(1950 - ) - Olsztyński artysta fotografik, muzyk, basista, wokalista.\nUrodził się 27 grudnia 1950 r. w Olsztynie.\nPierwsze lekcje gitary odebrał u Włodzimierza Kochańskiego.\nW latach 70-tych przez 3 lata uczył się liternictwa i dekoratorstwa w Pracowni Grzegorza Rurysa w Olsztynie. W tym czasie uczył się również w Pracowni Malarskiej prowadzonej przez Eugeniusza Kochanowskiego przy WDK w Olsztynie. "Studia" trwały około 3 lat.\nW tym czasie przez rok uczył się śpiewu solowego u Pani Boguckiej, w starej szkole muzycznej prowadzonej przez prof. Garglinowicz. W szkole muzycznej odbył również 2 lata nauki w klasie kontrabasu u prof. Wolskiego.\nBył to czas początków Quintetu, jak się okazał, szkoła nie wyrażała zgody na jakiekolwiek występy pozaszkolne, w związku z czym nauka została przerwana.\nW latach 70-tych zainteresował się fotografią. Najwięcej nauk otrzymał od Bogdana Prystroma prowadzącego laboratorium przy Planetarium w Olsztynie. Opanowanie technik fotograficznych takich jak izohelia, solaryzacja etc. to zasługa B. Prystroma. Później jeszcze odbył rok w zakładzie fot. Pani Agnieszki Wróblewskiej w Olsztynie aż do otrzymania uprawnień zawodowego fotografa .\nWspólnie z Bogdanem Prystromem i Mieczysławem Wieliczko wziął udział w największym konkursie fotografii krajobrazowej "Biennale Krajobrazu" w Kielcach, skąd przywiózł trzecią nagrodę za set "Unimal" nawiązujący do koncepcji "Unizmu" Władysława Strzemińskiego. Fascynacje Unizmem trwały aż do kilkuletniej przerwy w czynnym uprawianiu fotografii. Powrót nastąpił w Anglii w czasie kiedy nastała era fotografii cyfrowej.\nNowy Warsztat, nowe możliwości otworzyły drogę do kontynuacji eksperymentów związanych z Unizmem. Anglicy docenili innowacyjność nowej fotografii prezentowanej przez JSK. Zorganizowano kilka wystaw indywidualnych, zaproszeń na ART Fair w Londynie - Chelsea. W Norfolk Magazine dyr International Art Dealers Anthony Smith pisał: https://www.facebook.com/Jerzy-Konstantynowicz-Photographic-Studio-Design-01603-44-72-42-341565182613615/photos/ms.c.eJwzNDMyMja3tDAzMTU2MjQ20TMECVgYGJgYGlpamFsYAwBxkAaw.bps.a.687043271399136/1622379864532134/\nOtworzył własną galerię autorską w Norwich przy Magdalen Street 126, która istnieje do dziś.\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 19:13, 8 lut 2021.


Ojczyzna się odradza. Zwycięskie powstanie nad Wartą. 95 rocznica Powstania Wielkopolskiego jest powodem do przypomnienia wydarzeń, które spowodowały, że po ponad 100 latach niewoli pod zaborem pruskim, niepodległość odzyskała Wielkopolska oraz część Pomorza. Publikacja przedstawia przygotowania do jedynego zakończonego sukcesem powstania. Autor - wybitny poznański historyk Marceli Kosman, opisuje spontaniczny wybuch, wyzwolenie Poznania oraz prz...\nKsiążka dostępna od: 14,50\nTo książka, do której warto wrócić nie tylko z sentymentem. Przygodowa, barwna opowieść mistrza Józefa Hena - o grupie chłopców marzących o sportowych wyczynach, walczących o miejsce do gry w piłkę nożną. Mimo, że osadzona w realiach przedwojennych opisuje charaktery i sytuacje, które spotykamy również dzisiaj....\nZbiorek najpopularniejszych, klasycznych bajek w pięknej mistrzowskiej szacie graficznej Jana Marcina Szancera. Sentymentalne i wielopokoleniowe tytuły, które tworzą klasykę literatury dziecięcej: Ali Baba i czterdziestu rozbójników (według baśni z Księgi tysiąca i jednej nocy napisał Błażej Kusztelski), Jaś i Małgosia (Zofia Szancer), Kopciuszek (Zofia Szancer), Kot w butach (Zofia Szancer), O Janku co psom szył buty (Juliusz Słowacki). Ta książ...\nZakochani w pięknej poezji i zaczarowanej poetce zbieramy pogubione poetyckie strofy zamieszczając je w kolejnych tomikach wierszy. Echa śpiące to 29 przepięknych wierszy Joanny Kulmowej, a wśród nich również te najnowsze, nigdzie dotąd niepublikowane. Zanurzmy się więc w tej poezji i idźmy za poetką "tam, gdzie Pan Jan Chrystian Andersen przesuwa obłoki, gdzie chmury udają góry, gdzie na górskich polanach zapach siana, najwonniejszy z zapachów ś...\nPowieść baśniowa o naukach chłopca Adasia Niezgódki w dziwnej, trochę śmiesznej i zwariowanej akademii prowadzonej przez sympatycznego dziwaka Pana Kleksa. Ilustracje Jana Marcina Szancera. Na podstawie tego utworu powstał popularny film K. Gradowskiego....\nKsiążka dostępna od: 15,50\nCena katalogowa 15,50\n„Doktor Dolittle i jego zwierzęta”- to pierwsza część cyklu książek popularnych na całym świecie o niezwykłym lekarzu, który poznał mowę, obdarzonych ludzkimi cechami, zwierząt. Ze swoimi podopiecznymi odbywa dalekie podróże. Wspólne przygody i wydarzenia przedstawione są z dowcipem i humorem. Nowe wydanie książki w przekładzie Marty Korsak, ilustrowane przez Artura Nowickiego. „Jest w niej poezja, fantazja i trochę patosu, a przede wszystkim pos...\nKsiążka dostępna od: 10,90\n„Kulmowa dzieciom” to zbiór ponad stu najpiękniejszych, pełnych liryzmu i humoru wierszy autorstwa jednej z najznakomitszych znawczyń świata dziecięcej (i nie tylko) wyobraźni. Przypominamy, w pięknej oprawie graficznej Aleksandry Michalskiej-Szwagierczak, znane wiersze... o zasypianiu – „Aż tyle zasypiania”, o ptakach – „Aż tyle trzepotu”, o Krześlakach, o krowie w kropki bordo i wiele, wiele innych. Książka wyróżniona Nagrodą Literacką Miasta S...\nZnane i lubiane wierszyki Juliana Tuwima ilustrowane przez Jana Marcina Szancera - to jeden z licznych przykładów współpracy znanej spółki autorskiej. Te mini dzieła poetycko-plastyczne często powstawały bardzo spontanicznie, zdarzało się nawet na kawiarnianym stoliku. "Spóźniony słowik", "Bambo" i "O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci" to wierszyki bardzo znane, zamieszczane w różnych zbiorach. Książeczka "Wierszyki dla dzieci" w takiej postaci wyd...\n"Ballady" Adama Mickiewicza w najszlachetniejszej oprawie graficznej Jana Marcina Szancera, to książka po którą sięgną nie tylko uczniowie - dla nich jest to pozycja lekturowa. Świteź, Świtezianka, Lubię, Lilie, Pani Twardowska, Trzech Budrysów i inne, to perełki literackie naszego wieszcza, które z sentymentem przypomną sobie dorośli czytelnicy....\nKażdy z nas chciałby mieć złotą rybkę, która spełni wszystkie jego życzenia. W bajce Puszkina takie szczęście przytrafiło się staremu rybakowi i jego chciwej żonie. Warto by też mieć, jak cesarz Danon, złotego kogucika, który stojąc na wysokiej wieży ostrzegałby nas przed napastnikami. Jak się skończyły obie historie dowiecie się w nowym wydaniu bajek rosyjskich....\nKsiążka dostępna od: 16,50\nIgnacy Józef Krasicki (1735-1801) – wybitny poeta, komediopisarz. Biskup warmiński, senator i książę, arcybiskup gnieźnieński. Autor wielu poematów, satyr i bajek. Najbardziej znane i lubiane, pomysłowe, pełne humoru są „perełkami literackimi” w swoim gatunku. Satyry zostały wydane w 1779 roku przez Michała Grölla. 19 lutego tego roku Krasicki napisał z Fromborka do Aleksego Husarzewskigo: „Bawiłem się przez zimę pisaniem satyr, nie są zjadłe ani...\nIgnacy Józef Krasicki (1735-1801) – wybitny poeta, komediopisarz. Biskup warmiński, senator i książę, arcybiskup gnieźnieński. Autor wielu poematów, satyr i bajek. Najbardziej znane i lubiane, pomysłowe, pełne humoru są „perełkami literackimi” w swoim gatunku. Bajki Krasickiego w znakomitym opracowaniu Jana Marcina Szancera oddają i podkreślają klimat epoki – ułatwiają również najmłodszym zrozumienie utworów „Księcia Poetów”....\nWychudzony na więziennym wikcie Miguel de Cervantes Saavedra, poborca podatkowy, w miarę upływu czasu coraz bardziej upodabniał się do Don Kichota z Manczy, bohatera swoich opowiadań słuchanych chętnie przez współwięźniów i dozorców więziennych. Ponieważ nigdy nic o sobie nie opowiadał, niektórzy ze słuchaczy kojarzyli go nie tylko z poborcą podatkowym, ale mówili między sobą, że Cervantes to dzielny rycerz walczący i zraniony pod Lapanto. Nigdy ...\nKsiążka - „Szkoła nad obłokami” to przede wszystkim - powrót do czasów kiedy w szkołach nie tylko Beskidu Sądeckiego nie było prądu a dotarcie do szkoły w warunkach zimowych było możliwe tylko na nartach. Maria Kownacka zakochana w przyrodzie Beskidu Sądeckiego opisuje przygody i życie szkolne dzieci z okolic Rytra, Piwnicznej, Niemcowej, Trześniowego Gronia. Przybliża zwyczaje panujące w domach góralskich. Ciepło i z humorem opisuje atmosferę w ...\nBRZECHWA DZIECIOM tym razem w nowej odsłonie graficznej. Śmiałe wyzwanie podjął uznany już ilustrator Artur Nowicki. Jak przedstawił Samochwałę, postacie z ZOO, Pali się i inne ocenią czytelnicy. Naszym zdaniem poradził sobie znakomicie. Dowcipne i zabawne rysunki na pewno będą się podobały dzieciom....\n„...Ty będziesz robił ilustracje” - powiedział mi Ksawery Dunikowski. Bardzo się obraziłem... Chciał być malarzem, tworzyć monumentalne dzieła, został najwybitniejszym ilustratorem książek dla dzieci i młodzieży. Dla grafików, ilustratorów to absolutny ideał, mag. Czarodziej wyobraźni, ambasador wyobraźni, to tylko nieliczne z imion opisujących magiczną moc jego twórczości, dzięki której bez reszty zawładnął i ukształtował wyobraźnię wielu pokol...


Żywność liofilizowana | Liofilizaty Voyager | Zobacz test - Górsko\nKiedyś żywność liofilizowana była zarezerwowana dla astronautów i wojska. Dzisiaj można ją kupić w większości sklepów górskich.\nCzasy w których w góry zabieraliśmy ze sobą pełne chemii dania proszkowane, na szczęście minęły bezpowrotnie. Obecnie dzięki rozwojowi technologii możemy korzystać z lekkich, pożywnych i smacznych liofilizatów. Nie mówię tu tylko o obiedzie, ale także śniadaniu, deserze czy nawet daniu wegetariańskim. Wybór jest naprawdę ogromny.\nPodsumowanie liofilizatów Voyager\nNa temat żywności liofilizowanej powstało dotychczas wiele artykułów. Znajdziemy w nich wyjaśnienia jak powstaje żywność, gdzie możemy ją kupić lub opinie na temat smaku i ceny. Najczęściej są to wpisy ogólne. Nie chcąc powielać informacji które już pojawiły się na innych stronach, postanowiłem, że w moim artykule nie będę skupiał się na ogólnych informacjach. Te znajdziecie np. na stronie skalnik.pl/porady/zywnosc-liofilizowana. Odniosę się natomiast głównie do oceny żywności konkretnego producenta. Będą to liofilizaty Voyager.\nŻywność liofilizowana cieszy się coraz większą popularnością wśród polskich turystów. Z tego powodu na naszym rynku swoje produkty oferuje już co najmniej kilku producentów. Obecnie żywność liofilizowaną można kupić w większości sklepów turystycznych czy górskich. Abyście sami zobaczyli jak liczne jest grono producentów liofów, wystarczy zerknąć na stronę skalnik.pl/camping-liofilizaty.html.\nKażda marka ma jakieś swoje cechy charakterystyczne. Produkty mogą się różnić pod względem ceny, składu, kaloryczności i w końcu smaku. Wspomniane przeze mnie wcześniej liofilizaty Voyager to nowość na naszym rynku. Żywność liofilizowana tego producenta jest natomiast od lat dostępna we Francji.\nLiofilizaty Voyager to nie tylko obiady, ale także śniadania, dania wegetariańskie, desery czy owoce.\nPopularnym, szybkim w przygotowaniu śniadaniem jest musli. Czy warto je zabrać w góry? Osobiście wolę jajecznicę, ale nawet w wersji liofilizowanej jej przygotowanie jest bardziej kłopotliwe, niż musli. Do jajecznicy potrzebujemy bowiem gorącej wody. Z kolei musli możemy zalać zimną. Mieszamy i po 2-3 minutach już jemy pełnowartościowe śniadanie. Taki posiłek dostarczy nam około 280-300 kcal, a waga w plecaku to tylko 80 g. W opakowaniu znajduje się miarka, która ułatwi odmierzenie potrzebnej ilości wody. Ja miałem okazję spróbować musli z rodzynkami. Smakuje jak… każde musli. No może jest trochę słodsze, ale dzięki temu dostarcza więcej energii. Cena musli z rodzynkami to 11,17 zł. Dla fanów kawy znajdzie się także musli cappuccino – trochę droższe 14,92 zł. Cena niestety najniższa nie jest. Wysoki koszt to generalnie wada żywności liofilizowanej. Warto jednak dołożyć, gdy ważna jest dla nas niska waga plecaka.\nNa śniadanie musli z rodzynkami\nW przypadku dań obiadowych, wybór smaków jest zdecydowanie najszerszy. Liofilizaty Voyager na obiad to np. zapiekanka ziemniaczana z serem, puree ziemniaczane z serem, królik z marchewką, kurczak orientalny i inne. Takich potraw raczej nie przygotujemy samemu, ani nie kupimy w schronisku. Co więcej, mamy okazję zjeść smaczny posiłek na szczycie przed chwilą zdobytej góry, zamiast tłoczyć się w jadalni schroniska. Czas przygotowania jest dłuższy, niż w przypadku śniadania, ale porównywalny z czasem oczekiwania na posiłek w schronisku, a nawet krótszy jeśli wędrujemy w szczycie sezonu. Kłopotliwa może być konieczność zagotowania wody, bo trzeba mieć ze sobą małą kuchenkę turystyczną. Ten problem można ewentualnie obejść jeśli mamy dobry termos. Woda nie będzie miała 100 stopni, ale uda się przygotować posiłek. Niestety trochę kosztem smaku. Po zalaniu gorącą wodą, posiłek jest gotowy już po 5 minutach.\nZ dań obiadowych Voyager miałem okazję spróbować kurczaka po normandzku. Nigdy nie jadłem go w wersji tradycyjnej, więc nie mogę porównać obu smaków, ale generalnie posiłek był smaczny. Cena dań obiadowych Voyager to około 22 zł. Posiłek z kurczakiem dostarczy nam ponad 300 kcal. Jego waga w plecaku to około 80 g, a po nawodnieniu około 240-280 g. Jeśli chcemy coś bardziej sycącego, Voyager oferuje również danie pure, którego porcja 130 g (580 g po nawodnieniu) dostarczy nam prawie 600 kcal. Wbrew pozorom cena dania obiadowego wcale nie jest duża, jeśli porównać ją z posiłkiem w schronisku, gdzie koszt obiadu to z reguły 25-30 zł.\nNa obiad kurczak po normandzku\nOsobiście jem i lubię mięso, ale rozumiem ludzi, którzy z niego zrezygnowali. Żywność liofilizowana jest dostępna także dla osób na tego rodzaju diecie. W przypadku marki Voyager, w sklepie Skalnik można zakupić danie marokański Tajine. Posiłek bazuje głównie na kaszy mannie i warzywach. Danie jest dobrze przyprawione. Rzadko jadam dania wegetariańskie, ale ten posiłek zaskoczył mnie pozytywnie. Można go zalać zimną wodą, więc przygotowanie jest bardzo proste. Trzeba natomiast odczekać około 15 minut zanim posiłek będzie gotowy do spożycia. Ja zalałem danie, zamknąłem, włożyłem do plecaka i po prostu szedłem dalej. Nic się nie wylało, także zamykanie trzyma dobrze. Ilość kalorii oraz waga przed i po przygotowaniu jest zbliżona do dań z kurczakiem, czyli około 300 kcal, 80 g w plecaku i 270 g po nawodnieniu. Koszt zakupu w promocji na stronie Skalnik to 13,74 zł.\nWśród żywności liofilizowanej, wybór dań deserowych jest bardzo duży. Dużą popularnością cieszą się np. owoce liofilizowane. Marka Voyager oferuje także puddingi i musy. Ja miałem okazję spróbować musu czekoladowego. Posiłek zapewnia solidną dawkę energii. Przy wadze 80 g w plecaku i 170 g po nawodnieniu, ilość przyswojonych kalorii to prawie 350 kcal. Mus jest smaczny, ale samo przygotowanie trochę kłopotliwe. Danie zalewamy zimną wodą, ale trzeba je mocno wymieszać. Jeśli nie macie wysokiej łyżki, można się przy tym ubrudzić. Zanim udało mi się dobrze wymieszać mus, byłem już dość mocno upaćkany. Na szczęście w górach mamy z reguły przy sobie wodę, więc jest w czym opłukać ręce. Na następny raz wybiorę jednak raczej owoce liofilizowane. W zależności od wagi i rodzaju, cena opakowania deseru to od 12 zł do 22 zł.\nPora na podsumowanie. Posiłki Voyager są smaczne. Mamy dość spory wybór dań obiadowych i deserów. Mniejszy w przypadku śniadań i dań wegetariańskich. Cena za opakowanie jest zbliżona do innych producentów, ale można trafić na ciekawe promocje jak np. marokański Tajine za 13,74 zł czy sałatka owocowa za 14,94 zł. To przykłady na ten moment. Zapewne promocje będą się zmienić, więc warto po prostu sprawdzać oferty.\nNie musimy przejmować się garnkami. Wystarczy oderwać górę, zalać posiłek wodą i zamknąć. Potem otworzyć i jeść prosto z opakowania. W odmierzeniu odpowiedniej ilości wody pomoże miarka w środku. Posiłki są zbilansowane i ekologiczne. Nie zawierają konserwantów i chemicznych polepszaczy smaku. Opakowania również są eko. Po posiłku można je spalić.\nOsobiście jestem zwolennikiem żywności liofilizowanej. Ze względu jednak na dość wysoką cenę i mój ograniczony budżet, zapewne będą kupował częściej głównie obiady, które z reguły jadłem do tej pory w schroniskach. Posiłek na szczycie góry jest jednak znacznie bardziej przyjemny 🙂\nW Polsce dystrybucją żywności liofilizowanej Voyager zajmuje się sklep górski skalnik.pl, któremu dziękuję za udostępnienie produktów do testów.\nTags: porady, sprzęt, test, trekking, Voyager, żywność liofilizowana, żywność w góry\nPrevious PostStarorobociański Wierch vs. męskie spodnie Dare 2b Tuned In Trouser\nNastępny wpisTest żywności liofilizowanej Trek’n Eat


CHRUPKI KUKURYDZIANE 0 SMAKU KETCHUPOWYM 15G - KOKOS\nPOMIDORY SUSZONE WŁOSKIE 250g /KRU\nOLEJ RZEPAKOWY BIO 750 ml /SI\nOLEJ SŁONECZNIKOWY BIO 750 ml /SI\nPieczone chrupki kukurydziane ketchupowe w kształcie dinozaura, ucieszą każdego malucha, ale i również jego rodziców którzy podadzą mu w pełni ekologiczny produkt bez dodatku konserwantów, bez zawartości glutenu (nawet śladowych ilości).\nCHRUPKI KUKURYDZIANE O SMAKU - KETCHUP\nEKOLOGICZNE pieczone chrupki kukurydziane ketchupowe w kształcie dinozaura, ucieszą każdego malucha, ale i również jego rodziców którzy podadzą mu w pełni ekologiczny produkt bez dodatku konserwantów, bez zawartości glutenu (nawet śladowych ilości). Chrupki kukurydziane Ekologiczne są wyśmienitą przekąską również dla starszych, cała rodzina może zajadać uwielbiane przez wszystkich chrupki kukurydziane, bez obawy spożywania modyfikowanej skrobi kukurydzianej.\nSkład : kukurydza 75%(mąka i/lub ziarna), olej słonecznikowy*, przyprawa ketchupowa*5%(pomidor*, sól, cukier*, mąka kukurydziana*, ekstrakt z drożdży(z kukurydzy), papryka*, koncentrat pomidorowy*, pieprz*, olej słonecznikowy*, czosnek*, substancja przeciwzbrylająca: dwutlenek krzemu, sól, ekstrakt pieprzu*).\nWartość odżywcza produktu na 100g/15g\nWartość energetyczna:469kcal / 70kcal\nw tym kwasy tłuszczowe nasycone:1,5g/ 0,2g\nw tym cukry:4,3g / 0,6g\nBłonnik: 3,5g/ 0,5g\nBiałko: 7,3g/ 1g\nSól: 0,5g/ 0,1g\nPrzechowywać w suchym miejscu i chronić przed bezpośrednim dostępem promieni słonecznych


Szansa na odwilż w stosunkach z Litwą - Dziennik.pl\n12 lutego 2013, 10:25 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nDzisiejsza wizyta w Warszawie premiera Algirdasa Butkevicziusa daje nadzieję, że sytuacja polskiej mniejszości ulegnie poprawie.\n– Z Donaldem Tuskiem porozmawiamy o gospodarce i projektach energetycznych – mówił socjaldemokratyczny szef rządu w rozmowie z Radiem znad Wilii. Wiadomo, że w trakcie rozmów zostanie poruszona także kwestia mniejszości polskiej. Chodzi m.in. o pisownię nazwisk zgodnie z zasadami polskiej ortografii, a także prawo do dwujęzycznych nazw miejscowości i ulic w regionach zamieszkanych przez mniejszości. Litwa obiecała przyjęcie takich regulacji co najmniej dwukrotnie, podpisując w 1994 r. traktat z Polską oraz ratyfikując w 2000 r. konwencję ramową o ochronie mniejszości narodowych.\nGłównymi blokującymi byli jednak konserwatywny rząd Andriusa Kubiliusa oraz wciąż urzędująca prezydent Dalia Grybauskaite. To za kadencji Kubiliusa 8 kwietnia 2010 r., w czasie wizyty w Wilnie prezydenta Lecha Kaczyńskiego, litewski parlament odrzucił ustawę o pisowni nazwisk. Rok wcześniej najwyższy sąd administracyjny orzekł zaś, że nazwy ulic mogą być zapisywane jedynie po litewsku. Sytuacja się zmieniła, odkąd w grudniu 2012 r. nowym szefem gabinetu został Butkeviczius, a Akcja Wyborcza Polaków na Litwie (AWPL) weszła w skład koalicji rządzącej.\n– Mamy wielką nadzieję na odwilż. Uchwalenie nowej ustawy o mniejszościach narodowych byłoby ważnym gestem pod adresem Warszawy – mówi DGP wysoko postawiony polski dyplomata. Z Wilna płyną zachęcające sygnały. – Obywatele Litwy, niezależnie od narodowości, powinni dobrze się czuć w swoim kraju – mówił Butkeviczius. O krok dalej poszedł wiceminister kultury Edward Trusewicz (Akcja Wyborcza Polaków na Litwie). – Moim pierwszym zadaniem będzie uregulowanie używania języków mniejszości narodowych – powiedział agencji Delfi, zaś szef dyplomacji Linas Linkeviczius w rozmowie z „Rzeczpospolitą” przepraszał za zachowanie posłów podczas wizyty Kaczyńskiego.\npremier litwa Polska butkeviczius tusk\nSzansa na przyjaciela! Dotej pory naszym jedynym najlepszym przyjacielem\njest nasz sąsiad- Bałtyk.\nTaa... Z Tuskiem o gosPOdarce lepiej nie rozmawiać. A co do energetyki , to z tego tematu to on tylko napoje energetyczne zna. Ewentualnie "cztery kawy plus kilkanaście"...\nZnów Ci mali nacjonaliści zrobią Polaków w ch... ,najpierw powinni wprowadzić na Litwie zmiany względem mniejszości Polskiej,czyli takiej samej jaką mają Litwini w Polsce,a potem się z kłamcami spotykaćto przykład że nasze MSZ jak i nasz porąbany rząd jest ch... wart\nJestem za zlodowaceniem stosunków z Litwą ,to nie jest partner ani w polityce ,ani w gospodarce. Po prostu zostawmy ich samym sobie ,niech szowinizm u nich się rozwija bez ograniczeń.\nLitwini musza rzozumieć że NASZA jedyna szansa by coś zrobić dla naszych narodów to odnowienie >starej UNII< Aby w tą stronę zmierzać muszą otrzeźwieć\nz szaleństwa antypolskiego.\nLitwie nie nalezy wierzyc .Nie odwilz- tylko GLEBOKA HIBERNACJA w poblizu ZERA BEZWZGLEDNEGO .\nPolacy! Jesteście mniejszością na Litwie. Zatem musicie się podporządkować rdzennej większości. akie jest prawo większości. Jątrzenie na nic się zda!\nteż uważam,że największe prawa winna mieć rdzenna ludność na terenie swojej ojczyzny i tak powinno być wszędzie, bo tylko tak jest sprawiedliwie. Mniejszości innych narodów winny się podporządkować temu prawu jakie obowiązuje na terenie danego państwa. Jeżeli jednak komuś to nie odpowiada, powinien wracać do swojej ojczyzny. Inne rozwiązania są tylko przyczynkiem do waśni i kłótni między narodami i często nieuzasadnionych, a wręcz nadmiernie wybujałych roszczeń przez żądnych władzy liderów tych mniejszości.\nZanim: Polak z Polski : zabiera głos w sprawie której nie ma bladego pojęcia niech sięgnie do materiałów historycznych,i wtedy być może zrozumie problemy na terenie terazniejszej Litwy,o ile cokolwiek z tego tekstu zrozumie,ja wiem że myślenie być może sprawi Ci ból,ale spróbuj bo warto.\nA tak na marginesie dla Twojej wiadomości ,--to Litwini są gośćmi na Wileńszczyznie i nie tylko tam,poczytasz ,może zrozumiesz\nMoj komentarz skierowany jest również do tzw. :Bezstronnego :,pomyśl choć trochę zanim cokolwiek powiesz,lub chociaż się staraj,będziesz miał u mnie plus ,-za ogarnięcie ma się rozumieć.\nPolacy i Litwini znajdują się pod ta samą , talmudzką okupacja .\nTalmud działa wg zasady : Wróg podzielony to wróg słaby.\nNIE MOŻNA WIERZYĆ KUDŁATYM LITWINOM


Migawki z Podróży | Droga do domu - Migawki z Podróży\nCzekałam na to rok. Dokładnie rok, od kiedy doszłam z pasterzami do Przełęczy Abano i musiałam zawrócić. Wtedy wszystko trwało za krótko. Za szybko się po prostu skończyło… W tym roku, ta droga nauczyła mnie więcej niż wszystkie poprzednie podróże…\nKiedy dotarłam do Alvani na początku maja i usłyszałam, że nie mogę kolejnego dnia wyjść z pasterzami, bo Soso (pasterz, z którym szłam w zeszłym roku) im nie ufa, ogarnęła mnie wściekłość mieszana z bezsilnością. Tak bardzo czekałam na wyjście w góry. Rozpierała mnie energia, a tu po telefonie, że wychodzimy, przyjeżdżam i nic… Soso odpowiedział, że rozumie, że mi na tym zależy, ale nie ręczy za innych pasterzy a dba o moje bezpieczeństwo, żebym skupiła się na zdjęciach… Argument „niektórzy z pasterzy nie widzieli kobiety od kilku miesięcy” był wystarczający. Umówiliśmy się, że wracam do Tbilisi skończyć jedno zlecenie i za 4 dni wracam do Alvani.\nKolejnego dnia, po kilku godzinach dojechałam do Tbilisi. Wieczorem zadzwonił Soso – bądź jutro w Alvani, wychodzimy!\nAlvani mokło w burzowym deszczu. Kolejnym już tego dnia. Czekałam w sklepie, w którym pracuje Dariko – Tuszynka, u której w lecie zawsze zatrzymuję się w domu w Dolnym Omalo. Patrzyła na mnie zatroskanym wzrokiem, ale nie próbowała mnie przekonać bym zrezygnowała. W końcu przyjechali – Levan i Acziko. Przedstawili się, że są przyjaciółmi Soso i zabierają mnie do stada. Po drodze wspomnieli, że będzie jeszcze 4 pasterzy, stado już wyszło kilka godzin wcześniej, ale wyprzedzimy ich by zbudować obozowisko zanim dojdą, a gdzieś po drodze dołączy do nas dziewczyna, która też chciała iść z pasterzami.\nMoją pierwszą reakcją była złość… rok proszenia, upewniania się, że mnie wezmą, plany w związku z materiałem, a teraz dołączy do nas jakaś turystka, którą mam się opiekować, bo w innym wypadku nie mogłaby pójść sama. Do tego nasilający się deszcz i zmrok. Wszystko miało być inaczej.\nPrzejechaliśmy ok. 10 km po czym zatrzymaliśmy się na ostatniej łące przy rzece, by zbudować obozowisko. Wtedy dojechała do nas osobówka i wysiadła z niej Wiktoria – Amerykanka z korzeniami w Hondurasie, która mimo ukończenia właśnie dziennikarstwa, przyjechała do Gruzji w ramach programu PeaceCorp uczyć dzieci w Dolnym Alvani angielskiego. Z nadmiaru emocji jakie miałam w sobie w pełni zaangażowałam się w budowę obozowiska. W końcu odpuściłam. Co ma być to będzie – pomyślałam. Przecież byłam tam by wszystko obserwować, przeżywać, a nie żyć wyobrażeniem i dostosowywać do niego odbiór. Kilka oddechów…. Widocznie tak ma być. Widocznie to w jakimś celu. Więc czas odpuścić i przeżywać to naprawdę.\nPasterze ze stadem dołączyli do nas po chwili, schronili się pod rozłożoną płachtą, rozpalili ognisko biorąc z auta suche drewno. Zaraz potem przestał padać deszcz. Zasiedliśmy do wspólnej kolacji, potem Gio z Lewanem rozłożyli nieco filcu na folii pod płachtą byśmy miały gdzie spać… oni spali pod gołym niebem.\n– Mam 2 ciepłe śpiwory. Dostałam je z troski od moich gospodarzy. Są ciepłe, chyba cieplejsze niż Twój jeśli chcesz – propozycja Wiktorii rozbiła moją skorupę.\nBardzo szybko złapałyśmy kontakt. Kobiece radzenie sobie w lesie zbliża…\n1 dzień wędrówki\n4:45, czyli kilkanaście minut na ogarnięcie się, poranną toaletę i kawę. Dojście do przytomności zajęło mi dłuższą chwilę, ale kawa zrobiona przez chłopaków od razu otworzyła mi oczy. Wyszliśmy ze stadem, a starszy Levan i Acziko zostali by ogarnąć obozowisko. Dogonili nas po pewnym czasie zabierając na naczepę owcę, która sobie nie radziła i odstawała z tył.\nDo pierwszego postoju przeszliśmy kilkanaście kilometrów – do mostu, na którym rok temu nocowałam z pasterzami. Tam chwila odpoczynku, śniadanie i ogrzanie się w pierwszych promieniach słońca. Ruszyliśmy dalej.\nZ Wiktorią przegadałyśmy kilka kilometrów, dosłownie o wszystkim. Podobało mi się, że nie przeszkadza mi w zdjęciach, czasem jak tylko podnosiłam aparat od razu wiedziała co chcę uwiecznić i schodziła mi z linii strzału. Jeden dzień znajomości, a miałam wrażenie, że znamy się znacznie dłużej. Aż głupio mi było, że na początku tak emocjonalnie reagowałam na to, że będzie szła z nami.\nSzliśmy dość powoli ze stadem, choć mam wrażenie, że ganiając z tył stada do przodu i znowu na tył, by robić zdjęcia, zrobiłam więcej kilometrów niż owce. Byłam pewna, że jestem świetnie przygotowana – sprawdzona kurtka przeciwdeszczowa, softshellowe spodnie i trekkingowe buty. Wszyscy jednak poza mną mieli kalosze, łącznie z Wiktoria. Moja pewność siebie skończyła się przy przekraczaniu strumieni z topniejących lodowców, ale wtedy Levan przewiózł mnie konno, a przy kolejnym poczekałam na jadący za nami samochód.\nPrzed 15.00 byliśmy ok. 300 m poniżej Przełęczy Abano. Parłam przed siebie i byłam pewna, że za niedługo przejdziemy na drugą stronę góry. Zatrzymaliśmy się. Starszy Levan dojechał do nas autem. Chłopaki wyładowali wszystko z naczepy, rozłożyli filce na ziemi. Rozłożyliśmy się na zakręcie drogi między ścianą, w której była ona wydrążona a kilkusetmetrową przepaścią.\n– Tu zostajemy – wyjaśnił starszy Levan, który od razu położył się na jednym z filców i w ułamku sekundy zasnął.\nWszyscy poszli spać… Padli z wycieńczenia. Ja również. Tylko 2 pasterzy poszło ze stadem na wypas nieco niżej. Po godzinie ocknęłam się, zupełnie jakby ktoś mnie zawołał. Chmury tańczyły poruszane przez wiatr, światło zmieniało się w mgnieniu oka. Wstąpiła we mnie energia, chwyciłam za aparat i do dzieła…\nLevan przebudził się i spojrzał na mnie jednym okiem\n– Czy Ty teraz nie powinnaś być martwa? Odsypiaj.\n– Nie mogę, tylko popatrz ile się dzieje.\nChyba nie rozumiał mojej nadmiernej ekscytacji. Albo nie miał siły podnieść głowy, by zobaczyć krajobraz. Niektórzy zaczęli się budzić. Zrobiło się chłodniej. Giorgi i Acziko zbudowali z pali i ceraty prowizoryczne schronienie przed deszczem, które najpierw było naszą jadalnią, a potem miejscem do spania dla mnie i Wiktorii. Rozpalili ognisko, przy którym ogrzewaliśmy się i rozmawialiśmy przed snem.\nNie mogłam zasnąć. Najpierw mocno wiało, a że spałyśmy na ziemi jedynie z ceratą nad głową, było to dość odczuwalne. Wydawało mi się, że przespałam kilka minut, zanim zaczęłam się trząść z zimna. Zakopałam się w śpiwór wystawiając jedynie nos, ale było mi coraz zimniej. Temperatura spadła kilka kresek poniżej zera. Przykryłam śpiwór kurtką, a nogi dodatkowo owinęłam w polar. Chciałam tylko dotrwać do wyjścia w góry. Nadal nie mogłam zasnąć… Zakopana w śpiworze w końcu zaczęłam odczuwać ciepło. Okazało się jednak, że podniosła się temperatura powietrza, a do tego zaczęło dość mocno padać. Nie przejmowałam się tym mając nadzieje, że uda mi się zasnąć, ale poczułam, że śpiwór był mokry. Część ceraty zerwała się odsłaniając dolną cześć śpiworów mojego i Wiktorii. Obudziłam ją by przesunęła się wyżej, by nie zmokła. Odwróciłam się na drugi bok i przez chwilę wydawało mi się, że już śnię. Naprzeciw mnie stała owca. Patrzyła na mnie i się nie ruszała. Tak po prostu się gapiła i nawet nic nie żuła. Podkurczyłam nogi i nawet nie wiem, kiedy zasnęłam.\n2 dzień wędrówki\n3:45 – zadzwonił budzik w telefonie. Przespałam godzinę. Zorientowanie się w sytuacji, co się dzieje zajęło mi dość sporo czasu. Płachta nad naszym legowiskiem była naprawiona, a na kamieniu przy ognisku Giorgi robił w dużej puszce po koncentracie pomidorowym kawę dla wszystkich. Nieprzytomna jeszcze podeszłam do ogniska, by się ogrzać. Zaczęłam dochodzić do siebie po pierwszych łykach gorącej kawy. Dziwne, że w domu nigdy nie smakuje tak dobrze, jak przy ognisku w górach…\nStado ruszyło po ciemku, a my z Wiktorią zostałyśmy przy aucie. Musiałyśmy spakować nasze rzeczy, ponieważ po dojściu na przełęcz Wiktoria wracała autem do Alvani, a ja szłam dalej i moje rzeczy od razu zostały przy koniach. Starszy Levan podwiózł nas kawałek byśmy dogoniły stado. Było coraz zimniej. Szliśmy w chmurze, a na drodze z każdym krokiem zalegało więcej śniegu. Przed przełęczą trafiliśmy na szczątki owcy – stada dopiero zaczęły wychodzić, więc pewnie padła wczoraj, a wilki i psy nie pozwoliły jej długo leżeć.\nByło już jasno, kiedy dotarliśmy na Abano, choć wietrznie i pochmurno. Pożegnałyśmy się z Wiktorią i ruszyłam za stadem. W końcu znalazłam się w punkcie, w którym zakończyłam wędrówkę w zeszłym roku. W końcu krok dalej. Byłam pewna, że najcięższa część drogi, czyli wchodzenie pod górę, już za mną. Jak ja bym chciała się wtedy nie mylić.\nDroga była wydążona w śniegu, ale spadło na nią już kilka niewielkich lawin. Szła wzdłuż góry, po czym po 2 zakrętach nagle się kończyła. Wyszliśmy na niewielkie wzniesienie. Acziko zatrzymał stado, wyjął z plecaka reklamówki z jedzeniem i rozłożył na śniegu. Śniadanie. Całkiem o nim zapomniałam. Chmury zaczynały się podnosić odsłaniając przełęcz, którą właśnie przeszliśmy i dalszą część doliny, do której mieliśmy zejść.\nPrzejście do doliny całkowicie zasypane było śniegiem. Schodziliśmy dość stromo w dół. Owce skakały, przewracały się, ale biegły za Alikiem. Acziko został by pomóc idącym za nami koniom przejść tą trasę. Ciągle potykając się, ślizgając, zapadając się w śniegu i uważając, by nie spaść, zostałam daleko na końcu. Pasterz, który do tej pory wraz z kolegą unikał mojego towarzystwa, odwrócił się, by sprawdzić gdzie jestem. Wiedziałam, że nie mają czasu, by na mnie czekać, a poszłam z nimi pod warunkiem, że nie będę ciężarem, ani nie będę spowalniać stada. Po kilku wulgaryzmach rzuconych w powietrze, które miałam pewność, że nikt nie zrozumie, usiadłam na tyłku i zjechałam kilkadziesiąt metrów w dół nieco się rozpędzając. Minęłam czekającego na mnie pasterza unosząc ręce do góry i śmiejąc się przy zabawie. Nieco niżej zobaczyłam, że moja ślizgawka kończy się spadkiem do roztopionej już rzeki. Przewróciłam się na brzuch, jak uczył nas kiedyś Jaba przygotowując na wejście na Kazbek. Zadziałało. Adrenalina na 100% i jeszcze większa radość, że udało mi się zatrzymać. Spodnie softshellowe sprawdzone w konkurencji freeride na tyłku. Podniosłam się i odpowiadając na zaskoczoną minę pasterza uniosłam ręce do góry w geście zwycięstwa. Zszedł do mnie, uśmiechnął się i w końcu po 2 dniach przemówił, po rosyjsku – jestem Gia. Podałam mu rękę z uśmiechem od ucha do ucha – a ja…\n– Ty, to jesteś szalona – odpowiedział.\nSzliśmy dalej razem. Na stromym, oblodzonym stoku pomógł mi przejść i cały czas ze mną rozmawiał. Nie mogłam uwierzyć. Wcześniej, przez 2 dni, nie usłyszałam z jego ust żadnego słowa. A teraz dowiedziałam sie wiele o jego rodzinie, o tym, że pochodzi z Pankisi i nie dołączył do nas przy kolacjach, bo jako Kist nie chciał siedzieć z kobietami. A na koniec zaczęliśmy rozmawiać o wspólnych znajomych z Duisi, bo jak sie okazało trochę ich jest. Po stwierdzeniu „nie zachowujesz sie jak baba” obiecał też, że będzie razem z wszystkimi siadać do posiłku, nawet jeśli będę siedziała obok.\n– Cieszę, się, że idziesz z nami i, że mi pomagasz. Nie chciałabym być dla was ciężarem i głupio mi, że musiałam polegać na Twojej pomocy, na tym stromym zboczu.\n– Spokojnie, nikomu nie powiem – roześmiał się.\nKiedy śnieg się skończył, zaczęła się droga w dół na sztorc. Tam już nie mogłam zjechać jak wcześniej na śniegu, więc chwilę trwało zanim zeszliśmy do pierwszego mostu. Czas na odpoczynek. Owce zamiast nadrabiać śniadanie w większości położyły się na drodze i odsypiały. Wystarczył jeden gwizd Alika, a wszystkie były gotowe do dalszej drogi. Na czoło stada wychodziło kilka koziołków, za którymi szło całe stado.\n– Magda, teraz Ty dowodzisz stadem. Powinny po 2 dniach już znać Twój głos i zapach, zobaczymy czy za Tobą pójdą – Alik wydawał się być poważny\n– Wątpię, zobaczysz, że nie pójdą – ruszyłam przed siebie. Zagwizdałam naśladując to, co wcześniej słyszałam. Kozy patrzyły na mnie ze zdziwieniem i stały w miejscu. Już miałam powiedzieć coś w stylu „a nie mówiłam”, gdy nagle jedna z nich zrobiła krok w moją stronę. Zaraz za nią ruszyło całe stado.\n– Magda, gratulacje, zostałaś polskim pastuchem w Tuszetii – śmiał się Gia, a ja idąc, co chwilę oglądałam się za siebie, by sprawdzić czy owce nadal za mną idą – widzisz, wystarczy przekonać jedną, a całe stado za nią pójdzie.\nPo drodze znalazłam dość długą gałąź nadającą się na prowizoryczną laskę pasterską. I znów byłam przekonana, że teraz będzie już łatwo. Słońce w końcu dopisało. Na znacznej długości drogi nie było już śniegu. Były rozsypane skały, które obsunęły się przez zimę, kilka topniejących już lawin, gdzie było już więcej błota niż śniegu.\nZatrzymałam się. Stado natychmiast stanęło. Alik podszedł do mnie zdziwiony.\n– Nie ma drogi – wskazałam na dalszą część drogi, gdzie za tabliczką „18 km do Omalo” pojawiło się nowe jezioro.\nZ jakiegoś powodu stan wody w tym miejscu był znacznie wyższy niż zwykle. Droga, którą pamiętałam została zalana na ok. 1 – 1,5 m wysokości, przynajmniej na początku. Konie dałyby radę, ale nie z obciążeniem. Owce porwałby prąd rzeki. Trzeba znaleźć inną drogę.\nPo chwili dojechali pozostali na koniach. Rozłożyliśmy filce, by na nich usiąść.\n– Przez wodę nie przejdziemy. Nie wiemy co jest dalej i co spiętrzyło wodę. Wchodzimy na górę.\nSpojrzałam do góry i zamarłam. Strome, usypujące się zbocze, momentami prawie pionowe skały. Nie byłam w stanie nic powiedzieć. Zaraz po szoku pierwszą myślą było – ale jak tam wejdą konie? Gio wziął mój duży plecak i nie zwracając wogóle uwagi na moje protesty podszedł do wzniesienia.\nPowoli, zygzakiem konie zaczęły wspinać się na górę. Gio prowadził Maliszę, a pozostałe konie ruszyły za nimi bez liny. Poszłam za nimi by pomóc z zostającym na końcu ogierem, który widocznie bał się bardziej. Pozostali zaczęli zaganiać owce wyżej, co okazało się znacznie większym wyzwaniem. Rozchodziły się i wcale nie chciały wspinać się pod stromą górę widząc niżej trawę. Wdrapaliśmy się nad granicę lasu i usiedliśmy na trawie by odpocząć. Widok był oszałamiający, wiał delikatny wiatr, prawie żadnej chmurki na niebie. Obok nas konie skubały trawę, a z oddali dobiegał szum wodospadu. Byłam wykończona, ale szczęśliwa. Spojrzałam na Giorgiego, chyba licząc na to, że powie coś w stylu „już niedaleko”\n– Widzisz tą grań nad nami? – uśmiechnął się wskazując na skały nad nami – mamy jeszcze w cholerę drogi pod górę, a potem po tej grani przejdziemy dalej.\n– Dokąd dojdziemy? Dziś już nie dotrzemy do Waszego obozowiska, jest za późno.\n– Szczerze… nie wiem, gdzie dojdziemy. Nigdy tu nie byłem. Wyjdziemy na grań i tam zobaczymy, gdzie zostaniemy na noc.\nRuszyliśmy dalej. Po wyjściu na grań widok był jeszcze bardziej oszałamiający. W oddali widać było kilka wiosek, łącznie z zarysem Omalo oraz ośnieżone góry Pasma Tuszeckiego, których granie wyznaczały granicę z Czeczenią i Dagestanem. Po napiciu się wody Gio kiwnął głową dając mi do zrozumienia, że idziemy dalej.\n– Zostańmy tu proszę, na chwilę, 5 minut, na zdjęcia. Proszę, proszę – cieszyłam się jak dziecko. Wiedziałam, że im szybciej dotrzemy do miejsca, nadającego się nocleg, tym szybciej wszyscy odpoczniemy, ale nie chciałam odpuścić. Byłam już skrajnie wykończona, ale najszczęśliwsza na świecie. Alik z Gio usiedli na trawie, pozwalając koniom na chwilę skubania trawy. Zajęłam się zdjęciami. Nie wiem skąd miałam energię. W końcu odłożyłam aparat i chłonęłam chwilę. Odwróciłam się do chłopaków – nawet nie zauważyłam, kiedy zasnęli. Chyba od razu, kiedy usiedli. Dzisiejszy dzień dał się im bardzo we znaki. Nie miałam serca ich budzić. Całe szczęście wyręczył mnie sms, który dostał Gio – na tej wysokości był zasięg. Coś zaskakującego po 2 dniach używania telefonu tylko jako alarmu w nocy.\nMijaliśmy po drodze puste obozowiska pasterskie. Niedługo, ktoś tu zamieszka na lato. Szliśmy przed siebie wydeptaną ścieżką, przeszliśmy przez kilka strumieni, łąk, ominęliśmy parę osuwisk przeprowadzając przez nie konie. Kiedy doszliśmy do polany w lesie Gio zadecydował, że poczekamy na niej na owce. Nie mógł dodzwonić się do nikogo, kto był za nami, by ustalić, w którym miejscu schodzimy z góry. Przymocował liny, by konie swobodnie mogły się paść. Padliśmy na ziemię, by chwilę odpocząć… dopiero po kilkunastu minutach podniosłam głowę i zauważyłam, że leżymy na granicy cmentarza… nie miałam jednak siły by się podnieść… a tym bardziej by ponownie założyć buty, których nawet nie pamiętałam, że zdjęłam. Po chwili odpoczynku zaczęliśmy rozmawiać, kiedy nagle usłyszeliśmy owce i jakieś głosy.\n– Szybko nas dogonili – stwierdziłam z nieukrywanym niezadowoleniem, że nasza przerwa dobiegła końca.\nTo jednak nie było nasze stado. Dźwięki dobiegały z dołu, z drugiej strony. Gio podszedł do granicy wzgórza i zobaczył na dole wioskę. Krzyknął tradycyjne „Salam” na przywitanie, a po odpowiedzi przedstawił się. Zadziwiła mnie akustyka w górach. Okazało się, że poniżej jest wioska, do której już ktoś dotarł po zimie. Odwiązaliśmy konie i ruszyliśmy w dół.\nZawsze śmiałam się z tego, że Gruzja jest małym krajem, w którym wszyscy się znają. A nawet jeśli nie, to znają osobę, która zna kolejną osobę, która nas interesuje. Okazało się, że dotarliśmy do Shtrolty. W wiosce był tylko jeden pasterz wraz z synem, którzy przybył tu kilka dni wcześniej. Nikt więcej jeszcze nie dotarł, więc bardzo ucieszyli się na nasz widok. Po krótkiej rozmowie panowie uzgodnili, że mają wspólnych dalekich krewnych, a Nika zna ojca Giorgiego oraz kojarzy Soso -pasterza, z którym szłam w zeszłym roku.\nRozłożyliśmy jedzenie, które wieźliśmy na koniach by ich poczęstować. Nika wcześniej nieco mnie ignorował, nawet nie zauważał. Doszłam do wniosku, że chwila jest odpowiednia, więc wyjęłam z plecaka Żubrówkę i postawiłam na ziemię między nami. W tym momencie doszli do nas pozostali pasterze z owcami. Zagonili je na pobliską polanę i przyłączyli się do nas.\nZaczęło sie zdawanie relacji z drogi, porównywanie… W większości rozumiałam o czym mówili, choć do gruzińskiego wtrącali wyrazy, które nie brzmiały w ogóle znajomo. Nie skupiałam się jednak zbytnio na temacie rozmowy, do momentu, kiedy Levan wymienił imię jednego z psów. Chuligan był psem Giorgiego. Szedł ze stadem owiec i w którymś momencie się odłączył. Zgubił się.\nPo chwili rozmowy wszyscy poszli do owiec. Przegonili je kilka razy w różne miejsca, by ostatecznie wbiegły na ogrodzone podwórko jednego z pustych jeszcze domów.\n– Zapraszamy Panią do stołu – po kilku dniach trudnej drogi, spania na ziemi i jedzenia z foliowych worków, w tym momencie Levan wyglądał aż nienaturalnie – dziś mamy gorącą kolację.\nUdaliśmy się do domu Niki… a właściwie do otwartej kuchni uszczelnianej fragmentami jakiejś ceraty, na której była reklama jednej z sieci komórkowych. Na dworze, przed wejściem stał zastawiony stół z serwetkami, sztućcami i szklankami przy każdym talerzu. Przy nim Levan dumnie się prężył czekając na pochwałę. Zaniemówiłam. Odsunął mi krzesło i gestem ręki zaprosił do zajęcia miejsca. Usiadłam na honorowym siedzeniu i nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa.\n– Pierwszy toast za Ciebie. Wszyscy przegraliśmy, dałaś radę – śmiał się Acziko podnosząc kieliszek z Żubrówką\n– Chwila, jeszcze nie dotarliśmy do celu, może jutro wymięknę… – przerwałam mu.\n– Jutro będzie łatwiej. Wychodzimy też później. Nie w środku nocy.\nNa stół wkroczyło duszone mięso, cebulka, chleb i gorąca herbata. Po kolacji Nika odprowadził mnie do jednego z opuszczonych domów, tłumacząc, że nie mogę spać na ziemi jak pozostali, tylko na łóżku z materacem. Rozłożyłam śpiwór i padłam.\n3 dzień wędrówki\nDochodziła 7.00 rano. Obudziłam się wyspana i ku mojemu zaskoczeniu, przykryta dodatkowm śpiworem. Uklepałam sterczące wszędzie włosy, przetarłam twarz wierząc, że w czymś to pomoże. Odsłoniłam wiszącą na okkiennicy folię, by zobaczyć budzącą się do życia zieloną Tuszetię. Zwinęłam obydwa śpiwory i upewniłam się, że nic nie zostawiłam. Kiedy doszłam do domu Niki, w „kuchni” siedziało już kilka osób. Jakoś pocieszyło mnie, że wyglądają gorzej ode mnie. Zostawienie Żubrówki dla niektórych zakończyło się jeszcze długimi nocnymi rozmowami. Syn Niki zaczął przygotowywać dla mnie kawę.\n– Czarna z 2 cukrami – rzucił Levan.\nUśmiechnęłam się. Chyba tej porannej kawy robionej w puszcze będzie mi najbardziej brakowało jak wrócę do normalnego życia – pomyślałam. Pierwsze promienie słońca przedostały się przez grań przeciwnego pasma górskiego i oświetliły Omalo.\n– Twój nowy dom – usłyszałam za plecami – jeśli chcesz, już dzisiaj ktoś Cię odprowadzi.\n– Chcę iść z Wami do obozowiska, zobaczyć jak tam się żyje. Do Omalo jeszcze mam czas by dojść… mam ponad tydzień czasu na powrót. Zobaczę jeszcze Omalo.\nStado już wyszło. Uzmysłowiłam sobie, że jest dziwnie cicho dopiero po wypiciu kawy. Załadowaliśmy nasze rzeczy na konie, Gio założył mój większy plecak i ruszyliśmy drogą w dół, by przejść przez most, a następnie wspiąć się do Khisy i dalej na przełęcz. Po chwili zostałam sama z Levanem i 3 końmi. Gio i Acziko odłączyli się. Krzyknęli tylko, że nas dogonią.\nRzeka zalała część naszej drogi, ale udało nam się przejść skarpą i przeskoczyć osuwisko by wejść na drogę do Khisy. Tam, w pierwszym domu powitano nas i zaproszono na kawę. Levan nawet nie spytał czy chcę – od razu powiedział, jaką lubię. I pomyśleć, że miałam walczyć z tym nałogiem. A tu… siła wyższa. Chwila rozmowy, odpoczynku i ruszyliśmy dalej. Konie pognały gdzieś do przodu, a my skrótem doszliśmy do obozowiska pasterzy, którzy przybyli do Khisy 2 dni przed nami. Odpoczywało tam nasze stado. W międzyczasie dojechali do nas Gio i Acziko zabierając po drodze konie, które szły wcześniej z nami.\nSpotkani pasterze już pracowali. Przez 2 dni przygotowali całe obozowisko do produkcji sera. Przywitali nas czaczą, chlebem i serem. Zaczął padać deszcz. Alik z Levanem i 2 chłopakami z Pankisi wyruszyli z owcami, a ja z Acziko czekałam na Gio, który gdzieś na chwilę wybył. Kiedy przyjechał, przepakował bagaże na koniach, odsłonił od worków drewniano-metalowe siodło. Kazał mi wsiąść na Maliszę, przełożył mi owcę przez łęk i poszedł przepakować to, co miał przywiązane do siodła swojego konia. Kiedy skończył, spojrzał na mnie, zaczął się śmiać i zapytał, czy zrobić mi zdjęcie.\n– Twoi znajomi Ci nie uwierzą, ale moi tym bardziej – stwierdził, kiedy podałam mu swój aparat. Byłam przekonana, że mam w końcu jakieś zdjęcie z tej wyprawy. Jakie było moje zdziwienie, po tym jak Gio podał mi aparat, szybko wskoczył na konia, ruszył, a ja zobaczyłam, że zdjęcie jest całkiem nieostre. Cóż, chciał dobrze. Kiedy mu o tym powiedziałam skomentował tylko – dlatego Ty tu jesteś od zdjęć.\nKonie wspinały się dość szybko na zbocze góry. Już poprzedniego dnia byłam zaskoczona, jak świetnie radzą sobie z takimi nachyleniami. Po drodze Acziko przejął owcę. Wjechaliśmy do lasu na grani i dalej ścieżką dojechaliśmy do wyżej położonej polany. Z pewnością, nie mam co porównywać tej jazdy do rajdów konnych w Polsce, czy w Gruzji. Tu nie jechało się dla samej przyjemności z jazdy – trzeba przewieźć sprzęt, kulejącą owcę, przeprowadzić konie przez śnieg… Tak jak czasem potrzebne mi poczucie bezpieczeństwa, jakie daje mi instruktor jeżdżący ze mną po znanym terenie teraz nie było na to czasu. Powyżej lasu zalegało sporo śniegu, a jadąc po odsłoniętych polanach czasem ślizgaliśmy się w błocie. Często zsiadałam z Maliszy by łatwiej było mu przejść, choć bywało, że to on mi pomagał, kiedy ja wpadałam w poślizg trzymając wodzę. Podnosił wtedy gwałtownie głowę przywracając mnie do równowagi. Z każdym krokiem coraz bardziej podziwiałam tego konia – nie płoszył się łatwo, był niezwykle mądry i bez problemu wchodził w miejsca, gdzie większość koni jakie znam odmówiłyby współpracy. Kiedy sama bałam się tego, co widziałam przed nami Gio tylko powtarzał – „jeśli nie wiesz co zrobić, zaufaj Maliszy. On sobie poradzi. Wychował się tutaj”. Po chwili dogoniliśmy nasze stado.\nGórna część rzeki na wysokiej grani zasypana była sporą warstwą śniegu. Dość łatwo zapadały się w nim owce, ale po kilku skokach wydostawały się, a jak poszła już jedna, to całe stado od razu za nią. Jakoś szło. Gio wskazał mi miejsce niżej do przeprowadzenia koni. 2 przeskoczyły warstwę śniegu ślizgając się na końcu. Przyszła pora na mnie i Maliszę. Giorgi przeszedł przez śnieg, ale zapadł się do pasa. Na szczęście szybko się wydostał. Widziałam jego minę, bałam się ale nie było innej drogi. Kazał mi podać wodze Maliszy. Koń skoczył, poślizgnął się i zapadł się prawie cały w śnieg. Musiał jednak trafić na coś twardszego, bo odbił się przy pociągnięciu za wodze. Udało się, choć wyglądało to tragicznie. Przede mną była dość duża dziura, której nie byłam w stanie przeskoczyć. Wyszłam wyżej. 3 kroki po śniegu. Zapadałam się do kolan, ale szłam. Czwarty krok i zaczęłam sie szybko zapadać. Może trafiłam na dziurę pod śniegiem, gdzie płynie strumień. Gio chwycił mnie za rękę i wyciągnął na stabilny grunt.\nPoprzednie dni dały mi się we znaki. Nie wiedziałam już, czy wszędzie mam zakwasy czy to nowy ból. Nie nadążałam, ale nie chciałam się do tego przyznać. Chyba najbardziej przed samą sobą, by poprosić o pomoc. Gio obserwował mnie od dłuższej chwili i pod pretekstem, że „tak będzie szybciej” skłonił mnie do dalszej jazdy konnej. Szedł przede mną dość szybko. Na jednej ze stromiej nachylonych ścieżek leżała niewielka warstwa śniegu. Poniżej były skały i przepaść wiec trzeba było przez nią przejechać. Nagle poczułam gwałtowne szarpnięcie w gól. Zdążyłam krzyknąć. Widziałam jak Gio odwraca się i coś krzyczy, ale nic nie słyszałam. Najdłuższa sekunda mojego życia, kiedy zobaczyłam wiele moich wspomnień na raz. Malisza spadł zadem w dół i nie zahaczył się przednimi nogami. Nagłe szarpniecie w górę. Nie wiem, czy Gio złapał wodze, czy koń o coś się zahaczył i skoczył do góry. Kiedy staliśmy już stabilnie na ścieżce, nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa. Tak jak wcześniej widziałam przerażenie na twarzy Gio, tak teraz stał przede mną i się śmiał. Malisza nie miał nawet draśnięcia, a ja nadal siedziałam przerażona.\n– No Magda, witamy wśród żywych. Dziś stawiasz.\nKiedy dojechaliśmy do kolejnej przełęczy zatrzymałam Maliszę.\n– Gio, jestem najszczęśliwszą osobą na świecie, że tu dojechałam. Moja wyobraźnia nie ogarnia tego piękna.\n– Nie Magda. To ja jestem najszczęśliwszy. Ja się tu urodziłem.\nWidząc przepaść przed nami i wiedząc, że musimy zejść do doliny rzeki jak mantrę powtarzałam sobie, że Malisza to mądry koń i bardziej niż ja, wie co robi. Udało się. Jechaliśmy dalej konno po ścieżkach nad przepaściami, nad rzeką, pod drzewami. Po niecałej godzinie dotarliśmy do pustego obozowiska.\n– Witamy na naszych włościach – powitał nas Acziko, który jako pierwszy dotarł na miejsce.\nRozsiodłaliśmy konie i zanim przybyli pozostali z owcami, zaczęliśmy sprzątać i sprawdzać zniszczenia po zimie. Bardzo chciałam pomóc, ale komentarz Gio „tu nie ma pracy dla kobiety” aż posadził mnie na stołku.\n– To może chociaż pozmywam naczynia?\n– Tutaj jesteś naszym gościem, jesteśmy u siebie – skomentował Acziko.\nKiedy dołączyli do nas pozostali, po szybkim posiłku wszyscy zabrali się do naprawiania dachu ich sypialni, sprzątania, rozpalili na zewnątrz kolejne ognisko obłożone kamieniami by zagotować wodę na dezynfekcję naczyń. Wyniosłam wszystkie ubrania, koce i śpiwory do przeglądnięcia, co jest całe… Wszystko z pewnością nadawało się do prania (i to nie jednego). Pozamiataliśmy przed izbą służącą nam za kuchnię i jadalnię. Kiedy zabrałam się za zbieranie i wiązanie lin podszedł do mnie Gio, spojrzał z politowaniem, zabrał liny i związał je zupełnie inaczej niż robiłam to wcześniej.\n– Chcę pomóc, daj mi coś do roboty. Zwariuję siedząc w jednym miejscu. – prosiłam\n– Idź pilnuj ognia w kuchni – zbył mnie – siadaj na kołku i dorzucaj\n– Nie mogę siedzieć, bo tyłek mnie po drewnianym siodle boli\nRoześmiał się, odwrócił i odszedł… Za to Levan chodził podekscytowany po obozowisku z uśmiechem dziecka, knującego coś do zbrojenia. Poszedł do stada, po chwili łapania owiec przyniósł ze sobą kozę.\n– Dziś uroczysta kolacja z okazji dotarcia do celu – uśmiechnął się i szybkim ruchem odebrał jej życie.\nAcziko przejął martwą już kozę i zaczął ją sprawiać, najpierw dokładnie zdejmując skórę, by jej nie pobrudzić, a potem pozbył się wnętrzności. Stałam obok i przyglądałam się dokładnie.\n– Jak na babę to wcale delikatna nie jesteś. Myślałem, że jak zobaczysz krew to uciekniesz – Acziko dość szybko przygotował mięso do pocięcia na kawałki.\n– Chcę zobaczyć wszystko dokładnie. Wiem, że dzięki jej śmierci mamy co jeść, bo zapasy się już skończyły. Poza tym, jeśli kiedyś przyjdzie mi coś upolować, muszę wiedzieć co zrobić potem. – Acziko spojrzał na mnie chyba nieco zaskoczony i po kolei zaczął mi pokazywać, w jaki sposób przygotować mięso, a potem posiłek.\n– Ucz się, następnym razem Ty się tym zajmujesz.\nSłońce już zaszło i w dolinie, w której byliśmy zrobiło się dość zimno. Ogrzewani ogniskiem w zadymionej „kuchni” siedzieliśmy przy niewielkim stoliku pałaszując gorącą kolację. Opowiadaliśmy sobie zabawne anegdoty, dopytywali się o Polskę, a ja cieszyłam się samym faktem bycia w tym miejscu.\n– Magda – wyrwał mnie z zamyślenia Levan – z boku Twój zjazd na koniu wcale wesoło nie wyglądał…\n– Nie przypominaj mi nawet o tym.\nOdeszłam na chwilę od stołu by dostać się do swojego plecaka.\n– Wiesz, można powiedzieć, że dostałaś drugą szansę – śmiał się – urodziłaś się na nowo. Teraz oficjalnie w Tuszetii.\n– Po tym zjeździe obiecałam Gio, że dziś pijemy – odpowiedziałam i postawiłam na stół butelkę pigwowej Soplicy – nie wiem, czy lubicie słodki alkohol, ale musicie tego spróbować.\n– Oni nie lubią, ale ja się zaopiekuję – Gio przejął butelkę, ale po proteście wszystkich przy stole rozlał do plastikowych i metalowych kubków każdemu na spróbowanie.\n– Skąd Ty masz takie dobre rzeczy? – trafiłam w smak Levana\n– Z Polski. W lipcu wam tutaj przywiozę\nLevan wstał, a za nim pozostali podnieśli się ze stołków.\n– No to za nową Tuszynkę – wznieśli kieliszki.\nWszyscy poszli spać do osłoniętej od deszczu folią sypialni. Prycze zrobione były z niezbyt szerokich pni brzóz i przykryte gęsto gałązkami z suchymi liśćmi. Na to położony koc i śpiwór. Takie same 2 posłania były w kuchni, przy ścianach z obu stron paleniska. Kiedy w środku palił się ogień pomieszczenie wypełniał gryzący w oczy dym. Wyznaczono mi tam miejsce do spania, bo było to najcieplejsze miejsce w obozowisku, ja jednak modliłam się po cichu by ognisko szybko zgasło. Mimo niższej temperatury bardziej wolałam mieć czym oddychać. Ze mną w kuchni miał spać również Gio. W końcu był czas by trochę pogadać. Kiedy zakopałam się w mój śpiwór przykrył mnie dodatkowo swoim śpiworem, tak na wszelki wypadek jakby mi było zimno. Sam położył się na posłaniu w drugiej części pomieszczenia. Moje protesty by zabrał śpiwór, bo zmarznie w nocy, nic nie dały.\n– Jestem Tuszem, nic mi nie będzie – zaśmiał się i przykrył się filcem.\n4 dzień wędrówki\nNie wiem, która była godzina. Obudził mnie dym z ogniska, który zaczął mnie dusić. Chłopaki rozpalili, by przygotować dla wszystkich kawę. Słysząc, że kaszlę Levan polecił by nalać kawę również do mojego kubka, bo już wstałam. Wydostałam się spod śpiworów. Acziko i Levan śmiali się z Giorgiego, po którym było wyraźnie widać, że nie bardzo się wyspał. Odpowiedział im, że chciał dobrze… i myślał, że zamarznie w nocy. Jednak na moje pytanie, czy nie zmarzł, opowiedział przecząco. Dostałam kawę w swoim kubku i cieszyłam się każdym łykiem. Moja ostatnia kawa tutaj… Chłopaki rozmawiali o czymś, ale zaczęłam się przysłuchiwać dopiero po chwili. Ku mojemu zaskoczeniu rozmawiali po gruzińsku o mnie. Giorgi opowiadał im z większym przejęciem niż ja to zrobiłam poprzedniego wieczoru, o moim wypadku na koniu i przełamaniu się po 12 latach do jeździectwa. Piłam kawę i słuchałam. Potem wspomniał, że pracowałam jako pilot wycieczek w Czechach i Rumunii. Na pytanie Acziko, ile znam języków zaczął wyliczać. Na chwilę zamilkł.\n– Jeszcze francuski – dopowiedziałam po gruzińsku, po czym po angielsku dodałam – ale dużo już zapomniałam, bo mam sporą przerwę.\nWszyscy parsknęli śmiechem, a Gio patrzył na mnie zdumiony.\n– Tak, rozumiem dużo po gruzińsku – odpowiedziałam po gruzińsku, choć pewnie błędnie. Ach, ten krótki moment czystej satysfakcji… Niestety potem już przy mnie nie chcieli o wszystkim rozmawiać.\nZaczęło padać. Kilka osób wyszło w góry ze stadem, a pozostali zajęli się dalszymi porządkami w obozowisku. Acziko wyszedł na poszukiwanie koni i dość szybko wrócił prowadząc jednego na linie, a reszta grzecznie za nim szła po ścieżce. Kiedy doszli do rzeki Gio zagwizdał i wszystkie przybiegły do zagrody.\nKoło południa zjedliśmy coś na szybko w okrojonym składzie, osiodłaliśmy konie. Na widok drewniano-metalowego siodła nagle przypomniałam sobie, jak mnie wszystko boli. Nie mogłam się ruszać, a wspięcie się na konia wydawało się być życiowym wyzwaniem. Giorgi na chwilę pobiegł do kuchni i wrócił z dość cienką poduszką. Przywiązał ją linami do mojego siodła.\n– Mercedes dla Pani.\nPatrząc na stromą górę nad obozowiskiem wiedziałam, że mam nie myśleć o sposobie wspięcia się na nią. Zwłaszcza po mokrej od deszczu glinie. Jak mantrę powtarzałam sobie w każdej chwili zwątpienia, że Malisza to dobry i mądry koń i nie z takimi rzeczami się już mierzył. Przeszliśmy przez rzekę i zaczęliśmy wspinaczkę. Dość szybko dotarliśmy na przełęcz, tam jednak okazało się, że z drugiej strony góry zalega chmura. Teren był bardziej mokry. Zeszliśmy z koni i prowadziliśmy je w dół. Stanęłam nad niewielką skarpą z głębokim błotem na dole. Kolejne miejsce, kiedy dopadła mnie myśl „dlaczego nie mogłam po prostu zostać fotografem studyjnym?”. Malisza zaskakiwał mnie swoim sprytem. Kiedy z niedowierzaniem patrzyłam, jak pokonuje przeszkody, które ja nie wiedziałam jak przejść Gio co jakiś czas powtarzał „on ma 2 nogi więcej, poradzi sobie”, „zaufaj mu, on się tu wychował”. Wiele razy to on trzymał mnie bardziej, niż ja jego. Pełna współpraca i zaufanie. Byłam zaskoczona, jak rozumiem się z tym koniem. Porównując go z Baronem wypadał znacznie lepiej, przez porozumienie między nami. Nie był tak piękny, ale nie walczył ze mną, a ja z nim. Byliśmy tam razem. Kolejna ważna lekcja dla mnie.\nNieco niżej dosiedliśmy koni i skierowaliśmy się do rzeki. Niestety jej poziom był znacznie wyższy, niż się spodziewaliśmy, a prąd niezbyt zachęcający do kąpieli. Giorgi polecił mi mocniej trzymać Maliszę i wraz z Alikiem, który był z nami oraz gniadym ogierem poczekać na brzegu. Siedząc na Lurdżi i trzymając na linie Gagę (jego ulubionego ogiera) ruszyli przez rzekę. Okazało się, że woda sięga po siodło. Lurdżi przez dociążenie dał radę, jednak Gaga wyrwał się i prąd wody porwał go kilka metrów dalej. Wyszedł na brzeg, otrzepał się i podbiegł do Giorgiego.\nKolej na nas. Miałam nadzieję, że wydarzy się coś, co sprawi, że nie będę musiała przechodzić przez rzekę. Malisza stanął nad brzegiem, odwrócił się tyłem do wody i żadna siła nie mogła go ruszyć. Pozostałe konie również odmówiły. Wierciły się, a każda próba nakłonienia ich do wejścia do wody kończyła się wyrywaniem się, albo odskakiwaniem na bok. Alik zdecydował, że objeżdżamy miejsce prze wyżej położoną wieś. Zawróciliśmy by wspiąć się przez zalesione zbocze do położonej kilkadziesiąt metrów wyżej drogi. Ku mojemu zaskoczeniu, nagle koło mnie poza moim koniem zaczął wspinać się Gaga. Uciekł do stada i przepłynął ponownie rzekę. Ruszyliśmy z Alikiem i 4 końmi, a Gio pogalopował prosto do Omalo. Idąc przez góry zmoczył nas burzowy deszcz, zaraz potem wysuszyło słońce. Po godzenie dotarliśmy do Kumulaurty, skąd drogą dotarliśmy do mostu i dalej do Dolnego Omalo. 2 km przed Omalo przypomniała o sobie stara kontuzja i przy każdym ruchu miałam ochotę krzyczeć. Zanim zdążyłam powiedzieć o tym Alikowi on zaproponował byśmy zeszli z koni, bo wszystko go boli, a koniom należy się odpoczynek. Zbawienie. Doszliśmy na piechotę do domu Gio, który już tam na nas czekał. Odpięłam popręg, ale nie byłam w stanie zdjąć siodła.\nWiedziałam o tym, że w Omalo na zimę zostaje kilka rodzin, a jedna prowadzi pensjonat. Miałam przy sobie gotówkę i było to dla mnie dość oczywiste, że spędzę tam kilka dni, zanim wymyślę, jak wrócić. Tymczasem Gio dał mi klucz do swojego domu śmiejąc się, że teraz ja jestem tam gospodynią. Położył materac na łóżku, dał mi pościel. Byłam nieprzytomna.\n– Kładź się spać. Przyjdę za jakiś czas i Cię obudzę, bo wieczorem idziemy na kolację do mojego kuzyna, który jest tu cały rok. Ja mam parę rzeczy do załatwienia – kiedy wyszedł otworzyłam okno w pokoju. Zaskoczyła mnie cisza. Żadnych odgłosów ludzi, żadnych turystów. Czasem tylko ptaki lub podmuch wiatrów i szelest liści wyrywały z zamyślenia. Padłam.\nWieczorem udaliśmy się dwa domy dalej, gdzie czekali już na nas Alik i Vacho (podobno też rodzina Gio). Usiedliśmy w jadalni pensjonatu, w którym mieszkał kuzyn Giorgiego. Wskazano mi miejsce przy kominku, żebym się zagrzała. Kiedy Giorgi zaczął opowiadać co załatwił przez ostatnią godzinę i o czym rozmawiał z sąsiadami miałam wrażenie, że przespałam kilka dni. Kiedy on to wszystko zdążył zrobić? Skąd ten człowiek bierze energię.\nObserwowałam ich i nie mogłam przestać się uśmiechać. Dotarłam do swojego celu. Po 5 dniach od wyruszenia, skrajnie zmęczona i obolała siedziałam w jednym z wiejskich domów, gdzie byłam obcą osobą, a czułam się jak członek rodziny.\nNastępnego ranka Alik z Giorgim uzupełnili zapasy chleba, mąki i warzyw. Zabezpieczyli i załadowali na konie narzędzia potrzebne w obozowisku. Przed wyjazdem Gio dał mi worek z chlebem, serem zrobionym przez kolejnego sąsiada, dżemem z dereni zrobionym przez mamę. W domu nie było wody, gazu i nie działały baterie słoneczne, ale zapewnił mnie, że rozmawiał z sąsiadami i wszyscy mi pomogą. Kiedy odjechali, Kacha, sąsiad mieszkający najbliżej podszedł by się zapoznać.\n– Cześć Tuszynko, moja żona zagrzała wodę. Choć weźmiesz prysznic, a potem będzie obiad.\nKacha, na początku z lekkim dystansem, a potem bez żadnych oporów traktował mnie jak członka rodziny. Mimo znajomości angielskiego i rosyjskiego mówili tylko po gruzińsku i uczyli mnie codziennie nowych słów. Spędziłam u nich 3 niesamowite dni pełnych zabaw z ich 9-miesieczną córeczką Sopo, rozmów z babcią i smakowania się w tuszeckich potrawach. Wieczorem babcia wołała mnie na gorące mleko z miodem. Mieszkają w Omalo cały rok, dzięki temu, że mają krowy oraz swoje przetwory.\nKiedy do Omalo przyleciał rządowy helikopter Kacha powiedział mi, że polecę nim do Tbilisi. Nie wierzyłam, że to może być aż tak proste. Poznałam wielu ludzi mieszkających w wiosce i wiedziałam, że mnie akceptują, ale helikopter przeznaczony był tylko dla faktycznych mieszkańców Tuszetii. Kiedy żołnierz zapisywał chętnych na listę nie ukrywał niezadowolenia, kiedy podeszłam. Dzięki wstawieniu się za mną kilku osób, które twierdziły uparcie, że jestem ich dalszą rodziną oraz żołnierza, któremu wcześniej pokazywałam zdjęcie nowego tuszeckiego jeziora zostałam zabrana na pokład. Współpasażerowie od razu zwrócili na mnie uwagę. Niektórzy bardziej niż ja przeżywali, że pierwszy raz w życiu lecę helikopterem.\nNie wierzyłam, że to się skończyło. A po jednym dniu w Tbilisi, obiedzie tam, gdzie zawsze, kawie w ulubionej kawiarni, zaczęłam wątpić, czy w ogóle się wydarzyło. Nie byłam świadoma do końca, w co się pakuję. Fizycznie może i dałam radę, ale trasa była dla mnie trudna przez emocje i walkę z samą sobą. Zaraz po powrocie powtarzałam, że nigdy już nie pójdę. Po pewnym czasie… chcę ruszyć z pasterzami w drogę powrotną przed zimą… ale tylko w tym samym składzie Kilka dni, które nauczyło mnie wiele. O wiele więcej niż niejedna podróż. Przede wszystkim jeszcze większego szacunku do Tuszów, ich przywiązania do tradycji i dumy z pochodzenia. Obserwując pasterzy, czy też mieszkańców Omalo miałam wrażenie, że patrzę na coś wyjątkowego. Coś co przetrwało wojny, najazdy, srogie zimy… boję się tylko, że nie przetrwa komercjalizacji. Widzę jak dziś wygląda szacunek do tradycji i swojej historii w Swanetii i Kchewi i przeraża mnie, że za niedługo Tuszetia, może stać się tak komercyjnym miejscem. Mimo wcześniejszego dystansu, wielu prób zyskania szacunku i sprawdzianów mojej wiedzy pokochałam to miejsce i jego mieszkańców.\nWyjście do Tuszetii jest częścią mojego projektu, który ma na celu dokumentację tradycji tego miejsca, póki nie zostało zadeptane przez masową turystykę. O szczegółach opowiem nieco później. Dodatkowo od lata zaczynam pracę dla Tuszeckiego Parku Narodowego jako przewodnik, który ma tłumaczyć turystom tradycje, ale w szczególności zasady panujące w Tuszetii, by ta kultura przetrwała jak najdłużej. Czuję się niezwykle wyróżniona tą propozycją. Mam nadzieję, że dam radę. Przytłacza mnie odpowiedzialność i ilość nauki, jaką muszę pochłonąć w krótkim czasie, ale nigdy w życiu nie byłam tak szczęśliwa i gotowa. Także trzymajcie kciuki i do zobaczenia w Tuszetii.\n#konie, gruzja, tuszetia, wędrówka\nWritten By Magda Konik\tOn Czerwiec 12, 2017\nPewnego razu w turystyce...\nWszystkie prawa zastrzeżone - Magdalena Konik © 2017.


Stuknęło 2k na moim kanale – kulisy i podsumowanie działań - Spring, Hibernate, Java\nPrzemysław Bykowski 8 października 2019, 18:17 1.4tys. Odsłony\nPomysł na założenie kanału na YouTube niósł się za mną od pół roku przed jego powstaniem. Zawsze chciałem nagrywać materiały, ale w gąszczu moich innych obowiązków – pracy na etacie, pracy na uczelni, realizacji doktoratu, prowadzeniu bloga, prowadzeniu szkoleń i wielu innych gdzieś to zostawało w tle. Widziałem, że wszystkiego nie pogodzę.\nKtóregoś dnia zainspirowałem się LiveStreamerami, którzy na żywo gromadzili rzeszę fanów. Grając w gry i zdając z tego relacje na żywo byli w stanie przykuć uwagę wielu osób na długi czas. Przewagą takiej formy, było to, że autorzy nie musieli obrabiać swoich materiałów. W tej czystej postaci – nieidealnej trafiały one do Internetu, a społeczności podobała się naturalność.\nChętnie podchwyciłem pomysł, gdyż zwolnienie z konieczności obórki materiałów sprawiało, że materiały mogłem realizować w szybszym tempie. Z taką perspektywą utrzymywałem się jeszcze jakiś czas, zbierając się do realizacji.\nTo właśnie przez nich zacząłem! Pewnego razu miałem sytuacje na uczelni, gdzie semestr dobiegał końca. Wielu moich studentów miało problem z zaliczeniem przedmiotu Aplikacje internetowe. Nie chciałem ich zostawiać samych sobie przed poprawką, ale jednocześnie problem było znalezienie terminu dogodnego dla studentów, dla mnie i wolnej sali tuż przed sesją.\nRozwiązaniem było zrobienie zajęć online. Gdzie w formie liveSteream rozwiązywaliśmy kolokwia.\nNagrania te pozostały na kanale. Co ciekawe wiele osób niebędących studentami trafiło na mój niepromowany kanał i z chęcią oglądało transmisje – rozwiązując koła 😀\nOczywiście taka inicjatywa wśród studentów nie mogła zakończyć się bez memów…\nPierwszy oficjalny LiveStream!\nOd lutego postawiłem co tydzień w poniedziałek o 19:00 realizuje programistyczny LiveStream, w trakcie, którego przybliżam wybrane przez widzów zagadnie. Co mnie cieszy – od momentu deklaracji robiłem to konsekwentnie nie opuszczając żadnego poniedziałku.\nPierwszy LiveStream był fatalny. Nie przewidziałem obciążenia. Uruchomienie środowiska programistycznego, wszystkich aplikacji pomocniczych, przy jednoczesnym streamowaniu sprawia, że dobry sprzęt wymięka. To był pokaz slajdów a nie liveStream. Na szczęście praca nad optymalizacja sprzętową i softwerową sprawiła, że moje materiały wyglądałby coraz lepiej.\nNie raz chciałem rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady. Wielokrotnie musiałem rezygnować z prywatnych planów, bo wiedziałem, że o 19:00 w poniedziałek będą czekały na mnie osoby, które chcą się uczyć. Pamiętam bardzo ciężki moment, kiedy chorowałem na anginę. Wysoka temperatura a gardło tak ściśnięte, że nie mogłem przełykać śliny. Chciałem już odpuścić, powiedzieć nie dzisiaj… Jednak spojrzałem na wiadomości na FB, spojrzałem na komentarze osób, które nie mogą się doczekać najnowszego materiału. Widziałem, że dużo osób również popełniło wyrzeczenia, aby być na moim LiveStreamie. Nie mogłem ich zawieść… Mógł głos był fatalny, oczy przeszklone, a pot wygenerowany przez wysoką temperaturę spływał po twarzy. Przepocone włosy, które sterczały mając gdzieś prawa fizyki… i tego wszystkiego nie można było ukrycia przed widzem. Materiał z tego nagrania jednak pozostał na kanale:\nJednak mimo przeciwności losu to był bardzo dobry strumyk. Społeczność, którą mam jest fantastyczna, ona dała mi otuchy. Zapewnili mi tyle radości w te trudne dni, że znacznie łatwiej było przejść przez chorobę. Nie wybaczyłbym sobie gdybym odpuścił wtedy strumyk. Dlatego dla tych osób nie odpuszczam w cale!\nIle zarobiłem na kanale?\nKanał w tej branży to raczej skarbonka niż bankomat. Nie sposób na nim zarobić przy tak ograniczonych zasięgach. Nie raz myślałem, aby zmienić tematykę kanału i zająć się innymi tematami, które zapewnią liczne grono słuchaczy tak jak bywa to w kategoriach modowych/prankowych/rozrywkowych/game.\nAle nie zrobiłem tego – powód jest prosty. Czuje, że mam misje. Misje dzielenia się wiedzą. I nie jest dla mnie istotne, że na kanale nie zarobię, że nie mam tysięcy followersów. Dla mnie liczy się to, że mogę dzielić się wiedzą i są osoby, które to doceniają 😊\nDużo planów i inicjatyw 😊 Pomysłów mam więcej niż czasu, dlatego, coraz częściej decyduje się na współprace z podmiotami trzecimi. Na pewno w najbliższym czasie będę chciał porozpieszczać osoby, które są ze mną i wspierają mnie nawet ciepłym komentarzem w tym co robię. To z nimi chce pracować i dla nich angażować w kolejne inicjatywy. A może masz pomysł co to może być? Napisz w komentarzu 😊\nPoprzedni artykuł Wyniki konkursu programistycznego – sprawdź swój wynik i odbierz zniżkę na zakupy w PWN\nNastępny artykuł HATEOAS – czym jest? Jak wdrożyć i po co to komu…\nPrzemysław Bykowski 8 stycznia 2020, 09:13


Fulford | WIELKIE PRZEBUDZENIE Przekraczanie Progu 2020\n10 Czer 2018 17 Komentarzy\nby krystal28 in Fulford, Q\n7/6/2018 Amerykański Inspektor Generalny, Michael Horowitz przesunął osobiście datę raportu w senacie o mailach Clintonowej z 11 na 14 czerwca. CZEMU? Urodziny Trumpa. Symbolizm MA ZNACZENIE. Wasi wrogowie stosują go pieczołowicie, musicie także się tego nauczyć. Symbole mają moc. 11 czerwca się wydarzy. Nazwijmy to rozszerzonym „Świętem”.\n8/6/2018 Chińska firma telefoniczna ZTE – 1 miliard dolarów grzywny od firmy dla USA. Muszą zmienić zarząd w ciągu 30 dni. Przyszłe 10-letnie zakazanie handlu w celu zapobieżenia złym zachowaniom. Nigdy więcej poufnych komunikatów telefonicznych! [ZTE zostało złapane na nielegalnej sprzedaży telefonów amerykańskiemu kabałowi. Ujawnione przez Q kilka tygodni temu. Poniżej zdjęcie ładunku z 17 maja 2018 z podpisem Q, „Jesteśmy wszędzie!” – kr]\nDlaczego Hollywood potrzebuje na bieżąco w nagłówkach gazet wiadomości o przemocy seksualnej? Ponieważ mają poważne problemy z pedofilią. Nic tak nie dystansuje ich od tego, jak udawanie, że popiera się tę sprawę. Nie dajcie się zwieść „filmowi”. Prawdziwy diabeł nie został jeszcze ujawniony.\nTrump zaproponował zakończenie federalnego zakazu marihuany (tu pożegnanie więziennego kompleksu przemysłowego)\nLista kabalistycznych zmarłych w tym tygodniu: — Kate Spade, Inés Zorreguieta (na zdjęciu w czerwonym kostiumie, siostra królowej holenderskiej, Maximy), Alan O’Neill, Anthony Bourdain, Ben Krapinski + żona, Steven Pitt (psycholog zamordowanej kilka lat temu dziewczynki Ramsey), Tareq Kamleh, John Lermayor. Wszystkie te „samobójstwa” lub morderstwa były z powodu 11 czerwca.\nAustria zamyka 7 meczetów i wydala z kraju dziesiątki Imamów.\n9/6/2018 Włoski premier Giuseppe Conte popiera apel Trumpa o ponowne przyjecie Rosji do G-7\nNowy premier Włoch, GiuseppeConte, będzie wkrótce przyjęty w Białym Domu.\nWażniejsze informacje z raportu Bena Fulforda z 5 czerwca 2018:\nIzrael może wkrótce zostać wyzwolony od satanistów. W Europie zmiany rządów w zeszłym tygodniu we Włoszech, Hiszpanii i Słowenii powodują, że tylko Francja, Niemcy i Holandia pozostają pod kontrolą Chazarów. Benjamin Netanyahu jest teraz ukryty w bunkrze, przygotowując się do swojej nieuniknionej porażki.\nKontrola nad saudyjską ropą, ostoją petrodolara, wypadła z syjonistycznych rąk.\nWojskowi zwolennicy rządu Trumpa rozważają przekazanie dla Leo Wanta i jego ludzi kontroli nad 26 bilionami dolarów w funduszach, które, jak twierdzili, zostały im bezprawnie zabrane przez frakcję Busha.[zapoczątkuje to przekazywanie funduszu globalnego dla dobra ludzkości – kr]\nSpotkanie Shangri La w Singapurze jest tylko jednym z kilku spotkań na wysokim szczeblu, które odbywają się w ramach przygotowań do szczytu Kim/Trump w przyszłym tygodniu. W tym tygodniu odbędzie się również spotkanie na szczycie G7 (publiczny zachodni rząd) w Kanadzie, a także spotkanie Bilderberg (tajny zachodni rząd)\nUpadek hitlerowskiej dynastii Bushów oznacza, że  nie ma już żadnego poważnego zachodniego poparcia wojskowo-przemysłowego dla skoncentrowanego na Niemcach projektu UE w jego obecnym kształcie. Załamanie nastąpi jednak w powolnym tempie.\nSłowenia (ojczyzna Melanii Trump) przyłączyła się do Polski i Węgier przeciw obecnej polityce masowej imigracji. głównie z krajów muzułmańskich.\nJeśli Trump uzyska kontrolę nad systemem opartym na dolarze amerykańskim, euro i jenie, będzie miał znacznie silniejszą pozycję do negocjowania nowej globalnej architektury finansowo-politycznej z sojuszem euroazjatyckim. Na tym froncie trwa stały postęp.\nLiderka numer 2 seksualnej sekty NXIVM, aktorka Allison Mack, sypie nazwiskami podczas śledztwa, co zniszczy Hollywood i Bronfmanów“.\nRodzina Bronfmanów wzbogaciła się sprzedając gorzałę dla Al Capone podczas prohibicji, a obecnie jest jedną z głównych grup kontrolujących gigantów medialnych, takich jak AOL – Time Warner. Innym wielkim syjonistycznym bytem medialnym pod obstrzałem jest Disney.\n“Roseanne Barr została ‘poświęcona’ poprzez brutalne odwołanie jej showu na ABC po jej obraźliwym poście na Twitterze, by upokorzyć Obamę, Valerie Jarrett. Jej odwołany program może zostać wyemitowany na nowo przez stację Foxa.\nW Waszyngtonie, DC tajne państwo i syjonistyczni agenci są już historią, gdyż Departament Obrony przejmuje proces poświadczania bezpieczeństwa dla całego rządu, dopuszczając tylko Białe Kapelusze i patriotów.\nOpisane powyżej ruchy stanowią zasadniczą zmianę kierunku w sposobie rządzenia światem po syjonistycznym, apokaliptycznym koszmarze.\nPełny raport po polsku:\n25 Kwi 2018 Możliwość komentowania Raport Beniamina Fulforda, 23 kwietnia 2018 została wyłączona\nby krystal28 in Fulford\nFalszywy atak w Syrii – Śmierć Barbary Bush i fotoszop – Śmierć Matthew Mellona – Wizyta Macrona w Białym Domu – Turcja\nMasywnej satanistycznej ofensywie brakuje pary i zaczyna się kontratak\nCzcząca szatana elita, która przejęła władzę na Zachodzie, walcząc o swoje życie, przeprowadziła masową kontrofensywę w Syrii i przeciwko prezydentowi USA Donaldowi Trumpowi. Ta ofensywa straciła parę i odwraca się przeciwko nim, podczas gdy kłamstwa o Syrii i wiele innych rzeczy są ujawniane. I chociaż nie podano żadnego słowa o tym, kiedy 25.500 zamkniętych aktów oskarżenia zostanie rozpatrzone, Pentagon i inne źródła twierdzą, że działanie zmierzające do usunięcia satanistów na stałe ze światowej władzy nasila się.\nNa tym froncie największym wydarzeniem w ubiegłym tygodniu była śmierć czołowej satanistki Barbary Bush, prawdopodobnie córki założyciela Kościoła Szatana, Alistaira Crowleya.\nWielu uważało ją za czołową wyznawczynię szatana w USA, po tym jak jej mąż, George Bush Senior zniedołężniał, CIA i inne źródła zgadzają się. Barbara niewątpliwie nie życzyła sobie by dożyć sytuacji, w której zobaczy męża i synów oskarżonych o masowe morderstwa i zbrodnie wojenne związane z 11 września, Irakiem, Fukushimą itp.\nJednak w tym świecie fałszywych wiadomości i grafiki komputerowej pojawia się wiele znaków zapytania na temat czasu ogłoszenia tej informacji o śmierci i pojawiających się na ten temat wiadomości. Jako jaskrawy przykład, jeśli spojrzycie na ujęcie w 46 sekundzie w TV News 24h pod linkiem poniżej, zobaczycie, że Barbara Bush bierze udział w jej własnym pogrzebie wraz ze zmarłą Nancy Reagan.\nRównież eksperci komputerowi z Canadian Secret Intelligence Service mówią, że szeroko rozpowszechnione zdjęcie byłych prezydentów biorących udział w pogrzebie Barbary Bush, jest “kiepsko zrobionym fałszywym Photoshopem“. Zdjęcie jest teraz systematycznie usuwane z korporacyjnych serwisów informacyjnych, ale można je zobaczyć poniżej.\nDla tych, którzy wciąż myślą, że “zobaczyć to uwierzyć“, jeśli chodzi o filmy i zdjęcia cyfrowe, proszę spojrzeć na publiczną prezentację, która odbyła się 13 kwietnia, gdzie dr Supasorn Suwajanakorn, inżynier komputerowy zatrudniony przez oddział Google Brain, pokazał fałszywe filmy wideo z wypowiedzi byłego prezydenta Baracka Obamy.\nJest więc możliwe, że cała sprawa pogrzebu Barbary Busha jest fałszywa i “cała ta sprawa pachnie oszustwem Tajnego Państwa“, mówi wyższe rangą źródło CIA.\nŹródła Pentagonu ze swej strony mówią, że Donald Trump odmówił udziału w pogrzebie Barbary Bush, z powodu informacji, które otrzymał po tym jak były doradca wiceprezydenta Dicka Cheneya z czasów ery Busha, “zmienił stronę” i złożył zeznania przeciwko swoim byłym szefom w zamian za ułaskawienie.\nTo może być po prostu zbieg okoliczności, ale w pobliżu domu Busha w Houston w Teksasie nastąpiła poważna eksplozja i wybuchł pożar w czasie, gdy pokazywano materiał filmowy z pogrzebu.\nŹródła Organizacji Białego Smoka twierdzą, że fałszywe relacje z pogrzebu zostały zaprojektowane przez kabała, aby ukryć poważne porażki, których doświadczają, kiedy czołowi sataniści są ścigani na całym świecie. Jest prawdopodobne, że nikt z masowych morderców rodziny Bushów nie pojawi się już więcej, o ile w rzeczywistości wciąż żyją, mówią źródła WDS z Teksasu.\nInnym poważnym przypadkiem w zeszłym tygodniu była śmierć Matthew Mellona, spadkobiercy fortuny bankowej Mellonów i członka jednej z rodzin, która jest właścicielem Rady Rezerwy Federalnej. Mellonowie na poważnie zerwali stosunki z innymi właścicielami Fed Rockefellerami (Clintonami), ale w tym momencie nie jest jasne, czy było to związane z przedwczesną śmiercią Matthew w wieku 54 lat.\nW tym, co może być również związane z wydarzeniami, francuska gałąź rodziny Rothschildów ogłosiła, że 37-letni Alexandre de Rothschild przejął władzę od swojego ojca, 75-letniego poszukiwanego przestępcę, Davida de Rothschilda.\nGnostyccy Iluminaci wydają się jednak nie tolerować żadnej ciągłej kontroli Rothschildów i poinformowali tego pisarza, że ”skontaktowali się z agentem Nebojsa, aby poprosić go o działanie przeciwko Zurychowi, w Szwajcarii“.\nByć może dlatego niewolnik Rothschildów francuski prezydent Emmanuel Macron odwiedzi w tym tygodniu Stany Zjednoczone, aby błagać o ochronę, obiecując zmianę reżimu Rothschildów. [Q Anon: Wizyta Macrona była w celu przekonania Trumpa, aby ten kontynuował umowę z Iranem (haracz w sumie 500 miliardów dolarów rocznie)]\nGnostycy prawdopodobnie mają dobry powód, by nie ufać Rothschildom. Eric Fioril, przewodniczący Francuskiej Rady Tymczasowej, twierdzi, że sam Macron jest zamieszany w przestępstwa finansowe i inne przestępstwa na wysokim szczeblu. Rada ma dowody, że reżim Macrona próbował rozpocząć wojnę domową we Francji z pomocą państwowych producentów broni, aby przekazywać broń tak zwanym “islamskim terrorystom” we Francji. “Nasze źródła informują nas, że niektórzy z naszych głównych producentów broni szturmowej przyjmują zamówienia od Izraela i / lub Arabii Saudyjskiej i / lub klientów z Zatoki. Rachunek idzie tam, ale karabiny, rakiety i amunicja są dostarczane grupom dżihadystów we Francji w niestabilnych obszarach podmiejskich “, zauważa. Powoduje to różnego rodzaju problemy i stawia Francję na “krawędzi klifu wojny domowej“, mówi.\nImplikacją tej informacji wywiadowczej, kontynuował, jest to, że jest to “czymś więcej niż rażącym niedbalstwem” ze strony rządu. W związku z tym kontynuuje: Białe Kapelusze we francuskim wywiadzie nie mogą przymykać oczu na tę aktywność. Fioril zauważa również, że “ze względu na ogólny elektroniczny nadzór w naszym kraju, możemy łatwo usunąć tak silne grupy dżihadystów z naszej ziemi w mniej niż 10 dni, jeśli pozwolimy naszym Białym Kapeluszom w IC (ich odpowiednik NASA lub Computer Intelligence) i naszym siłom bezpieczeństwa działać w pełnej współpracy. Rząd popełnia podręcznikową zdradę, a wojsko ma uzasadniony powód, aby aresztować nasz nielegalny rząd “, podsumowuje.\nTo, na co natknęły się Białe Kapelusze, to oczywiście satanistyczny spisek P2 Masonerii, by doprowadzić do wojny między islamem a chrześcijaństwem, aby następnie stworzyć kontrolowaną przez nich jedną światową religię.\nW każdym razie próba użycia przez satanistów wymówki fałszywego syryjskiego ataku gazowego (szóstego ujawnionego takiego fałszywego), by zaatakować Syrię, a tym samym rozpocząć III wojnę światową (Armageddon), jest szeroko eksponowana jako zbrodnia wojenna oparta na oszustwie. Nawet takie środki przekazu, jak niemieckie media państwowe, donoszą o tym teraz.\nW międzyczasie w Stanach Zjednoczonych źródła Pentagonu mówią: “Kalifornijski lewicowy gubernator Jerry Brown został zmuszony do wysłania 400 żołnierzy Gwardii Narodowej na granicę z Meksykiem, ponieważ Trump zamyka hollywoodzkich pedosów i działalność związaną z handlem ludźmi w porcie Long Beach“.\nPonadto Specjalny Prokurator Robert Mueller niedługo “zakończy polowanie na czarownice” [niczym nieuzasadnione śledztwo przeciwko Trumpowi – kr], kiedy oskarży Hillary Clinton. Może to być odniesienie do faktu, że wraz z odejściem Barbary jest ona teraz wiedźmą na najwyższej pozycji.\nPonadto, źródła podają: “Po wielu miesiącach spędzonych za kulisami, [były burmistrz Nowego Jorku, Rudolph], Giuliani w końcu dołączył do zespołu prawnego Trumpa, który wraz z Muellerem jest gotowy do wzięcia na celownik sprawców 11 września, takich jak gang Busha i Izrael“.\n“Traktat pokojowy, formalnie kończący wojnę koreańską, może zmusić Izrael do ujawnienia swoich ról w 11 września i 3 listopada [Fukushima], by zawrzeć pokój z Syrią, zwracając Wzgórza Golan” – podają źródła.\nPorozumienie pokojowe w Korei również ujawniło wielu przestępców wysokiego szczebla w armii amerykańskiej w Japonii, jak podaje japońskie źródło wywiadu wojskowego. W odręcznej notatce dostarczonej temu pisarzowi, źródła podają, że wojsko amerykańskie w Japonii jest teraz podzielone pomiędzy ludzi, którzy operują w bazie lotniczej Yokota i stacjonującymi w obozie Zama, obie w pobliżu Tokio.\nLudzie z Yokota popierają reżim Shinzo Abe i ciągłe zatajanie zbrodni popełnionych w Fukushimie, podczas gdy ci w Camp Zama popierają zmianę reżimu i ujawnianie prawdy o Fukushimie, mówią źródła. Miejmy nadzieję, że przyszły dowódca Sił na Pacyfiku, komandor Admirał Philip Scott Davidson, usunie zbrodniarzy wojennych, gdy formalnie obejmie dowództwo.\nNawiązując do nowych wiadomości z zeszłego tygodnia, Turcja oficjalnie zażądała od Zarządu Rezerwy Federalnej zwrotu całego posiadanego przez siebie złota. Ta prośba jest prawdopodobnie związana z tajnymi negocjacjami w sprawie czołowego tajnego agenta CIA działającego w Turcji Andrew C. Brunsona. Oficjalnie, Brunson jest ewangelicznym pastorem Izmirskiego Kościoła Odrodzenia, małego protestanckiego kościoła z około 25 członkami zgromadzenia, mówią źródła CIA.\nZostał on aresztowany podczas czystek, które nastąpiły po tureckiej próbie zamachu stanu w 2016 r., w wyniku którego uwięziono dziesiątki tysięcy tureckich żołnierzy, urzędników państwowych, wychowawców, pracowników akademickich, dysydentów i dziennikarzy.\nNie mniej niż 66 amerykańskich senatorów grozi “działaniami” przeciwko Turcji, chyba że zostanie on zwolniony. “Dlaczego tak wielu senatorów przychodziłoby z pomocą pokornemu kaznodziei i groziłoby Turcji ‘środkami’, gdyby był tylko człowiekiem w sutannie?” funkcjonariusz CIA pyta, nic, że Turcy próbują go wymienić na działającego w USA agenta Fethullaha GÜLENA. GÜLEN zdecydowanie wie za dużo o satanistach by można go było przekazać, więc Brunson “prawdopodobnie zostanie wrzucony pod autobus“, konkluduje źródło.\nKolejne rozwojowe wydarzenia w zeszłym tygodniu, wydaje się, że “noszenie czapki z folii aluminiowej” może nie być tak szalone, jak się to wydaje. Przeciek do prasy przez insidera z rządu Stanów Zjednoczonych ujawnił szczegóły technologii energetycznej używanej do wywoływania, by osoby, które są celem słyszały głosy, czuły ból, itp.\nNa koniec, co jest znakiem, że ten pisarz ma przyjaciół w społeczności nadzoru elektronicznego, albo też stają się oni niedbali, ostatnio identyfikator dzwoniącego w moim telefonie wyświetlał wiadomości, mówiące, że połączenia przychodzące są od “Paula” i dwóch innych ludzi.


Powtarzający się sen Sennik - podstawowe znaczenie snu Polityka cookies\nStrona główna » Interpretacje » P » Powtarzający się sen\nJeśli sen często ci się powtarza oznacza, że zbyt mało uwagi poświęciłeś jakiejś osobie lub pewnemu zdarzeniu.\nSennik powtarzający się sen\nPowtarzające się sny zwracają na uwagę, na rzeczy, które pomijasz. Najczęściej takie sny kończą się, kiedy rozwiążesz problemy i zmierzysz się z nimi.\nJeżeli sen pojawia się w dość dużych odstępach czasowych, może za każdym razem dotyczyć czegoś innego.\nDrugi raz śnił mi się ten sam sen, miał tylko jeden zmieniony szczegół. W poprzednim poszłam z koleżanką do jej znajomych i nagle jakaś pani zaczęła nas gonić i coś krzyczeć. Uciekłyśmy do bloku. Tym razem we śnie była ta sama koleżanka, te same wydarzenia, ale był z nami również jakiś chłopak. Co może oznaczać taki sen? :/\nMi sni sie praktycznie codziennie ze mam pociete nogi i to ukrywam przed np mama i jakby one co jakis czas krwawia i leci mi z nich krew plus jakby „pralam” ubrania z krwi bo jakby mi to przesiaklo nie wiem o chuj chodzi ale pls\nDruga lub trzecia noc z rzędu, budzę się o tej samej godzinie (plus/minus 5 minut), sen był o byłej dziewczynie, pytałem jak jej poszła praca dyplomowa. Odpowiedziała że złością że dostała 4 (z plusem?) I wyszła z mojego domu, dalsza część snu już zamglona (nie pamietam)\nPodwórko. Kilka dzieci miało tam domek gdzie codziennie znikało jedno z nich a z małego okienka było widać rękę we krwi\nMój sen polega na tym ze poprostu śni mi się sklep biedronka z którego wracałem do swojego domu i za każdym razem jak wracałem straciłem wzrok o 10% dziwne ?\nDrugi raz przyśnił mi sie ten sam sen tylko o długiej przerwę. Snilo mi sie, ze jechałam samochodem w stronę miasta i po lewej stronie w polach byla droga polna( jest tak naprawdę i w środku lasu jest wioska) i wjechałam tam a tam była wioska tylko ze budynki były "porozwalane" gdzie popadnie i wszystkie były drewniane najwięcej było stodoł i dużo koni a w tej wiosce wychował się mój tata ( tak jak naprawdę co jest ta wioska w lesie to naprawdę wychował się mój tata, urodził się tam i po krótkim czasie wyprowadzili się z tamtad 3 km). Później nagle wyjedzam z tamtad i wyjedzam na pole samochodem i wysiadłam z niego ja koleżanka i mój chłopak i jest jeszcze parę osób ale nie mogę przypomnieć sobie nikogo więcej i dalszego snu nie pamiętam. Wie ktoś może co to oznacza? Byłabym wdzięczna za odpowiedzi\nJestem na statku z dziewczyną która mi się podoba Ale gadamy normalnie jak w prawdziwym życiu i nagle się rozbijamy i prąd morski mnie odciąga od niej i tonę bo nie umiem pływać A to jest najgorsze że ona mi się podobała na kolonie która była 2 tygodnie temu więc to prawda z snami\nCodziennie śni mi się szkoła i chłopak który mi się podoba ale zawsze jest inna sytuacja np. W jednym śnie się bije z kolegami , jesteśmy razem , przychodzi w nocy do mnie do domu\nostatnio śniło mi się że była zima i byłam w górach z moimi przyjaciółmi\njeździliśmy w dużych saniach i były tam takie zawody że trzeba się rozpędzić jak najszybciej i wjechać na bardzo wysoką górę\nśniło mi się to kilka razy\nOd kilku dni śni mi się że mój chłopak zdradza mnie z moją przyjaciółka wiem że to głupie ale oni od jakis 2 miesięcy maja dobry kontakt co mi się nie podoba i próbuje jakoś zatrzymać ich znajomość lecz nie zbyt mi wychodzi on uważa że nic go z nią nie łączy ale kłamie na jej temat tak samo jak ona na jego i może przez to mam obawy ze mnie zdradza :c sen przychodzi z Nienacka nawet o tym nie myślę zbytnio a często mi się śni że w jakimś miejscu nawet miejscu które widzę pierwszy raz jesteśmy we tróje i jakieś jeszcze osoby ale oni sa tam razem ukrywają przede mną to że coś ich łączy nie mogę przez to spać budzę się roztrzęsiona i chce mi się płakać ale to pewnie moja wyobraźnia.\nMialam dokładnie tak samo i po paru tygodniach. Mój chłopak mnie zdradził :)\nKiedyś jak byłam młodsza śniło mi się, że znalazłam bezdomnego psa labladorka. Śniło mi się to bardzo często co razem tworzyło historię. W 1 śnie byłam z przyjaciółką na placu zabaw i zza płotu wyskoczył ten piesek. Nazwałam go jakoś na L chyba Lunia lub Lilka nie pamiętam. Pod sam koniec pierwszego snu piesek uciekł a ja poszłam do domu. Następne sny były podobne lecz w innych miejscach. Ostatni zaś był obok szkoły, na boisku. Był tam murek kiedy piesek pokazał mi abym tam weszła było tam takich piesków chyba z 30 . Nie wiem co to może oznaczać, że sen utworzył się w jedną dużą historię. Ostatni sen jak pamiętam pojawił się po tym kiedy powiedziałam o nim komuś innemu.\nMam 17 lat i śni mi się, że jestem gwałcona przez mężczyznę, którego znam. Taki problem występuje już od ok. 3 lat. Ten sam sen, co noc. Rano wstaję i boję się, że to się stanie, co w tym śnie. Nie pamiętam żeby ktoś mnie skrzywdził chociaż w głowie przewracają się mi obrazy, których dobrze nie wspominam.\nŚniło mi się że pojechałam z rodzicami i bratem do mojego klubu gdzie mam treningi wraz z mamą. Była tam impreza. Na tej imprezie była też moja koleżanka Natalia. Poszłyśmy na dwór. Na dworze zaczepił nas jakiś Pan. Wciągnął nas do auta i nie chciał wypuścić. Jakimś cudem wszystkie wyszłyśmy.\nco jeszli pewne miejsce sni mi sie pare razy. sni mi sie góra w los angeles na której są domy a ja w jedny mieszkam z wujkiem\nUciekam przed świnia(knurem)chce mi zrobic krzywde.Uciekam mu sen miałem taki sam kilka lat temu\nWszystkie ważne mi osoby umierały na różne sposoby. Ja nie umarłam ani razu ani nic mi się nie stało. Później znalazłam się w kamienicy która najpierw była smutna. Później poszłam spotkać się z moja przyjaciółka. Byłam szczęśliwa i później kiedy wracałam miałam wybrać mieszkanie i nad tym mieszkaniem miałam powiesić figurkę anioła. A później wszyscy wrócili i był piękny widok na polane i góry.\nPrzed wczoraj i wczoraj śniło mi się, że idę przez kuchnię i niby się odbijam w oknie ale to nie ja. Ktoś okropny o twarzy i wyglądzie nie mówię, że jestem jakaś piękna, ale za każdym razem krzyczę w śnie i jest noc a w domu nie ma nikogo.\nŚniło mi się że mój były chłopak mnie całował w czoło potem że leżał mi na brzuchu potem że łapał mnie za rękę cały czas mi się on śni i nwm o co chodzi w tym\nOd jakichś 4 nocy za każdym razem śni mi się przyjaciel, który rzuca się do wody i dryfuje na jej powierzchni. W 3 przypadkach było to na basenie szkolnym i za każdym razem w tym samym miejscu\n5 razy w przeciągu 2-3 lat śnił mi się podobny sen. Najczęściej uciekam albo jestem zraniona i nagle pojawiają się drzwi, które otwiera otyła kobieta czarnej karnacji i zaprasza mnie do środa. wtedy zawsze mi pomaga i opowiada o czymś bardzo poważnym, ale zawsze budzę się przed końcem jej monologu i nie mogę go sobie przypomnieć. potem jak do niej wracam za pol roku to wszystko jest takie same w jej mieszkaniu, dalej ma kota, jej ściany są bordowe.... mogłabym idealnie wszystko opisać. i wtedy kiedy znowu wracam to mówię jej ze już u niej byłam i o niej śniłam i wtedy sytuacja się powtarza. Czy ktoś wie może co to oznacza?\nŚni mi się to samo z 3 razy w tym miesiącu sen opowiada o tym jak całuje się chłopiekiem a moja była przyjaciółka(po prostu straciłam z nią kontakt wiec nie wiem czy nazwać ją przyjaciółka czy nie) patrzy na mnie z jej kolega i nie wiem czy to coś znaczy czy nie\nCo jakiś czas powtarza mi się ten sam sen, trwa już to kilka miesięcy.\nSen dotyczy tego, że ktoś chce mnie zabić, nie widzę tej osoby, nikt mi tego nie powiedział, ja po prostu to wiem. Za każdym razem jestem w tym samym domu?, muszę znaleźć wskazówki żeby uciekać w zakamarki domu, a następnie wyjść z niego. Po wyjściu z domu, biegnę do sąsiednich domów po pomoc, ale ten co chce mnie dopaść ma kamery przy budynku i widzi co robię. Za każdym razem ludzie niechętnie mi pomagają, nie raz w ogóle nie chcą i gdy mam wezwać pomoc, sen się kończy.\nCzęsto śnie, że tracę władze w nogach. Spadam, każdy myśli, że jestem pijana i się śmieje. Ja nie mogę wstać, nogi mi odmawiają posłuszeństwa. Jest to jedyny sen, który mi się regularnie powtarza co jakiś czas. Utrata władzy w nogach jest w różnych sytuacjach, raz jak idę, stoję lub jak tańczę, na imprezie lub w pracy. Wstydzę się tego ogromnie i udaję, że wszystko jest dobrze, tylko się potykam lub, że podłoga śliska. Koszmarny sen, który zaczyna mnie martwić. O co może chodzić?\nŚniło mi się że spałam a mój mąż rozmawiał przez telefon z jakąś kobietą i ze mnie zdradził\n, następnie przyznał się do tego.\nJa mam co jakis czas podobny sen w każdym z nich jest żmija i jestem ukąszona przez nią w panice szukam szpitala widzę kreskę która sie kieruje w stronę serca odbieram to jako ten jad przemieszczajacy sie w krwioobiegu. Jestem tak blisko szpitala ale nie mogę go znaleźć ludzie we śnie sa ale tak jakby ich nie było. Co to moze znaczyc\nSni mi sie sen dosc dziwny widze w mym telefonie siebie na wyswietlaczu robie cos dziwnego pokazuje cos,potem maz mnie bije popycha przewracam sie jestem w ciazy potem klecze jestem przywiazana za mna siostra smieje sie ma sznur na mej szyji chce mnie zabic ide z tym do siostry chce by zobaczyla to ale ktos obcy powstrzymuje mnie i chce mnie zabic budze sie na druga noc sni mi sie ze ktos wlamuje sie do domu chce dzwonic a w telefonie znow tosamo z tamtego snu ten czlowiek chce mnie zabic a nie moge zadzwonic do meza jestem sama z dziecmi\nFaktem jest to ze jestem w 5mies ciazy i mam dzieci 2jke wszystko realne jak moze sen nachodzic na inny?\nod 2 tygodni śni mi się ten sam sen.\npojawiam się w czarnym pokoju a ściany pochlapane są krwią. mój chłopak się wiesza a ja na to patrzę.\npo tem spadam do kolejnego pomieszczenia wyglądającego identycznie a tam na środku stoi żywy on.\nW ręku mam pistolet strzelam kilka razy aż upada na podłogę i koniec.\nbudzę się jest rano...\njak mam to odebrać? :C\nMiałam powtarzający się sen lecz w odstępach czasowych, pojawiał się miej więcej od moich 5 urodzin i co 2 lata zaczął mi się śnić dokładnie tak samo się zaczynał i tak samo się kończył. Stałam w ciemności a z prawej i z lewej otaczał mnie żółty, wysoki płot przy którym rosła trawa i czerwone kwiaty zaś lewy płot okrążał bardzo powoli czarny koto podobny stwór którego próbowałam dogonić ale gdy miałam go złapać zaczynałam czuć się jak w dziwnej grze komputerowej gdzie nie masz interakcji z otoczeniem. Nagle staje w miejscu i słyszę czyiś znajomy mi głos ,,To koniec, to koniec świata którym władam ja,, mówi coś w tym stylu. Po tym widzę oślepiający blask a wszystko co znajdowało się obok mnie przybliżało się do mnie i oddalało jakby w śnie była ofiarą iluzji optycznych. Nagle moje palce u dłoni zaczynają puchnąć a z każdym dotykiem płotu czuje ciepłe mrowienie lecz gdy dotykam palce są zimne, martwe i cienkie. Sen zawsze kończył się moim nagłym przebudzeniem lecz iluzje przybliżania przedmiotów oraz dziwne uczucie w palcach nie ustępuje.\nWydaje się bardzo dziwny i nie zrozumiały ale przeraża mnie w każdym stopniu! Gdy byłam małą dziewczynką często przychodziłam do pokoju mamy, zapalałam światło i stałam tak na środku bez słowa tylko czasami powiedziałam jakąś bzdurę bez znaczenia i tylko po tym śnie! Teraz umiem kontrolować swoje zachowanie ale wcześniej potrafiłam usiąść na łóżku płakać a potem iść bez emocji do pokoju mamy.\nKiedy byłam młodsza, nękał mnie powtarzający się sen. Nie występował regularnie, jednak na tyle często, że potrafił wyryć swoje piętno w mojej psychice... sytuacja trwał ok 2 lat. Mianowicie, śniło mi się, że wchodzę do piwnicy w domu w którym obecnie mieszkam. Jest ciemno a ja pomimo strachu idę dalej. Widzę jakieś pokoje. Coś podpowiada mi, że muszę się schować. Robię to i nagle widzę najstraszniejszego człowieka, jakiego kiedykolwiek widziałam. Ubrany jest w długą czarną pelerynę i wielki kapelusz zasłaniający mu twarz. Bez problemu mnie znajduje, chwyta za rękę i wyprowdza na dwór, by móc mnie zbiczować. W tym momencie sen się kończy. Od tego czasu minęło 6 lat, jednak nic ani nikt nie zmusi mnie, żebym weszła do jakiejkolwiek piwnicy. Jest jeszcze jeden sen, który zaczął nękać mnie od niedawna i trwa do dnia dzisiejszego. Dotyczy domu, do którego mam wprowadzić się za kilka miesięcy. Stoi on za moim dotychczasowym. Sen nie jest za każdym razem taki sam, ale obejmune ten sam budynek. Jednego razu wchodzę do niego, jest ciemno a ja słyszę przerażające głosy i widzę tajemnicze postaci, następnego razu zaprowadzam tam księdza aby odprawił egzorcyzmy a innego widzę człowieka ubranego w kurtkę z kapturem i nożem w ręce, który wyłania się zza tego domu i idzie w moją stronę. Doszło do sytuacji w której śniąc, boję się zbliżać do tej posiadłości a mimo wszystko robię to. Nie wiem co te sny mogą oznaczać ale przez nie, przeprowadzka napawa mnie lękiem.\nŚniło mi się że byłam w jakimś pokoju, leżałam tam na dużym łóżku i pojawiła się jakaś niewidoczna siła nadprzyrodzona która zaczęła odbierać mi głos - nie mogłam mówić, a na gardle rosła mi jakaś gula, ledwo wydobywałam jakieś ciche dźwięki. Za moment okazało się że to jest sen i budzę się we śnie, i nagle znowu ta sama sytuacja - siła nadprzyrodzona i odbieranie głosu (sen w śnie, i po obudzeniu się ta sama sytuacja). Próbowałam dzwonić po pomoc (pogotowie) ale nie mogłam zadzwonić i wydusić z siebie ani słowa.\nSen powtarza mi sie co 2-3 dni. A w sumie to nie jest jeden sen. To są dwa sny!!! Pierwszy: na wakacje poznałam super psa! Pokochałam go, a on mnie jednak nie mogłam go zabrać do domu. Zaczęłam płakać itp. Ale na drugi dzień okazało sie, że znalazł dom. Cieszyłam się. <----- To były fakty i to zdarzyło się naprawdę, a to sen: Pies wraca i zostaje ze mną na zawsze!!!\nNie bede już opisywała drugiego snu, ale co to znaczy?!\nSen w trzech slowach.. nikt ci na taki badziew nie odpowie.. wysil sie nastepnym razem jak chcesz cos opowiedziec.


KOMUNIKAT Komendy Głównej Policji i FinCERT.pl – Bankowego Centrum Cyberbezpieczeństwa ZBP w sprawie oszukańczych ogłoszeń związanych z epidemią koronawirusa (COVID-19). (2020-03-16)\nPrzykład fałszywego SMS:\nKliencie – ponieważ dbamy o Ciebie, jak nie musisz nie przychodź! (2020-03-13)\nMając na uwadze bezpieczeństwo i jak najlepszy stan zdrowia naszych klientów, a także pracowników w związku z zaistniałym zagrożeniem epidemiologicznym związanym z rozprzestrzenianiem się koronawirusa, Zarząd Banku Spółdzielczego w Dynowie zwraca się do Państwa z prośbą o maksymalne ograniczenie kontaktu osobistego. Nie ułatwiajmy życia wirusowi!\nW naszym Banku Spółdzielczym mają Państwo do dyspozycji liczne formy bankowości elektronicznej – bankowość internetową, płatności mobilne z wykorzystaniem telefonów, a także karty płatnicze. Ich użycie jest bezpieczne dla wszystkich.\nWiele spraw można też załatwić telefonicznie lub mailowo.\nCHF / PLN 4,1830 +0,01% [00:38]\nEUR / JPY 118,0080 +0,00% [00:39]\nEUR / PLN 4,4355 +0,05% [00:39]\nUSD / JPY 107,4860 -0,06% [00:39]\nUSD / PLN 4,0387 -0,02% [00:38]\nGPW 2020-05-26 18:58