Ciało w służbie socjalizmu. Cielesność i życie intymne w pierwszym Dziesięcioleciu istnienia związku radzieckiego – Tematy z Szewskiej\nCiało w służbie socjalizmu. Cielesność i życie intymne w pierwszym Dziesięcioleciu istnienia związku radzieckiego\nTematy z Szewskiej » Er(r)otyzm 2(16)/2015 » Ciało w służbie socjalizmu. Cielesność i życie intymne w pierwszym Dziesięcioleciu istnienia związku radzieckiego\nKarolina Blecharczyk | Krakow\nSocjalistyczna utopia, bazując na marksistowskiej antropologii, stawiała sobie za cel nie tylko budowę nowego lepszego świata, ale rownież stworzenie nowego, doskonałego człowieka. Poddając obrobce ciało, oczekiwano zmian w świadomości całego ludzkiego gatunku. Wkrotce po przejęciu władzy bolszewicy rozpoczęli ingerencję we wszystkie sfery ludzkiej cielesności. Opracowano plany powszechnej poprawy stanu zdrowia i higieny, upowszechniano rozwój kultury fizycznej i sport, wykształcono rownież nowe wzorce estetyczne. Popularne stały się hasła propagujące wolną miłość, ale także te głoszące seksualną wstrzemięźliwość. Wydano szereg rozporządzeń nakierowanych na planowany rozpad rodziny. Ciało i życie intymne każdego człowieka miało ulec pełnej kolektywizacji w służbie socjalizmu dla dobra przyszłych pokoleń.\nsłowa kluczowe: ciało, cielesność, socjalizm, płeć, rodzina, seksualność, zdrowie, Związek Radziecki, marksizm\nCiało jest dla człowieka biologicznym i fizjologicznym fundamentem, na ktorym opiera się wszystko to, co decyduje o powszechnie pojmowanym człowieczeństwie: duchowość, świadomość istnienia oraz tożsamość – środowiskowa, społeczna, kulturowa. Jedną z drog do zrozumienia natury i funkcji cielesności jest właśnie kultura, ktora w długim procesie ewolucyjnym poddaje interpretacji to, co w ciele biologiczne i zarazem metafizyczne1. Fizyczna konstrukcja ciała ludzkiego stanowi nie tylko podstawę konwencji estetycznej nakazującej dążenie do określonego wzorca urody, higieny lub sprawności, ale przede wszystkim decyduje o relacjach międzyludzkich określanych przez wiek czy podział płci2. Tak więc uznaje się, że skoro człowiek stanowi centrum kultury, to jej podstawową sferą będzie doświadczenie ciała. Cielesność odgrywała niezwykle istotną rolę także w kulturze radzieckiej, wyrosłej na antropologii marksistowskiej, wedle ktorej ciało jest pierwotne wobec ducha. Ciało w koncepcjach socjalistycznych utopistow stanowiło materiał, z ktorego miał narodzić się nowy człowiek. Poddając obrobce ciało, oczekiwano zmian w świadomości – nie tyle jednostek, co całego ludzkiego gatunku. Homo sovieticus miał być doskonalszą od homo sapiens wersją człowieka. Tuż po przejęciu władzy bolszewicy podjęli wszelkie możliwe środki w celu jak najszybszej realizacji powyższej koncepcji przez gwałtowne zmiany dotyczące wszystkich sfer cielesności: wyglądu, zdrowia, higieny, płci, seksualności, a nawet rodziny. Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie rożnorodnych koncepcji dotyczących cielesności, ktore pojawiły się w dyskursie bolszewickim w pierwszym dziesięcioleciu istnienia Związku Radzieckiego oraz prob ich realizacji. Za materiały posłużyły opracowania dotyczące omawianego zjawiska, jak rownież Słownik filozofii marksistowskiej, ktory z jednej strony, stanowi podsumowanie myśli antropologicznej marksizmu- -leninizmu, a z drugiej – z uwagi na rok wydania – 1982, jej przedłużenie i uzupełnienie.\nCzłowiek, jak podaje Słownik filozofii marksistowskiej, to:\n1) egzemplarz gatunku ludzkiego; 2) zorganizowana całość psychofizyczna i społeczno-kulturowa, na którą składa się wielość rożnych aspektow i procesow uwarunkowanych zarowno biologicznie, jak i społecznie i psychologicznie, poprzez rozwoj indywidualnych mechanizmow psychofizycznych jednostki, określających jej swoiste reakcje na rożne relacje międzyludzkie. Badając funkcjonowanie tej złożonej, całościowej struktury nie można abstrahować od jakichkolwiek spośrod jej rożnych elementow i aspektow zarówno przyrodniczych […], jak i społecznych, ani też redukować tę złożoną całość do poszczegolnych jej aspektow oraz rządzących nimi praw […]3.\nZgodnie z powyższą definicją, jednostki ludzkiej nie można rozpatrywać w oderwaniu od życia społecznego – ciało pełni określoną, socjalną rolę. Marksistowska koncepcja człowieka wyrożnia trzy poziomy istnienia, nadając każdemu z nich zupełnie inny status ontyczny. Są to: ciało – posiadające status materialny, socjalność – o statusie relacyjnym oraz psychika, ktorej nadano status idealny4. W związku\n1 » T. Paleczny, Ciało w kulturze, [w:] M. Banaś i K. Warmińska (red.), Kulturowe emanacje ciała, Krakow: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2011, s. 15.\n2 » Tamże, s. 23.\n3 » T.M. Jaroszewski (red.), Słownik filozofii marksistowskiej, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1982, s. 35.\n4 » J. Kuczyński, Homo creator. Wstęp do dialektyki człowieka, Warszawa: Książka i Wiedza, 1976, s. 204.\nz tym, należy podkreślić niemożliwość pełnego rozumienia ciała bez umiejscowienia go w perspektywie stosunkow społecznych: „[…] człowiek jako decydujący czynnik sił wytworczych – to przecież nie tylko zdolności, świadomość, ale także ciało, ciało jako ≪najbardziej osobiste narzędzie produkcji≫”5. Marksistowska koncepcja człowieka neguje niezmienność gatunku ludzkiego: wraz z rozwojem społecznym zmienia się cała ludzkość – historyczny proces kształtowania się jednostki ludzkiej nie został jeszcze zakończony. Człowiek jest istotą niezwykle plastyczną: kiedy zmianie ulega ciało, ma to rownież wpływ na pozostałe warstwy ontyczne: psychiczną i socjalną. Ale, jak wielokrotnie podkreślali ideolodzy marksistowscy, zmiana stosunkow społecznych nie miała do tej pory żadnego przełożenia na ludzką cielesność:\nJeżeli chodzi o zasadniczą strukturę biologiczną i fizjologiczną, człowiek dzisiejszy nie rożni się od człowieka z pierwotnej hordy, o ile ten należy już do gatunku homo sapiens. W tym długotrwałym procesie rozwojowym, w trakcie ktorego człowiek przekształcił przyrodę i podporządkował ją sobie, nie zaszły żadne zasadnicze zmiany biologiczne i fizjologiczne, zmiany w funkcjonowaniu organizmu ludzkiego6.\nCzłowiek musi zatem wykonać „skok do krolestwa wolności”, ktore oznaczało dla Marksa ostateczny „rozwoj sił ludzkich”. Aktualnie ludzkość żyje w „krolestwie konieczności”, będącym domeną działań niezbędnych jedynie dla podtrzymania egzystencji. Ow skok miałby przenieść człowieka ze sfery produkcji do sfery kultury – jego „właściwego środowiska”, co więcej – oznaczałby także całkowitą „kolektywizację podmiotu”, co w tym wypadku obejmuje rownież pełną kolektywizację ciała7. Oto jak widział nowego człowieka od strony cielesnej Lew Trocki: Człowiek ten będzie dbał o harmonię z samym sobą. Swoim zadaniem uczyni staranie, by ruchom swoich członkow – czy to podczas pracy, chodzenia czy zabawy – nadać najwyższą jasność, celowość, ekonomię, a przez to piękno. Będzie on czuł wolę, by panować nad podświadomymi, a poźniej rownież świadomymi procesami własnego organizmu: oddychaniem, krążeniem krwi, trawieniem i czynnościami seksualnymi, a także, jeśli to konieczne, podporządkować je rozumowi i woli. Życie, nawet to czysto fizjologiczne, stanie się życiem kolektywno-eksperymentalnym. Płeć ludzka, na trwale zakodowana w homo sapiens, zostanie radykalnie przepracowana i stanie się – w rękach człowieka – obiektem najbardziej skomplikowanych metod sztucznego doboru i treningu psychofizycznego. Mieści się to jak najbardziej w realnym wyobrażeniu o naszej przyszłości8.\nPodobne tezy głosił Nikołaj Bucharin: „gdybyśmy sądzili, że trzeba tysięcy lat, by zmienić cechy rasowe i narodowe, to wtedy, oczywiście, cała nasza praca nie miałaby najmniejszego sensu”9. Bolszewicy,\n5 » Tamże, s. 234.\n6 » J. Kossek, Teoria kultury Karola Marksa i problemy wspołczesnego humanizmu, Warszawa: Książka i Wiedza, 1987, s. 179.\n7 » J. Poprzeczko, Podmiotowość człowieka i społeczeństwa, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988, s. 177.\n8 » Cyt. za: J. Baberowski, Stalin. Terror absolutny, tłum. U. Poprawska, Warszawa: Proszyński i S-ka, 2014, s. 149.\n9 » S. Fitzpatrick, Życie codzienne pod rządami Stalina. Rosja radziecka w latach trzydziestych XX wieku, tłum. J. Gilewicz, Krakow: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2012, s. 109.\nodpowiedzialni w imieniu historii za mające nastąpić w erze socjalizmu antropologiczne zmiany, podjęli starania, aby ow „skok do krolestwa wolności” przybrał postać programu naukowego. Program ten wspierali zarowno najwięksi ideologowie marksizmu-leninizmu, jak i środowisko akademickie: chemik Władimir Wiernadski prowadził prace nad naukowymi możliwościami przekształcenia człowieka; fizjolog Iwan Pawłow prezentował historię ludzkości jako proces, w ktorym świadomość doprowadziła zwierzęce potrzeby do zaniku; genetyk Aleksander Serebrowski wykazywał, że skoro miłość jest sumą odruchow warunkowych i bezwarunkowych, należy zlikwidować rodzinę i przejść do wychowania socjalistycznego10. Nowy człowiek miał być istotą racjonalną, zdyscyplinowaną i kolektywną, żyjącą tylko w interesie wyższego dobra, na podobieństwo komorki w wysoko zorganizowanym organizmie. Dlatego też władze postarały się o upowszechnienie tej wizji nie tylko w ideologicznych traktatach, ale mając na uwadze masowego odbiorcę, przede wszystkim poprzez kulturę. Najbardziej charakterystyczne dla tej tendencji były powieści science fiction bolszewickiego filozofa Aleksandra Bogdanowa, ktore powstały jeszcze przed rewolucją. W Czerwonej gwieździe (Красная звезда, 1908) autor prezentuje idealne socjalistyczne społeczeństwo zamieszkujące planetę Mars w XXIII stuleciu – cała praca została tutaj zautomatyzowana, wszyscy wyglądają tak samo i mieszkają w takich samych budynkach, mowią w tym samymjęzyku i wspolnie wychowują dzieci. Kolejna powieść Bogdanowa, zatytułowana Inżynier Menni (Инже– нер Мэнни,1912) wprost mowi o misji stworzenia nowego człowieka w laboratoriach komunistycznych marsjańskich naukowcow. Ideę wyzwolenia Rosjan z brudu i zacofania propagował także Maksym Gorki. Aby zmienić ciało zwykłych rosyjskich proletariuszy należało zacząć od kwestii podstawowych, a zatem od higieny i sprawności. Tuż po rewolucji powstał pierwszy Instytut Wychowania Fizycznego na uniwersytecie w Samarze, zarządzany przez specjalistę w tej dziedzinie– profesora Walentyna Goriniewskiego. Nikołaj Siemaszko, ludowy komisarz do spraw zdrowia, publikował szereg artykułow prasowych i broszur, w ktorych podkreślał, jak ważne w budowie nowego społeczeństwa jest propagowanie zdrowego stylu życia: mycie rąk, wietrzenie, pranie i golenie to pierwszy krok naprzod, którego większość mieszkańcow Związku Radzieckiego jeszcze niestety nie wykonała. Siemaszko starał się także upowszechnić profilaktykę medyczną. Twierdził rownież, że każda choroba ma charakter socjalny, ponieważ zależy od warunkow życia każdego człowieka11. Władze propagowały higienę na wsiach, organizując objazdowe grupy agitacyjne, kampanie oświatowe i przedstawienia teatralne, w ktorych starano się zaprezentować zły wpływ brudu na zdrowie poprzez improwizowane sądy nad brudnymi garnkami i zawszoną odzieżą12. Program powszechnej elektryfikacji rownież miał się przyczynić do wzrostu\n10 » J. Baberowski, dz. cyt., s. 151.\n11 » Г.С. Деметер, Очерки по истории отечественной физической культуры и олимпийского движения, Москва: Совет–ский спорт, 2005, s. 47.\n12 » J. Baberowski, dz. cyt., s. 154.\nhigieny w domach – w lepiej oświetlonych budynkach łatwiej było utrzymywać czystość. W 1926 roku Siemaszko opublikował artykuł zatytułowany Drogi sowieckiej kultury fizycznej (Пути советской физ– культуры), w ktorym stwierdza, że w ciągu ośmiu lat panowania, władza radziecka jeszcze nie odniosła zwycięstwa w walce o higienę w kraju. Autor artykułu wysuwa postulat: „Uczyć prawidłowo pracować, prawidłowo odpoczywać, spać, przestrzegać praw higieny, hartować i umacniać socjalizm”13, udowadniając w swych pracach, że rozwoj kultury fizycznej wpływa tak na rozwoj kultury osobistej, jak i na rozwój kultury w ogole. To z jego inicjatywy w 1924 roku powołano do życia pierwsze wydawnictwo sportowe pod nazwą „Kultura fizyczna i sport” oraz pierwsze czasopismo „Teoria i praktyka kultury fizycznej”. Państwowy program rozwoju kultury fizycznej obejmował także szkolnictwo oraz zakłady pracy, w ktorych organizowano szkolenia wojskowe na potrzeby Armii Czerwonej. W 1918 roku z inicjatywy ludowego komisarza do spraw wojny, Nikołaja Frunze, powstały pierwsze kluby sportowe: „Spartak” w Kostromie i „Sport” w Iwano-Woznieńsku. Do aktywności fizycznej miały zachęcać hasła: „Kulturą fizyczną w masy!”, „Witaj powietrze, słońce i woda!”14. W 1921 roku opracowano projekt budowy dziecięcych placow zabaw, do ktorego aktywnie przystąpiła młodzież komsomolska budując w tym samym roku ponad 2000 takich obiektow. W każdej większej jednostce administracyjnej Związku Radzieckiego władze organizowały Wyższe Rady Kultury Fizycznej odpowiedzialne za wychowanie obywateli w duchu sportu. Przy zakładach pracy powstawały kołka sportowe a także zajęcia z gimnastyki korekcyjnej. Podsycanie zainteresowania kulturą fizyczną w społeczeństwie miało też sprzyjać organizacji czasu wolnego, o ktorym w Słowniku filozofii marksistowskiej czytamy:\nPrzekonanie, że czas wolny jest czasem nieskrępowanego wyboru zajęć, jest idealizacją faktycznego stanu rzeczy, w ktorym działa tradycja, wzorce środowiskowe, normy i społeczna kontrola zachowań. Zanik tych więzi, rozluźnienie kontroli społecznej nad sposobem indywidualnego spędzania czasu, nader często staje się źrodłem zachowań aspołecznych i antyspołecznych […]15.\nWładze bolszewickie dążyły do tego, aby każda chwila w życiu obywatela państwa radzieckiego była dokładnie zaprogramowana zgodnie z duchem socjalizmu tak, by wykorzystać czas jak najbardziej produktywnie. Indywidualne podejście do tej kwestii stanowiło zagrożenie zarowno dla władzy, jak i obywatela. Ciało nowego człowieka miało być nie tylko czyste, ale i zadbane – tak, aby mogło lepiej służyć kolektywowi. Kwestia sprawności fizycznej miała wymiar nie tylko propagandowy, ktory emanował z plakatow przedstawiających młodych, umięśnionych herosow – przodownikow pracy i bojownikow w walce o socjalizm. Chodziło przede wszystkim o to, aby owi przodownicy i bojownicy o lepsze jutro byli jak\n13 » Г.С. Деметер, dz. cyt., s. 47.\n14 » Tamże, s. 45.\n15 » T.M. Jaroszewski (red.), dz. cyt., s. 35.\nnajbardziej użyteczni w pracy i na froncie. Ciało miało być do granic możliwości zdyscyplinowane – tak, aby bez trudu zwyciężać wroga i kształtować naturę. Tylko zdrowe ciało mogło wykorzystać maksimum życiowej energii oraz wyjść zwycięsko z każdej sytuacji. Trening miał też wymiar ideologiczny – stanowił drogę do całkowitej mechanizacji odruchow tak, aby ciało stało się bezwolną maszyną posłuszną partii. Dlatego też, wszystko co nie służyło ciału, szkodziło kolektywowi: nadużywanie alkoholu, przygodne kontakty seksualne a nawet posty religijne mogły przybrać charakter antysocjalistyczny. W ten sposób traktowano procesje muzułmańskich szyickich biczownikow czy rytualne obmycia ortodoksyjnych Żydow. Władze bolszewickie miały także bardzo jasno sprecyzowane poglądy na ciało, jeśli chodzi o obowiązującą modę. Propagowano ascetyczne podejście zarowno do wystroju mieszkań, jak i do zewnętrznego wyglądu nowego człowieka. Modna odzież, wymyślne fryzury, biżuteria, perfumy i makijaż stanowiły przejaw filisterskiego, burżuazyjnego życia, ktore zniewalało ludzi kultem rzeczy materialnych. Partyjna awangarda ubierała się w sposob skromny i prosty – dominowały proletariackie kombinezony i paramilitarne mundury – zabronione były wszelkie ozdoby i stosowanie kosmetykow. Taki ascetyczny styl miał podkreślać czystość ideologiczną zwłaszcza w czasach NEP-u, kiedy bardzo łatwo można było ulec pokusom zepsutego kapitalistycznego świata. Aaron Solc, jeden z głownych autorytetow partyjnych w sprawach etyki, wzywał do zmiany estetycznych upodobań i wyzbycia się skłonności do naśladowania burżuazyjnej elegancji z Zachodu. Nawet posiadanie złotych zębow miało wzbudzać w środowisku partyjnym „estetyczne oburzenie”16. Dopiero w latach 30., w ramach wsparcia przemysłu zaczęto promować konsumpcyjny styl życia i zerwano z bolszewickim ascetyzmem: szykowne fryzury, wypielęgnowane paznokcie, dobre perfumy i staranny makijaż stały się obowiązkowe dla każdej szanującej się kobiety; mężczyźni zaczęli się codziennie golić, wzrosł popyt na towary luksusowe17. Bolszewicki projekt stworzenia nowego człowieka, jak to już wcześniej zostało powiedziane, zakładał całkowite podporządkowanie państwu tak ciała, jak i ducha:\nSocjalistyczny sposob życia oznacza bogactwo życia duchowego człowieka, harmonijny system wartości [ktorego elementem organizacyjnym są wartości moralne], harmonijny system potrzeb ludzkich, w którym nadrzędną rolę odgrywają potrzeby wyższe: moralne, kulturalne, intelektualne. Istotna z tego punktu widzenia jest jedność potrzeb i aspiracji materialnych oraz duchowych18.\nPrzy takim założeniu ideologia musi wkroczyć także w sferę ludzkiej intymności – najbardziej osobisty poziom życia, ktory najtrudniej kontrolować – przy całkowitym zjednoczeniu bytu jednostkowego\n16 » O. Figes, Szepty. Życie w stalinowskiej Rosji, tłum. W. Jeżewski, Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 2010, s. 13.\n17 » Tamże, s. 135.\n18 » M. Michalik, Rola czynnika ideowo-moralnego w budownictwie rozwiniętego społeczeństwa socjalistycznego, [w:] Tenże (red.), Budowa rozwiniętego społeczeństwa socjalistycznego, Warszawa: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1979, s. 212.\ni społecznego sfera intymności nie miała racji bytu: partia ingeruje nawet w sprawy płci i stosunkow seksualnych roszcząc sobie prawo rozporządzania ciałem każdego obywatela. Obyczaje seksualne w Rosji rozluźniła już I Wojna Światowa, jednak bolszewicy upatrywali w tym zjawisku egalitarnych wartości. Swobodę seksualną zacięcie propagowała jedna z najwybitniejszych aktywistek partyjnych, Aleksandra Kołłątaj, dowodząc w swoich publikacjach, powołując się na tezy Marksa i Engelsa, że tradycyjna rodzina utraciła swoje dotychczasowe funkcje ekonomiczne – w związku z tym kobiety powinny posiąść całkowitą wolność w doborze partnerow seksualnych. Małżeństwo uważała za burżuazyjny przeżytek, w ktorym dochodzi do handlu kobietami porownywalnego z prostytucją. Książka jej autorstwa pod tytułem Nowa moralność a klasa robotnicza (Любовь и новая мо– раль, 1919) prezentuje, w jaki sposob oduczyć się emocjonalnego podejścia do kontaktow seksualnych. Prowadzenie rozwiązłego życia oraz zawieranie licznych znajomości o erotycznym podłożu, pomaga wyzbyć się elementu dominacji jednej osoby nad drugą – tylko seks bez zobowiązań może nauczyć kobiety, jak ocalić swoją niezależność w społeczeństwie zdominowanym przez mężczyzn19. Tak śmiałe poglądy nie zyskiwały jednak przychylności Lenina, ktory kwestię wolnej miłości uznawał za zbyt błahą, by podlegała dyskusji20. Niektorzy teoretycy i praktycy socjalizmu podchodzili do zagadnienia kontaktow seksualnych niezwykle poważnie – zwłaszcza jeśli chodziło o kwestię pełnej kolektywizacji jednostki. W 1918 roku we Włodzimierzu ogłoszono dekret, w ktorym znacjonalizowane zostały kobiety – w służbie socjalizmu na własność państwa przeszły wszystkie niezamężne, pełnoletnie kobiety, z ktorymi mogli spółkować raz w miesiącu, w dowolnej fazie cyklu i bez zgody partnerki wszyscy mężczyźni, ktorzy nie ukończyli jeszcze 50 lat. Każda kobieta od 18 do 50 roku życia miała obowiązek rejestracji w „biurze wolnej miłości” i mogła sobie wybrać partnera w celu prokreacji – dzieci poczęte w wyniku takiego zbliżenia miały także stać się własnością Związku Radzieckiego. Podobne rozporządzenie ukazało się w Saratowie: tu znacjonalizowano wszystkie kobiety pomiędzy 17 a 32 rokiem życia – podlegały one pełnej dystrybucji między chętnych mężczyzn w zamian za comiesięczną pensję w wysokości 238 rubli21. Obydwa dekrety ostatecznie nie zostały wprowadzone w życie. W radzieckiej rzeczywistości ideowej funkcjonowało także ascetyczne podejście do kwestii seksualności – seks w tym przypadku pojmowano jako niepożądany przejaw cielesności, odciągający ludzi od wyższych celow: sprzyja klasowemu wyobcowaniu jednostki, odbiera jej moce tworcze oraz siłę do pracy, a wręcz obniża zdolności „bojowe” niezbędne w walce o socjalizm22. Jednym ze zwolennikow takiego\n19 » R. Pipes, Rosja bolszewikow, tłum. W. Jeżewski, Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 2007, s. 355.\n20 » Tamże, s. 356.\n21 » Декрет об отмене частного владения женщинами, www.gumer.info/bibliotek_Buks/History/Article/dekr_obotm.php, (12.06. 2015).\n22 » J. Sadowski, Rewolucja i kontrrewolucja obyczajow. Rodzina, prokreacja i przestrzeń życia w rosyjskim dyskursie utopijnym lat 20. I 30. XX wieku, Łodź: Wydawnictwo Ibidem, 2005, s. 24.\npunktu widzenia był Jewgienij Prieobrażenski postulujący w swojej broszurze zatytułowanej O moralności i normach klasowych (О морали и классовых нормах, 1923) reglamentację kontaktow płciowych, co miało się przysłużyć wyhodowaniu radzieckiego człowieka. Na podobnym stanowisku stał psychiatra Aaron Załkind, ktory opublikował Dwanaście przykazań płciowych rewolucyjnego proletariatu (Две– надцтать половых заповедей революционного пролетариата, 1924). Jest to swoista wykładnia zasad życia płciowego w pełni zharmonizowanego z kolektywem: przewiduje między innymi przedmałżeńską wstrzemięźliwość, ograniczenie kontaktow seksualnych tylko do osoby wspołmałżonka, a także – korzystając z freudowskiej teorii sublimacji – nawołuje do tworczego wykorzystania energii seksualnej pod hasłem „deseksualizacji” życia23. Podobnie jak Prieobrażeński, Załkind był zaciętym zwolennikiem eugeniki polegającej na doborze partnerow seksualnych pod kątem przynależności klasowej, co było rozumiane jako poświęcenie w imię dobra przyszłych pokoleń. Richard Pipes, przywołując wyniki przeprowadzonych w latach 20. badań nad obyczajami seksualnymi radzieckiej młodzieży, dochodzi do bardzo interesujących wnioskow. Według sondaży, zaledwie 13,3% mężczyzn i 10,6% kobiet aprobowało postulowaną przez Aleksandrę Kołłątaj swobodę seksualną – związki oparte na tradycyjnie pojmowanej miłości stanowiły ideał dla 90,5% badanych kobiet i 82,6% mężczyzn. Niekoniecznie związek ten był kojarzony z małżeństwem: 50,8% mężczyzn i 67,3% kobiet biorących udział w ankiecie opowiadało się za długotrwałą relacją, ale bez oficjalnego statusu małżeństwa. Młodzi Rosjanie uważali, że związek małżeński ogranicza wolność i poniża kobiety, ale jednak, jak twierdzi Pipes, silne bariery emocjonalne i moralne w dalszym ciągu stanowiły przeszkodę w prowadzeniu rozwiązłego trybu życia. W znacznej mierze przyczyniła się do tego rownież trudna sytuacja materialna związana z niedostatkami żywności i mieszkań – w takich warunkach korzystniejsze okazywało się przestrzeganie tradycyjnych norm seksualnych i budowanie życia w oparciu o konserwatywny model rodziny. Badacz powołuje się w tym miejscu na kolejną ankietę, w ktorej na pytanie o wpływ rewolucji na życie seksualne aż 53% mężczyzn przyznało się do spadku popędu płciowego, a 41% do częściowej lub całkowitej impotencji wywołanej przez niedożywienie i ciężkie warunki bytowe24. Bolszewicy mieli jasno określone plany wobec rodziny, przewidując jej całkowitą likwidację w oparciu o fundamentalne tezy filozofii marksistowskiej. W dziele zatytułowanym O pochodzeniu rodziny, własności prywatnej i państwa (Der Ursprung der Familie, des Privateigenthums und des Staats, 1884) Engels stwierdził, że monogamiczny związek małżeński jest instytucją sztuczną, wynikłą jedynie z zależności ekonomicznych potwierdzających dominację mężczyzn nad kobietami. Społeczeństwo powinno przyjść na pomoc kobiecie i przejąć jej domowe obowiązki, nawet jeśli chodzi o wychowanie potomstwa. Dla bolszewikow wyzwolenie jednostki z więzow rodzinnych miało nie tylko znaczenie ideologiczne – skoro człowiek miał się wyzbyć życia prywatnego na rzecz kolektywu, rodzina stanowiła dla\n23 ｻ Tamże, s. 25.\n24 ｻ R. Pipes, dz. cyt., s. 357.\nowego kolektywu zagrożenie. Była pojmowana jako siedlisko niebezpiecznych idei, burżuazyjnych tradycji i postaw; reprezentowała model patriarchalny i wychowywała autonomiczne jednostki, często w duchu dawnych zabobonow. Stopniowej likwidacji rodziny miała służyć wyżej wspomniana rewolucja seksualna, a także koncepcja skolektywizowania wszystkich dzieci, przeniesienie elementow życia rodzinnego do sfery publicznej (zakładowe i miejskie stołowki, pralnie, żłobki), a takie rozwiązanie kwestii mieszkaniowej, aby stworzyć warunki jak najmniej korzystne dla jakiejkolwiek formy życia intymnego. Życie w tak zwanych komunałkach, czyli mieszkaniach wielorodzinnych z dokwaterowanymi na mocy decyzji lokalnych władz lokatorami, gdzie całe kilkupokoleniowe rodziny często miały do dyspozycji tylko jeden pokoj, było cały czas wystawione na widok publiczny krewnych i obcych ludzi. Były to sposoby na odarcie jednostki z życia prywatnego tak, aby stała się ona osobą w pełni kolektywną – zgodnie z myślą Nadieżdy Krupskiej, dla ktorej „oddzielenie życia prywatnego od publicznego prędzej czy poźniej doprowadzi do zdrady ideałow komunizmu”25. Tradycyjne więzy rodzinne miały zostać zastąpione związkiem krwi zawartym przez towarzyszy na placu boju lub związkiem potu na placu budowy, a więc ważniejsze niż rodzina było braterstwo pracy i braterstwo broni. Męska przyjaźń zostaje nobilitowana i promowana pod postacią „miłości bratnich narodow”, „sojuszu robotniczo-chłopskiego” oraz mitu fundatorskiego socjalizmu, ktory zrodził się na podstawie przyjaźni Marksa i Engelsa oraz kolejno Lenina i Stalina26. Wielu badaczy (między innymi Wojciech Tomasik, Dmitrij Gałkowskij, Thomas Lahusen) przypisuje komunistycznej utopii charakter wręcz homoseksualny. Władze bolszewickie wprowadziły szereg ustaw, ktore miały rozluźnić tradycyjne więzi rodzinne. Zawarcie ślubu sprowadzono do rejestracji w urzędzie, ułatwiono też przeprowadzanie rozwodow, ktore od tej pory wymagały jedynie złożenia podpisu, nierzadko w formie zaocznej. W 1920 roku po raz pierwszy na świecie zalegalizowano aborcję – każda kobieta uzyskała prawo do bezpłatnego zabiegu27. Sytuacja uległa zmianie pod koniec lat 20., kiedy rodzina zaczęła odzyskiwać swoją społeczną wartość. Nie tylko prowadzono kampanię przeciw zbyt częstym rozwodom, swobodzie seksualnej i przerywaniu ciąży, ale też wyraźnie akcentowano odpowiedzialność każdego członka rodziny za jej utrzymanie28. Rodzina znow miała zapewnić obywatelom bezpieczeństwo socjalne, co stało w wyraźnej opozycji do klasycznej koncepcji marksizmu. Ostatnią z kwestii należących do sfery cielesności, ktorą należy tu przywołać, jest wizja nowego człowieka jako wcielenia mitu androgyne – istoty tak doskonałej, że zatraciła ona płeć, upodabniając się do\n25 ｻ Cyt. za: O. Figes, dz. cyt., s. 4.\n26 ｻ W. Tomasik, Inżynieria dusz. Literatura realizmu socjalistycznego w planie „propagandy monumentalnej”, Wrocław: Wydawnictwo Leopoldinum, 1999, s. 131.\n27 ｻ R. Pipes, dz. cyt., s. 354.\n28 ｻ S. Fitzpatrick, dz. cyt., s. 213.\nmaszyny. Pełne urzeczywistnienie owej wizji jest widoczne dopiero w socrealistycznej sztuce lat 30. – sama wizja narodziła się o wiele wcześniej. Oto jak ujmuje tę koncepcję Wojciech Tomasik:\nKomunizm zakładał pojednanie dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, pojednanie z przeszłością, zamknięcie dziejow poprzez syntezę wszystkiego tego, co było wartościowe („postępowe”). Pokrewieństwo z mitem androgyne rysuje się w tym wypadku wyraźnie, bo i tu, i tam mowi się o odzyskaniu „prajedni”, harmonijnego ukształtowania relacji człowiek – człowiek. Ale komunizm zakładał ponadto przerzucenie pomostu pomiędzy światem ludzi i światem narzędzi; ofiarowywał receptę na lęki alienacyjne, obiecując definitywne rozwiązanie konfliktu: człowiek – maszyna29.\nDla komunistycznej wizji androgyne kluczowa jest koncepcja płci i mechanizacji. Socjaliści przepowiadali wyjście człowieka ponad biologię – było to możliwe już w przypadku tak zwanych „świętych socjalizmu” – najpierw Dzierżyński, a potem Stalin byli przedstawiani jako pozbawieni wszelkich popędow, silni i zdrowi\nherosi o nadnaturalnych zdolnościach umożliwiających tytaniczną pracę bez jakiegokolwiek zmęczenia. Tomasik zwraca uwagę na połączenie w tych postaciach cech męskich i żeńskich (aseksualnych), młodości i starości, a więc dojście do doskonałości polegającej na pojednaniu przeciwieństw30. Osiągnięcie tego ideału nie było dostępne dla wszystkich: zwykły człowiek mogł dążyć do doskonałości, trenując ciało i zachowując wstrzemięźliwość seksualną w małżeństwie, ktorego model został opisany powyżej.\nNiezwykle interesujący jest także motyw pojednania człowieka i maszyny, w ktorym przewiduje się całkowitą mechanizację jednostki, o ktorej była mowa na początku artykułu. Przezwyciężenie alienacji człowieka od instrumentow produkcji miało doprowadzić także do pełnej kooperacji maszyn i ludzi – maszyny podlegają wręcz procesowi socjalizacji. Narzędzia tym sposobem nabierają cech ludzkich, są wdzięczne za okazywaną im troskę, są także owocem wysiłkow jednostki – żyjący we wspolnocie socjalistycznej człowiek nie umiera, bo cząstkę swojego życia przekazuje innym – także maszynom31. Człowiek przejmuje cechy maszyn: zatraca się tradycyjny podział rol na męskie i żeńskie, indywidualizm i wolna wola. Dziś już z perspektywy lat wiadomo, że antropologiczny projekt stworzenia nowego człowieka, który bolszewicy starali się urzeczywistnić, nie powiodł się. Nie nastąpiły żadne wyraźne zmiany biologiczne w radzieckim społeczeństwie, ktorych oczekiwano. Nie oznacza to jednak całkowitej klęski reżimu: zmiany dokonały się bowiem na poziomie świadomości człowieka radzieckiego – pod tym względem homo sovieticus przetrwał nawet rozpad ZSRR i istnieje do dziś. Jest to człowiek pozbawiony kulturowych więzow z tradycją, zdeprawowany, łatwo poddający się odgornym mechanizmom sterowania i kontroli, odarty z warstwy duchowej. Lucjan Suchanek podkreśla:\n29 ｻ W. Tomasik, Bezklasowo, bezpłciowo…, [w:] A. Mencwel (red.), Antropologia ciała, zagadnienia i wybor tekstow, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 208.\n30 ｻ W. Tomasik, Inżynieria dusz…, s. 127.\n31 ｻ Tamże, s. 152.\n[…] żywa jest teza, iż społeczeństwo radzieckie w okresie komunizmu zaatakował wirus, ktory w organizmie narodu dokonał spustoszenia. W wyniku jego destrukcyjnego oddziaływania powstała nowa odmiana człowieka – homo sovieticus właśnie. Mowi się o katastrofie genetycznej i antropologicznej, której efektem okazał się pseudoczłowiek – mutant, a społeczeństwo radzieckie przekształciło się w organizm mutujący, pozbawiony odporności antytotalitarnej32.\nSocjalistyczny eksperyment prowadzony na człowieku nie polegał tylko na indoktrynacji, resocjalizacji przez pracę i obrobce świadomości przy pomocy strachu – z czym zazwyczaj kojarzy się realizacja komunistycznej utopii w Związku Radzieckim. Punktem wyjścia do stworzenia nowego świata opartego na rowności, braterstwie i wspolnej własności, zamieszkiwanego przez nowych ludzi, była praca nad ciałem – jego transformacja – oraz, co najważniejsze, pełna kolektywizacja. Pamięć o tym, że nie tylko dobra materialne i świadomość miały stać się własnością publiczną, ale także ciało – odbiera idei socjalizmu niezwykle dużą dozę atrakcyjności, co zwiększa szansę na to, że podobny eksperyment już się nie powtorzy.\nBaberowski J., Stalin. Terror absolutny, tłum. U. Poprawska, Warszawa: Proszyński i S-ka, 2014.\nДеметер Г.С., Очерки по истории отечественной физической культуры и олимпийского движения,\nМосква: Советский спорт, 2005.\nFiges O., Szepty. Życie w stalinowskiej Rosji, tłum. W. Jeżewski, Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 2010.\nFitzpatrick S., Życie codzienne pod rządami Stalina. Rosja radziecka w latach trzydziestych XX wieku, tłum.\nJ. Gilewicz, Krakow: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2012.\nJaroszewski T.M. (red.), Słownik filozofii marksistowskiej, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1982.\nKossek J., Teoria kultury Karola Marksa i problemy wspołczesnego humanizmu, Warszawa: Książka i Wiedza, 1987.\nKuczyński J., Homo creator. Wstęp do dialektyki człowieka, Warszawa: Książka i Wiedza, 1976.\nMichalik M., Rola czynnika ideowo-moralnego w budownictwie rozwiniętego społeczeństwa socjalistycznego,\n[w:] Budowa rozwiniętego społeczeństwa socjalistycznego, M. Michalik (red.), Warszawa: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1979, s. 187–223.\nPaleczny T., Ciało w kulturze, [w:] M. Banaś i K. Warmińska (red.), Kulturowe emanacje ciała, Krakow: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2011, s. 15–26. \_\nPipes R., Rosja bolszewikow, tłum. W. Jeżewski, Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 2007.\n32 ｻ L. Suchanek, Człowiek radziecki i narod radziecki. Eksperyment ideologiczny i etniczny, [w:] M. Bobrowska, L. Suchanek, F. Ziejka (red.), Wspołcześni Słowianie wobec własnych tradycji i mitow. Sympozjum w Castel Gandolfo 19–20 sierpnia 1996, Krakow: Universitas, 1997.\nPoprzeczko J., Podmiotowość człowieka i społeczeństwa, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988.\nSadowski J., Rewolucja i kontrrewolucja obyczajow. Rodzina, prokreacja i przestrzeń życia w rosyjskim dyskursie utopijnym lat 20. I 30. XX wieku, Łodź: Wydawnictwo Ibidem, 2005.\nSuchanek L., Człowiek radziecki i narod radziecki. Eksperyment ideologiczny i etniczny, [w:] M. Bobrowska,\nL. Suchanek, F. Ziejka (red.), Wspołcześni Słowianie wobec własnych tradycji i mitow. Sympozjum w Castel\nGandolfo 19–20 sierpnia 1996, Krakow: Universitas, 1997, s. 277–280.\nTomasik W., Bezklasowo, bezpłciowo…, [w:] A. Mencwel (red.), Antropologia ciała, zagadnienia i wybor tekstow, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 207–214.\nTomasik W., Inżynieria dusz. Literatura realizmu socjalistycznego w planie „propagandy monumentalnej”, Wrocław: Wydawnictwo Leopoldinum, 1999.\nUkończyła rosjoznawcze studia licencjackie i magisterskie w Instytucie Rosji i Europy Wschodniej na Wydziale Studiow Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Jest doktorantką Międzywydziałowych Kulturoznawczych Studiow Doktoranckich UJ, a także studentką etnologii i antropologii kulturowej na uzupełniających studiach magisterskich UJ. Głowne obszary badawcze: kultura ZSRR pierwszej połowy XX wieku, radzieckie służby specjalne, antropologia organizacji, zbrodnie komunizmu, rosyjska literatura postmodernistyczna.\nHuman body at the service of the socialism. Corporeality and intimacy in the first decade of the Soviet Union\nSocialist utopia based on the Marxist anthropology was not only aimed at establish of the better future, but also at conceive the new, grater man. Changing the human body, the Bolsheviks expected substantive changes in awareness of entire human kind. Soon after the October Revolution they started to interfere in corporality of soviet citizens. Improvement of the public medical condition and hygiene, common physical culture development, new aesthetic and sexual standards and decomposition of a traditional family, was supposed to bring all-encompassing collectivization of the human body.\nKeywords: human body, corporeality, Marxism, socialism, sex, sexuality, health, Soviet Union


Pomilczeć z Bogiem\nlegnica.gosc.pl → Pomilczeć z Bogiem\nUczestnicy legnickiej EDK na końcu trasy będą mogli ucałować relikwie Krzyża Świętego.\nW piątek 16 marca można wziąć udział w Drodze Krzyżowej, której trasa ciągnie się przez 50 kilometrów.\nOgólnopolska inicjatywa Ekstremalnych Dróg Krzyżowych trafiła też na Dolny Śląsk. W diecezji legnickiej istnieje na razie jedna taka trasa – biegnąca z Wojcieszowa do Legnicy. Będzie można ją przejść 16 marca.\nWszystko rozpocznie się Eucharystią o godz. 19 w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Wojcieszowie. Po liturgii i ucałowaniu relikwii Krzyża Świętego odbędzie się nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Według standardów i idei EDK każdy idzie w niej na własną odpowiedzialność, musi też być przygotowany na warunki pogodowe, a także możliwość nieukończenia trasy. Towarzyszyć mu będą milczenie, chłód i mrok.\nTrasa jest bardzo długa, bo wynosi ponad 50 km, jednak jest przy tym stosunkowo łagodna. Zaczyna się co prawda od ponadgodzinnego podejścia na wzniesienia górujące nad Wojcieszowem z przewyższeniem ok. 300 m, jednak później jest już praktycznie z górki, aż do samej Legnicy. Uczestnicy będą wcześniej szli przez miejscowości: Lipa, Muchów, Pomoce, Chroślice, Słup i Winnica. Zakończenie odbędzie się w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Legnicy (os. Piekary), gdzie również znajdują się relikwie Krzyża Świętego, które uczestnicy będą mogli ucałować.\n– Pierwszy raz w życiu modliłem się w ten sposób, uczestnicząc w Ekstremalnej Drodze Krzyżowej – opowiadał w zeszłym roku Adam z Legnicy. – Dało mi to bardzo dużo. Potrafiłem odrzucić wszystko to, co mam na co dzień w domu, różne pokusy, np. telewizję, internet. Poszedłem i udało mi się porozmawiać w spokoju z Panem Bogiem.\nWięcej informacji na stronie www.edk.org.pl, Facebooku (Legnica.edk) oraz pod adresem e-mail: edk_legnica@wp.pl.


Komplet dresowy męski Core 18 Adidas za 168 PLN - Avanti24.pl\nKomplet dresowy męski Core 18 Adidas za 168 PLN\n168 złPoprzednia cena 248 zł\nKomplet dresowy męski Core 18 Adidas z kolekcji Lato 2022. Te obuwie marki kupisz za jedyne 168 złotych. Komplet dresowy męski Core 18 Adidas są koloru . obuwie to hit sezonu Lato 2022. Kup męskie obuwie w kolorze za 168 PLN.\nKomplet dresowy męski Core 18 Adidas to nie jedyne obuwie, jakie posiadamy w naszym serwisie. Komplet dresowy męski Core 18 Adidas są dostępne w razmiarach m, ale wśród pozostałych męskich obuwia na pewno znajdziesz swój rozmiar. obuwie znajdziesz u nas w najniższej cenie.\nMarka jest dobrze znana jako producent obuwiom. Komplet dresowy męski Core 18 Adidas to jeden z ich produktów, ale na Avanti24.pl znajdziesz ich dużo więcej. obuwie marki to hot trend sezonu Lato 2022.\nprodukt Komplet dresowy męski Core 18 Adidas jest fajny bo kosztuje 168\na mamy teraz Lato 2022 więc nie ma na co czekać tylko Komplet dresowy męski Core 18 Adidas zakładaj!


Northeast Whitewater - Day Tours (Shirley Mills, ME) - opinie\nTurystyka - Shirley Mills\nHotele - Shirley Mills\nRestauracje niedaleko Shirley Mills:\nAtrakcje - Shirley Mills\nZdjęcia - Shirley Mills\nShirley Mills — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Northeast Whitewater - Day Tours\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Shirley Mills Atrakcje w pobliżu obiektu Northeast Whitewater - Day Tours\nShirley Mills OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji Shirley MillsHoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nNortheast Whitewater - Day Tours opinie, Shirley Mills\nStany Zjednoczone Maine (ME) Shirley Mills Atrakcje w Shirley Mills Northeast Whitewater - Day Tours\nLiczba recenzji: 186 Nr 1 wśród 2 atrakcji w lokalizacji Shirley Mills Spływy rzeczne na tratwach i dętkach, Wypoczynek na świeżym powietrzu, Wycieczki, Rejsy i sporty wodne 155 Greenville Rd, Shirley Mills, ME 04485-4409+1 207-695-0151Strona internetowa\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano: 21 czerwca 2017 AngelaKW502, Louisville, Kentucky\nPrzeczytaj wszystkie recenzje (186) Przegląd informacjiRecenzjeLokalizacjaPytania i odpowiedziWięcej Pokaż też Hotele\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 186Doskonałe84%B. dobre9%Średnie3%Złe1%Okropne3%Teraz otwarteN - So07:00 - 21:00Wszystkie godziny Godziny otwarcia w dniu dzisiejszym: 07:00 - 21:00Sugerowany czas pobytu: Ponad 3 godzinyLOKALIZACJA 155 Greenville Rd, Shirley Mills, ME 04485-4409\nKONTAKT Strona internetowa +1 207-695-0151Ulepsz to ogłoszenieCzy ta atrakcja jest odpowiednia dla osób w każdym wieku?Tak Nie Nie wiem Czy to odpowiednia forma spędzania czasu w upalny dzień?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja pozwala podróżnym poznać lokalną kulturę?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję miłośnikom ciszy i spokoju?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja jest ekscytująca, niezwykła lub ryzykowna?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję smakoszom?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję amatorom zakupów?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to obowiązkowy punkty programu?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to ukryta perełka lub przykład podróży z dala od utartych szlaków?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to dobre miejsce na piknik?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (186)Oceny podróżnych Doskonałe24B. dobre3Średnie0Złe0Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (28)angielski (183)niemiecki (2)Więcej języków Język polski (28)angielski (183)niemiecki (2)włoski (1)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 28 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieAngelaKW502Louisville, Kentucky833Zrecenzowano 21 czerwca 2017 łosia wycieczkaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 5 tygodnie(-i) temuTłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieWendy BKentucky13448Zrecenzowano 16 czerwca 2017 z urządzeń przenośnych Ekscytujące przygodyWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 17 czerwca 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTerri K1Zrecenzowano 21 września 2016 z urządzeń przenośnych łosia wycieczka wodospadu wycieczka i kajak łosia wycieczkaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 23 września 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieAmelia SBoston, Massachusetts1Zrecenzowano 4 września 2016 Jest to miejsce: Whitewater rafting, losie wycieczki, kajaki i więcej. Niesamowicie, Super!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 6 września 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTracey DQuincy, Massachusetts, United States55Zrecenzowano 1 września 2016 Niesamowita podróż! Nie mogę się doczekać, aż za rok!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 3 września 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMolly D2Zrecenzowano 25 sierpnia 2016 z urządzeń przenośnych Whitewater rafting!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 3 września 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCamille B1Zrecenzowano 25 sierpnia 2016 Najlepszy Dzień latem 2016 r.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 3 września 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJenn P2Zrecenzowano 23 sierpnia 2016 z urządzeń przenośnych Niesamowita podróż!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 24 sierpnia 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSHKandfamilyProvince of Naples, Włochy2Zrecenzowano 16 sierpnia 2016 Ulubione przygoda dla całej rodziny z naszego Maine wakacjeWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 17 sierpnia 2016Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMooseheadHills2Zrecenzowano 6 sierpnia 2016 Super 20-lecie Rodzinna wycieczkaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: watergrl79, Manager, Northeast Whitewater - Day ToursOdpowiedź udzielona 3 września 2016Tłumaczenie Google Więcej\nPoprzednieNastępne123Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeAuntie M'sLiczba recenzji: 258 w odległości 1,26 km Stress Free Moose Pub & CafeLiczba recenzji: 364 w odległości 1,21 km Rod-N-Reel CafeLiczba recenzji: 180 w odległości 1,18 km FlatlandersLiczba recenzji: 233 w odległości 1,17 km Pobliskie atrakcjeMoosehead Historical SocietyLiczba recenzji: 13 w odległości 1,28 km Northwoods Outfitters - Day ToursLiczba recenzji: 200 w odległości 1,22 km Katahdin Cruises and Moosehead Marine MuseumLiczba recenzji: 117 w odległości 1,31 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Northeast Whitewater - Day Tours.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij


Używanie najlepszego sprzętu mechanicznego na budowie. | Elektron\nWytrzymałość, porządne wykonanie, odpowiednie przygotowanie do pracy w trudnych warunkach – to kilka określeń najlepszych pojazdów wykorzystywanych na budowie, jakie produkują w chwili obecnej renomowani dostawcy takich maszyn.\nJako przykład można wziąć działalność CAT, która od bardzo wielu lat trudni się projektowaniem i składaniem maszyn do prac specjalnych, takich jak wywrotki, koparki, czy podnośniki budowlane.\nSprawdź ten odsyłacz – ta wyczerpująca treść (http://zelwak.pl/) odkryje całkowicie nową dawkę informacji na temat, który może okazać się godny zainteresowania.\nKażdy sprzęt, który firma postanowi włączyć na taśmę montażową jest w ogromnej większości składany ręcznie, przez posiadających właściwe kwalifikacje mechaników. Używane elementy do jego tworzenia zapewniają bardzo długą żywotność sprzętu i co najważniejsze niezawodność. W przypadku pracy w faktycznie trudnych warunkach, którymi przeważnie są tereny budowy bloków mieszkalnych, wiaduktów drogowych, czy jakichś innych ogromnych budynków, nie da się zagwarantować całkowitej niezawodności sprzętu budowlanego takiego jak spychacz, czy koparka. Dlatego producenci obejmują praktycznie każdy sprzęt gwarancją, która zapewnia przyjazd mechaników i jeżeli jest wykonalna naprawę sprzętu na miejscu – jeśli nie tytuł gwarancji zapewnia przewóz pojazdu do garażu serwisowego producenta.\nZajrzyj do serwisu autora, jeśli zainteresowały Cię informacje podane w naszym tekście. Tam otrzymasz o wiele więcej detali.\nSprzęt budowlany zużywa się szybko, dlatego realnie znaczącym odnośnikiem gwarancji jest realizowanie terminowych badań serwisowych pojazdów i określanie jego stanu technicznego przed każdym następnym zadaniem pracy w trudnych warunkach. Zdecydowana większość pojazdów tego typu spokojnie pracuje przez parę lat bez obowiązku wykonywania zbędnych napraw. Naturalne jest tylko to, że każda maszyna, nawet zwyczajna koparko ładowarka zużywa swoje podzespoły i wymaga szybkiej naprawy mechanicznych usterek.\nWarto o tym pamiętać, aby sprzęt służył przez następne lata, ponieważ systematyczny serwis i zmienianie popsutych podzespołów na czas faktycznie skutecznie zwiększa żywotność pojazdów budowlanych. Takiego rodzaju pojazdy są niezastąpione na placach nawet mało znaczącej budowy, bo faktycznie usprawniają i co znaczące przyśpieszają budowę. Jedna minikoparka powinna zastąpić kilka dni pracy kilkunastu ludzi, a to faktycznie dużo. Pośród ofert producentów, bądź pośredników sprzedaży sprzętów używanych na budowach znajdują się także podesty ruchome, jakie mają swoje określone zastosowanie. Dobrze wiedzieć więcej i co jakiś czas przeglądać całą ofertę sprzedawców, bo ciągle tworzone są nowe, ciekawe produkty ułatwiające prace na budowach.\nZima wydaje się być już takim okresem, gdy zaczynamy powoli przypominać sobie o rozliczeniu z fiskusem, które nie ominie nas najpóźniej w marcu


SENNIK PAPILOTA: „Śni mi się, że nie mogę oddychać, bo ktoś mnie dusi!” - Papilot.pl\ninterpretacja snu o duszeniu się\nParę dni temu przyśniło mi się, że znajomi zorganizowali dla mnie przyjęcie urodzinowe. Zaprosili mnie do jakiegoś lokalu, przygotowali wszystkie dekoracje, tort i prezenty. W pewnym momencie kazali mi usiąść na sofie, a potem całą grupą rzucili się na mnie, żeby składać mi życzenia. Mówiłam im, że się duszę i nie mogę oddychać, ale oni wciąż na mnie napierali. W pewnym momencie poczułam nawet, że za chwilę stracę przytomność… Potem się obudziłam.\nDroga Kamilo, motyw duszenia się najczęściej oznacza, że śniącego albo trapią wspomnienia przykrych sytuacji, które wydarzyły się w przeszłości, albo obecnie dzieje się w jego życiu coś, co odbiera bardzo emocjonalnie i co go „blokuje”.\nTwój sen można interpretować także bardziej dosłownie. Prawdopodobnie czujesz się obecnie osaczona przez ludzi, którzy zbyt ingerują w Twoje życie, np. mówią Ci co masz robić lub podejmują ważne decyzje za Ciebie. Być może podświadomość daje Ci w ten sposób znak, że najwyższy czas zmienić otoczenie lub zebrać się na poważną rozmowę z bliskimi.\nTo zmora (inkub)\nto był paraliż senny, też tak miałam kilka razy\nWiara w sny, szukanie w senniku ich znaczeń, branie ich na serio to zwykły okultyzm, a to kłóci się z wiarą w Boga.\noczywiście a Ty co z zakonu żeś wróciła czy z samych piekieł lala, jestem lekarzem i ludzie w życiu przeżywają różne trałuy, a to często wyłazi na jaw we śnie . pomyśl zanim coś powiesz, albo udzielisz rady\nMoże udaj się do lekarza, bo wygląda na to, że masz zwyczajne bezdechy. Lub inne dolegliwości oddechowe.\nZa przeproszeniem g* prawda. Pilnuj, żeby nie spac na plecach dziewczyno, to i bezdech zniknie.\nprawda...miałam to samo....śpie na brzuchu,na boku i nic mi się nie dzieje a jak to kiedyś miałam to przyuważyłam,że w momencie przekręcenia się na plecy....\na ja tak mialam poki nie zaczelam wiazac wlosow do spania\nporażenie przysenne... proponuje poczytać :))\nheh... podczas fazy marzeń sennych (REM) u ludzi pojawia się takie cos jak paraliż seny, kiedy sie z niej wybudzamy mamy wrażenie duszenia oraz tego że nie możemy się poruszyć, paraliż mija po kilku sekundach. i wcale nie jest niebezpieczny\nja też miałam parę takich snów, ale uważam, że to wina tego, że leżałam na plecach, gdzie oddychanie było cięższe, z przyczyny podwijającego się języka. Po przebudzeniu z takiego snu również brakuje tchu...\nmusisz uwazac na tego typu sny bo moga byc niebezpieczne. kiedys ogladalam program na discovery i byl tam mezczyzna ktory malo sie nie udusil przez sen bo lezal twarza do poduszki i nie mogl oddychac, a snilo mu sie wlasnie ze ktos go dusi..


Tajlandia Północna – Przygodnik\nKasia Gądek 7 czerwca 2016\nTajlandię przejechaliśmy ekspresem. Spędziliśmy tu piętnaście dni, bo tylko na tyle pozwalała nam nasza darmowa wiza. Wystarczyło. Ciężko mi się pisze ten tekst, bo nie bardzo wiem, co o Tajlandii powiedzieć. Dwa tygodnie to zdecydowanie za mało, żeby bawić się nawet w pobieżne diagnozy, ale wystarczająco długo, żeby odpowiedzieć sobie na pytanie “Czy chcemy tu jeszcze wrócić?”. Ale zanim dojdziemy do odpowiedzi, cofnijmy się do początku.\nDlaczego nigdy nie chciałam jechać do Tajlandii?\nJak człowiek złapie bakcyla podróżowania, a jest jeszcze młodym szczypiorem, to myśli sobie, że chce zjechać cały świat. Rysuje w wyobraźni historie, jak przemierza glob kraj po kraju. Potem, kiedy dorasta, to zdaje sobie sprawę, że jest to zupełnie bez sensu, że są miejsca, które pociągają go bardziej, a są takie, które nie pociągają zupełnie. Zresztą – nie ma w tym nic zaskakującego – podróżowanie to duża sztuka wyboru. Nie można mieć wszystkiego (i bardzo dobrze). Tajlandia była więc krajem, którego nigdy bym nie wybrała. Na mojej liście marzeń nie zajmowała nawet końcowego miejsca, co więcej – nigdy na tę listę nie trafiła.\nDla Tajlandii, podobnie jak dla całych Indochin przemysł turystyczny stanowi główną gałąź gospodarki i źródło utrzymania dla mieszkańców. Rokrocznie znajduje się na listach najchętniej odwiedzanych krajów świata, a w 2015 roku odnotowała 25% wzrost ruchu turystycznego w porównaniu z rokiem ubiegłym (wg. statystyk Światowej Organizacji Turystyki). I boryka się z wszystkimi problemami, które taka zmasowana turystyka generuje. Dewastacja środowiska naturalnego, korupcja, dostosowanie się mieszkańców do wymagań turystów ogarniętych żądzą “autentyczności”, cierpienia zwierząt. Oczywiście tego nigdy z daleka nie widać. Dlatego nie lubię dużych biur turystycznych, które oferują gotowy, lśniący i pachnący produkt, nie mający nic wspólnego z rzeczywistością.\nPrzez dwa tygodnie naszego pobytu w Tajlandii dotarły do nas informacje o zamknięciu kilku wysp dla turystów. Ach, te słynne rajskie wyspy. Krystalicznie czysta woda, palmy, biały, ciepły piasek – kto by nie chciał! No my nie chcieliśmy. Co więcej, tłumy ludzi (w sezonie na wysepce, która może przyjąć około sto osób wypoczywa ich ponad tysiąc), tony śmieci, czy zanikanie rafy koralowej zmusiły rząd do poważnego ograniczenia ruchu turystycznego. Ekolodzy od dawna bili na alarm, jednak najwyraźniej nie mieli szans w starciu z dużymi koncernami.\nDlatego zdecydowaliśmy się na północną część Tajlandii. Jeśli można mówić o Tajlandii nieturystycznej, to tylko tu, w centrum i na północy. Fakt, jesteśmy poza sezonem, zaczął się monsun, ale i tak spodziewaliśmy się, że widok zagranicznego turysty będzie dla nas codziennością. Nie był.\nTo znaczy, żeby było jasne – ja się nie dziwię, czemu Tajlandia jest aż tak popularna. Łączy azjatycką “egzotykę” (celowo w cudzysłowie, słowo egzotyka w kontekście opisywania krajów Azji działa mi mocno na nerwy. Kojarzycie ten slogan “Egzotyka na wyciągnięcie ręki”? Bo mi się w kieszeni nóż otwiera, jak go słyszę) z zachodnim komfortem.\nNie bez powodu tak chętnie ściągają tu tłumy szalonych backpackerów z przewodnikami Lonely Planet w jednej dłoni i selfie-stickami w drugiej. Większość budżetowych podróży po Azji swój start ma w tajlandzkiej stolicy. Nie tylko dlatego, że loty do Bangkoku są bajecznie tanie, choć prawdopodobnie nie jest to bez znaczenia. Po prostu szok kulturowy jest tu o wiele mniejszy.\nCiężkie życie słoni\nTo może zrobię tak, że teraz zapodam jeszcze trochę hejtu, ale potem, obiecuję, będzie już tylko miło, ok?\nPojechać do Tajlandii i nie przywieźć zdjęć z przejażdżki na słoniu? Albo ze słynnej Tiger Temple, kiedy głaszczemy potulnego jak baranek ogromnego tygrysa. Wow, to robi wrażenie, prawda? Wiecie ile takie zdjęcia zbierają lajków na fejsie?\nA wiecie ile cierpienia zwierząt kryje się za takimi zdjęciami? Te tygrysy to takie spokojne same z siebie? No nie. Są odurzone narkotykami, prawie nieprzytomne. A słoń tak chętnie wpuszcza ludzi na swój grzbiet? Nic z tych rzeczy. Żeby to robić jest okrutnie torturowany, bity, łamany psychicznie. Przechodzi piekło, jakie trudno nam sobie wyobrazić. No ale te fotki takie fajne, prawda?\nNaiwnie wierzę, że człowiek, który podróżuje do danego kraju robi chociaż minimalny research. Szuka w sieci informacji na temat miejsca, do którego się wybiera. Może czyta wcześniej kilka książek, jakiś reportaż. I nie wyobrażam sobie, że jadąc do Tajlandii nie natknie się na informacje o zbrodniczych procederach jakim poddawane są zwierzęta. Kurczę, przecież o tym się mówi. I to nie tylko teraz, kiedy wyszły na jaw straszne fakty z jednej ze świątyń tygrysów (poczytajcie np. na Guardianie). Mówi się o tym od lat. Więc gdyby ta ciągle duża popularność tego typu “rozrywek” wynikała z nieświadomości albo braku dostatecznej ilości informacji, to może starałbym się to zrozumieć. Ale nie umiem myśleć o tym inaczej niż o totalnej ignorancji, bucie i okrucieństwu. I głupocie, rzecz jasna. Nie napiszę ani więcej ani mądrzej niż Alicja Nowaczyk na portalu post-turysta. Gorąco polecam ten tekst lekturze i rozwadze. Serio, przeczytajcie go i może podrzućcie znajomym, którzy mają w planach wakacje w Tajlandii.\nNa szczęście nie wszystkie słonie w Tajlandii wiodą taki smutny żywot. Raz, zupełnym przypadkiem, wjechaliśmy do rezerwatu, w którym schronienie znalazło kilkanaście słoni. Nie było tu turystów, a słonie przechadzały się po dżungli. Mamy nadzieję, że to miejsce nie kryje żadnych mrocznych sekretów.\nPo pół roku w podróży naszła nas szokująca konstatacja, że nie pracując, a wydając, pieniędzy nie przybywa. Drugi wniosek (będący efektem pierwszego) jest taki, że w miarę zmniejszania się kupki z zaskórniakami trzeba być bardziej oszczędnym. Dlatego w Tajlandii postanowiliśmy zacisnąć pasa. Namiot co drugi-trzeci dzień, zrezygnowanie z Coli, żadnych atrakcji i powinniśmy się spokojnie zmieścić w kwocie niższej niż zakłada nasz dzienny budżet. Nie wyszło. Bo co kilkanaście kilometrów mijaliśmy Tesco albo 7/eleven z półkami uginającymi się od batoników, soczków, jogurtów, ciastek, lodów. Ciężko się było temu oprzeć, tym bardziej, że dawno takich luksusów nie mieliśmy.\nJuż pierwszego dnia, zaraz po przekroczeniu granicy z Birmą wyrosła przed nami galeria z KFC, Dunkin’ Donuts, dużym supermarketem i dwoma lodziarniami. Na początku byliśmy tym przytłoczeni, ale już wieczorem polecieliśmy na dwa duże kubły frytek. A wszyscy dobrze wiemy, jak wybornie smakuje fast food po miesiącach przerwy.\nZ namiotem też nie wyszło. Bo hoteliki są tutaj naprawdę bardzo tanie. Niejednokrotnie szokowało nas, kiedy za kilka dolarów dostawaliśmy pokój z klimatyzacją, łazienką i szybkim wifi. Pokusa okazała się zbyt silna, albo my zbyt leniwi, żeby szukać wieczorami dogodnego miejsca do rozstawienia namiotu. Tym bardziej, że wreszcie przyszedł monsun. Na początku był dosyć nieśmiały, pojawił się w postaci gęstych chmur i niewielkich opadów, ale z dnia na dzień deszcze robiły się coraz częstsze. Dalej było wilgotno i duszno, za to temperatura spadła o kilka stopni, a każdy stopień mniej jest na wagę złota.\nSiedem dolarów za noc. Tyle kosztował nas ten klimatyczny bungalow.\nPo Tajlandii jeździ się bardzo komfortowo. Szerokie, asfaltowe drogi, niewielki ruch, duża kultura jazdy i wygodne pobocza dla rowerzystów to był dla nas niemały szok, tym bardziej, że drogi w Birmie były albo złe albo koszmarne. Szybko uciekliśmy z autostrady na rzecz pobocznych dróżek, ale każda z nich, mimo że niejednokrotnie nie mogliśmy odszukać ich na mapie, była starannie pokryta gładkim asfaltem.\nPewnie nikt tak sobie nie wyobrażał domku na wsi. Ale taka właśnie jest Tajlandia.\nO tych wodospadach znaki informowały nas od dobrych kilkunastu kilometrów. Skusiliśmy się, ale raczej wrażenia nie robią.\nKrótka wizyta w Sukhothai\nNa północy Tajlandii nie dzieje się zbyt wiele. Cały ruch turystyczny skoncentrowany jest na południu – w Bangkoku i licznych wysepkach rozsianych wzdłuż wybrzeża. Jest oczywiście kilka perełek, jak słynna biała świątynia w Chiang Raj, jednak dzieliło ją od nas dobre trzysta kilometrów.\nNie jesteśmy typami zachłannych “zwiedzaczy”. Nie robią na nas wrażenia te wszystkie listy “10 miejsc, które musisz zobaczyć w…”, więc nie czujemy żadnej presji, żeby zaliczać atrakcje turystyczne, co nie oznacza, że raz na czas nie lubimy o nie zahaczyć. Tak było z Sukhothai. Ani szczególnie się nie nagimnastykowaliśmy, żeby tam dojechać, nie musieliśmy zmieniać trasy, nadkładać kilometrów. Po prostu było nam po drodze, więc żal byłoby tego nie wykorzystać.\nKrólestwo Sukhothai istniało od XIII do XVI wieku, a do dzisiaj na terenie parku archeologicznego (wpisanego na listę UNESCO) znajdują się ruiny pałacu, kilkudziesięciu świątyń i posągów Buddy. Kompleks jest dosyć spory, więc zwiedzanie go na rowerze jest najlepszym wyjściem. Robi wrażenie, ale nie zwala z nóg. Za to bilet kosztuje mniej niż trzy dolary.\nOsobliwe spotkania przy drodze\nJedziemy w rytmie góra – dół w zasadzie odkąd wjechaliśmy do Tajlandii. To nie są duże przewyższenia, najwyżej kilkaset metrów, pagórki co najwyżej. Niektóre łagodne, a niektóre z takim nachyleniem, że z pokorą zsiadaliśmy z rowerów i z trudem pchaliśmy je pod górę. Niezależnie od tego, czy było górzyście czy płasko na brak atrakcji po drodze nie mogliśmy narzekać. Wielkie supermarkety, galerie, ogromne kompleksy handlowe zbudowane wokół stacji benzynowych to jedna sprawa. Druga to nowoczesne domy wybudowane w maleńkich wioskach, które wyraźnie kontrastowały z tarasami ryżowymi i polami uprawnymi wokół, posągi Buddy, kamienne rzeźby słoni naturalnych rozmiarów, świątynie, wodospady, rezerwaty, punkty widokowe. Długo można by wymieniać. Zazwyczaj było tak – jedziemy i nagle buch! – zza zakrętu wyłania się na przykład rząd identycznych gigantycznych gipsowych kogutów otaczających niewielką świątynię. Ale najbardziej kuriozalny był resort, który nazwaliśmy różowym piekłem. To nie była zbyt ciekawa okolica, owszem niedaleko szumiała rzeka, nawet organizowano na niej jakieś spływy, ale w zasadzie nie było to nic imponującego. I w takim mocno przeciętnym otoczeniu ktoś postanowił wybudować królestwo Hello Kitty. Dosłownie wszystko tonęło tu w różu. Różowe domki, pościel, meble, łazienki, mydelniczki, a deska toaletowa była pokryta różowym futerkiem, serio. Wyobrażałam sobie coś takiego w Japonii, ale tutaj? Pośrodku niczego w północnej Tajlandii? Tak, to było dosyć ciekawe. Na krzesełku siedział młody chłopak i ruchem głowy zachęcił nas do spaceru po tym dziwnym hotelu, ale kiedy zapytaliśmy o ceny noclegów to spłoszony wydukał, że no english i schował się w swojej kanciapie. Szkoda, noc w takim cukierkowym anturażu na pewno musi być ciekawa.\nPisałam już wcześniej, że nawet zjeżdżając na poboczne, niewielkie drogi ciężko było uniknąć asfaltu. A wiadomo, każdy szanujący się sakwiarz wybiera nieudeptane ścieżki (no dobra, wszyscy wiemy, że to wyświechtany frazes, ale w dobrym tonie jest tak mówić;)). Dlatego za punkt honoru wzięliśmy sobie znalezienie choć jednej drogi pokrytej szutrem. I udało się, przedostatniego dnia przejechaliśmy kilkanaście kilometrów po nieco trudniejszym terenie. Wow.\nBo umówmy się – w Tajlandii można zapomnieć o ciężkich wyzwaniach, o ekstremie. Tu wszystko jest łatwe i przyjemne. Dlatego nasze dwa tygodnie w Tajlandii potraktowaliśmy jako wakacje – nigdzie nam się nie spieszyło, mogliśmy sobie pozwolić na sporo wolnych dni, długie, leniwe godziny, w których nie robiliśmy nic poza popijaniem owocowych koktajli. Do luksusu łatwo się przyzwyczaić. Tanich i bardzo komfortowych noclegów, zadbanych toalet publicznych przy drodze, wifi, które jest praktycznie wszędzie. Do klimatyzowanych sklepów, kawiarni z gorącą czekoladą i lodami. Dlatego z dużą ulgą stąd wyjeżdżaliśmy. Wakacje się skończyły, czas wrócić do roboty:).\nOdpowiadając na pytanie z początku tekstu: czy chcemy tu jeszcze wrócić? Raczej nie.\nPrevious PostTajlandia na talerzu\nNext PostBirma na talerzu\n7 czerwca 2016 o 23:21\nLudzie! Nie rozumiem czemu ten blog nie jest w czolowce blogow podrozniczych w polsce! Swietnie sie go czyta! Chyba brakuje wam marketingu. Mam nadzieje ze ta podroz wam sie zwroci, w postaci sponsora na inna wyprawe! Z calego serca wam zycze zeby ta pasja przerodzila sie w prawdziwe dziennikarstwo!\nO, dzięki! Z tym marketingiem to jest tak, że my doskonale wiemy, co robić żeby to wszystko się dobrze klikało. Też obserwujemy blogosferę i wiemy, jakie teksty są popularne i jakie są wysoko w Googlu. I celowo tego nie robimy. Bo robiąc to będziemy po prostu kolejnym blogiem z tekstami ‘Jak zarobiliśmy na podróż’ albo ‘Jak nie kłócić się w podróży’, z poradnikami co robić przez tydzień w Kathmandu albo jak znaleźć tani nocleg w Laosie itd. Tak się też składa, że oboje byliśmy zawodowo uwikłani w marketing i chyba potrzebujemy od niego odpocząć:). A wyjazdy bez sponsorów przynoszą dużo więcej radości, nawet jeśli trzeba poświęcić kilka miesięcy życia, żeby na nie zarobić:)\nA poza tym nasz blog ma dopiero 6 miesięcy, więc na razie raczkujemy. Zobaczymy, co będzie dalej:)\nCieszę się, że mam wreszcie czas, by pozaglądać w Wasze wpisy z czasu, gdy jeszcze nie wiedziałem, że istniejecie i jedziecie (no jak miałem wiedzieć, siedząc w namiocie nad własnymi mapami 🙂 ).\nŚwietny tekst, z którym zgadzam się co do joty. Poza tym, że ja bym akurat do Tajlandii wrócił – startowałem z takim samym nastawieniem, że to za łatwe i zbyt cukierkowe, ale po dwóch miesiącach “coś” mnie jednak tknęło, znalazłem ciekawe i niezadeptane zakątki – i żałowałem tego końca wizy. I nawet polubiłem te tajskie “resorty”, choć raczej z zewnątrz, bo ceny w tych cukierkowych były dla mnie zawsze za wysokie.\nNo i dochodzę do wniosku, że na całe szczęście, wśród blogów rowerowych prawie nie ma parcia na listy “Top 10”. Dobrze, że po roku nie zmieniliście w podejściu do pisania nic względem tego, co było po 6 m-cach w drodze (tak a propos ostatniego zdania w Twoim komentarzu 🙂 ). Pozdro!\n10 kwietnia 2017 o 19:46\nNooo, z Tajlandią mamy tak, że jest z tysiąc miejsc, które chcemy odwiedzić na świecie, więc na powrót do niej będzie nam żal czasu i pieniędzy. Czasem tylko robi nam się smutno, że w sumie spędziliśmy tam tylko piętnaście dni, i gdyby rzeczywiście dokopać się nieco głębiej i pobyć tam dłużej – nasza ocena kraju była by pewnie inna. Pozostaje nam gdybać. Za to Tobie, z tego co pamiętam, nie podobało się w Laosie, który nas z kolei zauroczył;).\ntekst bardzo fajny, chociaż do tajlandii nie zachęca. Dobrze, ze sobie przypomniałam o Waszym blogu, bo jakos wyleciało mi z głowy i mam do nadrobienia.\n12 września 2016 o 22:34\nTo chyba jeden z najlepszych tekstów jakie czytałem w tym roku – szczery i bez zadęcia. Dobrze, że są jeszcze blogi, które da się czytać, a nie tylko “oglądać”. Chociaż u Was zdjęcia też są super. Pozdrawiam!


Autobus Coimbra → Paryż od 372 PLN - do 6 odjazdów na GetByBus\nGetByBus 🚌 Autobus Coimbra - Paryż\nCoimbra do Paryż\nCoimbra do Paryż Paryż do Coimbra\nMiędzy przystankami Coimbra a Paryż znaleziono do 6 linii autobusowych, wliczając 2 autobusy nocne. Pierwszy odjazd z Coimbra jest o 10:50 i przyjeżdża do Paryż o 10:40. Ostatni odjazd jest o 20:30 i przyjeżdża o 17:55. Cena biletu w jedną stronę dla osoby dorosłey wynosi od 372 PLN do 372 PLN.\nNajpopularniejsze odjazdy między przystankami Coimbra a Paryż\nPrzejazd autobusem z Coimbra do Paryż\nAutobus nocny Coimbra do Paryż\nAutobusowi przewoźnicy od Coimbra do Paryż\nCeny biletów od Coimbra a Paryż\n20:30 Coimbra Central Bus Station\n17:55 Paris Place de la Porte de Saint-Cloud\nNajkrótsza odległość pomiędzy Coimbra (PT) a Paryż (FR) jest 1569 km. Najszybszy autobus, który odjeżdża o 20:30, jedzie 21:25h. Najdłuższy czas przejazdu na tej trasie jest 23:50h. Zależnie od wybranego odjazdu, dostępne są następne usługi: Klimatyzator, WiFi i 11. Dodatkowe informacje o każdej linii możecie zobaczyć klikając na linie z wyników wyszukiwania.\nJeśli chcecie podróżować nocą, macie do dyspozycji 2 autobusy nocne z Coimbra do Paryż. Autobusy nocne odjeżdżają między 10:50 a 20:30 i przyjeżdżają między 10:40 a 17:55 rano.\nTrasa między Coimbra a Paryż jest oceniona łącznie 0 razów.\nNajbardziej korzystny bilet dla dorosłych: 372 PLN\nCena biletu powrotnego dla dorosłych od: 744 PLN (372 + 372)\nCoimbra do Lyon\nCoimbra do Strasburg\nCoimbra do Tulon\nCoimbra do Orlean\nCoimbra do Awinion\nCoimbra do Albertville\nCoimbra do Monachium\nCoimbra do Coruna\nCoimbra do Guimarães\nCoimbra do Aveiro\nCoimbra do Bragança\nCoimbra do Figueira da foz\nCoimbra do Ciudad rodrigo\nCoimbra do Alcobaca\nCoimbra do Mirandela\nCoimbra do Lamego\nCoimbra do Trancoso\nCoimbra do Riddes


Odblaskowy początek akcji "ZNICZ 2019" - Aktualności - KPP w Ostrowi Mazowieckiej\nkierownictwo zaginiony Andrzej Jakubowski Policja Powiat Ostrowski Zespół Szkół w Jelonkach Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa EDWARD Bezpieczna + Jazda zaśnieżonym autem bezpieczeństwo pieszych odblaski profilaktyka Noclegownie Europejski Dzień Bez Ofiar Śmiertelnych w Ruchu Drogowym KPP Ostrów Maz Pomoc osobom bezdomnym Jelonki komendant\nOdblaskowy początek akcji "ZNICZ 2019"\nOd dziś do 3 listopada ostrowscy policjanci prowadzą ogólnopolską akcję pt."ZNICZ 2019" której celem jest poprawa bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Na głównych drogach i w pobliżu cmentarzy policjanci będą czuwać nad bezpieczeństwem kierowców, pieszych oraz rowerzystów udających się na groby najbliższych osób.\nDziś ostrowscy policjanci nietypowo rozpoczęli akcję "ZNICZ 2019". Już od rana w Ostrowi Mazowieckiej na skrzyżowaniu ul.3-go Maja z ul.S.Duboisa Naczelnik WRD wraz z przedstawicielem Starostwa Powiatowego rozdawali kamizelki odblaskowe pieszym i rowerzystom. Podczas wręczania odblasków apelowano aby w trosce o własne zdrowie i życie używać kamizelek szczególnie teraz gdy występują wieczorno-poranne mgły i wcześniej zapada zmrok. Elementy odblaskowe są szczególnie ważne podczas tych dwóch wyjątkowych dni 1 i 2 listopada gdy w pobliżu cmentarzy będzie większy ruch pieszych oraz rowerzystów.\nPrzypominamy pieszym o obowiązku używania elementów odblaskowych najlepiej w postaci kamizelki gdy idą wieczorem nieoświetlonym lewym poboczem jezdni poza obszarem zabudowanym. Miłośnicy jednośladów nie powinni zapominać o sprawnych światłach z przodu i tyłu roweru a kamizelka odblaskowa dodatkowo zaznaczy ich obecność na jezdni.\nKamizelki odblaskowe ufundowało Starostwo Powiatowe w Ostrowi Mazowieckiej.


NEon24.pl ⭐ Teresa Garland v Prezydent Potocki - OŚWIADCZENIE\nniedziela, 4 października 2020, 16:09:01\nTERESA GARLAND - OŚWIADCZENIE w sprawie spotkania z Prezydentem Janem Zbigniewem Potockim w dniu 3 X 2020r. w Krakowie\nD104 2020 10 04 Polska dnia 4 X 2020r.\nTERESA GARLAND - OŚWIADCZENIE\nw sprawie spotkania z Prezydentem Janem Zbigniewem Potockim\nw dniu 3 X 2020r. w Krakowie\nW dniu 3 X 2020r. o g.15.00 NIE doszło do odbycia spotkania wywołanego przez (MG) reprezentanta z ekipy Jana Zbigniewa Potockiego - Prezydenta II RP na Uchodźdztwie. Zostałam umówiona na spotkanie z Panem Prezydentem Janem Zbigniewem Potockim w Krakowie w biurze II-giej RP przy ul. Barskiej.\nPrzed południem 3X2020r. otrzymałam od niego telefoniczne potwierdzenie, że do spotkania dojdzie. Pan Potocki poinformował mnie, że dojeżdża do Krakowa i spotkanie jest aktualne. Z nieznanych dla mnie powodów przed przyjazdem otrzymałam wiadomość, że moja osoba jest osobą persona non grata w Biurze II RP przy ul. Barskiej. Próba ponownego nawiązania łączności z Panem Potockim (PP) NIE powiodła się.\n1.Pozostawiłam wiadomość audio na telefonicznym automacie dla PP.\n2.Na FB został opublikowany w wersji audi - video fakt zaistnienia przedmiotowego zdarzenia. https://www.facebook.com/100010918327757/videos/1199270020446931\n3.Pan Jan Zbigniew Potocki otrzymał id. linku w formie - SMS.\nWobec powyższego zdarzenia i wykazanej ignorancji przez zachowanie personalnej pogardy dla wykazanej inicjatywy spełniania Konstytucyjnego Obywatelskiego Obowiązku w nurcie funkcjonującego ruchu społecznościowego - zjednoczenie narodowe, partnerstwo i patriotyzm przy konającej PAŃSTWOWOŚCI Rzeczpospolitej Polski skutkiem funkcjonowania spółki S.A. zarejestr. pod Nr 00079312 w Waszyngtonie. Panie Prezydencie II RP : Qui Vadis ?\n1. Jakie pryncypia Panu przyświecają i Panem kierują? ... skoro Pańska samodzielność i niezależność władcza jest pozbawiona odpowiedzialności za swoje czyny. Jest bardzo mocno upośledzona przez ignorancję i arogancję swoich osobistych zachowań.\n2.Moje osobiste stawiennictwo wraz z ekipą towarzyszącą odbywało się z poczucia troski o Dobro Polski i Jej NARODU w poczuciu Dobrze spełnianego Konstytucyjnego Obywatelskiego Obowiązku i Odpowiedzialności za nasz kraj.\nWg mojej oceny nie ma gospodarza, rządzi kto chce. Pan Prezydent II RP na Uchodźdztwie Jan Zbigniew Potocki nie rokuje nadziei na odbudowę Państwa Polskiego, dał wielokrotnie wyraz swojej niefrasobliwości, zachowuje się wręcz frywolnie albowiem to nie jest jego pierwszy raz torpedowania i wprowadzenia w błąd swoich partnerów. Jest po prostu nieodpowiedzialny. Aktualny STAN Bezpieczeństwa Państwa Rzeczpospolitej Polskiej nie może być przedmiotem zabawy i salonowych rozgrywek.\nniedziela, 4 października 2020, 22:23:32\nPisałem, żeby się Pani od niego z daleka trzymała, a tu jeszcze jakieś spotkania Pani w głowie.\nZobaczył nick "Prezydentka" i dostał alergii - to chyba oczywiste.\nponiedziałek, 5 października 2020, 09:30:05\nA co na to lekarze? Na neonie robi się kącik dla psaychiatrów\nponiedziałek, 5 października 2020, 23:46:06


Dwanaście zadań – część VII (opowiadanie) – Unsatiable Mistress\nDwanaście zadań – część VII (opowiadanie)\nP. stał przed lustrem w łazience i poprawiał włosy. Miał na sobie białą koszulę, którą M. uwielbiała. Zapiął guziki przy mankietach, spryskał się drogimi niszowymi perfumami, ostatni raz spojrzał na swoje odbicie i uśmiechnął się z zadowoleniem. „To będzie proste” pomyślał.\nWszedł do pokoju. M. miała na sobie komplet czerwonej bielizny swojej ulubionej marki i cieliste pończochy.\n– Hej! A dla kogo tak się stroisz? – P. objął ją w pasie i zaczął całować po szyi.\n– Kto wie co się wydarzy. Może mnie też spotka coś ciekawego. – M. zaśmiała się i poszła się malować. Dzisiejszy wieczór spędza z przyjaciółkami – idą na kolację, a potem do klubu. Do innego niż wybiera się P. Umówił się z facetem, którego numer zdobył dwa tygodnie temu, bo tak rozkazała mu jego pani.\n– Nie zapomnij tylko kochanie o nagraniu. – krzyknęła M. z łazienki.\n– Dobrze. Wychodzę już. Do zobaczenia później. – odpowiedział.\nM. nie miała pojęcia jak potoczył się wieczór i noc P. Minęło kilka godzin, a on wciąż nic jej nie wysłał. Pomyślała, że tym razem chyba ją poniosło i P. nie zrealizuje wymyślonego przez nią zadania. Zaczęła się nawet lekko niepokoić o niego.\nWróciła do domu o trzeciej w nocy. P. siedział nad kieliszkiem wina w kuchni. M. podeszła do niego, zaczęła go głaskać po głowie, karku, plecach. P. wyjął z kiszeni telefon i pokazał jej nagranie na którym widać, jak obcy facet klęczy przed nim na brudnej podłodze w łazience i robi mu loda. M. zrobiła się mokra w kilka sekund. Gdy skończyło się nagranie, P. wstał, ściągnął jej majtki, zadarł sukienkę do góry i jednym gwałtownym ruchem wsadził swojego twardego kutasa w jej ciasną cipkę.\n– Zadanie wykonane – powiedział i zaczął pierdolić M. jeszcze mocniej.\n#klub, #zadanie, bielizna, femdom, opowiadanie, posłuszeństwo\nDwanaście zadań – część VI (opowiadanie)


Internetowi giganci z Chin będą kontynuowali cenzurę - Technologie\nAdrian Nowak 11-04-2012, 11:32\nTrzy największe chińskie korporacje internetowe zapowiedziały kontynuowanie "walki z plotkami" - poinformowała państwowa agencja Xinhua. Niezależni obserwatorzy nie mają jednak wątpliwości, że oznacza to postęp cenzury internetu w Państwie Środka.\nNie we wszystkich częściach świata internauci mogą swobodnie komentować aktualne wydarzenia. Politycy z Chin nieprzychylne dla rządzącej partii komentarze określają jako "szkodliwe plotki", które chętnie blokowane są przez największe internetowe koncerny z tamtego regionu.\nJak podaje chińska państwowa agencja Xinhua, wsparcie w blokowaniu "plotek" zadeklarowała m.in. największa działająca w tamtym regionie wyszukiwarka Baidu. Jak zapewniają szefowie firmy, będą oni "zdecydowanie wspierać i kontynuować współpracę z rządowymi departamentami, by mierzyć skalę i walczyć z internetowymi plotkami".\nBaidu zapewnia również, że będzie "gorliwie wypełniało swoje obowiązki względem społeczeństwa, przestrzegało prawa, a także zwiększało poziom zarządzania internetem oraz wprowadzało mechanizmy, które umożliwią jego mierzenie". Wprowadzenie podobnych mechanizmów zadeklarowały również mikroblogi prowadzone przez koncerny Sina i Tencent.\nW ubiegłym tygodniu grupa Anonymous włamała się bądź zablokowała na pewien czas kilkaset stron należących do chińskiego rządu. Przede wszystkim chcemy ostrzec chiński rząd, że nie boimy się i będziemy ujawniali prawdę oraz walczyli o sprawiedliwość - tłumaczył w rozmowie z agencją Reuters haker posługujący się pseudonimem f0ws3r.\nŹródło: Xinhua, Reuters\nwitryny mikroblogowe sieci społecznościowe plotki mikroblogi Chiny cenzura Baidu


Magdalena Pluta : Teatr Wielki Opera Narodowa\nAbsolwentka studiów I i II stopnia Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Izabelli Kłosińskiej. W latach 2015-2017 uczestniczka Programu Kształcenia Młodych Talentów AKADEMIA OPEROWA Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.\nW ramach projektów studenckich śpiewała partie: Unulfa w Rodelindzie Händla, Olgi w Eugeniuszu Onieginie Czajkowskiego oraz Cześnikowej w Strasznym dworze Moniuszki. Występowała także w spektaklach: Cud albo Krakowiaki i Górale Jana Stefaniego – produkcji Akademii Operowej oraz jako Trzecia Dama w Jak skomponować operę? Historia ,,Czarodziejskiego Fletu” Mozarta w Filharmonii Poznańskiej.\nW kwietniu 2017 roku zadebiutowała w produkcji Holenderskiej Opery Narodowej, śpiewając partię Ariadny w Madrygałach Monteverdiego w reżyserii Pierre’a Audi, pod kierownictwem muzycznym Christophe’a Rousseta. Rok później została ponownie zaproszona do udziału w produkcji La morte d’Orfeo Landiego, gdzie kreowała postać Calliope. W grudniu 2017 roku wystąpiła w koncercie adeptów i absolwentów Akademii Operowej w Studiu Koncertowym Polskiego Radia ze specjalnym udziałem Tomasza Koniecznego Mistrz i młode talenty pod dyrekcją Michała Klauzy, gdzie wykonała partię Erdy z IV aktu Złota Renu Wagnera. W kwietniu 2018 roku wystąpiła podczas recitalu Tomasza Koniecznego w duecie Erdy i Wotana z III aktu Zygfryda Wagnera w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. We wrześniu 2018/19 podczas Festiwalu Oper Barokowych Dramma per musica dwukrotnie wcieliła się w postać Galatei w Aci, Galatea e Polifemo Händla. Od 2019 roku występuje w produkcjach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej jako Mercedes w Carmen Bizeta oraz Trzecia Dama w Czarodziejskim flecie Mozarta. Wykonuje również partię mezzosopranu w Weselu Igora Strawińskiego.


20 milionów ton zboża musi opuścić Ukrainę w niecałe trzy miesiące - Informacje z Norwegii Aktualne informacje\nStrona główna / Aktualne informacje / 20 milionów ton zboża musi opuścić Ukrainę w niecałe trzy miesiące\n20 milionów ton zboża musi opuścić Ukrainę w niecałe trzy miesiące\nPo stronie ukraińskiej na odprawę czekają tysiące wagonów i ciężarówek\nKomisja będzie również pracować nad zwiększeniem przepustowości infrastruktury\nTło. 20 milionów ton zboża musi opuścić Ukrainę w niecałe trzy miesiące\nW ramach solidarności UE z Ukrainą Komisja przedstawiła zestaw działań, które mają pomóc Ukrainie w eksporcie jej produktów rolnych. Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę i blokadzie ukraińskich portów ukraińskie zboże i inne towary rolne nie mogą już dotrzeć do swoich miejsc przeznaczenia. Sytuacja zagraża światowemu bezpieczeństwu żywnościowemu i istnieje pilna potrzeba ustanowienia alternatywnych tras logistycznych z wykorzystaniem wszystkich odpowiednich środków transportu.\nW dzisiejszym komunikacie Komisja Europejska przedstawia plan działania mający na celu ustanowienie „pasów solidarności”. Wszystko po to, aby zapewnić Ukrainie możliwość eksportu zboża, ale także importu potrzebnych jej towarów, od pomocy humanitarnej po paszę dla zwierząt i nawozy.\n„20 milionów ton zboża musi opuścić Ukrainę w niecałe trzy miesiące, korzystając z infrastruktury UE. To gigantyczne wyzwanie, dlatego niezbędna jest koordynacja i optymalizacja łańcuchów logistycznych, tworzenie nowych tras i unikanie, w miarę możliwości, wąskich gardeł. Nasz komunikat dotyczy rozwiązań awaryjnych, ale także środków średnio- i długoterminowych w celu lepszego połączenia i integracji infrastruktury Ukrainy z UE. W przypadku rozwiązań krótko- i długoterminowych będziemy współpracować z władzami ukraińskimi i w ścisłej współpracy, zwłaszcza z sąsiednimi państwami członkowskimi, które nie szczędziły wysiłków, aby pomóc w czasie kryzysu”, powiedziała Komisarz ds. transportu Adina Vălean\nPomimo natychmiastowych wysiłków UE i jej państw członkowskich zmierzających do ułatwienia przejść granicznych między Ukrainą a UE, po stronie ukraińskiej na odprawę czekają tysiące wagonów i ciężarówek. Średni aktualny czas oczekiwania na wagony wynosi 16 dni, a na niektórych granicach do 30 dni. Więcej zboża jest nadal składowanych i przetrzymywanych w ukraińskich silosach gotowych do eksportu. Wśród wyzwań są różne szerokości torów kolejowych: ukraińskie wagony nie są kompatybilne z większością sieci kolejowej UE. W tej sytuacji większość towarów należy przeładować na ciężarówki lub wagony, które pasują do standardowej szerokości toru UE. Proces ten jest czasochłonny, a możliwości przeładunkowe wzdłuż granic są ograniczone.\nW celu usunięcia tych przeszkód i ustanowienia szlaków solidarności Komisja wraz z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami będzie pracować nad następującymi działaniami priorytetowymi w perspektywie krótkoterminowej:\nDodatkowy tabor towarowy, statki i ciężarówki: Komisja wzywa uczestników rynku UE do pilnego udostępnienia dodatkowego transportu. W celu dopasowania popytu i podaży oraz nawiązania odpowiednich kontaktów KE utworzy platformę logistyczną kojarzenia partnerów. Zwróci się również do państw członkowskich o wyznaczenie specjalnych punktów kontaktowych Solidarity Lans („punkt kompleksowej obsługi”).\nPrzepustowość sieci transportowych i terminali przeładunkowych: ukraińskie przesyłki eksportowe produktów rolnych powinny być traktowane priorytetowo, a zarządcy infrastruktury powinni udostępniać miejsca w kolejkach dla tego eksportu. Komisja wzywa również uczestników rynku do pilnego przeniesienia mobilnych ładowarek zboża do odpowiednich terminali granicznych w celu przyspieszenia przeładunku. Umowa o transporcie drogowym z Ukrainą również usunie wąskie gardła. Aby zachęcić unijnych przewoźników do wjazdu swoich pojazdów na Ukrainę KE zbada również możliwości dodatkowych gwarancji finansowych.\nOperacje celne i inne inspekcje: Komisja wzywa organy krajowe do stosowania maksymalnej elastyczności. Również zapewnienia odpowiedniego personelu w celu przyspieszenia procedur na przejściach granicznych.\nSkładowanie towarów na terytorium UE: Komisja oceni dostępne możliwości składowania w UE. Będzie również koordynować działania z państwami członkowskimi w celu zapewnienia większej pojemności tymczasowego składowania ukraińskiego eksportu.\nW perspektywie średnio- i długoterminowej KE będzie pracować nad zwiększeniem przepustowości infrastruktury nowych korytarzy eksportowych. Będzie również pracować nad utworzeniem nowych połączeń infrastrukturalnych w ramach odbudowy Ukrainy . Kolejna runda zaproszeń do składania wniosków w ramach instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) umożliwi wsparcie projektów usprawniających połączenia transportowe z Ukrainą, w tym połączeń kolejowych i terminali kolejowo-drogowych. W tym kontekście KE przyjęła dziś decyzję w celu podpisania umowy na wysokim szczeblu z Ukrainą. Umowa aktualizuje mapy transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T), w ramach polityki Komisji dotyczącej przedłużenia TEN- T do krajów sąsiednich.\nW normalnych warunkach 75% ukraińskiej produkcji zboża jest eksportowane, generując około 20% rocznych krajowych przychodów z eksportu. Przed wojną ukraińskie porty czarnomorskie odpowiadały za 90% eksportu zboża i roślin oleistych. Około jedna trzecia eksportu kierowana jest odpowiednio do Europy, Chin i Afryki.\nPolecamy: Norweskie wsparcie dla rolników na Ukrainie


Nowe początki – ujęcie pierwsze (i ostatnie) – recenzja Liberty Liberty! – Pałac Wiedźmy\nNowe początki – ujęcie pierwsze (i ostatnie) – recenzja Liberty Liberty!\nNie mogłam zasnąć, więc sięgnęłam na półkę z mangami, wybór padł na jedną z dawno wydanych u nas yaoiców – Liberty Liberty!. Nocna lektura zaowocowała chęcią napisania o niej kilku słów, ponieważ warto. Pamiętam, że znalazłam ją w Empiku przez zupełny przypadek. Czekałam na autobus, więc polazłam popatrzeć, czy znajdę coś ciekawego na półce. Kiedy spojrzałam na okładkę mangi od StudiaJG, myślałam, że chyba jestem bardzie zmęczona, niż sądziłam. Wzięłam w rękę, oglądałam i ledwo udało mi się nie zacząć krzyczeć z radości. Nie przewidziało mi się. Naprawdę ktoś to w Polsce wydał! Tak więc, owszem, mam sentyment do tej mangi, nie czytam jej do końca nieobiektywnie (jeśli to jest w ogóle możliwe).\nTekst wyląduje też zapewne na Gildia.pl, ale nie wiem, czy Naczelna przyjmie. (Przyjęła! Wisi tutaj >>>)\nCzasem już tak jest, że aby móc się podnieść, najpierw trzeba bardzo nisko upaść. Czasami, aby stanąć na nogi, potrzebujemy skorzystać z pomocnej dłoni lub wsparcia życzliwych ludzi. Bywa i tak, że odnajdujemy swoje nowe miejsce zupełnie przez przypadek, niespodziewanie. Przekonali się o tym bohaterowie mangi spod znaku BL – Liberty Liberty! Hinako Takanagi, wydanej w Polsce na trzy lata przed Zakochanym Tyranem.\nItaru Yaichi ma wrażenie, że stracił wszystko – znajomych, przyjaciół, w pewnym sensie także cel w życiu. Gnany poczuciem bezsilności uciekł z Tokio do Osaki, zostawiając za sobą wszystko. Niestety, plan nie do końca wypalił, pierwszy dzień nowego życia Itaru zakończył zapity i zarzygany na śmietniku. A żeby tego było mało, jego upadek zarejestrował młody kamerzysta lokalnej telewizji, Kouki Kuwabara. Co, naturalnie, musiało się skończyć małą katastrofą. W jej wyniku Itaru obudził się w domu Koukiego, z długiem na 160 tysięcy jenów, które musi zapłacić za zniszczoną kamerę. Nieposiadający grosza przy duszy, planu na przyszłość, ani tym bardziej pracy młody chłopak nie bardzo ma jak zwrócić te pieniądze. W momencie, gdy Kouki wypróbowuje swoje tajne techniki zastraszania skacowanych młodych meneli, do mieszkania wpada jego współpracownica (współpracownik), Kurumi Tokita, zastając obu panów w dość kompromitującej sytuacji. W wyniku kilku kolejnych zbiegów okoliczności Itaru zostaje przygarnięty przez Koukiego (żeby nie uciekł przed spłatą długu) i zaczyna pomagać w redakcji lokalnej stacji telewizyjnej. Zaczyna nowe życie wśród ludzi, którzy, choć narobił im kłopotów, pozostają dla niego życzliwi i wspierający. Powoli zaczyna również odkrywać, że odnalazł jeszcze coś bardzo istotnego – zakochał się.\nPorównanie Liberty Liberty! z 2010 roku z Ty i Ja etc. z 2013.\nLiberty Liberty! jest, w gruncie rzeczy, urocze. Zawarta na tych ledwo 190 stronach historia opowiada nie tylko o romansie, właściwe on staje się drugorzędny dla o wiele bardziej istotnej przemiany tak Itaru, jak i Koukiego. Pierwszy znajduje się w oczywistym kryzysie, jego problemy po ucieczce do Osaki wcale nie zmalały, a urosły. Już pierwsza strona, z leżącym w śmieciach, pijanym głównym bohaterem wyraźnie ustanawia go w tym kontekście. Dla kontrastu Kouki wydaje się mieć wszystko pod kontrolą, a jego życie, aż do pojawienia się w nim Itaru, właściwie przebiega całkiem spokojnie. Wielkie problemy i rozterki wydaje się mieć już za sobą. Jednakże młody uciekinier z Tokio sprawia, że Kouki odkrywa, iż w zasadzie nie wszystko było w porządku. Jego kryzys należał do tych mniej oczywistych – tkwił w miejscu, nie mógł zrobić kroku na przód – co ujawniło się dopiero w zderzeniu z Itaru. Nie znajdziemy w dziele Takanagi scen miłosnych, ponieważ nasi bohaterowie nie są jeszcze na nie gotowi, ich wzajemne odkrywanie się, wychodzenie z własnych problemów, wymaga czasu, skupienia, pracy nad sobą. Uczucie w ich relację wkroczyło po cichu, pomagając w procesie odnajdywania siebie samego.\nW 2010 roku Studio JG rozpoczęło wydawniczy eksperyment – wypuściło nową serię skierowaną do dotychczas traktowanej po macoszemu grupy czytelniczek, do wielbicielek mang BL. Na pierwszy ogień poszło Liberty Liberty!, czyli jednotomowa romantyczna historia, będąca bardziej shounen-ai niż yaoi. Manga ukazywała się w czasopiśmie „RuTiLe” domu wydawniczego Gentosha w 2003 roku. W Polsce została wydana w formacie większym niż ten, który możemy uznać za standardowy dla StudiaJG, czyli ma 187×127 milimetrów. Nie posiada obwoluty ani też żadnych kolorowy stron. Tak właśnie miała wyglądać seria jednotomówek – prosta, za to nieco większa. Właściwie same Liberty Liberty! wydanie jest wydrukowane względnie dobrze. Dwie strony w tomiku wyglądają, jakby maszynie drukarskiej skończył się toner, co może to być wadą tylko pewnej partii a nie wszystkich egzemplarzy (na szczęście to nie są strony strategicznie istotne). Językowa strona również nieznacznie kuleje – dla przykładu, odmiana nazwisk nie jest konsekwentna.\nŹle wydrukowane strony.\nKreska Takanagi jest lekka, śliczna, a w tym wszystkim nie za bogata. W swoich projektach mangaka preferuje raczej prostotę linii. Nie używa również zbyt wielu ornamentów, za wyjątkiem konwencjonalnego ich użycia w scenach związanych ze sferą uczuciową. Jej bohaterowie są różni – tak pod względem charakteru jak wyglądu. Projekt Itaru jest charakterystyczny dla uke – chłopak jest niewysoki, ma okrągłą buzię i duże oczy. Często się rumieni. Jego ukochany, z kolei, znacząco przewyższa go wzrostem, ma również bardziej rozbudowaną muskulaturę. Większość kadrów utrzymane jest w jasnych odcieniach szarości, które odzwierciedlają słodki, romantyczny charakter historii.\nW Liberty Liberty! nie chodzi tylko o seks, jak to niektóre mangi spod znaku BL mają w zwyczaju prezentować. Takanaga opowiada raczej historię dwóch osób, które powoli, spokojnie, odnajdują siebie samych i siebie nawzajem na kartach komiksu. Bohaterowie wyciągają do siebie pomocne dłonie, nie zawsze nawet wiedząc, że to robią. Wspierając się, oferując słowa wsparcia, będąc dla siebie życzliwymi, pomagają stanąć Itaru i Koukiemu o własnych siłach. Warto przeczytać Liberty Liberty!, zatrzymać się na moment i po prostu nacieszyć słodką, uroczą historyjką. W końcu czasem każdy i każda takiej potrzebuje.\nData wydania polskiego: 09/2010\nRajskie ptaki #1


Ustawa określa więc przede wszystkim jakie okresy pracy w gospodarstwie można zaliczyć pracownikowi. Otóż zgodnie z wymienioną ustawą wlicza się: 1) okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub wykonywanie pracy w gospodarstwie prowadzonym przez współmałżonka; 2) przypadający przed 1 stycznia 1983 r. okres pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzający objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub ze współmałżonkiem, 3) przypadający po 31 grudnia 1982 r. okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Trzeba jednak mieć na uwadze, że definicja domownika ulegała na przestrzeni lat zmianom.\nI tak do 31 grudnia 1990 r. pod pojęciem domownika należało rozumieć członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawały we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegały obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów i praca w gospodarstwie rolnym stanowiła dla nich główne źródło utrzymania (art. 2 pkt 2 obowiązującej wówczas ustawy z 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin - tekst jedn.: Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 z późn. zm.). Z tym, że - i to istotne dla Pana - według § 2 ust. 2 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z 28 marca 1983 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 2, poz. 10 z późn. zm.) praca domownika w gospodarstwie rolnym nie stanowi głównego źródła utrzymania, jeżeli domownik kształcił się w szkole ponadpodstawowej lub wyższej.\nDnia 1 stycznia 1991 r. weszła w życie ustawa z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.). Od tej daty przez domownika rozumie się osobę bliską rolnikowi, która spełnia łącznie podane warunki:\n- pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa, albo w bliskim sąsiedztwie,\n- stale pracuje w tym gospodarstwie,\n- nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.\nW związku z tym powstają dwie sytuacje:\nPan jako osoba ucząca się w szkole nie mógł świadczyć stale pracy w gospodarstwie rolnym rodziców i tym samym nie spełnia Pan ustawowej definicji domownika. Gdyby jednak przyjąć, że mimo nauki w szkole stale pracował Pan w gospodarstwie rolnym rodziców, to jednak tutaj też nie zostały spełnione wymogi ustawy, gdyż nie był Pan jako domownik zgłoszony do ubezpieczenia.\nWobec tego nie ma przesłanek, aby przedstawiony przez Pana okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców mógł być zaliczony do okresu pracy uprawniającego do przyznania nagrody jubileuszowej.