z Decapitated znajdują się obecnie w areszcie, gdzie czekają na wniesienie oskarżenia. Policja nie wyklucza, że dołączone zostaną kolejne zarzuty. Piątym obecnym w autokarze był realizator, Wojciech Cichocki, który spał w innym pomieszczeniu – nie został on o nic oskarżony.”\nPrawnik zespołu informuje, że zeznania oskarżycielki nie mają zbyt wiele wspólnego z prawdą. Twierdzi, że istnieją świadkowie, którzy widzieli kobietę wychodzącą z autobusu zespołu w dobrej komitywie.\nCzekamy na rozwój wydarzeń, i liczymy na pomyślne rozwiązanie sprawy!\nPełen artykuł oraz zapis zeznania: http://www.spokesman.com/\nMichał Łysejko endorserem talerzy Meinl\nPerkusista Pierce The Veil oskarżony o kontakty…


Za trzy lata pojedziemy rozbudowaną S1 Pyrzowice - Podwarpie - informacje conadrogach.pl\nZa trzy lata pojedziemy rozbudowaną S1 Pyrzowice - Podwarpie\nW przyszłym roku drogowcy chcą podpisać umowę na budowę drugiej jezdni drogi ekspresowej S1 Pyrzowice-Podwarpie. Wykonawcą wybrany. Zdjęcia: GDDKIA\n2018-09-13 | 09:29\nPoznaliśmy wykonawcę budowy drugiej jezdni drogi ekspresowej S1 Pyrzowice-Podwarpie. To konsorcjum firm: Rubau Polska Sp. z o.o. i Construcciones Rubau S.A. z Hiszpanii, które zaoferowało wykonanie tej inwestycji za prawie 121,8 mln zł. Zadanie zaplanowano do realizacji w formule buduj w latach 2019-2022.\nPrace potrwają około dwa lata (uwzględniając deklarowane 20 miesięcy i zawieszenie prac w okresie zimowym). Przez ten czas wykonawca będzie miał za zadanie wybudowanie drugiej jezdni drogi ekspresowej S1 na odcinku węzeł „Lotnisko” – Podwarpie o długości 9,722 km, w tym obiektów inżynierskich w ciągu budowanej jezdni (wiadukty, most), urządzeń ochrony środowiska, urządzeń wyposażenia oraz przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej.\nObecnie pozostali wykonawcy mają czas na wniesienie odwołania. Jeśli ich nie będzie to drogowcy przed zawarciem umowy przekażą dokumentację z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego do Urzędu Zamówień Publicznych w celu przeprowadzenia kontroli uprzedniej. Po pozytywnym wyniku kontroli, możliwe będzie podpisanie umowy z wybranym wykonawcą.\n- Umowę z wykonawcą planujemy podpisać w I kwartale 2019r.- informują przedstawiciele GDDKIA. Zadanie zaplanowano do realizacji w formule buduj w latach 2019-2022.\nZakładane parametry drogi ekspresowej S1 Pyrzowice – Podwarpie:\nliczba pasów ruchu: 2x 2 pasy ruchu ,\nHistoria budowy drogi ekspresowej S1 Pyrzowice – Podwarpie zaczęła się od zbudowanego w latach 2005 – 2006 jednojezdniowego odcinka drogi S1 między węzłami Podwarpie i drogą wojewódzką nr 913. Odcinek zapewnia dojazd do lotniska w Pyrzowicach. W latach 2010 – 2012 wybudowany został dwujezdniowy odcinek drogi S1 od węzła Pyrzowice na autostradzie A1 do węzła Lotnisko (z węzłem Lotnisko) na skrzyżowaniu z drogą wojewódzką 913.\nDroga S1 stanowi ważne połączenie w sieci drogowej Polski (trasa Pyrzowice – Zwardoń), jak również w VI europejskim korytarzu transportowym. Zrealizowanie budowy drugiej jezdni stanowić będzie uciąglenie istniejącego przekroju dwujezdniowego drogi ekspresowej S1, co w znacznej mierze przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego.\nGDDKiA robi chyba sobie już totalne jaja. Nie dość, że rok temu tak przeciągała podpisanie umowy, że zwycięzca przetargu odmówił w końcu złożenia podpisu, inni kolejni zainteresowani też; cały przetarg trzeba było unieważnić i rozpisać nowy; (taka sytuacja wystąpiła wtedy po raz pierwszy, ale potem się okazało, że niestety nie po raz ostatni); teraz po odwołaniach wreszcie wybrano kolejną firmę, a GDDKia zapowiada, że obecnie przy braku natępnych odwołań i po kontroli uprzedniej podpisze umowę dopiero w 1-szym kwartale przyszłego roku, czyli TO MOŻE NASTĄPIĆ np. POD KONIEC MARCA, CZYLI ZA POŁ ROKU!!!!!!!!!!!! DLACZEGO NIE ZA np DWA MIESIĄCE W LISTOPADZIE BIEŻĄCEGO ROKU????!!!!??? Przecież po takim okresie zwycięzca znowu może zabrać wadium i się wycofać !!! Oj, wydaje mi się, że całą obecną ekipę GDDKiA należałoby rozgonić na cztery wiatry, bo ta instytucja wiele numerów już przez lata wykręcała, ale takiej indolencji to jeszcze nigdy nie było.


Programowanie mikrokontrolerów AVR - przetwornik analogowo-cyfrowy\nSygnał analogowy to taki, który może przyjmować wartości pośrednie pomiędzy wartościami skrajnymi. Sygnały analogowe spotykamy przy aplikacjach, które sterują różnymi urządzeniami. W rozdziale o liczniku opisaliśmy sposób generowania napięć analogowych w trybie PWM (ang. Pulse Width Modulation). Dzięki temu trybowi mikrokontroler, który jest urządzeniem cyfrowym, może generować napięcia analogowe regulując szerokość impulsów. Taki sygnał może sterować intensywnością oświetlenia lub szybkością obrotową silnika elektrycznego.\nJeśli na wyjściu przetwornika otrzymamy liczbę 1011, to na jego wejściu jest około 3,7V. W taki sposób możemy odczytywać cyfrowo mierzone napięcie. Przy zakresie 0...5V i 4 bitach mamy rozdzielczość około 0,3125V. Jeśli jednak zastosujemy przetwornik 8-bitowy, to dokładność pomiaru znacznie wzrośnie, a rozdzielczość wyniesie już 0,01953125V. Widzisz zatem, że dokładność pomiaru zależy od liczby bitów, które daje na wyjściu przetwornik. W mikrokontrolerach AVR spotkasz przetworniki 10-bitowe.\nSzybkość próbkowania przetworników A/C zależy od ich wewnętrznej konstrukcji. Najszybsze są przetworniki bezpośrednie. Tutaj mierzone napięcie jest przekazywane równolegle na ciąg komparatorów, które jednocześnie porównują je z napięciami wzorcowymi. Wyjścia komparatorów są skierowane do dekodera, który tworzy liczbę wyjściową. Są to przetworniki A/C typu Flash. Poniżej jest przedstawiony przykładowy taki przetwornik:\nTego typu przetworniki nie cechują się zbyt dużą liczbą bitów wyjściowych (zwykle 8-9), z uwagi na trudności konstrukcyjne i pojemności pasożytnicze, które zwiększają czas pomiaru (napięcie mierzone trafia na dużą liczbę wejść komparatorów). W mikrokontrolerach AVR nie stosuje się tego typu przetworników, jednakże można je spotkać w postaci osobnych układów scalonych, które mogą współpracować z mikrokontrolerami.\nDrugi rodzaj przetworników działa na zasadzie pomiaru czasu. Wyposażone są one w generator napięcia piłokształtnego, komparator oraz licznik z rejestrem zatrzaskowym. Generator tworzy impulsy piłokształtne o wysokiej liniowości. W momencie rozpoczęcia narastania impulsu piłokształtnego zostaje wyzerowany i uruchomiony licznik dwójkowy, zliczający impulsy z dodatkowego generatora o tak dobranej częstotliwości, aby zakres licznika pokrył czas narastania przebiegu piłokształtnego. Następnie komparator porównuje napięcie z generatora piłokształtnego z napięciem mierzonym. W momencie ich zrównania się stan licznika jest przesyłany do rejestru zatrzaskowego i pojawia się na wyjściu jako wynik próbkowania.\nDokładność przetwarzania zależy tutaj od liniowości generatora piłokształtnego. Natomiast nie ma problemu co do ilości bitów wyjściowych, jednakże ich liczba wpływa na czas przetwarzania. Na przykład, chcemy otrzymywać dane wyjściowe o długości 16 bitów. Załóżmy, że licznik może pracować z szybkością 100MHz. 16 bitów to 65536 poziomów, zatem częstotliwość wejściową musimy podzielić przez 65536. Otrzymujemy około 1525Hz. Z taką częstością (a nawet mniejszą z uwagi na to, że sygnał piłokształtny z generatora wymaga pewnego czasu, zanim przejdzie z wartości maksymalnej do minimalnej) może pracować ten przetwornik. Nie nadawałby się on do próbkowania sygnałów dźwiękowych, które wymagają częstotliwości próbkowania co najmniej 44kHz. Niemniej przy innych zastosowaniach może być zupełnie wystarczający.\nTego typu przetworniki również nie są stosowane w mikrokontrolerach AVR.\nTrzeci rodzaj przetworników A/C (ten już jest stosowany w mikrokontrolerach AVR) to przetworniki kompensacyjne. Zasada ich działania polega na kolejnych porównaniach napięcia mierzonego z napięciami generowanymi przez przetwornik cyfrowo analogowy. Schemat takiego przetwornika pokazany jest poniżej:\nPrzetwornik działa następująco. Po uruchomieniu sygnałem START układ sterujący zapisuje w najstarszym bicie rejestru przesuwającego 1 i zeruje rejestr n-bitowy. Następnie bit ten jest kopiowany do rejestru n-bitowego. Rejestr steruje przetwornikiem cyfrowo analogowym, który na wyjściu tworzy napięcie proporcjonalne do liczby dwójkowej podanej na jego wejściu z rejestru. Napięcie wyjściowe z przetwornika zostaje porównane przez komparator z napięciem mierzonym. Jeśli napięcie z przetwornika jest wyższe, to w rejestrze zostaje wyzerowany bit wpisany z rejestru przesuwającego. Jeśli nie, to bit pozostaje w stanie 1. Rejestr przesuwający przesuwa swój bit w prawo i cała operacja się powtarza. W efekcie w rejestrze n-bitowym są kolejno ustawiane bity od najstarszych do najmłodszych. Gdy wpisany na początku bit 1 wyjdzie w rejestrze przesuwającym poza najmłodszy bit przetwarzanie zostaje zakończone i można odczytać wynik na wyjściu rejestru n-bitowego.\nWiększość mikrokontrolerów AVR wyposażona jest w układ przetwornika A/C, który pozwala na pomiar wielkości analogowych z różnych czujników (temperatury, ciśnienia, wagi, światła, itp.). Jest to przetwornik typu kompensacyjnego o dokładności 10 bitów. We wszystkich mikrokontrolerach AVR zbudowany jest on bardzo podobnie, zatem podane tutaj informacje będą również obowiązywały dla innych mikrokontrolerów firmy Atmel. Układ przetwornika A/C przedstawiono poniżej:


PIŁKA NOŻNA: Czy Świebodzin przerwie świetną passę KSFu? - wZielonej.pl\nHome/Sport/PIŁKA NOŻNA:/Czy Świebodzin przerwie świetną passę KSFu?\nSantos Świebodzin w tabeli zajmuje 4 miejsce. Ma taki sam bilans bramek, a dotychczas zdobył tylko jedną bramkę mniej od KSF. Obie ekipy są zatem na podobnym poziomie.\nW ostatnim meczu nasi rywale zremisowali bezbramkowo z zespołem Piast Iłowa. Wcześniej jednak wygrywali z każdym i choć nie były to zwycięstwa wysokie to jednak styl był przekonujący. Jeśli chodzi o ten aspekt poziom jest wyrównany.\nMecz będzie wielką zagadką. Obie drużyny mają praktycznie tyle samo szans na osiągnięcie dobrego rezultatu. I na pewno żadna nie odpuści.\nKSF Zielona Góra – Santos Świebodzin\n6.9.2014 16:00 Wyspiańskiego


30 czerwca 2011 | 16:06\nKoncerny Coca-Cola i Pepsico planują w tym roku wydanie miliardów dolarów na walkę o nowych klientów i zwiększenie zysków - podaje ?Financial Times Deutschland?.\nWalka pomiędzy korporacjami nie rozgrywa się wyłącznie na sklepowych półkach. W tym roku oba koncerny mają zamiar wypłacić swoim akcjonariuszom o siedem procent wyższą dywidendę niż w ubiegłym roku. Takie działania to dopiero początek w walce o klientów i akcjonariuszy.\nObecny rok na razie nie jest korzystny dla Coca-Coli. Notowania akcji koncernu na giełdzie w Nowym Jorku przeważnie są na minusie, podczas gdy Pepsico odnotowuje wzrosty. W zeszłym roku sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. To Coca-Cola mogła poszczycić się ponad 15-proc. wzrostem wartości, przy tylko 6-proc. wzroście swojego rywala. Mimo słabszych notowań w pierwszej połowie tego roku analitycy prognozują większe zyski obu koncernów.\nCoca-Cola nie kryje, że w globalnej wojnie chce wygrać z Pepsico. Jej głównym celem jest zwiększenie udziałów na Dalekim Wschodzie. Tylko w pierwszym kwartale tego roku grupa zwiększyła sprzedaż w Chinach o 14 proc. Teraz prezes Muhtar Kent chce zainwestować 2 mld dol. w zwiększenie produkcji w Państwie Środka. Koncern prowadzi również rozmowy dotyczące możliwości notowania na rynku akcji w Szanghaju.\nPepsico z kolei rozwija się bardzo szybko w Rosji. Koncern przejął w styczniu za ponad 4 mld dol. firmę Wimm-Bill-Dann - jednego z największych producentów wyrobów mleczarskich w Rosji. Przez ten ruch koncern Pepsico ma zamiar nie tylko zdobywać zyski ze sprzedaży swoich napojów gazowanych, ale także zwiększyć udział w segmencie spożywczym. Sprzedaż mają zwiększyć także inne produkty firmowane przez największe marki spod znaku PepsiCo: chipsy of Frito-Lay (marki takie jak Lay's, Cheetos, Ruffles), a także płatki owsiane marki Quaker. Mimo rosnących cen produktów spożywczych koncern liczy na duży wzrost swoich udziałów w rynku rosyjskim. Do marca przyszłego roku Pepsico chce uzyskać wzrost na rynku akcji od siedmiu do ośmiu procent.\nWielu analityków prognozuje jeszcze większe zyski koncernu Pepsico. Barclays Capital, Credit Suisse czy UBS prognozują wzrost cen akcji do 85 dol. za akcję (obecnie jedna kosztuje niecałe 70 dol.) w ciągu najbliższego roku. Oznaczałoby to wzrost wartości o 22 proc. Tak dobre prognozy analitycy tłumaczą długoterminową, stabilną sytuacją koncernu i stałymi wysokimi zyskami.\nJednak większość analityków prognozuje równie optymistyczne wyniki dla Coca-Coli. Dzięki silnej marce i globalnemu uznaniu koncern posiada wysoką stabilność przychodów i zysków. - Ścieżka sprzedaży i zysku Coca-Coli pozostaje nienaruszona - mówi Krystyna Nowak z Raiffeisen Banku. W ostatnim rankingu najcenniejszych marek świata Coca-Cola znalazła się na 6. miejscu, a Pepsi - 63. Koncern Coca-Cola wyceniany jest na 73,7 mld dol. Samych wolnych środków na dodatkowe inwestycje Coca-Cola posiada ponad 12 mld dol.\nZanim wypowiesz umowę, zapytaj, czy musisz zapłacić karę


Taksim - Andrzej Stasiuk - ebook + audiobook - Legimi online\nTaksim ebook i audiobook\nSekretariat: ul. Kołłątaja 14,IIIp., 38-300 Gorlice\ntel./fax +48 18 353 58 93 e-mail: [email protected],\nDział sprzedaży: Beata Motyl, MTMFirma\nul. Morsztynowska 4/7, 31-029 Kraków,\ntel./fax +48 12 432 08 52\nFotografia autora © by Jacenty Dędek\nCopyright © by Andrzej Stasiuk, 2009\nKorekta Magdalena Kędzierska • d2d.pl, Małgorzata Uzarowicz • d2d.pl\nProjekt typograficzny i redakcja techniczna Robert Oleś • d2d.pl\nSkład Magdalena Kędzierska • d2d.pl\nwidać, że to miasto umrze. Ci, co mieli wyjechać, dawno wyjechali. O zmierzchu czuć woń płonących liści. Dym miesza się z mgłą i zasnuwa peryferie. Światła robią się żółtawe i mdłe. Trzeba uważać na przechodniów, bo są czarni jak asfalt. Czasami przejeżdżam je wzdłuż i wszerz i widzę, że nie ma ani gdzie, ani po co wysiadać. Cztery skrzyżowania, jedno rondo, sygnalizacja miga na żółto już o dziesiątej wieczór. Gdy wieje z północy, czuć smród martwej fabryki. Wszyscy już wyjechali. Zostali tylko ci, co nie potrafią. Budzą się rano, patrzą przez okno i nie wychodzą. Chyba że mają psa. Wtedy idą na Rynek popatrzeć na klepsydry, sprawdzić, kto umarł, i pocieszyć się, że tym razem to jeszcze nie oni.\nO dziesiątej wszystko jest martwe. Żyje tylko stacja benzynowa. Nikt nie tankuje. Wszyscy kupują alkohol albo przesiadują w knajpie. Mają coraz większe, coraz tańsze i coraz starsze samochody. Kupują je od cwaniaków handlujących zagranicznym złomem. Tak, wszyscy się stąd wynoszą albo coś sprowadzają. Niczego tutaj nie ma. Te auta zaraz się rozlecą, wypadną z nich podłogi, a karoserie wylądują w lasach za miastem. Nikt już tego nie kupi. Zamieszkają w nich lisy albo kuropatwy. Lisy są mądre. Widuję je coraz bliżej miasta. Ludzie wyrzucają jedzenie. Kupują i nie mogą zjeść. Jest tanie i paskudne. W sam raz dla lisów. Czasami przebiegają drogę jak koty albo psy. Żrą człowieczą kiełbasę i mieszkają w przerdzewiałych limuzynach. Nikt przecież tego nie posprząta. Stare, ledwo żywe żelastwo. Ale tym ze stacji to nie przeszkadza. Przeważnie są łysi, chudzi i mają odstające uszy. Jakby byli niedożywieni. Czasami tankuję w nocy i patrzę na nich przez szybę. Mają owadzie, nerwowe ruchy. Pewnie bili ich w dzieciństwie. Na próżno. Są głupi i klną bez końca. Ale potem, gdy się rozstaną, gdy zostają sami, przemykają chyłkiem w cieniu murów i nie podnoszą wzroku.\nGliniarze też się tam zbierają. Też są przeważnie łysi. Może tylko trochę lepiej odżywieni, więksi, wypasieni i bardziej pewni siebie. Ale to jest pewność, której nauczyli się z amerykańskiego kina. W mieście oprócz stacji nocą czynne są tylko wypożyczalnie filmów. Ludzie biorą po dwa, trzy, cztery i wracają do mieszkań. Gliniarze niczym nie różnią się od ludzi. Może tylko wydaje im się, że są lepsi od innych. Ale nie są. Są tacy sami jak łysi z odstającymi uszami. Oglądają te same filmy i tak samo siedzą w barze na stacji. I tak samo czekają na jakąś rewolucję, która wszystko odmieni. To się czuje w tym mieście – oczekiwanie. Wszyscy zajmują się życiem w sposób tymczasowy. Przeczekują je w nadziei, że wszystko wywróci się do góry nogami, że stanie się zupełnie inne niż jest, że ostatni nareszcie będą pierwszymi.\nMinionego wieczoru siedziałem obok stolika zajętego przez ojca i syna. To byli przejezdni. Łatwo takich rozpoznać, bo nie czują się pewnie. Wciąż się rozglądają. Nawet gdy jest spokojnie, nie mogą się powstrzymać od zerkania na boki, jakby oczekiwali ciosu albo zaczepki. Ojciec był duży, gruby, z wąsami. Siedział niedbale rozparty, ale wciąż zerkał. Syn był podobny do niego, już rozpychało go obfite i tanie żarcie. Czekałem na kogoś i słuchałem ich przez pół godziny. Mówił głównie stary. O jakimś samochodzie, a właściwie o drzwiach do samochodu: czy opłaca się je lakierować i zmieniać poszycie. Syn w zasadzie zgadzał się ze wszystkim i kiwał głową. Słowo „poszycie” padło chyba z dziesięć, piętnaście razy, znacząc rytmicznie bezbarwny wykład. Stary nadawał temu ględzeniu ciężar właściwy ojcowskim pouczeniom o sensie i zasadzkach życia. Jedli zupę fasolową. W kuchni smażyły się dla nich schabowe. W którymś momencie monolog niezauważalnie ześlizgnął się na telefon komórkowy w jakiejś przystępnej cenie „z całym pakietem”. Syn znów przytakiwał i wtrącał sylaby. Potem wstał i poszedł do lady po talerze z drugim. Miał na sobie ciemnoniebieski ortalionowy dres. Ojciec skórzaną kurtkę.\nNie doczekałemsię i musiałem iść. Widziałem ich jeszcze przez szybę. Stary powoli przełykał i pomiędzy kęsami mówił. Młody jadł ze wzrokiem wbitym w talerz. Nie byli stąd, ale jechali w podobne miejsce. Powiedzmy, gdzieś do Żłobisk albo jeszcze dalej, pod samą granicę. Mają tam co najwyżej mniej latarń i samochodów, ale reszta wygląda tak samo. Teraz jednak siedzieli na sztucznej skórze przy udającym drewno stole, pod plastikowym kwiatem, w tym poniklowanym i wysprzątanym wnętrzu, i wcale nie spieszyło im się do domu. Tak powstało to miasto. Ludzie ściągali tutaj, bo nie mogli wytrzymać u siebie. Teraz uciekają stąd i robią miejsce dla takich jak ci za stołem. W interesie musi być ruch.\nPotem wszystko zamiera i ruch razem z interesami przenosi się gdzie indziej. Zostają tacy, co już nie mają sił. Oni wszędzie zostają i zajmują się resztkami. Jak ja.\nWystarczy dziesięć minut, by przejechać z jednego końca na drugi. W całym mieście są dwadzieścia dwa sklepy z używaną odzieżą. Jedne wyglądają tak, jakby handlowały nowym: lustra, przymierzalnie, dużo światła, a do innych wchodzi się jak do piwnicy. Nie mają okien ani wentylacji. Przywożą to wszystko z Europy. Tak mówią. Raz w tygodniu na bocznicę wtacza się towarowy i wyładowuje wielkie bele sprasowanych ubrań. Właścicielki sklepów, bo są to wyłącznie kobiety, dzielą między siebie towar, ważą, płacą i ładują na furgonetki. To wszystko dzieje się we wtorki i sklepy są wtedy czynne dopiero od południa. Ludzie mówią, że wszystko przyjeżdża z Europy. Tak mówią, bo Paryż to dla nich zawsze jakaś pociecha. Zwłaszcza dla kobiet, które oglądają rzeczy ze wszystkich stron, unoszą do światła, rozpościerają, a potem mówią: „Proszę mi to zostawić. Jutro przyjdę z pieniędzmi”.\nTen wtorkowy pociąg rusza potem w stronę gór, w stronę granicy, i ciągnie takie same wagony do Sabinova, do Gönca i do Bistricy. Na rampach czekają kobiety, samochody i faceci wynajęci do załadunku, a w Bistricy prócz samochodów czekają konne zaprzęgi. Kobiety płacą od kilograma, ale nie ma tego wszystkiego jak zważyć, więc kłócą się z wagonowymi hurtownikami, którym mieszają się przekleństwa w pięciu językach. Tutaj tak to właśnie wygląda: tlenione blondynki wyciągają pojedyncze sztuki z ciasnych pakunków, podnoszą do góry, podtykają pod nos tłustym cwaniaczkom w skórzanych kurtkach i wrzeszczą: „To jest Paryż, to jest Francja?! To jest pierdolona Turcja!”.\nZnam to dobrze. Jeździłem dla nich furgonetką. Dzwoniły do mnie i mówiły, żebym przyjechał o siódmej, o szóstej albo wcześniej. Pamiętam ten smród taniego proszku do prania. Latem był nie do zniesienia. Pół godziny pod blaszanym dachem i człowiek się dusił. Woziłem towar aż do Żłobisk, do Grobowa i jeszcze dalej.\nPotem poznałem Władka i zaczęliśmy to robić na własny rachunek, bez pośredników, bez bab, braliśmy z wagonu jak leci, dawaliśmy pieniądze i jechałem. Potrafił szybko liczyć i wydawać resztę. Miał w głowie wszystkie przeliczniki: siedem, osiem, dziesięć walut. Dzielił, mnożył, odejmował i liczył procenty, a jednocześnie rozmawiał, palił, targował się i kłócił z klientami. To wszystko zostało mu jeszcze z dawnych lat, gdy z kieszeniami pełnymi rubli, lei, forintów i koron jeździł przez Czerniowce do Suczawy i potem wracał przez Satu Mare, Tokaj i Koszyce.\nTeraz stawaliśmy gdzieś w Ożennej albo po drugiej stronie gór, w Havaju, w Mikovej, z dala od kolei, z dala od głównych dróg. Władek zrobił się grubszy i powolniejszy, ale wciąż radził sobie z wiejskimi babami. Lepsze sztuki mieliśmy rozwieszone na stojakach – wystarczyło wyjąć to z furgonetki i ustawić na placyku przed sklepem albo knajpą: marynarki, płaszcze, żakiety. Resztę woziliśmy w plastikowych skrzynkach. Z paru desek robiło się coś w rodzaju lady i można było zaczynać. W Torysie Władek miał znajomego wójta i gdy rozkładaliśmy towar, z głośników wiejskiego radiowęzła wójtowska sekretarka zapowiadała niepowtarzalną okazję nabycia europejskich oraz wszechświatowych strojów za niewiarygodnie niskie ceny w lokalnej walucie. A potem przychodziły kobiety w fioletowych chustkach, podnosiły do oczu, oglądały pod światło, ugniatały w dłoniach te sztuczne jedwabie, spraną bawełnę, wytartą wełnę i pytały: „Kolko stojí?”, a Władek wznosił wtedy oczy do nieba, jakby ktoś go dotknął do żywego, i odpowiadał: „Szanowna pani i droga kierowniczko, tu nie ma żadnego «kolko», ponieważ to kosztuje prawie nic, to jest darmo, to jest ieftin, lacno, i stąd do samego Preszwaru nie znajdzie klientka niczego olczszob”. Brał zielony przezroczysty falbaniasty nylon, przykładał do okrągłego brzucha, robił pół kroku w jedną i pół w drugą, a kobiety wodziły za nim wzrokiem jak za magikiem, za cudotwórcą, który zjechał tutaj, aby odmienić ich życie. „Paris – London – New York, tak jest tutaj napisane” – i podtykał im pod nos śliczne, wyszywane złotą nitką metki zrobione pewnie gdzieś w Stambule albo Pekinie. „Hej, Paris” – odpowiadały i wiatr rwał im z rąk tę rozciągniętą w praniu tandetę, to wzgardzone po trzech noszeniach barachło, te kreacje, które wyszły z mody, zanim padł na nie czyjkolwiek wzrok.\nTak, bez niego nie dalibyśmy rady. Bez niego nie sprzedalibyśmy niczego nawet Cyganom. I jeśli to była rzeczywiście Torysa, Cyganie schodzili z tego swojego rozpaczliwego, drewnianego puebla skleconego na wzgórzach nad wsią. Tak, nawet im niczego byśmy nie sprzedali, chociaż wyglądali jak ludzie, którzy potrzebują wszystkiego. To były głównie kobiety, kobiety z dziećmi. Stawały w półkolu i czekały, aż te białe trochę się rozstąpią, aż się napatrzą, aż coś kupią za niebieski albo czerwony banknot. Te białe jeszcze jakoś wyglądały. Miały na sobie coś normalnego, coś, co sobie wybrały, coś, co miało jakiś sens, chustkę w kwiaty, spódnicę, fartuch, coś, co nosiły ich matki, coś zwykłego. Ale te drugie to już był wszechświatowy konfekcyjny kosmos, żółte, czerwone, zielone i niebieskie, i płonące fosforycznie niczym wiodące na pokuszenie ognie. Spod tego przeświecały czekoladowe ciała, brązowa skóra w rozdarciach i blask tysiąca i jednej nocy w rozlazłych suwakach.\n„Czarni bracia i siostry...” – tak do nich zaczynał i byłem niepotrzebny. Zostawiałem go i patrzyłem na schludne murowane domy ustawione szczytami do drogi. Te wsie wyglądały jak niskie miasteczka. Co to za wsie, gdzie nie widać kur ani końskich gówien. Wszystko gdzieś schowane, za murami i bramami. Na czworobocznych kościelnych wieżach wymalowano zegary ze wskazówkami zamarłymi za piętnaście dwunasta, jakby coś miało się zaraz stać, coś nadejść, coś odmienić, jakby mieli przyjść Tatarzy albo Turcy, albo Niemcy, albo Ruscy, albo Amerykanie, albo jakby miał się za ten kwadrans stać jakiś cud i już na wieki wieków nie miał przyjść nikt.\n– No więc, czarni bracia i siostry! Wiem, że nie macie pieniędzy, wiem, że nie macie ich za dużo, chociaż jestem za tym, żebyście mieli, i to jak najwięcej, i to najlepiej swoich, cygańskich, z cygańskiego narodowego banku, i mocniejszych niż dolar i euro razem wzięte, bracia i siostry.\nAle nie dałbym głowy, że to była Torysa. Może akurat wtedy zajechaliśmy dalej na południe? I wcale nie obstąpiły nas najpierw białe kobiety, tylko od razu te drugie, bo to były jakieś Vlachy albo Bystrany? To on zawsze ustalał trasy i znajdował drogi, to on wymyślił cały ten interes i to on przyszedł do mnie któregoś dnia i powiedział:\n– Co będziesz tak jeździł w kółko po tej dziurze i woził tym dwudziestu babom, których zaraz będzie trzydzieści? Pojedziemy tam, gdzie nas naprawdę potrzebują i gdzie bab jeszcze nie ma. Pojedziemy tam, gdzie jest jeszcze biedniej.\nZapytałem go wtedy, dlaczego sam nie pojedzie.\n– Bo ja nie lubię jeździć. Za to lubię się dość wcześnie rano napić. To jest sprzeczność.\nAle zaczynał nie tak znowu wcześnie. Gdzieś koło południa i od pięćdziesiątki. I jeśli byliśmy w trasie, w pracy, utrzymywał do wieczora, do zmierzchu, regularny godzinny rytm. Można było ustawiać zegarek. Jego spalanie było tak precyzyjne jak reakcja chemiczna w warunkach laboratoryjnych.\nPowiedziałem wtedy „dobrze”, ponieważ to wyjście było tak samo beznadziejne jak wszystkie inne wyjścia, ale przynajmniej miałem pewność, że nikt przed nami tutaj na to nie wpadł.\n– No i nie mam kasy – dodał na koniec.\nAle to „dobrze” powiedziałem dopiero po jakimś czasie. Wcześniej musiał mi bardzo dużo opowiedzieć. Dopadał mnie na bocznicy, na stacji benzynowej, gdy tankowałem albo jadłem, albo po prostu wskakiwał, gdy stałem na światłach. Dzisiaj wydaje mi się, że znałem go od zawsze, ale za nic w świecie nie przypomnę sobie, jak i gdzie się poznaliśmy. W takim mieście jak to wciąż spotyka się tych samych ludzi i w końcu obcy staje się znajomym z widzenia, potem znajomym, a potem nie możesz już sobie wyobrazić, że świat bez niego mógł istnieć.\n– Wszystko się zmieniło – mówił. – Kiedyś jeździłem z nowym do miast. Tam, gdzie były największe targowiska. Do Suczawy na przykład albo gdziekolwiek indziej, albo do wygłodniałych Ruskich, albo na Keleti, ale to minęło. Przeminął nawet Mexikoplatz. Teraz trzeba jeździć ze starym na wieś. Z takim zużytym dla miasta, ale dla wsi jeszcze dobrym. I kolorowym jak w telewizorze, i tam, gdzie jeszcze nikogo przed nami nie było. A w każdym razie niewielu. Pomyśl!\nZagraniczne towary z zagranicy! To zadziała. Od swoich nie wezmą, ale od nas tak.\nPrzejeżdżaliśmy przez martwe przejście w środku gór. Wielkie oszklone budynki stały na pustkowiu i rozbijał się o nie wiatr. Z dala wyglądało to jak porzucony statek kosmiczny albo rozdupczony supermarket. Biało-czerwone szlabany sterczały w niebo i rdzewiały. Szyby były potłuczone. Przez dzieciarnię, przez wędrowne ptaki, przez wiatr – nie wiadomo. Gdy nadchodziła wiosna, gdy robiło się cieplej, nadciągali Cyganie z południowej strony gór i rozbijali tutaj coś w rodzaju obozowiska. Na zewnątrz palili ogniska, gotowali, po prostu żyli i spali w dobrą pogodę. Do środka, do biur, do sal odpraw celnych, do budek, w których urzędowali niegdyś strażnicy ze swoimi komputerami, pistoletami Glock i przyciskami do podnoszenia szlabanów, przenosili się, gdy lało. W gruncie rzeczy stali się kimś w rodzaju nowej służby celnej. Samochody jak dawniej zwalniały w tym miejscu. Wjeżdżały w cień otwartego i wypełnionego podmuchami hangaru z wyuczonym respektem i wtedy oni wychodzili z zakamarków, zagradzali drogę i po prostu domagali się myta: dzieciarnia, kobiety z niemowlętami, mężczyźni trzymali się nieco z tyłu, ale wystarczająco blisko. I większość przejezdnych płaciła. Uchylali okna i dawali jakieś drobne. Dwadzieścia centów, złotówka, piętnaście koron, sto forintów, pięćdziesiąt kopiejek, dwadzieścia bani – dawali bardzo chętnie, bo to było coś w rodzaju stempla w paszporcie. Śniada dzieciarnia bujała się na szlabanach jak na huśtawkach, ojcowie stali z rękami założonymi na piersiach i patrzyli nieruchomym wzrokiem, a kobiety po prostu podchodziły z wyciągniętą dłonią, jakby pobierały forsę za bilety, za widowisko. Na sznurach wisiało pranie i snuł się niebieski dym.\nPrzejeżdżaliśmy tamtędy tak często, że nic od nas nie chcieli. Stawaliśmy, a mężczyźni przychodzili się przywitać. Czasami zjeżdżałem na bok, na miejsce, gdzie celnicy przeszukiwali kiedyś bagaże, i Władek odsuwał boczne drzwi. Wybierał jeden, drugi i trzeci fluorescencyjny cud i dawał go w prezencie razem z ukłonem którejś z dostojniej wyglądających kobiet. Facetów częstował fajkami. Potem ruszaliśmy szosą przez las, wspinaliśmy się na karpacki wododział i po piętnastu minutach byliśmy po drugiej stronie gór.\n– Niedługo będzie ich tutaj więcej niż nas – mówił na widok pierwszych schludnych domów przy drodze. – Założą swoje państwo i tyle.\nTakiemiał pomysły, ponieważ wciąż żył przyszłością. Pewnie w końcu dlatego się zgodziłem. Żeby nie myśleć o tym, co będzie, żeby to komuś zostawić. No i po to, by nie czuć zapachu miasta. Jeździłem po nim w kółko. Tak samo jak ci biedni i głupi łysi, co zakładali sobie podwójne rury wydechowe i myśleli, że właśnie tak ma wyglądać pełne przygód życie. Tak samo. Z tą różnicą, że ja miałem starego mulastego diesla, którym próbowałem zarabiać.\n– Oni zawsze żyli z tego, co się wyrzuca, co nikomu nie jest potrzebne. I przychodzili tam, skąd wszyscy już poszli – tak mówił, gdy mijaliśmy Zborov z martwym kościołem o dwu wieżach. Teraz gnieździło się tam ptactwo i widzieliśmy, jak na tle błękitu krążą wrony, gawrony, kawki, może nawet kruki, w każdym razie coś czarnego. Całe stada wyfruwały z dziur w dachówkowej łusce. Może to właśnie wtedy pierwszy raz wyruszyliśmy z towarem na południe i najbardziej zdziwiło mnie to, że kościół może być po prostu opuszczony i mieszkają w nim wrony. Tam było skrzyżowanie. W lewo jechało się do Rusinów, w prawo do Cyganów. Tak to zapamiętałem i chociaż minęło od tamtej pory trochę czasu, wciąż w Zborovie powtarzam sobie, że w lewo to Ruś, a w prawo Indie. – No i jak granice przestały być na fali, to sam widziałeś, od razu się wprowadzili.\n– Powinniśmy w tych szklarniach założyć sklep, zamiast się tak wozić – powiedziałem.\n– Zapomnij. Jak zabrali strażników, to różni tam próbowali różnych rzeczy. Knajpa, knajpa z disko, burdel, burdel z knajpą, burdel z disko, ale zawsze było tak, że przychodzili z tamtej albo z naszej strony, posiedzieli, popatrzyli, wypili piwo i wracali do siebie. Czasami zjawiali się drugi, trzeci raz, ale w końcu zawsze wracali i potem już nikt ich tu nie widział. Nie mieli poczucia bezpieczeństwa. Burdel na przełęczy w środku lasu to jest dobry w jakiejś romantycznej książce. Był za bardzo na widoku, chociaż na pustkowiu.\n– Droga jest za wąska – powiedziałem.\n– Tiry nie mogą jeździć. W zimie to już w ogóle.\n– Tak – odpowiedział. – Masz rację. Tirowcy są jak głodne psy. Tak, tureccy tirowcy są jak głodne psy – i zaczął się śmiać.\nA potemza Bardejovem kazał mi skręcić w lewo, w boczną drogę, skrót, który miał nam oszczędzić dwadzieścia czy trzydzieści kilometrów.\n– Kiedyś tędy jechałem – powiedział. – Kiedyś miałem tu znajomego. Przywoziłem mu baranie skóry. Za jednym razem z dziesięć. Jechało nas trzech, czterech i to leżało na fotelach jako pokrowce. Trzeba było na tym siedzieć, żeby celnicy nie zobaczyli. To trwało z pół roku, to przebicie. Już nie pamiętam, co woziliśmy z powrotem, ale pewnie spirytus. Raz przewieźliśmy z piętnaście litrów w zapasowym kole, ale śmierdział potem gumą i musieliśmy sami wypić.\nDroga zrobiła się wąska i wyboista. Stare drewniane domy stały ciasno obok siebie, a zaraz za ich plecami wyrastały strome ściany wąwozu. Na spłachetkach płaskiego pomiędzy zagrodami leżały w stosach świerkowe i bukowe pnie. Ściągali to z lasu i teraz czekało na wywózkę. W całej wsi nie zobaczyłem ani jednego samochodu. Ludzi też nie było widać. Na stromiźnie stał wielki zrywkowy ciągnik. Był zimny i pordzewiały. Stanęliśmy przy ostatnim domu i kazał mi zatrąbić. Zobaczyłem, jak w oknie porusza się firanka. Po długiej chwili zza węgła wyszedł stary mężczyzna w baranim serdaku. Zatrzymał się i patrzył w naszą stronę.\n– To on. Lepiej zaczekaj. Nie lubi obcych – tak powiedział i wysiadł z auta. Stanął przy furtce, jakby czekał, aż starzec go rozpozna, i dopiero gdy tamten kiwnął głową, wszedł.\nTo był ostatni dom i kawałek dalej asfalt zamieniał się w szutrówkę.\nnie mogłem sobie przypomnieć, kiedy spotkałem go po raz pierwszy. Był jak duch tego miasta. Ucieleśniał je: szary, niewidzialny, prawie przezroczysty, pierworodny syn codzienności i od urodzenia za pan brat z klęską. Ale wystarczyło na niego spojrzeć i zatrzymać wzrok, powstrzymać spojrzenie, by nie przeszło na wylot, i od razu się zmieniał. Gdy ktoś go dostrzegał, stawał się widzialny. Zbierał się w sobie, napinał, jego obecność po prostu gęstniała. Wszędzie był, wszystko widział i wiedział, a resztę przeczuwał.\nA może to było w „Antałku”? Lubiłem tam przychodzić. Odstawiałem auto i szedłem piętnaście minut z przedmieścia prawie do samego centrum. To była mordownia, ale ją lubiłem. Brałem kufel i siadałem plecami do ściany i tak, żeby widzieć telewizor zawieszony pod sufitem. Jak człowiek gapi się w ekran, to drugiemu trudniej jest go zaczepić. W mieście było parę innych knajp, ale tylko w „Antałku” klienci niczego nie udawali. Nie wyobrażali sobie, że są biznesmenami, gangsterami, czarną biedotą z zaoceanicznych slumsów, silikonowymi lalkami z pornosów, politykami, luzakami trzymającymi rękę na pulsie światowych trendów i co tam jeszcze pokazują w ramach lansowania wzorów wtv.Nie, do „Antałka” przychodzili ci, co po prostu chcieli się nachlać i tyle. Myślę, że to było najuczciwsze miejsce w tym zdychającym mieście. I goście rzeczywiście wyglądali tak, jakby nie oglądali telewizji. Albo jakąś starą, sprzed dwudziestu, trzydziestu lat. Nosili marynarki i swetry, które brałem z bocznicy i rozwoziłem babom. Żony im to kupowały i te ubrania wyglądały tak, jakby ich potem już nigdy nie zdejmowali. Brałem jedno piwo, potem drugie i patrzyłem w telewizor. Nie było nic do żarcia. Słone paluszki i czipsy. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś kupił jedne albo drugie. W TVraz po raz leciała pochwała konsumpcji, ale załoga miała to w dupie. Chcieli się nachlać, żeby nie myśleć, i mieli rację. Być może to tam po prostu przysiadł się i powiedział: „Ale pan to nie stąd, nie?”. Pewnie próbowałem dalej patrzeć w ekran, gdzie leciał wrestling, walki w kisielu albo przemówienia, ale on nie dawał za wygraną: „Wie pan, stąd wszyscy raczej wyjeżdżają albo próbują, więc jak się zjawi ktoś nie stąd, ktoś, kto przyjechał, to jednak jest ciekawe. I numery ma pan stare”. Pewnie zapytałem: „Jakie numery?”. Chodziło mu, że na furgonetce.\nNo więc musiał mnie obserwować, musiał mnie mieć na oku. Może w jakiś sposób po prostu na mnie czekał, tak jak się czeka na przypadek, który przypomina coś w rodzaju losu.\nZobaczyłemgo, jak wychodzi zza węgła. Gdy był już przy furtce, w oknie znów poruszyła się firanka. Stary odprowadzał go wzrokiem. Wsiadł do kabiny i pokazał mi litrowy słoik z czymś białoszarym.\n– Smalec – powiedział.\n– Brawo – odpowiedziałem.\n– Z borsuka, człowieku... Czarodziejskie właściwości. Leczy wszystkie choroby, tylko nie wskrzesza z martwych. Taka jest ogólna opinia.\n– Ile mu dałeś?\n– Trzydzieści sztuk amunicji do dubeltówki.\nZapaliłem silnik, a on skinął głową, że prosto. Wieś się skończyła i po obu stronach drogi zrobił się las. Dojechaliśmy do opuszczonego szlabanu. Sięgnął pod siedzenie i ze skrzynki z narzędziami wydobył sztorcowy klucz.\n– Czternastka – powiedział.\n– Jesteś pewien? – zapytałem.\n– Słuchaj, to jest skrót i zaoszczędzimy ze czterdzieści kilometrów, a stary powiedział, że dzisiaj nie widział straży leśnej. W razie czego powiemy, że było otwarte.\n– Przecież tam stoi zakaz wjazdu.\n– To im, kurwa, powiemy, że u nas są inne znaki i się nie zorientowaliśmy.\nWziął klucz i wysiadł. Nie chciało mi się walczyć. Przejechałem, a on jak gdyby nigdy nic zamknął szlaban z powrotem. Potem wsiadł i ruszyliśmy pod górę. Zaczął się las i po pięciu minutach po prawej miałem urwisko, a po lewej łupkową ścianę. Było wąsko i stromo. W dole widziałem czubki jodeł. Gdyby coś jechało z naprzeciwka, nie bardzo mielibyśmy się jak minąć, ale na drodze rosła trawa i widać niewielu sobie tędy skracało.\n– Jakieś siedem, osiem pod górę, tyle samo w dół i będzie Majdan, ale tam jest tylko parę chałup. Pojedziemy do Lipan albo do Sabinova. Dziś jest dobry dzień, bo dostają bezrobocie i zasiłki. Najlepiej byłoby stanąć od razu gdzieś pod urzędem. W Lipanach znam chyba nawet gliniarzy. Wiesz, faceci od razu idą na browar i na borowiczkę, czyli na bororo, jak mówił świętej pamięci Pankovčin z Marakeszu, który też jeździł z towarem, ale starym autobusem przerobionym na sklep spożywczy. Jechało, brzęczało, dzwoniło, sypało się z półek na zakrętach, a czuć było wędzarnią, drogerią i dezynfekcją, ale jak zamówiłeś, to przywoził, pralkę, lodówkę albo cztery opony do favoritki. Zimą zakładał łańcuchy, żeby dojechać do Kalinova albo Habury i dowieźć ludziom bororo oraz wideokasety na wymianę... Tak było, zanim umarł. Znaleźli go dopiero rano. Zdążył jeszcze zjechać na bok, wrzucić luz i zaciągnąć ręczny, ale silnika nie wyłączył i znaleźli starego pyrkającego diesla w środku lasu na Mikovskiej Przełęczy, a on wyglądał, jakby spał, jakby się zdrzemnął ze zmęczenia. To było lato, więc miał pootwierane okna i podobno ptaki buszowały w kaszy, ryżu i co tam jeszcze, całe stado leśnych ptaków, sójki... Tak mówili ludzie. Aha, no i chłopy ze świeżą kasą na browar, a kobity po tani ciuch do nas. Taki jest plan na dzień dzisiejszy.\nJechałemjak traktor w polu pięć na godzinę, a on gadał. Bardzo możliwe, że ze strachu i żeby nie patrzeć w te głębokości. Zastanawiałem się, kiedy on to wszystko zdążył przeżyć i jakim cudem zapamiętać. Niewykluczone, że zmyślał, ale jakie to miało znaczenie, skoro potem w jakiś sposób powtarzaliśmy te wymysły naprawdę.\nNigdzie tego dnia nie dojechaliśmy. Na środku drogi stała biała łada niva. Facet w mundurze leśnika szczał na koło. Jechałem tak wolno, że nas nie usłyszał. Dopiero gdy stanęliśmy, podniósł wzrok. Bez pośpiechu dokończył, otrzepał i schował. Ruszył w naszą stronę. Miał koło pięćdziesiątki, siwe włosy i czerwoną twarz. Opuściłem szybę i czekałem. Zaczął coś mówić, ale pokręciłem głową i wskazałem na Władka. Poczerwieniał jeszcze bardziej i obszedł nos auta. Zaczęli rozmawiać. Rozumiałem co trzecie słowo i wcale nie chciałem więcej. W ogóle nie chciałem rozumieć. Kłócili się. Tamten czerwieniał jeszcze bardziej. Wyglądał, jakby miał pęknąć. Chyba kazał nam wypierdalać tam, skąd przyjechaliśmy. W każdym razie w tamtą stronę wyciągnął rękę. Zawróciłem na siedem czy osiem razy. Patrzył i czekał, aż się spierdolimy w przepaść.\n– Tak. Kazał nam wypierdalać – powiedział, gdy już zjeżdżaliśmy na dół.\n– Nie mogłeś mu nic dać?\n– Nie wziąłby.\n– Znam ich. Musiałbyś im dać pięć tysięcy dolców chyba. Tu chodzi o ideę.\n– Jaką ideę?\n– Że rządzą.\n– W lesie? Przecież nie było świadków. Ani że rządzi czy nie rządzi, ani że wziął czy nie wziął.\n– Człowieku, co ty wiesz... Ledwo parę lat mają to swoje państwo, a już zaraz będzie w nim więcej Cyganów niż obywateli pierwszego gatunku. I jeszcze Węgrzy przy południowej granicy, setki tysięcy dawnych oprawców oraz ciemiężycieli, człowieku. Ciesz się, że nie jesteśmy Węgrami. Przestrzeliłby nam opony podczas próby ucieczki, znam ich.\nNie przestawał mówić. Musiał gadać. Wiadomo było, że tego dnia nic nie zarobimy. W dole ciągnęła się wieś. Niebieski dym z kominów szedł prosto do nieba. Stary w baranim kubraku siedział na ławce przed chałupą. Jego dłonie poruszały się, ale nie mogłem dociec sensu gestów. Po prostu poruszał palcami. Zerknął na nas ukradkiem i opuścił wzrok.\n– Plecie z końskiego włosia sidła na ptaki – tak mi powiedział, gdy zapytałem. – To jest takie cienkie, że prawie nie widać.\nWieś miała z pięćdziesiąt domów, ale nie widzieliśmy żadnego człowieka. Jak u starego uchylały się tylko firanki i wszyscy odprowadzali nas wzrokiem, czekając, aż znikniemy i zostawimy ich w spokoju.\nWróciliśmy do głównej drogi. Pojechaliśmy bez przekonania na zachód. W Ruskiej Voli, w budynkach dawnego przejścia granicznego, były jakieś magazyny, hurtownie, diabli wiedzą. Podjeżdżały ciężarówki na słowackich i polskich numerach i coś się ładowało, przeładowywało, przepakowywało, turlały się wózki widłowe z paletami i ogólnie było gorączkowo i nerwowo, jakby się nagle rozkręciła koniunktura na nie wiadomo co.\n– Widzisz, podciągnęli – powiedział właściwie do siebie.\n– Co podciągnęli? – zapytałem.\n– Bocznicę, pięćset metrów bocznicy od głównej linii.\nKazał mi zjechać z szosy. Musiał powęszyć. Zatrzymałem się na parkingu, a on wyskoczył i pobiegł między ciężarówki i furgonetki. Gdzieś z dala dobiegał łoskot zderzających się wagonów. Kiedyś stały tutaj baraki z wódką i piwem. W domach przy szosie też handlowali. Nad wejściami, niczym herby dawnych gospód, wisiały skrzynki od złotego bażanta, mnicha, staroporamena i kelta. W barakach tłoczyli się ludzie. Też tu przyjeżdżałem. Za kontuarami uwijały się pulchne kobiety i przyjmowały każde pieniądze oprócz rosyjskich i ukraińskich. W szufladach miały wszystko pomieszane, ale wydawały resztę z dokładnością automatu i w czym kto sobie zażyczył. Kupowałem tanią whisky, wracałem do siebie i piłem w samotności, nasłuchując odgłosów miasta. Mieszkałem nad rzeką, niedaleko mostu. Słyszałem dudnienie wielkich ciężarówek, które nigdy się tutaj nie zatrzymywały, i warkot podrasowanych golfów, które jeździły w kółko, ponieważ nie miały dokąd pojechać. Trzy butelki starczały mi na pięć dni, bo przywoziłem też piwo. Tak robiłem dwa razy w miesiącu. Prawie nikogo tu nie znałem i nie chciałem poznawać. Potem wszystko się zmieniło, nie było już klientów, ktoś rozebrał baraki i pozdejmował skrzynki.\nSpomiędzy ciężarówek wyszło dwóch mężczyzn. Na długiej żerdzi nieśli siedem albo osiem opon samochodowych. Z odsuniętych drzwi białego transita wynurzyła się dłoń, zdjęła ciężar z ramienia pierwszego z tragarzy i wciągnęła ładunek do środka. Po chwili drąg był goły i ponieśli go z powrotem. Mieli na sobie wyświechtane mundury celników. Brakowało tylko dystynkcji.\nWrócił po dziesięciu minutach. Klapnął na siedzenie i sięgnął do schowka. Wyjął grubościenną pięćdziesiątkę i butelkę morelowej palinki.\n– Opony – powiedział. – Całe wagony opon. – Nalał sobie i wypił. – Całe wagony używanych opon. Przy bocznicy postawili już magazyny. Przywożą pociągami z Austrii, ale to idzie z całej Europy, z Włoch, z Francji, a stąd rozwożą dalej. Mają, jakie chcesz, nawet do traktorów, do rowerów, i wszystko poukładane jak w hurtowni, tu Fulda, tu Goodyear, rozmiarami, osobno zimówki, osobno do cztery na cztery, nigdy w życiu nie widziałem tylu opon, człowieku. I jeszcze podzielone według cen, od najstarszych po prawie nowe, a wszystko mają w komputerach, wystarczy, że powiesz, o co ci chodzi, i koleś stuka w klawisze i ci mówi, czy ma coś dla ciebie, czy nie. Widziałem auta z Rumunii, z Bośni, z Bułgarii, no, skład używanej gumy na pół kontynentu.\n– Czyje to jest? – przerwałem mu.\n– Pytałem. Nikt nic nie wie.\n– Nie wiedzą, u kogo pracują?\n– Mówią, że to jakaś spółka. Jak się nie wie, to zawsze się mówi „spółka”. Znaczy się: cwani złodzieje. To się nazywa „Centrum Visegrád”.\n– Ładnie – powiedziałem.\n– Nic. Takie miasto na Węgrzech. Właściwie wieś z zamkiem. Trzymali w nim Drakulę.\n– Tego wampira? – zapytał i spojrzał na mnie z ciekawością.\n– Nie. Tego prawdziwego.\n– Nie wiedziałem, że był jakiś prawdziwy – powiedział trochę rozczarowany.\n– Trzymali go w podziemiach. Był kimś w rodzaju rumuńskiego króla. Z nudów łapał myszy i nabijał na zaostrzone patyki. To samo robił z ludźmi na wolności. Taka moda była wtedy.\nAle on już stracił zainteresowanie. Myślał o pociągach wyładowanych oponami, o śmieciach, które można jeszcze komuś sprzedać, o badziewiu, na które zawsze znajdą się chętni, o resztkach, które ktoś dokończy. Słuchał instynktu.\nTego dnia nie pojechaliśmy już dalej. Niczego nie sprzedaliśmy. Wracaliśmy, a on śnił na jawie. Widział pociągi pełne wytartych dżinsów i wyczyszczonych chemicznie marynarek z angielskiej wełny i widział hale, w których to wszystko wisi albo leży poskładane w niebotyczne stosy, tysiące sukienek, dziesiątki tysięcy bluzek, koszul, podkoszulek, płaszczy, kurtek, swetrów posegregowanych według kolorów, rozmiarów i cen, może nawet według krajów pochodzenia, tutaj Holandia, tam Portugalia, a w samym rogu, powiedzmy, Szwajcaria.\n– Tak – mówił – to byłoby coś. Ale nie tu, nie u nas, gdzieś w okolicach Budapesztu na przykład, gdzieś w środku, skąd wszędzie jest blisko i masz kawałek świata na oku. Pomyśl, ubieralibyśmy Mołdawię i Macedonię w ciuchy z Londynu. Własnym transportem albo wynajętym, albo sami by przyjeżdżali. Przy wylotówce na Miszkolc są wielkie tereny kolejowe, całe hektary bocznic, i to jest akurat linia na Wiedeń, więc dobry punkt, bo м3 zaraz obok, czyli wyjazd na Słowację, Ukrainę i północną Rumunię, człowieku. A w drugą stronę? Kawałek Róbert Károly korút i zaraz masz Dunaj, most Arpada i nabrzeża. Wodą można najwięcej i najtaniej, a w dół rzeki to przecież w ogóle samo płynie: Belgrad, kawał Bułgarii, Ruszczuk, Rumunia, Gałacz.\n– Dobrze znasz Budapeszt? – zapytałem, żeby mu przerwać.\nW mieściebyliśmy o zmierzchu. Zawiozłem go pod dom. Mieszkał w czteropiętrowym bloku. Osiedle wybudowali na wzgórzu i nieustannie tam wiało. Zabrał palinkę i wysiadł. Patrzyłem, jak idzie chodnikiem pogrążony w swoich snach. Nie widział niczego wokół, nie patrzył. Szedł szybko z opuszczoną głową, jakby chciał te swoje myśli jak najszybciej donieść do pustego mieszkania i zostać z nimi sam na sam. Wieczór był ciepły i pomiędzy blokami kłębiła się dzieciarnia. Zbici w stada palili papierosy i pluli na ziemię. Z otwartych okien słychać było telewizory – kilkanaście pomieszanych w powietrzu kanałów. Żyli na tym wzgórzu jak na wyspie. Świat wysyłał im sygnały, ale miał w dupie ich odpowiedzi. Rozumieli to doskonale i nigdzie się nie wybierali. Próbowali naśladować programy. Zjeżdżali na deskach z poszczerbionych betonowych schodów albo z kawałka pochyłego asfaltu. Raz, potem drugi i znów zapalali papierosy.\nWłączyłem jedynkę i wolno objechałem kwartał. Przypominał dogasające ognisko: kurz, cementowy popiół i zimne węgle telewizorów. Potoczyłem się w dół, ominąłem centrum i przez uchylone okno poczułem wilgoć rzeki. Wynajmowałem parterowy dom z czerwonej cegły. Pokój, kuchnia i tyle. Reszta była zawalona rupieciami i zamknięta. Ale miałem kawałek podwórka, płot i zamykaną na klucz bramę, więc mogłem nie martwić się o furgonetkę. Na podwórzu stała też buda z desek i urządziłem sobie w niej coś w rodzaju warsztatu, magazynu i garażu. Kiedyś wokół domu był ogród, ale zdziczał i zamienił się w las. Od ulicy widok zasłaniały krzewy bzu. Słyszałem miasto, lecz go nie widziałem. Raz w miesiącu przychodziła starsza kobieta, której dawałem pieniądze. Uśmiechała się i pytała, czy dobrze mi się mieszka. Nigdy nie chciała zajrzeć do środka. W pokoju stały stare, podniszczone meble z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Pamiętałem takie z dzieciństwa. Nie potrzebowałem niczego więcej. Zimą paliłem pod kuchnią i w piecu kaflowym. Zapach węglowego dymu w zimnym powietrzu przypominał mi bardzo dawne czasy. Zanim tu przyjechałem, też handlowałem szmatami – tyle że nowymi. Miałem nawet sklep. Ale wszystko się skończyło i wyjechałem. Można nawet powiedzieć, że uciekłem, ponieważ moje życie rozleciało się na kawałki i nie potrafiłem go poskładać.\nCzasami w ciepłe wieczory siadam nad rzeką. Zdziczały ogród kończy się nabrzeżną skarpą. Nie ma tutaj płotu, tylko krzaki tarniny i głogu. Po lewej widzę most i parę dwupiętrowych kamienic. Z prawej płoną światła stacji benzynowej. Czasami biorę dmuchany materac, śpiwór i siedzę, dopóki nie zmorzy mnie sen. Patrzę, jak miasto zamiera, i wyobrażam sobie, że obserwuję samego siebie, że jestem tylko własnym cieniem.\nprzychodził rano i robiliśmy porządek z towarem. Trzeba było wyrzucić te wszystkie szmaty, które woziliśmy miesiącami i na które nikt nawet nie spojrzał. Wyblakłe koszule, niedające się wyprasować marynarki, kiecki, w których pojawiły się dziury, prujące się swetry i całą resztę. Na dnie plastikowych skrzynek znajdowaliśmy guziki, odklejone cekiny i mysie gówna. Myszy musiały jeździć z nami całe tygodnie. Ze strzępków materiału robiły sobie gniazda i rodziły w nich swoje mysie dzieci. Przekraczały z nami granicę i nocą, gdy spaliśmy w kabinie albo u jego znajomych, one wymykały się w słowacką ciemność w poszukiwaniu jedzenia i zostawały obywatelkami tego pięknego kraju.\n– Popatrz, popatrz, co zrobiły – mówił i podnosił do góry postrzępione szmaty. – Nie miały, kurwa, gdzie? – Przyglądał się uważniej, pocierał w palcach i kręcił głową zrezygnowany. – I to jeszcze plastik, jakaś elana, jakiś nylon albo inne gówno. W tym się nie da spać, człowiek się dusi, a taka mysz jakby nigdy nic.\nPakowaliśmy to wszystko do worków i układaliśmy pod ścianą garażu. Zimą przynajmniej nie wiało. Wiosną i jesienią wyrzucaliśmy większość towaru. Wymiana kolekcji. Zostawało parę marynarek, najlepsze dżinsy, skórzane kurtki i kilka płaszczy, w tym jeden z czarnej skóry – ten jeździł z nami od samego początku: wracałem wtedy z granicy i wiozłem trochę przemyconej wódki. Na rynku w Żłobiskach stał szarozielony merc beczka. Na zaprzęgniętej do niego przyczepce rozłożone były ubrania. Nad stosem szmat wznosiła się konstrukcja z aluminiowych rurek, na której kołysały się wieszaki z lepszym towarem. Wiał południowy wiatr, powoli robił się wieczór i w ukośnych promieniach słońca te powiewające kreacje wyglądały jak kościelne chorągwie. Obok stał siwiejący facet i palił papierosa. Krył go przed podmuchami w zwiniętej dłoni. Patrzył gdzieś w przestrzeń, jakby ten kram nie był jego, jakby tylko go pilnował i nie mógł doczekać się właściciela. Zatrzymałem się niedaleko i podszedłem. Obejrzałem towar i zobaczyłem ten płaszcz. Był czarny, ciężki, stary, ale w dobrym stanie. Takie płaszcze nosili komuniści, żeby dodawać sobie odwagi i wzbudzać strach. Hitlerowcy zresztą też. Macałem skórę bestii, a facet wciąż patrzył gdzieś w dal, jakby mnie w ogóle nie było.\n– Osiem stów – powiedział i pstryknął niedopałkiem.\n– Jakich stów? – zapytałem.\n– Starych – odpowiedział. – Przecież, że nie nowych. Chcesz pan przymierzyć?\nNie chciałem. Nie chciałem nawet kupować. Bardziej interesował mnie on sam z tym staniem na wietrze w środku pustego placu, z tą nieruchomą twarzą i uporem właściwym dla spraw beznadziejnych. Dojechał do końca i mógł tylko wracać. Dalej była granica – wtedy całkiem prawdziwa i jak najbardziej pilnowana. Stał i po prostu czekał, aż Żłobiska poczują litość i wyślą kogoś, żeby coś kupił. Ale tego dnia nie było zmiłuj. Tak czasem jest w tych pipidówkach: wszyscy się na ciebie gapią przez firanki, ale nikt nie wyjdzie. No i on stał jak pomnik wczesnego kapitalizmu oraz przedsiębiorczości. Nieruchomy, samotny i na pośmiewisko. I jeszcze ten wiatr wprawiający w bezsensowny łopot cały kram.\n– Nie ma ruchu – powiedziałem.\n– Taaa. To jest chuj nie ruch – przytaknął. – Nigdy nie ma specjalnych cudów, ale dzisiaj jest jak nigdy.\n– Może przez ten wiatr.\n– Może – mruknął i poczęstował mnie papierosem.\nPowiedziałem, żebyśmy poszli do mojego auta, bo na takim wygwizdowie to żadne palenie, i tak zrobiliśmy. Opowiedział mi, że czasami robi ponad setkę dziennie i nie zarabia nawet grosza. Opowiedziałem mu, jak miesiąc temu wiozłem pięć litrów spirytusu w zbiorniku do spryskiwaczy i celnik kazał mi nacisnąć wajchę przy kierownicy, a w sierpniowym upale rozpylony spiryt zamienił się w chmurę, w obłok, i to był cud, że nikt w kolejce nie pstryknął zapalniczką, bo przecież wszyscy tam palą z nerwów. Potem kazał mi zjechać na bok, przyniósł plastikową rurkę i kazał wszystko spuścić. Zakrztusiłem się i spirytus poszedł mi nosem. Opowiedziałem to wszystko handlarzowi i w końcu uśmiechnął się niewyraźnie. Skończyliśmy palić, ale wcale nie chciało nam się wysiadać. Patrzyliśmy, jak wiatr targa ubraniami. Nikt nie miał zamiaru kupować ani oglądać. Patrzyli na nas zza firanek. Byliśmy przybłędami. Zapytałem go, czy nie napiłby się wódki. Powiedział, że tak, ale nie chce ryzykować, bo jak zabiorą mu prawo jazdy, to nie zostanie mu już nic.\n– Ale znam tu takiego jednego. Możemy tam pojechać i pić nawet całą noc – zaproponował i zerknął na mnie z ukosa.\n– Pojadę pierwszy. Na imię mam Heniek – powiedział i wysiadł z auta.\nDrewnianydom stał samotnie na wzgórzu. W dole widać było wieś i biały żłobiski kościół. Zaraz za domem zaczynał się las. Podwozie zawadzało o kamienie. Na podwórku stał trójkołowiec zrobiony ze starego motocykla. Nad drewnianą paką miał rozpostarty brezentowy daszek. Gospodarz wyszedł do nas boso. Uśmiechnął się szeroko na powitanie.\nMiał koło pięćdziesiątki, smagłą twarz, wąsy i melancholijne spojrzenie. Podał mi rękę i poczułem, że jest twarda i spękana. Dom też nie wyglądał na nowy. Też był jakiś spękany, wytrawiony deszczem i wiatrem, ciemnobrązowy i podobny do swojego pana. Chwilami tak wiało, że trudno było złapać oddech. Weszliśmy do środka – stół, cztery krzesła, kredens, pobielony piec i przykryte szarym kocem łóżko. Pachniało czystością i tym południowym wiatrem, który przewiewał dom na wylot. Postawiłem na stole dwie butelki słowackiej wódki. Heniek wyjął jedną polską ze żłobiskiego sklepu.\n– Mam tylko chleb i konserwy – powiedział gospodarz. - Zrobię herbaty.\n– Będzie w sam raz – odpowiedział Heniek i usiedliśmy.\nPiliśmydługo, powoli i spokojnie. Jakbyśmy oszczędzali siły na to, co ma dopiero nadejść. Oni rozmawiali, a ja słuchałem. Byłem obcy i musiałem czekać, aż minie jakiś czas. Zrobił się wieczór i pochłonęła ich historia czyjejś śmierci. To była historia morderstwa kobiety, była tam i miłość, i zazdrość, jak w starym prawdziwym romansie, gdy rzeczy tkwiły jeszcze na swoich miejscach. Ktoś został niesłusznie oskarżony, ktoś chciał się wymigać, ale nie mogłem pojąć prawdziwego sensu opowieści. Byłem przecież obcy i nie chciałem zadawać pytań. Chwilami przestawałem ich słuchać i tylko patrzyłem, jak pochylają się nad stołem, gestykulują, a ich wielkie cienie poruszają się na ścianach. Gospodarz opowiadał o wisielcu, którego znalazł w opuszczonym domu na odludziu. Heniek o policjancie, który widywał duchy i w końcu od tego zwariował, bo nikt nie chciał mu uwierzyć. Patrzyłem i słuchałem, i w słabym świetle jedynej żarówki oni sami stawali się trochę podobni do duchów, do nierealnych zjaw, bo tak pochłaniała ich ta rozmowa o rzeczach i sprawach nieistniejących, które dla nich istniały jednak jak najbardziej.\nPotem, późno w nocy, przyniósł z przyczepy ten płaszcz, bo nie mogli dla mnie znaleźć niczego do przykrycia. Poszli spać w tym jednym łóżku, a ja na strych. Zwinięty w kłębek, zawinięty w czarną skórę wśród resztek siana, słuchałem, jak spierają się o coś jeszcze długo w noc. W końcu zasnąłem. Rano kupiłem płaszcz za połowę ceny.\nTo wszystko było dawno, ale wciąż mam go ze sobą. Na początku nawet go nosiłem. Teraz już tylko jeździ ze mną. Czasami kładę się na nim pod auto. Możliwe, że jest starszy ode mnie, ale nie widać po nim upływu lat. Po mnie widać bardziej.\nW każdym razie to Heniek powiedział mi, że sklepy w mieście często potrzebują transportu. Od tego się zaczęło. Pokazał mi bocznicę i poznał z kierowniczkami detalicznymi i wagonowymi hurtownikami. Spotkałem go parę razy na rampie. Wybierał towar z tym swoim trochę nieobecnym spojrzeniem, jakby na coś czekał, jakby wypatrywał poprzez teraźniejszość jakiegoś dalszego ciągu. Potem zniknął i nikt nie potrafił mi o nim nic powiedzieć. Prawdopodobnie jeszcze bardziej niż ja nie był stąd, chociaż pachniał tym miastem na odległość.\nNo więc raz na jakiś czas wyrzucaliśmy mysie gówna i zmienialiśmy kolekcję. Stare nie może się za bardzo zestarzeć, bo nawet Cyganie nie będą chcieli tego wziąć za darmo. Wietrzyliśmy i trzepaliśmy. To, co leżało, wieszaliśmy, żeby się trochę rozprostowało. Nie trzeba było nigdzie jechać, więc przynosiłem piwo i co jakiś czas robiliśmy sobie przerwy. W ciepłe dni siadaliśmy nad rzeką i patrzyliśmy na drugą stronę. Na stację podjeżdżały wciąż nowe auta, tankowały i ruszały dalej, jakby już nikt nie mógł wysiedzieć na miejscu, jakby bezruch groził śmiercią. Tak prawdopodobnie było, tylko jeszcze nie mogłem w to uwierzyć. Któregoś dnia gdy tak siedzieliśmy, powiedział:\n– Ja też kiedyś miałem prawo jazdy.\n– Zgubiłem. Dwadzieścia lata temu. I nigdy nie będę wiedział, czy w Polsce, czy u Ruskich. W każdym razie zorientowałem się u Ruskich, jak nas zatrzymali. W Samborze kupiliśmy osiemdziesiąt czapek uszanek.\n– Czego? – zapytałem, bo wydawało mi się, że nie dosłyszałem.\n– Czapek uszanek. Takich jak na filmach. Z jakiegoś futra, chuj wie, może z kota. Wyczyściliśmy trzy sklepy przy głównej ulicy. Patrzyli na nas jak na wariatów, bo już się wiosna zaczynała. Ale płaciliśmy prawdziwymi rublami i się cieszyli, że badziewie znika z półek. Załadowaliśmy cały bagażnik fiata. Jechało nas trzech. Zmienialiśmy się co jakiś czas. Chcieliśmy się przespać gdzieś przed samą rumuńską granicą, o świcie przekroczyć i ożenić cały towar rankiem na bazarze w Suczawie. Taki mieliśmy plan.\n– Osiemdziesiąt futrzanych czapek w maju?\n– Też się dziwiłem, ale wszyscy mówili, że to idzie. Skąd można było wiedzieć, co Rumunom chodzi po głowie. Za te czapki mieliśmy kupić dwa overlocki, bo jak się je przywoziło do kraju, to było chyba pięciokrotne przebicie.\n– Takie do wełny? – przypomniałem sobie.\n– Tak. Przesuwałeś taką klamką w prawo i w lewo, i robił się sweter albo szalik.\n– Albo czapka uszanka.\n– No tak. W zasadzie błędne koło. W każdym razie zmienialiśmy się i prawie nie piliśmy. Chcieliśmy wrócić jak najprędzej, bo turystyka nie była naszą pasją. Minęliśmy Stanisławów. Kwitły jabłonie albo czereśnie, albo jedno i drugie, i w tych sadach stały drewniane chałupiny. Zielone z białymi okiennicami. Cały ten komunizm dobrze wychodził tylko w telewizji. Na żywo to był dziewiętnasty wiek, jak za cara, i tyle. Jechaliśmy na Czerniowce i nic się nie działo. Zatrzymali nas na zupełnym zadupiu, w jakiejś Miedwiediwce, Bieriezowce czy innym chujstwie. Stali starą ładą i czekali specjalnie na nas. Akurat ja siedziałem za kółkiem. Tłuści, brzuchaci, czerwoni na gębie w tych swoich czapach jak lotniskowce. Podchodzą, śmierdzą już na odległość, ale patrzą na ciebie jak na gówno. Biedne sukinsyny z Miedwiediwki. „Prawo jazdy” – mówią. Zaczynam szukać, ale jakoś nie znajduję. W spodniach, w koszuli, w kurtce, w schowku jednym, drugim, nic. Koledzy zaczynają się denerwować i poklepywać po kieszeniach, jakby mieli tam znaleźć mój dokument uprawniający do poruszania się po drogach. Jeden mi szepcze do ucha: „Daj kutasom kasę i spadamy”. Zaczynam więc szukać kasy, ale ręce mi latają i trafiam tylko na dowód rejestracyjny mojego sto dwadzieścia pięć fiata i przychodzi mi do głowy genialna myśl, że go dam i powiem, że to polskie prawo jazdy, bo skąd oni w tej Bieriezowce czy Baraniwce mogą mieć pojęcie. Zwłaszcza z tym swoim półdzikim alfabetem. No i daję, i dalej szukam kasy. A on, ten jeden, ten tłuściejszy, pyta: „Co to jest? Szto eto?”. „Prawo jazdy – mówię. – Woditielskije prawa”. Wtedy on bez słowa chowa to do kieszeni i każe nam jechać za tym ich zasranym radiowozem. Za minutę byliśmy w centrum miejscowości i pod komisariatem. Kury grzebały w piachu. Ten trochę chudszy wyjął z kieszeni klucz i otworzył drzwi. Grubszy wyciągnął łapę po kluczyki. Weszliśmy do środka. Capiło jak wszędzie, gdzie siedzą chłopy, pocą się, palą, smrodzą i nie otwierają okien. Zamknęli nas we trzech w pokoju z jednym zakratowanym okienkiem, ławką i gumoleum na podłodze. Zamknęli i poszli. Zaczęliśmy się naradzać, znaleźliśmy nareszcie pieniądze i byliśmy gotowi oddać im wszystko, byleby się odwalili i pozwolili jechać. Ale oni nie chcieli pieniędzy. Po dwóch godzinach, gdy dusiliśmy się już od dymu z wypalonych papierosów, otworzyły się drzwi i tłusty pokiwał na mnie palcem, żebym szedł za nim, a tam, w tym niby-biurze, siedziało ich ze czterech. I też palili. Smród z biełomorów, człowieku, to jest taki, że nie ma przebacz. Jeszcze dziś pamiętam i nie zapomnę na końcu świata...


EssayEdge Kod kuponu Styczeń 2022 » Do 15% ZNIŻKI\nDom Sklepy EssayEdge Kod promocyjny\nEssayEdge Kod promocyjny i kupon Styczeń 2022\nSzukasz darmowego kodu kuponu dla EssayEdge ? Śledź tę stronę, aby sprawdzić nowy kupon. Pospiesz się, aby skorzystać z 15% zniżki, korzystając z tych EssayEdge Kod rabatowy i kod kuponu w Styczeń . Wszystkie kody promocyjne działają w 100%. ▼▲\nIść do essayedge.com\nEdytowanie i korekta eseju finansowego od 69 USD w Essay Edge\nKliknij i pobierz próbki od redaktorów EssayEdge\nKliknij i weź Academic Editing Service od redaktorów EssayEdge\nNajbardziej kompleksowy – poprowadzimy Cię od burzy mózgów do gotowego eseju. Aktywuj ten kupon, aby uzyskać Premier od 379 USD od EssayEdge\nEsejowe kupony i kody promocyjne na styczeń\nZaoszczędź 30 USD na zamówieniach 250 USD\nOkoło 15% zniżki na zakup\n15% zniżki i bezpłatna wysyłka\nDo 10% zniżki na zakup 100 $\nDo 10% zniżki 100 USD\nUzyskaj 11% zniżki na dowolny zakup od najlepszej usługi pisania esejów\n12% ZNIŻKI na ich usługi\nRedakcja eseju rekrutacyjnego dla przyszłych studentów szkół prawniczych\n10% zniżki na kupon rabatowy na przygotowanie do rozmowy kwalifikacyjnej\nWskazówki i porady dotyczące pisania\n50 USD zniżki za każde wydane 400 USD\nIle mogę zaoszczędzić w EssayEdge ?\nStojąc z punktu widzenia klienta, EssayEdge zapewnia klientom różne dostępne rabaty, takie jak Edytowanie i korekta eseju finansowego od 69 USD w Essay Edge . Według danych statystycznych zamówień zakupu, w Styczeń , Wszystko EssayEdge konsumenci prawdopodobnie zaoszczędzili łączną kwotę 43 USD na swoich zamówieniach!\nJak się skontaktować EssayEdge ?\nJeśli potrzebujesz się skontaktować EssayEdge obsługi klienta podczas procesu zakupów, możesz komunikować się poprzez odpowiedni „Kontakt z obsługą klienta” lub „Kontakt online” ustawiony w EssayEdge . Zasadniczo ten przycisk znajduje się na dole strony głównej essayedge.com .\nEssayEdge najnowsze ceny zostaną opublikowane w dniu essayedge.com strona główna, zaloguj się do essayedge.com i przeglądaj na czas, aby nie przegapić ofert specjalnych. W tym samym czasie możesz również uzyskać najnowsze EssayEdge preferencyjna cena w wiadomościach na worldwide-coupons.com .\n50 GBP ZNIŻKI Zamówienia powyżej 500 GBP po dołączeniu do biuletynu w ONEPLUS\nWszystko Oneplus kupony\nDodatkowa 40% zniżki\nKup artykuły do przeprowadzki online i uzyskaj bezpłatną wysyłkę standardową przy zakupach powyżej 75 USD\nKup produkty do sprzątania\nWszystko Alliance Supply kupony\nEli: Pies w więzieniu czynsz tylko za 3,99 USD z Vimeo na żądanie\nWszystko SRL Diagnostics kupony\nKroki do użycia EssayEdge kody promocyjne i oferty:\nWybierz EssayEdge kod promocyjny i przejdź do sieci EssayEdge sklep korzystając z naszego linku;\nWybierz swój EssayEdge produktu i kliknij „Dodaj do koszyka”, a następnie „Do kasy”;\nW koszyku wpisz swoje EssayEdge kupon i kliknij „Zastosuj kupon”;\nKliknij „Do kasy”, aby kontynuować EssayEdge zakupy online;\nKażdy EssayEdge oferty niewymagające EssayEdge kod promocyjny zostanie dodany automatycznie.\nLista EssayEdge Kody kuponów i oferty — Styczeń 2022\nEssayEdge Najlepsze kody kuponów i oferty\n4.5 / 339 Głosy


NUXE Rose Petals Cleanser Płyn micelarny dla kobiet 200 ml | ELNINO PARFUM\nWstecz Twarz Oczyszczanie skóry Płyny micelarne NUXE NUXE Rose Petals Cleanser NUXE Rose Petals Cleanser Płyny micelarne dla kobiet NUXE Rose Petals Cleanser Płyn micelarny dla kobiet 200 ml\nKod produktu: 45063 Dostępność > 10 sztuk\n40,43 zł Oszczędzasz 1,54 zł (4%)\nNUXE Rose Petals Cleanser Płyn micelarny dla kobiet 400 ml\n65,68 zł 60,31 zł\nNUXE Rose Petals Cleanser Płyn micelarny dla kobiet 200 ml tester Tester ma identyczny skład jak produkt pełnowartościowy. Różnicą jest opakowanie - tester może być dostępny w pudełku kartonowym lub bez pudełka. Opakowanie może wyglądać tak samo jak standardowe, ale może też różnić się wielkością lub niektórymi elementami. Część testerów jest dostarczana bez korka/zatyczki.Testery nie są przeznaczone do użytku prywatnego ale służą do sprawdzenia i poznania zapachu przed zakupem w sklepie.\nOceniany produkt Płyn micelarny 400 ml Płyn micelarny 200 ml Płyn micelarny 200 ml uszkodzony flakon Płyn micelarny 200 ml tester


Profesjonalna,miła oraz szybka obsługa.Punkt odbioru oraz zwrotu samochodu usytuowany w terminalu portu lotniczego LUBLIN.Możliwość odbioru oraz zwrotu samochodu każdego dnia oraz o każdej porze.Wypożyczalnia godna polecenia.\nAuto czyste i sprawne. Obsługa klienta bez zastrzeżeń. Warto wykupić dodatkowe ubezpieczenie. Polecam firmę Odkryj Auto.\nSUPER WYPOZYCZALNIA oby TAK DALEJ!!!\nSamochód Opel Astra wypożyczony na okres 6 dni w Warszawa - lotnisko Modlin zwrot Kraków - Lotnisko\nAbsolutnie fantastyczna cena!\nBardzo szybko,sprawnie,zadnych problemow,aura nowe\nWitam Jestem zadowolony z obsługi i z samochodów które sa dostępne w wypożyczalni, z pewnością skorzystam następnym razem. Dziękuje i pozdrawiam\nSuper obsługa. Auto bez zarzutu.Konkurencyjne ceny i wszystko zgodnie z umową. Z pewnością skorzystam jeszcze nie raz!!!\nJestem bardzo zadowolony z uslug tej firmy. Polecam.\nŻadnych zastrzeżeń co do obsługi czy samochodu. Większość spraw załatwiłem przez internet, więc odbiór auta to była czysta formalność. Naprawdę polecam!\nSamochód Nissan Micra wypożyczony na okres 6 dni w Kraków - Lotnisko zwrot Rzeszów - Lotnisko\nJestem bardzo zadowolona, szybka I sprawna obsluga, zadnych problemow. Polecam :)\nByłam bardzo zadowolona z obsługi i z samochodu.\nSamochód Seat Leon wypożyczony na okres 1 dni w Kraków - Lotnisko\nSuper mogło by być taniej dla stałych klientach\nSamochód Nissan Micra wypożyczony na okres 8 dni w Kraków zwrot Kraków - Lotnisko\nPrzyjemna I szybka obsluga. Bez problemow.\nSamochód Citroen C4 wypożyczony na okres 3 dni w Kraków - Lotnisko zwrot Warszawa - lotnisko Okęcie\nWszystko w należytym porządku, zarówno obsługa jak i stan auta. Firmę oceniam bardzo dobrze.\n< wstecz124312441245124612471248następna >


Grzejnik : Ogród\nNagrzewanie domu to jedna z najistotniejszych kwestii, o które należy koniecznie zadbać. Budynek wolnostojący wolno ogrzewać na bardzo dużo wielorakich sposobów, różne piece do tego używać, jednakowoż i tak niemal zawsze koniecznym przy tym zakupem, są kaloryfery. Obecnie ich wybór jest bardzo szeroki. Już nie tylko tworzą nieodłączny fragment ogrzewania w domu, lecz także równie dobrze mogą być ładną ozdobą w pomieszczeniach. Współczesny grzejnik może mieć barwny, a nawet śmieszny wygląd. Zastosowanie grzejnika zawsze jest takie samo, ma on dostarczać ciepło do pomieszczeń. Lecz nikt nie stwierdził, że może on też być uzupełnieniem wystroju wnętrza. Niesłychanie atrakcyjną propozycję nowomodnych i markowych kaloryferów, można spotkać w Internecie. Takie grzejniki online, są nade wszystko niezmiernie tanie, o wiele tańsze niż w sklepach stacjonarnych. Można wybierać z pośród przeróżnych modeli, monumentalności, surowców wykonania i wykończenia. Różnią się też sposobem przyłączenia, jedne mają przyłączenie boczne, inne przyłączenie dolne. Przeróżne są też moce kaloryferów, co również jest niezwykle ważną informacją dla kupującego. Wszystkie towary w sklepie internetowym, są podzielone na indywidualne kategorie. Dzięki temu bardzo swobodnie można odnaleźć produkt, jaki nas obecnie ciekawi. wiele osób pozyskuje dzisiaj kaloryfery w Internetowych sklepach, bo tam propozycje są wiele korzystniejsze. Co ciekawe przy zakupie większej ilości kaloryferów, można liczyć na wydatne upusty i rabaty, co również ingeruje na zaciekawienie klientów.


Unaczynienie i unerwienie prącia dalej\nOd tętnic prącia odchodzą naczynia tętnicze zaopatrujące ciała jamiste w krew. Tętnice ciał jamistych wnikają do środka każdego z ciał jamistych i dzielą się na naczynia wirowate, bezpośrednio zaopatrując w krew tkanki odpowiedzialne za wzwód.\nŻołądź jest zaopatrywana w krew poprzez tętnicę grzbietową prącia oraz ciało gąbczaste.\nKrew może przepływać w sposób swobodny pomiędzy różnymi częściami prącia.\nPo erekcji krew z ciał jamistych odpływa przez żyły wypustowe do żyły grzbietowej prącia. Prącie ponownie powraca do stanu zwiotczenia.\nWzwód jest odpowiedzią organizmu mężczyzny na pobudzające bodźce wzrokowe, węchowe, dźwiękowe lub bodźce generowane w sferze wyobraźni. W wyniku tej odpowiedzi ośrodkowy układ nerwowy wysyła impuls do rdzenia kręgowego, co w konsekwencji prowadzi do erekcji. Obwodowy układ nerwowy również bierze udział w tym procesie.\nWspółczulny układ nerwowy, kolejna część układu nerwowego, jest odpowiedzialny za wytrysk nasienia oraz skurcz szyi pęcherza moczowego w trakcie wytrysku. Ma on również wpływ na prącie w stanie zwiotczenia.\nUszkodzenie któregokolwiek z tych szlaków nerwowych może doprowadzić do trudności z uzyskaniem i utrzymaniem wzwodu, a także do zaburzeń związanych z wytryskiem nasienia


hotel Narzędzia | hoteljagiellonski.com.pl\nCategory Archives : hotel Narzędzia\nHome >> hotel Technika >> hotel Narzędzia\nhotel hotel Narzędzia graco,serwis urządzeń do aplikacji płynów graco\tStyczeń 12, 2015 No Comments\nNasza firma jest autoryzowanym dystrybutorem artykułów firmy GRACO. Podczas 89 lat działalności GRACO stał się światowym liderem w wytwarzaniu urządzeń do aplikacji płynów, za sprawą ich najlepszej jakości a także niezawodności. Nasza firma zaopatruje w urządzenia natryskowe branżę budowlaną a także branżę przemysłową. W ofercie posiadamy maszyny z linii: CED (branża budowlana), AFD (przemysł), Finishing, Sanitary, Material Transfer. Wszystkie produkty sprowadzamy prosto z centralnego magazynu GRACO w Belgii. W ofercie firmy znajduje się również serwis urządzeń firm WIWA, WAGNER, WALTHER-PILOT a oprócz tego GRACO. Wszystkim klientom zapewniamy fachową obsługę a także konsulting przy wybieraniu odpowiedniego produktu. Zapraszamy do odwiedzenia naszej strony internetowej a także zapoznania się z pełną propozycją firmy.\nhotel hotel Narzędzia spawarka\tGrudzień 1, 2014 No Comments\nSpawanie to niezwykle rozpowszechniony a także trwały sposób łączenia detali stalowych. Urządzenia stosowane w tym procesie nazywamy spawarkami, zdefiniować powinno się wiele rodzajów. Bardzo znane są spawarki transformatorowe. Ich istotą jest transformator wielkiej siły, zmniejszający napięcie do poziomu nadającego się do spawania. Ich podstawową pozytywną cechą jest prostota, zaś złą cechą - istotna waga a także rozmiary. W odróżnieniu od nich spawarki inwerterowe odróżniają się znacznie mniejszą masą a także rozmiarami. Są to przyszłościowe, trudne urządzenia elektroniczne, więc a także serwis spawarek inwertorowych wymaga więcej zachodu. Konserwację a także naprawę tego rodzaju spawarek warto powierzyć wyszkolonemu personelowi. Producenci coraz w zdecydowanej większości przypadków odchodzą od zwyczajnych spawarek transformatorowych na kwestia spawarek inwertorowych ze względu na wymienione powyżej plusy.\nhotel hotel Narzędzia automatyzacja procesów technologicznych,projektowanie systemów automatyki,systemy sterowania\tListopad 5, 2014 No Comments\nhotel hotel Narzędzia diamentowe,frezy,narzędzia,ostrzenie narzędzi\tWrzesień 19, 2014 No Comments\nhotel hotel Narzędzia linia do podawania paszy,Mieszalnik farszu,Noże do kutra,Sita do wilka\tMaj 19, 2014 No Comments\nZapraszamy do sprawdzenia oferty mojej firmy, która dotyczy akcesoriów do różnego typu sprzętu przeznaczonego dla przemysłu mięsnego, owocowo-warzywnego i wielu innych. Zatrudniamy tylko i jedynie doświadczonych pracowników tak żeby potrafili oni nie tylko Państwu sprzedać, ale też stosownie doradzić. Nasza firma ma w katalogu usług i produktów takie towary jak sita do wilka, noże do homogenizatora i wiele innych akcesoriów najwyższej klasy. Jesteśmy pewni, że nasza firma dostarcza wysokiej jakości noże do wilka i inne akcesoria. Poza wysoką jakością towarów dzięki naszym pracownikom też obsługa jest wypasiona. Dbamy o to żeby nasi pracownicy wiedzieli na czym polega obsługa kontrahenta. Jest to najbardziej istotne i dzięki temu można sprzedać więcej. Zapraszamy do sprawdzenia mojej oferty a na pewno sprzedamy wam dobre sita do wilka.\nhotel hotel Narzędzia filtracja powietrza,kompresor śrubowy,sprężarka śrubowa\tMarzec 21, 2014 No Comments\nKażdy kto potrzebuje najwyższej jakości instalacji pneumatycznych powinien sprawdzić usługi naszej firmy. Na rynku tego rodzaju usług funkcjonujemy już od ponad 20 lat co dało nam wielkie wiedzę praktyczną. W zakres sprzedawanych towarów przez naszą firmę wchodzi między innymi sprężarka tłokowa. Nasza firma sprzedajemy wyłącznie i jedynie wypasione towary i realizuje usługi tak by właściwie każdy nasz ewentualny klient był w stu procentach zadowolony. Wszystkie usługi i towary, które sprzedajemy są w każdej chwili weryfikowane przez naszych pracowników. Instalacja pneumatyczna musi być najwyższej jakości by spełnić indywidualne zadania. Zapraszamy do sprawdzenia tego co Ci oferujemy. Nasze usługi opieramy nie tylko na jakości towarów, ale też na doświadczeniu, które zdobyliśmy w trakcie naszej wieloletniej pracy.\nKategoria hotel Narzędzia


Kolejna Rozmowa Macrona Z Putinem. Tematem Sytuacja Na Ukrainie | Paradyzja\nStrona główna Wiadomości Polityka Kolejna rozmowa Macrona z Putinem. Tematem sytuacja na Ukrainie\nWe wtorkowej rozmowie z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem prezydent Francji Emmanuel Macron poruszył kwestię konfliktu na wschodzie Ukrainy, prosił też o wyjaśnienia dotyczące Mali - podał we wtorek Pałac Elizejski. Przywódcy rozmawiali o Ukrainie również tydzień wcześniej.\nWe wtorkowej rozmowie z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem prezydent Francji Emmanuel Macron poruszył kwestię konfliktu na wschodzie Ukrainy, prosił też o wyjaśnienia dotyczące Mali – podał we wtorek Pałac Elizejski. Przywódcy rozmawiali o Ukrainie również tydzień wcześniej.\nJak podkreślił Pałac Elizejski była to pierwsza rozmowa Macrona i Putina na temat Ukrainy odkąd w ubiegłym tygodniu Moskwa przedstawiła swe postulaty dotyczące gwarancji bezpieczeństwa, których domaga się od USA.\nPrezydenci poruszyli też sytuację w Mali, gdzie wojskowy rząd prowadzi rozmowy na temat zatrudnienia rosyjskiej firmy najemników zwanej Grupą Wagnera. Francja, która ma swój własny kontyngent w tym regionie, uważa takie rozwiązanie za niedopuszczalne – pisze Reuters.\nPutin powiedział, że Grupa Wagnera nie reprezentuje rosyjskiego państwa, ani nie jest przez nie opłacana.\nWcześniej komunikat w sprawie rozmowy prezydentów wydał Kreml, który napisał, że przedmiotem konsultacji były też żądania Rosji dotyczące gwarancji bezpieczeństwa.\n„Prezydent Rosji położył nacisk na fakt, że możliwość zorganizowania nowego szczytu w formacie normandzkim zależy również od konkretnych kroków podjętych przez władze w Kijowie w celu wdrożenia porozumienia mińskiego” – głosi komunikat Kremla.\nPorozumienia te, które miały zakończyć konflikt na wschodzie Ukrainy, zostały podpisane w Mińsku w 2014 i 2015 roku przez Rosję, Ukrainę, Francję i Niemcy.\nSankcje na Grupę Wagnera\nW rozmowie, która odbyła się w poprzedni wtorek „prezydent Macron podkreślił wagę suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy” – poinformował wtedy Pałac Elizejski.\nw poniedziałek Rada UE nałożyła sankcje na Grupę Wagnera odpowiedzialną za tortury, egzekucje i zabójstwa m.in. w Libii, Syrii i Donbasie. O objęcie restrykcjami Grupy Wagnera zabiegał Paryż, który jest przeciwny udziałowi najemników z tej firmy we wspieraniu reżimu wojskowego w Mali.\nPod koniec listopada Parlament Europejski przyjął rezolucję potępiającą zbrodnie popełnione przez Grupę Wagnera i powiązane prywatne formacje wojskowe.\n„Państwo rosyjskie wydaje się ponosić odpowiedzialność za finansowanie, szkolenie, zarządzanie i dowodzenie operacyjne tymi paramilitarnymi grupami” – głosi rezolucja.\nHolenderskie media o Polakach, których ciała odnaleziono w niedzielę: Byli szczęśliwą...\nŻaryn: Białoruś nie odstępuje od planu destabilizacji


nasiona mieszanki traw gazonowych trawy z rolki nawozy ogrodowe Polska\nROLIMPEX S.A.: mieszanki traw, materiał siewny - Polska\nROLIMPEX S.A. jest firmą z ponad 50-letnim doświadczeniem na rynku rolniczym. Od 2013 roku większościowym akcjonariuszem Rolimpex Nasiona S.A. jest Grupa Top Farms, której intencją jest wzmocnienie i dalszy rozwój marki Rolimpex.\nRolimpex S.A. jest producentem i dystrybutorem wysokiej jakości materiału siewnego. Zajmuje się produkcją w sektorze zbóż, traw, roślin motylkowych a także rzepaku i innych nasion dla potrzeb zakładów przetwórstwa rolno-spożywczego.\nSpółka oferuje kompleksową obsługę rolnictwa, jak również systematycznie wzbogaca swoją ofertę produktów ogrodniczych. Firma pracuje zarówno na rynku tradycyjnym jak i nowoczesnym.\nROLIMPEX S.A. wyspecjalizowana jest w zakresie produkcji i dystrybucji mieszanek traw gazonowych i pastewnych o różnorodnym przeznaczeniu. Oferuje trzy marki – NAJLEPSZE TRAWY Z IŁAWY®, GRAMINEX® oraz NASIENNIK. Oferując tak szeroką gamę marek, a co za tym idzie produktów, staramy sie zaspokoić potrzeby wszystkich naszych klientów.\nMisją firmy jest spełnienie oczekiwań i zaspokajanie potrzeb naszych Klientów poprzez oferowanie najwyższej jakości produktów i wszelkich porad związanych z naszą działalnością.\nMateriał siewny traw i zbóż\nDla odbiorców płodów rolnych\nROLIMPEX oferuje nasiona mieszanki traw gazonowych trawy z rolki nawozy ogrodowe - Polska


Damiano Cunego dyrektorem sportowym w Nippo-Vini Fantini - Rowery.org\nHome / Wiadomości / Transfery / Damiano Cunego dyrektorem sportowym w Nippo-Vini Fantini\nDamiano Cunego dyrektorem sportowym w Nippo-Vini Fantini\nautor: TomAsz :: 23 marca 2016, 13:39\n"La Gazzetta dello Sport" donosi, że Damiano Cunego przedłużył kontrakt z Nippo-Vini Fantini do 2018 roku. Po wygaśnięciu tej umowy przesiądzie się do samochodu włoskiej drużyny prokontynentalnej.\n34-letni kolarz w 2004 roku niespodziewanie wygrał Giro d'Italia, ale w dalszej części kariery nie stanął więcej na podium wielkiego touru. Na swoim koncie m.in. zapisał za to Il Lombardia (2004, 2007, 2008), Amstel Gold Race (2008) i dwa etapy Vuelta a Espana (2009).\nObecnie "Mały Książę" ma przerwę w ściganiu po złamaniu palca na Strade Bianche.\npowiązane:Damiano CunegoNippo-Vini Fantini


Zmywarka MIELE G 6620 SCi | MatrixMedia.pl\nSpecial Price 5 295,00 zł\nKod producenta: G 6620 SCI\nOptymalne możliwości ustawienia kieliszków: Uchwyty na kieliszki o regulowanej wysokości oraz specjalna podpórka w dolnym koszu zapewniają kieliszkom na długiej nóżce optymalne podtrzymanie – dla idealnego, delikatnego mycia.\nEtykieta energetyczna informuje o zużyciu energii i wydajności Państwa zmywarki. Urządzenia Miele zapewniają najlepsze rezultaty mycia i suszenia przy bardzo niskim zużyciu energii i wody:Klasa efektywności energetycznej A+++Roczne zużycie energii: 237 kWhRoczne zużycie wody: 2 716 litrówKlasa suszenia: ANajlepsze rezultaty przy minimalnym zużyciu.\nPod koniec suszenia drzwi zmywarki uchylają się automatycznie. W ten sposób do naczyń dostaje się świeże powietrze, dzięki czemu nawet taki ładunek, jak np. naczynia plastikowe, zostaje całkowicie wysuszony. Dzięki specjalnemu prowadzeniu powietrza blat roboczy jest chroniony przed wilgocią.\nRazem nie do pobicia: Nowy program zmywania QuickPowerWash i dokładnie do niego dostosowane tabletki UltraTabs Multi osiągają najlepsze możliwe efekty czyszczenia i suszenia dla normalnie zabrudzonych naczyń w 58 minut. Specjalnie opracowane tabletki rozpuszczają się już w 2-3 minuty. Dzięki temu czyszczenie jest wydajne już od początku programu zmywania. Rezultat: Klasa wydajności czyszczenia A.\nGłośność dB(A) re 1 pW 44\nZużycie wody w programie ECO w l 9,7\nZużycie prądu w programie ECO w kWh 0,75\nRoczne zużycie wody w programie ECO w l 2.716\nRoczne zużycie prądu w programie ECO w kWh 213\nWartości dotyczące zużycia z przyłączem ciepłej wody w programie ECO w kWh 0,45\nPerfect GlassCare Tak\nMiejsce na sztućce Szuflada na sztućce 3D+\nWaga netto w kg 44,7\nLepsze rezultaty Suszenie Autoopen, Perfect Glasscare, SensorDry


Olejki kosmetyczne z Maroka. Krótko i na tematKilka informacji o ogrzewaniuPompa paliwaTanie pozycjonowanie stron wwwSuplementacje dla sportowców? Nie tylko!Terenowy marketing outdoorCall center od środkaPoland for touristsNie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieKiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Szybalski-stomatologia.plKiedy warto udać się po pomoc do psychoterapeutyDentysta ZabrzePomyśl o domu opiekiPorady ogrodniczeSomeone who help You with often problems - plumberJak zamówić tłumaczenieMapki, pomiary i obliczenia - czyli praca w geodezjiNowoczesne systemy grzewcze i wentylacyjneJak zamówić tłumaczenieSystemy badań telefonicznych w praktyceTanie pozycjonowanieSome basics abut water system and pipes problemsDlaczego firmy organizujące eventy wynajmują mebleBiznes i podróż - zadbaj o prestiżZegarki na prezentTworzenie kartek świątecznych. Krótki wpisZdrowe życie z super jedzeniemO dywanachPo co komu prawnik? Czyli krótko o usługach prawniczych w Polsce


Grupa do zadań specjalnych - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nZ Grzegorzem Bartlerem, dyrektorem Centrum Kompetencyjnego SAS Institute Polska, rozmawia Antoni Bielewicz.\nOtwieranie nowego Centrum Rozwoju Oprogramowania zajęło Państwu prawie rok...\nByło to spowodowane zmianą koncepcji samego ośrodka. W początkowych planach miało to być techniczne centrum zajmujące się rozwojem oprogramowania do analizy ryzyka. Potem jednak SAS Institute przejął spółkę specjalizującą się w takich zagadnieniach i ta koncepcja straciła sens.\nPojawiła się jednak inna możliwość. Polski oddział SAS Institute, jako jeden z pierwszych na świecie, już w 1999 r. podzielił swój zespół na grupy, specjalizujące się w obsłudze poszczególnych sektorów: bankowości, ubezpieczeń, telekomunikacji. Wszystkie te zespoły zdobyły unikalne doświadczenia w swoich dziedzinach. Wszystko od początku do końca robiliśmy sami w większości projektów. To coś, co nas zawsze wyróżniało, gdyż na wielu nawet bardzo dojrzałych rynkach SAS Institute powierzał dużą część zadań partnerom i nie gromadził tej wiedzy.\nDziś, gdy nowa strategia SAS Institute zakłada tworzenie predefiniowanych rozwiązań dedykowanych dla różnych sektorów gospodarki (SAS Banking Intelligence Solution, SAS Insurance Intelligence Solution czy SAS Telecommunications Intelligence Solution), pojawiła się szansa na efektywne wykorzystanie tych doświadczeń. Tak powstało warszawskie Centrum Kompetencyjne, specjalizujące się w opracowywaniu tych rozwiązań i obsłudze sektora telekomunikacyjnego.\nJaka jest rola warszawskiego centrum?\nNaszym głównym zadaniem jest opracowywanie koncepcji rozwiązań analitycznych i budowa konkretnych systemów. Podstawą tych rozwiązań jest wiedza i doświadczenia gromadzone w projektach na całym świecie. Jedziemy wszędzie tam, gdzie istnieje potrzeba fachowych konsultacji. Uczestniczyliśmy m.in. w projektach w Brazylii, Kuwejcie, krajach nadbałtyckich, Holandii i Rosji.\nNie można zatem traktować was w kategoriach centrum badawczo-rozwojowego. Jesteście po prostu grupą wdrożeniowców, wzywanych do pożarów - projektów, które z jakichś powodów się nie udają...\nŻartobliwie powiedziałbym, że raczej wzniecamy pożary niż je gasimy. Jako grupa ludzi z bogatą wiedzą na temat sektora telekomunikacyjnego jeździmy wszędzie tam, gdzie pojawia się trudny, niestandardowy problem, który trzeba rozwiązać. Już sam koszt naszych usług - sięgający 2000 euro za dzień pracy - sprawia, że nie opłaca się nas wzywać do każdego problemu.\nDrugą równie ważną rolą naszego zespołu jest rozwój nowych funkcjonalności w dedykowanej wersji rozwiązań biznesowych dla sektora telekomunikacyjnego o nazwie Telecommunications Intelligence Solution. Te niecodzienne funkcje - stworzone na potrzeby rozwiązywania konkretnych problemów, z którymi stykamy się podczas projektów - trafiają do kolejnych wersji tego systemu. Centrum Kompetencyjne pełni więc jak najbardziej funkcję badawczo-rozwojową. Oprócz opracowywania rozszerzeń mamy także wpływ na określanie kierunków rozwoju całego systemu.\nStawki, które Pan podał, mogą okazać się skuteczną barierą dla polskich przedsiębiorstw, które chciałyby skorzystać z Państwa usług.\nOczywiście lokalnych klientów obsługujemy po niższych stawkach, jako dział konsultingu. Koszt jest niższy już chociażby ze względu na brak dodatkowego czasu spędzanego w podróżach.\nIle osób zatrudnia Centrum Kompetencyjne SAS Institute Polska?\nObecnie jest to szesnaście osób. Jednak rozwijamy się bardzo szybko i już w tej chwili prowadzimy dalszą rekrutację.\nJakiego typu specjalistów szukacie? Można się domyślać, że przede wszystkim osób z dużym doświadczeniem i wiedzą biznesową.\nNiekoniecznie. Zależy nam zarówno na osobach o profilu technicznym, jak i analityczno-biznesowym. Centrum realizuje bowiem obie te funkcje. Nie przywiązywałbym też nadmiernej wagi do dotychczasowych doświadczeń. Charakter naszej pracy zakłada dogłębne poznanie systemu i metodologii jego wdrażania. Tego i tak trzeba się nauczyć. Szukamy przede wszystkim ludzi z dużym zapałem do pracy, bo właśnie to - w oczach niektórych - wyróżnia polski zespół.\nJesteśmy bardziej złaknieni nowych wyzwań, niż konsultanci z innych oddziałów SAS Institute.\nSą w naszym zespole także ludzie o bardziej technicznych kwalifikacjach, którzy zajmują się wręcz programowaniem. Część z nich to osoby, które trafiły do nas jeszcze w ramach rekrutacji do Centrum Rozwoju Oprogramowania.\nCzy wobec tego możemy się spodziewać, że obok Centrum Kompetencyjnego w zakresie telekomunikacji powstaną kolejne specjalizujące się w bankowości lub ubezpieczeniach?\nMyślę, że są ku temu odpowiednie warunki.


Liga Mistrzów na żywo: FC Barcelona - Slavia Praga na żywo. Transmisja TV, stream online, livescore - Sport WP SportoweFakty\nMecz FC Barcelona - Slavia Praga w Lidze Mistrzów można oglądać na żywo we wtorek. Transmisja w telewizji będzie dostępna na antenie Polsat Sport Premium 1. Stream online w Ipla TV. Darmowy livescore na WP SportoweFakty.\nŁukasz Gryziecki 05 Listopada 2019, 11:20\nLiga Mistrzów na żywo: FC Barcelona - Slavia Praga. Gdzie oglądać transmisję TV i stream?\nLiga Mistrzów. FC Barcelona - Slavia Praga. Czesi znów zaskoczą i zachwycą świat? (wideo)\nWe wtorek (5 listopada) o godzinie 18:55 rozpocznie się mecz FC Barcelona - Slavia Praga w ramach Ligi Mistrzów. Starcie to można oglądać na żywo w telewizji i internecie. Transmisja TV będzie dostępna na antenie kodowanego kanału Polsat Sport Premium 1.\nGdzie oglądać FC Barcelona - Slavia Praga na żywo w internecie?\nStarcie FC Barcelona - Slavia Praga będzie aktywne także online. Na platformie Ipla TV usługa będzie wymagała wykupienia specjalnego pakietu. Transmisja jest dostępna również na urządzeniach mobilnych.\nPoczątek meczu FC Barcelona - Slavia Praga: 18:55. Transmisja TV: Polsat Sport Premium 1. Stream online: Ipla TV. Relacja LIVE za darmo: WP SportoweFakty.\nEuropejskie Puchary Piłka nożna FC Barcelona Slavia Praga Liga Mistrzów


Instalacja Doroty Nieznalskiej wzbogaciła kolekcję stałą Pawilonu Czterech Kopuł. - PIK - Punkt Informacji Kulturalnej - Wrocław\nStrona główna ART Instalacja Doroty Nieznalskiej wzbogaciła kolekcję stałą Pawilonu Czterech Kopuł.\nInstalacja Doroty Nieznalskiej wzbogaciła kolekcję stałą Pawilonu Czterech Kopuł.\nIn: ART, PRESS ROOMTagi: Barbara Haręża, Dorota Nieznalska, instalacja Lebensborn e.V., Pawilon Czterech Kopuł\nOd piątku w Pawilonie Czterech Kopuł można oglądać jedną z najnowszych realizacji Doroty Nieznalskiej. Powstała w 2017 roku instalacja Lebensborn e.V., o której śmiało można powiedzieć, że należy do najważniejszych prac w dorobku artystki, właśnie zakupiona została do wrocławskich zbiorów muzealnych. Uzupełni ona wystawę kolekcji polskiej sztuki współczesnej w części poświęconej „Pamięci wojny”.\nTo pierwsze dzieło tej artystki we wrocławskich zbiorach muzealnych, które swoją premierę ekspozycyjną w naszym mieście miało już wcześniej, podczas ubiegłorocznej wystawy czasowej „po/wy/miary” w Pawilonie Czterech Kopuł. Spośród wszystkich prezentowanych wówczas prac, instalacja Lebensborn e.V. zdecydowanie wyróżniała się swoją niezwykle prostą i skromną formą, oszczędną w środkach wyrazu, a jednocześnie głęboką i poruszającą treścią.\nNowo zakupiona realizacja artystki, nieprzypadkowo zatytułowana Lebensborn e.V, odwołuje się do okrutnych praktyk stosowanych przez nazistowską instytucję Lebensborn (Źródło Życia) na okupowanych terenach, polegających na odbieraniu rodzicom „czystych rasowo” dzieci i poddawaniu ich przymusowej adopcji i germanizacji. Praca Nieznalskiej stanowi wynik wieloletnich badań artystki skupionych na temacie rasistowskiej polityki nazistowskich Niemiec, w tym zbrodniczej działalności Lebensborn.\nInstalację tworzą trzy korespondujące ze sobą części. Dorota Nieznalska zestawia razem wydobyte z niepamięci niemieckich archiwów pocztówki ze zdjęciami ośrodków Lebensborn oraz dwa rzeźbiarskie obiekty – udręczone w swej formie i wyabstrahowane ze swojej pierwotnej funkcji łóżeczka niemowlęce, bezpośrednio nawiązujące do wyposażenia ośrodków Lebensborn. Całość instalacji dopełnia zapętlona projekcja amerykańskiego filmu Rene Spitza z 1952 r. „Psychogenic diseases in infancy” (Choroby psychogenne w okresie niemowlęcym), dokumentującego negatywne skutki psychofizyczne dotykające dzieci pozbawione kontaktu z matką.\nDorota Nieznalska (ur. 1973 r.) jest absolwentką Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, gdzie w 2013 r. uzyskała stopień doktora. Działa w obszarze sztuk wizualnych z pogranicza rzeźby, instalacji, fotografii i wideo. Jej twórczość wpisuje się w szeroki nurt sztuki krytycznej, kontestującej otaczającą nas rzeczywistość, często za pomocą skandalu i prowokacji. Artystka przez lata podejmowała niełatwe tematy tabu związane z dominującą w Polsce kulturą patriarchalną oraz tradycją katolicką. Jej obecne poszukiwania oscylują wokół trudnej prawdy historycznej oraz pamięci jednostkowej i zbiorowej. Ich wyrazem jest właśnie instalacja Lebensborn e.V.\nTagi: Barbara HarężaDorota Nieznalskainstalacja Lebensborn e.V.Pawilon Czterech Kopuł


Dmuchany Basen Ogrodowy dla Dzieci Łabędź 57134 – Chemia Basenowa Zabawki – Megi\nStrona główna / Ogród / Baseny / Dmuchany Basen Ogrodowy dla Dzieci Łabędź 57134\nSKU: 0000022243 Kategoria: Baseny\nCiepłe letnie dni to idealny czas na zabawy w wodzie które maluchy uwielbiają. Nie musisz planować urlopu aby twój brzdąc pochlapał się na świeżym powietrzu. Wykorzystaj do tego dmuchany basen w kształcie Białego Łabędzia który możesz postawić w domowym ogródku, pobliskim parku czy na balkonie.\nNadmuchiwany Basen Biały Łabędź przeznaczony jest dla małych dzieci od 1 roku życia. Jest płytki dzięki czemu maluszek ma większe poczucie bezpieczeństwa i może spokojnie oswoić się z wodną zabawą. Basen ma miękkie nadmuchiwane dno i nie potrzeba żadnych narzędzi do jego złożenia, wystarczy go tylko napompować. Zajmuje to zaledwie kilka minut, natomiast radość z jego użytkowania to wiele długich gorących tygodni. Taki śliczny basen w ogrodzie to nie lada atrakcja dla maluchów zwłaszcza w czasie dużych upałów. Jest alternatywą dla tych wszystkich, którzy nie mają możliwości częstych wyjazdów nad morze czy jezioro. Basen ogrodowy dmuchany marki Jilong po prostu montujesz w zaciszu własnego ogrodu, napełniasz go wodą i gotowe! Jeśli więc szukasz basenu ogrodowego dla dzieci, który zapewni orzeźwienie i udaną rozrywkę podczas gorącego lata, prezentowany basen Biały Łabędź sprawdzi się w tej roli idealnie.\nDuży basen ogrodowy metalowy okrągły AZURO 360X90 Basen dmuchany ogrodowy okrągły dla dzieci 17218\nOglądasz: Dmuchany Basen Ogrodowy dla Dzieci Łabędź 57134 65,00 zł


Przyznam Wam szczerze, że nie mieliśmy takiego miejsca. Mamy sporo miejsc w Polsce, które uwielbiamy i o których pisaliśmy wielokrotnie. Większość z nich nie jest jednak szczególnie „pro dzieci”. Jest w nich kącik dla dzieciaków czy plac zabaw, ale to zwykle nie są miejsca, z których dzieci trzeba siłą wyciągać, bo tak im się tam podoba.\nTags: magiczne miejsca w Polsce, Mazurska Arkadia, miejsca przyjazne rodzinie, nocleg Mazury, wakacje z dzieckiem