Nowe MINI John Cooper Works Clubman - AutoBlog\nMarka, model | MINI, MINI Clubman, MINI John Cooper Works\nPo klasie małych samochodów najnowsza generacja modeli John Cooper Works rusza teraz na podbój klasy samochodów kompaktowych premium. Nowe MINI John Cooper Works Clubman to pod względem wymiarów zewnętrznych i oferowanego miejsca największy jak dotąd „atleta” w historii tej brytyjskiej marki. Większa przestronność oraz przydatność do codziennej eksploatacji i długich tras stwarza dodatkowe okazje fanom sportów motorowych ku temu, aby realizować swoją pasję. Typowy dla modeli John Cooper Works ekstremalnie sportowy temperament występuje teraz w nowych wymiarze. To zasługa połączenia najmocniejszego silnika, jaki był oferowany dotąd w MINI, z nową wersja napędu na cztery koła ALL4. W nowym MINI John Cooper Works Clubman moc 170 kW/231 KM i maksymalny moment napędowy 350 Nm rozdzielane są odpowiednio do sytuacji na przednią i tylną oś. Auto zużywa : 7,4 lpaliwa /100 km w cyklu mieszanym. Emisja CO2 w cyklu mieszanym to 168 g/km.\nMINI John Cooper Works Clubman – napęd\nOferowany standardowo napęd na cztery koła stanowi element precyzyjnie dobranego pakietu. Oprócz mocnych czterocylindrowych silników turbo, sportowego układu jezdnego, 18-calowych obręczy kół John Cooper Works ze stopów lekkich, sportowych hamulców Brembo oraz karoserii z szeregiem optymalizacji aerodynamicznych i dużymi wlotami powietrza oferuje też specjalny kokpit z fotelami sportowymi John Cooper Works. Doskonałe osiągi są więc gwarantowane. Należy do nich na przykład przyspieszenie od 0 do 100 km/h, które zarówno ze standardową 6-biegową skrzynią manualną, jak i opcjonalną 8-stopniową sportową skrzynią Steptronic wynosi 6,3 s. Towarzyszy temu emocjonujące brzmienie sportowego układu wydechowego. Transmisja napędu na cztery koła zwiększa zwinność przy szybkim przyspieszaniu oraz dynamicznym pokonywaniu zakrętów. Zapewnia niezawodny napęd również poza utwardzonymi drogami.\nOprócz nieprzeciętnego przyspieszenia charakter nowego MINI John Cooper Works Clubman wyróżnia fascynująco precyzyjne prowadzenie przy sportowej jeździe oraz doskonałe hamowanie. Moc większa o 29 kW/39 KM w porównaniu z MINI Cooper S Clubman ALL4 i o 25 procent większy maksymalny moment obrotowy dają przyspieszenie do setki lepsze o 0,7 s (skrzynia automatyczna: 0,6 s). Pod względem elastyczności od 80 do 120 km/h nowe MINI John Cooper Works Clubman oferuje wynik lepszy nawet o 1,2 s.\nIndywidualny styl nowego MINI John Cooper Works Clubman definiuje też ekskluzywne wyposażenie. Wyposażenie standardowe obejmuje diodowe reflektory, MINI Driving Modes, Park Distance Control, dostęp komfortowy z możliwością bezdotykowego otwierania tylnych drzwi (Split Doors), Radio MINI Visual Boost oraz przyciski wielofunkcyjne na kierownicy i regulator prędkości z funkcją hamowania.\nDodatkowe oczekiwania co do frajdy z jazdy, komfortu i funkcjonalności zaspokoi atrakcyjne wyposażenie dodatkowe oferowane do nowego MINI Clubman. Umożliwia ono dopasowanie wyglądu zewnętrznego i wnętrza auta do indywidualnego stylu. Klient może wybrać z szerokiej palety lakierów, tapicerek i powierzchni wewnętrznych. Oferta obejmuje lakier w kolorze Rebel Green, kontrastujący czerwony lakier dachu i lusterek zewnętrznych oraz sportowe pasy na karoserię w kolorze czerwonym lub czarnym.\nOprócz tego oferowane są m.in. 2-strefowa klimatyzacja automatyczna, szklany dach panoramiczny i hak holowniczy ze zdejmowaną główką. Do tego można dobrać system alarmowy z czerwoną diodą stanu w antenie zewnętrznej. W zakresie systemów wspomagających kierowcę standardowe ostrzeganie przed kolizją z miejską funkcją hamowania można uzupełnić o opcjonalny system asystujący kierowcy działający na bazie kamer. Dostępne są też: aktywny regulator prędkości, ostrzeganie przed kolizją pieszymi z funkcją hamowania, asystent świateł drogowych i rozpoznawanie znaków drogowych oraz kamera cofania i asystent parkowania. Wyświetlacz Head-Up ma w nowym MINI John Cooper Works Clubman dodatkowe wskazania. Pozwalają one jeszcze bardziej cieszyć się sportowym charakterem auta. W połączeniu z opcjonalnym systemem nawigacyjnym Professional system obsługi oferuje oprócz kontrolera MINI Touch na konsoli środkowej również kolorowy ekran dotykowy przekątnej 8,8 cala w centralnym zestawie wskaźników. W najnowszym modelu John Cooper Works można też korzystać z bogatej oferty informacyjno-rozrywkowej MINI Connected.\nNowe MINI John Cooper Works Clubman doskonale radzi sobie zarówno w codziennej eksploatacji, jak i na torze wyścigowym. Zawsze odczuwalny wyścigowy charakter to rezultat doświadczenia John Cooper Works zbieranego przez dziesięciolecia w sportach motorowych oraz tradycyjnego związku z marką MINI. John Cooper, legendarny projektant samochodów sportowych, stworzył przed laty podwaliny dla sportowej kariery klasycznego Mini,. Jej ukoronowaniem było trzykrotne zwycięstwo w Rajdzie Monte Carlo w klasyfikacji generalnej. Od tamtego czasu nazwisko konstruktora jest synonimem autentycznej wyścigowej pasji i ekstremalnej frajdy z jazdy w samochodach marki MINI.\nNowy MINI One Clubman gotowy do premiery w Genewie MINI John Cooper Works GP gotowe na swój światowy debiut MINI John Cooper Works Paceman – pierwsze zdjęcia przed debiutem na NAIAS


Polgrill.pl - Katalog Ebno\nW ofercie firmy Goha S. C. dostępne są znane i cenione na świecie grille ogrodowe takich firm, jak na przykład Broil King, Cobb Gas, czy też Lotus Grill. Nasza bogata oferta to niezmiernie dużo modeli i rodzajów grillów gazowych, jak też i tradycyjnych węglowych. Produkty oczywiście zostały opatrzone zdjęciami oraz dokładnym opisem specyfikacji każdego produktu. Dodatkowo klienci składając zamówienie będą mogli skorzystać z usług serwisowych, w tym dotyczących złożenia grilla na miejscu u klienta oraz jego pierwszego instruktażowego uruchomienia.\nSłowa kluczowe: grille ogrodowe, grille gazowe, broil king, polgrill, wędzarnie


Największe jasełka w Siedlcach - Siedlce się dzieje\nNajwiększe jasełka w Siedlcach\nOpublikowano: pon, 16 gru 2019 06:01 2019-12-16T05:01:17.000Z\nWiadomości Już wkrótce ulicami miasta przejdzie VII Orszak Trzech Króli.\n- Spotkamy się 6 stycznia przy kościele św. Stanisława. Orszak rozpocznie się mszą św. o godz. 11.45, a po niej o godz. 13.00 ruszy ulicami Siedlec - zapowiadają organizatorzy.\nBarwny orszak składający się z kilku scen będzie rozgrywał się na ulicach Siedlec tj.: ul. Pułaskiego, Kilińskiego, Piłsudskiego, Wojskowej i Cmentarnej, by swój finał rozegrać na placu przed katedrą. Obejrzymy sceny z „Dworu Heroda”, „Walkę dobra ze złem”, „Anielską bramę”, „Szopkę i pokłon pasterzy” oraz „Pokłon Trzech Króli”.\nW przygotowanie części artystycznej włączyły się m.in.: Teatr Es działający przy Centrum Kultury i Sztuki, Siedlecka Grupa Literacka Witraż Miejskiego Ośrodka Kultury, członkowie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży oraz Związek Harcerstwa Polskiego i Związek Harcerstwa Rzeczpospolitej. W role Trzech Króli wcielą się klerycy Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Siedleckiej. Pochód uświetniony zostanie wspólnym śpiewem kolęd – tych tradycyjnych, dobrze znanych, jak i rzadziej śpiewanych pastorałek.\n- Do orszakowego przemarszu szczególnie zapraszamy dzieci z siedleckich szkół, które będą tworzyły orszaki każdego z Trzech Króli. Rycerze i dwórki ubrane w barwne stroje tworzyć będą niecodzienną oprawę nadającą bajkowy charakter Orszaku z okazji uroczystości Objawienia Pańskiego. Zapisy do królewskich dworów można składać u katechetów w szkołach podstawowych - zdradzają pomysłodawcy.\nWydarzeniu organizowanemu przez Fundację Nasza Szkoła patronuje J.E bp. Kazimierz Gurda oraz Prezydent Miasta Siedlce Andrzej Sitnik. W zakończenie Orszaku na placu przed Katedrą wpisane jest dzielenie się opłatkiem z mieszkańcami miasta oraz przybyłymi gośćmi. Usłyszymy słowo Ks. Biskupa oraz Włodarzy Miasta. Finał orszakowego spotkania odbędzie się przy ciepłym poczęstunku dla uczestników.\nOrszak Trzech Króli to także doskonała okazja, by uczynić coś dobrego dla potrzebujących. W trakcie orszaku odbędzie się zbiórka publiczna na cele „Fundacji Siedleckie Hospicjum Domowe dla dzieci”, z której dochód zostanie przekazany na dofinansowanie opieki paliatywnej dla dzieci.\nW trakcie Orszaku wolontariusze będą rozdawali uczestnikom kolorowe korony, śpiewniki oraz nalepki. By włączyć się w śpiew kolęd można pobrać także aplikację dedykowaną do tego wydarzenia.\nNowością w tegorocznym Orszaku będzie żywa szopka oraz przygotowana przez organizatorów dla dzieci niespodzianka.


Patchcord światłowodowy LC-SC MM 50/125 duplex • w NAPAD.PL\nBrak w magazynie , sprawdź podobne produkty z kategorii Wielomodowe\nKod produktu: 7608/1\nPatchcord optyczny wielomodowy LC-SC 50/125 duplex 1m/3m/5m to dwa wielomodowe odcinki światłowodu, posiadające z jednej strony złącza SC, a z drugiej LC. Często wykorzystywane w połączeniach między urządzeniami światłowodowymi na odległości do 5 km. Cechują się solidną konstrukcją oraz niską tłumiennością. Doskonale nadają się do miejsc o dużym zagęszczeniu pól przełączeniowych. Patchcord dostępny jest w długościach: 1 metr lub 5 metrów.\nZłącza SC i LC są obecnie najbardziej popularnymi złączami, ze względu na prostotę połączeń (technika zatrzaskowa). W przypadku złącz LC zastosowano dodatkową ochroną blokadę przed przypadkowym wyciągnięciem. Integracją dwóch złączy tworzących typ duplex stanowi plastikowy łącznik.\nCopyright © 1999-2020 ALARM-TECH Patchcord optyczny wielomodowy LC-SC 50/125 1m duplex, systemy zabezpieczeń - sklep www.napad.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.


Grillowane bakłażany - Kuchnie świata - Polki.pl\nMówi się, że ma wpływ na długowieczność, bowiem stanowi doskonałe źródło wielu witamin i składników mineralnych. Ale żeby faktycznie tak korzystnie działał na nasze zdrowie, należy go odpowiednio przyrządzić.\nSylwia Mikołajczak / 29.03.2018 11:13\nOtóż bakłażan ma wyjątkowy skład chemiczny, zawiera saponiny, przez co wchłania jak gąbka wszystkie płyny, w tym również tłuszcze. Jeżeli więc usmażylibyśmy go na oliwie, wchłonąłby jej tyle, że z niskokalorycznego warzywa stałby się prawdziwą bombą kaloryczną. Dlatego też bakłażan najlepszy jest z grilla. Jednak jeżeli chcemy go usmażyć lub udusić i tym samym uniknąć cholesterolowych problemów, musimy go posolić z dwóch stron, aby puścił sok, a następnie spłukać szybko wodą i wysuszyć papierowym ręcznikiem. Przed grillowaniem lub smażeniem pędzlujemy go, tzn. każdy plaster bakłażana smarujemy olejem przy pomocy pędzelka z obu stron i tak zakonserwowanego smażymy na beztłuszczowej patelni lub pieczemy na grillu.\nPoniżej znajdziecie kilka ciekawych przepisów na bakłażany z grilla:\nGrillowane bakłażany z czosnkiem\nBakłażana umyć, pokroić na plasterki o grubości około 1 cm. Posolić i skropić sokiem z cytryny, gdy puszczą sok obmyć, wysuszyć, posmarować oliwą wymieszaną z czosnkiem, posypać pieprzem. Grillować po 3 minuty z każdej strony.\nBakłażany z grilla nadziewane fetą\n300 g malutkich pomidorków,\nUmyć bakłażany, posolić, ponownie polać wodą, osuszyć, przekroić wzdłuż, oczyścić z nasionek i wydrążyć miąższ pozostawiając centymetr od skóry. Pokroić miąższ bakłażanowy i fetę w kosteczkę i włożyć do miseczki. Przyprawić dwiema łyżkami oliwy z oliwek, pół łyżeczki oregano, solą, pieprzem. Pomidorki umyć, przekroić na pół i także przyprawić pozostałą połową łyżeczki oregano, szczyptą soli i cukru. Połówki bakłażanów posmarować oliwą, nałożyć do nich farsz, ułożyć pomidorki i piec na grillu.\nBakłażany umyć i przekroić wzdłuż na pół, wydrążyć ze środka część miąższu, posypać solą, odstawić aż puszczą sok, ponownie opłukać, osuszyć.\nCebulę obrać, pokroić w kostkę. Wydrążony miąższ bakłażanów posiekać. Na patelni rozgrzać oliwę, podsmażyć cebulę razem z mielonym mięsem. Dodać miąższ bakłażanów i koncentrat. Doprawić do smaku przeciśniętym przez praskę czosnkiem, ziołami prowansalskimi, szczyptą soli i pieprzu. Dusić na małym ogniu pod przykryciem przez około 10 minut.\nGotowy farsz wymieszać z parmezanem, napełniać bakłażany, ułożyć na tackach do grillowania i piec na ruszcie przez 25 minut.\nTagi: pieczone warzywa, pomysł na obiad, przepisy na grilla, bakłażan, przepisy kulinarne


Londa farba szkoleniowa 60ml 3/65R chianti\nOPIS PRODUKTU: farba Londa Color jest proesjonalną farbą fryzjerską, która pozwala na innowacyjne wykorzystywanie różnych technik fryzjerskich. Idealne farbowanie każdych włosów, które wymagają użycia mocnego i trwałego pigmentu.\nFarbowanie standardowe. Zmieszać w proporacjach 1:1 z wodą utlenioną o stężeniu 6%. Nałożyć na włosy na czas 30 minut lub 15-20 minut z użyciem ciepła.\nFarbowanie ton w ton: zmieszać farbę z wodą utlenioną 1,9% w proporcjach 1:2. Trzymać przez 20 minut na włosach i następnie spłukać lub 15 minut z użyciem ciepła.\nCzynności końcowe: po upływie czasu zemulgować farbę i dokładnie spłukać. Następnie umyć główkę szamponem.\nAllwaves Farba do włosów szkoleniowa 100 ml topaz 7.33


www.radioem.pl → Audycje → Felietony nie z ambony → Tajemnica\nPrawdą jest, że z Adwentem mamy pewien i to całkiem spory kłopot.\nPo pierwsze - czas. To badaj najkrótszy z okresów liturgicznych. Niby cztery niedziele, a w najkrótszej wersji może trwać tylko trzy tygodnie. Tak jest, kiedy IV Niedziela Adwentu to jednocześnie dzień Wigilii, i tak było w ubiegłym roku. W tym roku jest niewiele dłuższy, bo Wigilia wypada w poniedziałek po IV Niedzieli Adwentu. Po drugie - nasycenie. Adwent zwraca nam uwagę, przypomina o dwóch różnych przyjściach Pana Jezusa. O tym powtórnym, ostatecznym, nieokreślonym w czasie, i o tym czasowo konkretnym, liturgicznie świętowanym. I też na nie przygotowuje, a przynajmniej jest sposobnością, szansą. Po trzecie - gęstość. Mam na myśli coraz większe zagęszczenie wszystkim, co przedświątecznie i świątecznie zewnętrzne. Mnogość barbórek, karczm, mikołajów, opłatków, przed wigilijnych wigilii, a do tego jeszcze prezenty, starania o obfitość stołu i gruntowniejsze porządki. Wszystko to razem wzięte nagromadzone, skomasowane wręcz i to w trzy tygodnie musi zasłonić, zaćmić to adwentowe przypomnienie o powtórnym przyjściu Pana Jezusa, a i to religijne przeżywanie prawdy o Bogu, który stał się człowiekiem. I wcale nie rzadko, a myślę, że coraz częściej, mocno odczuwalnym skutkiem tego przedświątecznego zagęszczenia jest zmęczenie nie tylko fizyczne, ale też duchowe, emocjonalne, nawet religijne.\nZanim więc tak do cna zmęczy nas przedświąteczność pozwolę sobie zaproponować kilka myśli, podpowiedzi, na które zwróciłem uwagę czytając wywiad z Krzysztofem Zanussim po Jego ostatnim filmie „Eter”.\nNajpierw przypomnę zacytowane przez Reżysera na wykładzie inaugurującym rok akademicki na Uniwersytecie Śląskim słowa Alberta Einsteina: „Kto nigdy nie doświadczył przeżycia tajemnicy, wydaje mi się, jeśli nie jest martwy, to w każdym razie ślepy”. I dalej: „Wrażenie, że za wszystkim, czego doświadczamy, ukrywa się coś, czego nasz umysł nie może ogarnąć i czego piękno i majestat dosięga nas jedynie pośrednio, jako słabe odbicie, to jest religijność. W tym sensie jestem religijny”.\nI tak sobie pomyślałem, że za tym coraz powszechniejszym odwrotem od religijności kryje się właśnie lęk przed tajemnicą, przed nieodgadnionym. I to tak w ogóle.\nA we wspomnianym wywiadzie po premierze filmu „Eter” mówi Zanussi tak: Jako człowiek związany z nauką, który kocha ją niezmiennie i wysoko ceni, wiem też, że scjentyzm jest też chorobą, która spadła na nas w XIX w. Wierzono wtedy, że nauka da odpowiedź na wszystkie problemy ludzkości. Zapomniano jednak, że jest tylko jedną z metod poznania i nie ma wyłączności na tłumaczenie świata. W XIX w. zapomniano o intuicji i ludzkiej duchowości, do której nauka ma się nijak. A duchowość jest ważna i ludzkość nie może bez niej żyć. Żadna cywilizacja nie jest w stanie się rozwijać bez duchowego wymiaru, bez ideałów, które lokujemy właśnie w sferze ducha. (…) Duchowość nie może być amorficzna. Jeżeli jest amorficzna, przeradza się w gnozę albo staje się bełkotem new age'u. Nieokreślona religijność jest ułomna. Religijność jest rusztowaniem w naszym życiu, bez którego chwiejemy się jak trzciny na wietrze.\nTak sobie pomyślałem, że właśnie teraz w połowie Adwentu, warto zwrócić naszą uwagę właśnie na to, że to duchowość jest ważna i ludzkość nie może bez niej żyć. A ja pozwolę sobie dopowiedzieć: to nie to, że ludzkość, ale dla każdego z nas indywidualnie i pojedynczo duchowość jest ważna i nie możemy bez niej żyć.\nMoże dobrze by było w to najbliższe Boże Narodzenie pozwolić duchowości właśnie przebić się przez coraz większe około świąteczne zagęszczenie? Jeśli zdołamy przez nie się przebić, to i świąteczność będzie z pewnością prawdziwsza.\nA jeśli coraz bardziej chwiejemy się jak trzciny na wietrze i raz jedno jest prawdą, a raz drugie; raz jedno jest dobrem, a raz, co innego, to może właśnie, dlatego, że budujemy siebie, swoje osobowości bez szkieletu, rusztowania religijnością?\nMówi w tym w wywiadzie Krzysztof Zanussi tak: Nie powinno się stosować nauki w obszarach, do których nie ma ona praw. Przy całej pochwale osiągnięć nauki trzeba powtarzać, że nauka ma granice, których nie wolno przekraczać. Inaczej staje się bałamutna i sprowadza się do słów Engelsa, że życie to forma istnienia białka. To redukcjonizm, który umniejsza nasze poznanie. Świat jest przesiąknięty tajemnicą. Oświecenie, które na piedestale stawiało naukę, może było wspaniałym okresem, które wiele przyniosło ludzkości, ale zostawiło też po sobie złą schedę. Zostawiło po sobie pychę ludzką - założenie, żeśmy doszli do granic poznania, a jesteśmy wciąż na samym jego początku.\nPozwólcie, że zwrócę Państwa uwagę na to zdanie: Świat jest przesiąknięty tajemnicą. A ja dodam, Pan Bóg…, życie…, ja…, my… jesteśmy tajemnicą.\nTak mi się zdaje, że czas najwyższy przywrócić w sobie zgodę na Bosko ludzką tajemnicę, odkrywaną i ciągle nieodkrytą. Może przez to będziemy pokorniejsi wobec Boga, świata i siebie? A przydałoby się!\npublikacja 12.12.2018 09:30


Kino czasu i pamięci - Racjonalista\nOna wspomina, wyznaje mu historię swej młodzieńczej zakazanej miłości do niemieckiego żołnierza. W pewien sposób on staje się tym żołnierzem, ich romans jest podobnie zakazany i efemeryczny. Kobieta częściowo wciąga go do swego obszaru przeszłości. On natomiast twierdząc autorytarnie: „Nic nie widziałaś w Hiroszimie" już na samym początku filmu blokuje jej dostęp do swego rejonu. Chociaż Ona podczas sekwencji otwierającej film wymienia rzeczy i miejsca, które rzekomo widziała w Hiroszimie (pokazywane są dokumentalne nagrania filmowe), On ciągle temu zaprzecza. Są oni z dwóch światów, które nie mogą się połączyć, każde z nich ma swą indywidualną traumę. Kiedy Ona mówi o tym, co widziała pokazywane są archiwalne nagrania filmowe a nie retrospekcje pokazujące jak zwiedza to miasto. Jej pamięć Hiroszimy może jest pamięcią opartą na przekazach medialnych, wycinkach prasowych, wiadomościach telewizyjnych. Nie jest czymś osobistym, traumatycznym jak dla mężczyzny. „Nic nie widziałaś" nie odnosi się tyle do tego, że naprawdę nic tam nie widziała, ale do faktu, że nic w Hiroszimie nie przeżyła, nic tak traumatycznego jak Japończyk. On też nie dopuszcza jej do swego obszaru przeszłości związanego z wybuchem bomby atomowej i jego następstwami.\nDeleuze wymienia Zawrót głowy Alfreda Hitchcocka z 1958r. jako jeden z filmów, które najlepiej pokazują jak zamieszkujemy czas i jak się w nim poruszamy. [ 11 ] Cierpiący na lęk wysokości detektyw John „Scottie" Ferguson śledzi żonę swego dawnego kolegi. Jej mąż uważa, że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo ze strony kogoś, kto nie żyje. Po samobójczej śmierci tej kobiety czyli Madeleine Elster „Scottie" poznaje inną, Judy Barton, łudząco do niej podobną. Stara się więc jeszcze bardziej ją do niej upodobnić, nawet poprzez fryzurę i ubiór. W jednej z ważniejszych scen filmu Scottie i Madeleine oglądają przekrój pnia wiekowej sekwoi z zaznaczonymi na nim ważnymi datami historycznymi poczynając od bitwy pod Hastings. Kobieta zaznacza niewielką część pnia mówiąc, że w tym miejscu się urodziła, a w tym zmarła porównując się do arystokratki z oglądanego przez siebie obrazu, z którą wydaje się utożsamiać. Scena ta pokazuje naszą znikomość wobec upływu czasu. Długość ludzkiego życia jest niczym w porównaniu do trwania drzewa, na którego pniu zmieściło się wiele takich ludzkich istnień i które przetrwało wiele stuleci.\nPo śmierci Madeleine Scottie próbuje ją odzyskać poprzez upodobnienie do niej nowo poznanej Judy. Kiedy Scottie wreszcie „przeobraził" Judy w Madeleine zaczyna ją całować. Kamera zaczyna zataczać koło i sceneria nagle się zmienia. Bohater nagle znajduje się, czy też wyobraża sobie, że jest w miejscu, w którym po raz pierwszy pocałował Madeleine. Po skompletowaniu okręgu przez kamerę znów widzimy Scottiego we „właściwym" miejscu, pokoju hotelowym. To przykład obrazu-kryształu. Przeszłość się aktualizuje, teraźniejszość znika w królestwie wirtualnego. Scottie stworzył sobie wirtualny obraz Madeleine, by zachować jak najwięcej z przeszłości, zamrozić ją, zakonserwować Teraźniejsza, aktualna Judy współistnieje z przeszłą, wirtualną Madeleine. Zresztą jak się w końcu okazało Judy to po prostu Madeleine lub na odwrót. Teraźniejszość współistnieje z wirtualną przeszłością. Zawrót głowy to dzieło o próbie zakonserwowania przeszłości. Ta przeszłość, chociaż minęła, jest w pewien sposób zachowana ponieważ przenika do teraźniejszości i ją zmienia, nadaje jej sens.\nKolejnym filmem, który chciałbym skomentować jest Memento Christophera Nolana z 2000r. Myślę, że śmiało go można postawić obok komentowanych wcześniej klasyków.\nLeonard Shelby nie pamięta tego co wydarzyło się kilkanaście minut wcześniej, cierpi na zaburzenia pamięci krótkotrwałej. Spowodowane one były ogłuszeniem przez rzekomego gwałciciela i mordercę jego żony. Leonard szuka tego mordercy polegając tylko na notatkach, fotografiach i tatuażach na swym ciele. Oryginalna struktura filmu polega na tym, że widzimy akcję od końca, kolejna scena dzieje się wcześniej od poprzedniej. Widz musi być aktywny, musi sam domyślić się struktury filmu, jego wstecznej narracji. Powinien pamiętać, co było w poprzedniej scenie (czyli co wydarzyło się później). Właściwa historia: tropienie mordercy przeplata się z pokazanymi chronologicznie czarnobiałymi scenami, w których pokazana została historia Sammy’ego, również mającego problemy z pamięcią. Miał on żonę, której musiał robić zastrzyki. Jednego dnia kilka razy powtórzyła mu ona, że pora na zastrzyk (nie pamiętał, że już jej go zrobił) i w ten sposób zapadła w śpiączkę, z której już się nie obudziła. Pod koniec filmu okazuje się, że Leonard wymyślił sobie tego Sammy’ego, w rzeczywistości to on sam uśmiercił swą chorą na cukrzycę żonę, która wcześniej przeżyła napad. Również gwałciciel został już dawno temu złapany. Oczywiście Leonard o tym nie pamięta z powodu swej dolegliwości. Dla niego wciąż aktualna jest informacja: moja żona została zgwałcona, nie żyje — muszę znaleźć gwałciciela i mordercę. Dwa różne wydarzenia łączy w jedno, przypisuje tej samej osobie. Znajduje się w wiecznej przeszłości, jest uwięziony przez nią. Nawet gdy pod koniec filmu policjant Teddy odkrywa przed nim prawdę, on chociaż jeszcze pamięta co ten mu przed chwilą wyjawił decyduje się jednak dalej żyć w tej przeszłości. Robi nową notatkę na jakimś zdjęciu i postanawia dalej tropić mordercę wiedząc, że za chwilę zapomni o tym, że dowiedział się prawdy, a sam postanowił się oszukać i będzie myślał, że to dalej jest aktualna sprawa.\nŚledzi, rozszyfrowuje tajemnicę, której nie ma, którą sam stworzył dla siebie. Jego życie to uwięzienie w przeszłości, która stale będzie dla niego aktualna, teraźniejsza. Wypiera przed sobą bolesną prawdę, że to on sam zabił swą żonę, zamiast stawić czoła prawdzie woli żyć w wirtualnej przeszłości.\nByć może Leonard samooszukując się postanawia nadać sens swej egzystencji, nadać jej jakiś cel: tropienie rzekomego mordercy. Może wszyscy mamy takie własne mniej lub bardziej odległe w czasie przeszłości, z których nie umiemy, nie chcemy, nie możemy się wyrwać, ale bardziej lub mniej świadomie w nich tkwimy.\nJak widać zagadnienie wszystkiego co dotyczy przeszłości, wspomnień i pamięci można interesująco zobrazować w najprzeróżniejszych filmach, z których wybrałem tylko kilka szczególnie ważnych, a kino daje niepowtarzalną okazję by tego doświadczyć w większym natężeniu niż w codziennym życiu.\nDeleuze G., Kino, Gdańsk 2008\nJakubowska M., Gilles Deleuze (postmodernistyczna filozofia kina), [w:] Helman A., Ostaszewski J., Historia myśli filmowej, Gdańsk 2010\n[ 11 ] Ibidem, s. 309\n« Filmy i filmoznawstwo (Publikacja: 08-09-2012 )


Witam Was po długiej przerwie. Przepraszam za to milczenie, ale w życiu zdarzają się różne niespodziewane rzeczy, które odwracają wszystko do góry nogami. Tak właśnie działo się u mnie, nie miałam czasu na czytanie, dlatego też nic się tu nie działo.\nDzisiaj o książce, którą poleciła mi koleżanka.\nBrittainy C. Cherry | Kochając pana Danielsa | Wydawnictwo Filia | 432 strony\nAshlyn jest w żałobie. Właśnie straciła siostrę bliźniaczkę, czuje się odepchnięta przez matkę i zmuszona do przeprowadzki. Ma zamieszkać u ojca, którego nienawidzi. Czy może być jeszcze gorzej?\nJej życie może zmienić jeden moment, jedno spotkanie. Podobno na każdego z nas czeka gdzieś bratnia dusza. Wydaje się, że Ashlyn właśnie na kogoś takiego trafiła. Ale życie lubi płatać figle i nigdy nie możemy być pewni, że będzie łatwo...\nSzczerze mówiąc, po tytule spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Wyobrażałam sobie jakąś skrytą miłość nastolatki do nauczyciela, ale nie powiem, żeby książka mnie rozczarowała.\nPrzede wszystkim jestem bezgranicznie zakochana w jednym z głównych bohaterów - panie Danielsie, choć waham się też pomiędzy nim a przyszywanym bratem Ashlyn - Ryanem. Obaj byli świetni. Dowcipni, romantyczni, przystojni, wrażliwi... Ideały.\nPonadto uwielbiam relację jaka łączy głównych bohaterów. Nie wiem czy w rzeczywistości zdarzają się takie, ale jeśli tak, chciałabym kiedyś czegoś takiego doświadczyć.\nZa ogromny plus książki (oprócz samej fabuły) uważam te cytaty z piosenek Misji Romea - zespołu, w którym pogrywa tytułowy pan Daniels. Zauroczyły mnie cytowane przez bohaterów dzieła Szekspira, a także ich uwielbienie względem tego człowieka. Aż sama mam ochotę znać te utwory w takim stopniu, w jakim znali je główni bohaterowie.\nPrzez pierwsze strony książki prawie nieustannie płakałam. Dlatego, że oprócz tej wspaniałej historii miłości mamy też przeżywanie straty naprawdę bliskich osób. Ciężko to zrozumieć dopóki samemu się czegoś takiego nie doświadczy.\nWłaśnie to cierpienie, jakie przeżywają bohaterowie jest czymś bardzo wartościowym w tej książce. Sprawia, że przestaje to być banalna historia o zakazanej miłości.\nRozpaczałam razem z główną bohaterką, bo jej zmarli stali się moimi zmarłymi. Sposób w jaki autorka przedstawia tu relacje międzyludzkie mnie zauroczył. Pozwolił na chwilę wejść w rolę Ashlyn i żyć jej życiem, troskami, problemami i marzeniami.\nPodsumowując - nie wrzuciłabym tej historii do jednego worka z pozycjami New Adult. Dla mnie ta historia niesie ze sobą coś więcej i dlatego uważam, że warto poznać historię napisaną przez Brittainy C. Cherry.\nAutor: Lady Young o 19:25 5 komentarzy:\nEtykiety: 8/10, Brittainy C. Cherry, Kochając pana Danielsa, miłość, rozpacz, ulubione, wydawnictwo filia\nPamiętniki Wampirów - Przebudzenie...\nW moim przypadku planowanie tego, co przeczytam w najbliższym czasie nie działa. Zawsze w między czasie znajdę coś innego, co koniecznie muszę zacząć już teraz i całe moje plany idą w łeb. Podobnie było w tym przypadku. Jak pisałam w ostatnim poście, bardzo chcę wreszcie przebrnąć przez Wierną Veronici Roth, ale... Ostatnio nadrabiam serialowe zaległości, w związku z czym ponownie zaczęłam oglądać Pamiętniki Wampirów. Kiedyś też robiłam podejście do książek. Doszłam wreszcie do wniosku, że nic nie szkodzi spróbować skonfrontować serial z serią i... oto jest dzisiejszy post.\nL.J. Smith | Przebudzenie (Pamiętniki Wampirów, tom 1) | Wydawnictwo Amber | 216 stron\nElena Gilbert jest królową szkoły w Fell's Church. A może należałoby powiedzieć, że nią była. Wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego wszystko może się zmienić. Pojawia się nowy uczeń - Stefano Salvatore - tajemniczy, przystojny i... niedostępny. Elena postanawia, że bez względu na wszystko, zdobędzie chłopaka i dowie się, jaką skrywa tajemnicę. Pomoc deklarują jej przyjaciółki - Bonnie i Margareth. Czy uda im się zdobyć sympatię Stefano? Ile będzie ich to kosztowało? I co stało się ze spokojnym i bezpiecznym Fell's Church wraz z początkiem roku szkolnego?\nWraz z ponownym sięgnięciem po Pamiętniki Wampirów przypomniałam sobie powód mojej dezercji poprzednim razem.\nKsiążkowa Elena Gilbert jest zgoła różna od swojej serialowej odpowiedniczki. Postać, z którą mamy do czynienia na kartach powieści niejednokrotnie doprowadzała mnie do szału (miałam ochotę tłuc głową o ścianę). Początkowo główna bohaterka odznacza się jak dla mnie wyjątkowym pustactwem i płytkością. Jestem królową tej szkoły, wszyscy mnie kochają, jak on mógł nawet na mnie nie SPOJRZEĆ?! What the hell? Naprawdę miałam ochotę odłożyć książkę albo wyciągnąć ją z tej opowieści i porządnie nią potrząsnąć. Elena zachowywała się jak rozpuszczony bachor, któremu nikt nigdy i niczego w życiu nie odmówił. Potem nieco się uspokoiła albo to ja się do niej przyzwyczaiłam. Koniec końców z czasem przestała mnie tak drażnić.\nStefano Salvatore przez prawie całą opowieść pozostaje tajemniczy. Stąd także moje zdziwienie, kiedy kontakty jego i Eleny wchodzą na nowy poziom. No i za każdym razem, kiedy Elena wyskakiwała do niego z jakimś wyznaniem...no cóż, łapałam się za głowę.\nW moim odczuciu opowieść jest wciągająca, ale bohaterowie nie są jej najmocniejszą stroną. Brakowało mi tu jakiejś szerszej opowieści o Bonnie i Margareth, zarysu ich przyjaźni, przeszłości, czegokolwiek co pozwoliłoby na lepszą ocenę tych postaci. Brakowało mi także szerzej przedstawionego tematu szkoły i relacji, jakie w niej panowały. A ponad wszystko zbyt szybko zmienia się temperatura pomiędzy głównymi bohaterami - Eleną i Stefano. Wolałabym, żeby opowieść była dłuższa i treściwsza. To tyle moich zarzutów, żeby zbyt surowo nie ocenić książki.\nJeśli chodzi i to, jak się ma książka do serialu... Nie ma się. Serialowi bohaterowie i ich historię są w zasadzie zupełnie różni od książkowych odpowiedników, Zgadzają się chyba tylko ich imiona. Osobiście większą sympatią darzę Elenę z serialu...\nDla wszystkich wielbicieli opowieści o wampirach Pamiętniki mogą być rozluźniającą lekturą. Nie jestem do tej serii specjalnie przyjaźnie nastawiona. Uważam, że nie jest to najlepsza książka tego typu, jaką miałam w rękach.\nAutor: Lady Young o 15:44 2 komentarze:\nEtykiety: 5/10, L.J.Smith, Pamiętniki Wampirów, przebudzenie, serial, wampiry, wydawnictwo amber\nDzisiaj będzie o kolejnej książce Colleen Hoover, mimo że obiecałam sobie przeczytać wreszcie Wierną, która czeka sobie spokojnie na mojej półce już dłuugi czas. Wyjątkowo mi jakoś nie idzie, więc sięgnęłam po coś innego. Padło akurat na to:\nColleen Hoover | Maybe Sameday (cylk: Maybe, tom 1) | Wydawnictwo Otwarte | 440 strony | moja ocena: 7/10\nSydney kończy dwadzieścia dwa lata, kiedy mały, poukładany świat wali jej się na głowę. Dowiaduje się przykrej prawdy o swoim chłopaku i przyjaciółce, jednocześnie zostając na bruku. Takie momenty zmuszają do niecodziennych rozwiązań i na takie też decyduje się główna bohaterka. Jej życie nie może się już bardziej zagmatwać. Na pewno?\nMaybe Someday to książka z takich, co to się połyka jednego dnia, bo historia nie daje się oderwać ani na chwilę. Tak było przynajmniej w moim przypadku. Zaczęłam rano, skończyłam koło wieczora. Choć momentami mnie wkurzała i musiałam ją na chwilę odłożyć, zaraz znowu po nią sięgałam ciekawa dalszego rozwoju wydarzeń.\nJeśli śledzicie mojego facebook'a wiecie, że podczas czytania przeżywałam różne emocje. Od zaśmiewania się jak wariatka, do totalnego zażenowania postępowaniem bohaterów.\nNie chcę zbyt zdradzać fabuły, ale zachowanie pewnego głównego bohatera doprowadzało mnie do szewskiej pasji. świetnie się za to bawiłam, kiedy do akcji wkraczał Warren - nowy współlokator głównej bohaterki. Zazwyczaj to w sytuacjach z nim w roli głównej nie mogłam przestać się śmiać.\nJeżeli chodzi o sam sposób przedstawienia bohaterów...\nSydney wydaje się sympatyczną dziewczyną, której nie poszczęściło się w życiu, ale nagle pomaga jej nieznajomy i wydaje się, że powoli wyjdzie na prostą. Jeśli już zaczniecie czytać to powinno Wam się nasunąć sporo pytań na temat jej "stylu życia", że pozwolę sobie tak to ująć. Nie chcę wiele zdradzać, ale czy ona w ogóle kiedyś wychodziła z domu?\nRidge (początkowo nie mogłam się pozbyć durnego skojarzenia z Modą na sukces) - niby cudowny, niby szlachetny, niezwykły chciałoby się rzec, ale... To wszystko, co się stanie będzie trochę z jego inicjatywy, ale jak się okazuje, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Chwilami traciłam dla niego sympatię, chwilami łapał u mnie plusy. Koniec końców ten bohater mnie jednak rozczarował. Przykro mi to mówić, ale nie znajdzie się na mojej liście ulubionych książkowych bohaterów.\nOgólnie rzecz biorąc, polecam lekturę Maybe Someday jako odprężenie. Można się porządnie wyluzować przy takich książkach. I taki ogromny plus ode mnie za te piosenki, które możemy sobie odsłuchiwać w trakcie czytania. Kocham za to autorkę. Wchodzimy na odpowiednią stronę i proszę! Bohaterowie śpiewają, my słuchamy. Big love z tej okazji. Nie cierpię kiedy nie wiem, jak brzmiałaby jakaś książkowa piosenka, a tu nie ma tego problemu.\nPolecam Maybe Someday przede wszystkim nastoletnim czytelnikom. Dla starszych to może być miła odskocznia pd cięższej literatury.\nAutor: Lady Young o 08:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: 7/10, Colleen Hoover, Maybe, Maybe Someday, new adult, polecam, relaks, Wydawnictwo Otwarte, Young Adult\nZygmunt Miłoszewski | Gniew (Teodor Szacki tom 3) | Wydawnictwo W.A.B. | 401 stron | moja ocena: 7/10\nGniew to ostatni tom przygód prokuratora Teodora Szackiego. Tym razem akcja rozgrywa się w Olsztynie, gdzie bohater ponownie podejmuje próbę ułożenia sobie życia. Przez jego ręce przewija się wiele spraw. Większość mało ambitnych. Kiedy Szacki dostaje telefon, że w starym szpitalnym bunkrze odnaleziono zwłoki, jest pewien, że to kolejna nic nieznacząca w jego karierze sytuacja. Nie mógł bardziej się mylić, a rozwiązanie zagadki popchnie go do czynów, których nigdy by u siebie nie przewidział...\nZupełnie nie wiem, dlaczego tak długo czytałam tę książkę. W końcu naprawdę polubiłam Teodora Szackiego i nawet trochę mi przykro, że to ostatni tom jego przygód. Pan Prokurator to dojrzały mężczyzna, bardzo dobry w swoim fachu, zawsze oficjalny, zawsze dobrze ubrany. Urzeka mnie jego charakter. Jego riposty oraz zachowanie - choć czasem podchodzące pod gburowatość. Umie zachować w sobie zimną krew, niezależnie od sytuacji i jeśli przeczytacie Gniew będziecie wiedzieli dlaczego tak mówię.\nBardzo spodobała mi się sprawa, jaką pan Miłoszewski wymyślił w tym tomie dla Teodora Szackiego. Przede wszystkim zdziwił mnie naprawdę mocny początek - po nim nie da się odłożyć książki na później. Trzeba czytać dalej, bo aż ciężko uwierzyć, że to wszystko prawda.\nDla wszystkich ciekawskich głodnych nietypowych form zabijania - to jest r a j. Przedstawiony tu sposób pozbawienia kogoś życia jest przerażający, okrutny, ale niezbyt skomplikowany. Nie chcę zdradzać fabuły, uwierzcie mi na słowo. Każdy może to zrobić. Każdy, kto ma na tyle nierówno pod sufitem, żeby chcieć kogoś zabić.\nBardzo zaskakujące jest także zakończenie. To już chyba tradycja u Miłoszewskiego, że doczytuję do końca i nagle pojawia się rozwiązanie, dla mnie zupełnie niespodziewane, jakbym mało uważnie czytała, albo była totalnie ślepa na wszelkie poszlaki w trakcie fabuły. W każdym razie zakończenie zaskoczyło mnie dwukrotnie. Tak na prawdę, mimo że autor potwierdza ostateczne zamknięcie historii prokuratora Szackiego, spokojnie można powiedzieć, że zostawia sobie otwartą drogę, gdyby jednak postanowił to kontynuować.\nPodsumowując trylogię Zygmunta Miłoszewskiego - ten tom umieściłabym na drugim miejscu pod względem jakości. Na pierwszym miejscu stawiam Ziarno prawdy, na ostatnim Uwikłanie.\nNiemniej jednak lekturę wszystkich tych pozycji polecam. Nie dość, że świetna fabuła i bardzo charakterystyczny bohater, to w końcu rodzimy autor.\nAutor: Lady Young o 18:14 4 komentarze:\nEtykiety: 7/10, polecam, polski autor, Teodor Szacki, Teodor Szacki tom 3, Uwikłanie, wydawnictwo W.A.B., Ziarno prawdy, Zygmunt Miłoszewski\nKathy Reichs | Okruchy śmierci (Kości tom 9) | Wydawnictwo Red Horse | 528 stron | moja ocena: 6,5/10\nTemperance Brennan prowadzi rutynowe badania archeologiczne wraz ze swoimi studentami na wyspie w Południowej Karolinie. Mają to być ruiny starożytnego Indiańskiego cmentarzyska. Niestety jakimś cudem w ręce jej uczniów trafia dużo "świeższy" trup. Stan w jakim się znajduje wskazuje na to, że jego śmierć nastąpiła długo po epoce starożytnych Indian. Brennan decyduje się na pomoc w ustaleniu tożsamości denata, ponieważ urzędująca tam koroner, prywatnie przyjaciółka antropolog, zmaga się z poważną chorobą i może sama nie być w stanie dobrze wykonywać swoje zadania.\nJakimś cudem Tempe zawsze musi wplątać się w bardzo skomplikowane sytuacje i tym razem nie jest inaczej. Przypadkowy trup może stać się początkiem odkrywania kolejnych zbrodni. Czy to działanie seryjnego mordercy?\nJak zwykle w rozwiązaniu zagadki pomaga jej detektyw Andrew Ryan i co jest nowością, jej były/obecny mąż Pete.\nRozwiązanie jest intrygujące, a cała sprawa rozwija się dość interesująco. Kiedy wydaje się, że sprawa jest zamknięta, dochodzą nowe fakty. Czy tym razem intuicja naszej antropolog zawiodła?\nPolecam przeczytać wszystkim fanom Kathy Reichs (takim jak ja!). Poprzednią częścią nie byłam zachwycona. Po tej może też spodziewałam się czegoś innego, ale nie oznacza to wcale, że się zawiodłam. Wraca stara, dobra Tempe, która zawsze wpadnie się w kłopoty. Tym razem mogą ucierpieć również jej bliscy.\nEtykiety: 6.5/10, Bones, Kathy Reichs, Kości, Temperance Brennan, wydawnictwo Red Horse\nWracam w wakacyjnym nastroju, po sesyjnych wzlotach i upadkach. Do dzieła!\nCollen Hoover | Losing Hope (Hopeless tom2) | Wydawnictwo Otwarte | 355 stron | moja ocena: 7/10\nDean Holder nie miał łatwego życia. Był dzieckiem, kiedy stał się świadkiem porwania swojej przyjaciółki. Przez następne trzynaście lat nie może o niej zapomnieć i wciąż podświadomie szuka jej twarzy. Jego życie rozpada się: rozwód rodziców, przeprowadzka...samobójstwo siostry. Kiedy jego siostra bliźniaczka postanawia odebrać sobie życie, Dean dokłada kolejny punkt do prywatnej listy grzechów. Czy mógł temu zapobiec? Może znów zawiódł, jak w przypadku Hope?\nHistoria nabiera zupełnie innych kolorów, kiedy po długim pobycie u ojca chłopak wraca do domu i w supermarkecie wpada na dziewczynę uderzająco podobną do jego zaginionej przyjaciółki. Czy to możliwe?\nTrudno nazwać tę książkę kontynuacją. W końcu to dobrze znana historia z Hopeless, jedynie opowiedziana z perspektywy Holdera.\nSzczerze mówiąc, niewiele pamiętałam z wcześniejszej lektury. Minęło już trochę czasu i szczegóły mi umknęły. Dzięki temu bardzo dobrze czytało mi się całą opowieść jeszcze raz. Perspektywa Holdera jest różna od tej opowiadanej przez Sky. Wreszcie widzimy, co dzieje się w głowie tego chłopaka, dlaczego postępował tak a nie inaczej i jak on przeżywał całą tą sytuację. Aż sama się dziwiłam, jak różne mogą być spojrzenia dwojga bohaterów.\nZnajdą się tu także nowe fragmenty. Logiczne w końcu jest to, że nie we wszystkim uczestniczyła Sky.\nPamiętam, że w Hopeless nie spodobała mi się końcówka książki, ale dzięki perspektywie chłopaka jakoś inaczej to wszystko odbierałam. Wydało mi się to bardziej spójne i na miejscu niż przy pierwszej lekturze.\nŻeby jednak nie być zbyt łaskawą... Nie mogę uwierzyć, że chłopak miałby takie podejście do sprawy. Może jestem uprzedzona... ale takie uwielbienie dla dziewczyny? Nie jestem do końca przekonana. Jak dla mnie, czuć tu kobiece myślenie (mam na myśli autorkę).\nW gruncie rzeczy całość mi się podobała i przyjemnie było wrócić do znanej historii, żeby poznać ją na nowo.\nAutor: Lady Young o 20:20 Brak komentarzy:\nEtykiety: 7/10, Colleen Hoover, Hopeless, new adult, polecam, Wydawnictwo Otwarte\nJak obiecałam, jestem z nową opinią.\nKsiążka wpadła w moje ręce przypadkiem. Kiedyś czytałam jakąś powieść tej autorki i postanowiłam skorzystać z możliwości przeczytania kolejnej...\nEmily Giffin | Ten jedyny | Wydawnictwo Otwarte | liczba stron: 480 | moja ocena: 5/10\nShea mieszka w Walker, jest maniaczką futbolu i w związku z tym całe jej życie kręci się wokół tego. Nawet spotyka się z byłym członkiem akademickiej drużyny futbolowej, a jej życiowym guru jest Trener Carr.\nŻycie dziewczyny nie jest usłane różami. Jej rodzice są po rozwodzie, a przy jej wychowaniu pomagali rodzice najlepszej przyjaciółki. Teraz Lucy ma swoją rodzinę - męża i córeczkę, a Shea wciąż prowadzi życie wolne od zobowiązań. Wszystko zmienia się, kiedy umiera żona Trenera i matka jej przyjaciółki... Czy Shea posłucha rad bliskich i ułoży sobie wreszcie życie?\nBohaterka wydaje mi się naprawdę sympatyczną osóbką, ale ma kilka mocno irytujących cech. Przykładem może być to ciągłe uwielbienie Trenera Carra. Ciągłe idealizowanie jego osoby wręcz mnie dziwiło. W końcu bohaterka nie jest nastolatką, a kobietą po trzydziestce (albo coś takiego), więc takie szczeniackie zagrywki zrozumiałabym, gdyby nie jej wiek.\nNiektóre jej zachowania nie wskazywały, jakoby miała być dojrzałą kobietą i nieco mnie to denerwowało. Jej związki zaczynają się nagle i są bardzo burzliwe. Ale właściwie po co je ciągnie, skoro zdaje sobie sprawę z miłości do kogoś innego?\nSam jej "wybranek"... no cóż. Nie chcę spojlerować, ale dla mnie ta miłość jest mocno naciągana.\nPo przeczytaniu tej książki złapał mnie kac i to wcale nie dlatego, że była taka dobra. Wręcz przeciwnie. Nie było tu dla mnie ani krzty zaskoczenia. Banał na banale i tyle.\nZ tego co pamiętam, poprzednie książki pani Giffin bardziej mi się podobały. Ta jest dla mnie zwyczajna i na pewno do niej nie wrócę.\nJeśli ktoś szuka lekkiej lektury, to może się na nią skusić, ale nie spodziewajcie się powalającej historii. To jedna ze słabszych książek, jakie czytałam. Raczej nie polecam.\nAutor: Lady Young o 20:43 2 komentarze:\nEtykiety: 5/10, Emily Giffin, Ten jedyny, Wydawnictwo Otwarte\nCoś do ocalenia...\nJak mówiłam wcześniej, ostatnio czytanie mnie wciągnęło...\nPo książkę, o której dzisiaj będę pisać sięgnęłam, ponieważ jakiś czas temu czytałam inną pozycję tej autorki. Nawet przypadła mi do gustu, więc stwierdziłam, że wezmę się za kolejną.\nCora Carmack | Coś do ocalenia (seria Coś do stracenia) | Wydawnictwo Jaguar | liczba stron: 320 | moja ocena: 6,5/10\nKelsey Summers skończyła studia, ma bogatych rodziców i szuka wrażeń. Podróżuje po Europie w poszukiwaniu przygody, ale za tym wszystkim kryje się też coś głębszego. Dziewczyna czuje się trochę zagubiona w swoim świecie, ale wszelkie problemy stara się zagłuszyć alkoholem i niezobowiązującym seksem. Wszystko zmienia się, gdy w klubie spotyka Hunta.\nCzy dziewczyna będzie potrafiła nawiązać z nim głębszą relację? I dlaczego właściwie on wydaje jej się inny niż wszyscy?\nOboje mają tajemnicę i nie wiadomo czy po ich ujawnieniu wciąż będą patrzeć na siebie w ten sam sposób...\nNo cóż. Nie powiem, że nie wciągnęła mnie ta opowieść. Przeczytałam ją w jeden dzień. Głównie ze względu na to, że to jedna z tych historii, które są proste i mało zaskakujące. Od początku wiedziałam, że kiedy idylla nadejdzie, musi wydarzyć się coś przykrego. Co prawda jest to dopiero druga książka pani Carmack, którą czytam, ale da się zauważyć pewien schemat. Bohaterowie spotykają się w przypadkowy sposób, najpierw nic ich nie łączy, potem coś jednak do nich dociera i... bum. Bomba, jakaś nagła informacja, tragedia, wydarzenie...\nNie ma w tym nic złego. Naprawdę dobrze się czyta i miło spędziłam z książką czas. Podobnie jak w Coś do ukrycia , mamy tu pikantniejsze sceny.\nNie podobało mi się, w jaki sposób tajemnica wyszła na jaw. I w sumie sama tajemnica też jakoś do mnie nie przemówiła.\nOgólnie jednak książka nie jest zła. Dobra na "odmóżdżenie" i przeczytanie czegoś niezobowiązującego. Jeśli podobały się Wam dwie poprzednie książki, ta także będzie w porządku.\nTymczasem, ja mówię: do następnego!\n* miałam się przyczepić jeszcze do kilku rzeczy, ale zdecydowałam, że nie będę taka krytyczna xD\nAutor: Lady Young o 11:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: 5/10, 6, Cora Carmack, Coś do ocalenia, Coś do stracenia, Coś do ukrycia, new adult, romans, wydawnictwo jaguar\nDzisiaj już kolejny raz z książką z serii Lux. Bardzo mnie to wciągnęło, ale z tego co się orientuję, kolejne tomy są jeszcze nie przetłumaczone na język polski. Dlatego możecie odetchnąć, bo na razie Wam odpuszczę z tą serią...\nJennifer L. Armentrout | Opal (seria Lux - tom 3) | Wydawnictwo Filia | liczba stron: 496 | Moja ocena: 7/10\nKaty i Deamonowi udało się odzyskać Dawsona. Tego, którego mieli za umarłego. Jak widać wszystko to było jednym, wielkim kłamstwem. Dawson żył, ale nie był już tą samą osobą, co kiedyś. Bohaterowie żyją w stresie - kiedy ktoś z DOD się do nich zgłosi, jak długo będzie trwać ta sielanka.\nDobre czasy kończą się z powrotem pewnego bohatera poprzedniej części.\nDeamon i Katy wreszcie przestali udawać, że nie są sobą zainteresowani. Co więcej. chłopak nie kryje się ze swoimi uczuciami także przed światem. To nowa sytuacja dla głównej bohaterki, ale nie wydaje się być w niej specjalnie zagubiona.\nProblemem jest świadomość, że gdzieś tam jest Beth - dziewczyna Dawsona, a on chce ją odzyskać. Zrobi w związku z tym wszystko...\nMoim zdaniem ten tom jest najgorszy. Co prawda momenty akcji są, jest napięcie i różnego rodzaju zaskoczenia, ale... Dobijał mnie w tym tomie wątek romansowy. Przez niemal 500 stron, co chwila dwójka głównych bohaterów znajduje się w sytuacji mocnego napięcia seksualnego. I wszystko byłoby okej, gdyby to się nie działo naprawdę CO CHWILA. Szczerze mówiąc, trochę mnie to irytowało, bo chciałam żeby to akcja poszła do przodu, a nie ich doświadczenia...seksualne.\nOgólnie książka nie jest zła. Może jestem jakaś przewrażliwiona i dlatego akurat to mi przeszkadzało. Sam pomysł na rozwinięcie akcji w tym tomie też jest dobry. Zadziwia mnie tylko naiwność niektórych bohaterów. Trochę też straciłam w pewnym momencie rezon jeśli chodzi o czas akcji, ale powiedzmy że nie jest to najważniejsze.\nPolecam wszystkim, którzy skusili się na tę serię. Ja ubolewam teraz nad niemożnością sięgnięcia po kolejny tom, bo jakoś mnie nie satysfakcjonuje czytanie po angielsku.\nUwierzcie mi - końcówka Was zniszczy i będziecie mieć ten sam ból istnienia, co ja teraz.\nTo tyle co chciałam powiedzieć. Chyba...\nNie mam pojęcia, co teraz będę czytać, ale kolejna recenzja już niebawem. Może nawet szybciej niż myślicie.\nAutor: Lady Young o 16:33 3 komentarze:\nEtykiety: 7/10, fantasy, Jennifer L. Armentrout, Lux seria, Opal, polecam książkę, polecam serię, wydawnictwo filia\nJak możecie zauważyć, czytanie mnie naprawdę wciągnęło i nie mogę z tym skończyć. Dziś przychodzę do Was z recenzją kolejnego tomu serii Lux. Czy jest równie dobry jak pierwszy?\nJennifer L. Armentrout | Onyks (seria Lux - tom 2) | Wydawnictwo Filia | liczba stron: 524 | moja ocena: 7,5/10\nKate i Deamon są ze sobą nierozerwalnie połączeni.Od niezwykłego wydarzenia, w którym wspólnie pokonali Arumianina, a dziewczyna była bliska śmierci, wywiązała się między nimi więź. Żadne z nich się tego nie spodziewało. I nie mogą nikomu o tym powiedzieć. Grozi im z tego powodu śmiertelne niebezpieczeństwo,a także ich bliscy nie są w pełni bezpieczni.\nSprawę komplikuje pojawienie się w mieście nowej osoby. Blake wydaje się być zwykłym chłopakiem i jest mocno zainteresowany Kate.\nTymczasem uczucie pomiędzy Deamonem i główną bohaterką przeżywa wzloty i upadki. Jeśli można to tak w ogóle określić. Bohaterowie przechodzą od fazy wyparcia, do akceptacji i z powrotem. Istny rollercoaster. Ale wbrew pozorom nie jest to nudne i irytujące. Wszystko jest zgrabnie wplątane w akcję pełną niespodziewanych wydarzeń.\nNikt nie we, gdzie czai się wróg, kto jest przyjacielem, a kto tylko go udaje...\nDla mnie to świetna kontynuacja serii. Uczucie bohaterów nie przysłania innych wątków, pojawiają się nowe, zaskakujące fakty. Dzieje się coś, co jeszcze przed chwilą wydawało się niemożliwe. Każdy bohater zmaga się z samym sobą a najbardziej trójka, która przez większość czasu jest na pierwszym planie - Kate, Deamon i Blake.\nPo raz kolejny uśmiałam się przy dialogach i komicznych nieraz scenach. Jestem naprawdę zadowolona z lektury i już sięgam po kolejny tom. Tak mnie ten świat wciągnął!\nNie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić Was do poznana się z serią Lux i jej pokręconymi bohaterami.\nTo świetna opowieść fantasy, w której nie sposób się nie zakochać.\nEtykiety: 7.5/10, dobra kontynuacja, fantastyka, fantasy, Jennifer L. Armentrout, Lux seria, Onyks, polecam książkę, wydawnictwo filia\nZnów jestem! Zdążyliście zatęsknić?\nMoja dzisiejsza obecność to zasługa Abigail Jailette (KLIK) i jej filmiku Najlepsze książki 2014 roku. Tam też znalazła się dzisiejsza recenzowana przeze mnie pozycja.\nJennifer L. Armentrout | Obsydian (Lux - tom 1) | Wydawnictwo Filia | liczba stron: 400 | moja ocena: 7,5/10\nKaty przeprowadza się z mamą do Zachodniej Wirginii po ciężkich rodzinnych przeżyciach. Jest sympatyczną dziewczyną z Florydy, kocha książki, prowadzi o nich nawet bloga. Jest jednak jeden problem. Nikogo nie zna w nowym miejscu. Jej mama któregoś pięknego dnia prosi ją o pójście do sklepu i zapytanie o drogę sąsiadów z przeciwka. Od tej pory wszystko będzie się działo nie tak...\nW mieście jest coś dziwnego, podobnie jak w jej sąsiadach i ich zachowaniu wobec niej. Jedno z nich usilnie chce się zbliżyć, drugie poniża dziewczynę w każdej możliwej sytuacji. O co chodzi? I czy Katy się tego dowie?\nKsiążka wciągnęła mnie właściwie od pierwszych słów i choć głośno komentowałam niektóre sytuacje, musiałam ją dzisiaj skończyć. Od samego początku podzielałam zdanie głównej bohaterki, że z jej sąsiadami nie wszystko jest w porządku. Nie wiedziałam tylko, w którą stronę pójść ze swoimi podejrzeniami. Wszystko wyjaśnia się bardzo powoli, a prawda mnie zaskoczyła. Zapewne to też za sprawą tego, że nie czytałam żadnego opisu książki. Opierałam się tylko na rekomendacji Abi.\nDla mnie jest to inne fantasy niż to, z którym miałam do czynienia do tej pory. Szczerze mówiąc nadprzyrodzone istoty, które się tutaj pojawiają całkowicie mnie zaskoczyły zarówno swoimi zdolnościami, jak i pochodzeniem.\nGłowna bohaterka Katy jest zwykłą nastolatką i wbrew sobie trafia do niezwykłego świata. Nie będzie już mogła od tego uciec, ponieważ to grozi niebezpieczeństwem.\nTo jakie ma relację z sąsiadami było dla mnie komiczne. Uśmiałam się przy dialogach i sytuacjach.\nKsiążkę naprawdę dobrze się i czytało i mimo tego, że fabuła jest oparta na schematach: zwykła dziewczyna, chłopak z nadprzyrodzonymi zdolnościami, niebezpieczeństwo, ble ble ble... to jestem zachwycona. Koniecznie muszę się szybko wziąć za następny tom i dalej śledzić losy bohaterów.\nMyślę że dla wielbicieli fantasy to doskonała lektura.\nMoże i były momenty, kiedy irytowały mnie zachowania głównej bohaterki, ale były to dosłownie fragmenciki i w dodatku nieraz nieźle się przy tym ośmiałam.\nZakończenie intrygujące i zachęcające do dalszej lektury. Czego chcieć więcej.\nJeśli jeszcze nie słyszeliście o serii Lux, koniecznie po nią sięgnijcie i zanurzcie się w świecie, w którym ja utonęłam po cebulki moich czerwonych włosów.\nAutor: Lady Young o 22:37 2 komentarze:\nEtykiety: 7.5/10, Abigail Jailette, fantastyka, Jennifer L. Armentrout, Lux seria, Obsydian, polecam książkę, wydawnictwo filia\nDzisiaj o pierwszym tomie serii, o której słyszałam w samych superlatywach. Przez długi czas nie mogłam się do niej jakoś przekonać. Czy żałuję przełamania oporów?\nRichelle Mead | Akademia wampirów (tom 1) | Wydawnictwo Nasza Księgarnia | liczba stron: 336 | moja ocena: 6,4/10\nRose Hathaway i Lissa Dragomir są najlepszymi przyjaciółkami. Nie jest to jednak zwykła przyjaźń, bowiem łączy je specjalna więź. Rose czuje nastroje koleżanki, a zdarza jej się także wniknąć w jej myśli. To wszystko między innymi dlatego, że obie nie są ludźmi. Lissa jest morojem, członkinią rodu królewskiego, wampirem czystej krwi, natomiast Rose chce być jej strażniczką, ponieważ nie pochodzi z wyższych sfer.\nTakiego bezwzględnego oddania przyjaciółce, niejedna z nas może pozazdrościć. Hathaway zrobi wszystko, żeby zapewnić bezpieczeństwo i dobry nastrój dziewczynie, z którą czuje się silnie związana, często odsuwając własne potrzeby na drugi plan.\nWydaje się, że wszystko zmieni się wraz z ich powrotem do szkoły, z której uciekły. Tam przecież nic nie powinno grozić Wasylisie. Jest jednak zupełnie inaczej, a zagrożenia nie kończą się na okrutnych koleżankach. Zło czai się i atakuje w najmniej oczekiwanym momencie.\nJednocześnie obie główne bohaterki walczą z własnymi rozterkami - miłosnymi, koleżeńskimi czy też ze szkolnym okrucieństwem.\nMam bardzo mieszane uczucia w stosunku do tej książki i zarazem początku serii. Wypisując swoje za i przeciw zauważyłam, że więcej jest tych drugich. W związku z tym zacznę może od plusów książki.\nMuszę przyznać, że całkiem przypadł mi do gustu pomysł na wampirzą społeczność, w której istnieją podziały na morojów, dampirów, strzygi. Do tej pory wampiry były tylko wampirami, a tu mamy ciekawy podział.\nCiekawą rzeczą jest również to, że wampiry uczą się w akademii władzy nad pewnymi zdolnościami - panowaniem nad którymś z żywiołów. Nie jest to tu zbyt rozwinięty wątek, ale czekam na coś więcej w dalszych tomach. Wiadomo, że moroj może w pełni panować tylko nad jednym żywiołem.\nKolejnym plusem książki i powodem, dla którego kontynuowałam czytania jest tajemnica. Kto prześladuje biedną Lissę. Przed kim musi strzec ją Rose i czy nie jest to ktoś najmniej spodziewany?\nZa plus historii uważam także wątek Rose i Dymitra, choć mam do niego pewne zastrzeżenia. Ostatecznie zakończenie jest zaskakujące i można powiedzieć - pełne zwrotów akcji. Zachęciło mnie do sięgnięcia po kolejny tom. To chyba najlepszy komplement.\nTeraz troszkę o minusach...\nPierwsze co mocno mnie irytowało to przeświadczenie Rose o tym, że z niej taka dobra sztuka i obiekt pożądania seksualnego. No naprawdę? I te suche dialogi w momentach, kiedy jakiś chłopak na nią patrzył, a ona od razu czuje się pożądana. Momentami zachowania głównej bohaterki były...okropne. Z jednej strony ta pewność siebie, a potem załamanie nerwowe w samotności, bo ktoś zaczął o niej źle mówić.\nPo drugie nieco irytowała mnie wybuchowość Rose i jej brak zahamowań, chociaż to wyjaśnia się bliżej końca.\nSama relacja dampirki i jej trenera Dymitra nie była tu mocno roztrząsana, co powoduje, że pod koniec niektóre sytuacje mnie zaskoczyły. Mógłby to być bardziej rozwinięty wątek. Ale plus za to, że nie jest dominujący.\nCoś co mocno działało mi na nerwy przez jakieś pół książki - wieczne i głośne plotkowanie w akademii, szybkość rozchodzenia się tych plotek, a także związane z tym zmiany w relacjach między bohaterami. No cóż... Czy oni żyli tylko plotkami, a swoje zachowanie dostosowywali do tego, co w danym dniu usłyszeli? Jednego dnia cię kocham, jutro nienawidzę, bo kolega słyszał od kolegi kolegi, że kolega mu mówił... Serio?\nUff ale to była ostatnia rzecz, która mi się nie spodobała.\nW związku z powyższym mam mieszane uczucia. Z jednej strony dobry pomysł, z drugiej realizacja nie do końca mi się podoba, ale... Sięgnę po następny tom i przekonam się czy będzie lepiej/gorzej/tak samo.\nTymczasem żegnam się z Wami na dziś. I do następnego! :*\nAutor: Lady Young o 15:37 2 komentarze:\nEtykiety: 6.4/10, Akademia Wampirów, fantastyka, Lubimyczytac.pl, Nasza Księgarnia, plusy i minusy, Richelle Mead, wampiry\nTym razem wróciłam szybciej niż ostatnio, ale niespodziewanie wciągnęła mnie jedna książka.\nJak w tytule, dzisiaj o Czerwonej królowej.\nVictoria Aveyard | Czerwona królowa | Wydawnictwo Moon Drive | liczba stron: 488 | moja ocena 7/10\nMare Barrow jest z urodzenia Czerwoną, co z miejsca skazuje ją na życie w skrajnym ubóstwie i brak perspektyw na lepszą przyszłość. Żeby pomóc swojej rodzinie jakoś przeżyć - kradnie. Nie jest specjalnie w czymś uzdolniona, jak choćby jej młodsza siostra, nie może w związku z tym znaleźć dobrze płatnej pracy. Grozi jej pobór do wojska. A to niewiele różni się z karą śmierci.\nWojna z Lakelandczykami ciągnie się od lat i nikt nie jest na wygranej pozycji. Wysyłanie bezużytecznych Czerwonych jest dla Srebrnych sposobem na pozbycie się buntowników.\nSrebrni są lepsi. Posiadają różnego rodzaju zdolności - potrafią panować nad ogniem, roślinnością, żywiołami. Czerwoni jednak nie chcą żyć w cieniu tych lepszych. Postanawiają podjąć walkę.\nŻycie Mare niespodziewanie zmienia się pewnego wieczoru, kiedy rozgoryczona swoją postawą wobec świata i rodziny, wypłakuje się obcemu chłopakowi. To stawia jej życie do góry nogami i wplątuje w świat pełen intryg, kłamstw i nienawiści. Tutaj nie ma miłości, są tylko interesy i korzyści płynące ze znajomości.\nKiedy zaczęłam czytać Czerwoną królową, spodziewałam się drugiej Selekcji z Rywalek Kiery Cass. Już nawet wstępnie zarysowałam sobie fabułę i powiązania między bohaterami, ale z każdą kolejną stroną zmieniałam zdanie.\nTo co początkowo wydawało mi się kolejnym tanim romansem z trójkątem miłosnym w roli głównej, całkowicie mnie zaskoczyło. Kolejne intrygi zmuszały mnie do zastanowienia się nad bohaterami i ich zamiarami.\nUmówmy się, nie jest to wybitna pozycja literacka i pewne echa z historii, o której wcześniej wspomniałam pojawiają się nieuchronnie. Intrygi zmuszają do nabrania dystansu do pewnych bohaterów i zastanowienia się nad ich intencjami.\nPrzyznam, że końcówka skutecznie trzymała mnie w napięciu, ale czegoś mi tu brakuje. Bardzo chciałabym rozwinięcia niektórych wątków i moim zdaniem historia dużo by zyskała, gdyby autorka pokusiła się chociaż o dwa tomy. Mogłaby wtedy spokojnie rozwinąć to, co tu tylko zahaczyła.\nPoczątkowo podchodziłam do tej pozycji nieco sceptycznie. Ostatecznie moja ocena jest dość wysoka, głównie za sprawą pewnego rodzaju zaskoczenia, jakie przeżyłam w związku z całością oraz specyficznym napięciem towarzyszącym mi podczas czytania. Wątek miłosny jest zgoła inny niż można zakładać na początku i nie jest tu dominujący. Mimo wszystko czuję pewien niedosyt po lekturze. Ale... zgadzam się z pewną opinią, którą widziałam na lubimyczytac.pl - "Lepsza od Rywalek". W moim odczuciu tak właśnie jest.\nPolecam serdecznie przeczytanie tej książki. Umiliła mi niedzielne popołudnie i była miłą odmianą po kryminalnych zagadkach Sandomierza.\nA tymczasem, do następnego!\nAutor: Lady Young o 00:44 Brak komentarzy:\nEtykiety: 7/10, Czerwona królowa, fantastyka, Moon Drive, Rywalki, Victoria Aveyard, Young Adult\nJak żyjecie po świętach? Brzuchy pełne? Wypoczęci?\nJa znalazłam wreszcie chwilę, żeby skończyć książkę. A uwierzcie mi, nie było to łatwe, bo cały czas biegałam zamiast odpoczywać.\nMam pewne ogłoszenie parafialne - zmieniam skalę ocen z -/5 na -/10. W ten sposób będzie mi łatwiej, jest mnóstwo książek, które są dobre, ale są też średniaki i wychodzi na to, że mają one bardzo zbliżone oceny przez 5-cio punktową skalę. Mam nadzieję, że teraz będzie idealnie.\nTymczasem do dzieła.\nZygmunt Miłoszewski | Ziarno prawdy (Teodor Szacki - tom 2) | Wydawnictwo W.A.B. | liczba stron: 368 | moja ocena: 8/10\nPo przeczytaniu pierwszego tomu przygód prokuratora Teodora Szackiego nie byłam zachwycona. Koleżanka jednak powiedziała mi, że tom drugi jest rewelacyjny. Dlatego właściwie zdecydowałam się po niego sięgnąć.\nProkurator Szacki przeniósł się do Sandomierza, po rozwikłaniu sprawy pewnego zabójstwa, a także po przelotnym romansie z młodą dziennikarką. Teraz próbuje ułożyć swoje życie na nowo i nie myśleć o rodzinie, którą kiedyś miał. Jak jednak mógł zacząć od nowa w takiej mieścinie jak Sandomierz, gdzie każdy o każdym wie wszystko, wszyscy znają się od dziecka, a on jest w tym wszystkim wyobcowany, bo jest nowy.\nPrzelotne romanse, powrót do kawalerskiego życia i... zbrodnia. I to jaka?\nDokonano mordu na dobrze znanej lokalnej społeczności kobiecie. Wygląda to na zaplanowaną zbrodnię. W tle słychać echa rytualnego mordu z głęboko zakorzenioną nienawiścią w parze. Nagle do wszystkich powracają historię o Żydach mordujących dzieci. Na światło dzienne wyciągane są miejskie legendy, wszystko wydaję się mieć podłoże religijne, a o całej sprawie robi się naprawdę głośno.\nW tym wszystkim błyskotliwy Teodor - obcy próbujący znaleźć mordercę. Pomaga mu w tym Basia Sobieraj, miejscowa prokurator i Leon Wilczur - śledczy. Główny bohater nie wie, komu wierzyć, kto mówi prawdę, a kto próbuję ją w jakiś sposób zataić. Mimowolnie idzie tropem rytualnego mordu, co okazuje się być zaplanowaną ścieżką samego zabójcy.\nRozwiązanie całej sprawy jest zaskakujące.\nZiarno prawdy naprawdę mnie wciągnęło. Historia jest skonstruowana w ciekawszy sposób niż tom pierwszy. Od razu wiedziałam, że będzie ciekawie i to jest coś co lubię. Życie głównego bohatera stanęło na głowie, w porównaniu do tego w Uwikłaniu i odnoszę wrażenie, że dzięki temu historia też zyskała u mnie plus.\nSam pomysł na historię oraz sposób jej rozwiązania - dla mnie idealny. Przy okazji dowiadujemy się ciekawych rzeczy.\nPo przeczytaniu tego tomu zwracam honor panu Miłoszewskiemu. Już wiem, za co kochają go czytelnicy.\nTeraz koniecznie muszę zobaczyć ekranizację Ziarna prawdy i porównać ją z pierwowzorem.\nAutor: Lady Young o 14:20 3 komentarze:\nEtykiety: 8/10, godne polecenia, polecam książkę, Teodor Szacki tom 2, Uwikłanie, wydawnictwo W.A.B., Ziarno prawdy, Zygmunt Miłoszewski


72 osoby nie dostały się do wybranych szkół - iPleszew.pl lokalna Gazeta Internetowa : wiadomości, katalog firm, reklama w internecie, ogłoszenia\n72 osoby nie...\n72 osoby nie dostały się do wybranych szkół\nW pierwszym etapie rekrutacji do szkół prowadzonych przez powiat pleszewski 72 uczniów nie dostało się do wybranych placówek. Ostateczne wyniki rekrutacji poznamy 24 lipca.\nOgólna liczba zakwalifikowanych kandydatów do szkół powiatowych wyniosła 869 (na 960 zapewnionych miejsc),a liczba niezakwalifikowanych - 72.\nW sumie zakwalifikowanych absolwentów podstawówek - 441 (na 480 miejsc),a niezakwalifikowanych - 26.\nW sumie zakwalifikowanych absolwentów gimnazjów - 428 (na 480 miejsc),a niezakwalifikowanych - 46.\nPrezentowane dane rekrutacyjne wymagają pewnego wyjaśnienia. Niektórzy uczniowie składali podania jednocześnie do kilku szkół. Internetowy System Naboru VULCAN wytypował ich do jednej ze szkół pleszewskich. Ale jeżeli startowali także do szkół w innych miastach i tam zostali również przyjęci, muszą teraz dokonać wyboru. Ostateczne wyniki rekrutacji poznamy 24 lipca br. po potwierdzeniu przez uczniów woli przyjęcia do jednej ze szkół, dostarczeniu oryginałów świadectwa szkolnego i zaświadczenia o wynikach egzaminu wewnętrznego.\npowiat pleszewski,\trekrutacja do szkół,\twyniki


Materace na wymiar - Katalog Stron xgm.pl\nID tego wpisu to 3059\nTen wpis czytało użytkowników 153 z czego 9 odwiedziło stronę.\nSzczegóły strony Materace na wymiar:\nZachęcamy do skorzystania z usług naszej firmy, która już od dwudziestu lat działa na rynku. Zapraszamy do współpracy wszystkie osoby, które szukają solidnych towarów. Posiadamy dla Was materace na wymiar, które wykonywane są z wielkim zaangażowaniem. Możecie być pewni, że materiały, które stosujemy do produkcji, sprawią, że otrzymacie naprawdę solidne materace, będące z Wami przez długie lata. Zachęcamy Was do kontaktu, albowiem zatrudniani przez nas pracownicy odpowiedzą na każde Wasze zapytanie i również przedstawią Wam dokładną ofertę. Wśród naszych towarów znajdziecie też materace kieszonkowe, termoplastyczne, lateksowe, specjalne dla dzieci a także sporo innych. W atrakcyjnych cenach otrzymacie świetne artykuły, które pozwolą Wam na porządny i również miły odpoczynek. Spokojny sen prawdopodobny jest wyłącznie z naszymi materacami. Zachęcamy!


CHICCO Smoczek uspokajający PhysioForma Light 2-6m 2 szt. niebieski\nLOVI Smoczek uspokajając silikonowy Botanic Girl, 0-3m, 22/869, 2szt.\nLOVI Smoczek uspokajający silikonowy Indian Summer Boy, 0-3 m, 2 szt. 22/855\nCANPOL BABIES Smoczek uspokajający silikonowy 0-6 m symetryczny NEON LOVE 2szt. 22/652...\nNUK Smoczek uspokajający 6-18m Beach silikon 2 szt. 176229\nNUK Smoczek uspokajający 0-6m Beach silikon 2 szt. 175225\nLOVI Smoczek uspokajający, silikonowy NIGHT &DAY girl lamb 0-3m+, 2 szt.,\nNUK Smoczek uspokajający rozmiar 0 0-2m Genius silikon 1 szt. 730330\nLOVI Smoczek uspokajający, silikonowy Botanic Boy, 0-3m, 22/869 2szt.\nOryginalna cena 19.00 zł


Sądowe zobowiązanie do leczenia odwykowego krok po kroku - PDF\nDownload "Sądowe zobowiązanie do leczenia odwykowego krok po kroku"\n1 Sądowe zobowiązanie do leczenia odwykowego krok po kroku Zobowiązanie do leczenia odwykowego jest uregulowane w Ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (art ) i według obecnego stanu prawnego nie jest to leczenie o charakterze przymusowym. Poszczególne etapy procedury zobowiązania do leczenia odwykowego można przedstawić w następujący sposób: 1. Wszczęcie procedury do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Szaflarach wpływa zawiadomienie albo GKRPA rozpoczyna procedurę z własnej inicjatywy. 2. Rozmowa z wnioskodawcą i zbieranie materiałów dowodowych, w tym ustalenie czy zachodzą przesłanki wskazane w ustawie, jako wymagane do zobowiązania danej osoby do leczenia odwykowego np. rozkład życia rodzinnego. 3. Rozmowa motywacyjna z osobą zobowiązywaną (jeśli się zgłosi). 4. Skierowanie na badanie przez biegłych i włączenie opinii biegłych do dokumentacji (jeśli badanie zostanie przeprowadzone). 5. Wniosek do sądu (jeśli osoba zobowiązywana, mimo stwierdzenia przez biegłych uzależnienia, nie wyraża zgody na dobrowolne leczenie, lub jeśli do badania nie doszło, ale z materiału dowodowego wynika, że możemy mieć do czynienia z osobą uzależnioną). 6. Rozprawa sądowa i postanowienie sądu. Pytania i odpowiedzi Jeżeli procedura zobowiązania do leczenia odwykowego nie jest tym samym co przymusowe leczenie, to na czym polega ograniczenie dobrowolności? Sądowe zobowiązanie do leczenia zastępuje zgodę osoby zobowiązanej na poddanie się leczeniu i wprowadza tym samym wyjątek od zasady wyrażonej w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, mówiącej o tym, że do udzielenia świadczenia zdrowotnego, czyli do leczenia, potrzebna jest zgoda pacjenta. Mówiąc inaczej wtedy, kiedy osoba zobowiązana do leczenia zgłosi się do placówki, to terapeuta czy lekarz nie musi jej pytać o zgodę na pozostanie w takiej placówce. Sądowe postanowienie oznacza także dla osoby zobowiązanej obowiązek poddania się leczeniu w wyznaczonym terminie, trybie i we wskazanej placówce, a jeśli zobowiązany nie stawi się na leczenie, lub nie będzie go kontynuował, to sąd może zarządzić doprowadzenie go przez organ policji. Kiedy można uruchomić procedurę zobowiązania do leczenia odwykowego? Aby zobowiązać daną osobę do leczenia odwykowego, muszą wystąpić jednocześnie zarówno uzależnienie od alkoholu, jak i jedna z przesłanek wskazanych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi: 1. Rozkład życia rodzinnego 2. Demoralizacja małoletnich 3. Uchylanie się od pracy 4. Systematyczne zakłócanie spokoju lub porządku publicznego\n2 Oznacza to zatem, że samo stwierdzenie uzależnienia nie wystarczy, aby taką procedurę uruchomić. Musi wystąpić jeszcze przynajmniej jedno negatywne zachowanie spośród wymienionych powyżej. W innym przypadku nie ma podstaw do skierowania sprawy do sądu. Kto może zainicjować procedurę i w jakiej formie? Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie wymienia podmiotów, które są uprawnione do złożenia zgłoszenia, dlatego zawiadomienie do GKRPA może złożyć zarówno osoba prywatna, jak i instytucja publiczna (np. policja, ośrodek pomocy społecznej, szkoła, a także zespół interdyscyplinarny albo grupa robocza do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie). Zatem każdy, kto ma uzasadnione podejrzenie, że dana osoba jest uzależniona oraz, że w związku z piciem dopuszcza się zachowań wymienionych w omawianych wyżej przesłankach, może zgłosić ten fakt do GKRPA. Oznacza to, że jeśli jesteś żoną lub mężem osoby uzależnionej, ale z jakichś względów obawiasz się osobistego uczestnictwa w procedurze, możesz poprosić o złożenie takiego wniosku np. pracownika socjalnego albo inną osobę lub instytucję, która będzie gotowa to uczynić i będzie dysponowała stosownymi informacjami na temat funkcjonowania osoby uzależnionej. Ustawa nie określa formy składania wniosku, a to oznacza, że można taki wniosek złożyć na piśmie, jak i ustnie podczas rozmowy. W każdym z tych przypadków Gminna Komisja powinna sporządzić protokół. Jednak dla ułatwienia sprawy wskazane jest wypełnienie wniosku załączonego w zakładce -"O nas". Jakie dowody powinnam/powinienem dostarczyć gminnej komisji? Ustawa nie wskazuje, jakie informacje powinny zostać zawarte we wniosku o uruchomienie procedury. Jednak na pewno trzeba wskazać dane osoby, która składa takie zawiadomienie (wnioski anonimowe nie mogą być rozpatrywane, ponieważ nie stanowią dowodu dla sądu) oraz to, że wnioskodawca domaga się uruchomienia postępowania zmierzającego do zobowiązania do leczenia odwykowego. Dla ułatwienia dalszego postępowania należy w uzasadnieniu zawiadomienia opisać, w jaki sposób picie osoby, względem której chcemy rozpocząć procedurę, negatywnie wpływa na rodzinę, dzieci czy zakłócanie porządku publicznego. Krótko mówiąc, należy wskazać okoliczności, które zgodnie z ustawą są wymagane, aby można było skierować sprawę do sądu, czyli uzależnienie od alkoholu (ostatecznie potwierdzają to biegli) oraz uzasadnić występowanie jednej z następującej konsekwencji: rozkład życia rodzinnego, demoralizacja małoletnich, uchylanie się od pracy lub systematyczne zakłócanie spokoju lub porządku publicznego. W zawiadomieniu można też wskazać inne osoby, które będą mogły udzielić GKRPA, a potem ewentualnie sądowi, dodatkowych informacji potwierdzających opisaną przez wnioskodawcę sytuację. Należy jednak pamiętać, że Komisja nie może tych osób wzywać (ponieważ nie jest sądem), więc ich stawiennictwo na posiedzeniu Zespołu może być jedynie dobrowolne. Kim są biegli wydający opinię w przedmiocie uzależnienia od alkoholu? Opinię wydają wspólnie, po przeprowadzonych badaniach, lekarz psychiatra i psycholog albo lekarz psychiatra i specjalista psychoterapii uzależnień. Biegli ci znajdują się na liście\n3 biegłych powołanych przez prezesa sądu okręgowego. Fakt, że opinię wydaje dwóch biegłych jest wyrazem odpowiedzialności za diagnozę uzależnienia i jej konsekwencje dla osoby badanej. Nie można bowiem mieć wątpliwości, że osoba, wobec której sąd ma orzec zobowiązanie do leczenia, jest faktycznie uzależniona. Dlatego kontakt z osobą badaną muszą mieć obaj biegli, a nie tylko jeden z nich (drugi niekiedy ogranicza się tylko do potwierdzenia wniosków zawartych w pierwszej opinii, co jest całkowicie niezgodne z przepisami). Kwestię opinii biegłych reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2007 roku w sprawie biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu. A co jeśli osoba uzależniona nie stawi się na rozmowę motywacyjną do Komisji albo nie przyjdzie na rozmowę z biegłymi? Niestawienie się na zaproszenie GKRPA nie wstrzymuje dalszego postępowania. Podobnie brak opinii biegłych nie oznacza, że Komisja kończy postępowanie i rezygnuje ze skierowania sprawy do sądu. Gminna Komisja będzie starała się spotkać z osobą uzależnioną, wysyłając do niej stosowne pisma, podobnie będzie starała się skierować ją na badanie przez biegłych, jednak stawiennictwo osoby zobowiązywanej i przeprowadzenie z nią rozmowy nie jest warunkiem koniecznym, aby skierować wniosek do sądu. Jeśli nie uda się zrealizować badania, Komisja dołączy do wniosku do sądu stosowną dokumentację (korespondencję, protokoły z posiedzeń), potwierdzającą podejmowane próby w celu skierowania klienta na badanie przez biegłych. Warto wiedzieć, że GKRPA nie może zastosować żadnego przymusu, np. nie może zwrócić się do policji, aby ta doprowadziła daną osobę na spotkanie z komisją albo na badanie przez biegłego. Wszelkie środki przymusu, np. dowiezienie do placówki odwykowej, mogą mieć miejsce dopiero po orzeczeniu zobowiązania do leczenia odwykowego i na wyraźne polecenie sądu. Co mogę zrobić, żeby mąż/żona nie czytał(a) moich zeznań? Komisja może odmówić pokazywania osobie zobowiązywanej zeznań złożonych przez wnioskodawcę, czy świadków, wtedy, kiedy ich ujawnienie mogłoby narazić te osoby na niebezpieczeństwo. Jeśli zatem czujesz się w jakiś sposób zagrożony/zagrożona, poinformuj o tym członków Komisji i poproś, aby w protokole rozmowy odnotowali informację o nieujawnianiu treści zgłoszenia. Należy jednak pamiętać, że w sytuacji, kiedy sprawa trafi do sądu, zobowiązywany będzie miał pełny dostęp do materiałów postępowania. Jakie uprawnienia mi przysługują, jako osobie, która złożyła zawiadomienie do GKRPA? Ani osoba prywatna składająca zawiadomienie o konieczności podjęcia działań w ramach procedury, ani instytucja nie stają się stronami postępowania i nie przysługują im żadne prawa w tym względzie. Oznacza to m.in., że wnioskodawca nie będzie miał dostępu do gromadzonych materiałów postępowania i nie stanie się uczestnikiem postępowania sądowego, czyli np. nie będzie mógł składać w nim wniosków dowodowych ani wnosić apelacji od postanowienia sądu rejonowego (sądem drugiej instancji jest sąd okręgowy). Jak wygląda postępowanie przed sądem?\n4 Należy pamiętać, że uczestnikami postępowania sądowego są Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz osoba zobowiązywana. Sąd wyda postanowienie w przedmiocie zobowiązania do leczenia odwykowego po przeprowadzeniu rozprawy oraz wysłuchaniu osoby zobowiązywanej. Taka rozprawa musi odbyć się nie później niż po upływie miesiąca od daty złożenia wniosku przez GKRPA. Komisja przekazuje zebraną dokumentację wraz z opinią biegłych, jeśli badanie zostało zrealizowane. Może także wnioskować o wezwanie na rozprawę określonych świadków lub biegłych. Jeśli badanie przez biegłych nie zostało przeprowadzone, bo zobowiązywany nie zgłaszał się, sąd przed wydaniem postanowienia zarządza poddanie takiej osoby odpowiednim badaniom. Jeśli biegli nie ustalili jednoznacznie, czy osoba jest uzależniona, czy nie, sąd może zarządzić skierowanie takiej osoby na obserwację do zakładu lecznictwa odwykowego. Jeśli zobowiązany nie stawi się do placówki, sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie przez policję. Co można zrobić w sytuacji, w której osoba zobowiązywana nie stawia się na rozprawę do sądu i nie ma usprawiedliwienia, np. zwolnienia lekarskiego? W sytuacji nieusprawiedliwionego niestawienia się do sądu, sądowi przysługuje wydanie zarządzenia o przymusowym doprowadzeniu takiej osoby na rozprawę przez policję. Czy jako wnioskodawca będę musiał(a) ponieść koszty sądowe? Nie. Ogół kosztów postępowania, w tym koszt przeprowadzenia badania przez biegłych, poniesie Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Natomiast jeśli na wniosek zobowiązywanego zostaną przeprowadzone jakieś dodatkowe czynności, wtedy koszty te będą obciążały osobę zobowiązywaną. Co mogę zrobić, jeśli osoba uzależniona mimo postanowienia sądu nie chce się leczyć? Jeśli zobowiązany nie realizuje postanowienia sądu, należy zgłosić ten fakt albo bezpośrednio do sądu, albo poinformować o tym kuratora, jeśli sąd takiego przydzielił. Sądowe zobowiązanie jest ważne przez 2 lata i w tym czasie policja na polecenie sądu może dowieźć, nawet kilkakrotnie, taką osobę do placówki leczenia odwykowego. Po upływie 2 lat procedurę trzeba uruchomić i przeprowadzić ponownie. Za niepodjęcie czy nieukończenie leczenia nie grożą żadne sankcje osoba zobowiązana nie płaci grzywny ani nie idzie do więzienia. Wynika to z faktu, że procedura zobowiązania do leczenia odwykowego nie jest procedurą karną, a osoba zobowiązywana nie jest w tym postępowaniu przestępcą. Należy też jasno powiedzieć, że nie ma podstaw prawnych do ponownego składania wniosku do GKRPA, jeśli od czasu wydania sądowego orzeczenia nie minęły 2 lata, nawet, jeśli osoba zobowiązana nie podjęła leczenia lub go nie ukończyła lub, mimo leczenia, pije dalej. Postanowienie sądowe dotyczy samego faktu zobowiązania i nie gwarantuje efektów leczenia, dlatego nawet w sytuacji, w której osoba uzależniona po zakończonej terapii pije alkohol, nie stanowi to wystarczającej przesłanki do ponownego uruchomienia procedury przed upływem 2 lat. Jaka jest efektywność procedury?\n5 Spośród wszystkich osób zobowiązanych sądownie zaledwie nieco ponad połowa podejmuje leczenie, a z kolei z tej grupy mniej niż 50% kończy podstawowy program terapii. Biorąc więc pod uwagę wszystkich zobowiązanych przez sąd, zaledwie co czwarty kończy leczenie na poziomie podstawowym. Niewielu z nich kontynuuje leczenie w programach terapii pogłębionej, ograniczając się tylko do tego, czego w swoim postanowieniu wymaga sąd. Dlaczego tak trudno zmusić kogoś uzależnionego do tego, żeby zaczął się leczyć? Zwykle osoby uzależnione nie chcą się leczyć, ponieważ nie dostrzegają problemów i nie widzą potrzeby zmiany swojego sposobu picia. Do tego dochodzą mechanizmy obronne, które utrudniają dostrzeżenie konsekwencji picia. Uzależnieni tłumaczą sobie, że piją jak inni albo próbują swoje picie usprawiedliwiać np. kłopotami w pracy czy w domu. W takiej sytuacji naciski i próby wywierania presji nie przynoszą rezultatu. W wielu przypadkach nawet przymusowa terapia nie daje efektu, ponieważ pacjent nie ma motywacji do zmiany, a podjęcie leczenia nie było jego własną decyzją, ale realizacją sądowego postanowienia, w dodatku często podyktowaną strachem. Czy mogę coś zrobić, żeby osoba uzależniona przestała pić? Praca z osobami uzależnionymi pokazuje, że punktem przełomowym w kierunku leczenia zwykle są jakieś sytuacje kryzysowe, czyli doświadczenie określonych szkód, którym nie da się już zaprzeczyć i które sprawiają, że dana osoba zaczyna zastanawiać się nad swoim postępowaniem. Zwykle osoby chcące pomóc uzależnionemu próbują go przekonywać, uświadamiać, straszyć, edukować i niestety zwykle te strategie nie przynoszą skutku. Im bardziej naciskają, tym bardziej uzależniony się broni. Tymczasem możemy swoim postępowaniem ułatwić mu zmierzenie się z konsekwencjami swojego picia (nie przejmować jego obowiązków domowych, nie usprawiedliwiać przed szefem czy znajomymi jego picia, nie kłaść do łóżka, kiedy pijany sam nie może tego zrobić itp.). Warto też wycofać nadmierną koncentrację swojej uwagi i aktywności z osoby uzależnionej i zadbać o siebie zadać sobie pytanie: czego ja potrzebuję i co mogę dla siebie zrobić, żeby poczuć się lepiej. Koncentrowanie się na osobie pijącej, sprawdzanie jej, kontrolowanie, jest bardzo wyczerpujące emocjonalnie i nieskuteczne. Osoby uzależnionej nie da się zmusić do leczenia odwykowego nawet sądowym zobowiązaniem, jeśli sama nie będzie tego chciała. Jak mogę pomóc sobie? Dorośli członkowie rodzin z problemem alkoholowym mogą znaleźć pomoc w placówkach leczenia odwykowego, gdzie poza programami dla osób uzależnionych prowadzone są także programy terapeutyczne lub psychoedukacyjne dla ich rodzin. Najbliższa taka placówka znajduje się w Nowym Targu przy ul. Szpitalnej 14 (Poradnia Leczenia Uzależnień tel. 18/ ). W punkcie konsultacyjnym w Szaflarach przyjmuje psycholog, który udziela wsparcia dla osób z rodzin, w których występuje problem alkoholowy. Pamiętaj, że nie musisz czekać aż osoba uzależniona podejmie leczenie i przestanie pić. Niezależnie od jej decyzji możesz odzyskać spokój, poczuć ulgę i poprawić jakość swojego funkcjonowania. Nie zwlekaj ze zgłoszeniem się po pomoc i wsparci psychologiczne. Na czym polega leczenie odwykowe?\n6 Leczenie odwykowe polega na uczestnictwie w psychoterapii, podczas której pacjent ma okazję dowiedzieć się na czym polega jego uzależnienie oraz nabywa umiejętności radzenia sobie z głodem alkoholowym i nawrotami. Podczas terapii pacjenci uczą się jak sobie radzić z emocjami i problemami dnia codziennego bez pomocy substancji psychoaktywnych. Skuteczność terapii wynosi ok %. Duży wpływ na efektywność leczenia ma postawa samego pacjenta oraz jego zaangażowanie i aktywny udział w terapii. Program podstawowy psychoterapii trwa od 6 do 8 tygodni w oddziałach całodobowych i dziennych lub ok. 6 miesięcy w placówkach ambulatoryjnych. Kolejny etap to program pogłębionej psychoterapii, trwający ok miesięcy. Leczenie osób uzależnionych jest bezpłatne również dla osób nieubezpieczonych. Jak dotąd nie wynaleziono leku na uzależnienie, który mógłby zastąpić psychoterapię, wszelkie leki mogą być stosowane pod kontrolą lekarza, najlepiej psychiatry z placówki odwykowej i stanowią jedynie wsparcie dla działań terapeutycznych. Co mam zrobić, jeśli osoba uzależniona stosuje przemoc wobec mnie albo moich dzieci? Picie alkoholu zwiększa prawdopodobieństwo stosowania przemocy wobec bliskich, choć zwykle nie jest jedyną przyczyną zachowań agresywnych. Osoby krzywdzone często odczuwają wstyd i lęk, trudno im o swojej sytuacji opowiedzieć. Jeśli twój partner zachowuje się agresywnie wobec ciebie albo twoich dzieci, masz prawo się bronić. Nic nie usprawiedliwia przemocy, a więc również nadużywanie alkoholu. O pomoc możesz zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej, do dzielnicowego, a także do GKRPA. Możesz też skontaktować się z Ogólnopolskim Pogotowiem dla Ofiar Przemocy w Rodzinie Niebieska Linia, dzwoniąc pod numer lub pisząc na adres W każdej sytuacji bezpośredniego zagrożenia dzwoń pod numer alarmowy 112. Materiał opracowany w oparciu o broszurę Zobowiązanie do leczenia odwykowego informator dla rodzin Katarzyny Łukowskiej wydaną pod patronatem PARPA


Skuteczne administrowanie osiedlami mieszkaniowymi - pulmo med\nStart » Wykończenia » Remonty, Elektryk, Hydraulik » Skuteczne administrowanie osiedlami mieszkaniowymi\nAbdom to specjalistyczna firma, która oferuje szereg usług, szczególnie przydatnych w dużych miastach. Jednym z nich jest profesjonalna administracja nieruchomości. Warszawa to główny teren działania firmy Abdom, która zatrudnia szereg wykwalifikowanych specjalistów, mogących pochwalić się doskonałym wyksztalceniem oraz praktyką w zarządzaniu nieruchomościami lub zespołami całych osiedli. Warszawa to miejsce, w którym powstało mnóstwo prywatnych osiedli i wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Wszędzie potrzebna jest sprawna administracja.\nW każdym przypadku, czy to w przypadku pojedynczego budynku wielorodzinnego, czy też w przypadku dużego osiedla, potrzebna jest profesjonalna administracja nieruchomości. Warszawa to doskonały przykład tego, że można tą czynność zlecać zewnętrznym firmom prywatnym. Administratorzy dbają o porządek i spokój mieszkańców, a także o prawidłowe działanie szeregu instalacji, w tym gazowych, prądotwórczych i wielu innych. Dzięki temu znacząco wzrasta poziom bezpieczeństwa mieszkańców takich osiedli.


Takie medale i czapeczki dostaną biegacze 31 grudnia w Gorlicach. Biegniesz?\nOpublikowane w śr., 11/12/2019 - 09:14\nWiemy już wyglądają medale (i nie tylko), które otrzymają uczestnicy zbliżającego się 29. Gorlickiego Biegu Sylwestrowego.\n- Ich wygląd nawiązują oczywiście do Gorlic - miasta światła, a także do biegania i ostatniego dnia 2019 roku. Tym razem biegacze zamiast koszulek dostaną kolorowe czapki do biegania. One również dotarły do nas i będą wydawane z pakietami startowymi tuż przed biegiem – informuje Dariusz Oczkowicz z Ośrodka Sportu i Rekreacji w Gorlicach.\nGBS odbędzie się już po raz 29. W przeszłości wygrywali te zawody znakomici polscy biegaczy. Tu można zapoznać się z historią biegu:\nW Gorlicach wygrywali m. in. Szost, Burghardt, Kulka, Zatorska. Kto teraz?\nW 29. Gorlickim Biegu Sylwestrowym można wystartować na jednym z dwóch dystansów – 5 km lub 10 km. Limit uczestników wyznaczono na 550 osób. Na liście startowej już w tej chwili znajduje się ponad 200 osób.\nOrganizatorzy przewidzieli puchary, dypolomy i nagrody finansowe w kategorii open (od pierwszego do szóstego miejsca), a także w 11 kategoriach wiekowych (także od 1. do 6. miejsca).\nZapisy trwają TUTAJ


Bielizna dla karmiących mam - Azarin radzi\nModa / Przez Tomasz Wróbel / 2 kwietnia 2020 19 grudnia 2020\nBycie mamą nie jest proste, szczególnie noworodka i niemowlaka. Wiele kobiet decyduje się na karmienie dziecka piersią, gdyż to najlepszy sposób na jego odżywianie. Choć wymaga ono dużego poświęcenia ze strony mamy i też przygotowania.\nW jakiej bieliźnie karmić dziecko?\nW kobiecych piersiach, pokarm dla maluszka zaczyna się produkować już w okolicach dwudziestego tygodnia i z czasem jest go tylko więcej. Zaraz po porodzie, piersi są szczególnie nabrzmiałe i wymagają odpowiedniego traktowania. Konieczna jest specjalna bielizna do karmienia, która odpowiednio podtrzymuje biust i umożliwia łatwe i szybkie karmienie. Podstawową cechą takiej bielizny, są odpinane ramiączka i możliwość odsłonięcia każdej piersi z osobna. Dzięki temu, mama może bezproblemowo karmić maluszka w każdym miejscu. Taki biustonosz musi być przede wszystkim wygodny, ponieważ mama będzie w nich chodziła przez okres karmienia przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Najczęściej są one wykonane z bawełny i nie posiadają żadnych usztywnień ani fiszbin. Czasem bywa, że trzeba nakarmić dziecko w miejscu publicznym i wtedy stanik do karmienia jest idealnym rozwiązaniem, bo bez odsłaniania piersi można nakarmić maluszka. Umożliwia on odsłonięcie jedynie niewielkiej części piersi z brodawką. Każda mama powinna mieć przynajmniej dwa modele biustonosza na zmianę, aby zawsze mieć czysty model. Takie bielizna jest potrzebna jedynie na czas karmienia, ponieważ ma specyficzny krój. Można ją nabyć w większości sklepów odzieżowych z działem dla przyszłych mam.\nCeny bielizny do karmienia są porównywalne do codziennych modeli, ale najtaniej je kupimy w sklepach internetowych. Przeciętnie za taki model trzeba zapłacić około trzydzieści – sześćdziesiąt złotych. Po skończonym karmieniu nie będzie on już potrzebny, więc lepiej nie przepłacać.


Niektóre dzieci można wyleczyć z autyzmu, choć nie bez konsekwencji - Dbam o Zdrowie\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Niektóre dzieci można wyleczyć z autyzmu, choć nie bez konsekwencji\nPrzez długi czas sądzono, że zaburzenia ze spektrum autyzmu można co najwyżej łagodzić, zaś nie ma mowy o ich całkowitej eliminacji. Badania z ostatnich kilku lat pokazują, że możliwe jest cofnięcie skutków schorzenia przynajmniej do pewnego stopnia.\nU niektórych dzieci z wczesnymi symptomami, postęp choroby jest możliwy do zahamowania i powrotu do wcześniejszego stadium. Jednak w większości przypadków nie likwiduje to trudności w codziennym funkcjonowaniu, obejmującym komunikację językową, umiejętność uczenia się czy problemy behawioralne.\nZnika autyzm, trudności pozostają\nNaukowcy z Albert Einstein College of Medicine w Nowym Yorku zweryfikowali to przypuszczenie w badaniu (w latach 2003-2013), które objęło 569 pacjentów. Diagnoza ASD została postawiona, gdy mieli 2,5 roku. W wieku 6,5 roku analizy zostały powtórzone, by sprawdzić postępy terapii. Zdecydowana większość dzieci została objęta wczesną interwencją terapeutyczną, mającą na celu zahamowanie rozwoju choroby lub minimalizację jej konsekwencji. Po wykonaniu badania kontrolnego okazało się, że 38 spośród niemal 600 osób nie wykazywało cech typowych dla tego schorzenia. U 68% spośród wspomnianych 38 dzieci stwierdzono jednak trudności językowe lub związane z nauką, a u 49% problemy behawioralne, takie jak deficyty uwagi, hiperaktywność i ogólne odstępstwo od typowych zachowań. Dodatkowo u 24% z nich zauważono zaburzenia nastroju, obsesyjno-kompulsywne, niepokój lub selektywny mutyzm, czyli fobię społeczną, polegającą na lęku przed kontaktami z nieznajomymi, a u 5% osób poważne zakłócenia psychiczne ze spektrum psychotycznego.\nU zaledwie 3 (8%) z 38 dzieci, „wyleczonych” z autyzmu, nie stwierdzono żadnych, współistniejących problemów na tle behawioralnym lub psychicznym. Kontrolne testy kognitywne, wykonane na 33 z 38 dzieci wykazały, że u żadnego z nich nie zdiagnozowano niepełnosprawności intelektualnej.\nIndywidualne rozpatrywanie każdego przypadku medycznego\nBadania naukowców pozwalają przybliżyć odpowiedź na pytanie o to, co dzieje się z dziećmi, u których cofnięto diagnozę zaburzeń. Być może pierwotne rozpoznanie choroby było po prostu niewłaściwe bądź pewne dodatkowe cechy przemawiają za tym, że część osób jest lepiej predysponowanych do leczenia. Znaczenie może mieć także rodzaj terapii, która prowadzi do określonych skutków. Zdaniem naukowców niektóre dzieci z diagnozą ze spektrum autyzmu reagują bezpośrednio na terapię, zaś u innych poprawa następuje w związku z indywidualnymi aspektami ich rozwoju.\nBadanie prowadzone przez naukowców z Albert Einstein College of Medicine jest największym z tego rodzaju analiz i najbardziej rygorystycznym pod względem podejścia do diagnostyki typu follow-up.\nPonad 100 genów powiązanych z występowaniem choroby\nOprócz starań w kierunku wyleczenia schorzenia, naukowcy pracują również nad zdiagnozowaniem genezy jego powstawania. Jedno z najnowszych badań, przeprowadzone na Uniwersytecie Harvarda dowodzi, że istnieją aż 102 geny powiązane z chorobą (47 z nich łączy się przede wszystkim z niepełnosprawnością intelektualną i opóźnieniami w rozwoju, natomiast 52 są silnie skolidowane z zaburzeniami autystycznymi).\nBadacze mają nadzieję, że to odkrycie pomoże poprawić stan wiedzy naukowej dotyczącej dziedziczenia i biologii ASD oraz zwiększyć umiejętność podziału fenotypów na kategorie wewnątrz spektrum schorzenia i poza nim.\nL. Shulman, E. D’Agostino, S. Lee i in., When an Early Diagnosis of Autism Spectrum Disorder Resolves, What Remains?, ,,Journal of Child Neurology”, 2019.\nAmerican Society of Human Genetics, Largest Autism Sequencing Study to Date Yields 102 Genes Associated with ASD. Findings Reported at ASHG 2018 Annual Meeting, ,,ASHG” [online], https://www.ashg.org/press/201810-autism.shtml, [dostęp:] 13.03.2019.\nAmerican Society of Human Genetics, Largest autism sequencing study to date yields 102 genes associated with ASD, ,,ScienceDaily” [online], www.sciencedaily.com/releases/2018/10/181017172838.htm, [dostęp:] 13.03.2019.\nPrzeczytane 3953 razy


silnik 6 KM i do tego ponton, albo odwrotnie :) - Ogólnopolskie Forum Motorowodne\nsilnik 6 KM i do tego ponton, albo odwrotnie :)\nAutor Wątek: silnik 6 KM i do tego ponton, albo odwrotnie :) (Przeczytany 1165 razy)\nWrzesień 14, 2020, 20:46:07\nOdp: silnik 6 KM i do tego ponton, albo odwrotnie :)\nA tam kozaczeniem. Rozbujane Śniardwy są fajne do pływania;)\nWrzesień 15, 2020, 09:18:05\nWychodzi na to ,że wielkość ma znaczenie ,jeśli chodzi o bujanie . Kupując ponton, miałem wizje relaksu na wodzie , silnik wyłączony ,a fale bujają łajbą i mną , Niestety ,teraz po sezonie i licznych wojażach wiem ,że pontonu 330 z ciężką ame .. podłogą byle co nie rozkołysze . Fakt nie trafiłem jeszcze na fale powyżej 50 cm ,ale te w okolicach ,nawet jak szły gęsto ,to ledwo ruszały ponton w dryfie . Wiadomo ,jak szłem na silniku pod nie to całość skała aż miło ,ale na postoju ,aby aby .\nWrzesień 15, 2020, 11:08:12\nCytat: powolny w Wrzesień 15, 2020, 09:18:05\nKupując ponton, miałem wizje relaksu na wodzie .\nTak się jeszcze bujam na fali myśli czy to z podłogą air deck czy może jednak z ameliniową. choć do tej pierwszej mi bliżej. Długość pontonu narzucają producenci i Mercury i Honda 320 cm wiec tu już chyba nie pokombinuje. Co do silnika to na pierwszym miejscu w poszukiwaniach Suzuki 6KM bo najlżejszy i ma największą pojemność skokową, potem Yamaha 6 KM może Mercury, ale ten już ma silnik tylko 123 cm3. No zobaczymy co tam życie ogłoszeniowe przyniesie.\nW każdym razie przez te kilka dni dojrzałem do tego, że na ponton trzeba szykować 3,5-4 tys zł i na silnik 3,5-4 tys zł\nWrzesień 15, 2020, 11:30:32\nJeżeli chodzi o ponton dryfujący na fali to fakt napewno jest stabilny, nawet w moim 300d mawericu na sporej fali czuje się że tak powiem pewnie. Co innego jeśli chodzi o pływanie pod fale, ponton skacze po ich grzbietach a gdy prubuje dać wincej gazu (płynąć w ślizgu skacząc po falach) śruba łapie powietrze. Czy u ciebie powolny też to się dzieje? Może mój ten 300 poprostu jest za kródki na takie harce?\nWrzesień 16, 2020, 08:57:06\nJak pisałem z większymi falami jeszcze doświadczenia nie mam . Co do zapowietrzania śruby ,zdarzało mi się na początku przygody ,ale ja mam ponton PP (płaski) . Od czasu kiedy pomiędzy dno a podłogę wkładam kawałek deski ,problem zapowietrzania się skończył. Swoją drogą ciekawe ,że przed "modyfikacją " śruba łapała powietrze przeważnie na stojącej wodzie ( bez fal ) ,a jak chociaż troszkę bujało to ponton skakał w ślizgu i nic . Ty masz ponton z kilem więc nie powinno być problemów. Popróbuj z trymowaniem ,podobno nie ma uniwersalnego ustawienia trymu ,tylko zależy od czynników zewnętrznych ( trzeba próbować ).\nWrzesień 16, 2020, 15:53:26\nZ trymem to już przerobiłem na wszystkie możliwe sposoby. Optymalnie u mnie to druga dziura od pawęży. Powietrze łapie mi tylko na dużej fali na Śniardwach tylko to się zdarza. A tak to jest ok. Nie wiem może poprostu zaduże fale forsuje? . Mam zakupione hydro płaty ale jeszcze nie testowałem ich na falach. Zobaczymy.\nWrzesień 17, 2020, 10:31:11\nSkakanie rufy i łapanie na śrubę powietrza to jedno, a skakanie dziobu czyli kaczkowanie to drugie. Mam mały ponton 2,7 m z silnikiem 6 KM i jak siedzę bliżej rufy to kaczkuje. Przełożyłem skrzynkę ze szpejami na dziób a na to zbiornik paliwa, sam trochę do przodu i się uspokoiło ale muszę utrzymywać duży gaz. Mierzę i ważę sporo a to powoduje trudność w wyważeniu pływadła. Pod lżejszym woźnicą pewnie zachowywał by się zestaw inaczej. Co ciekawe, mam też mały pontonik 2,5 m i z tym samym silnikiem nic nie kaczkuje.\nWrzesień 17, 2020, 11:00:46\nNo fakt ,z tym skakaniem i zasysaniem jest jak piszesz . Znowu mi namieszało ,bo chciałem właśnie kupić mercurego 2,5 ,ale jak czytałem poprzednie posty ,to pomyślałem że skoro takie objawy ,to może przez tą "wielkość " i zacząłem odpuszczać . A Ty piszesz ,że 2,5 chodzi fajnie i znowu mam zagwozdkę . Napisz jeszcze ten 2,5 z kilem czy bez i jaka podłoga ,bo wychodzi na to ,że wszystko ma znaczenie . Mój 3,3 jest OK ,ale ciężki i długo się składa ,a widziałem filmik ,jak gościu malucha z airmatą pompuje około 7min i git .\nWrzesień 17, 2020, 11:56:29\nCytat: powolny w Wrzesień 17, 2020, 11:00:46\nNapisz jeszcze ten 2,5 z kilem czy bez i jaka podłoga ,bo wychodzi na to ,że wszystko ma znaczenie .\nGumijak BUSH płaskodenny z dmuchaną airmatą, bez kila.\nWrzesień 17, 2020, 12:02:15\nKoledzy chodzi mi o zachowanie waszych pływadeł na takich falach jak na załączonym filmie z pod linku? Bo na mniejszych jest ok.\nWrzesień 18, 2020, 10:29:46\nAle smaka na pobujanie się na falach narobiłeś . No niestety ,na takich (jak momentami widać ) nie miałem okazji ,ale na tych (co przeważnie widać ) mniejszych nie miałem problemów . W przyszłym roku jak się uda ,to chcą pojechać na kilka dni nad Zalew szczeciński ,to może czegoś podobnego doświadczę ,na razie pływałem przy mniejszych falach.\nWrzesień 18, 2020, 10:52:34\nCytat: powolny w Wrzesień 18, 2020, 10:29:46\nMierz siły na zamiary... mnie Zalew nauczył pokory.\nWrzesień 18, 2020, 11:38:45\n@powolny, na Łące 2 tygodnie temu były niezłe fale, miałbyś frajdę\nWrzesień 18, 2020, 13:58:22\nPanowie jak tu prędkość może wchodzić w grę ?\nWrzesień 18, 2020, 18:40:07\nlekki, nieduży, szybki ;) ponton\nJak w temacie Koledzy i Koleżanki. Chciał bym poradzić się z Waszego doświadczenia czy w klasie 3-3,2 metrowych pontonów któreś są szybsze, której wolniejsze, czy to kwestia masy, kwestia rodzaju podłogi, może średnicy balonów 40 czy 43 cm. Czy z podłogą aluminiową z definicji zapowiada się szybsza jazda, może lepsze tzw. właściwości nautyczne czy może z twardym Air Deck podłoga szybciej popłynie z tym samym silnikiem, bo masa w sumie mniejsza, a i podłoga, kil pompowany też jest.\nWybór silnika już zakończyłem silnik zamówiony, zaklepany Suzuki DF6AS 6 KM z 2016 roku z przelotem 100 moto/h, udokumentowane, serwisowany silniczek co roku w ASO.


Kamień elewacyjny cena - ceny kamienia dekoracyjnego 2022 | Opinie i Ceny | TuPolecam.pl Kamień elewacyjny cena - ceny kamienia dekoracyjnego\nKamień dekoracyjny ceny\ntupolecam.pl » Kamień elewacyjny » Kamień elewacyjny cena\nNie wiesz w jaki sposób zaaranżować własne M ? Brak ci pomysłu na idealne wykończenie wnętrza ? Głowa do góry – kamień elewacyjny z pewnością doda uroku twojemu mieszkaniu. Decydując się na taką formę dekoracji, pamiętajmy o kosztach całego przedsięwzięcia. Cena bowiem winna grać w tej kwestii główną rolę. Elewacja z kamienia to spora inwestycja, wobec tego zastanówmy się na jaką opcję możemy sobie pozwolić. Do najbardziej kosztownych elewacji należą te wykonane z piaskowca, kwarcytu czy łupku. Posiadając ograniczony budżet, warto zdecydować się na wapienie. Nie należy jednak oszczędzać, efekt końcowy może być bowiem nieadekwatny do naszych oczekiwań.\nKamień dekoracyjny – ceny\nŹródło obrazka: http://img.diynetwork.com/DIY/2008/10/30/dclhs-stone-veneer-finished_lg.jpg\nZwrot ku naturze to ostatnimi czasy bardzo popularny kierunek. Inspirowani kształtami oraz barwami przyrody, przenosimy owo piękno na nasz rodzimy grunt. Kamień dekoracyjny już od wielu lat cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Stanowi interesującą mieszankę materiału wykończeniowego, połączoną z aspektem zdobniczym. Idealnie współgra zarówno z wnętrzem tradycyjnym, jak również z iście nowoczesną stylizacją. Ceny produktu w dużej mierze zależą od producenta, warto zatem poszukać opcji adekwatnej do naszych możliwości.\nKamień dekoracyjny na allegro\nDokąd udać się w celu nabycia interesującego nas towaru? Nieocenionym źródłem wiedzy będzie oczywiście Internet. Sklepy on – line proponują konsumentom całą gamę materiałów wykończeniowych, warto zatem poszperać nieco w sieci. Zdecydujmy się również na Allegro – to miejsce pełne atrakcyjnych ofert.\nCeny kamienia dekoracyjnego\nCeny kamienia dekoracyjnego bywają bardzo zróżnicowane. Niejednokrotnie, klient pozbawiony wiedzy na ten temat, ma ogromny problem z podjęciem decyzji. Cena to przecież jeden z kluczowych elementów w trakcie wyboru kamienia dekoracyjnego. Obok tej kwestii, należy zwrócić uwagę także na tolerancję grubości płyt oraz wielkość kamieni. Najtańsze materiały możemy nabyć już od 30 złotych za metr kwadratowy. Na rynku znajdziemy ponadto kamienie z tzw. certyfikatem. Oczywiście, cena materiału jest dość wysoka, warto jednak pamiętać, iż przy zakupie luksusowego towaru, klient otrzymuje gwarancję jakości. To ważne, zwłaszcza, gdy na ten cel przeznaczamy dość pokaźną sumę.