Sprzęt turystyczny - Nasze podróże - Forum SIP\n→ Nasze podróże\nRozpoczęte przez Grzegorz Magdziarz\n, lis 24 2014 14:10\nNapisany 24 listopad 2014 - 14:10\nSzanowni, zakładam temat mimo że na innych forach związanych z outdoorem i tego typu sprzętem znajdziecie tego masę. tu jednak moglibyśmy dzielić się spostrzeżeniami związanymi z turystyką samochodowo/subarową, jak zabudowy, ułatwienia, subarowe specyfiki outdoorowe etc. Nasi Forumowicze mają całkiem sporo gotowych rozwiązań. Ale też możemy dzielić się opiniami na temat latarek, kuchenek, namiotów, odzieży i co tam jeszcze chcecie.\nProszę uprzejmie zgodnie z sugestią PT Modów o unikanie spamu, bo wątek wyląduje w śmietniku, a szkoda by było.\nJa na początek zajmę się w niedalekiej przyszłości opiniami na temat rzeczy do rąbania, cięcia, krojenia, które na ekskursjach przydać się mogą. Zatem jak znajdę czas: noże, siekiery, maczety, karczowniki, maszynki do golenia etc.\nPłeć: Skąd: Wrocek\nAuto: Forek 2.0X\nNapisany 25 listopad 2014 - 07:48\nOd kilku lat podstawowym sprzętem na weekendowe wyjazdy są proste sznurkowe hamaki. W bagażniku praktycznie ich nie widać, do tego po kocyku. Do mocowania przyda się dłuższa linka, bo czasami rozstaw drzew jest spory Zestaw dla dwóch osób z kocami polarowymi to koszt poniżej 100zł 0\nNapisany 25 listopad 2014 - 11:03\nNa początek nożyki.\nNa razie kilka obrazków. Komentarz wkrótce to są ilustracje narzędzi pracujących od dwudziestu paru do kilku lat, różnych producentów, o różnym stażu, przeznaczeniu i sposobie użytkowania. W trakcie dotychczasowych wyjazdów forumowej turystyki Subarowej w których miałem przyjemność brać udział niezależnie od stopnia „straszności” terenu i „srogości” warunków nóż okazywał się narzędziem najbardziej przydatnym do…. sporządzania posiłków. Dla innych zadań był narzędziem niezdatnym, lub nieporęcznym. Wyjazdy te były mniej lub bardziej offroadową turystyką samochodową opartą w pewnej części o biwak „na dziko” w pewnej o „bazę hotelową” i dla takich sytuacji chciałbym przedstawić kilka spostrzeżeń. Nie chcę dublować morza informacji na temat noży i ich recenzji, survivalu, technik rozpalania ognia itp. Będzie to kilka luźnych uwag na temat użytkowania konkretnych egzemplarzy.\nKilka oczywistych oczywistości.\nSpecyfika turystyki samochodowej ogranicza do pewnego stopnia konieczność dbałości o wagę i rozmiary używanego sprzętu. W granicach zdrowego rozsądku można pozwolić sobie na więcej, niż w przypadku targania dobytku na plecach. Jak wspomniałem na początku nóż będzie przydatny do przygotowania sobie strawy i w mojej opinii do tego celu wystarczy solidny, bez bajerów zwykły i stosunkowo tani nóż kuchenny średnich rozmiarów. Wygodnie nim kroić chleb, wędliny, warzywa i owoce, wykorzystać do smarowania kanapek i innych codziennych czynności kuchennych. Najprawdopodobniej nie zajdzie konieczność budowy i zastawiania sideł, oprawiania zwierzyny, wykonania prowizorycznej odzieży z pozyskanych skór, nie będzie też niezbędne budowanie tymczasowego schronienia z tego co natura wokoło zostawiła do dyspozycji (choć historia zna przypadek budowania pół nocy przez całą ekipę schronienia składającego się z resztek namiotu, trzech Foresterów, kawałka pobliskiej kamienistej drogi i wszystkich możliwych tanków z wodą J ).\nJeżeli tylko uda się noża nie zgubić na pierwszym biwaku (noże „lubią” opuszczać swoich właścicieli, a to przy okazji kąpieli z innymi naczyniami w jeziorze czy potoku, pozostawione „wbite na chwilę” w pobliską kłodę, lub pożyczone dwa namioty dalej, gdzie nie zostaną spakowane, zidentyfikowane jako „obce”) „obleci” na cały wyjazd. Obetnie kawałek linki, przetnie materiał opatrunku, zastruga mniejszy patyk, itd. Pewna trudność pojawi się z koniecznością otwarcia konserwy w puszcze z twardej blachy, awaryjnego wykonania z drewna ersatzu jakiegoś utraconego/zniszczonego sprzętu, a dla amatorów płynów w zakorkowanych butelkach ekstrakcji korka z butelki. Ale i tu zaradny użytkownik poradzi sobie nie niszcząc zbytnio narzędzia, bądź korzystając z dobrodziejstw podróżowania samochodem zabierze dodatkowo jakiś kombajn zawierający otwieracz do puszek i korkociąg. Do takich zastosowań, ale i również lżejszych „prac obozowych” wystarczy również nóż marki Mora, np. Bushcraft . Wysokiej jakości nóż w rozsądnej cenie stosunkowo łatwo dostępny.\nJeżeli chcemy by nóż był czymś więcej niż narzędziem kuchennym, i mógł pracować jeszcze nie jako maczeta czy siekiera, ale już w bardziej poważnych warunkach musimy rozważyć coś bardziej odpornego i wytrzymałego. Rynek oferuje wiele narzędzi, pewne – podłej jakości; nazwijmy je umownie „koka kolą” w cenach od zupełnie śmiesznych po niebotyczne. Noże bardzo solidne również dostępne są o olbrzymim przedziale cenowym. Dostępne są narzędzia o głowni stałej, składanej, przeróżnych kształtów i szlifów ostrza. Zainteresowani tematem znajdą ogrom informacji w bezdennej otchłani Internetu. Wśród wszelkich możliwych parametrów warto zwrócić uwagę na dwie sprawy: primo - nóż o głowni stałej wykonany techniką „jednego kawałka” (głownia i rękojeść wykonana z jednego kawałka stali) jest znacznie wytrzymalszy od noża z głownią składaną, secundo paradując z niewielkim mieczem a la Rambo przy boku możemy wzbudzać niechciane zainteresowanie, a pytając na jakimś zadupiu o drogę autochtonów wzbudzać lęk, lub co gorzej agresję.\nPoniżej prezentowane osiem egzemplarzy różnego rodzaju narzędzi, o różnej konstrukcji, przeznaczeniu, sposobie transportu, wieku i stopniu zużycia.\nDla porównania różne wielkości narzędzi, długości klingi (ostrza) i rękojeści, jelce lub ich brak, techniki otwierania i blokowania.\nOto przykład "koka koli" zadziwiająco trwałej i długowiecznej. Egzemplarz już na "emeryturze", użytkowany od pierwszej połowy lat osiemdziesiątych, niedostępny podówczas w Polsce zakupiony w Holandii. Pracował jako nóż obozowy i biwakowy. Od biedy radzi sobie jako maczeta, ale jej nie zastąpi, można nim kopać dołki pod śledzie, ale nie zda egzaminu w budowie drogi. Źle się kroi chleb; głownia jest gruba, a szlif niewłaściwy. Zawiera też kompas (zepsuł się), prowizoryczną wędkę i piłę drucianą (raczej nie działają) wodoodporny pojemnik na zapałki, nici igłę - nie przecieka. Jako kombajn jest do wszystkiego, czyli do niczego.\nPisząc na początku o narzędziach użytkowanych dwadzieścia parę lat zapomniałem, że czas leci - ten nóż był użytkowany od końca lat siedemdziesiątych obecnie również emeryt.\nPrezentowany powyżej egzemplarz pochodzi z nieistniejącego już kraju; DDR ( starsi objaśnią młodzieży) i był namiastką noża myśliwskiego. Używany jako nóż turystyczny, ostrze ukruszone na czubku i oszlifowane (zbyt twarda stal, nieco przehartowana) wyposażony w korkociąg. W tylnej części rękojeści za korkociągiem widoczny zwalniacz blokady ostrza. Blokowane jest tylko ostrze noża. Jako "scyzoryk" za duży i za ciężki. nieporęczny w kuchni - wszędzie włazi masło i inne resztki przygotowywanego jedzenia.\nOto przykład narzędzia o profilu działalności - ryby i wędkarstwo. Równie jak poprzedni stary, jeżeli nie starszy bardzo udany produkt polskiego Gerlacha. Charakteryzuje się wąskim dobrze wyprofilowanym ostrzem o tępym czubku, który nie wbija się w delikatną rybę przy filetowaniu. Posiada charakterystyczną "tępą" piłę do zdejmowania łusek, oraz widełki do usuwania haczyków/podważania ości. Dobrze sprawdza się w podstawowych pracach kuchennych, łatwo się ostrzy. Minusy: gładka rękojeść, która w zatłuszczonej rybą dłoni nie jest stabilna, brak blokady ostrza - ryzyko niezamierzonego złożenia na palcach, brak jelców - ryzyko zsunięcia się dłoni na ostrze. Mimo tego jest to narzędzie tak udane, że...... używam go do dziś i jak do tej pory się nie skaleczyłem.\nNie masz noża nad skandynawa! Oto "szwed" IDG Tools"\nTo stosunkowo nowe narzędzie mniej więcej dwuletnie - jest to składany nóż raczej techniczny (płaskie ostrze i charakterystyczny czubek wraz z kołkiem do otwierania ostrza jedną ręką) czynią go mało wygodnym i przydatnym w pracach kuchennych. Będzie jednak doskonały we wszelkich naprawach i remontach naszego sprzętu. Solidnej i ciężkiej budowy pomimo młodego wieku dość intensywnie używany. Niewielkie zużycie świadczy o wysokiej jakości. Blokada w formie sprężystej ząbkowanej blachy od dołu rękojeści pod palcem wskazującym.\nPodobnie jak powyżej mamy do czynienia z profesjonalistą. Składany, z blokowanym ostrzem dzielonym na gładkie i ząbkowane do cięcia materiałów włóknistych, wyposażony w znakomitą rękojeść w "skórkę krokodyla" dającą wyśmienity chwyt, znakomity jelec zabezpieczający dłoń. Stal wystarczającej twardości by "nie polec" w dość ciężkich pracach - ostrzenie wymaga doświadczenia, mechanizm odporny na agresywne "batonowanie" lub wykorzystanie jako mała maczetka. Wygodny w pracach kuchennych, choć niektórzy go nie lubią Zwalniacz blokady widoczny na grzbiecie rękojeści. Dobrze współpracuje z krzesiwem. Mój codzienny nóż użytkowany od wielu lat, stosunkowo lekki, poręczny nigdy mnie nie zawiódł. Pewną wadą może być ograniczona dostępność i cena.\nChoćbym nie wiem jak zapewniał nikt nie uwierzy, że to przypadek, bo o ile powyższy produkt pochodzi podobnie jak poprzedni z amerykańskiej firmy Gerber i to jeszcze by uszło, to w następnym odcinku będę wychwalał.... maczetę tej firmy:) Wróćmy do noża. Jest to monoblock z bardzo grubą klingą, fantastycznym szlifem i doskonałą rękojeścią. W miejscu, gdzie ostrze przechodzi w rękojeść widać półokrągłe wgłębienie do pracy z krzesiwem. Wbrew pozorom znakomity w prachach kuchennych (jeżeli prawidłowo naostrzony - to wymaga wprawy). Nóż do ciężkich prac obozowych - używany stosunkowo krótko, ale bez litości. Mój drugi sprzęt "pierwszej potrzeby". Jedyne wady jak poprzednio - dostępność i cena.\nTu "koka kola" chińsko radziecka - wariacja na temat bagnetu do AK47 niby wszystko działa (dwie blokady, sprężynowe ostrze, zwalniacz z zatrzasku lufy i nawet pasuje na broń) ale do niczego się nie nadaje; jakość mizerna, fabrycznie ostry ale stal z resora, potężny i ciężki że do obrony można użyć jak metrowy sznurek przywiązać Kroić się nie da, rąbać też nie bo się rozleci, ot, taki bibelot, ale tani i wszędzie się kupi I na koniec bibelot rescue knife dla snobów jakoś tak podróżuje ze mną od lat jako scyzoryk. Produkt S&W wyposażony w blokowane i otwierane jedną ręką krótkie, twarde i masywne ostrze. Blokada przy łączeniu głowni z rękojeścią pod palcem wskazującym. Z tyłu rękojeści widoczny zbijak do szyb oraz ostrze do cięcia pasów zabezpieczone przed przypadkowym zranieniem. Też "koka kola" ale jakoś mi się podoba.\nDziękuję za uwagę. Następne: Maczety.\nEdytowany przez Grzegorz Magdziarz, 25 listopad 2014 - 14:15. 0\nNapisany 25 listopad 2014 - 12:22\nNapisany 25 listopad 2014 - 13:27\ntakim prawie obciąłem sobie kiedyś palec (robiłem dziurę w tablicy rej. i mi się złożył) Załączone miniaturki\nPłeć: Skąd: zachpom.\nAuto: OBK-i 2, jimny\nNapisany 25 listopad 2014 - 16:30\nOd kilku lat podstawowym sprzętem na weekendowe wyjazdy są proste sznurkowe hamaki. W bagażniku praktycznie ich nie widać, do tego po kocyku. Do mocowania przyda się dłuższa linka, bo czasami rozstaw drzew jest spory Zestaw dla dwóch osób z kocami polarowymi to koszt poniżej 100zł Ja też chętnie hamakuję, pomimo drutów w kręgosłupie bardzo wygodnie się wysypiam. Mam szmaciany, tkanina cud, nie dosyć, że przewiewna, przy każdym wiaterku wręcz chłodzi. Trzeba mieć awaryjne rozwiązanie, bo nie zawsze jest gdzie uwiązać. W razie czego outbackowy reling wytrzymuje 160kg, sprawdzone.\nPłeć: Skąd: Cagnes /Mer (Francja)\nNapisany 25 listopad 2014 - 16:31\nprzedsatwione "noze" zaliczam raczej do klasy scyzorykow Osobiscie na biwaki mam zwykly bagnet armi CCCP i zdaje egzamin w bardzo wielu zadaniach. W czelusciach biwakowych kieszeni nie budzi groznych reakcji. W moim posiadaniu od lat 40. Mozna sie przyzwyczaic\nNapisany 25 listopad 2014 - 16:35\ntakim prawie obciąłem sobie kiedyś palec (robiłem dziurę w tablicy rej. i mi się złożył) Moj ulubiony na rybki. gerlach.\nZ dużymi nożami trzeba uważać. We Włoszech i Skandynawii można narobić sobie kłopotów, traktują jak broń.\nPłeć: Skąd: Jabłonka/Wrocław-PL, Mogreina-Norwegia\nAuto: Dziadek, Turbodziad i Mazda.\nNapisany 25 listopad 2014 - 16:43\nKiedyś dostałem w prezencie nóż od Norwega. Wracaliśmy przez Danię i Niemcy i na granicy mieliśmy kontrolę. Mało co by nas nie zamknęli za ten nóż. Ostrze ma długość może z 15cm\nAuto: Było: SBD, 2.0 DIT, 3.0 H6\nJest: Impreza Kombi 1.6 DIT i Forester "Obieżyświat"\nNapisany 25 listopad 2014 - 17:34\nJak jechaliśmy do Gruzji i Armenii to przeczytałem, że bodajże w Turcji nie można mieć noża dłuższego niż palec serdeczny. Ale na maczetę w bagażniku jakoś nie zwrócili uwagi. 0\nPłeć: Skąd: Mazowsze w większości\nNapisany 25 listopad 2014 - 20:21\n(...) i w mojej opinii do tego celu wystarczy solidny, bez bajerów zwykły i stosunkowo tani nóż kuchenny średnich rozmiarów Kuchenny to tak średnio. Złamie się od razu kiedy spróbujesz coś nim podważyć (a spróbujesz ), Poza tym dla noża wynoszonego poza dom absolutną koniecznością jest pochwa, a ta rzadko występuje przy kuchennych.\nNajprawdopodobniej nie zajdzie konieczność budowy i zastawiania sideł, oprawiania zwierzyny,... Najprawdopodobniej zajdzie konieczność zastrugania, albo nawet i ścięcia jakiegoś badyla coby kiełbaskę nad ogniskiem opiec. Pewnie też i wspomniana niżej puszka się trafi, a przy odrobinie niefarta trzeba będzie uciąć zbrojonego węża przy silniku. Nożem kuchennym słabo widzę Ja ze swoich doświadczeń polecam kupić porządny nóż i mieć spokój na długi czas. Czy będzie to Victorinox czy jakiś folder to już kwestia indywidualna. Mój Cold Steel Recon, albo CRKT przeżyły tyle, że noży kuchennych musiałbym mieć całą piwnicę.\nZ kolei jeśli potrzeba czegoś większego i nie musimy martwić się wago-miarami, dla mnie najlepszym nożem jaki spotkałem okazał się Cold Steel SRK. Nie zdarzyło mi się użytkując go czuć, że cokolwiek chciałbym zmienić - czy robiąc kanapki, czy ścinając drzewa 0\nPłeć: Skąd: NJ\nNapisany 26 listopad 2014 - 02:33\nSprzet turystyczny musi spelniac swoja funkcje, na wyprawy samochodowe - wiadomo sprzet moze byc ciezszy ale i zarazem wygodniejszy. Na nasze wyprawy samochodem zabieramy wiekszy namiot 4 osobowy z 2 pokojami i przedsionkiem - taki REI Kingdom Tent. Procz tego dobre sa duze materace, w szczegolnosci jesli jestesmy z malym dzieckiem. Poniewaz sprzet turystyczny jest czesto gromadzony latami, to w naszym ekwipunku znajduje sie sprzet z wypraw z plecakiem oraz i ten z wypraw samochodowych, mimo ze sa wieksze kuchenki to nasza spisywala sie swietnie na roznych wysokosciach i z roznym paliwem: MSR DragonFly, natomiast taka lyzka to dobry kompromis pomiedzy lyzka a widelcem: spork jesli chodzi o noze to mam 2 z tym ze ten mniejszy jest uzywany w wiekszosci wypraw samochodowych: SOG Seal Pup, a ten drugi gdy jedziemy w rejony gdzie jest sporo niedzwiedzi i pum: SOG Seal Team, sa to ciezkie, ostre noze, ktore bardzo sa uzyteczne, nie mniej jednach zawsze zabieram ze soba leathermana, ktory ulatwia rozne drobne naprawy. 1\nNapisany 26 listopad 2014 - 11:59\nZ moich doświadczeń - do namiotu (wystarcza mi Quechua 2" trzyosobowy na dwie osoby) używam mataraca z wbudowaną pompką elektryczną - super, bo nie tylko pompuje, ale też dokładnie wypróżnia materac. Niestety niedogodnością jest zasilanie 230v i konieczność posiadania przetwornicy. Do tego stoliczek, foteliki, blaszana skrzynka na żarcie, ciuchy, plandeka 3x5 i już. Wolę kołdrę i poduszkę niż śpiwór, chyba, że jest mróz (wtedy kołdrę, śpiwór, dwa koce i żona)W aucie siekierka i saperka (do celów higienicznych). Próbowałem worka prysznicowego - słabo się grzał podczas jazdy a wieczorem jeszcze słabiej . Ogólnie, jak to nie Afryka (tam nie byłem) to cudów nie potrzeba. A, hamaczek też mam. Kuchenka Camping gas - jeden palniki i jednorazowe butle. Nóż - typowy kuchenny plus multitool. Ponieważ zaczynałem od turystyki pieszej a potem rowerowej, to samochód zapewnia mi super komfort i nie muszę kopiować domu. Przyznam jednak, że na zagraniczne kempingowo-terenowe wyjazdy jeździłem dotychczas Kyronem i Pajero (krótkim) - nie Subaru.\nNapisany 26 listopad 2014 - 13:18\nTam gdzie kończą się możliwości "scyzoryków", "radzieckich bagnetów", oraz SOG-ów na "mniejsze i większe pumy i niedźwiedzie" a za wcześnie jeszcze na siekierę/topór wkracza niepopularna u nas maczeta. Jej skalany kibolstwem powszechny wizerunek, oraz jeszcze bardziej powszechna nieznajomość zastosowania i nieumiejętność posługiwania się tym narzędziem u większości budzi ironiczny uśmieszek politowania. W rejonach naszego globu gdzie jest narzędziem codziennym mnogość jej zastosowania bywa czasem niepojęta... ponieważ nader często jest w zasadzie jedynym narzędziem do wszystkiego poza łowiectwem wykorzystującym mniej lub bardzie prymitywne urządzenia miotające. Jest zatem nożem, siekierą, kosą, sierpem, karczownikiem, łopatą, ośnikiem, nawet wiertłem i wreszcie... maczetą. Jej pochodzenie - podobnie jak niemal już zapomnianego w Europie tasaka (nie tego kuchennego ) wywodzi się od rapieru używanego przez konkwistadorów do wyrąbywania ścieżek w dżungli (choć słyszałem również opinię wywodzącą to narzędzie od szabli) - vide miecz św. Piotra, który od rapiera wywodzić się nie może, jako artefakt kilkaset lat starszy: http://www.muzeum.po...d=143&Itemid=72. Przejęte przez autochtonów kolejne wieki narzędzie ewoluowało w swej technologii, ale nie zastosowaniu.\nW klasycznej wersji jest narzędziem o stosunkowo długiej, szerokiej, płaskiej i cienkiej klindze rozszerzającej się od rękojeści w kierunku końca. Maczeta zazwyczaj jest bardzo ostra niezależnie od szlifu i w niewprawnych rękach może być niebezpieczna dla wszystkiego w promieniu jej zasięgu łącznie z tym, kto ją trzyma. Przy pewnej wprawie znakomicie ścina rośliny o grubości pnia/gałęzi nawet większej średnicy niż klinga w najszerszym miejscu, "kosi" wręcz drobniejsze zarośla.\nW warunkach naszego zastosowania sprawdza się przy wykonywaniu "alternatywnej drogi przez chaszcze" (zwłaszcza dla płaczących (jeszcze) nad stanem lakieru), przygotowania miejsca pod biwak (miejsce na namiot) i temu podobne.\nJak wspomniałem w poście o nożykach używałem znakomitego i poręcznego narzędzia Gerber Gator Machette.: Znakomita w cięciu krzaków, drzewek i zarośli w trakcie kilku wyjazdów okazała się, jak to maczeta dość wrażliwa na próby cięcia kamieni, twardego podłoża, gwoździ i temu podobnych. Pomimo wad uważam ten produkt za udany i godny polecenia. Po wielokrotnej restytucji ostrza poprzez klepanie, szlifowanie i ostrzenie postanowiłem zaryzykować i zaopatrzyć się w coś bardziej topornego, ale i odporniejszego. Wybór padł na Walther Mach Tac 1. (Ma ona wielu przeciwników twierdzących, że zamiast tego wystarczy dobra siekiera)\nJest to już połączenie maczety tasaka i małej siekierki, narzędzie ciężkie, z początku nieporęczne z nieprzydatnym hakiem do skórowania i sprawiające wrażenie, że poprzez swoją wagę mogące jeszcze bardzie nas ukrzywdzić, miast pomóc. W trakcie użytkowani jednak poznane zalety utwierdziły mnie w słuszności wyboru. Soczewkowaty szlif zastosowany ze względu na grubość klingi zapewnia wystarczającą penetrację w cięciu, a waga narzędzia generuje moment ścinający nawet małe drzewka jednym ruchem. Nawet karczowanie podczas którego ostrze grzęźnie niekiedy w gruncie nie pozostawiło śladów/uszkodzeń. Co do wspomnianego haka do skórowania; znakomicie nadaje się do ... korowania żerdzi na kiełbaskę Foto nie zamieszczam, jest ich nadto w sieci.\nW przyszłości karczowniki, alternatywa maczet. 0\nNapisany 26 listopad 2014 - 15:52\nAlternatywa toaletowo - ratunkowa dla saperki:\nO ile saperką za potrzebą sobie poradzisz, to przy wykopywaniu samochodu, budowaniu przejazdu pracuje się wydajniej i nie na kolanach. Waży około kilograma i na codzień stacjonuje w ogródku. U mnie podróżuje w poprzek na bębnie rolety bagażnika, oparty o kratkę. Zawsze pod ręką.\nTeż zanabyłem duży namiot dwie komnaty + saloon. Jeszcze nigdzie z nim nie byłem. Poprzedni jednokomorowy niby wystarczał, ale komfortu się na starość zachciało. Parę minut więcej rozkładania nie jest problemem (dwóch synów mam), boję się za to o funkcjonalność bydlaka w górach.\nNapisany 26 listopad 2014 - 15:59\nCo do namiotów zapewne będzie potrzebna obszerniejsza wypowiedź, niemniej jednak patrząc z perspektywy Subariad i ich specyficznej formuły najwygodniejszym rozwiązaniem jest namiot w typie Quechua 2"" który rozkłada i składa się błyskawicznie. Użytkownicy innych rozwiązań (w tym sułtańskich wielopokojowych ) Stawiali swoje namioty podczas gdy reszta była już po kolacji i pierwszym drinku przy ognisku. I.e. Na Polanie z Bukami w RO ja miałem już rozbity namiot nim ostatnie samochody wjechały na polanę 0\nNapisany 26 listopad 2014 - 17:48\nJako uczestnik dwóch Subariad, a jednocześnie mający dwudziestoletnią przerwę od szeroko pojętej turystyki biwakowej chętnie podzielę się swoimi doświadczeniami ze sprzętem turystycznym. Po pierwsze spanie. Do Rumunii pojechaliśmy z dzieciakami, więc spanie w samochodzie raczej odpadało. Zakupiliśmy więc sprzęt tam gdzie jest generalnie wszystko i w miarę przystępnych cenach, czyli w Decathlonie.\nNamiot 2Seconds to jedna z bardziej genialnych rzeczy z jakimi miałem ostatnio do czynienia. Rozkłada się go dosłownie w kilkanaście sekund, maks. do 2 minut z wbiciem wszystkich śledzi i linek. Nasz namiot miał dodatkowo wbudowane oświetlenie ledowe, na którym nie warto oszczędzać, bo to kolejny genialny pomysł w tym namiocie. Ze składaniem trzeba już się trochę posiłować (zwłaszcza w namiotach 3 i 4 osobowych, bo są po prostu większe i więcej jest elastycznych prętów do "zwinięcia", jednak za trzecim razem też idzie ekspresowo. Do namiotu 3 osobowego zakupiliśmy w tym samym sklepie dwa materace, jedno i dwuosobowy i układaliśmy je w namiocie w poprzek, tak, że wypełniały całą podłogę. Spaliśmy z dwójką dzieci (10 i 12 lat) i nawet nie było w nim ciasno. Do materacy zakupiłem pompkę w tym samym sklepie, firmy Campingaz, niestety wybrałem model na baterie, żeby nie być uzależnionym od kabla do zapalniczki, i ten patent się nie sprawdził. Nie wiem czy był to felerny egzemplarz, czy baterie dawały zbyt mały prąd, ale pompowanie trwało bardzo długo, a potem trzeba było jeszcze dopompować tradycyjnie. Polecam pompkę z długim kablem 12V. Na materace szedł polarowy kocyk, a do spania zakupiłem 4 śpiwory firmy Husky. Z uwagi na sporadyczne wyjazdy outdoorowe oraz kumulację wydatków wybrałem śpiwory z wypełnieniem syntetycznym, a że firma Husky ma duży wybór śpiworów o różnym zakresie temperatur, więc każdy członek rodziny mógł sobie wybrać odpowiedni. Cenowo też są znacznie tańsze od puchowych, niestety zajmują więcej miejsca, ale przy podróżach samochodem nie jest to aż tak duże ograniczenie. Na drugi wyjazd do Gruzji i Armenii pojechaliśmy już bez dzieci, więc sensownym wydawał się pomysł spania w aucie. I tak też zrobiliśmy. Więcej szczegółów jak znajdę zdjęcia. 0\nNapisany 26 listopad 2014 - 22:36\nw forku (sf i sg, nie wiem jak w 3 i 4 ale pewnie jeszcze lepiej)\njak się wywali tylną kanapę i tam cię poukłada sensownie graty żeby było płasko to się robi super spanie karimaty samopompujące robią robotę\nnie potrzeba robić żadne zabudowy itp,najwyżej przerzucamy na noc resztę rzeczy na przednie siedzenia- trwa minutę\n(kuchenne akcesoria na przednią podłogę "pod nogi")\njak jeszcze do tego jest box dachowy to już jest pełny komfort (prysznice, fotele, grile i takie tam...)\nwarto okleić tylne szyby najczorniejszą z możliwych folią\noklejałem w winnicy na ukrainie- najlepszą folią 3f czy coś takiego za 250 zł\nNapisany 26 listopad 2014 - 23:13\nZ namiotami jest roznie - na ogol te male 2 osobowe, sa bardzo latwe do rozladania i skladania, nie mniej jednak dobrze pomyslane duze namioty tez nie sprawiaja problemow, poprostu trzeba kupowac rozwaznie, trzeba wiedziec czego szukac, jakie konstrukcje sa lepsze, jakie gorsze, zwrocic uwage na klimat i temperatury jakich mozna sie spodziewac. Maly namiot latwiej sie nagrzewa, dobrze jest miec model z 2 wejsciami po przeciwleglej stronie, i tropik ktory da sie konfigurowac, na ciepla i zimna pogode. Przydaje sie swiatelko LED, ale i lampka na swieczke tez jest fajna bo dodatkowo grzeje, procz tego swiatlo chemiczne to bardzo fajna lampka nocna, nie jest wystarczajaco ostre by przeszkaczac przy snie, a jednoczesnie powoduje ze cala noc widac co jest gdzie w namiocie, procz tego dzieciaki maja z tym frajde. Namioty z przesionkiem sa fajne o tyle ze mozna tam chowac lodowke, jedzenie czy rowery w czasie brzydkiej pogody. Oplaca sie tez kupic cos takiego, poniewaz mozna sie wtedy dodatkowo zabezpieczyc przed skutkami deszczu (bloto w poblizu wejscia do namiotu).\nSpiwory to bardzo osobisty wybor, swietne sa puchowe, ale nie nad woda/na lodce/w bardzo mokrym klimacie... osobiscie uzywam North Face Cat's Meaow i Blaze ze sztucznym materialem, plusem tych spiworow jest to ze mozna je polaczyc (w obojetnie jakich celach ), i ze szybko schna (test na lodce jak wiatr je zdmuchnal do wody). Procz tego maja one niby byc cieple do -7 stopni ale raczej nie uzywalbym ich ponizej zera. Bardzo przydaja sie latarki ktore mozna nosic na glowie, oraz latarnie na paliwo plynne, te pierwsze uwalniaja rece, te drugie daja sporo jasnego swiatla. Oczywiscie latarki tradycyjne do trzymania w rekach to tez podstawa wyposarzenia. Krzeselka, stoliki itp, zaleza kompletnie od upodoban i oczekiwanego poziomu wygody. Podchodzac do turystyki na lonie natury, podchodze do tego tak ze przygotowuje sie tak jak by mialo byc fatalnie - zla pogoda, zimno, nie bedzie co robic - biore ksiazki, tablet, jakies gry, i staram sie by wiekszosc ubran byla z materialu w miare wodoodpornego lub szybko schnacego. Zdecydowanie dobieram ubrania tak by bylo mi cieplo nawet przy naglym zalamaniu pogody - czyli stosuje warstwy, a na to dobra kurtke goretexowa...\nSaperka - fajna rzec dobra do kopani i rabania drewna, nie uzywam bo zona wymaga pewne minimum jesli chodzi o nasze wyprawy...\nNapisany 27 listopad 2014 - 07:57\nCo do namiotów to pełna zgoda. Jeśli jedziesz na biwak i rozbijasz namiot na kilka dni, to oczywiście im większy i z przedsionkiem tym fajniej. Jednak jeśli, tak jak w naszym przypadku, musisz rozbić namiot w nocy, przy temp. około 0 st. i jeszcze przy padającym deszczu, to namioty "samorozkładalne" są nie do przecenienia. Jeśli chodzi o śpiwory to oczywiście, że puchowe są generalnie fajniejsze, mniejsze, lżejsze i cieplejsze. Jednak przy zakupie czterech sztuk cena już robi swoje. Temperatury podawane przez producentów też należy traktować mocno orientacyjnie. Mój śpiwór ma optymalną temp. 0 st, min. -10 st.i generalnie dla mnie był za ciepły. Za to dziewczynom kupiłem z temp. min. -25 st. i było im w sam raz. Warto też zwrócić uwagę na wewnętrzny materiał. w moim jest jakiś sztuczny i "niezbyt przyjemny w dotyku", co przy spaniu w samej bieliźnie wymagało "przyzwyczajenia się". W pozostałych jest klasyczna bawełna i jest OK.\nPłeć: Skąd: Prawie Bieszczady\nNapisany 27 listopad 2014 - 11:18\nPowracając na chwilę do noży, chciałbym się pochwalić, że mam taki oto scyzoryk: (szczegóły → http://www.coldsteel...-EX_SHEATH.aspx) Nabyłem go lata temu w sklepie Broń lub Militaria - już nie pamiętam nawet - za nieduże pieniądze. Sprawdza się do wszystkiego (nawet jako substytut małej siekierki), za wyjątkiem przygotowywania kanapek - jest po prostu trochę ciężki i nieporęczny do takich celów, co mnie znaczy, się nie da! Budzi za to powszechne zainteresowanie. Mój ma pochwę z kordury, w specyfikacji widać teraz jakąś z tworzywa. Kupiłem go, bo wtedy nie było niczego innego dłuższego od palca, a potrzebowałem "na już" coś konkretnego. Z praktyki widzę, że jest trochę za duży, jak na zwykłe wędrowanie np. w górach. Do klasycznego biwakowania jest OK.\nNapisany 27 listopad 2014 - 11:22\nza wyjątkiem przygotowywania kanapek - jest po prostu trochę ciężki i nieporęczny do takich celów, co mnie znaczy, się nie da Otóż to! Budzi za to powszechne zainteresowanie. A nie mówiłem? że jest trochę za duży, jak na zwykłe wędrowanie Słuszna uwaga. Do klasycznego biwakowania jest OK. Zaradny człowiek poradzi sobie wszystkim-jak mawiał baca zawiązując sobie kierpce dżdżownicą 0\nPłeć: Auto: najszybsze\nNapisany 27 listopad 2014 - 11:42\nJeśli chodzi o śpiwory to oczywiście, że puchowe są generalnie fajniejsze, mniejsze, lżejsze i cieplejsze. Jednak przy zakupie czterech sztuk cena już robi swoje. Temperatury podawane przez producentów też należy traktować mocno orientacyjnie. Mój śpiwór ma optymalną temp. 0 st, min. -10 st.i generalnie dla mnie był za ciepły. Za to dziewczynom kupiłem z temp. min. -25 st. i było im w sam raz. Warto też zwrócić uwagę na wewnętrzny materiał. w moim jest jakiś sztuczny i "niezbyt przyjemny w dotyku", co przy spaniu w samej bieliźnie wymagało "przyzwyczajenia się". W pozostałych jest klasyczna bawełna i jest OK. Warto zwrócić uwagę na istnienie śpiworów dla kobiet, które "w stopach" mają dodatkowe ocieplenie.\nJeżeli wnętrze śpiwora jest mało przyjemne to można nabyć bawełniana wkładkę. 0\nNapisany 27 listopad 2014 - 12:47\nNa poważniejsze wyjazdy (i na co dzień w Ssangyongu, bo mieści się pod tylną kanapą) też mam pełnowymiarową łopatę. Ale wolę wozić ją na bagażniku (mam uchwyty do łopaty) - szkoda mi wnętrza, a bagażnika nie wożę jak nie muszę. Przy okazji - do forestera kupiłem tanie belki alu - strasznie huczą, o dziwo z trumną mniej - sprawdził ktoś jakieś ciche na Foresterze? Na Pajero miałem Whispbary i były super, ale teraz poskąpiłem 0\nNapisany 27 listopad 2014 - 14:39\nBagażnik, jaki by nie był sugeruje, że jest pełny. Wabi złodzieja, im lepszy tym bardziej. Znam przypadek wymiany obdartego relinu po takiej przygodzie. Jedyny plus tego rozwiązania, że wszystko poukładane jak w szafie. Bo ja tylko łachy i śpiworki u góry wożę i tylko jak nie zmieszczę.\nŁopata linkowana prze ze mnie nie jest taka HD, jak stalowe fiskarsy. Lasu na korzeniach nią nie posadzisz, w gruzie nie pokopiesz. Fiskars na szczęście poważnie do reklamacji podchodzi.\nEdytowany przez BiP, 27 listopad 2014 - 14:39. 0\n» Wróć do Nasze podróże


Wyznania łgarza (e-book) - Philip K. Dick - swiatksiazki.pl\nTwoja lokalizacja: Księgarnia internetowa > E-booki > Wyznania łgarza (e-book)\nNajlepsza z niefantastycznych powieści Philipa K. Dicka\n„Jack Isidore (…) wierzy w latające spodki, w zagadkę Morza Sargassowego, w Atlantydę, podziemne cywilizacje i w japońskich szpiegów z sąsiedztwa. Ma zapisaną dokładną datę zagłady świata, będącą jednocześnie terminem powtórnego przyjścia – właściwie przylotu – na ziemię Jezusa, przybysza z gwiazd. Jak nazywać Jacka: dziecinnym naiwniakiem czy wręcz oszołomem, świrem? I kto może go tak nazywać, skoro otaczają go ludzie tylko na pozór lepiej poskładani?”\nz przedmowy Rafała Nawrockiego\nFantastyka z plusem...\nKamienista ziemia (e-book)\nEbookowe wznowienia. Trzynasty...\nUczta wyobraźni. Osama (e-book)\nCzarne minuty (e-book)\nSztorm na Glenanach (e-book)\nKrótka historia siedmiu zabójstw...\nPrzemilczane tajemnice (e-book)\nPod włoskim niebem (e-book)\nW imię miłości (e-book)\nCzekam na ciebie (e-book)\nDroga do ciebie (e-book)\nDowiesz się ostatnia (e-book)\nEcho słońca (e-book)\n„Twórczość zbyt zwariowana, by ją zaakceptować, lecz zbyt niepokojąca, aby zapomnieć”\nPhilip K. Dick urodził się w 1928 r. w Chicago, lecz większą część życia spędził w Kalifornii. Krótko był studentem Uniwersytetu Kalifornijskiego. Prowadził sklep z płytami i stację radiową. Przeszedł też doświadczenia z narkotykami, które wykorzystywał w swej twórczości. Zmarł w 1982 r. Wydał kilkadziesiąt powieści, z których wiele weszło na stałe do kanonu literatury SF. Był też autorem kilku powieści realistycznych, osadzonych w latach 50. i 60. XX wieku. O większości jego rówieśników uhonorowanych nagrodą Pulitzera czy literacką Nagrodą Nobla niewielu już pamięta, on zaś ma coraz liczniejsze grono wielbicieli, a o jego książkach pisze się doktoraty…


Digital Signage - Oprogramowanie interaktywne dla banków - Promedio\nPromedio.net.pl Digital Signage Digital Signage dla Banku\nPrawidłowe wdrożenie systemu Digital Signage powinno nie tylko uatrakcyjnić wizerunek Banku, ale również usprawnić pracę placówek oraz komunikację z Klientami. Uruchamiając dla Państwa system informacji multimedialnej zawsze koncentrujemy się na bieżących potrzebach Banku osiągając pełną efektywność zastosowanego rozwiązania.\nProjektując dla Państwa content uwzględniamy właściwe położenie i wyeksponowanie oferowanych walut w zależności od potrzeb Banku. Ponadto integrujemy Państwa bieżące oprogramowanie tak, aby wyświetlanie aktualnych kursów odbywało się w sposób automatyczny bez potrzeby angażowania dodatkowego czasu pracowników.\nPublikowanie aktualnych tabel oprocentowania produktów finansowych zwykle stanowi kłopot organizacyjny dla Banku. Oprocentowanie musi znajdować się w przestrzeni publicznej placówki, a przy tym ulega częstym aktualizacją. Uruchamiając system Digital Signage uzyskujecie Państwo idealny nośnik dla tego typu informacji. Ekran może znajdować się w dowolnym miejscu przestrzeni handlowej, a nieograniczona pojemność contentu pozwala na zaprezentowanie wszystkich obszernych danych w sposób atrakcyjny dla oka.Idealnie do tego celu nadają się monitory dotykowe, które w pierwszej kolejności prezentują ofertę Banku, a zainteresowanym Klientom umożliwiają przejście do działu z tabelami oprocentowań. Ważne jest również, że aktualizacja tabel odbywa się zdalnie za pośrednictwem sieci komputerowej bez potrzeby podchodzenia do ekranu. Ponadto podczas wdrożenia istnieje także możliwość zintegrowania tabel z oprogramowaniem Banku, aby aktualizacja wykonywała się automatycznie.


Dobrze biegniecie… tylko nie w tą stronę. Kilka myśli o maturze z religii. – Katecheza według Natana\nStrona główna/blog/Maciejewski/Dobrze biegniecie… tylko nie w tą stronę. Kilka myśli o maturze z religii.\nOstatnio nieco przycichły głosy o maturze z religii.\nProfilaktycznie chciałbym jednak przypomnieć tekst z roku 2008:\nDobrze biegniecie … tylko nie w tę stronę. Kilka myśli o maturze z religii. Nr 2, str. 56-60\n„Die Vereinigung der Gläubigen mit Christo nach Johannis 15, 1-14, in ihrem Grund und Wesen, in ihrer unbedingten Notwendigkeit und in ihren Wirkungen dargestellt.“\nTemat pracy maturalnej z religii siedemnastoletniego Karola Marksa\n„Wolę odczuwać skruchę, niż umieć ją zdefiniować. Choćbyś znał całą Biblię na wyrywki i wszystkie mądre zdania filozofów, cóż ci z tego przyjdzie, jeśli nie masz miłości i łaski Boga?”.\nNie mam żadnych wątpliwości, że można określić zasób wiedzy teologicznej dostosowanej do poziomu szkoły średniej. Nie mam żadnych wątpliwości, że można napisać wystandaryzowane maturalne testy, które sprawdzą stopień posiadania tej wiedzy u absolwenta liceum czy technikum. Nie mam też żadnych wątpliwości, że nauczanie teologii to coś innego niż katecheza – to że drogi te często się krzyżują nie oznacza, że biegną w jednym kierunku. Nie mam też żadnych wątpliwości, że… nie przemyślano wszystkich argumentów „za” i „przeciw” związanych z maturą z religii. Szczególnie tych „przeciw” artykułowanych nie przez wrogów Kościoła, ale przez tych, którzy do Kościoła należą i mu służą.\nGdy patrzę na starania wielu osób szczerze pragnących matury z religii, przychodzi mi myśl, że można biec bardzo szybko i długo… i w niewłaściwym kierunku. Obawiam się, że przygotowujemy się do takiego biegu.\nChcę wypowiedzieć kilka swoich uwag związanych z maturą z religii i postawić kilka pytań. Są to moje prywatne przemyślenia, nie reprezentuje w tym momencie żadnego środowiska. Proszę jedynie entuzjastów projektu matury z religii o refleksję i odpowiedzi.\nW dyskusji toczącej się wokół matury z religii pojawia się twierdzenie, wypowiadane także przez hierarchów kościelnych, że „religia (w szkole) jest przedmiotem jak każdy inny.” Czy faktycznie tak jest, tak ma być? Ja twierdzę dokładnie odwrotnie – „religia (w szkole) nie jest (nie powinna być) przedmiotem jak każdy inny.” Czy błądzę mając przeświadczenie, że moim zadaniem wobec moich uczniów jest głównie troska o ich przekonania, o ich wiarę, a nie o ich wiedzę?\nOjciec Jacek Salij napisał kiedyś: „Za pomocą czasownika katechein – rozbrzmiewać – starożytnym chrześcijanom udało się oddać samą istotę dzielenia się wiarą z innymi. Bo wiarę tak naprawdę można przekazać tylko poprzez jej rozbrzmiewanie, tylko z serca do serca”.\nChodzi zatem nie o to, by uczeń precyzyjnie podał definicję sakramentu, czy daty Soboru Watykańskiego II, ale o sytuację, w której „zadrży” jego serce. Chodzi nie tylko o wiedzę, ale także – a może przede wszystkim – o przekonania. To jest głównym celem. Poznawanie teologii wpisane w oczywisty sposób w katechezę jest sprawą istotną, ważną, zawsze występującą, ale nie GŁÓWNĄ!\nPomyślmy o tym – co oznacza matura? Matura z języka polskiego wymaga tego, że na początku szkoły określa się pewne minimum programowe rozłożone na poszczególne klasy. Nauczyciel zaś próbuje, z mniejszym czy większym sukcesem, przekazać ten materiał uczniom. Jego zadaniem jest zrobić to dobrze. Co zrobi z tym uczeń? To problem ucznia weryfikowany przez egzamin. Jest to też problem nauczyciela, który jest rozliczany z tego jak „rozegrał” przygotowanie swoich uczniów do matury.\nKatecheta, mając perspektywę matury, musiałby robić dokładnie to samo co każdy nauczyciel. We właściwym rytmie musiałby wprowadzać nowy materiał, robić powtórki i sprawdziany. Uczeń może mieć słuszne pretensje do polonisty, że zatrzymując się dłużej przy średniowieczu, „przeleciał” tylko przez odrodzenie – lub odwrotnie. Podobne pretensje będzie miał uczeń do katechety, że koncentrując się na Biblii, zaniedbał sakramenty – lub odwrotnie.\nNic nie zmienia fakt, że matura z religii nie będzie obowiązkowa. Nie będzie obowiązkowa dla ucznia, ale obowiązkowa będzie dla nauczyciela. Skoro w trzeciej (lub czwartej) klasie istnieje możliwość wyboru, to od pierwszej trzeba tak pracować, by ten wybór uczynić możliwym, a ewentualny egzamin zakończyć sukcesem. To jest perspektywa nauczycieli geografii, WOS-u i religii (gdy opcja matury z religii zwycięży).\nJeśli uczeń na maturze z matematyki dostanie 100 proc. punktów, będzie można mówić o wielkim sukcesie – i jego, i nauczyciela. Katecheta, którego uczeń otrzymałby na maturze z religii 100 proc., ale w jego sercu nie byłoby echa dla poznanych prawd, poniósłby całkowitą klęskę. Spotkałem opinię, że matura Karola Marksa była zdana dobrze – także ta z religii. Czy płynie stąd dla nas jakaś pociecha?\nMam kolejne pytanie. Czy odpowiedzialni za katechezę w Polsce wiedzą jakie jest współczesne młode pokolenie? Mam wątpliwości.\nIdę jak tysiące katechetów do szkoły, gdzie spotykam bardzo różnych uczniów. Takich, którzy są przekonani do wiary, praktykują gorliwie, są życzliwie do mnie nastawieni. Mam też zbuntowanych, zranionych przez życie kontestatorów. Spotykam też, i to pewnie największa grupa, obojętnych.\nCo muszę robić? WIDZIEĆ UCZNIA! Szukać rezonansu, owego współbrzmienia, sytuacji, w której zaświeci się przynajmniej kilka par oczu. Muszę szukać odzewu, więzi. Muszę być elastyczny – badać, co ich zaciekawi, odpowiedzieć na pytania, zatrzymać się nad czymś, czasem nad ich prowokacją. Muszę zaczynać tam, gdzie są oni, z ich poziomu, czy raczej poziomów. Zakłada to umiejętność pójścia (kiedy trzeba) na kompromis, często zgody na bezradność, zawsze troski o podstawową zasadę – „nie szkodzić”.\nCo będę musiał robić w perspektywie matury z religii? WIDZIEĆ PROGRAM! Będę musiał pilnie patrzeć w podręcznik, pilnować rozkładu materiału. Będę robić powtórzenia, sprawdziany, testy, próbne matury. Będę musiał często ucinać dyskusję, ignorować ich pytania, jeśli nie będą związane z tematem. Będę też dużo zadawał do domu – jak każdy nauczyciel. Jak rozbłysną uczniowskie oczy (nie wykluczam – może się to zdarzyć) to bardzo dobrze. Nie rozbłysną? – trudno. Perspektywa matury sprawi, że zwycięży program a nie człowiek.\nArgumentem, który pojawia się w dyskusji jest ukazywanie matury z religii jako zwykłej konsekwencji obecności religii w szkole. Pomińmy myśl, że w ramach tej logiki należałoby też dążyć do matury z WF i przysposobienia do życia w rodzinie (czy jak to się teraz nazywa), skoncentrujmy się jednak nad czymś innym. Pomyślmy o tym, czy katecheza wchodząca do szkoły musi koniecznie przybrać szkolne szatki, czy przybieranie tych szatek (matura jest jedną z takich szatek) pomaga katechezie czy jej szkodzi?\nPrzypomnę pewne fakty i rozwieję pewne mity. Do 1990 roku katecheza odbywała się najczęściej… „pod szkołą”. Mitem jest twierdzenie, że odbywała się w parafii. Tak było tylko w tych miejscach, gdzie kościół był obok szkoły (i to nie zawsze). Katecheza odbywała się głównie w punktach katechetycznych.\nProszę pamiętać, że większość szkół była na terenach wiejskich. W parafii bywały dwie, trzy, czasem więcej szkół. To nie dzieci szły do kościoła (niby jak?), ale to ksiądz jechał do dzieci. W wiosce starano się o jakieś miejsce – czasem była to remiza, najczęściej izba w wiejskiej chałupie (dzieci zawsze wiedziały, co w tym domu będzie na obiad), bywało, że punktem był przystanek autobusowy. Bywało, że Parafia budowała przy szkole swój mały budyneczek z salką – była to taka mała szkółka obok dużej szkoły.\nOsobiście byłem uczniem szkoły podstawowej w mieście, ale przez siedem lat katechizacji nie widziałem kościoła na oczy. Katecheza odbywała się w małej, ciasnej kapliczce obok szkoły, gdzie stały ławki i stolik siostry. Plusem tego miejsca, był dach nad głową, odległość (zimą jeden ślizg przez park) i to, że nie przechodziło się na drugą stronę ulicy.\nSakralność salki przy parafii to także mit. Doświadczyłem ich jako uczeń w szkole średniej i jako diakon (zdążyłem mieć praktykę w salkach parafialnych), za drzwiami salki kłębił się często dziki tłum tych, którzy czekali na swoją kolej, a w środku była to… zwyczajna klasa – czasem lepiej, częściej gorzej wyposażona.\nWejście do szkoły w 1990 roku (a po cichu już wcześniej) rozwiązało tylko problemy organizacyjne. Było bliżej i bezpieczniej.\nJedne problemy się rozwiązały a inne zrodziły. Spytałem kiedyś pewnej matki – jaka jest według niej zaleta katechezy w szkole. Odpowiedziała: „Nie muszę się martwić, by moje dziecko dotarło po szkole na katechezę”. Po chwili jednak powiedziała coś bardzo ważnego: „Nie! Właśnie to jest WADĄ katechezy w szkole. Ja NIE MUSZĘ SIĘ MARTWIĆ! Ktoś mnie wyręczył”.\nWróćmy jednak do roku 1990. Byłem w szkole, miałem katechezę w siatce zajęć, swoją salkę. Nie dostawałem pensji, ale miałem autonomię i mogłem robić to, do czego (mam takie przekonanie) powołał mnie Kościół – mogłem katechizować. Nie pamiętam czy pisałem coś w szkolnym dzienniku, ale pamiętam, że miałem też swój parafialny dziennik. Na koniec roku rozdałem własne świadectwa. Czy czułem z tego powodu jakiś dyskomfort? Był to najlepszy czas mojej szkolnej katechizacji – choć godzin miałem sporo, a szkoła uchodziła za najtrudniejszą w mieście.\nPotem był już tylko szkolny dziennik (mam wrażenie, że obecnie przepisanie danych z dziennika szkolnego i użycie ich poza szkołą, byłoby złamaniem prawa). Ocena trafiła na szkolne świadectwo i o niczym nie świadczyła. Zaczęła się walka o średnią, ostatnio w tej walce „zwyciężyliśmy”. W związku z tym odpowiedzialni za katechezę przypominają katechetom, by przy ocenianiu byli „ślepi” na religijne praktyki swoich uczniów. Teraz mamy batalię o „maturę”, którą to maturę (gdy batalię „wygramy”) przeprowadzi Okręgowa Komisja Egzaminacyjna. To będzie koniec katechezy w szkole. Zostanie nauka religii i pytanie o jej sens.\nCzy dążenie do maksymalnego „uszkolnienia” katechezy pomaga jej, czy szkodzi? Mam wrażenie, że szkodzi. Z chęcią zostałbym na marginesie szkoły – inność nie musi oznaczać, że coś jest gorsze. Inność to często elitarność. Ta inność mogłaby też sprawić, że na katechezę nie spadnie powszechna uczniowska niechęć to szkolnego aparatu przemocy.\nJestem gotów oddać swoje miejsce w radzie pedagogicznej, dziennik szkolny i miejsce na świadectwie, średnią ocen i maturę, nawet pensję (choć to najtrudniej) i wszystkie uroki szkoły. W zamian chciałbym tylko jedno – salę (ani lepszą, ani gorszą niż inne), wpisanie w siatkę godzin i prawo, że to Kościół będzie decydował kogo wpuści na katechezę. Prawdziwym bowiem problemem szkolnej katechezy (gimnazjum i szkół średnich) jest obecność na katechezie osób, którzy tam być nie powinni. Prawdziwym problemem jest ubezwłasnowolnienie katechezy – Kościół przestał mieć wpływ na to kogo katechizuje. Jest to sprzeczne z eklezjologią, tradycją Kościoła i Ewangelią. Wróćmy do normalności, niech katecheta (z zachowaniem oczywiście jakiś procedur) ma prawo udzielać przywileju wpuszczenia na katechezę i niech ma prawo, w pewnych przypadkach, ten przywilej odbierać.\nArgumentem poruszanym w dyskusjach jest zdanie, że uczniowi, który zechce studiować teologię, będzie się działa krzywda. Wpisanie na listę przedmiotów maturalnych religii skutkowałoby tak jak wpisanie dotychczasowych przedmiotów, czyli umożliwiłoby wielu młodym ludziom dostanie się na uczelnię katolicką bez dodatkowych egzaminów wstępnych.\nJest to sztuczny problem – jeśli nie mamy ochoty na egzamin wstępny – to… po prostu go nie róbmy. W szkole nie mamy medycyny a o dostaniu się na studia medyczne decydują wyniki maturalne z biologii czy fizyki. Czy kryterium matury z języka polskiego nie wystarczyłoby do poznania przydatności kandydata do studiowania? Z pewnością byłoby to kryterium wystarczające. Ktoś jednak powie, że takie kryterium nie daje poznania intencji kandydata i jego wiary. Oczywiście, że nie – ale takich intencji nie poznamy także z matury z religii. Jakąś możliwością poznania pozostaje osobisty kontakt – coś, co można nazwać rozmową kwalifikacyjną. Praktycznie tak jest obecnie i… tak powinno pozostać. Czy to dyskryminacją? Raczej wejście teologii do grupy elitarnych kierunków studiów.\nDodajmy, że matura z religii – jeśli uczynimy z niej warunek przyjęcia na wydziały teologiczne – będzie raczej zamykała furtkę na studia niż ją otwierała. Co z tymi, którzy w ostatniej chwili podejmują decyzje o studiach teologicznych lub będą chcieli podjąć ją (czasem jako drugi fakultet) po jakimś czasie?\nJestem sceptycznie nastawiony do matury z religii jeszcze z jednego względu. Katechezę wplątano w jedno wielkie oświatowe udawanie, które nazywa się upowszechnianiem wykształcenia średniego. Przed dziesięciu laty, rozmawiałem z moją uczennicą, która powiedziała mi, że nie dostała się do zawodówki, więc musiała iść… do liceum. Tak to się zaczęło. Teraz mamy mnóstwo lichych liceum, lichych techników i szczególnych nowotworów zwanych liceami profilowanymi. Mimo skandalicznego obniżenia poziomu uczniowie ci zwyczajnie nie pokonują maturalnej poprzeczki – pokazują to jasno kompromitujące wyniki ostatnich lat.\nGdy w tych szkołach będzie możliwość zdawania matury z religii to zwyczajna nauczycielska uczciwość kazałaby w ciągu lat nauki przykładać zwyczajne kryteria szkoły średniej, co kończyłoby się ocenową masakrą – „pała” we wtorek, „pała” w czwartek. Gdy nie będzie uczciwości – zacznie się udawanie. Czy przystoi to katechetom? Na pewno nie, ale jaki jest sens, w takim razie, fundowania naszym uczniom kolejnych intelektualnych porażek? Wielu uczniów tych lichych szkół to… bardzo dobre dzieciaki, żyjące może lepiej i uczciwiej niż ich katecheci. Tylko jaki jest cel uszczęśliwiania ich maturą? Także tą z religii?\nSłychać też głosy, że szkoła powinna być miejscem podawania wiedzy a element inicjacyjny, przeżyciowy powinien być w parafii. Znajduję błędy w tym myśleniu. Katecheza nigdy nie była w parafii i nigdy nie będzie. Nawet, gdyby została wyrzucona ze szkoły to trafi nie do parafii tylko z powrotem do punktów katechetycznych. I proszę kogoś, by mi wyjaśnił czego ja nie mogę zrobić w szkole, a co będzie możliwe w punkcie katechetycznym? Co takiego zmienia się w mojej katechezie, gdy prowadzę ją na ulicy Piłsudskiego 33 (adres mojej szkoły), i gdy prowadzę ją na Mariackiej 20 (adres parafii)?\nPostulaty katechezy parafialnej traktowane jako uzupełnienie katechezy szkolnej to, z całym szacunkiem, mydlenie oczu. Proszę zważyć ilościowe proporcje, zobaczyć treści i odpowiedzieć szczerze, czy to, co najczęściej dzieje się w parafiach, zasługuje na nazwę katecheza parafialna czy trafniejsze byłoby powiedzenie, że jest to udział w przymusowych nabożeństwach liturgicznych bądź paraliturgicznych?\nElement inicjacyjny, przeżyciowy może i musi być obecny w każdym spotkaniu katechizowanego z katechizowanym – czy to w parafii, czy w punkcie, czy w szkole, czy w wiezieniu, czy w buszu. Katecheza nie zależy od miejsca, tylko od tego, czy między katechizującym a katechizowanym istnieć będzie jakaś wspólnota – jakaś więź. Będzie wspólnota – będzie sensowna katecheza, nie będzie wspólnoty – mowy nie będzie o katechezie – choćbyśmy ją prowadzili na ołtarzu, w kościele.\nMam wrażenie, że obecnie odpowiedzialni za katechezę w Polsce nie potrafią jasno powiedzieć tym, których wysyłają do szkoły – co oni mają tam robić. Gdy powołuje się katechetów, każe im się być nauczycielami religii, daje się im pseudokerygmatyczne podręczniki i poleca im na koniec przygotowywać uczniów na ewentualność matury, to ów powołany będzie… drapał się w głowę i stał w miejscu.\nChciałbym, by maturę z religii wyprowadzić z kontekstu polityki. Nie może być tak, że będziemy chcieli matury czy średniej, bo pani Szenyszyn będzie temu przeciwna. Raczej będąc głuchym na zaczepki (bądź manipulacje) polityków warto w rzeczowej rozmowie zastanawiać się co lepiej będzie służyć Kościołowi i jak powinna wyglądać katecheza w szkole.\nZbigniew Paweł Maciejewski, duszpasterz i katecheta, wikariusz parafii MBKP w Mławie, autor publikacji katechetycznych, członek Stowarzyszenia Pedagogów NATAN, prowadzi serwis dla katechetów http://natan.pl\nAutor Zbigniew Paweł Maciejewski|2015-12-22T17:40:54+02:00Grudzień 22nd, 2015|blog, Maciejewski|1 komentarz\nAlicja 25 czerwca 2016 w 01:57- Odpowiedz\nBoże- zgadzam się w 1000 %


Autor Wątek: Oswajanie - czyli nowy członek rodziny w domu (Przeczytany 56633 razy)\n« Odpowiedź #120 dnia: Wrzesień 10, 2015, 15:08:09 pm »\nZnam tą strone, poczytałem trochę, ale dziękuje, że ktoś odpisał\n« Odpowiedź #121 dnia: Wrzesień 10, 2015, 17:21:09 pm »\nTo i tak ciekawie. Mój się da pogłaskać poza klatką, ale nigdy wewnątrz >< W każdym razie ja mam Stefana kilka tygodni, wcześniej był w SPK, więc już na pewno był bardziej oswojony, ale z tygodnia na tydzień jakieś malutkie postępy widać. Przekupstwo jedzeniem jest zawsze na plus\n« Odpowiedź #122 dnia: Październik 15, 2015, 13:31:22 pm »\nMojego królika znalazłam rok temu na parkingu.\nNie mogłam zostawić go samego, był to październik i zaczynało już robić się zimno i mocno padać.\nKrólik nigdy do końca się nie oswoił.\nChciałabym poprosić was o kilka porad:\n1) Królik większość czasu spędza sam, obecnie nasz kontakt z nim ogranicza się do dania jedzenia rano i wieczorem i sprzątania kuwety. Później napiszę czym jest to spowodowane.\nCzasem zastanawiam się, czy nie lepiej byłoby go oddać do adopcji, bo mam wrażenie że za mocno go zaniedbujemy. Choć z drugiej strony wychodzę z założenia, że ma ogromną klatke (120 cm) która jest cały czas otwarta i cały naprawdę spory pokój do swojej dyspozycji. Królik do klatki chodzi tylko jeść/pić i do toalety. I tak sobie myślę, że mimo tego, że jest sam to jest mu u nas chyba lepiej niż byłoby w domu z małym dzieckiem, gdzie niewiadomo czy wogóle byłby puszczany by pobiegać. I tu pojawia się dylemat, czy pomimo bardzo dobrych warunków bytowych, poszukać mu właściciela, który będzie miał dla niego więcej czasu? Boję się, że będzie trzymany w zamknięciu, zwłaszcza, że ma on charakterek.\n2) królik, zaraz po tym jak go znaleźliśmy bał się nas. Z czasem nabierał zaufania. Na środku pokoju ma stare prześcieradło. Na nim i tylko na nim przysiadywał i pozwalał się głaskać, zgrzytając przy tym ząbkami. Czasem kładł się na boku przy głaskaniu i przewracał na plecki. Jednak by doszło do głaskania, zawsze trzeba było trochę poczekac, aż sam przyjdzie i przestanie uciekać przed wyciągniętą ręką.\nOdkąd zaczęłam pracować nie miałam więcej czasu by siedzieć przy nim 30 minut i czekać, bo może łaskawie pryzjdzie i pozwoli się pogłaskać. Na dziś królik nie pozwoli się dotknąć. Jak tylko wchodzimy do pokoju ucieka od nas (tak jak wcześniej), z tym że nie przychodzi już na swoje prześcieradło, a chowa się pod łóżkami. Nawet jak zdarzy się, że przyjdzie to ucieka od wyciągniętej ręki.\nCo zrobić by go oswoić? Podkreślam, że królik nigdy nie był super skłony do kontaktu z człowiekiem ale chociaz czasem pozwalał się wygłaskać..\n3) Królik jest agresywny. Gdy sypię mu do klatki jedzenie, a on się w niej znajduje to "warczy" do ataku i chce gryźć. Zamiast się cieszyć, że napełniam mu miskę to on mnie atakuje, a potem rzuca się na jedzenie.\n4) królik jest głównie zainteresowany jedzeniem granulatu (takiego bez ziaren), na marchewke czy jablko nawet nie spojrzy. Ile razy dziennie powinno sie karmic królika i ile jedzenia należy mu dawać?\nTo chyba tyle. Chciałabym by królik fajnie się czuł u mnie w domu, przychodził do nas i pozwalał się dotykać. Niestety przez to, że ucieka przed nami zaczęliśmy ograniczać nasz kontakt z nim jedynie do dania mu jedzenia...\nMoże lepiej byłoby mu znaleźć nowy dom? (choć nie wiem właśnie w jakich warunkach tam były trzymany, nie każdy może królikowi przydzielić osobny pokój tylko dla niego).\nDziękuję z góry za porady.\n« Odpowiedź #123 dnia: Październik 15, 2015, 15:35:39 pm »\nHmmm...co do jedzenia granulatu nie powinno się podawać więcej niż 2 łyżki stołowe dziennie...jedną rano, drugą wieczorem... Prócz tego powinien mieć cały czas dostęp do siana i wody... Ja podaje swojej uszatej jeszcze zieleninę i suszki (w tym też zioła), raz dziennie dostaje warzywo czy owoc w małym kawałeczku.\nKażdy króliś ma swój charakter...są i takie które w ogóle albo niewiele razy pozwalają się pogłaskać... Jednak uważam, że każdy króliczek powinien mieć chociaż kilka godzin dziennie przeznaczone na zabawę w towarzystwie. Może jeśli nie masz ty czasu dla niego warto byłoby by mu sprawić partnera/drugiego królika.\nKróliki to zwierzęta terytorialne (z tego co czytałam) i często nie pozwalają ingerować w swój 'azyl' człowiekowi, dlatego może być agresywny w klatce...może to być również efekt tego, że nie jest kastrowany/sterylizowany...\nMam nadzieję, że choć trochę pomogłam .\n« Odpowiedź #124 dnia: Październik 15, 2015, 20:39:09 pm »\nW takiej sytuacji byłoby lepiej sprawić mu towarzysza - wtedy faktycznie można króliki zostawić samym sobie i nie potrzebują dużo kontaktu od człowieka, bo mają siebie.\nMożna spróbować zachęcić go jakimiś smakołykami - rodzynkiem, żurawiną suszoną, na to jednak potrzeba czasu.\nA czy królik jest wykastrowany? Najczęściej brak kastracji powoduje terytorialne zachowania.\nCzy ma stały dostęp do siana i wody? Je siano? Podajecie mu coś jeszcze poza granulatem?\n« Odpowiedź #125 dnia: Październik 15, 2015, 21:07:06 pm »\nNa oswajanie potrzeba czasu , nie da się inaczej . Królik ma potencjał , jak się przewracał na boczki przy głaskaniu Ja bym podawała jakieś smakołyki i wabiła po woli Przy podawaniu jedzenia często króliki się tak zachowują , szczególnie w klatce i przed zabiegiem. Moim zdaniem ma u Was dobrze, tylko potrzeba trochę czasu i cierpliwości Może przy okazji czekania na Uszaka poczytać książkę na tym prześcieradle Co jedzenie, to tak jak pisały dziewczyny sianko, woda cały czas i suszki, a zamiast granulatu suszone warzywka czy owocki z ręki. Ostrzegam tylko, że jak sie nauczy, to potem kazdy szelest będzie się kończył nagłym pojawieniem królika Ja bym go nie oddała, teraz kazdy ma mało czasu, takie życie możecie też pomyslec o towarzyszu dla niego\n« Odpowiedź #126 dnia: Październik 15, 2015, 22:11:26 pm »\nKrólik się przewracał ale teraz zrobił 200 kroków w tył. Już było całkiem nieźle a teraz zachowuje się jakbyśmy byli zupełnie obcy, czy króliki mają tak krótką pamięć ?O sianku nie pisałam bo jest to dla mnie oczywiste ze musi je mieć cały czas do dyspozycji. Kupiłam mu suszone zioła i na łyżkę granulatu który mu daje rani dosypuje łyżkę tych ziół do miseczki. Granulat dostaje rano i Wieczorem . Co jakiś czas dam mu też marchewkę albo kawałek jabłka. Jednak nie jest nimi w ogóle zainteresowany. Na Granulat rzuca się jak dziki A owoce czy warzywa olewa . Czytałam że banan jest przysmakiem królików próbowałam mógł dawać w małych ilościach nawet nie powąchał. Raz na jakiś czas zdarza się że robi mokre kupy te które króliki normalnie zjadają wtedy zmniejszam mu ilość granulatu. Zastanawiałam się nad towarzyszem jednak jest to samiczka i musiałabym ją wysterylizować. Dodatkowo ja nie mieszkam w Polsce, Tutaj ceny sterylizacji są kosmiczne za wizytę z nocowaniem U weterynarza zapłaciłam grubo ponad 200 € tylko dlatego że Królik podjadl trochę drewna i był apatyczny. Mam dość Spore doświadczenie ze świnkami morskimi z królikami dużo mniejsze i sama nie jestem do końca przekonana czy charakter królika mi odpowiada bo Królik to trochę jak kot jest indywidualistą więc nie chciałabym teraz decydować się na następnego. Poza tym wszyscy piszą o tym że Królik skacze na łóżko mój nie skacze w ogóle. Kiedyś na poczatku jak sprzątałam i przestawiam walizki to potrafił skoczyć na walizkę która była Najniższa postawiona na węższym boku teraz nie widziałam go żeby w ogóle skakał. Szkoda mi zwierzaka i nie chciałabym by się męczył i Cierpiał z samotności postaram się spędzić z nim więcej czasu mam nadzieję że będą jakieś efekty. Dzięki wam za rady jak macie coś jeszcze ciekawego do napisania odnośnie waszego doświadczenia to chętnie wysłucham.\n« Odpowiedź #127 dnia: Październik 16, 2015, 11:55:00 am »\nHmmm... Moja nigdy nie wyskakiwała na nic . To chyba też zależy od charakterku.\nCo do warzyw i owoców to na początku też była niechętna... Ja spróbowałam ususzyć jabłko (ono jest wtedy słodsze) i co? Mała codziennie wyczekuje choćby maleńkiego kawałeczka a jak już dostanie to cieszy się jak oszalała. U mnie też sprawdziły się zame liście marchewki, bo korzenia nie tknie. Spróbuj .\n« Odpowiedź #128 dnia: Październik 16, 2015, 14:05:55 pm »\nMoje króliki bardzo lubią towarzystwo ludzi i kota Jeśli chodzi o pamięć to reagują zarówno na mój głos jak i moje kroki (nie ważne co mówię). Każde zwierzę ma pewnie swój charakter. Jeden wskakuje bardzo wysoko a drugi tylko tam, gdzie widzi ludzi (np. na kanapie), bo pogłaszczą może albo dadzą coś smacznego. A drugi mój trzyma się dalej od ludzi, chyba że czegoś się przestraszy i ma nadzieję, że go obronię przed dźwiękami windy czy coś... Mój pierwszy królik nie jadał warzyw, rzucał miską jak podawałam mu coś co nie było granulatem. A teraz biega za mną jak szalony bo czuje, że niosę coś warzywnego, a potem biega jak szalony z kawałkiem papryki czy plasterkiem marchewki po całym domu Jednak najbardziej lubi liście koloru zielonego\n« Odpowiedź #129 dnia: Październik 19, 2015, 16:43:17 pm »\nMój Jerry ma jakies ponad 2 miesiące, to mój drugi krolis. Jest bardzo nieśmiały,wszystkiego się boi w klatce da sie głaskać,bardzo to lubi,nastawia nosek i zamyka oczka. Gorzej po za klatką,cały czas siedzi za kanapami nawet jedzeniem nie da sie go przekupić.JAk juz wezmie to ucieka z jedzeniem. Nie wiem czy to minie mój poprzedni króliś lizał nas godzinami i był bardzo ufny. Czy ktos tak miał? Czy to minie Nie ma szansa aby Jerry siedział na kanapie, bo czuje sie zagrozony i ucieka.\n« Odpowiedź #130 dnia: Październik 19, 2015, 17:30:17 pm »\nNiektóre króliki potrzebują więcej czasu aby się oswoić Bądź cierpliwa i delikatna\n« Odpowiedź #131 dnia: Październik 19, 2015, 20:03:25 pm »\nMam nadzieje, ze sie w koncu oswoi, jest cały czas przerażony...boje sie zawozic go do szczepienia, myslicie, że powinnam na razie odpuścic wożenie go do weterynarza?\n« Odpowiedź #132 dnia: Październik 19, 2015, 20:19:52 pm »\nJeśli nie jest to konieczne to tak- odpuść. Niech się trochę oswoi\nKrólik panikarz :(\n« Odpowiedź #133 dnia: Listopad 04, 2015, 22:07:32 pm »\nJerry to mój drugi króliś, ma 3 miesiące. Nasz codzienny rytuał to wypuszczanie rano na ok godzinkę,pozniej ok 18/19 na około dwie godziny. Jerry dostaje dobra karmę, swieze warzywa i owoce, sianko, suszki. Przed wypuszczaniem i w klatce jest przemiły, zamyka oczka i nadstawia mordkę do miziania i na tum koniec. Po wyjsciu ucieka, nie da sie przywołać, nie da sie zwabić NICZYM.Złapanie go graniczy z cudem,jak sie go probuje złapac to ucieka w popłochu,oczy szeroko otwarte,ogon do góry.Masakra po za klatka brak szans na dotkniecie. Nasz poprzedni kroliczek na tym etapie rozwoju podchodził do nas,był odwazny, lizał nas po rekach nogach to utraty tchu. Jerry jak juz sie łaskawie zdecyduje wziac smakołyk, obraca sie i ucieka.... Czy ktoś miał takie doswiadczenie? Czy to da sie jakos zwalczyc,aby królik nas pokochał Co bedzie jak zacznie dojrzewac:( zmieni sie pewnie tak,ze bedzie pewnie w ogole nie do dotknięcia\nNawet nie mysle o wizycie u weterynarza...bo przeciez jest ciagle wystraszony:( do tego wszedzie bobkuje ,poprzedni król po za klatka nie bobkował prawie w ogole,rzadko mu sie zdazyło.\n« Ostatnia zmiana: Listopad 04, 2015, 22:12:14 pm wysłana przez martatemarta »\nOdp: Królik panikarz :(\n« Odpowiedź #134 dnia: Listopad 05, 2015, 08:26:05 am »\nJakbyś siedziała zamknięta całą dobę w klatce, to też nie chciałabyś się dać złapać, żeby znowu iść do więzienia na kilkanaście godzin... Królik ma za mało wolności, to raz, a dwa, każdy ma inny charakter, może Jerry potrzebuje więcej czasu, żeby się z Wami oswoić.\n« Odpowiedź #135 dnia: Listopad 05, 2015, 20:20:29 pm »\nPoczytaj może poradniki o podstawowej opiece nad królikiem. Jest ich pełno i nawet jeśli już czytałaś, to warto sobie odświeżać widzę. Ja nigdy maluszka do domu nie wzięłam, a i tak nauka robienia kupek prawie rocznych uszatków tylko w określonym miejscu potrwała miesiącami. On jest malutki, nie ma takiego maluszka co od razu będzie rozumiał i wiedział wszystko. Może nie lubi być na zewnątrz, bo masz zimną lub śliską podłogę, może dobrze się czuje na swoim terenie i niepotrzebnie go wyciągasz. Życzę Ci dużo cierpliwości.\nMoje króliki: Messi\n« Odpowiedź #136 dnia: Listopad 05, 2015, 23:48:21 pm »\nMoże poszukaj takiego warzywka/owocu, które mu zasmakuje. Mój królik też nie ruszy niektórych rzeczy, co lubią inne króliki, na przykład jabłko. Kupowałam mu różne warzywa i teraz wiem, co mu przypadło do gustu.\nCo do zachowania.... nie mam Ci nic innego do powiedzenia, co wcześniej już zostało powiedziane. Cierpliwość, próby, wabienie jedzeniem, mówienie do królika. Być może nie do końca do tematu bo to inne zwierzę, ale kiedyś wzięłam do siebie dorosłą mysz, całkowicie nieoswojoną, uciekała, gryzła, nie dała się dotknąć ani wziąć do ręki. Siedziałam przy niej, siedziałam, siedziałam, i wysiedziałam w ciągu pół roku to co chciałam. Inne zwierzę. Dała się brać na ręce, sama szukała kontaktu. Tak że nie zrażaj się, królik potrzebuje czasu, zwłaszcza że nie wiadomo jak go ktoś wcześniej traktował. Zrobiłaś coś naprawdę dobrego że go do siebie przyjęłaś\n« Odpowiedź #137 dnia: Styczeń 03, 2016, 15:11:58 pm »\n, w zwiazku z oswajaniem ja rowniez doswiadczam problem. Mam dwa 4mc kroliczki, "mini lop" Pucci i Daisy, sa ze mna juz od 2miesiacy. Mialy to byc dwie siostrzyczki, no ale wyszlo inaczej. Od miesiaca sa rozdzielona. Nie chce aby sie mnozyly a na kastracje za wczesnie. One naprawde nie maja zle. Sa klatkami bardzo blisko, tak blisko ze moga na siebie patrzec, dotykac noskami. Klatki sa wielkie a do tego puszczam je osobno codzienie w nocy zaraz jak wracam z pracy. Pucci jest cudowny, uwielbia byc glaskany, calowany, zasypia na rekach. Jednakze Daisy wredna, tupie, nie da sie dotknac strasznie dzika a wychowywane sa zupelnie tak samo. Zastanawia mnie czy jest szansa ze ona sie zmieni? Staram sie oswajac ja przysmakami, i dziala daje sie dotknac jedynie jak mam natke marchewki siedze przy klatce, czytam ksiazki na glos i nic. Nie potrzebuje takiego dzikusa. Trace nadzieje na jej oswojenie\n« Odpowiedź #138 dnia: Styczeń 03, 2016, 15:19:05 pm »\nTwoja króliczka może mieć taki charakter - sądzę, że przylepą nigdy nie będzie, ale może złagodnieć - po kastracji i dołączeniu do swego braciszka/kolegi (oczywiście jak już oba będą po kastracji). Króliki inspirują się nawzajem, uczą zachowań; można więc mieć nadzieję, że samiczka podłapie "proludzkie" zachowania od brata.\nCzytanie na głos czy siedzenie przy klatce nie pomoże (ale i nie zaszkodzi). Trzeba ją przyzwyczajać do ręki, głaszcząc ją delikatnie etc. Jak biega po mieszkaniu, siedź na ziemi albo najlepiej połóż się, żeby mogła Cię dokładnie obwąchać, poznać. Jak będzie uciekać przy próbie głaskania, daj jej spokój - wróci tak czy siak; króliki są ciekawskie. W klatce samiczka może być terytorialna (często samice tak mają), więc lepiej oswajać ją ze sobą na wybiegu.\n« Odpowiedź #139 dnia: Styczeń 03, 2016, 16:05:01 pm »\nHiya Joac, jak zwykle wyciagasz pomocna dlon i dodajesz nadzieji\nRozumiem ze masz spore doswiadczenie i zupelnie sie z Toba zgadzam ze to poprostu jest jej charakter. Czasami nawet mysle ze ona moze ma za dobrze?? Wielka wygodna pietrowa klatka , specjalne dywaniki do wybiegu zeby nie slizgala sie po podlodze, nawet udostepnilam im swoj wolny pokoj ktory nie jest jeszcze umeblowany. Sprzatane ma 2 razy w tygodniu i zawsze smakolyki z najwyzszej polki na dziendobry i krolicze zabawki do podgryzania\nLicze na to ze po kastracji wszystko sie zmieni, mam tylko nadzieje ze to nie on nabierze jej zachowan tylko ona jego\nStrona wygenerowana w 0.087 sekund z 30 zapytaniami.


Rak po korsykańsku – czyli rozważania o przyczynie śmierci Napoleona Bonapartego » Strona 3 z 4 » Historykon.pl\nJak już wspomniałem wcześniej, de Montholon musiał zgodnie z metodą „à la Brinvilliers” stale dosypywać minimalnych ilości arszeniku do posiłków spożywanych przez cesarza, co nie było wcale trudne, zważywszy, że jako jedyny miał dostęp do wina Napoleona. W 1820r., kiedy zachorowali Noverraz oraz Marchand, de Montholon przejął ich funkcje, chociaż mógł to zrobić Ali, inny pokojowiec cesarza. Tym samym prawdopodobny zabójca miał zapewniony na własność kontakt z cesarzem. Jak chwalił się w liście do żony: „Stałem się jego jedynym lekarzem, bierze tylko to, co ja poradzę”. Jak zgodnie potwierdzają pamiętnikarze, stan Napoleona stopniowo się pogarszał począwszy jeszcze od 1815r. Cesarz schudł i zmizerniał, posiwiał i przybrał wygląd starego, schorowanego człowieka. W ostatnich tygodniach życia, jak stwierdzają zgodnie pamiętnikarze, rozpoczęła się aż do śmierci Napoleona nieprzerwana seria wymiotów spowodowanych podawaniem cesarzowi emetyku, czyli winianu antymonylopotasowego, najpopularniejszego w owym czasie środku wymiotnego. Podawany w dozach leczniczych jest nieszkodliwy dla zdrowia. W przypadku przedawkowania zawarta w nim trucizna (antymon) straszliwie wyniszcza organizm. Antommarchi przepisał cesarzowi minimalną dozę emetyku, 1/80 grama (nieszkodliwa jest nawet 1/20 grama), tzw. „dozę defensywną”. W efekcie – ku zdziwieniu lekarza – Napoleon po wypiciu lemoniady dostał ataku wymiotów i stan jego poważnie się pogorszył. 23 marca Montholon podał Napoleonowi kolejną porcję lemoniady i wówczas wymioty przerodziły się w konwulsje. Cesarz kategorycznie zakazał dalszego podawania mu emetyku, przez co zabójcy nie udałoby się ukryć osadu na fałdach błony śluzowej denata. Ponieważ pokorny Antommarchi podporządkował się rozkazowi Napoleona, stał się dla de Montholona „persona non grata”, ponieważ pozostawał jedynym świadkiem przebiegu choroby cesarza. Hrabia namówił go jednak, by ten nie przerywał kuracji antymonowej. Zapytany przez Bertranda 27 marca 1821r. Napoleon czy ulżyło mu dzięki temu leczeniu choć trochę, wpadł we wściekłość i natychmiast oddalił od siebie korsykańskiego lekarza, więc de Montholon stał się i pokojowcem, i lekarzem. Od tego dnia, jak nie trudno się domyślić, do końca życia Napoleon nie przestawał już zwijać się z konwulsji wymiotnych plując krwią.\nDe Montholon, chcąc być pewien szybkiego zgonu cesarza, postanowił przed spodziewaną datą zgonu uraczyć go jeszcze trucizną rtęciową. Gdyby wszystkim zarządzał sam, podejrzenie padłoby od razu na niego, więc po usunięciu Antommarchiego zaczął sprowadzać do cesarza dr Arnotta z brytyjskiego garnizonu. Namówił go, by przepisał mu kalomel, uważany wówczas za quasi-panaceum, analogicznie do uwielbianej w XX wieku penicyliny. Podano mu go dwukrotnie: 3 i 4 maja. Chlorek rtęciawy, zwany kalomelem, jest bezpiecznym środkiem leczniczym, używanym często do przeczyszczenia organizmu. Jeśli jednak zmiesza się go z mleczkiem z gorzkich migdałów przetwarza się w piorunującą truciznę – w cyjanek rtęci. Bertrand, Marchand i Antommarchi podają w swych pamiętnikach, że od ostatnich dni kwietnia aż do śmierci Napoleona de Montholon podawał mu regularnie orszadę. Do produkcji orszady używano wówczas wody z kwiatu pomarańczowego, cukru i… mleczka migdałowego! Jak zauważa Łysiak, jedynie de Montholon w swoich pamiętnikach pisze o „oranżadzie” a nie „orszadzie”. Czyżby zwykły błąd pamięciowy?\nTeoria II o otruciu arszenikiem brzmi bardzo przekonywająco. Pierwsze podobne wnioski wyciągnięto już w 1840r., kiedy dokonano ponownej ekshumacji, gdy Napoleon miał być przewieziony z powrotem do Francji. Okazało się, że jego ciało jest w świetnym stanie (arszenik był dobrym środkiem konserwującym), a w jego organizmie odkryto podwyższony poziom antymonu. Jednak wszystko zaczęło się w 1952 roku, kiedy szwedzki lekarz Sten Forshufvud przeczytał pamiętniki kamerdynera Napoleona – Marchanda. Dzięki swojej wiedzy o toksykologii, Forshufvud doszedł do wniosku, że Napoleon został zamordowany. By udowodnić swoje twierdzenie odnalazł kosmyki włosów cesarza, które były przekazywne z pokolenia na pokolenie, czasem też sprzedawane na aukcjach. W 1960 Forshufvud zwrócił się do profesora Hamiltona Smitha z Glasgow University, który opracował technikę pozwalającą zlokalizować nawet bardzo małe ilości arsenu, by zbadał posiadane włosy. Obydwoje wyszli z założenia, że skoro włosy rosną w tempie 1/3 cala na miesiąc, można z łatwością zbadać i porównać poszczególne odcinki włosów, następnie skojarzyć poziom arszeniku z dokładnymi datami z życia Napoleona (korzystając z pamiętnika Marchanda). Poziom arsenu wykryty przez naukowców był znacznie wyższy od współczesnego, co wystarczyło aby świat obiegła wiadomość o odkryciu prawdziwej wersji śmierci ekscesarza. Bazując na książce Forshufvuda, Waldemar Łysiak w Empirowym Pasjansie rozwinął jego tezę i chełpił się wręcz, że już jako drugi na świecie udowodnił prawdziwość tej teorii. Rzeczywistość była jednak inna…\nInni lekarze i toksykolodzy odnieśli się do teorii Forshufvuda z dużą rezerwą. Przeprowadzono wiele niezależnych od siebie badań, które udowodniły, że Napoleon nie zmarł otruty. Badania przeprowadzili m.in. fizycy z Uniwersytetu Milano-Bicocca i Pavia, porównując poziom arsenu w próbkach włosów Napoleon Bonaparte pobranych na różnych etapach jego życia, oraz od syna Napoleona (króla Rzymu), cesarzowej Józefiny i 10 osób żyjących obecnie. Włosy zostały umieszczone w kapsułkach i zamieszczone w rdzeniu reaktora jądrowego na Uniwersytecie w Pavii. Poziom arsenu w próbkach włosów pobranych 200 lat temu okazał się 100 razy większy niż średnia wielkość wykryta w próbkach pobranych od osób żyjących dzisiaj. Można więc założyć, że na początku XIX wieku, ludzie pochłaniali tak dużą dawkę arsenu, która dzisiaj jest uznawana za niebezpieczną dla zdrowia. Niespodzianką okazało się, że nie było wyraźnych różnic w stężeniu arsenu, gdy Napoleon był chłopcem i podczas jego ostatnich dni na Świętej Helenie. Zdaniem naukowców, w tym toksykologów, którzy wzięli udział w badaniu, jest oczywiste, że nie był to przypadek zatrucia, ale wynik ciągłego pochłaniania arsenu. Ważne jest też to, że w tym czasie, arsen były łatwo dostępny w wielu formach i częstotliwości korzystania z niego była duża, np. arsen był używany w toniku do włosów czy regularnie stosowanym przez cesarza pudrze do włosów. Co więcej, ryby występujące wokół Św. Heleny zawierają wyjątkowo wysoki poziom arsenu nawet dziś, i jak wynika z pamiętników, często lądowały na stole w Longwood House. Należy również podkreślić, że pamiątki z próbek włosów sławnych ludzi były częstym prezentem dla osób pragnących mieć pamiątkę. Aby zachować je dla potomności, włosy były posypane proszkiem arsenu, a następnie zamykane w fiolkach, bo jak już wspomniałem, były świetnymi środkami konserwującymi. Zgodnie z innymi wynikami badań ujawnionymi przez miesięcznik „Science et Vie”, taką samą koncentrację arszeniku wykazują próbki włosów Napoleona z lat 1805, 1814 i 1821. Ivan Ricordel, główny toksykolog policji paryskiej powiedzał, że gdyby arszenik miał być przyczyną śmierci Napoleona, zgon musiałby nastąpić na wiele lat przed 1821. W świetle przedstawionych wyników badań można z dużym poczuciem pewności zaprzeczyć argumentom Forshufvuda, jakoby cesarz zmarł otruty. Prawda była inna…


Dzień Dobry TVN: 9.02.2019 cz. IV, sezon 4 - program online, Oglądaj na Player.pl\nPrzepis na idealny sos do pizzy\nMatteo Brunetti pokazał kolejne etapy robienia idealnej włoskiej pizzy na cienkim cieście. Co należy sprawdzić na opakowaniu mąki do pizzy? Kucharz przygotował między innymi pyszny sos do pizzy. Jakiej odmiany pomidorów użył? – Bazylia doda świeżości – wyjaśnił.\nMonika Hojnisz – najszybsza kobieta z karabinem\nMonika Hojnisz trenuje biathlon - zimową dyscyplinę sportową łączącą biegi narciarskie ze strzelectwem. Sześć lat temu w swoim debiutanckim sezonie zdobyła brązowy medal Mistrzostw Świata. W jakiej formie jest w tym sezonie? O karierze biathlonistki opowiedział w „Dzień Dobry TVN” komentator sportowy Tomasz Sikora. Jak ocenia jej szanse medalowe w najbliższych Mistrzostwach Świata, które odbędą się w szwedzkim Östersund?\nMarcin Piotrowski opowiedział o tym, co zrobić, gdy dziecko niechętnie podchodzi do jazdy na nartach. Jak oswoić malucha z tym sportem zimowym? - Narty są tylko narzędziem do tego, żeby to dziecko miało jeszcze większą frajdę – wyjaśnił.\nSarsa – artystka o wielu twarzach\nW studiu „Dzień Dobry TVN” znana polska wokalistka Sarsa opowiedziała o różnych ścieżkach swojej kariery. O co fani pytali ją na chacie w programie? Artystka wyjaśniła również, na czym polega muzykoterapia i dlaczego stała się jej pasją.


- Z moim Stronnictwem, jako ludzie środka i racjonalności, mamy świadomość, że Polska nie ma w tej chwili czasu na bratobójcze wojny o Mariuszów Kamińskich, stare, obecne i przyszłe historie CBA - argumentował.\n- Szukamy innych przestrzeni, w których można być ze sobą, a nie przeciwko sobie w starym i irytującym znaczną część opinii publicznej sporze - dodał.\nkuba_wisniewskikkgm 11 June 2014\nnie oznacza to, że kamiński jest niewinny. od ustalenia winy jest sąd, a nie głosowanie kolegów 'z pracy'. stracił wizerunkowo kamiński - 'musi mieć co za uszami' - bo jak niewinny, to czego się boi? ośmieszył się też sejm, który zamiast tworzyć prawo stał się kółkiem wzajemnej adoracji. całość pasuje do kraju, który sam w sobie rozwiń


Męczennica błękitna - 22 nasiona w Sklep-Nasiona | Sprawdź darmową wysyłkę\nStrona główna/Nasiona/Nasiona Kwiatów/Kwiaty balkonowe/Męczennica błękitna - 22 nasiona\nMęczennica błękitna - 22 nasiona\nMęczennica błękitna, zwana również męczennicą zwyczajną lub kwiatem męki pańskiej, to jedno z najpiękniejszych kwitnących pnączy doniczkowych. Jej duże, oryginalne kwiaty i owoce wprowadzą nutę egzotyki do mieszkania, na balkon, taras lub do ogrodu zimowego.\nNazwa łacińska: Passiflora caerulea, syn. P. chinensis, syn. P mayana.\nPokrój: męczennica jest zimozielonym pnączem.\nWysokość: pędy prezentowanej rośliny mogą osiągnąć nawet 10 m długości. Gatunek ten dobrze znosi jednak cięcie.\nUlistnienie: passiflora wytwarza dość okazałe, dłoniasto złożone liście w kolorze zielonym.\nOkres kwitnienia: kwitnienie męczennicy błękitnej przypada na drugą połowę lata, czyli okres od sierpnia do września.\nRodzaj kwiatów: kwiatów passiflory nie sposób pomylić z żadnym innym gatunkiem. Osiągają 10 cm średnicy i składają się z 5 szerokich, wydłużonych działek kielicha i 5 płatków właściwych o takim samym kształcie. Okazałe pręciki i szyjki słupka są otoczone przykoronkiem barwnych, poprzecznie pręgowanych nitek.\nKolor kwiatów: zewnętrzne działki kielicha i płatki przybierają kolor biały z różowym bądź fioletowym podbarwieniem. Pręciki są żółtozielone, szyjki słupka ciemnofioletowe, przykoronek zaś – fioletowo-biało-niebieski.\nOwoce: oprócz niewątpliwie ozdobnych kwiatów męczennica błękitna wytwarza soczyście pomarańczowe owoce o jajowatym kształcie i długości 7-8 cm.\nStanowisko: passiflora wymaga widnego, przewiewnego stanowiska, znacznej wilgotności powietrza i wysokiej temperatury (20-25°C latem, 10°C zimą). Aby utrzymać roślinę w dobrej kondycji i zapewnić jej optymalne warunki do kwitnienia i owocowania, należy zadbać o dobrą jakość podłoża – powinno być zdrenowane i stale wilgotne.\nMrozoodporność: męczennica zwyczajna wywodzi się z rejonów Ameryki Południowej o klimacie tropikalnym, nie jest więc odporna na jesienne i zimowe chłody. Poza zamkniętymi pomieszczeniami można uprawiać ją tylko latem.\nZastosowanie: ta intrygująca, egzotyczna roślina doskonale nadaje się do uprawy w doniczce ze stelażem, po którym będzie się mogła piąć. Będzie interesującą ozdobą mieszkania, szklarni lub ogrodu zimowego. Od czerwca do września może przebywać na balkonie, tarasie lub w ogrodzie – wtedy zakwitnie najbujniej.\nOpakowanie zawiera 0,2 g nasion. Znajdują się w nim przydatne wskazówki, objaśniające metody uprawy passiflory, oraz informacje na temat okresu przydatności nasion do siewu.\nOpakowanie zawiera około 22 nasiona. Wartość przybliżona +/-20%.


Zaburzenie adaptacyjne: czy jesteś przytłoczony problemami? - Piękno umysłu\nPo przejściu przez jakiś ciężki okres (utrata pracy, poważna choroba, rozwód, problemy finansowe, itp.) możesz doświadczać się reakcji, która nosi nazwę zaburzenie adaptacyjne.\nTo samo się dzieje w przypadku zajścia w życiu dużych zmian (ślub, narodziny dziecka, przeprowadzka. itp.). Możesz czuć się podenerwowany, poirytowany, smutny lub zaniepokojony.\nJeśli czujesz się w ten sposób po jednym ze wspomnianych wyżej wydarzeń, nie martw się – jest to całkowicie normalne. Jednakże, jeśli takie objawy w dużym stopniu zakłócają Twoje codzienne życie, możesz cierpieć na różnorodne zaburzenia adaptacyjne.\nZaburzenie adaptacyjne jest wymienione w “Diagnostycznym i statystycznym podręczniku zaburzeń psychicznych (DSM-5)”. Należy do kategorii zaburzeń związanych z traumą i czynnikami stresogennymi. Są to zaburzenia, w których ekspozycja na traumatyczne lub stresujące wydarzenie wyraźnie występuje jako kryterium rozpoznania.\nZaburzenia należące do tej kategorii to:\nZablokowane zaburzenie zaangażowanie społecznego\nCierpienie psychiczne po traumatycznym lub stresującym wydarzeniu różni się w zależności od osoby. U niektórych osób objawy opierają się na strachu i niepokoju.\nNiemniej jednak wiele osób, które przeżyły traumatyczne lub stresujące doświadczenia, doświadczają się takich objaw, jak zmiana nastroju, złość, wrogość lub objawy dysocjacyjne.\nZe względu na różnorodność objawów po traumatycznej lub stresującej sytuacji, psycholodzy łączą powyższe zaburzenia w kategorię “zaburzeń związanych z traumą i stresem”. Niektórzy ludzie zapominają o negatywnym doświadczeniu szybciej niż inni.\nGdy potrzeba Ci więcej niż 3 miesięcy na dostosowanie się do zmian i ciężko jest się odzyskać, możliwe jest, że cierpisz na zaburzenie adaptacyjne.\nCzym dokładnie jest zaburzenie adaptacyjne?\nPodstawową cechą tego zaburzenia są objawy emocjonalne lub behawioralne z powodu możliwego do zidentyfikowania czynnika stresowego.\nTen stresor może być pojedynczym wydarzeniem, takim jak rozstanie. Na pacjenta może również wpływać wiele innych czynników stresogennych, takich jak kłopoty w pracy lub problemy w ślubie.\nTe stresory lub problemy mogą też pojawiać się wielokrotnie. Do takich należą chwilowe kryzysy biznesowe lub niezadowalający seks.\nNiestety, mogą występować również w sposób ciągły, jak w przypadku choroby przewlekłej lub zamieszkanie w okolicy o wysokim poziomie przestępczości.\nCzynniki stresu mogą dotyczyć osoby, całej rodziny lub większej grupy oraz społeczności. Tak jest w przypadku klęski żywiołowej.\nNiektóre z tych problemów idą w parze z pewnymi wydarzeniami z życia, jak np. chodzenie do szkoły, opuszczanie rodzinnego domu, ślub, zostanie matką, itp.\nPonadto, te czynniki stresu mogą być konsekwencją śmierci ukochanej osoby. Lecz tylko wtedy, gdy intensywność, wartość oraz okres żałoby wykraczają poza to, czego człowiek normalnie się spodziewa. W wyniku tego zaburzenia adaptacyjne powodują większe ryzyko samobójstwa.\nW jaki sposób psycholog diagnozuje zaburzenie adaptacyjne?\nZgodnie z Diagnostycznym i statystycznym podręcznikiem zaburzeń psychicznych (DSM-5), psychologowie muszą brać pod uwagę następujące kryteria diagnostyczne:\nA. Rozwój objawów emocjonalnych lub behawioralnych w odpowiedzi na możliwy do zidentyfikowania stresor (czynniki). Występują one w ciągu trzech miesięcy od chwili rozpoczęcia działania stresora.\nB. Zachowanie lub objawy są istotne klinicznie. To przejawia się w jednej lub obu poniższych cechach:\nIntensywny niepokój nieproporcjonalny do wartości lub intensywności stresora. Należy pamiętać, że kontekst zewnętrzny i czynniki kulturowe również wpływają na ważność i występowanie objawów.\nZnaczący spadek funkcjonalności w ważnych dziedzinach (praca, życie społeczne itp.)\nC. Zmiany związane ze stresorem nie spełniają kryteriów innej choroby psychicznej ani nie są zwykłym zaostrzeniem wcześniej istniejącego zaburzenia psychicznego.\nD. Objawy nie są objawami normalnej żałoby.\nE. Gdy czynnik stresu lub jego konsekwencje znikają, objawy nie występują dłużej niż kolejne sześć miesięcy.\nRodzaje zaburzeń adaptacyjnych\nDiagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych (DSM-5) rozróżnia zaburzenia regulacji poprzez:\nPrzygnębienie nastroju: pacjent czuje się słabo, jest zdesperowany i często chce mu się płakać.\nNiepokój: pacjent czuje się nerwowy, zmartwiony, poruszony lub ma lęk separacyjny.\nMieszany depresyjny nastrój i niepokój: połączenie depresji i lęku są dominującymi czynnikami.\nMieszane zaburzenia zachowania i emocji: pacjent doświadcza objawów emocjonalnych i zmian w zachowaniu.\nNieokreślone: reakcje nieprzystosowania, które nie pasują do żadnego innego podtypu zaburzeń adaptacyjnych.\nWarto zaznaczyć, że w DSM-5 te zaburzenia dzielą się na ostre zaburzenie adaptacyjne (jeśli trwa krócej niż 6 miesięcy) lub przewlekłe (6 miesięcy lub dłużej).\nW jaki sposób rozwijają się zaburzenie adaptacyjne?\nPo pojawieniu się problemu lub stresora w Twoim życiu, w przeciągu trzech miesięcy od momentu wypadku zaczynasz odczuwać dziwne objawy. Po usunięciu problemu objawy nie muszą trwać dłużej niż 6 miesięcy.\nJeśli problem pojawia się nagle (np. zwolnienie z pracy), objawy zwykle zaczynają występować natychmiast. Możesz ich doświadczać w ciągu kilku dni, więc nie trwają zbyt długo (nie dłużej niż kilka miesięcy).\nJeśli objawy będą trwały dłużej, zaburzenie adaptacyjne może stać się chronicznym.\nCzy zaburzenia adaptacyjne są powszechne?\nZaburzenia adaptacyjne spotyka się bardzo często. Rozpowszechnienie znacznie się różni w zależności od obiektów badań naukowców oraz metod oceniania, z których korzystają. Procent osób leczonych ambulatoryjnie, u których zostało zdiagnozowane zaburzenie adaptacyjne, waha się od 5 do 20%.\nZ drugiej strony, wewnątrzszpitalne kliniki psychiatryczne zwykle dostrzegają więcej przypadków zaburzeń adaptacyjnych. W rzeczywistości procent osób w szpitalach z tą diagnozą może wynosić nawet 50%.\nJakie są czynniki ryzyka zaburzeń regulacji?\nLudzie przechodzący przez trudne sytuacje często mają do czynienia z wieloma czynnikami stresogennymi. Osoby te są bardziej narażone na występowanie tego zaburzenia.\nJednocześnie lekarze podczas stawiania diagnozy muszą wziąć pod uwagę kontekst kulturowy pacjenta. Muszą sprawdzić, czy odpowiedź na stresor pasuje do sytuacji, w której znajduje się pacjent.\nPonadto powinni rozważyć kwestię, czy stres psychiczny związany ze stresorem jest większy niż oczekiwany.\nCo mogę zrobić, jeśli myślę, że mam zaburzenie adaptacyjne?\nPrzede wszystkim zalecamy wizytę u psychologa. Jeśli czujesz się przytłoczony problemem, postępuj zgodnie z poniższymi zaleceniami:\nZastanów się, czy doświadczałeś się podobnej sytuacji wcześniej i jak rozwiązałeś problem.\nPorozmawiaj o swoich odczuciach z rodziną i przyjaciółmi.\nOrganizuj swoje pomysły. Możesz w tym samym czasie martwić się o wszystko. Pomyśl o tym. Bo z pewnością niektóre rzeczy martwią nas bardziej niż inne. W notatniku zapisz wszystkie swoje bieżące problemy i uporządkuj je według stopnia zaniepokojenia – od tego, o który się martwisz najmniej, do tego, który martwo Cię najbardziej. Przekonasz się, że niektóre rzeczy nie są aż na tyle ważne.\nWybierz tylko jeden problem. Zacznij od najprostszego problemu.\nPomyśl, jak rozwiązać problem i wciel to w życie. Dokonaj zmiany.\nĆwicz, odpręż się w wannie, spędź więcej czasu z samym sobą.\nPodsumowując, jeśli problemy nie ustępują lub nie możesz kontrolować swoich objawów, skontaktuj się z profesjonalistą. Możesz udać się do lekarza pierwszego kontaktu lub bezpośrednio do psychologa. Koniec końców, psychologowie istnieją po to, by Ci pomagać, bez względu na to, czy masz zaburzenie, czy nie.


bielsko.info: Bielskie ozdoby na trzecim miejscu wojewódzkiego etapu konkursu - Bielsko-Biała\nZakończył się pierwszy etap ogólnopolskiego plebiscytu "Świeć się z Energą". Wojewódzki etap i przepustkę do finału wywalczyła Częstochowa. Drugie miejsce w województwie śląskim zajął Sosnowiec. Nasze miasto uplasowało się na najniższym stopniu podium.\nReksio to w tym roku jedna z najciekawszych świąteczno-nororocznych instalacji w Bielsku-Białej · fot. bielsko.info\nO wejście do finału Plebiscytu "Świeć się z Energą" walczyły 143 miasta. Najwięcej miejscowości zgłosiło się właśnie z województwa śląskiego - aż 21. Rywalizację w naszym województwie wygrała Częstochowa i to właśnie to miasto awansowało do finałowej szesnastki.\nWszyscy finaliści otrzymają ufundowane przez Energę praktyczne urządzenia marki Amica o łącznej wartości 10 000 zł. Miasto, które zdobędzie tytuł "Świetlnej Stolicy Polski" otrzyma dodatkowy sprzęt AGD o wartości 40 000 zł. Wszystkie nagrody trafią do domów dziecka, ubogich rodzin i osób starszych.\nW tegorocznym finale plebiscytu "Świeć się z Energą" walczą: Aleksandrów Łódzki, Bydgoszcz, Częstochowa, Legnica, Łomża, Mrągowo, Nowa Sól, Olkusz, Opole, Ostrów Wielkopolski, Pelplin, Połczyn-Zdrój, Radom, Stalowa Wola, Starachowice oraz Zamość.


Jakie są podstawowe rodzaje spawarek i gdzie się je wykorzystuje?\nrg-narzedzia.com.pl > Blog>Spawarki - rodzaje i zastosowanie\nSpawarki - rodzaje i zastosowanie\nCzęsto spotykamy się z potrzebą solidnego i trwałego połączenia ze sobą różnych materiałów. Możemy to zrobić, jeżeli je ze sobą zespawamy przy użyciu odpowiedniej spawarki. Spawanie to łączenie ze sobą materiałów poprzez ich miejscowe stapianie i zestalanie. Można w ten sposób łączyć ze sobą metale, a także tworzywa sztuczne. W dzisiejszym wpisie przyjrzymy się, jakie rodzaje spawarek mamy do wyboru i jakie jest ich zastosowanie.\nPodstawowe rodzaje spawarek:\n• Spawarki MIG/MAG – spawarki tego typu spawają elektrodą topliwą w osłonie gazów obojętnych (MIG, najczęściej używa się w tym celu argonu albo helu) lub aktywnych (MAG, najczęściej stosowany jest w tym celu dwutlenek węgla albo jego mieszanina z argonem). Spawarki MIG/MAG znajdują zastosowanie w liniach technologicznych, pracach montażowych, remontowych, naprawczych oraz podczas spawania półautomatycznego. Przy ich użyciu można spawać ze sobą konstrukcje wykonane zarówno ze stali, jak i z aluminium.\n• Spawarki TIG – spawarki tego typu spawają nietopliwą elektrodą wolframową w osłonie gazów obojętnych (np. argon, hel albo ich mieszanki). Spawanie tymi spawarkami zapewnia wykonanie połączeń najwyższej jakości. Spoiny wykonane tymi spawarkami charakteryzują się brakiem odprysków i wysoką estetyką, są także bardzo trwałe i wytrzymałe. Można nimi łączyć elementy o różnej grubości, nawet takie, które mają poniżej 1 mm grubości! Zazwyczaj spawarki TIG są wykorzystywane w branży motoryzacyjnej, spożywczej i chemicznej.\n• Spawarki transformatorowe – to tradycyjne urządzenia spawalnicze, które charakteryzują się prostą konstrukcją, odpornością na niekorzystne warunki oraz uszkodzenia mechaniczne, a także atrakcyjną ceną - znacznie niższą od cen urządzeń wykonanych w nowszych technologiach. Do ich wad można zaliczyć sporą wagę i rozmiar urządzenia, przez co nie jest to najlepsza spawarka mobilna. Transformator zastosowany w tych spawarkach umożliwia uzyskanie wysokiego natężenia prądu spawania. Stosuje się je w różnych warsztatach, a także w prywatnych gospodarstwach domowych.\n• Spawarki inwertorowe – spawarki inwertorowe to nowoczesne urządzenia, którymi można spawać z użyciem elektrod. W odróżnieniu od spawarek transformatorowych transformator jest w nich zastąpiony mikroprocesorem. Jego zadaniem jest zmienianie częstotliwości, aby móc uzyskać wysoki prąd spawania. Zaletami tego typu spawarek jest niewielka waga i wymiary, dzięki czemu można ich używać jako spawarek mobilnych, niski pobór mocy, dobra jakość spawu, a także krótki czas chłodzenia.


Niemiecki przemysł samochodowy – FINANZAMT.PL\nSytuacja w branży samochodowej w Niemczech z punktu widzenia produkcji, zbytu i zatrudnienia wygląda bardzo obiecująco. Wielu pracowników z Polski może znaleźć zatrudnienie w Niemczech w branży samochodowej. Na dobrej koniunkturze skorzystają kandydaci do pracy w fabrykach samochodów. Praktycznie wszystkie niemieckie koncerny samochodowe planują zwiększyć w 2012 roku zatrudnienie, gdyż zwiększa się produkcja samochodów, którą wymusza wręcz duży popyt na światowych rynkach na produkty motoryzacyjnej made in Germany. Jak obliczyli niemieccy producenci aut, rok 2012 będzie dla przemysłu samochodowego w Niemczech bardzo dobry.\nGdzie polscy pracownicy powinni szukać pracy w branży samochodowej ? Oczywiście w największych niemieckich koncernach samochodowych. Zarówno Daimler, jak i Volkswagen zwiększają produkcję samochodów, a więc potrzebują nowych pracowników.\nSytuacja w koncernie Daimler:\nZgodnie z raportem przygotowanym przez członka zarządu koncernu do spraw finansowych pana Bodo Uebber, cały koncern Daimlera zwiększa z roku na rok obroty i zyski. Podliczając zamówienia tylko na samochody marki Mercedes Benz z całego świata, koncern wyprodukuje w 2012 roku 988.110 Mercedesów – jest to najlepszy wynik w historii koncernu. Decydujące znaczenie dla pracowników z Polski, którzy chcą podjąć pracę w branży produkcji samochodowej w Niemczech, stanowi fakt, iż z owej liczby 988.110 samochodów marki Mercedes aż 65% z produkcji globalnej pojazdów zostanie wyprodukowanych w Niemczech. Polscy pracownicy powinni zatem szukać zatrudnienia w trzech niemieckich miastach, w których znajdują się fabryki Daimlera. Tymi miastami są Sindelfingen koło Stuttgartu, miasto portowe Bremen oraz miasteczko w Badenii Rastatt.\nRazem Daimler chce wyprodukować w 2012 roku aż 1.417.400 samochodów osobowych, a to by wskazywało na to, że produkcja samochodów w koncernie będzie za rok 2012 większa aż o 13% w stosunku do roku poprzedniego. Gdy dodamy do tego samochody marki SMART oraz kończące się modele marki Maybach, to produkcja samochodów w 2012 roku zamknie się na poziomie 1,52 miliona samochodów osobowych. Natomiast w roku 2013 produkcja aut osobowych ma wzrosnąć do 1,67 miliona.\nSytuacja w koncernie VW:\nLiczba miejsc pracy w Volkswagen AG zwiększyła się aż o 100.000 stanowisk i zatrudnienie wynosi obecnie 500.000 osób na całym świecie. Niebywały wzrost zatrudnienia o 100.000 osób tylko w nieznacznym stopniu został spowodowany zatrudnieniem nowych pracowników. Powstanie nowych stanowisk pracy w głównej mierze dokonało się w skutek przejęcia przez koncern VW ważnych producentów aut z firmą MAN na czele, która specjalizuje się w produkcji samochodów ciężarowych. Volkswagen zatrudnił łącznie 28.000 nowych pracowników, ale tylko 7.000 pracowników w Niemczech. Z kolei w pozostałych krajach europejskich zatrudnienie Volkswagena wzrosło o 11.000 miejsc pracy, natomiast poza Europą koncern zwiększył zatrudnienie o 10.000 pracowników (głównie w USA, Indiach i Chinach). Na dzień dzisiejszy Volkswagen zatrudnia w Niemczech 220.000 pracowników.\nFirma Porsche należąca do VW, zwiększy sprzedaż swoich sportowych samochodów w 2012 roku o 6,5% w porównaniu ze sprzedanymi autami w 2011 roku. Jak poinformował opinię publiczną szef sprzedaży i marketingu Porsche pan Bernharda Maier, do roku 2018 firma Porsche rozbuduje sieć sprzedaży z dotychczasowych 700 salonów sprzedaży do 1.000 salonów.\nSytuacja w koncernie GM:\nOpel niestety nie planuje tworzenia nowych stanowisk pracy na większą skalę. Problemy Opla wynikają jeszcze ze skutków globalnego kryzysu gospodarczego. Raczej należy się spodziewać redukcji zatrudnienia w fabrykach Opla w Niemczech, niż zatrudniania nowych pracowników. Koncentracja i uwaga koncernu GM zostanie poświęcona na ratowanie kondycji finansowej i utrzymanie się na rynku.\nŹródło: Raport szefa finansów koncernu Daimler pana Bodo Uebber. VW AG. Informacja podana do publicznej wiadomości przez szefa sprzedaży i marketingu Porsche pana Bernharda Maier.


Kraków: debata o „Rozmowach polskich” Miłosza na Festiwalu Literackim | eKAI\nKrakowska Kraków: debata o „Rozmowach polskich” Miłosza na Festiwalu Literackim\nKraków: debata o „Rozmowach polskich” Miłosza na Festiwalu Literackim\n12 maja 2011 | 10:35 | led Ⓒ Ⓟ\nCzesława Miłosza charakteryzowała nieprawdopodobna pracowitość i solidność intelektualna – mówili uczestnicy spotkania: „Miłosz – mistrz rozmowy istotnej”. Dyskusja odbyła się w ramach trwającego w Krakowie II Festiwalu Literackiego Czesława Miłosza.\nW trakcie spotkania o poecie mówili m.in. autorzy, którzy przeprowadzili z Miłoszem cykl wywiadów pt: „Rozmowy Polskie”.\nProf. Andrzej Fiut wspominał chwile kiedy po trzech latach korespondowania z Miłoszem spotkał się z nim, aby zebrać materiał do książki. Natomiast Ireneusz Kania opowiadał, że gdy udał się do domu poety, aby z nim rozmawiać, Miłosz przywitał go ze stosem notatek, które zrobił przygotowując się do rozmowy. „To nieprawdopodobne, gdyż Miłosz miał wtedy 90 lat, cechowała go zawsze ogromna pracowitość i solidność intelektualna” – mówił Kania.\nKatarzyna Kubisiowska, która przeprowadzała wywiad z Miłoszem dla „Gazety Wyborczej”, wspominała, że noblista niechętnie mówił o sobie i bronił swojej prywatności.\nTomasz Fiałkowski mówił o bardziej osobistych chwilach Miłosza i o poemacie „Orfeusz i Eurydyka”, który powstał po śmierci żony Miłosza, Carol.\nUczestnicy spotkania rozmawiali również o czasach, kiedy Miłosz powrócił do Krakowa. „Lata krakowskie, do śmierci Carol były najszczęśliwsze w jego życiu” – mówiła prof. Walas. „Siedząc z nami w kawiarni mówił: jestem tutaj z wami taki szczęśliwy” – wspominała. Dodała, że w Ameryce Miłosz bywał samotny i nigdy nie czuł się jak u siebie, natomiast w kraju miał wielu przyjaciół. „On żył w Ameryce Polską” – podkreśliła.\nRozmówcy przypominali, że Miłosz był człowiekiem wielkiej dyscypliny wewnętrznej i energii, a każda rozmowa była dla niego przygodą. „Mówił esejami, a dopełnieniem pejzażu jaki po sobie zostawił są przeprowadzone z nim rozmowy” – mówiła Teresa Walas.\nO twórczości Czesława Miłosza rozmawia w Krakowie blisko dwustu blisko pisarzy, poetów, tłumaczy i znawców jego dorobku. Drugiemu Festiwalowi Literackiemu Czesława Miłosza, który rozpoczął się 9 maja, towarzyszy hasło „Rodzinna Europa”. W programie zaplanowano kilkadziesiąt wydarzeń: międzynarodową konferencję naukową poświęconą nobliście, wieczory poetyckie oraz panele. Uczestnicy będą rozmawiać m.in. o roli religii w twórczości pisarza, jej duchowych aspektach oraz o tożsamości we współczesnym świecie.\nWydarzenia organizowane są na Uniwersytecie Jagiellońskim, w krakowskich kościołach i synagogach, a także w specjalnym Pawilonie Miłosza na placu Szczepańskim.\nWażnym wydarzeniem festiwalu będzie niedzielny panel "O zgiełku wielu religii". „Spotkanie na pewno będzie pasjonującą rozmową o współistnieniu różnych religii, konfrontacji religii ze sferą świecką” – zapowiada Illg. Spotkanie zgromadzi m.in. Nilüfer Göle – turecką socjolog z Sorbony, która zajmuje się islamem, wybitnego brytyjskiego myśliciela politycznego Johna Graya czy czeskiego teologa ks. Tomaša Halika. Panel poprowadzi filozof Krzysztof Michalski. Tytuł debaty umożliwia rozważenie roli religii w życiu publicznym i w indywidualnym wymiarze duchowym.\nJak podkreślają organizatorzy, do najważniejszych tematów twórczości poety należała religia. Czesław Miłosz mówił o dwudziestowiecznej erozji wyobraźni religijnej i związanej z nią udręce osamotnionego rozumu. Czerpał z chrześcijaństwa – z katolicyzmu, z prawosławia i z protestantyzmu, ale wykraczał i poza ten krąg – nieobce były mu inspiracje buddyjskie, judaizm i gnoza.\nFestiwalowi towarzyszyć będą: przegląd filmów dokumentalnych o Czesławie Miłoszu, pokazy multimedialne oraz prezentacje książek. Na placu Szczepańskim stoi pawilon „Miłosz” – instalacja łączy w jedno utwory poety oraz obrazy i muzykę.


Sałatkowe przysmaki - lekko, szybko, smacznie - stylownik.com\n- sałatka Cezara KOTÁNYI\nLiście sałaty porwać na mniejsze kawałki i polać octem balsamicznym. Następnie „Sałatkę Cezara” KOTÁNYI wymieszać z 300 ml jogurtu, odstawić na 4-5 min po czym wymieszać dokładnie sałatę z sosem. Z wierzchu posypać grzankami i startym parmezanem.\n- 200gram pomidorów koktajlowych\n- Sałatka Włoska KOTÁNYI\nLiście sałaty drzemy na małe kawałki, pomidorki koktajlowe kroimy na pół, natomiast mozzarelle na 4 części, dodajemy rukolę. „Sałatkę Włoską” KOTÁNYI mieszamy z 7 łyżkami wody, 2 łyżkami octu winnego oraz 5 łyżkami oleju. Całość dobrze mieszamy i posypujemy grzankami.\n- 4 łyżki kukurydzy słodkiej\n- drobno pokrojona polędwica sopocka\n- 200 g sera żółtego wędzonego\n- 1 pokrojona bagietka\n- „Sałatka Tysiąca Wysp” KOTÁNYI\nSałatę rwiemy na mniejsze kawałki. Następnie dodajemy pokrojone pomidory, ogórki, paprykę i polędwicę. Wysypujemy słodką kukurydzę i w zależności od uznania posypujemy startym serem lub dorzucamy pokrojony ser w kostkę. "Sałatkę Tysiąca Wysp" Kotanyi mieszamy z 300 ml kefiru i odstawiamy na 4-5 minut. Całość mieszamy i posypujemy słonecznikiem.