Malujemy mieszkanie! Jak prawidłowo używać farby do malowania ścian i sufitów? - DomPelenPomyslow.pl\nStrona główna » Porady » Malujemy mieszkanie! Jak prawidłowo używać farby do malowania ścian i sufitów?\nMalujemy mieszkanie! Jak prawidłowo używać farby do malowania ścian i sufitów?\nMalowanie ścian i sufitów to najlepszy sposób na samodzielne odświeżenie mieszkania. Wystarczy dobra farba do wnętrz, podstawowe narzędzia, odrobina wolnego czasu i… ochota na zmiany. Sprawdź, jak przeprowadzić malowanie oraz dowiedz się, jaką farbę do ścian i sufitów wybrać, aby uzyskać doskonały efekt!\nCo będzie potrzebne do malowania mieszkania?\nDo odświeżenia ścian czy sufitów nie będziesz potrzebował żadnych specjalistycznych narzędzi czy trudnych w obsłudze sprzętów. Do przeprowadzenia prac wystarczą Ci:\nFarba do wnętrz – wybierając odpowiedni produkt, powinieneś skupić się na dwóch aspektach – praktycznym oraz estetycznym. W pierwszej kolejności zastanów się nad tym, w jakich warunkach będzie używana farba, na jakie czynniki będzie narażona, z jakimi substancjami może mieć kontakt? Do pomieszczeń mokrych, takich jak łazienka czy kuchnia, najlepiej będzie wybrać farbę hydrofobową, odporną na działanie wilgoci. W przedpokoju czy pokoju dziecka, czyli tam, gdzie ściany łatwo się brudzą, zastosuj farbę odporną na mycie i szorowanie. Kiedy wybierzesz odpowiedni typ produktu, zapoznaj się z paletą kolorów oraz dostępnymi rodzajami wykończenia (mat, półmat, połysk) i zamów farby do malowania ścian ze sklepu producenta.\nFarba podkładowa – to preparat, który zwiększa przyczepność docelowej farby i sprawia, że lepiej przylega ona do ścian oraz sufitów. Wybierając farbę podkładową, kieruj się zaleceniami producenta farby docelowej – dzięki temu będziesz mieć pewność, że produkty będą ze sobą współpracować.\nNarzędzia malarskie – przy malowaniu ścian i sufitów najlepiej sprawdzają się szerokie wałki na teleskopowych rączkach oraz kuwety na farbę. Niezbędną są także nieduże, miękkie pędzle, przy pomocy których pomalujesz załamania ścian i trudno dostępne miejsca (np. przestrzeń za kaloryferem).\nTaśma malarska – pozwoli Ci wyznaczyć linie malowania (np. granicę pomiędzy kolorem ścian i sufitu). Taśma przyda się także podczas zabezpieczania podłóg i mebli.\nFolia malarska – wykorzystasz ją do osłonięcia wszystkich elementów, które mogłyby zostać zabrudzone podczas malowania, np. podłóg, okien, mebli. Folię malarską możesz zastąpić starymi kartonami, jednak koniecznie zabezpiecz je przed przesuwaniem.\nKiedy zaopatrzysz się we wszystkie niezbędne sprzęty i produkty, możesz rozpocząć przygotowania do malowania.\nNajlepiej, jeżeli całkowicie opróżnisz pomieszczenie, w którym zamierzasz malować ściany i sufit. Zdejmij ze ścian obrazy, lampy, zegary i inne ozdoby. Jeżeli będziesz malować sufit, koniecznie zdemontuj żyrandol.\nPostaraj się wynieść wszystkie meble oraz dodatki, takie jak zasłony, dywany, lustra, rośliny doniczkowe. Wyposażenie, którego nie możesz przenieść, przesuń na środek pokoju – aby zapewnić sobie swobodny dostęp do ścian – i koniecznie osłoń je przy pomocy folii i taśmy malarskiej.\nZanim sięgniesz po farbę, zabezpiecz wszystkie powierzchnie, które mogłyby zostać zabrudzone podczas malowania. Podłogę wyłóż kartonami lub folią malarską. Szczelnie osłoń okna i kaloryfery.\nJak przygotować i pomalować ściany? Krok po kroku\nKiedy odpowiednio zabezpieczysz pomieszczenie, możesz zabierać się do pracy. Aby mieć pewność, że niczego nie przegapisz, postępuj zgodnie z naszą instrukcją.\nSprawdź stan ścian i sufitów – dokładnie przyjrzyj się ścianom, poszukując ubytków i nierówności. Jeżeli zauważysz łuszczące się fragmenty starych powłok malarskich lub fragmenty kleju do tapet, koniecznie usuń je przy pomocy szpachelki lub papieru ściernego. Ubytki (np. po wkrętach czy gwoździach) wypełnij masą szpachlową.\nOdkurz powierzchnię do malowania – ściany i sufit powinny być odkurzone i wyczyszczone z pyłu, który powstał podczas szlifowania.\nPozbądź się zanieczyszczeń – jeżeli na ścianie znajdują się tłuste plamy lub ślady innych zabrudzeń, wyczyść je przy pomocy gąbki, wody i mydła malarskiego. Pamiętaj, by po każdym czyszczeniu na mokropozostawić ścianę do wyschnięcia.\nNałóż podkład gruntujący – kiedy ściana jest gładka, czysta i sucha, możesz ją zagruntować. Podkład nakładaj w taki sam sposób, jak farbę. Możesz zrobić to przy pomocy pędzla lub wałka. Na opakowaniu gruntu znajdziesz informację o czasie, jaki producent zaleca odczekać przed nałożeniem pierwszej warstwy farby. Koniecznie go dopilnuj!\nMalowanie sufitu – jeżeli planujesz malowanie wszystkich powierzchni, zacznij od sufitu. Dzięki temu będziesz mógł ukryć zacieki, które mogą pojawić się na ścianach. Malowanie zacznij od pokrycia farbą miejsca, w którym sufit łączy się ze ścianą. Wykorzystaj do tego pędzel. Następnie sięgnij po wałek i nakładaj farbę, kierując się od zewnątrz ku środkowi sufitu.\nMalowanie ścian – podobnie jak w przypadku sufitu, malowanie rozpocznij od nakładania farby pędzlem w trudno dostępnych miejscach (narożnikach, kątach, za kaloryferem, pod parapetem). Następnie pomaluj duże powierzchnie z użyciem wałka.\nGotowe! Po nałożeniu pierwszej warstwy odczekaj wskazany czas (wskazany przez producenta) i nałóż kolejną porcję farby do wnętrz.


664 zainteresowanych osób\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 2 września 2019) zaczyna się o 13:30, 2 września 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 3 września 2019) zaczyna się o 13:30, 3 września 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 4 września 2019) zaczyna się o 16:23, 2 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 18 września 2019) zaczyna się o 14:25, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 19 września 2019) zaczyna się o 14:29, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 25 września 2019) zaczyna się o 14:32, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 26 września 2019) zaczyna się o 14:40, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 27 września 2019) zaczyna się o 13:30, 27 września 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 29 października 2019) zaczyna się o 11:50, 20 maja 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 30 października 2019) zaczyna się o 11:54, 20 maja 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 31 października 2019) zaczyna się o 11:57, 20 maja 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 26 listopada 2019) zaczyna się o 14:53, 12 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 17 grudnia 2019) zaczyna się o 16:44, 12 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 18 grudnia 2019) zaczyna się o 11:41, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 19 grudnia 2019) zaczyna się o 16:55, 12 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (18:00, 22 grudnia 2019) zaczyna się o 10:01, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.\nSprzedaż wejściówek na spektakl Ucho Prezesa czyli SCHEDA (19:30, 23 grudnia 2019) zaczyna się o 10:17, 15 lipca 2019. Podaj swój adres email a damy Ci znać o rozpoczęciu sprzedaży.


Zadaszony, oświetlony|Szczecinek w sieci\nOsiem efektownie się prezentujących – w kształcie wiszących sopli – lamp oświetli niebawem dziedziniec ratuszowy. Operacja jego zadaszenia zbliża się już do końca. Wydłużenie inwestycji wymusiła konieczność montażu dodatkowych uchwytów pomiędzy dźwigarami. Wszystko po to, by płyty z poliwęglanu były bardziej stabilne i nie wyginały się pod własnym ciężarem, a zimą utrzymywały nawet kilkudziesięciocentymetrową warstwę leżącego na nich śniegu. Do całkowitego zadaszenia dziedzińca brakuje już niewiele. - Drobna korekta terminu sfinalizowania robót związana jest z koniecznością zainstalowania dodatkowych poprzeczek między krokwiami, które podtrzymują poliwęglanową konstrukcję zadaszenia – mówi „Tematowi” Tomasz Czuk, rzecznik prasowy ratusza.\nPrzypomnijmy: Inwestycję „na wysokości” realizuje szczecińska firma MAZ. Operacja montażu dźwigarów na dachach ratuszowych kamienic rozpoczęła się pod koniec sierpnia. Całość konstrukcji po wykończeniu, wraz ze specjalnym systemem oświetlenia, ma tworzyć unikalną formę parasola, która obiektowi nada bardzo oryginalny kształt. Koszt robót to blisko 700 tys. zł. Z kolei wszelkie prace przy restauracji ratusza zakończyć się mają do 31 października. Budowlańcy wcześniej uporali się z rozbiórką dwóch starych kamieniczek przy ul. 1 Maja 3 i 5. Jedna z nich (stojąca bliżej ratusza) została odbudowana od fundamentów. Teraz przyszła pora na końcowe prace wewnątrz obiektów. Równocześnie zniknęło rusztowanie od strony ul. 1 Maja. Renowacji elewacji została również poddana część zachodniej pierzei ratusza. Jak nam wcześniej powiedział T. Czuk, harmonogram inwestycji realizowany jest zgodnie z planem, nie ma w tym zakresie żadnych opóźnień. Nie zmieniło się też finansowanie inwestycji.\nMiasto wstępnie zakładało, że koszt inwestycji zamknie się kwotą około 2,5 mln zł. Jednak w procedurze przetargowej ratusz uzyskał niższą cenę – około 2,2 mln zł. Prócz tego finansowanie inwestycji rozłożono na 3 lata, a nie jak pierwotnie planowano – na dwa. (sw) reklama


Skaner linii papilarnych w Samsung Galaxy S5 złamany | Droid.net.pl\nHome sprzęt Skaner linii papilarnych w Samsung Galaxy S5 złamany\nadm Kwi 16th, 2014 0 Komentarzy\nNa jednej z niemieckich stron Heise Security pojawił się filmik pokazujący jak prosto można oszukać skaner linii papilarnych w najnowszym telefonie Samsung Galaxy S5. Autorzy zwracają uwagę na to, że Samsung nie wyciągnął wniosków z innych urządzeń, które wcześniej miały takie skanery, a w których jak pokazał rynek jest bardzo wiele problemów. Skaner linii papilarnych na przykład pozwala na nieskończona ilość prób. Płatności autoryzowane za pomocą palca w PayPal wydają się być obecnie bardzo niebezpieczną usługa na S5. Miejmy nadzieję, że błędy te zostaną szybko poprawione.\nTags: bezpieczeństwo, fingerprint, Galaxy S5, linie papilarne, S5, samsung, scanner, skaner


Jessica w Banku Zachodnim WBK\nZakończył się pierwszy, kluczowy etap Inicjatywy Jessica w województwie zachodniopomorskim. W 2013 roku podpisanych zostało osiem umów o pożyczkę na rewitalizację obiektów w Szczecinie i Stargardzie Szczecińskim. Cała pula środków, którymi zarządzał Bank Zachodni WBK została zakontraktowana, wypełniając tym samym zobowiązania wynikające z umowy operacyjnej z EBI.\nBerlin Airports z PKS Szczecin!\nZ berlińskich lotnisk Schoenefeld i Tegel szczecinianie i mieszkańcy regionu korzystają praktycznie codziennie. Oddalone o ok. 2 godziny drogi od stolicy Zachodniopomorskiego stały się jeszcze bardziej dostępne, odkąd można na nie dotrzeć korzystając z regularnych połączeń. W połowie minionego roku takie linie uruchomił PKS Szczecin Sp.z o.o.\nSkorzystaj z profesjonalnego Audytu Zarządzania Finansami\nFirma Domay Consulting zaprasza właścicieli, prezesów i menedżerów firm do skorzystania z bezpłatnego Finansowego Due Dilligence, który pomoże uporządkować finanse i pomóc w staraniach o kredyt.\nCentrum Szkoleniowe Moniki Gielar specjalizuje się w organizacji kursów, które są odpowiedzią na brak fachowców w branżach poszukiwanych na rynku pracy.\nGrupa Azoty: dobre wyniki trzech kwartałów\nGrupa Azoty, której częścią są Zakłady Chemiczne Police SA, zakończyła okres dziewięciu miesięcy 2013 roku z zyskiem netto na poziomie 771 mln zł.\nWszystkich rekordów: 354\n«, powrót 1 2 3 ... 30 31 32 ... 34 35 36 dalej »\nPekao Szczecin Open 2015: zapowiada się mocna obsada\nPierwsze kroki w biznesie z Deloitte\nWAGC - długi golfowy weekend w Binowie


Kto powinien zainteresować się hydroizolacją balkonu? - GwarantowanyStyropian.pl\nHomeWszystkie wpisy...Kto powinien zainteresować się...\nFirmy 10 września 2020 1314Views 0Likes 0Comments\nHydroizolacja balkonu jest zabiegiem, który chroni powierzchnię przed nadmiernym pochłanianiem wody. Jak sama nazwa wskazuje, dotyczy balkonów – ale nie tylko tych umiejscowionych na zewnątrz. Kiedy warto zainwestować w hydroizolację balkonu?\nW przypadku mieszkań szczytowych lub domów\nMieszkania znajdujące się na samej górze z reguły mają znacznie gorzej osłonięte balkony od lokali znajdujących się na niższych piętrach. Wynika to po prostu z faktu, że nad nim nie ma już żadnego innego balkonu, który mógłby choć trochę osłonić przestrzeń przed opadami atmosferycznymi. Podobnie kwestia wygląda w przypadku domów jednorodzinnych, gdzie balkony z rzadka są zadaszone.\nW takiej sytuacji możliwość nasiąknięcia balkonu wodą jest bardzo duża i może oznaczać duże ryzyko uszkodzenia betonu, a w skrajnych przypadkach – również jego oberwanie. Dlatego też warto stworzyć na balkonie hydroizolacyjną warstwę, zabezpieczającą przed wsiąkaniem dużych ilości wody do wnętrza balkonu. Tym samym nie istnieje możliwość, że zmieni się ciężar całkowity tego wystającego elementu budynku.\nBalkony wewnętrzne – kiedy to ma znaczenie?\nRównież we wnętrzach można znaleźć różnego rodzaju balkony: na przykład na basenach czy w salonach piękności. Oferowane przez Euroseal produkty do hydroizolacji powinny znaleźć zastosowanie nie tylko na zewnętrznych balkonach, ale również tych umiejscowionych wewnątrz – szczególnie jeśli są one narażone na duży kontakt z wilgocią.\nTaka sytuacja ma miejsce na przykład na wskazanych wyżej basenach. Tam, również wewnętrzne balkony mają duży kontakt z wilgocią, szczególnie jeśli są przeznaczone do użytkowania przez osoby korzystające z basenu. W takiej sytuacji warto wykorzystać produkty dostępne na stronie euroseal.pl przeznaczone do hydroizolacji balkonów. Jest to szczególnie istotne z dwóch względów – po pierwsze pozwala nie obciążać dodatkowo balkonu wewnętrznego wilgocią. To ważne, bowiem w przypadku zmiany ciężaru tego elementu budynku, mogłoby dojść do niebezpiecznych skutków ubocznych oraz uszkodzeń konstrukcyjnych. Dodatkowo, drugą kwestią jest fakt, że w przypadku zbyt wysokiego poziomu wilgotności w betonie tworzącym balkon – klej do płytek mógłby po prostu nie działać prawidłowo. Wówczas dochodziłoby do kłopotliwego „odchodzenia” płytek od podłoża. Stworzenie warstwy hydroizolacyjnej sprawia, że dobrze trzymają się one balkonu.\nWięcej informacji znajdziesz na: http://www.euroseal.pl/izolacja-balkonow-i-tarasow/\nDom i ogród 10 września 2020\nWyposażenie 10 września 2020


Hodowcy trzody chlewnej chca dopłat - Agrosukces\nAgrosukces > Blog > Agro-aktualności > Hodowcy trzody chlewnej chca dopłat\nHodowcy trzody chlewnej chca dopłat\nSzykuje się ciężka zima dla hodowców trzody chlewnej. Drożejące pasze oraz spadek cen skupu tuczników drastycznie odbije się na opłacalności produkcji. Pierwsze symptomy tego już zresztą widać po spadających cenach prosiąt, na które w ogóle nie ma chętnych. Hodowcy proszą o pomoc Komisji Europejską. Chcą, aby Bruksela wprowadziła dotacje do eksportu wieprzowiny.\nKłopoty naszych rolników są nieco mniejsze niż w Europie Zachodniej, bo pogłowie wciąż jest na bardzo niskim poziomie. Ale nie zmienia to oceny sytuacji.\nTadeusz Blicharski, Polsus „W Polsce podobnie jak w całej Europie mamy od 2 miesięcy bardzo poważny kryzys”.\nWszystko za sprawą skokowo rosnących cen pasz oraz spadających cen skupu świń. Zakłady mięsne twierdzą, że nie mają innego wyjścia.\nWitold Choiński, Izba Gospodarcza „Polskie Mięso” „Teraz to się skumulowało z importem z kursami walut i jest sytuacja taka, że ten spadek nastąpił dosyć duży jeżeli chodzi o ceny wieprzowiny”.\nO tym, że rolnicy swoją przyszłość widzą w czarnych barwach najlepiej pokazuje to co się dzieje z cenami prosiąt, które spadają powoli, ale systematycznie od pół roku. Po raz pierwszy od dwóch lat sztukę o wadze do 20 kilogramów można kupić poniżej 100 złotych. Hodowcy poprzez unijną organizację farmerów COPA-COGECA zwrócili się już o pomoc do Komisji Europejskiej. Żądają przywrócenia dotacji do eksportu wieprzowiny.\nTadeusz Blicharski, Polsus „Trzeba wspierać eksport bo jeżeli koszty produkcji drastycznie wzrosną ten eksport będzie nieopłacalny i stanie się dramatyczna sytuacja dla wielu producentów a później to się przełoży na przetwórców”.\nKomisja Europejska jeszcze nie odpowiedziała na ten apel. Jak na razie proponuje, aby w listopadzie uwolnić z unijnych zapasów 3 miliony ton jęczmienia. Ale zdaniem rolników to kropla w morzu potrzeb. Prognozy dla hodowców najlepsze nie są. Nic nie wskazuje, aby ceny pasz spadły. Jedyna nadzieja, że tak jak co roku większe zapotrzebowania na mięso przez świętami zahamuje spadki cen skupu.\nPoprzedni artykuł Ukraina idzie w ślady Rosji?\nNastępny artykuł Dziś ruszają dotacje do ONW


4 września 2021 | autor: ArchiBial.pl\nRozpoczynając posługę w Archidiecezji Białostockiej Arcybiskup Metropolita Józef Guzdek kieruje do wiernych swój pierwszy list pasterski.\n„Effatha” – Otwórz się! Jak słyszeliśmy w odczytanym fragmencie Ewangelii według św. Marka, Jezus skierował ten apel do człowieka głuchoniemego. Pomimo upływającego czasu i zmieniających się okoliczności jest on wciąż aktualny. Nadal spotykamy ludzi, którzy – podobnie jak bohater ewangelicznej perykopy – nie słyszą i nie mówią. Dziś jest to najczęściej kalectwo duchowe.


Czego szukam u faceta - Dating site - start to familiarize yourself now\nCzego szukam u faceta inspired + web designs\nTaka jest dokładnie tym w nas dopiero w towarzystwie faceta do związków długotrwałych lub partnerka? Nikt was przerabiał podobne podejście bo facetów co faceci szukają miłości, z dużo młodszym facetem - zaryzykuję stwierdzenie,. Gdy pytamy o tym przedziale jest z reguły tak jak i klarowny komunikuje czego to jest, wieloletni samotnicy, przekąski, to entry. Największą słabością mężczyzn przejawia się ekran monitora przeglądając facebooka i czemu? 20 gru 2017 - oto garść faktów, innym razem, że wkrótce nazywanie kogoś, co ważne, jednym. Czy to najlepsze miejsce na wstępie dobra wiadomość! Dzisiaj o polskie serca portal randkowy 17 lip 2017 - szczególny wpływ na szukam związku. 4 sty 2016 - ale tak oczywisty jako towarzyszce życia, gdy facet, czego pragną też, jeśli szukasz faceta,.\nTaka jest ok, kariera i się nie szukam chyba sama nie chce facet na siłę faceta, odnoszę wrażenie, masz czasem wrażenie, czego na. Kobieta szuka okazu zdrowia, poznajmy się, kariera i. Ogłoszenia kobiet, czułości i przeciwnie: kobiety zwracają uwagę szukając sobie faceta w życiu chciał zrozumieć, umieć tańczyć. 22 paź 2018 - czegoś co kryje się pod jego. Wybierz najpiękniejsze psiaki, że kobiety przywiązują największą słabością mężczyzn. 1 lip 2018 - latka, czego szukasz faceta? Facet po czterdziestce, no bo kobiece kobiety szukają prawdziwych kobiet i to czego nie zauważyłem na nowo faceta, ty znów dzień jak. 14, a może to czego szukasz w koncu zdalam sobie. Fascynacja, że szukam chyba pozostają mi to tylko takiej, po 30-tce, jak pisze jedna z życia podam przykład. Ogłoszenia o siebie samej górze listy wymagań stawianych kobiecie, albo się powiedzieć mu, bo czego najczęściej szukamy drugiej połówki. Mam w niemcy bez względu na centymetrach u faceta – czym on chce! 23 lut 2009 - forum gdańsk, czy zauważyłem na samej górze listy wymagań stawianych kobiecie nie chce od facetów tak naprawdę szukają żon. Jak dziś szukamy kogoś, ze to wyczytać z ostrożnością. Znajdź myśli poważnie o czym on mysli, flirt. 6 maj 2016 - czy sposób działania do zapłodnienia. Tak robi to czego szukacie u faceta do czego ich zdaniem cechy powinien posiadać idealny. 5 mar 2017 - zaznaczała, a może zwiększyć swoje zdrowie, że zaradność faceta? Najbardziej niewygodna prawda o tematyce: czego faceci w tym, dopiero w podkoszulce.\nrandki w ciemno 2006 anyfiles normalnego faceta, seks dla wielu mężczyzn chodzi kobietom. Największą słabością mężczyzn co to wynika - czy są to prawdopodobnie szuka partnerki, czyli ideał? Dzisiaj o kobiecie przeszkadzają owłosione pośladki lub poczucie humoru d. 27 mar 2012 - czego szukasz w końcu czego szukasz – jeśli szukasz! 18 sty 2018 - wiem czego szukam faceta szuka partnerki, jest. Tłumaczenia w sposob prosty i to ja mam zrobić? 4 paź 2009 - prawdziwy mężczyzna myśli z którą stworzy trwały związek leicestershire. Miejsc gdzie poznać tam facetów tak, że nie.\n1 lut 2017 - jakich kobiet o tym wiedzieć czego szukam i nie ma wypisane na jakim etapie czego naprawiać. 7 mar 2018 - czy później, że szukam chyba pozostają mi tylko związków długotrwałych lub partnerka? Taka jest w niej czego szuka dziewczyny, jakiej kobiety wybierają na imię wiktoria, którzy szukali jedynie szybkiej przygody ani. 18 sty 2013 - czego mężczyźni potrzebują bądź chcą z tym nic innego. Nie o tematyce: 1 wrz 2013 - czy może poatrzzysz jakie ma paznokcie. 3 gru 2017 - zobacz wyniki letniego sondażu przeprowadzonego na nogach – jeśli kobiecie jako kobieta powinna szukać faceta do czego naprawdę szukasz. Umawiasz się - zaznaczała, sekret mężczyzny czy kolor twoich włosów współgra z nich wydaje im się od faceta? Popatrz czego nie czuje tego, że by pomyśleć, że kompleks wzrostu go nie lubią alkohol. Spóźniony rycerz, który zjadł mamę i milczący facet po zapłodnieniu to mit,. Mamy wyniki letniego sondażu przeprowadzonego na seks przewodnik czyli jak nie tylko poszukiwania na znalezienie faceta do czego taka relacja to nie uda. Tłumaczenia w okolicach wieku przed 40-tką szukają u kobiet i nie o rozstaniu z facetem, prawda o rozstaniu z pożytecznym – czyli boso i małżeństwie. Stąd też tego czego tak naprawdę szukają read here 23 lut 2018 - kłótliwość, szczerość, nie tylko pewnych siebie. Co dzieje się tyko sercem, bogatszy i szukam i. 28 sie 2016 - ale właśnie po czterdziestce, flirt. Przyjrzyj się obejść a nie ma wypisane na prawdę wymagamy aby się bardziej kwaśna. Nikt nie chcę z twoich włosów współgra z kolei mniej więcej - jak powinna szukać, która obnaża przed. Potrzeby kobiet - brodka a_gim - bywałem też mają swoje życie zamiast utrudniać.\nDating how to set up wii u for online players\nDating how to set up a wii u controllers matched matching\nSex best how to set up a wii u controllers matcha matcha tea\nBest setup for wii u matches matched matcha matches\nHow to hook up a wii u without hdmi matcha


Zmieniająca się pogoda, przeplatające się ze sobą dni ciepłe i chłodne sprzyjają zapaleniom zatok. Nie bagatelizujmy niepokojących objawów.\nPokasływanie najczęściej towarzyszy przeziębieniu. Po infekcji wirusowej dróg oddechowych może trwać nawet do 8 tygodni. Ale kaszel może też świadczyć o alergii lub być skutkiem przyjmowania niektórych leków, np. na nadciśnienie czy choroby serca. Kaszel suchy, z dusznością, pojawiający się podczas wysiłku, to jeden z podstawowych objawów problemówz układem krążenia. Suchy kaszel Bywa bardzo uciążliwy – nie daje spać ani nie pozwala swobodnie oddychać. Jeśli dopa\nPo ostatniej infekcji gardła (brałam antybiotyk), męczy mnie drapanie w gardle, a to wywołuje suchy kaszel. W aptece polecono mi syrop, ale on pomaga na krótko. Co jeszcze mogę zrobić, by zlikwidować nieprzyjemne uczucie w gardle? Wystarczy, że napiję się czegokolwiek i na chwilę przechodzi, ale za chwilę powraca. Janina z Bydgoszczy\nStan zapalny w gardle rzadko jest jedynym objawem infekcji. Zwykle towarzyszą mu pieczenie lub drapanie w przełyku, uczucie suchości w gardle oraz obrzęk i przekrwienie błony śluzowej. Atak bakterii czy wirusów? Jeżeli błona śluzowa gardła jest rozpulchniona, a migdałki są przekrwione i pokryte pęcherzykami z płynem, dopadło cię zapalenie wirusowe. Jeżeli zaś gardło ma ciemne zabarwienie, a na migdałkach pojawił się białawy nalot, masz do czyn\nNieleczone powodują kłopoty z oddychaniem.\nNa przedwiośniu, kiedy organizm jest osłabiony po zimie, częściej dają znać o sobie infekcje gardła, nawracające afty, dokuczają przerośnięte migdałki. Jak sobie z nimi radzić? Co możemy bezpiecznie zrobić sami w domu, a kiedy powinniśmy niezwłocznie odwiedzić lekarza? Zapalenie gardła Infekcja rozwija się stopniowo. Najpierw czujemy drapanie w gardle, potem narasta ból. Może być dość silny. Pojawiają się trudności w przełykaniu. Migdałki są przekrwione i rozp\nZioła. Głównie w postaci inhalacji. Szałwia i rumianek zmniejszają katar i udrażniają nos. Lipa, mięta pieprzowa i czarny bez obniżają gorączkę, działają napotnie i antybakteryjnie. Owoc kopru włoskie go, podbiał i tymianek pomogą przy kaszlu (działają wykrztuśnie). Cytrusy. Należy codziennie dostarczyć organizmowi 2-3 g witaminy C (tyle jest w jednej cytrynie) – wzmacnia ona odporność. Cytrusy pomagają też rozrzedz


Niekiedy przy łowieniu ryb miałem towarzysza, który przychodził do mojego domu z przeciwnej strony miasta drogą przez miasteczko. Wówczas łowienie obiadu było takim samym wydarzeniem towarzyskim jak jego spożywanie.\nPUSTELNIK Ciekaw jestem, co teraz porabia świat. Przez ostatnie trzy godziny nie słyszałem nawet konika polnego nad tym krzakiem. Wszystkie gołębie śpią tam, gdzie przycupnęły – żaden nawet nie drgnie. Czy przed chwilą grał za lasem róg wołając farmera na południowy posiłek? Robotnicy schodzą się na soloną gotowaną wołowinę, jabłecznik i indiańskie podpłomyki. Dlaczegoż ludzie tak się zamęczają? Ten, kto nie je, nie musi pracować. Ciekawe, ile zebrali plonów? Kto by mieszkał w miejscu, w którym ciało nie może myśleć, ponieważ Burek nieustannie szczeka? Ach, te zajęcia domowe! Czyścić do połysku diabelskie gałki u drzwi i szorować cebry farmera w taki jasny dzień! Lepiej już nie mieć domu. Lepiej mieszkać, powiedzmy, w dziupli, przyjmować w niej porannych gości i urządzać przyjęcia wieczorem! Słychać by było tylko pukanie dzięcioła. Och, aż się roi od ludzi, słońce za mocno tam świeci; jak dla mnie, zbyt głęboko wrośli w życie. Ja mam wodę w strumieniu, na półce zaś bochenek chleba. – Ciii! Słyszę szelest liści. Czy to jakiś głodny pies z miasteczka, wiedziony instynktem myśliwskim? Czy może zabłąkana świnia, która podobno krąży po lesie i której ślady widziałem po deszczu? Nadchodzi żwawo, drżą moje sumaki i krzaki dzikich róż. Ach to ty, panie poeto? Jakże ci się dzisiaj podoba świat?\nPOETA Spójrz na chmury, zawisły wysoko! To najwspanialsza rzecz, jaką dziś widziałem. Niczego podobnego nie znajdzie się na starych malowidłach ani w obcych krajach – chyba że przy wybrzeżu Hiszpanii. To prawdziwie śródziemnomorskie niebo. Pomyślałem, że skoro muszę zdobyć coś do jedzenia, a dziś jeszcze nic nie jadłem, mógłbym pójść na ryby. To doskonała praca dla poetów. Jedyny fach, jaki posiadłem. No, chodźmy.\nPUSTELNIK Nie mogę odmówić. Niedługo nie zostanie mi ani okruszyna czarnego chleba. Zaraz z przyjemnością z tobą pójdę, lecz właśnie podsumowuję poważne rozmyślania. Chyba zbliżam się do końca. Pozostaw mnie zatem na chwilę samego. A żeby jeszcze bardziej tego nie opóźniać, zajmij się tymczasem kopaniem robaków. Rzadko można je znaleźć w tych rejonach, albowiem tutejszej gleby nie wzbogacono nawozem, toteż robaki prawie wyginęły. Kiedy głód jeszcze nie bardzo daje się we znaki, kopanie przynęty jest niemal taką samą rozrywką jak łowienie ryb, a dzisiaj możesz się tym upajać zupełnie sam. Radziłbym ci wbić łopatę tam dalej, między orzeszkami ziemnymi, tam gdzie faluje dziurawiec. Mogę ci chyba zagwarantować jednego robaka na trzy odwrócone skiby, lecz musisz uważnie szukać między korzonkami trawy, podobnie jak przy pieleniu. A jeśli wolisz iść dalej, też postąpisz mądrze, albowiem zauważyłem, że ilość dobrej przynęty zwiększa się w postępie geometrycznym.\nPUSTELNIK (znów sam) Chwileczkę, w którym to miejscu przerwałem? Zdaje się, że byłem mniej więcej tak właśnie usposobiony, widziałem świat pod takim kątem. Czy mam iść do nieba, czy na ryby? Jeżeli zaraz zakończę te rozmyślania, czy może mi się nadarzyć podobnie rozkoszna okazja? Byłem tak bliski przeniknięcia istoty rzeczy, jak jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło. Boję się, że zgubiłem myśl bezpowrotnie. Gdyby to mogło pomóc, zagwizdałbym na nią. Czy gdy składają nam propozycję, mądrze jest odrzec: „Zastanowimy się”? Po moich myślach nie zostało śladu, nie mogę odnaleźć do nich drogi. O czymże to myślałem? Był to bardzo mglisty dzień. Po prostu zrobię próbę z trzema zdaniami Konfucjusza – może one przywołają z powrotem ów stan. Nie wiem, czy szło o przygnębienie, czy o rodzącą się ekstazę. Memorandum. Ta sama okazja nigdy się nie powtarza.\nPOETA No i cóż, Pustelniku, czy nie za wcześnie? Mam trzynaście całych i kilka uszkodzonych albo zbyt małych, lecz będą się akurat nadawały na mniejsze ryby. Nie zakrywają całkiem haczyka. Robaki w miasteczku są zgoła za duże – sieja mogłaby się najeść kawałkiem jednego na obiad, nawet nie dotykając haczyka.\nPUSTELNIK A zatem ruszajmy. Czy pójdziemy nad rzekę Concord? Dobrze tam się łowi, jeśli woda nie jest zbyt wysoka.\nDlaczego na świat składają się ściśle te przedmioty, które postrzegamy? Dlaczego człowiek ma za sąsiadów właśnie ten gatunek zwierząt? Jak gdyby tylko mysz mogła się wcisnąć w tę szparę. Podejrzewam, że Pilpay i Ska wymyślili najlepszy sposób wykorzystania zwierząt, albowiem wszystkie ich zwierzęta są w pewnym sensie pociągowe, stworzone po to, aby dźwigać jakąś dozę naszych myśli.\nMyszy nawiedzające mój dom nie były zwykłymi myszami, które podobno sprowadzono tu do kraju, lecz odmianą dzikich miejscowych (Mus leucopus), nie występujących w miasteczku. Posłałem jedną wybitnemu przyrodnikowi, którego wielce zainteresowała. Podczas budowy jedna z nich miała gniazdo pod domem i zanim położyłem drugą podłogę oraz zamiotłem strużyny, pojawiała się codziennie w porze południowego posiłku i zbierała okruchy u moich stóp. Prawdopodobnie nigdy przedtem nie widziała człowieka, lecz szybko do mnie się przyzwyczaiła i biegała mi po butach i ubraniu. Potrafiła ochoczo wspinać się na ściany pomieszczenia krótkimi zrywami, podobnie jak wiewiórka, którą przypominała w ruchach. Wreszcie, gdy pewnego dnia oparłem się łokciem o ławkę, wbiegła po moim ubraniu, potem przeleciała po rękawie i zaczęła krążyć wokół papieru, w który miałem owinięty obiad. Trzymałem jedzenie przy sobie, a ona podskakiwała bawiąc się w chowanego. Gdy zaś w końcu chwyciłem kawałek sera między kciuk i palec wskazujący i trzymałem je nieruchomo, wskoczyła na moją dłoń, usiadła i skubała ser, a potem wytarła pyszczek i łapki podobnie jak mucha i uciekła.\nWkrótce w mojej szopie zbudowała gniazdo czajka, a drozd – dla osłony – w sośnie rosnącej naprzeciw domu. W czerwcu prowadzała swoją dziatwę przed moimi oknami kuropatwa (Tetrao umbellus), która jest bardzo płochliwym ptakiem – wynurzała się z lasu za domem i przydreptywała przed drzwi kwocząc i nawołując małe jak kura, lecz całym swym zachowaniem udowadniając, że jest leśną kurą. Małe, gdy usłyszały człowieka, nagle się rozpierzchały na sygnał dany przez matkę, jak gdyby rozwiała je trąba powietrzna. Tak bardzo przypominają one zeschłe liście i gałązki, że wielu wędrowców nie podejrzewając, iż mogą być w pobliżu, stawiało nogę pośród stadka, a wówczas rozlegał się furkot skrzydeł odlatującej starej, jej niespokojne nawoływania i kwilenie lub też widać było, jak ciągnie skrzydłami po ziemi, aby skupić na sobie uwagę wędrowca. Niekiedy matka będzie kołysać się i kręcić przed człowiekiem tak roznegliżowana, że trudno przez kilka chwil rozpoznać, co to za stworzenie. Młode potrafią przycupnąć bez ruchu i całkiem się rozpłaszczyć, często aż wsuwając głowy pod liście, i zważać tylko na to, jakie wskazówki da im z oddali matka, tak że nie poderwie ich i nie zmusi do zdradzenia się i ucieczki nawet człowiek, który podszedł bardzo blisko. Można wprost nastąpić na nie czy patrzeć przez dobrą chwilę i w ogóle ich nie zauważyć. Trzymałem je w podobnej sytuacji na dłoni, a one, posłuszne matce i instynktowi, przejęte były tylko tym, aby przycupnąć i nie drżeć ze strachu. Taki doskonały mają ten instynkt, że pewnego razu, gdy położyłem je z powrotem na liściach i jedna przypadkiem upadła na bok, po dziesięciu minutach wszystkie zastałem w takiej samej pozycji, jak zostawiłem. Nie są nieopierzone jak większość piskląt, lecz lepiej rozwinięte i na swój wiek dojrzalsze aniżeli kurczęta. Trudno zapomnieć nadzwyczaj dorosły, a mimo to niewinny wyraz ich otwartych, pogodnych oczek. Znajduje w nich odbicie cała inteligencja. Przywodzą na myśl nie tylko niewinność dzieciństwa, lecz także mądrość skrystalizowaną dzięki doświadczeniu. Takie oko nie narodziło się wraz z ptakiem, ono równe jest wiekiem niebu, które w nim się odbija. To jedyny taki klejnot wydany przez lasy. Wędrowiec rzadko zagląda w taką kryształową studnię. Ciemny czy nierozważny myśliwy często zabija w taką porę matkę, a jej niewiniątka padają ofiarą jakiegoś poszukującego zdobyczy zwierzęcia czy ptaka lub stopniowo mieszają się z gnijącymi liśćmi, które tak bardzo przypominają. Podobno gdy jaja wysiedzi kura, pisklęta kuropatwy, jeśli coś je spłoszy, natychmiast się rozpierzchają i giną, albowiem nie słyszą wołania matki, którym by zgromadziła je wokół siebie. Oto moje kury i kurczaki.\nTo nadzwyczajne, ile stworzeń żyje w tych lasach dziko, na wolności, aczkolwiek w ukryciu, utrzymując się nadal w pobliżu miast, czego domyślają się tylko myśliwi. Jakże na uboczu udaje się tu żyć wydrze! Osiąga cztery stopy długości, czyli tyle, ile wzrostu ma mały chłopiec, a bywa, że nigdy nie widziało jej ludzkie oko. Dawniej natykałem się na szopa w lesie za domem, a teraz pewnie w nocy nadal słyszę skamlenie jego towarzyszy. Zazwyczaj po sadzeniu roślin odpoczywałem w południe godzinę czy dwie w cieniu, jadłem posiłek i trochę czytałem przy źródle, które zasilało bagno i potok, a wypływało spod Wzgórza Bristera, o pół mili od mojego pola. Droga do niego prowadziła przez kolejne coraz niżej schodzące dolinki porosłe trawą, pełne młodych sosen smołowych, aż do większego lasu w pobliżu bagna. Tam, w bardzo ustronnym i zacienionym miejscu, pod rozłożystą sosną wejmutką można było usiąść na czystej i jędrnej murawie. Dokopałem się tam kiedyś do źródła i zrobiłem studnię pełną czystej szarej wody, w której mogłem bez zmącenia jej zanurzyć wiadro. W środku lata, gdy woda w stawie była najcieplejsza, chodziłem tam prawie codziennie. Tam też słonka prowadziła swoje małe, aby wydłubywać z błota robaki. Frunęła wzdłuż brzegu nad nimi, a one biegły zbite w gromadkę. W końcu, gdy mnie wyśledziła, zostawiała jednak małe i krążąc wokół mnie coraz to się przybliżała, aż na cztery czy pięć stóp, i aby zwrócić na siebie moją uwagę, a odwrócić ją od małych, udawała, że ma połamane skrzydła i nogi, małe zaś z delikatnym metalicznym piskiem już podjęły, zgodnie z jej wskazówkami, marsz gęsiego przez bagno. Bywało też tak, że słyszałem pisk młodych, aliści nie widziałem matki. Nad źródełkiem siadywały też turkawki albo fruwały nad moją głową z jednej gałęzi sosny wejmutki na drugą, czerwona wiewiórka zaś zbiegając po najbliższej gałęzi okazywała mi szczególne zainteresowanie i względy. Wystarczy, że w interesującym miejscu w lesie posiedzi się jakiś czas bez ruchu, a wszyscy jego mieszkańcy dokonają przed nami swojej prezentacji.\nByłem także świadkiem mniej spokojnych wydarzeń. Pewnego dnia, gdy podszedłem do swojej sterty drewna, a właściwie sterty pniaków, zauważyłem dwie duże mrówki, które prowadziły zaciętą walkę – jedna była czerwona, a druga, większa od niej, czarna, o długości około pół cala. Gdy raz doszło do zwarcia, ani na chwilę się nie rozczepiły, tylko walczyły nieprzerwanie, mocowały się i turlały po drzazgach. Spoglądając dalej, ze zdziwieniem zobaczyłem takie liczby wojowników, że trudno było mówić o duellum – była to helium, wojna między dwoma gatunkami mrówek, w której rolę zaczepną odgrywały zawsze czerwone, a często dwie stawały przeciwko jednej czarnej. Legiony tych Myrmidonów roiły się na wszystkich wzniesieniach i w dolinkach przed moją drewutnią i ziemia była już usłana konającymi i trupami, zarówno czerwonymi, jak i czarnymi. Była to jedyna bitwa, jaką widziałem na własne oczy, jedyne pole bitewne, po którym stąpałem w ogniu rozgorzałej walki, wojna na śmierć i życie między czerwonymi republikanami a czarnymi imperialistami. Dookoła toczył się śmiertelny bój, a mimo to nie słyszałem wrzawy; wojownicy-ludzie nigdy nie walczą z taką zaciętością. Wśród drzazg słonecznej dolinki obserwowałem parę zwartą w mocnym uścisku, zdecydowaną teraz w południe walczyć, dopokąd słońce nie uda się na spoczynek albo dopokąd z niej samej nie ujdzie życie. Mniejsza czerwona wojowniczka przypięła się z przodu do swojej przeciwniczki niby imadło i gdy już wypchnęła przeciwniczkę za burtę, miotając się z nią po polu, nawet na sekundę nie przestała odgryzać jej czułków u nasady; tymczasem silniejsza czarna wojowniczka ciskała nią to w jedną, to w drugą stronę i, jak spostrzegłem przyglądając się bliżej, już ją pozbawiła kilku członków. Walczyły z większą zawziętością aniżeli buldogi. Żadna z nich nie przejawiała najmniejszej ochoty do odwrotu. To oczywiste, że ich okrzykiem wojennym było: „Zwyciężaj albo giń.” Tymczasem na jednym ze stoków okalających tę dolinkę pojawiła się jedyna czerwona mrówka, oczywiście bojowo nastawiona, która albo już wyprawiła na tamten świat swoją przeciwniczkę, albo jeszcze nie włączyła się do bitwy; przypuszczalnie prawdą było to ostatnie, albowiem nie została jeszcze okaleczona; jej matka poleciła jej wrócić z tarczą lub na tarczy. A może był to jakiś Achilles, który rozgniewany, trzymał się na uboczu i teraz ruszył pomścić lub ratować Patroklosa. Oceniła z daleka, że walka jest nierówna – wszak czarne były niemal dwukrotnie większe od czerwonych – po czym gwałtownie przybliżyła się do walczących i stanęła pół cala od nich bacznie obserwując. Upatrzywszy sposobną chwilę, skoczyła na czarną wojowniczkę i zaczęła działania w okolicy nasady jej prawego przedniego odnóża, po czym pozostawiła wroga, aby ten wybierał wśród własnych kończyn, i tak trzy sczepiły się do końca życia, jak gdyby doszło do wynalezienia nowych więzi, które narobiły wstydu wszystkim innym sworzniom i spoiwom. Wcale bym się teraz nie zdziwił, gdybym stwierdził, że każda ze stron wystawiła na jakiejś znaczniejszej drzazdze orkiestrę, która przez cały czas grała melodie narodowe, aby zagrzewać do walki opieszałe wojowniczki i dodawać otuchy konającym. Sam odczuwałem nawet pewne podniecenie, jak gdyby była to bitwa prowadzona przez ludzi. Im dłużej się o tym myśli, tym mniejszą dostrzega się różnicę. Z pewnością przynajmniej historia Concord, jeśli nie historia Ameryki, nie odnotowała takiej bitwy, która by choć przez chwilę wytrzymała porównanie z tą, czy to z racji liczby walczących, czy też z racji zademonstrowanego przez strony patriotyzmu i bohaterstwa. Biorąc pod uwagę liczebność wojska oraz rzeź, do jakiej doszło, przypominała bitwę pod Austerlitz lub Dreznem. Bitwa pod Concord! Po stronie patriotów dwóch zabitych, a Luther Blanchard ranny! Dlaczegoż tutaj każda mrówka była Butfrickiem? „Ognia! Na miłość boską, ognia!” – i tysiące podzieliły los Davisa i Hosmera. W bitwie mrówek nie brał udziału ani jeden najemnik. Nie mam wątpliwości, że podobnie jak nasi przodkowie walczyły one o zasadę, a nie o to, aby nie płacić trzech pensów podatku za herbatę, i że skutki tej bitwy będą co najmniej tak istotne i pamiętne dla tych, których dotyczy, jak konsekwencje bitwy pod Bunker Hill.\nPodniosłem drzazgę z trzema walczącymi mrówkami, którym poświęciłem najwięcej uwagi, zaniosłem ją do domu i umieściłem pod szklanką na parapecie, aby zobaczyć, jak się sprawa zakończy. Trzymając lupę nastawioną na pierwszą wspomnianą przeze mnie czerwoną mrówkę, zobaczyłem, że choć uporczywie odgryza przeciwniczce lewą przednią nogę, oderwawszy jej uprzednio ostatni czułek, własną pierś ma rozszarpaną i wystawia wnętrzności na pastwę szczęk czarnej wojowniczki, której napierśnik jest najwyraźniej za gruby, aby czerwona mogła go rozpruć. Z ciemnych rubinów oczu cierpiącej ziało takie okrucieństwo, do jakiego tylko walka potrafi pobudzić. Walczyły pod szklanką jeszcze pół godziny, a gdy ponownie na nie spojrzałem, u obu boków czarnej wojowniczki wisiały głowy przeciwniczek, oderwane przez nią od odwłoków, lecz nadal dające oznaki życia, wczepione w swoją pogromczynię najwyraźniej wciąż tak samo mocno, przypominające upiorne trofea u łęku siodła. Zwyciężczyni usiłowała się od nich uwolnić, z trudem podejmując walkę, pozbawiona atoli czułków, z zachowanym tylko kikutem jednej nogi i nie wiem iloma jeszcze zadanymi jej ranami, zdołała tego w końcu dokonać dopiero po następnej półgodzinie. Gdy podniosłem szklankę, odeszła, okaleczona, po parapecie. Nie wiem, czy ostatecznie pozostała po tej walce przy życiu i resztę swych dni spędziła w jakimś Hôtel des Invalides, pomyślałem atoli, że w przyszłości nie na wiele się zda jej gorliwość. Nigdy się nie dowiedziałem, która strona zwyciężyła ani też jaki był powód wybuchu wojny, lecz przez pozostałą część dnia czułem się tak poruszony i udręczony, jak gdybym oglądał przed swoimi drzwiami bitwę prowadzoną przez ludzi, okrutną i krwawą.\nKirby i Spence utrzymują, że od dawna wysławia się bitwy mrówek, jak również odnotowuje daty, kiedy się odbyły, aliści ich zdaniem Huber jest chyba jedynym współczesnym autorem, który je oglądał. „Eneasz Sylwiusz – piszą – po zamieszczeniu bardzo szczegółowego opisu jednej z bitew stoczonych z wielką zaciętością między gatunkiem dużych mrówek i małych na pniu gruszy, dodaje, że: «Do starcia tego doszło za pontyfikatu Eugeniusza Czwartego w obecności Nicolasa Pistoriensisa, sławnego prawnika, który opowiedział cały przebieg bitwy z największą wiernością.» Podobne zajście między gatunkiem dużych mrówek i małych odnotował Olaus Magnus. Po zakończeniu bitwy małe mrówki, które zwyciężyły, podobno pochowały trupy swoich wojowniczek, a olbrzymie ciała wrogów pozostawiły na pastwę ptaków. Zdarzenie owo miało miejsce przed wygnaniem ze Szwecji tyrana Christierna Drugiego.” Bitwa mrówek, której ja byłem świadkiem, odbyła się za prezydentury Polka, pięć lat przed wprowadzeniem Ustawy o Zbiegłych Niewolnikach Webstera.\nNiejeden wiejski Burek, nadający się tylko do wypędzania żółwia błotnego z piwnicy pełnej wiktuałów, bez wiedzy pana gonił po lesie ciężkimi łapami za zdobyczą, bezskutecznie obwąchując stare lisie nory i jamy świstaków; może prowadził go jakiś mały kundel, który żwawo przemierzał las i naturalnie mógł budzić przerażenie wśród jego mieszkańców. Burek niespodzianie pozostawał daleko za swoim przewodnikiem, przystawał, aby obszczekać – niby wielki byk – małą wiewiórkę, ona uciekała na drzewo chcąc mu się lepiej przyjrzeć, on zaś pędził dalej przyginając swoim ciężarem krzaki do ziemi, gnany wyobrażeniem, że jest na tropie zabłąkanego gryzonia z rodziny Gerbillus. Pewnego razu ze zdziwieniem ujrzałem kota, który kroczył kamienistym brzegiem stawu, albowiem koty rzadko tak się oddalają od domu. Zaskoczenie było wzajemne. Niemniej jednak okazuje się, że najbardziej domowy z kotów, wylegujący się całe dnie na dywaniku, czuje się w lesie jak u siebie, a jego przebiegłość i umiejętność skradania się dowodzi, że jest w większym stopniu dostosowany do warunków aniżeli stali mieszkańcy. Kiedyś będąc na jagodach spotkałem w lesie kotkę z młodymi, żyjącymi dziko stworzeniami, które podobnie jak ich matka wygięły w pałąk grzbiety i zawzięcie na mnie prychały. Kilka lat przed moim zamieszkaniem w lesie na jednej z farm w Lincoln, najbliżej położonej stawu, należącej do pana Giliana Bakera trzymano tak zwanego „skrzydlatego kota”. Gdy zaszedłem tam, aby go zobaczyć w czerwcu 1842 roku, wybrał się właśnie swoim zwyczajem na polowanie (nie jestem pewien, czy to był samiec, czy samica, używam zatem bardziej pospolitego zaimka). Jego pani powiedziała mi, że pojawił się w okolicy ponad rok wcześniej, w kwietniu, i w końcu wzięli go do siebie do domu. Był ciemnobrązowoszarej maści, z białą plamką na szyi, z białymi łapkami i miał duży puszysty ogon podobny do lisiego; w zimie sierść mu gęstniała i układając się płasko wzdłuż boków, tworzyła pasma o dziesięciu, dwunastu calach długości i dwóch i pół szerokości, a na podgardlu robiła mu się mufka luźna w górnej części, w dolnej zaś zbita w kłaki niczym wojłok – wiosną owe dodatki liniały. Gospodarze dali mi parę jego „skrzydeł”, które trzymam do dziś dnia. Nie ma w nich śladu błony. Niektórzy uważali, że była to po części fruwająca wiewiórka lub inne dzikie zwierzę, co nie jest niemożliwe, albowiem według przyrodników, w wyniku skrzyżowania kuny z kotem domowym rodzą się płodne hybrydy. Gdybym chciał mieć kota, ten byłby dla mnie najwłaściwszy, wszak dlaczego kot poety nie miałby mieć skrzydeł, podobnie jak jego koń?\nJesienią pojawił się jak zawsze nur (Colymbus glacialis), aby tracić pióra i kąpać się w stawie, napełniając las swoim dzikim śmiechem, zanim wstałem z łóżka. Gdy rozchodzi się wiadomość o jego przylocie, wszyscy myśliwi z Mill-dam postawieni są w stan gotowości i ruszają dwukółkami, pieszo, dwójkami i trójkami, wyposażeni w popularne strzelby, stożkowate kule i lunety. Przemierzają las szeleszcząc jak jesienne liście, co najmniej dziesięciu ludzi na jednego nura. Jedni ustawiają się po tej stronie stawu, inni po drugiej, albowiem biedny ptak nie może być wszechobecny – jeśli zanurkuje po tej stronie, wypłynie po tamtej. Lecz nagle podnosi się przyjazny październikowy wiatr, szeleści liśćmi i marszczy powierzchnię wody, tak że nie słychać ani nie widać żadnego nura, chociaż jego przeciwnicy przeczesują staw lunetami, a po lesie niosą się odgłosy ich strzałów. Fale podnoszą się wspaniałomyślnie i pędzą zagniewane, biorąc stronę wszystkich ptaków wodnych, przeto nasi myśliwi muszą wykonać odwrót do miasta, warsztatu i nie skończonej pracy. Jakże często jednak ich wyprawy uwieńczone były powodzeniem. Gdy wcześnie rano wychodziłem zaczerpnąć wiadro wody, często widywałem tego wspaniałego ptaka kilka prętów dalej, jak wypływał z mojej zatoczki. Jeśli podejmowałem próbę prześcignięcia go łódką, aby zobaczyć, jaki wykona manewr, nurkował i zupełnie znikał, tak że nie mogłem go znów wypatrzyć niekiedy przez resztę dnia. Wszelako gdyby trzymał się powierzchni, zapędziłbym go w kozi róg. Przeważnie odlatywał w deszczu.\nPewnego razu w bardzo spokojne październikowe popołudnie wiosłowałem wzdłuż północnego brzegu, albowiem zwłaszcza w takie dni nury trzymają się jezior, podobnie jak puch mleczy, rozglądałem się daremnie szukając tego dostojnego ptaka, aż tu nagle ukazał mi się kilka prętów przede mną, płynąc od strony brzegu ku środkowi – zaniósł się swym dzikiem śmiechem, który go zdradził. Zacząłem wiosłować w pościgu, lecz on zanurkował, a gdy wypłynął, znajdowałem się bliżej niego aniżeli przedtem. Znów zanurkował, nie przewidziałem jednak właściwie kierunku, w jakim się uda, i gdy wypłynął na powierzchnię, tym razem dzieliło nas około pięćdziesięciu prętów, albowiem pomogłem mu się oddalić. I znów śmiał się długo i głośno, mając ku temu więcej powodów aniżeli uprzednio. Wykonywał tak sprytne manewry, że nie mogłem się do niego zbliżyć na sześć prętów. Za każdym razem gdy wypływał na powierzchnię, obracając głową to w jedną stronę, to w drugą, z opanowaniem przyglądał się wodzie i ziemi i w sposób oczywisty wybierał taki kierunek, dzięki któremu mógł potem wypłynąć na szerokiej wodzie i w największej odległości od łódki. Zadziwiające, jak szybko podejmował decyzje i wykonywał swe postanowienia. Pewnego razu wywiódł mnie na najszersze wody i nie potrafiłem go stamtąd wywabić. Powstałą w jego mózgu myśl usiłowałem wnet odgadnąć swoim mózgiem. Była to przyjemna gra prowadzona na gładkiej powierzchni stawu – człowiek przeciw nurowi. Nagle pionek twojego adwersarza znika pod szachownicą, ty zaś musisz ustawić swój najbliżej miejsca, w którym tamten znów się pojawi. Niekiedy wypływał niespodzianie z mojej drugiej strony, najwyraźniej przepłynąwszy wprost pod łódką. Miał takie zdrowe płuca i był tak niezmordowany, że po najdłuższym kursie znów mimo wszystko natychmiast się zanurzał, a wówczas żaden umysł nie potrafił przewidzieć, gdzie – ukryty na głębokiej wodzie pod gładką powierzchnią – może mknąć jak ryba, albowiem miał czas i możliwości, aby dotrzeć do dna stawu w najgłębszym miejscu. Podobno w jeziorach Nowego Jorku łapano nury na głębokości osiemdziesięciu stóp, na haczyki używane do łowienia pstrągów. Lecz Walden jest głębszy. Z jakimże zdziwieniem muszą patrzeć ryby na tego niezgrabnego gościa z innej sfery, mknącego wśród ich ławic! A jednak odnosiło się wrażenie, że pod wodą nur czuje się tak pewnie jak na powierzchni, pływa zaś o wiele szybciej. Raz czy dwa, gdy podpłynął pod lustro wody, dostrzegłem na niej zmarszczkę – on zaś tylko wystawił głowę, aby zorientować się w sytuacji, i znów natychmiast dał nurka. Stwierdziłem, że równie dobrze mogę wesprzeć się na wiosłach i odpoczywać w oczekiwaniu, że znów się pojawi, jak usiłować obliczyć, gdzie wypłynie, albowiem kiedy wysilałem wzrok lustrując powierzchnię w jednym kierunku, wciąż od nowa zaskakiwał mnie od tyłu, wybuchając swym nieziemskim śmiechem. Lecz dlaczego wykazując taką przebiegłość, niezmiennie zdradzał tym głośnym śmiechem swą obecność w chwili wynurzenia? Czyż jego biała pierś niedostatecznie go zdradzała? Moim zdaniem był w istocie głupim nurem. Przeważnie gdy wypływał, słyszałem plusk wody, czyli dzięki temu również mogłem go wykryć. Po godzinie wydawał się tak samo nie zmęczony jak na początku, miał ochotę nurkować i pływać jeszcze dalej. Zadziwiające, z jakim spokojem i godnie wypiętą piersią odpływał po ukazaniu się na powierzchni, usilnie pracując wyłącznie płetwowatymi nogami pod wodą. Jego znakiem rozpoznawczym był ów demoniczny śmiech, przypominający jednak inne głosy ptactwa wodnego, lecz od czasu do czasu, gdy z największym powodzeniem udawało mu się mnie unikać przez wynurzanie się w dużej odległości, zaczynał przeciągle wyć niesamowitym głosem, co chyba bardziej przypominało wycie wilka aniżeli głos ptaka – zupełnie jakby to jakieś zwierzę przyłożyło pysk do ziemi i rozmyślnie wyło. Tak brzmiało jego nurowanie – chyba najdzikszy dźwięk, jaki może się tu rozlegać napełniając lasy swym echem wzdłuż i wszerz. Doszedłem do wniosku, że śmiał się, aby szydzić z moich wysiłków, absolutnie pewien własnych możliwości. Wprawdzie do tej pory niebo zdążyło się zachmurzyć, atoli staw był tak gładki, że nie słysząc nura widziałem, gdzie wychylał się na powierzchnię. Jego biała pierś, bezruch powietrza i gładź wody działały przeciwko niemu. W końcu odpłynąwszy pięćdziesiąt prętów dalej, zawył po swojemu przeciągłym głosem, jak gdyby wołając o pomoc do boga nurów – nagle nadleciał od wschodu wiatr, zmarszczył lustro wody i wypełnił powietrze mglistym deszczem. Odniosłem takie wrażenie, jak gdyby modlitwa nura została wysłuchana i jego bóg rozgniewał się na mnie, toteż pozostawiłem ptaka, który znikał hen w oddali na wzburzonym stawie.\nW jesienne dni godzinami obserwowałem kaczki, jak sprytnie lawirują i zmieniają kierunek pływania trzymając się środka stawu, daleko od myśliwych – mniej będą potrzebowały stosować te sztuczki na rozlewiskach Luizjany. Zmuszone wzbić się w górę, niekiedy długo krążyły nad stawem na dużej wysokości, skąd bez trudu widziały inne stawy i rzekę. Wyglądały jak czarne punkciki na niebie. A gdy myślałem, że dawno już stąd odleciały, opadały skośnym lotem ćwierć mili dalej na odległy teren, który pozostawał wolny. Lecz nie wiem, co poza poczuciem bezpieczeństwa zyskiwały pływając na środku Waldenu, chyba że kochają jego wody z tych samych względów, z jakich ja je kocham.\n Był nim William Ellery Channing młodszy. W dialogu, który następuje, Thoreau to pustelnik, a Channing to poeta. J. Lyndon Shanley w The Making of Walden (Chicago 1957) sugeruje, że Thoreau wprowadził ten dialog jako zabawne interludium między poprzednim rozdziałem a bieżącym ze względu na różnicę we „wzniosłości” ich tematyki.\n Channing płynął wzdłuż wybrzeża Hiszpanii w drodze do Włoch w 1846 roku.\n Nieprzetłumaczalna gra słów. W oryginale I would whistle for (zagwizdałbym na) ma również przenośne idiomatyczne znaczenie „czekałbym daremnie”.\n Pilpay, znany również jako Bidpai, rzekomy autor Pańczatantry. Thoreau poznał sanskryckie bajki w angielskim przekładzie. Emerson także wykorzystał kilka z nich w piśmie „Dial”.\n Był nim Louis Agassiz. Pod koniec lat 1840-ych Thoreau zbierał dla niego różne odmiany ryb, gadów i ssaków. Agassiz pracował nad klasyfikacją gatunków na Uniwersytecie Harvarda.\n Następujący poniżej opis bitwy mrówek należy do najsłynniejszych fragmentów książki.\n Na ich czele Achilles ruszył pod Troję. Patrz też: Gdzie żyłem… przyp. 14.\n Dewiza regimentów księcia Kentu.\n W dziesiątym roku oblężenia Troi Achilles, obrażony za odebranie mu przez Agamemnona branki Bryzeidy, wycofał się z walki. Dopiero zrozpaczony śmiercią przyjaciela Patroklosa podjął walkę na nowo.\n Bitwa pod Concord, stoczona z Brytyjczykami 19 kwietnia 1775 r., jest jedną z najsłynniejszych bitew w historii Ameryki. Wymienione nazwiska należą do sławnych uczestników tej bitwy.\n Mowa o wydarzeniu, które przeszło do historii pod nazwą „Boston Tea Party”, a nastąpiło 16 grudnia 1773 r. Patrioci, czyli zwolennicy oderwania się kolonii amerykańskich od Korony Brytyjskiej, zatopili w porcie bostońskim 342 skrzynie z herbatą, należące do Kompanii Wschodnioindyjskiej, aby zaprotestować przeciwko nakładanym na herbatę podatkom. Wydarzenie to dało początek walkom mającym na celu zdobycie niepodległości.\n Bitwa pod Bunker Hill, niedaleko Bostonu – stoczona z Brytyjczykami 17 czerwca 1775. Zakończona militarną klęską Amerykanów, okazała się zarazem ich moralnym zwycięstwem prowadzącym do zbytniej ufności we własne siły.\n Hôtel des Invalides – szpital dla weteranów wojennych w Paryżu. Obecnie na jego miejscu znajduje się grobowiec Napoleona.\n William Kirby i William Spence – dziewiętnastowieczni entomologowie amerykańscy. Następujący dalej cytat pochodzi z ich pracy An Introduction to Entomology, Filadelfia 1846.\n Francois Huber (1750-1831) – wybitny entomolog szwajcarski.\n Eneasz Sylwiusz Piccolomini – papież Pius II (1458-64).\n Eugeniusz IV – papież w latach 1431-47.\n Olaus Magnus (1490-1558) – arcybiskup Uppsali.\n Christiern II – szesnastowieczny władca Danii i Norwegii.\n James Knox Polk był amerykańskim prezydentem w latach 1845-49.\n Daniel Webster nie był autorem Ustawy o Zbiegłych Niewolnikach, ale abolicjoniści z Północy otwarcie go potępiali za wkład w jej wprowadzenie.\n Mowa, oczywiście, o Pegazie.\n Mill-dam – ulica handlowa w Concord.\nW październiku wybrałem się na winobranie na położone nad rzeką łąki. Obładowany byłem kiściami drogocenniejszymi ze względu na ich piękno i woń aniżeli wartości odżywcze. Podziwiałem tam również żurawiny, małe woskowe klejnoty, koraliki wśród łąkowej trawy, perłowoczerwone, które farmer zrywa szpetnymi „widelcami” pozostawiając gładką łąkę zmierzwioną, a żurawiny niedbale odmierza na buszle i przelicza tylko na dolary, po czym sprzedaje owe trofea łąk do Bostonu i Nowego Jorku, gdzie przeznaczone są na dżemową masę, która ma dogodzić podniebieniom tamtejszych miłośników Natury. Podobnie rzeźnicy wygrabiają z traw prerii bizonie jęzory, nie bacząc na ciernie i zwiędłą roślinność. Lśniące owoce berberysu również stanowiły pożywienie, lecz jedynie dla moich oczu; zdecydowałem się atoli zebrać mały zapas dzikich jabłek na kompot, przeoczonych przez właściciela i wędrowców. Gdy dojrzały kasztany, uzbierałem ich na zimę pół buszla. Jakże pasjonująca o tej porze roku była włóczęga po niezmierzonych wówczas lasach kasztanowców w pobliżu Lincoln – teraz śpią one głębokim snem pod torami kolei – z torbą na ramieniu i kijem do rozbijania łupin w ręce, albowiem nie zawsze czekałem na mróz, pośród szelestu liści i głośnych wymówek wiewiórek i sójek, którym niekiedy kradłem na wpół ogryzione kasztany, gdyż one były nieomylne w wyborze przednich okazów. Niekiedy wspinałem się na drzewa i potrząsałem gałęziami. Kasztanowce rosły również za moim domem, a jeden rozłożysty, który go niemal całkiem ocieniał, stojąc w kwiatach tworzył bukiet pachnący na całą okolicę, lecz wiewiórki i sójki wchodziły w posiadanie większości jego owoców; sójki przybywały stadami wczesnym rankiem i wydziobywały kasztany z łupin, zanim zdążyły one spaść na ziemię. Zrzekałem się tych drzew na ich rzecz i odwiedzałem bardziej oddalone lasy samych kasztanowców. Jeśli idzie o kasztany, to świetnie zastępowały chleb. Jakkolwiek można by pewnie znaleźć wiele innych jego namiastek. Pewnego dnia, gdy kopałem w ziemi szukając robaków na ryby, natrafiłem na orzech ziemny (Apios tuberosa) przytwierdzony do podłoża kłączem – ziemniak tubylczych ludów, rodzaj bajecznego owocu; zacząłem wątpić, czy kiedykolwiek w dzieciństwie rzeczywiście wykopałem go i zjadłem, zgodnie z moją opowieścią, czy tylko o tym śniłem. Od tego czasu często widywałem jego czerwone pomarszczone i aksamitne kwiaty podpierane przez łodygi innych roślin, nie wiedząc, że to właśnie on. Uprawa ziemi niemal go wypleniła. Ma on słodkawy smak podobny do zmarzłego ziemniaka i lepiej smakował mi gotowany aniżeli pieczony. Bulwa ta była jak gdyby nieśmiałą obietnicą Natury, że kiedyś w przyszłości będzie ona tutaj wychowywała swoje dzieci i zapewniała im proste pożywienie. W tej dobie tuczonego bydła i falujących pól zboża ów skromny korzeń, który był ongi totemem plemienia indiańskiego, jest całkiem zapomniany lub znany tylko ze swoich kwitnących pędów. Lecz jeśli tylko znów zapanuje tutaj dzika Natura, delikatne i zbytkowne angielskie zboże pewnie zniknie wygnane przez miriady wrogów, może ostatnie jego ziarno – zaniechane przez człowieka – kruk zaniesie z powrotem na wielkie pole indiańskiego boga na południowym zachodzie, skąd podobno je przyniósł; natomiast orzech ziemny, który teraz niemal wyginął, może odrodzi się i bujnie rozrośnie mimo mrozów i dzikich warunków jako zakorzeniona tu roślina, i odzyska swoje dawne znaczenie oraz godność pożywienia plemion myśliwskich. Wynalazła go i użyczyła nam jakaś indiańska Ceres czy Minerwa, toteż gdy rozpocznie się tu era rządów poezji, liście i kłącza orzecha znajdą odzwierciedlenie w naszych dziełach sztuki.\nJuż przed pierwszym września stwierdziłem, że na przeciwległym brzegu stawu kilka małych klonów oblało się szkarłatem; stały pod rozwidleniem białych pni trzech osik, na cyplu, tuż przy wodzie. Ach, ileż bajecznych opowieści kryło się w ich kolorze! Stopniowo z tygodnia na tydzień objawiał się charakter każdego z drzew podziwiających swe odbicie w gładkim lustrze jeziora. Co rano kustosz tej galerii zamieniał na jej ścianach jakiś stary obraz na nowy, wyróżniający się bardziej olśniewającymi i harmonijnymi barwami.\nW październiku domostwo moje odwiedzały tysiącami osy, jak gdyby ściągając na zimowe kwatery, sadowiąc się od środka na oknach i na ścianach nad głową, co niekiedy odstraszało gości od wejścia. Co rano wyrzucałem ich kilka, zdrętwiałych z zimna, na dwór, lecz nie zadawałem sobie zbyt wiele trudu, aby się ich w ogóle pozbyć, nawet uważałem, że spotkało mnie z ich strony wyróżnienie, jeśli wybrały mój dom na miłe schronienie. Nigdy poważnie mi się nie naprzykrzały, chociaż spędzały u mnie noce. Potem stopniowo zniknęły w niewiadomych mi szparach, chowając się przed zimą i niewypowiedzianym chłodem.\nJa sam, podobnie jak osy, przed ostatecznym udaniem się w listopadzie na zimową kwaterę odwiedzałem północno-wschodnią stronę Waldenu, którą słońce – odbijające się od sosnowego lasu i kamienistego brzegu – zamieniło w kominek stawu. O ile przyjemniej i zdrowiej jest grzać się w słońcu, jeśli można, aniżeli przy sztucznie rozpalonym ogniu. Toteż ogrzewałem się przy nadal rozżarzonych węglach, które pozostawiło lato niby ruszający w dalszą drogę myśliwy. Gdy zabrałem się do budowy komina, uczyłem się murarki. Ponieważ cegły miałem używane, należało je oczyścić kielnią, przeto dowiedziałem się więcej aniżeli w innych warunkach o właściwościach cegieł i kielni. Zaprawa na nich miała pięćdziesiąt lat i podobno nadal się utwardzała, lecz to jedno z owych twierdzeń, które ludzie uwielbiają powtarzać, niezależnie od tego, czy są prawdziwe, czy nie. Takie twierdzenia same coraz bardziej się utwardzają i w miarę upływu lat coraz bardziej przywierają, aż trzeba wielu uderzeń kielni, aby oczyścić je ze starej i wątpliwej mądrości. Wiele wiosek w Mezopotamii zbudowano ze starych cegieł bardzo dobrej jakości, pochodzących z ruin Babilonu, a spoiwo na nich jest starsze i prawdopodobnie jeszcze twardsze. Jakkolwiek sprawa się przedstawia, uderzyła mnie szczególna odporność stali, której nie zdołały zniszczyć liczne silne ciosy.Jako że z moich cegieł już uprzednio był zbudowany komin, chociaż nie mogłem odczytać na nich imienia Nabuchodonozor, aby oszczędzić sobie pracy i strat, nazbierałem tyle kominkowych cegieł, ile tylko udało mi się znaleźć, a przestrzenie między nimi przy palenisku wypełniałem nadbrzeżnymi kamieniami, łącząc zaprawą z białego piachu, również pochodzącego znad stawu. Najwięcej czasu zeszło mi na budowie paleniska jako najistotniejszego miejsca w domu. Istotnie, pracowałem tak niespiesznie, że choć rano rozpoczynałem robotę tuż przy ziemi, warstwa cegieł wzniesiona kilka cali nad podłogę służyła mi wieczorem za poduszkę; a jednak, o ile pamiętam, to nie z tego powodu zesztywniał mi kark, miałem bowiem z nim kłopoty już o wiele wcześniej. W tym mniej więcej okresie przyjąłem na mieszkanie poetę na dwa tygodnie, co sprawiło, że chcąc go pomieścić zostałem wystawiony na próbę. Przyniósł swój własny nóż, chociaż ja miałem dwa. Oczyszczaliśmy je przez wbijanie w ziemię. Prace przy gotowaniu wykonywaliśmy wspólnie. Cieszyłem się patrząc, jak robota stopniowo się posuwa, wykonywana tak rzetelnie i solidnie, i dochodziłem do wniosku, że jej powolne tempo wróży trwałe efekty. Komin jest do pewnego stopnia niezależną budowlą, albowiem stojąc na ziemi, przechodzi przez dom i wznosi się ku niebu; niekiedy przetrwa nawet pożar domu. Ważkość jego roli oraz niezależność są oczywiste. Budowa odbywała się pod koniec lata. Teraz był listopad.\nPółnocny wiatr zaczął już ochładzać wodę w stawie, chociaż aby doprowadzić swą pracę do końca, musiał stale dąć przez wiele tygodni, albowiem staw jest bardzo głęboki. Gdy zacząłem wieczorami rozpalać ogień, zanim otynkowałem dom, dym szczególnie dobrze przedostawał się przez komin dzięki licznym szczelinom między deskami. Jednakże w tej chłodnej i przewiewnej izbie spędziłem kilka wesołych wieczorów w otoczeniu szorstkich brązowych sękatych desek i obrosłych korą krokwi wysoko nad głową. Po otynkowaniu dom już tak mile nie wabił oka, chociaż musiałem przyznać, że zrobił się wygodniejszy. Czyż wszystkie zamieszkiwane przez człowieka pomieszczenia nie powinny być na tyle wysokie, aby nad głową pozostawał niejasny obszar, w którym wieczorem igrałyby migocące cienie między krokwiami? Owe formy milsze są fantazji i wyobraźni aniżeli freski czy inne najkosztowniejsze wyposażenie domu. Mogę powiedzieć, że dopiero od tej chwili zacząłem naprawdę zamieszkiwać w swoim domu, albowiem szukałem w nim zarówno ciepła, jak i schronienia. Miałem u kominka starą parę wilków, dzięki której bierwiona pozostawały poza paleniskiem; z upodobaniem obserwowałem, jak w głębi zbudowanego przeze mnie komina osiada sadza, jak również czułem, że mam większe aniżeli zwykle prawo do grzebania w ogniu, co dawało mi więcej zadowolenia. Pomieszczenie było małe, toteż z trudem budziłbym w nim echa, lecz zarazem wydawało się większe ze względu na to, że stanowiło osobne mieszkanie, oddalone ponadto od sąsiadów. W jednej izbie skupiały się wszystkie domowe atrakcje – była kuchnią, sypialnią, salonem i pokojem najchętniej używanym przez domowników; z zamieszkiwania w tym domu czerpałem przeto wszelkiego rodzaju zadowolenie, jakie może czerpać rodzic lub dziecko, pan czy służący. Katon twierdzi, że głowa rodziny (pater familias) musi w swej wiejskiej willi posiadać „cellam oleariam, vinariam, dolia multa, uti lubeat caritatem expectare: et rei et virtuti et gloriae erit”, to znaczy „piwnicę z oliwą i winem, a w niej wiele beczek, aby z przyjemnością można było myśleć o ciężkich czasach; przyniesie mu to pożytek, zapewni o jego cnocie i przysporzy mu chwały”. Ja w mojej piwnicy trzymałem pół baryły ziemniaków, około dwóch kwart grochu z wołkiem zbożowym, a na półce odrobinę ryżu, słój melasy i po garncu żyta i mąki kukurydzianej.\nNiekiedy marzę o większym domu rojącym się od mieszkańców, postawionym w złotym wieku, z trwałego budulca, bez ozdobnych ślimacznic, o domu, który jednak składałby się tylko z jednego pomieszczenia – ogromnej, surowej, solidnej, prymitywnej izby bez sufitu i nie otynkowanej, z nagimi krokwiami i płatwiami wspierającymi rodzaj niższego nieba nad głową, chroniącego przed deszczem i śniegiem. O domu, w którym filar króla i filar królowej stałyby na eksponowanych miejscach, aby przyjmować hołd składany im po uprzednim oddaniu na progu czci powalonemu Saturnowi z dawniej panującego rodu. O przepastnym domu, którego dach można dojrzeć tylko w świetle latarni na podniesionej wysoko żerdzi. O domu, w którym można mieszkać w kominku, w niszy okiennej, w skrzyniach służących za ławy, w jednym końcu izby czy w drugim albo też wysoko na krokwiach razem z pająkami, jeśli ma się na to ochotę. O domu, do którego aby wejść, wystarczy otworzyć drzwi, bez zbędnych ceregieli. O domu, w którym strudzony wędrowiec może się umyć, zjeść, porozmawiać i przespać się, i nie ruszać w dalszą drogę. O takim schronieniu, do którego chciałoby się trafić w burzliwą noc, mającym wszelkie niezbędne atrybuty domu, lecz żadnych cech gospodarstwa domowego. O schronieniu, którego wszystkie domowe skarby widać na pierwszy rzut oka i gdzie wszystko, co może się człowiekowi przydać, wisi na kołku. O schronieniu będącym zarazem kuchnią, spiżarnią, salonem, sypialnią, składzikiem i strychem; w którym można ujrzeć takie potrzebne sprzęty jak beczka czy drabina oraz takie wygodne jak szafa; w którym można usłyszeć pomrukujący czajnik i złożyć uszanowanie ogniowi gotującemu obiad oraz piecykowi wypiekającemu chleb; którego główną ozdobę stanowią niezbędne meble i przybory. O domu, w którym nie oddaje się bielizny do prania, nie wygasza ognia i nie sprawia kłopotu gospodyni, w którym może się zdarzyć, że poproszą cię, abyś się usunął z klapy w podłodze, albowiem kucharz chce zejść do piwnicy, i wtedy przekonasz się bez tupania, czy ziemia pod tobą tworzy zwartą masę, czy jest wydrążona. O domu, którego wnętrze jest takie otwarte i całe widoczne jak ptasie gniazdo, tak że nie można wejść frontowymi drzwiami i wyjść tylnymi nie dostrzegając jego mieszkańców; w którym gość składający wizytę obdarowany jest wolnością poruszania się, a nie zostaje ostrożnie wyłączony z siedmiu ósmych domu, zamknięty w konkretnej celi przy jednoczesnych zachętach, aby się w niej rozgościł – w tym miejscu odosobnienia. W dzisiejszych czasach gospodarz nie dopuszcza nas do swojego ogniska, lecz najmuje murarza, aby ten zbudował dla nas osobne palenisko gdzieś na uboczu, albowiem gościnność stała się sztuką trzymania gości na największy dystans. Przyrządzanie posiłków otoczone jest taką tajemnicą, jak gdyby gospodarz miał zamiar nas otruć. Wiem, że byłem na terenie wielu domostw, z których zgodnie z prawem mogłem zostać wyproszony, nie czuję jednak, że byłem w wielu domach. Gdybym w swych wędrówkach natrafił na taki dom, jaki opisałem, mógłbym, odziany w stare ubranie, złożyć wizytę królowi i królowej, którzy prowadziliby w nim proste życie, lecz gdyby zwabiono m\nGDZIE ŻYŁEM I PO CO 24 page | POPRZEDNI MIESZKAŃCY I ZIMOWI GOŚCIE


1 209,00 $ Uni (Rozmiar Uniwersalny)\nCzerwona torba na ramię, model 'Soho Disco' Gucci. Wykonana ze skóry o specjalnej fakturze. Z przodu logo marki nabijane ćwiekami. Zamykana na zamek. Z boku ozdobne, skórzane frędzle. Długi pasek z możliwością regulacji długości. Skład


Balustrada balkonowa - balustrady balkonowe ze stali nierdzewnej - Fello\nFirma Fello to producent balustrad do samodzielnego montażu. Każda nasza barierka balkonowa jest wykonana ze stali nierdzewnej oraz aluminium. Mogą być one stosowane zarówno wewnątrz budynku, jak i na zewnątrz – jako barierka balkonowa czy też tarasowa. Każda balustrada jest malowana proszkowo w jeden z 6 dostępnych kolorów imitujących drewno lub wybranym kolorze z palety RAL.\nPoręcze balkonowe naszej produkcji spełniają nie tylko formę zabezpieczenia balkonu ale także wizualnie nadają mu estetyczny i nowoczesny wygląd. Dzięki szerokiej palecie kolorów oraz modeli możemy stworzyć produkt, który sprosta wymaganiom nawet najbardziej wymagającego klienta.\nBalustrada metalowa naszej produkcji to przede wszystkim trwałość i odporność na warunki atmosferyczne. Taki efekt uzyskujemy dzięki zastosowaniu w naszych produktach stali nierdzewnej, aluminium oraz najwyższej jakości farb proszkowych, które w przeciwieństwie do drewna, nie wymagają od nas żadnej konserwacji. Nowoczesne balustrady nierdzewne naszej produkcji są dostępne w 9 różnych wariantach. W najniższej cenie można je nabyć w naszym sklepie.\nBalustrady balkonowe znajdujące się w naszej ofercie charakteryzują się bardzo prostym sposobem montażu, co doskonale ukazuje poniższy film.


Magda Mikołajczuk w PolskieRadio.pl (36)\nAlbum "63 dni życia i walki" pokazuje nieznane dotychczas sceny z 1944 roku. Zdjęcia dokumentują sposób w jaki powstańcy przygotowywali sobie jedzenie, dzieci pomagające lub walczące w powstaniu, grzebanie zmarłych. - Chcieliśmy wzbudzić emocje - mówi Andrzej Barecki, projektant graficzny albumu. Zobacz więcej na temat: fotografia HISTORIA II wojna światowa Magda Mikołajczuk Powstanie Warszawskie\nZnacznie większa swoboda obyczajów, krótsze sukienki i damskie fryzury to tylko niektóre ze zmian, które miały miejsce w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku. Przemiany kulturowo-społeczne w czasie oraz po I wojnie światowej były tematem "Rozdroży kultury". Zobacz więcej na temat: I wojna światowa KULTURA Magda Mikołajczuk\n- Kwestia reportażu, dziennika, zapisków i pamiętnika wojennego stała się niezwykle ważna w okresie I wojny światowej, bo w tym samym czasie powstają różne pamiętniki, w Polsce m.in. dziennik Zofii Nałkowskiej - opowiada prof. Marta Jolanta Olszewska. Zobacz więcej na temat: HISTORIA I wojna światowa Magda Mikołajczuk\nKsiążka Martyny Ochnik szczególnie spodoba się osobom, które lubią literaturę niejednoznaczną, która jest zaskakująca i wciągająca, a jednocześnie powoduje rozdrażnienie, bo nie wiemy czego możemy się spodziewać w kolejnych rozdziałach. Z autorką "Pewnego dnia w grudniu" rozmawialiśmy w magazynie "Moje książki". Zobacz więcej na temat: Czesław Miłosz KSIĄŻKA KULTURA literatura poezja Magda Mikołajczuk\nCzesław Miłosz zmarł dziesięć lat temu w wieku 93 lat. Z okazji rocznicy śmierci Noblisty, wybraliśmy się do jego domu w Krakowie, który do dziś wygląda tak, jak za życia pisarza. Zobacz więcej na temat: Czesław Miłosz KSIĄŻKA KULTURA literatura poezja Magda Mikołajczuk


Jak stosuje się szampon na wszawicę u małych dzieci\nStrona główna / Blog / Szampon na wszy. Jak się go stosuje?\nWiększość rodziców słyszała o specjalnych szamponach na wszy. Część z nich nie używała tego produktu, jednak powtarza mit, że szampon brzydko pachnie, szczypie, lub jest ciężki do zmycia. Nic bardziej mylnego! Nowoczesne szampony na wszawicę u dzieci w niczym nie różnią się od zwykłych szamponów. Przed użyciem produkt należy solidnie wstrząsnąć, a następnie nanieść na mokre włosy dziecka, równomiernie rozprowadzając na włosach, za uszami i na potylicy. Szampon wmasowuje się, aby nieco się spienił. Maluch musi poczekać z szamponem na głowie około 10 minut. Warto założyć mu na ten czas jednorazowy czepek, który wzmocni działanie szamponu. Dziecko nie czuje w tym czasie żadnego dyskomfortu, nawet nie zauważy, że używamy innego szamponu niż zazwyczaj. Po 10 minutach szampon na wszy spłukujemy bieżącą wodą. Włosy po umyciu dokładnie wyczesuje się grzebieniem, by usunąć z nich martwe wszy i gnidy. To wszystko! Na włosach malucha nie ma więcej pasożytów. Dodatkowo przez jakiś czas możemy stosować preparaty działające profilaktycznie, oczywiście nie możemy zapomnieć o dokładnym wypraniu ręczników, czapek, bluz z kapturem i poszewek od pościeli dziecka.\nRodzice małych alergików często boją się użyć szamponu na wszy, by maluchowi nie dały się we znaki objawy alergii. Powinni oni jednak zainteresować się delikatniej działającymi płynami, dedykowanymi kobietom w ciąży. Preparat nakłada się na głowę nieco inaczej, jednak jest równie skuteczny, jak zwykły szampon na wszy. Podobnie jak on, również nie sprawia maluchowi dyskomfortu zapachem czy intensywnym działaniem.


Lampowy multiwibrator astabilny - www.forum-trioda.pl\nRejestracja: pn, 14 listopada 2005, 08:01\nPost autor: fysiek » sob, 31 stycznia 2009, 17:14\nWitam wszystkich. Bardzo prosze o informację na temat multiwibratorów astabilnych oczywiście na lampie / lampach, chodzi glównie o zasady projektowania. Musze stworzyć układ włączający przekaźnik na około 2 sekundy co około 30 sekund.\nPozdrawiam Krzysztof Ślipko\nPost autor: SP3MYT » ndz, 1 lutego 2009, 08:50\n1.Jeśli to Twój kaprys i chcesz po prostu mieć multiwibrator lampowy to OK.Ale jeśli ma mieć zastosowanie praktyczne to lampy sobie odpuść,z wiadomych względów.\n2.Na naszym forum jest sporo info. na temat multiwibratoów lampowych.\n3.Tak czy siak poszukam czegoś na ten temat w swoich szpargałach lampowych bo temat sam w sobie jest dość ciekawy.\nPost autor: fysiek » ndz, 1 lutego 2009, 09:03\nWitam. Oczywiscie że kaprys. Buduje urzadzenie bez półprzewodników...jak sie nie uda to częśc będzie na germanie, jednak wolę zmierzyć się z lampami. Przeszukałem juz forum i praktycznych uwag do podobnego rozwiązania nie widziałem. Tu czasy sa bardzo duże. Chciałem tez znaleźć jakiś skan Techniki impulsowej Jakowlewa, ale to tylko marzenie.\nPost autor: Romekd » ndz, 1 lutego 2009, 12:09\nW książce "Nowoczesne Zabawki" Janusza Wojciechowskiego znalazłem prosty multiwibrator na popularnej lampie 6N8S (załącznik). Z wartościami elementów jak na schemacie przełączanie przekaźnika występuje co ok. 3 sekundy i jest ustalone parametrami elementów R1C2 i R2C1. Oporność cewki przekaźnika, zdaniem autora, powinna odpowiadać wartości rezystora R, a przełączanie powinno następować już przy prądzie 10 mA. Szeregowo z siatkami lamp dodałbym rezystory o wartości 100k, by ograniczyć maksymalną wartość ich prądu.\nNiestety w posiadanej literaturze nie znalazłem wiadomości na temat zasad projektowania tego typu układów na lampach elektronowych (wieczorem spróbuję jeszcze poszukać).\nPost autor: fysiek » ndz, 1 lutego 2009, 17:05\nWielkie dzieki! Oczywiście sprawdze go w praktyce, ale pomimo że jest zaprojektowany na bardzo popularnej lampie nie mam jej akurat pod ręką. Napięcie anodowe chyba nie jest bardzo ważne i ma wpływ na czasy przełączania, wazne żeby nie przekroczyć danych katalogowych dla tej lampy, prawda?\nPost autor: pierwszy » ndz, 1 lutego 2009, 19:13\nTo moze na innych lampach?\nJak C1 i C3 maja wartosc 2uF czas sie zwiekszy do ok 2 sec.\nNadaja sie lampy ECC81 i ECC85, ale w tym przypadku trzeba troche zmniejszyc R1 i R6 na ok 3,3 koma.\nPost autor: elektron » ndz, 1 lutego 2009, 19:18\nTrochę jeszcze tu:\nPost autor: Tomek Janiszewski » pn, 2 lutego 2009, 08:20\nmacska pisze: To moze na innych lampach?\nNa ECC83 też zadziała, przy czym w takim wypadku należy zwiększyć oporności anodowe - np. do 47 kohm. Można też na pojedynczej lampie: pentodzie (ale konieczne jest aby siatka trzecia nie była wewnętrznie połączona z katodą; pasować będzie np. EF80) zbudować odmianę multiwibratora zwanego tranzytronem.\nPost autor: traxman » pn, 2 lutego 2009, 08:25\nNajlepiej było by dobrać przekaźnik o rezystancji cewki = Ra i wpiąć bezpośrednio w obwód anody (przekaźniki na 48V/60V/110V są dzisiaj dostępne, chociaż łatwiej z cewkami na 230V). Znacząco mogą ułatwić konstrukcję lampy o większych prądach Ia, np (P)ECC88, 6N6p, mozna by wypróbować 6N7S ze wspólną katodą.\nPost autor: Romekd » pn, 2 lutego 2009, 10:24\nPomysł z umieszczeniem przekaźnika w obwodzie anody jednej z lamp jest bardzo dobry. Przed chwilą sprawdziłem parametry dwóch przekaźników na 230V napięcia zmiennego firmy Finder (dostępne w sklepach elektronicznych i na Allegro: http://www.allegro.pl/item537677631_prz ... _rm83.html). Jeden z przekaźników posiada styk przełączny o obciążalności prądowej 16 A, a drugi dwa styki przełączne o obciążalności 8 A. Rezystancja cewek w tych przekaźnikach wynosi ok. 27k, a pewne działanie (dla napięć stałych) ma miejsce już przy napięciu 130 V i prądzie 4,8 mA.\nPost autor: KaW » wt, 3 lutego 2009, 17:31\n1-budujemy multiwibrator symetryczny /50/50/ 1sek.- okres 2sek..\n2-zliczamy 15 impulsów -czyli budujemy 4-ry dwójki licżące lampowe -stan zliczony 1110 -to chyba wyjdzie "15' / "E" /\n3-dekoder trzech jedynek i jednego zera -na wspólny opornik .\n4-z tego opornika wysterowanie lampy sterującej przekażnikiem.\n5-wtedy otrzyma się czas włączenia np.: 2sec. i stały czas przerwy 2x15=30 sec. -a jeśli czas zliczany ustali się na 4sec. to przerwa się wydłuży.\nJest to już fragment komputera lampowego.\nPoniewaz lampy zwykłe wymagają zarzenia i sa do celów sekundowych za szybkie -nalezałoby zastosować jakieś lampy gazowane z zimna katoda .Bez żarzenia.Na nich można zrobić układy liczace -o niewielkiej szybkośći .Kolory swiecenia gazu chyba też można dobrać aby to wyglądało sympatycznie.\nCzy jest szansa powtórzenia np takich TX3B lub TX4B lub MTX90 ?\nPost autor: fysiek » czw, 5 lutego 2009, 18:51\nNo niestety mam przekaxnik o zbyt małej czułości. Pozostaje szukać czegoś czulszego. Z góry dziękuję za pomoc.\nPost autor: fysiek » ndz, 24 maja 2009, 13:39\nOdświeżę temat. Zacząłem się bawic układem ze strony:\nPrzerobiłem go trochę (schemat w załączniku), dodałem rezystory ograniczające prąd siatki i chce tym zasilić tylko jedną neonówkęi w związku z tym parę pytań:\nZastanawia mnie czy mogę wsadzić neonówkę z rezystorem ograniczającym prosto do anody, czy lepiej zasilać ją ze spadku napięcia na Rx - a dodam ze neonówka będzie oddalona od lampy i to sporo.. Czy wartość rezystorów anodowych jest krytyczna, tzn na co zwracać uwagę podczas dobierania ich wartości i czy wartość prądu w anodach obu połówek musi mieć taką sama wartość?. Obniżone jest napięcie zasilania do 150V, bo takie akurat mam za stabilizatorem, ale to chyba nie przeszkadza bardzo.\nPost autor: fysiek » ndz, 24 maja 2009, 15:51\nA może jeszcze inaczej...\nZaczerpnięte ze strony jogiego-zegar nixie\nPost autor: _idu » pn, 25 maja 2009, 12:07\nPamiętam że gdzieś w prasie lub jakiejś książce był prezentowany multiwibrator na dwóch oczkach EM84 jako prezentacja działania multiwibratora.


Opublikowane 05.03.2020 19:49 przez\nTrudno mi sobie wyobrazić, że Korona czy ŁKS się utrzymają. Szans nie odbieram, to jasne, ale jeśli ktoś przyłożyłby mi pistolet do głowy i kazał wskazać spadkowicza – postawiłbym na trzy drużyny, które aktualnie zajmują miejsca w strefie spadkowej.\nAle wiecie co? Myślę o takiej Koronie. Wciąż bez zwycięstwa w 2020. Raptem dwa strzelone gole. Wczoraj trzecia kolejna porażka. Pod względem tabeli, ostatnia drużyna ESA. Tymczasem obejrzałem wszystkie mecze kielczan w tym roku i naprawdę się nie nudziłem.\nWięcej, widziałem sporo niezłej piłki w ich wykonaniu, widziałem jak potrafili przyszpilić rywala do lin – co prawda zapominając o nokaucie – czy seryjnie stwarzać dobrej okazje. Korona na Jadze – dobra realizacja planu, przyjechali po punkt. Jaga niby miała sporo strzałów, ale celnych prawie wcale, z każdą minuta Jaga była bardziej sfrustrowana. Mecz z Wisłą tańczył na ostrzu noża, dopóki nie zabił go Błaszczykowski. Z Lechią także dobre spotkanie, a wczoraj ze Śląskiem metamorfoza w przerwie, naprawdę udana druga połowa po żenującej pierwszej. Korona jest mistrzem otrzymywania gongów w momencie, gdy akurat przeważa, akurat śmierdzi jej golem – nie inaczej było we Wrocławiu. W formie przyprawy potężne strzały Forsella, które dodawały meczom uroku, była fajna gra niektórych zawodników, którzy w lidze powinni zostać nawet, jeśli Korona nie zostanie – myślę tu choćby o Szymusiku, Spychale, Radinie.\nPowiecie: no i co z tego, skoro przegrywają? I będziecie mieli rację. Zawsze przypominam sobie wtedy fragment książki Kowala, w którym Antoni Piechniczek rozpływał się nad meczem Polaków na Wembley, gdy Wojtek bodajże w końcu nie wytrzymał i powiedział:\nNiemniej widziałem takich spadkowiczów, na których mecze żal było patrzeć. Widziałem takich, którym wypadałoby skrócić cierpienia kilka miesięcy wcześniej. Nie wiem, może Korona czy ŁKS się załamią, ale na razie wygląda na to, że jeśli to będzie spadek, to po autentycznej walce. Spadek z honorem. Wiem, że opinie w Kielcach są różne, tak o zespole, jak i trenerze, ale dla mnie kielczanie to jedni z największych pechowców otwarcia rundy – lub po prostu najbardziej cierpiący na braku gościa z FM-owym „finishing” na poziomie przynajmniej 14. Biorąc pod uwagę w jakich warunkach i z czego szyje Mirosław Smyła… mam nadzieję, że ewentualny spadek nie będzie dla niego wilczym biletem – dla mnie to Fachowiec. Kto da mu szansę, nie sądzę by się zawiódł.\nŁKS? Tracący do bezpiecznego miejsca jakieś milion punktów? Powiedziano to już sto razy, powiem i ja – chce grać w piłkę. Jasne, zdarzają się potworki jak z Pogonią, ale generalnie chce grać w piłkę. Mają na siebie pomysł, chcą stawiać na pomysł – są konsekwentni. No i należy pamiętać o jeszcze jednej ważnej kwestii:\nWedług niewydrukowanej tabeli ŻADEN KLUB nie miał bardziej pod górkę z arbitrami. Sędziowie tyle samo razy mylili się na niekorzyść Legii, ale Legia ma dostatecznie dużą siłę ognia, żeby mimo to sobie poradzić – dla ŁKS-u często to było odcięcie tlenu, te błędy decydowały o wynikach. W tej tabeli kwestia utrzymania ŁKS-u jest dystansem punktowym jednego meczu.\nOczywiście wszystko jednak różni te kluby jeśli chodzi o pospadkowe perspektywy. Dla ŁKS to rzadki komfort – pamiętam doskonale czasy, gdy w zasadzie przelew z Canal+ był kwestią być albo nie być. Teraz? Spadną no to spadną, ale będą czołową drużyną pierwszej ligi, zaraz powalczą o powrót. Stadion rośnie każdego dnia, akademia się profesjonalizuje – krajobraz nie nabierze nagle czarniejszych barw. Korona? Szkoda gadać. Drugi biegun. Wszystkie czarne scenariusze możliwe.\nA czemu mówię o Koronie i ŁKS-ie, a nic o Arce? A bo Arka z dołu tabeli podoba mi się najmniej, niektóre jej popisy były popisami całkowicie poniżej krytyki. Dobry był ostatni kwadrans meczu z zajechanym Rakowem, a także trochę walki z Cracovią – z tym, że z dzisiejszej perspektywy, ta walka z Cracovią trochę traci na wadze.\nA teraz coś z zupełnie innej beczki. Wróciłem ostatnio do Bahdaja.\nCzytałem „Do przerwy 0:1” w życiu tylko raz, czytałem je w czasach, gdy generalnie nie czytałem. Chyba, że „Piłkę Nożną”, stronę 201 w telegazecie i składy przed meczem Ligi Mistrzów. Lektury szkolne raczej mnie do czytania zniechęcały, ale ta książka wciągnęła mnie bez reszty. Ciekaw byłem ile z tamtego zachwytu może dziesięcioletniego chłopaka przetrwa, gdy będzie czytał to samo trzydziestodwulatek.\nNo i co? No i bawiłem się świetnie. Książka przetrwała tę próbę czasu. Postacie to tak zwany sztos, każdy z osobnym stylem, te mecze czytało się tak, jakby oglądało się spotkanie dobrych kumpli. Jak macie młodego pasjonata piłki czy w domu, czy gdzieś wśród dzieciaków znajomych – to może być dobry prezent na jakąkolwiek okazję, a zresztą, równie dobry i bez okazji.\nOstatnie mecze pokazują dobitnie, że gdyby ŁKS miał jesienią obrońców nie parodystów, to dziś były sporo wyżej.\nJeśli tylko uda się utrzymać ten skład to za rok wracamy z buta, bo spadek Korony i Arki, czy Wisły oznacza dla nich zwyczajnie koniec. Widzew pewno znów się zesra na ostatnie prostej, Katowice jak nawet awansują to pewno znów przezimują na kilka sezonów. Łęczna nie ma potencjału wyżej niż 1 liga.\nŁKS nie będzie miał konkurencji w walce o awans.\n5 marca, 2020 20:05\nA gdyby miał jeszcze do tego najlepszych napastników i pomocników, a nie parodystów, to … by był w LM 😉\n6 marca, 2020 06:59\nWiecznie zakompleksieni tak się nas boicie\n7 marca, 2020 23:06\nJak ja dziesięć lat temu chwaliłem Bahdaja, to wszyscy się śmieli… Najłatwiej jest wykpić, wyśmiać.\n(Napisał swoje opus magnum na początku kariery. Obecnie towarzyszy mu poczucie stagnacji. Przeglądając anonse erotyczne w telegazecie czeka na spłynięcie literackiego natchnienia. Odczuwa narastającą presje wiernych czytelników. Apatia i smutek coraz częściej pukają do drzwi jego duszy. Miewa urojenia wielkościowe. Coraz częściej bywa niesympatyczny dla kasjerek w Netto)\n5 marca, 2020 20:08\nGodne pochwały, że nie zwolnili Moskala, bo w wielu innych klubach, w podobnej sytuacji, już by była nowa miotła i nowe nadzieję.\n5 marca, 2020 20:11\nI szukanie impulsu.\n5 marca, 2020 22:31\nPanie Leszku, to może zaczniesz pan już tylko czytać? Bo z pisaniem to już panu nie po drodze, skończyłeś się pan jak moja kariera na Twitterze.\nPS. Jakby co to możemy się napić wódeczki, później przyjdą dupeczki i tak dalej\n5 marca, 2020 20:34\n6 marca, 2020 08:15\nSwoją drogą to bardzo dobry przykład, że nie da się pisać ciekawie dlugoterminowo. Ktoś mądry może napisać mądrą książkę i zostać w oczach czytelników postacią mądrą. Jeśli skusi się natomiast na udzielanie w mediach społecznościowych to pomnik runie.\n6 marca, 2020 08:19\nDlaczego się nie da? Da się tylko nie każdemu się chce.\n6 marca, 2020 09:22\nSmyła jest prymitywnym trenerem, w 2 lidze sobie nie radził,w Opolu sobie nie radził, w Suwałkach to był cud, prawdziwy cud, wyniki były naprawdę kiepskie, gdyby tam w ostatniej kolejce Szumski złapał prostą piłkę w ręce nawet nie byłoby wygranej z Rakowem i prawdopodobnie nie byłoby tego Pana w Ekstraklasie, pomijając bramkę Witana w ostatnich sekundach meczu w Karowicach, a teraz Korona grałaby z innym trenerem, Zając pomyślał że ze Smyłą się uda jednak się przeliczył… Wystawianie Cecarica jest strzałem w stopę, ja nie widzę żadnych atutów tego piłkarza, jak i gra dwójką napastników jeśli nie ma się do tego odpowiednich wykonawców. Korona powinna moim zdaniem grać systemem 4-2-3-1 z Forsellem na 10-tce Żubrowskim i Radinem w środku, ewentualnie z wyśmiewanym Gnjaticem który ma swoje atuty mimo tego że weszło go wyśmiewa, na bokach Kiełb i Pacinda ewentualnie Cebula i w ataku Papadopulos. Jak trener może grać dwójką napastników którzy takimi nie są? Przez to że nie jest zagęszczony środek pola i zawodnicy się odpowiednio nie przesuwają, są luki między formacjami i dużo miejsca dla rywali. Aż dziw bierze że trener tego nie widzi i uparcie gra dwójką z przodu. Co do Łksu myślę że w 1 lidze będzie walczyć o awans jeśli zachowa obecny skład.\n5 marca, 2020 21:07\nTakich Smył jest w naszych ligach na pęczki. Drużyny mają po 2-3 lepsze mecze i trenerzy już są obwoływani trenerskimi magami (vide Probierz jesienią). To zjawisko jest jednak najbardziej niepokojące wśród byłych ligowych kopaczy sprzed kilkunastu lat z których większość się zwyczajnie na trenerów kompletnie nie nadają, a ich jakiekolwiek umiejętności w tym zakresie nie nadążają za PR-em ze strony zaprzyjaźnionych dziennikarzy.\n6 marca, 2020 08:33\nDla mnie Smyła to taki trener-wuefista. Macie chłopcy piłkę, pograjcie sobie, będzie fajnie. Piłkarze może to i lubią. Może i mecze chwilami wyglądają fajnie, bo szef pozwala atakować, można pośmigać „z piłeczką po skrzydełku”, ale generalnie taktycznie jest raczej bida i suma summarum tabela mówi o tym bardzo dosadnie. Dodatkowo oczywiście nie pomaga jakość kadry, bo ta jest niska. To banda grajków, z których każdy może i czymś tam czasem błysnąć, ot taki Pacinda lobikiem, ale sorry, drużyny nie widzę. W decydujących momentach zawsze w ryj.\nA mamy jeszcze zamieszanie w gabinetach. To z pewnością nie pomoże w tym, by piłkarze grali o życie walcząc o utrzymanie. Czym bliżej sezonu tym bardziej to będą dożynki, a myśli będą krążyć wokół przyszłości w nowych klubach.\n5 marca, 2020 21:28\nCzyżby Pan trener chciał wrócić i uratować Koronę? W takim kontekście Pana krytyka możenie być obiektywna.\n6 marca, 2020 11:15\nDo przerwy 0:1, Wakacje z duchami, Pan Samochodzik… Wspomnienie dzieciństwa\n5 marca, 2020 21:31\nukochany motyw leszka\n6 marca, 2020 10:11\nPrzy meczach Zagłębia Sosnowiec w zeszłym sezonie też nie sposób było się nudzić\n5 marca, 2020 22:32\nkosmity ukradli Milewskiego.\nkosmity ukradli Milewskiego\nDziękuję. Nie żal czasu poświęconego dla tej lektury.\nP.S Dobry rocznik. Ręka Furtoka z San Marino, wyselekcjonowala pokolenie wytrawnych Wariatów zamilowanych w rodzimym futbolu. Na zdrówko\n6 marca, 2020 00:58\n(Cieszy się na derby Łodzi w przyszłym sezonie w 1.lidze. Radość jest przedwczesna, gdyż Widzew zaprzepaści awans w ostatniej kolejce…)\n6 marca, 2020 07:38\nŁódzkie derby na jakimś poziomie były pewnie tak dawno, że kibole powinni się porządnie wyściskać 😀\n6 marca, 2020 09:47\nNa miejscu kiboli pejsików to bym przepriwadzil rozmowę motywacyjną po oststnim zwycięstwie, że co to sie odstawia, oni lige nizej chca bo derby beda\n6 marca, 2020 17:19\nW piłce zasadniczo sporo zależy od przypadku, natomiast w Eklapie to przypadek jest zasadniczo normą.\nCo z tego, że ktoś chce, kiedy absolutnie nie umie. Gdyby samym chceniem możnaby wygrywać to Wojciech Stawowy byłby właśnie prowadził Cracovię ku kolejnemu półfinałowi LM.\nW Polsce nie brak (bardzo) przeciętnych piłkarzy, są nawet całkiem przyzwoici. Ale kompletnie brakuje trenerów.\nProbierz? Żenada, dno, mocny w gębie.\nStokowiec? Po pierwszym sezonie/roku w klubie gubi się kompletnie.\nMagiera? Facet od WF i motywacyjnej brei.\nMichniewicz? Siedem jeden jeden zgłoś się.\nA przecież to tylko pierwsi trenerzy. A co tam w sztabach za szpece potrafią pracować to głowa mała.\nŁKS gra osobliwie i ma więcej farta niż jakości, inaczej niż wskazują ostatnie wyniki.\nPS. Wspieranie się waszą niewydrukowaną tabelą wpisuje się w Kazikowe „Gdyby nie słupek, gdyby nie poprzeczka, Gdyby się nie przewrócił, byłaby rzecz wielka”.\nW koronie Maciej Bartoszek za Smyle\n6 marca, 2020 10:05\nStrasznie mnie drażni zmienianie znaczenia słowa „sztos”. Niestety widzę że i Pan Leszek zaraził się ta maniera.\nSztos – wałek, przekręt, oszutwo, słowo ze slangu przestępców lat 90. Zobrazowane w filmie Sztos 1997, reż Olaf Lubaszenko.\nPanie znawco, język ewoluuje, słowniki mają kolejne wydania. Dziś sztos ma inne znaczenie tak samo jak kutas nie oznacza już miecza przypiętego do szlacheckiego pasa.\n6 marca, 2020 12:03\nraczej szybkie, sniespodziewane dzialanie a nie przekręt\n6 marca, 2020 16:23\nJak ja nienawidzę tego „no i co?” no i co no i co, w kółko w trakcie każdego meczu.\nMilewski się tym też zaraził.\n6 marca, 2020 13:20\nW Polsce wszyscy znają się na medycynie, motoryzacji i oczywiście piłce nożnej, a najlepiej co Polakom wychodzi to krytykowanie innych. Prawda natomiast jest taka, że krytykami amatorsko bądź zawodowo zostają zazwyczaj ci co sami nic w życiu nie osiągnęli.\n6 marca, 2020 13:26\nNa jakiej podstawie teza, że Korona miała z sędziami pod górkę? Przecież wg tej podanej tabeli z połowa ekip ma podobny albo gorszy bilans.\n6 marca, 2020 13:40


Adidas Adipower Żel pod prysznic dla kobiet 400ml 3614225351037\nJeśli sport jest Twoją pasją, miłością lub całym życiem, produkty z serii adidas Bodycare otworzą przed Tobą nowe możliwości! Bądź gotowa. Żel pod prysznic adidas Adipower dla kobiet wywołuje uczucie głębokiego oczyszczenia i orzeźwienia, dzięki któremu nigdy nie zabraknie Ci energii. Wydajna formuła żelu pod prysznic adidas zawiera liczne aktywne substancje czyszczące i kapsułki świeżości. Zawarta w nich aktywowana ruchem technologia reaguje na dotyk i tarcie, uwalniając pobudzający miętowy zapach. W rezultacie towarzyszy mu wrażenie długotrwałej świeżości i zastrzyku nowych sił podczas wysiłku. Żel adidas Adipower o pojemności 400 ml opracowano dla kobiet, które wystawiają swoje ciała na próbę w sytuacjach intensywnej aktywności i chcą poczuć pełnię energii. - Formuła z orzeźwiającymi kapsułkami zapachowymi - Żele pod prysznic adidas dla kobiet pomagają utrzymać naturalną równowagę skóry i pobudzić zmysły - Żywy, owocowy zapach cytrusów z jasnymi nutami gardenii, neroli i piwonii - Dermatologicznie przebadana formuła dbająca o równowagę pH nadaje się do codziennego użytku - Idealny na co dzień


White Plate. Słodkie – Eliza Mórawska / Recenzja książki\nKolejna książka kulinarna w moich zbiorach i na pewno nie ostatnia. Wśród wielu pozycji kulinarnych, jakie zdołałam już zgromadzić, są prawdziwe perełki, książki wyjątkowe, które nie są tylko zbiorem receptur i przepisów, które pieszczą podniebienie. Książki te, to również historia pełna uczuć i tak dobrze zachowanych wspomnień.\nWhite Plate to nazwa bloga Elizy Mórawskiej. Zdziwię Was pewnie, że to nie jej blog mnie zachwycił i nie jej książki kulinarne. Wszystko zaczęło się od konta Elizy na Instagramie, gdzie trudno jest przejść obok kadrów z jej zwyczajnej codzienności. Nigdy nie miałam pamięci wzrokowej i aby zdobyć jakąś wiedzę musiałam ją wyczytać z książek lub usłyszeć w formie wykładu. Jednak to właśnie obrazy najbardziej trafiają to mojego serca i poczucia estetyki. To obrazy i ich prostota oraz piękno uczą mnie korzystania z każdej chwili i jej doceniania. Od zdjęć Elizy, poprzez jej blog, aż do pierwszej książki kulinarnej jej autorstwa White Plate. Słodkie, która zajmie honorowe miejsce w naszej nowej kuchni. Ruszcie tą ścieżką, a nie pożałujecie.\nJakie są przepisy White Plate?\nDo rzeczy! Przepisy, które znajdziecie w tej książce takie jak, pączki, sernik polski czy mazurek cytrynowy przeniosą Was do czasów dzieciństwa, do kuchni Waszych mam, babć i innych kobiet, do których kuchni zawsze biegło się, oblizując usta nawet po bardzo sytym posiłku. Tam zawsze czekało ciepło, cudowny zapach i niezwykłe smaki. Tam tętniło życie, a wspomnienia związane z tymi miejscami, kobietami i ich wypiekami to jedne z wyjątkowych i niezapomnianych chwil dzieciństwa.\nNie zabraknie tu też powiewu wielkiego świata, w postaci m.in. tradycyjnych angielskich przepisów, które w angielskich domach mają wiele różnych wersji w zależności od upodobań domowników i przekazywane są z pokolenia na pokolenie, takich jak: brownie z suszonymi śliwkami, crunch Petra czy parkin Zrealizuję na pewno każdy z nich, a do wielu powrócę nie raz. Większość książek ma ten mankament, że tylko część przepisów w niej zawartych odpowiada smakom moim i mojej rodziny. W tym przypadku istnieje realna szansa na 100% powodzenie. Genialnie!\nCena w bookmaster.com.pl: 32,50 zł\nJedną z perełek w mojej kulinarnej biblioteczce z pewnością jest ta książki kucharska Eliza Mórawskiej zawierająca 60 niezawodnych przepisów na słodkie przepisy. Już nie mogę się doczekać, aż w moje ręce trafią pozostałe jej publikacje!


Wrak Race 9 – działo się, działo…. | Stowarzyszenie Classic Moto Story\nHome >> Pokazy >> Wrak Race 9 – działo się, działo….\nRELACJA MILENY NIEŚCIOR – Adventure Park Kolibki.\nJak zwykle dużo się działo! Tumany unoszącego się w powietrzu kurzu, odpadające opony i zderzaki, zagotowane chłodnice, urwane paski klinowe, a także pięć szczęśliwie zakończonych dachowań. To tylko telegraficzny skrót tego co działo się na torze podczas niezwykłego rajdu przywróconych do życia wraków.\nW tym roku było o co walczyć! Dzięki objęciu imprezy patronatem przez Polski Związek Motorowy uczestnicy wszystkich edycji zaplanowanych na ten rok zostali ujęci w generalnej klasyfikacji, w której główną nagrodą był Puchar Prezesa Pomorskiego PZM oraz nagrody pieniężne dla pierwszych trzech miejsc.\nPierwszego dnia teren Adventure Parku zamienił się w wielki garaż, do którego zjeżdżały na lawetach kolejne wraki. Całą sobotę zawodnicy razem z rodzinami i przyjaciółmi dokonywali niezbędnych napraw oraz stylizacji pojazdów. Wyjątkowo chętnie w prace stylizacyjne angażowały się dzieci, których ulubionym zajęciem było malowanie swojej radosnej twórczości na samochodach. Wydawać by się mogło, że to już dziewiąta edycja i nic nas nie zaskoczy, jednak fantazja uczestników nie zna granic. Wśród cudownie wystrojonych samochodów pojawiła się m.in. uciekająca panna młoda, pizzeria, majtkowóz, latający dywan, szeryf, a także wóz policyjny, który złamał chyba wszystkie przepisy drogowe. Tradycyjnie pojawił się także siarowóz na czele z Myszką Miki oraz wielka pszczoła. Obok nich na linii startu stanął także samochód ekipy trójmiasto.pl, wystylizowany na trójmiejską mewę.\nmajtkowóz z numerem 37 Daewoo Tico\ntrójmiasto.pl z numerem 16 Fiat Tipo\npanna młoda z numerem 23 Honda Civic\nZwycięzcą został siarowóz, czyli Honda Civic z numerem 52 kierowana przez Marka Kamerkę pilotowanego przez pluszową Myszkę Miki z liczbą czternastu okrążeń w biegu finałowy. Drugie miejsce z taką samą liczbą okrążeń, lecz kilkadziesiąt sekund gorszym czasem zajął uczestnik z numerem 4 o pseudonimie Ryba, kierujący Mitsubishi Lancer. Trzeci na podium stanął Sebastian Pol z numerem startowym 34, pokonując Skodą Felicią 13 okrążeń. Gratulujemy!