Pan Wołodyjowski - Sienkiewicz, Henryk - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Pan Wołodyjowski - ebook\nLiczba stron: 824 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpinie o ebooku Pan Wołodyjowski - Sienkiewicz, Henryk\nCytaty z ebooka Pan Wołodyjowski - Sienkiewicz, Henryk\nFragment ebooka Pan Wołodyjowski - Sienkiewicz, Henryk\nNa podstawie: Sienkiewicz, Henryk (1846-1916), Pan Wołodyjowski, red. Julian Krzyżanowski, oprac. Maria Skalska, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa, 1974\n— Nie nad nią ja, jeno za nią płaczę i nad pana Michałowym sieroctwem, bo co do jej szczęśliwości wiekuistej, chciałabym mieć dla siebie taką nadzieję zbawienia, jaką mam dla niej. Nie było nad nią zacniejszej panienki, lepszego serca, poczciwszej! Oj, moja Anulka! Moja Anulka kochana!...\n— Dziękuję — odrzekł Charłamp. — Od czasu do czasu przepiję, jeśli waszmość do mnie przepijesz, bo ból nie tylko za serce, ale i za gardziel jako wilk chwyta, a gdy chwyci, to bez jakowegoś ratunku zgoła zadławić może. Było tak. Jechałem z Częstochowy w rodzinne strony, by spokoju na stare lata zażyć i na dzierżawie zasiąść. Dość mi już wojny, bom ją wyrostkiem praktykować począł, a teraz mam już wiechy siwe. Chyba żebym całkiem wysiedzieć nie mógł, to jeszcze pod jaką chorągiew ruszę; aleć owe związki wojskowe z krzywdą ojczyzny, a na pociechę nieprzyjaciół erygowane i owe domowe wojny do reszty mi Bellonę zbrzydziły... Miły Boże! Pelikan krwią dzieci karmi, prawda! Ale tej ojczyźnie już i krwi w piersiach nie staje. Świderski był wielki żołnierz... Niech go tam Bóg sądzi!...\n— Moja Anulu najmilsza! — przerwała z płaczem pani Kmicicowa — toć żeby nie ty, co by się ze mną i z nami wszystkimi stało?... Ucieczką mi była i obroną! Moja Anulu kochana!\n— Że nagle, to nagle. Mieszkała u pani Marcinowej Zamoyskiej, która naonczas z mężem w Częstochowie bawiła. Wołodyjowski cały dzień u niej przesiadywał, trochę na mitręgę narzekał i mówił, że chyba za rok do Krakowa dojadą, bo ich wszyscy po drodze zatrzymują. I nie dziwota! Takiego żołnierza jak pan Wołodyjowski każdy rad ugościć, a kto złapie, to trzyma. Mnie też do panny prowadzał i groził śmiejąc się, że usiecze, gdybym ją rozamorował... Ale ona za nim świata nie widziała. Mnie też istotnie ckliwo się czasem czyniło, że to człek na starość jako ćwiek w ścianie. Nic to! Aż pewnej nocy wpada do mnie Wołodyjowski w konfuzji wielkiej. „Na Boga! Nie wiesz gdzie jakiego medyka?” — „Co się stało?” — „Chora świata nie poznaje!” Pytam, kiedy zachorowała, powiada, że dopiero co dali mu znać od pani Zamoyskiej. A tu noc! Gdzie szukać medyka, kiedy tam jeno klasztor cały, a w mieście więcej jeszcze zgliszczów niż ludzi. Wynalazłem wreszcie felczera, a i to nie chciał iść! Musiałem go obuszkiem przygnać na samo miejsce. Ale tam już był ksiądz potrzebniejszy niż felczer; jakoż zastaliśmy godnego paulina, któren modlitwą ją do przytomności przyprowadził, tak że mogła sakramenta przyjąć i z panem Michałem czule się pożegnać. Na drugi dzień z południa już było po niej! Felczer mówił, że jej kto musiał coś zadać, luboć to niepodobna, bo w Częstochowie czary się nie chwytają. Ale co się z panem Wołodyjowskim działo, co wygadywał, tego ufam, że mu Pan Jezus nie zakarbuje, bo człek się ze słowami nie liczy, gdy go boleść targa... Ot, mówię waszmości — tu pan Charłamp zniżył głos — bluźnił w zapamiętaniu!\n— Wypadł od jej ciała na sień, z sieni na podwórzec i taczał się jak pijany. Tam pięści do góry podniósłszy począł okropnym głosem wołać: „Takaż mi nagroda za moje rany, za moje trudy, za moję krew, za moję dla ojczyzny przychylność?!...” „Jedno jagnię (powiada) miałem, i to mi, Panie, zabrałeś. Zbrojnego męża (powiada) powalić, któren w hardości po ziemi stąpa, godna (powiada) boskiej ręki sprawa, ale gołębia niewinnego potrafi zadusić i kot, i jastrząb, i kania!... i...”\n— Z godzinę leżał jak nieżywy, potem zasie się ocknął i wróciwszy do swojej kwatery nikogo widzieć nie chciał. W czasie pogrzebu przemówiłem do niego: „Panie Michale (powiadam) miej Boga w sercu!” On nic! Trzy dni siedziałem jeszcze w Częstochowie, bo mi go żal było odjeżdżać, alem na próżno we drzwi kołatał. Nie chciał mnie! Biłem się z myślami, co czynić, czy tentować dłużej u drzwi, czy jechać?... Jakże tak człeka bez nijakiej pociechy zostawić? Wszelako poznawszy, że nic nie wskóram, postanowiłem jechać do Skrzetuskiego. On przecie najlepszy jego przyjaciel, a pan Zagłoba drugi; może mu jako do serca trafią, a zwłaszcza pan Zagłoba, któren jest człowiek bystry i wie, jak do kogo przemówić.\n— Nie o mnie tu chodzi, jeno o Wołodyjowskiego — odparł Charłamp — i przyznam się waćpaństwu, że się wielce o niego obawiam, aby umysł mu się nie pomieszał...\n— Ja bym dla niego na koniec świata pojechał, ale... sama wiesz... żebyś to była zdrowa, nie mówię... ale sama wiesz! Broń Boże strachu jakiego, jakiej przygody... Usechłbym z niespokojności... Żona pierwsza niż najlepszy przyjaciel... Pana Michała mi żal ale... sama wiesz!...\n— Jać Michała kocham całym sercem. Trudno!... Kiedy trzeba, to rychło trzeba, bo tu każda godzina znaczy! Zaraz do stajen idę... Przez Bóg żywy, czy już nie ma innej rady? Licho tamtych nadało w Kaliskie jechać! Toć mi nie o siebie chodzi, ale o ciebie, krociu najmilszy! Wolałbym majętności stracić niż bez ciebie jeden dzień dychać. Kto by mi powiedział, że nie dla służby publicznej ciebie odjadę, to bym mu rękojeść po krzyżyk w gębę wsadził. Obowiązek — mówisz? Niechże będzie! Kiep, kto się ogląda! Żeby dla kogo innego, nie dla Michała, nigdy bym tego nie uczynił!\n— Mości panie, proszę ze mną do stajen, konie opatrzym. A ty, Oleńka, każ mi łuby pakować. Niech tam który z laudańskich omłotu pilnuje... Panie Charłamp, choć ze dwie niedziele musisz waćpan u nas posiedzieć, żony mi dopilnujesz. Może też się tu w okolicy jaka dzierżawa znajdzie. Bierz Lubicz! Co? Chodź waćpan do stajni! Za godzinę ruszam! Kiedy trzeba, to trzeba!...\n— Jako i tobie byłem. Pamiętasz? Bylem go tylko prędko znalazł, bo się boję, że się w jakowejś pustelni przytai albo gdzie w dalekich stepach zapadnie, do których od młodu nawykł. Waszmość, panie Kmicic, przymawiałeś mi do wieku, a ja ci powiem, że jeśli kiedy gończy bojar tak z listem sunął, jako ja będę sunął, to mi każcie za powrotem nitki ze starych bławatów wyciągać, groch łuszczyć albo mi kądziel dajcie. Ani mnie niewygody nie zatrzymają, ani cudza gościnność skusi, ani jadło lub też napitek w pędzie zahamuje. Jeszczeście takiego pochodu nie widzieli! Już teraz ledwie usiedzieć mogę, właśnie jakoby mnie kto szydłem spod ławy ekscytował: już i koszulę podróżną kazałem sobie łojem kozłowym dla wstrętu gadowi wysmarować...\n— Wielki Boże! — mówił — niezbadane Twoje wyroki i jeśli tego zdrajcy piorunem w kark nie trzaśniesz, to masz w tym jakoweś ukryte intencje, których się rozumem dochodzić nie godzi, choć po ludzku rzeczy biorąc, należałaby się takiemu skurczybykowi dobra chłosta. Ale widać, źle się dzieje w tej prześwietnej Rzeczypospolitej, jeśli podobni przedawczykowie, bez czci i sumienia, nie tylko kary nie odnoszą, ale w bezpieczności i potędze jeżdżą, ba! jeszcze obywatelskie funkcje sprawują. Chyba że zginiem, bo gdzież, w jakim kraju, w jakim innym państwie taka rzecz przygodzie by się mogła? Dobry był król Joannes Casimirus, ale nadto przebaczał i przyuczył najgorszych dufać w bezkarność i przezpieczeństwo. Wszelako nie jego to tylko wina. Widać, że i w narodzie sumienie obywatelskie i czułość na cnotę do reszty zaginęła. Tfu! tfu! On posłem! W jego bezecne ręce obywatele całość i bezpieczeństwo ojczyzny składają, w te same ręce, którymi ją rozdzierał i w szwedzkie łańcuchy okuwał! Zginiemy, nie może inaczej być! Jeszcze go i na króla rają... A cóż! wszystko, widać, w takim narodzie możliwe. On posłem! Dla Boga! Przecież prawo wyraźnie mówi, że nie może być posłem ów, który w obcych krajach urzędy sprawuje, a przecie on jest generalnym, u swego parszywego wuja, Prus Książęcych gubernatorem! Aha! Czekajże, mam cię! A rugi sejmowe od czego? Jeśli do sali nie pójdę i tej materii, chociaż tylko arbitrem będąc, nie poruszę, to niech się tu zaraz w skopa zmienię, a mój woźnica w rzeźnika. Znajdą się przecie między posłami, którzy mnie poprą. Nie wiem, czyli ci, zdrajco, jako takiemu potentatowi, dam rady i z poselstwa wyrugować zdołam, ale że ci to do elekcji nie posłuży — to pewna! I Michał, niebożę, poczekać na mnie musi, bo to będzie pro publico bono uczynek.\nZagłoba ujrzał przed sobą męża mającego koło trzydziestu kilku lat, przybranego w kołpak rysi z piórkiem, znak niechybny wojskowej służby, w makowy żupan i ciemnoczerwony kontusz przepasany pozłocistym pasem. Twarz nieznajomego była nadzwyczajnej piękności. Cerę miał ów bladą, nieco tylko w polach wichrem na złotawo opaloną, oczy błękitne, pełne jakowegoś smutku i zamyślenia, rysy twarzy nadzwyczaj foremne, prawie — jak na męża — zbyt piękne; pomimo polskiego stroju nosił on długie włosy i brodę z cudzoziemska przyciętą. Stanąwszy przy wasągu otworzył szeroko ramiona, a pan Zagłoba, lubo nie mógł go sobie na razie przypomnieć, przechylił się i objął go za szyję.\n— Wybaczaj waszmość, ale jeszcze nie mogę sobie przypomnieć...\n— Niech się jeno jakakolwiek zdarzy, stawię się niezawodnie. Dlatego to i wioskę w dzierżawę oddałem, a tu czekam okazji.\n— To mi kawalerska fantazja! Zupełnie jak ja, kiedym był młody, choć i dziś jeszcze wigor w kościach jest! Co tedy porabiasz w Warszawie?\n— Posłuję na konwokację.\n— Skoro waćpan o tym wiedziałeś, com moją sądził być tylko tajemnicą, to wiedz, że żaden nowy nie przyszedł...\n— Przyjdzie, nie bój się! Ożenim cię! Wiem to z własnej eksperiencji, że zbytnia stałość w amorach tylko zgryzot przyczynia. Żem to był swego czasu stały jako Troilus, siła delicyj, siła dobrych okazji poniechałem, a com się nagryzł!\n— Daj Boże każdemu zachować tak jowialny humor, jako waszmość zachowałeś!\n— Bom w modestii żył zawsze, przeto mi w kościach nie strzyka! Gdzie mieszkasz, zali znalazłeś gospodę?\n— Toś szczęśliwy; ja zaś od wczoraj na próżno po całym mieście jeżdżę!\n— Dla Boga! Dobrodzieju! Jużże mi tego nie odmówisz, żebyś u mnie stanął; miejsca jest dosyć; prócz dworku oficyna i stajnia wygodna. Znajdzie się dla czeladzi i koni pomieszczenie.\n— Toś mi z nieba spadł, jak mnie Bóg miły!\n— Prócz przyjaźni statecznej... Trzeba będzie radzić i dowiadywać się, gdzie on teraz. Może od pana marszałka koronnego czegoś się dowiemy, który Wołodyjowskiego jak źrenicę oka miłuje. A nie, toć tu są posłowie ze wszystkich stron. Niepodobna, aby który o takim rycerzu nie słyszał. W czym będę mógł, w tym waszmości posłużę, lepiej jak gdyby o mnie samego chodziło.\n— O! toż waćpan mógłbyś tu i dwadzieścia osób pomieścić. Szczęście to dla mnie, żem cię spotkał. Mogłem pana Antoniego Chrapowickiego gospodę zająć, bo to mój znajomy i przyjaciel. Ciągnęli mnie i Pacowie, którzy przeciw Radziwiłłom partyzantów szukają, ale u ciebie wolę.\n— Słyszałem między posłami litewskimi — odrzekł Ketling — że ponieważ teraz na Litwę kolej przypada, chcą koniecznie pana Chrapowickiego marszałkiem sejmu postanowić.\n— I słusznie. Człek to zacny i realista, jeno nieco dobrowolny. Dla niego nie masz nad zgodę; tylko patrzy, gdzie by kogo z kim pogodzić, a to na nic. Ale! Powiedz no szczerze, czymć jest Bogusław Radziwiłł?\n— Od czasu, jak mnie Tatarzy pana Kmicicowi pod Warszawą w niewolę wzięli — niczym. Porzuciłem tę służbę i nie zabiegałem o nią więcej, bo choć to możny pan, ale zły i przewrotny człowiek. Napatrzyłem ja mu się dosyć, gdy w Taurogach na cnotę tej nadziemskiej istoty nastawał.\n— Chybaby naród do ostatniego upadku przyszedł i nie był żywota godny, gdyby tacy królami jego mieli zostawać — odrzekł Ketling. — Ale wypocznij waść teraz, a później któregokolwiek dnia pójdziem do pana marszałka koronnego o naszego przyjaciela wypytywać.\n— Nie wiem, jeśliby to komu było bezpieczno, gdyby tu jeden włos miał mi spaść z głowy. Elekcja niedaleko, a gdy się sto tysięcy braterskich szabel zbierze, łatwo się jakoweś bigosowanie może uczynić...\n— Wielce mi jest niechętny, jako słyszałem, ów szlachcic, ale ja się tak w ludziach rycerskich kocham, że choćby mi i dalej szkodzić nie przestał, zawsze go będę miłował.\n— Mości panie Zagłoba, doszło już do mnie, żeś waćpan, chociażeś nie poseł, chciał mnie niewinnego z sejmu rugować, ale ja to waćpanu po chrześcijańsku przebaczam i promocją, jeśli kiedy będzie trzeba, służyć nie omieszkam.\n— Przy konstytucji tylko stawałem — odrzekł Zagłoba — co szlachcic czynić powinien; quod attinet protekcji, to w moim wieku podobno boska najpotrzebniejsza, bo mi pod dziewięćdziesiąt lat.\n— Piękny wiek, jeśli był tak cnotliwy, jak długi, o czym zresztą wcale wątpić nie chcę.\n— W szabli — odpowiedział zadowolony z pochwały Zagłoba — Wołodyjowski mnie doszedł. A i Kmicica poduczyłem też nieźle.\n— Wola boska? Wola boska nie przychodzi nagle, jako i stare przysłowie mówi, że co nagle, to po diable. Miałaby być wola boska, to bym był z dawna inklinację w nim dostrzegł, a on był nie ksiądz, jeno dragon. Gdyby pełnym rozumem władnąc, takowe postanowienie w spokoju i z rozmysłem uczynił, nic bym nie mówił; ale wola boska nie uderza na człeka w desperacji, jako właśnie raróg na cyrankę. Nie będę go naglił. Nim pójdę, dobrze pierwej sobie ułożę, co mu mam powiedzieć, aby się od razu nie zlisił; ale w Bogu nadzieja! Konfidował zawsze żołnierzysko więcej memu dowcipowi niż swemu; tuszę, że i teraz tak będzie, chyba że się całkiem odmienił.\n— Wiem, że żeby wejść tutaj, osobną permisję mieć trzeba, ale ja mam list od księdza arcybiskupa, któren zechciej, carissime frater, księdzu przeorowi oddać.\n— Stanie się wedle woli waszmości — odpowiedział furtian skłoniwszy się na widok prymasowskiej pieczęci.\n— Frater — rzekł wreszcie — a jak dawno w zakonie?\n— Piąty rok — odrzekł furtian.\n— Proszę, taki młody, a już piąty rok! To już, choćby się chciało wyjść, za późno! A musiało się nieraz zatęsknić za światem, bo to, mosterdzieju, jednemu wojenka pachnie, drugiemu uczty, trzeciemu białogłowy...\n— Apage! — rzekł mniszek żegnając się pobożnie.\n— To obaczym jeszcze! Co tam z panem Wołodyjowskim się dzieje? Zdrów?\n— Nie masz tu nikogo, co by się tak nazywał.\n— I pewno nie wykona, bo nie uwierzysz, frater, co to był za podwikarz! Drugiego tak na białogłowską cnotę zawziętego nie znalazłbyś we wszystkich zako... chciałem powiedzieć: we wszystkich pułkach z całego komputu...\n— Mnie się tego słuchać nie godzi — odparł z coraz większym zdziwieniem i zgorszeniem mnich.\n— Słuchajże, frater. Nie wiem, gdzie u was moda przyjmować, ale jeśli tu, na tym miejscu, to radzęć, jak tu przyjdzie brat Jerzy, odejść lepiej, ot, do tej izby przy furcie, bo my tu o nader światowych rzeczach będziemy rozmawiali.\n— Nie sam nad swoim nieszczęściem płakałeś. Płakałem ja, płakali Skrzetuscy i Kmicicowie. Wola boska! Zgódź się z nią, Michale! Niechże cię Ojciec Miłosierny pocieszy, nagrodzi!... Dobrześ uczynił, żeś na czas w tych oto murach się zamknął. Nie masz w nieszczęściu nic lepszego nad modlitwę i pobożne rozmyślania. Daj, niech cię jeszcze raz uściskam. Przez łzy ledwie że cię dojrzeć mogę!\n— Nie chcę ja cię od tego odwodzić, owszem, chwalę rezolucję, chociaż pamiętam, że gdy Skrzetuski zamierzył swego czasu mnichem zostać, to jednak czekał z tym, póki by ojczyzna od nawałności nieprzyjacielskiej wolna nie była. Ale czyń, jak chcesz. Zaiste nie ja cię będę odwodził, bom i sam czuł swego czasu do życia zakonnego wokację. Pięćdziesiąt lat temu zacząłem już nawet nowicjat; szelmą jestem, jeśli łżę! No! Bóg inaczej pokierował... To ci tylko powiem, Michale, że teraz musisz wyjść ze mną choć na parę dni.\n— Dla siebie — mówił przerywanym głosem — o ratunek nie proszę, choć mnie książę Bogusław Radziwiłł zemstą ściga i morderców na mnie zasadza, a mnie starego nie masz komu bronić i osłaniać... Myślałem, że ty! Mniejsza z tym!... Ja cię zawsze będę miłował, choćbyś mnie zgoła znać nie chciał... Módl się tylko za duszę moją, bo ja rąk Bogusławowych nie ujdę!... Niech mnie spotka, co ma spotkać. Ale inny twój przyjaciel, który każdym kawałkiem chleba z tobą się dzielił, kona i koniecznie widzieć cię pragnie, i nie chce bez ciebie umierać, bo ma ci wyznania jakoweś uczynić, od których spokój jego duszy zależy.\n— Nie Skrzetuski, ale Ketling!\n— Dla Boga! co się z nim dzieje?\n— W mojej obronie przez siepaczów księcia Bogusława postrzelon, nie wiem, czy przez dzień jeszcze żyw będzie. Dla ciebie to, Michale, wpadliśmy oba w takie terminy, bośmy tylko dlatego do Warszawy przyjechali, by ci pociechę jakowąś obmyślić. Wyjdź choć na dwa dni i pociesz konającego. Wrócisz później... zostaniesz mnichem... Przywiozłem instancję prymasowską do przeora, aby ci impedimentów nie czyniono... Spiesz się jeno, bo każda chwila droga!...\n— Przebóg! — mówił Wołodyjowski. — Co słyszę! Impedimentów nie mogą mi tu stawiać, bom ja dotąd jakoby tylko na rekolekcjach... Przebóg! Prośba konającego święta rzecz! Tej ja odmówić nie mogę!\n— Grzech byłby śmiertelny! — zakrzyknął Zagłoba.\n— Tak jest! Wiecznie, ten zdrajca Bogusław!... Ale jeśli Ketlinga nie pomszczę, niech tu nigdy nie wrócę... Znajdę ja tych dworzan, tych siepaczów, i łbów napłatam... Wielki Boże! Już grzeszne myśli mnie opadają! Memento mori!... Czekaj tu waść, jeno się przebiorę w stare szatki, bo w habicie na świat wyjść nie wolno...\n— Ot, szatki! — krzyknął Zagłoba porywając za zawinięcie, które dotąd leżało obok niego na ławie. — Wszystkom przewidział, wszystko przygotowałem... Są buty, jest rapierek zacny i kubrak...\n— Chodź waść do celi — odrzekł z pośpiechem mały rycerz.\n— Hoc! Hoc! Ufam, że jak cię Ketling ujrzy, do zdrowia wróci! Hoc! hoc!\n— Na konwokację chmara szlachty zjechała — rzekł Zagłoba — bo choć to niejeden i nie posłuje, wszelako chce być, przysłuchać się, widzieć. Domy i gospody wszędy tak pozajmowane, że jednej izby trudno znaleźć, a co szlachcianek włóczy się po ulicach, to powiem ci, na włosach w brodzie nie zliczysz. Gładkie też, bestie, aż człek ma czasami ochotę strzepnąć rękoma po bokach jako gallus skrzydłami i zapiać. Patrz no! Patrz no na ową czarnuszkę, za którą hajduk zieloną szubkę niesie; czy nie rzęsista? co?\n— Jak mnie kochasz, per amicitiam nostram, jak mnie szanujesz: ożeń się! Tyle jest zacnych panien, ożeń się!\n— Chybaś waść podchmielił?\n— Z całego serca ci to mówię: ożeń się!\n— Michale, jeśli mnie kochasz, uczyń to dla mnie i pocałuj psa w nos, razem ze swoim „memento”. Repeto, że uczynisz, jak zechcesz, ale ja tak myślę: niech każdy służy Bogu tym, do czego go stworzył, a ciebie stworzył do rapiera, w czym widoczna była jego wola, gdy ci w onej sztuce do takiej doskonałości dojść pozwolił. A gdyby chciał cię mieć księdzem, tedy byłby cię zgoła innym dowcipem przyozdobił i serce ci więcej do ksiąg a łaciny nakłonił. Zauważ także, że święci żołnierze nie mniejszego respektu w niebie zażywają od świętych zakonników i na wyprawy przeciw komputowi piekielnemu chodzą, i praemia z rąk bożych otrzymują, gdy z chorągwiami zdobycznymi wracają... Wszystko to prawda, nie zaprzeczysz?\n— Nie zaprzeczę i to wiem, że trudno jest przeciw waścinemu rozumowi na harc wychodzić; ale i waćpan również nie zaprzeczysz, że dla smutku lepsze jest w zakonie niż na świecie pożywienie.\n— Ba! jeśli lepsze, to tym bardziej należy zakonów dla smutku vitare. Głupi, kto smutki prowiantuje, zamiast je o głodzie trzymać, żeby bestie zdechły jako najprędzej!\n— Waćpan mi o ożenku nie wspominaj, bo takie wspominki jeno żałość na nowo budzą! Dawnej ochoty też nie staje, bo ze łzami spłynęła, a i lata nie po temu. Toćże mnie i czupryna już siwieć poczęła. Czterdzieści dwa lat, a dwadzieścia pięć trudów wojennych, nie żart, nie żart!\n— Boże, nie karz go za bluźnierstwo! Czterdzieści dwa lat! Tfu! Przeszło dwa razy tyle mam na karku, a jeszcze człowiek czasem dyscyplinować się musi, aby upały ze krwi jako kurzawę z szat wytrzepać. Szanuj pamięć onej słodkiej nieboszczki, Michale! Toś dla niej był dobry? A dla innych jesteś za tani? Za stary?\n— Nie powiem więcej ni słowa! — rzekł Zagłoba — daj mnie tylko parol kawalerski, że co bądź się z Ketlingiem pokaże, przez miesiąc zostaniesz z nami. Trzeba, byś i Skrzetuskiego zobaczył... Jeśli później zechcesz wrócić do habitu, nikt ci impedimentów nie będzie stawiał.\n— Pamiętasz? Dałeś parol, iż cokolwiek się z Ketlingiem pokaże, przez miesiąc zostaniesz z nami?\n— Ot i Ketlingowy dwór! — zawołał Zagłoba. — Zacnie mieszka!\n— A pal no z bata! Święto dziś w tym domu będzie!\n— Kazali mi chorobę symulować — mówił Szkot — umarłego udawać, ale przecie na twój widok nie mogłem wytrzymać! Zdrów jestem jako ryba i żadna przygoda mnie nie spotkała. Ale chodziło o to, żebyć z klasztoru wydobyć!... Przebacz, Michale!... Z serca uczyniliśmy tę zasadzkę!...\nDalszą rozmowę przerwało przybycie nowego gościa. Żołnierze, zajęci panem Wołodyjowskim, nie słyszeli, jak ów gość zajechał, i spostrzegli go dopiero teraz, we drzwiach. Był to mąż ogromny, wspaniałej tuszy i postawy, twarz miał rzymskiego cezara, w niej potęgę, a zarazem iście monarszą dobroć i łaskawość. Zgoła był inny od tych wszystkich żołnierzy, niezmiernie większy, i stał wobec nich, jakoby król ptaków, orzeł, stanął wobec jastrzębi, rarogów, kobuzów...\n— Pan hetman wielki! — zawołał Ketling i skoczył, jako gospodarz, witać.\nWięc powitawszy się z Ketlimgiem wyciągnął zaraz ręce ku małemu rycerzowi, a gdy ów się zbliżył i za kolana go chwycił, ścisnął mu dłońmi głowę.\n— No, stary żołnierzu! — rzekł — no! Boża ręka cię przycisnęła do ziemi, aleć cię ona podniesie i pocieszy... Bóg z tobą! Już też zostaniesz z nami...\n— Vivat Joannes dux! — zakrzyknęły wszystkie głosy. Uczta się rozpoczęła i trwała długo.\nZagłoba szczególniej był z tych zaprosin rad, bo mu było w domu Ketlingowym bardzo wygodnie, lecz przydały się one i dla pana Michała. Skrzetuscy wprawdzie nie przyjechali, ale natomiast dała znać o swym przybyciu siostra Wołodyjowskiego, która była za panem Makowieckim, stolnikiem latyczowskim. Wysłaniec jej przyjechał na dwór hetmański dopytywać, czy kto z dworzan czego o małym rycerzu nie wie. Oczywiście, wskazano mu natychmiast dom Ketlingowy.\n— Ile lat! Ile lat! Boże cię wspomóż, bracie najukochańszy! Jak tylko przyszła wieść o twoim nieszczęściu, zaraz zerwałam się jechać. I mąż mię nie wstrzymywał, bo od Budziaku burza grozi... Mówiono też o białogrodzkich Tatarach. I pewno szlaki się zaczernią, bo ptastwa okrutne stada widać, a przed każdym napadem zawsze tak jest. Boże cię pociesz, bracie kochany! Drogi! Złoty! Mąż sam na elekcję ma tu przyjechać, więc mi powiedział tak: „Weź panny i jedź wcześniej. Michała (powiada) w smutku utulisz, przed Tatary i tak (powiada) trzeba by gdzie głowy schronić, bo kraj stanie w ogniu, więc jedno z drugim się składa. Ruszaj (powiada) do Warszawy, gospodę dobrą zajmij, póki czas, żeby było gdzie mieszkać”. On tam z powietnikami na szlaki ruszy ucha nadstawiać. Wojska mało w kraju. U nas tak zawsze. Mójże ty Michale kochany! Chodź do okna, niechże ci w twarz spojrzę. Gęba ci schudła, ale w smutku nie może inaczej być. Łatwo było powiedzieć mężowi na Rusi: szukaj gospody! A tu nic nigdzie; my same ot, w chałupie! Ledwie trzy wiązki słomy na spanie dostałam.\n— Pozwól, siostro!... — rzekł mały rycerz.\n— Tuśmy stanęły, bo nie było gdzie indziej. Gospodarzom jakoś wilkiem z oczu patrzy, może i źli ludzie. Prawda, że to mamy czterech czeladzi, dobrych pachołków, a i my same niepłochliwe, bo to w naszych stronach i niewiasta kawalerskie serce mieć musi, inaczej nie mogłaby tam mieszkać. Mam też bandolecik, który zawsze ze sobą wożę, a Baśka dwie krócice. Jeno Krzysia oręża nie kocha... Ale że tu obce miasto, więc wolałybyśmy w jakiej pewniejszej gospodzie się zatrzymać...\n— Pozwól, siostro... — powtórzył pan Wołodyjowski.\n— A ty gdzie mieszkasz, Michale? Musisz mi pomóc w wyszukaniu gospody, boś w Warszawie bywały...\n— Gospodę mam gotową — przerwał pan Michał — i tak zacną, że senatorski dwór mógłby w niej stanąć. Mieszkam u mego przyjaciela, kapitana Ketlinga, i zaraz cię tam zabiorę...\n— Ale pamiętaj, że to nas trzy i dwie sług, i czterech czeladzi. Toż na Boga! Ja cię dotąd z kompanią nie poznajomiłam!\n— Waćpanny wiedzą, kto on, ale on nie wie, kto waćpanny; uczyńcie choć i po ciemku znajomość. Nawet nam w piecu dotąd nie zapalono... To jest panna Krystyna Drohojowska, a ówta, panna Barbara Jeziorkowska. Mąż mój jest opiekunem ich i ich majętności, a one z nami mieszkają, bo sieroty. Samotnie zaś mieszkać tak młodym pannom nie wypada.\n— Już jak tam pan Zagłoba o wieczerzy myśli — odparł mały rycerz — to starczy, choćby nas dwa razy tyle przyjechało. Każcie waćpanny łuby wynosić. Wziąłem też i wózek pod rzeczy, a karabon Ketlingowy tak obszerny, że we czworo wygodnie się pomieścić możemy. Ot, co mi przychodzi do głowy: jeśli pachołkowie nie pijacy, niech tu do jutra z końmi i wielkimi rzeczami zostają, a my weźmiem jeno co najpotrzebniejsze.\n— Nie mają potrzeby zostawać — rzecze pani stolnikowa — bo wozy jeszcze nie wyładowane, tylko konie wprzęgnąć i mogą zaraz jechać. Baśka, idź, przypilnuj!\n— Waćpanny znają Warszawę? — spytał pochyliwszy się do panny Drohojowskiej i podnosząc głos, aby turkot karabonu zagłuszyć.\n— Nie — odrzekła niskim, ale dźwięcznym i miłym głosem. — Parafianki z nas prawdziwe i dotąd nie znamy ni sławnych miast, ni sławnych ludzi.\nTo rzekłszy skłoniła nieco głowę, jakby dając znać, że do tych ostatnich pana Wołodyjowskiego zalicza, on zaś przyjął wdzięcznie odpowiedź. „Polityczna jakaś dziewczyna!” — pomyślał i zaraz zaczął łamać głowę, jakim by w zamian ruszyć komplementem.\n— Choćby to miasto było i dziesięć razy większe, niż jest — rzekł wreszcie — jeszcze byście waćpanny najcelniejszy jego mogły stanowić ornament.\n— A waćpan skąd wiesz, kiedy ciemno? — spytała nagle panna Jeziorkowska.\n„Ot! koza!” — pomyślał pan Wołodyjowski.\n— Nie wiesz waćpan, czy tam w stajniach dość miejsca, bo to my mamy dziesięć koni i dwa podjezdki?\n— Baśka! — rzekła tonem perswazji pani stolnikowa.\n— Acha! Dobrze! Baśka! Baśka! A na czyjej głowie były konie przez całą drogę?\nW ten sposób rozmawiając zajechali przed dom Ketlingowy.\nWszystkie okna jasno już były oświecone na przyjęcie pani stolnikowej. Wybiegła służba z panem Zagłobą na czele, który przyskoczywszy do wasągu i ujrzawszy trzy niewiasty spytał zaraz:\n— W którejże z pań mam zaszczyt powitać osobliwą moją dobrodziejkę, a zarazem siostrę mego najlepszego przyjaciela, Michała?\nW izbie nastąpiła znajomość z panem Zagłobą, który na widok dwóch panien wpadł w doskonały humor i zaraz zaprosił do wieczerzy.\nJuż też i dymiło się z półmisków na stole, a jak przewidywał pan Michał, wszystkiego była taka obfitość, że i na dwa razy tyle osób by starczyło.\nWięc siedli. Pani stolnikowa zajęła naczelne miejsce, obok niej Zagłoba po prawicy, a za nim panna Jeziorkowska. Wołodyjowski siadł z lewej strony, obok Drohojowskiej.\nAle teraz siedziała poważnie i jadła smacznie, co chwila tylko strzelając oczyma: to na pana Zagłobę, to na pana Wołodyjowskiego, i spoglądając na nich z dziecinną prawie ciekawością jak na jakieś osobliwości.\nPan Wołodyjowski milczał, bo chociaż czuł, że mu wypada zająć rozmową pannę Drohojowską, nie wiedział, od czego zacząć. W ogóle nie był zręczny do niewiast mały rycerz, a teraz miał przy tym duszę tym smutniejszą, że mu te dziewczyny żywo na pamięć kochaną zmarłą przywiodły.\n— Baśka! — zawołała tłuściuchna pani Makowiecka wybitnym rusińskim akcentem — toż tu między polityczny naród przyjechałaś, odzwyczajże się od swoich „dalipan”! Tego tylko, Boże wielki, braknie, żebyś zakrzyknęła: „Niech mnie kule biją!”\n— Czyste delicje, jak mnie Bóg miły! — mówił Zagłoba.\n— Aha! śmiejecie się waćpaństwo z mojej konfuzji. Dobrze!\n— Nikt się nie śmieje — rzekł tonem przekonania Zagłoba — nikt się nie śmieje! Nikt się nie śmieje! Cieszymy się tylko, że nam Pan Bóg radość w osobie waćpanny zesłał.\n— Gotowam, jeśli troskę z waćpanowej duszy wygnać zdołam...\n— Już nie wiem, jak waćpani dziękować — mówił Zagłoba siedząc opodal z panią stolnikową i całując ją po rękach — żeś i sama przyjechała, i tak foremne dziewki ze sobą przywiozła, że Gracje same mogłyby przy nich w piecu palić. Szczególniej mi ów hajduczek do serca przypadł, bo to ci taka bestyjka tak smutki rozgoni, że i łasica lepiej myszy nie rozpędzi. Cóż bowiem są smutki, jeśli nie myszy, które gryzą ziarna wesołości złożone w naszych sercach? Trza waćpani dobrodziejce wiedzieć, że dawny nasz król, Joannes Casimirus, tak moje comparationes lubił, że jednego dnia się bez nich obejść nie mógł. Musiałem i przypowieści, i mądre maksymy dla niego układać, które kazał sobie zawsze przed nocą powtarzać i według których politykę prowadził. Ale to inna materia. Ufam, że i nasz Michał do reszty przy tych delicjach o przygodzie swej nieszczęśliwej zapomni. Waćpani nie wiesz, że ja go dopiero tydzień wyciągnąłem od kamedułów, gdzie chciał już śluby czynić. Alem sobie samego nuncjusza instancję zjednał, któren przeorowi zapowiedział, że cały klasztor w dragony pośle, jeśli zaraz Michała nie wypuszczą. Nic tam było po nim!... Chwała Bogu! Chwała Bogu!... Znam ja go! Nie dziś, to jutro którakolwiek z tych dwóch takie iskry z niego wykrzesze, że się od nich serce w nim jak huba zajmie.\n— Tak się białogłowy tych grotów boją jak pies sadła — szepnął pani stolnikowej Zagłoba. — Ale przyznaj, waćpani dobrodzika, żeś nie bez jakowychś ukrytych zamiarów te sikory tu przywiozła. Setne dziewki! Szczególniej ów hajduczek, żebym tak zdrów był! Chytrą Michał ma siostrzyczkę, co?\n— Obie dziewczyny z wielkich domów i obie dostatnie, a i to coś w dzisiejszych ciężkich czasach znaczy...\n— Proszę, proszę! Ja sam się od pewnego króla Masagietów wywodzę, więc lubię o czyimś pokrewieństwie posłuchać.\n— Z tak wysokiego gniazda Jeziorkowska się znowu nie wywodzi, ale jeśli waćpan życzysz posłuchać... bo my tam w naszych stronach każdego domu na palcach możemy wyliczyć koligacje... Owóż ona jest krewna: i Potockich, i Jazłowieckich, i Łaszczów. Widzi waćpan, to było tak...\n— Córka pana Jakuba Potockiego, Elżbieta, z drugiej jego żony, Jazłowieckiej, wyszła za pana Jana Smiotanko, chorążego podolskiego...\n— Ten był żonaty pierwszy raz z Dorohostaj... Nie! Z Rożyńską... Nie! Z Woroniczówną... Bodajże cię! Zapomniałam!\n— A drugi raz ożenił się z Łaszczówną...\n— Synowie im pomarli...\n— Każda radość krucha w tym świecie...\n— A z czterech córek najmłodsza, Anna, poszła za Jeziorkowskiego, herbu Rawicz, komisarza do rozgraniczenia Podola, któren był potem, jeśli się nie mylę, i miecznikiem podolskim.\n— Był, pamiętam! — rzekł z całą pewnością Zagłoba.\n— Widzę i to przy tym, że się w tej chwili z Ketlingowego szturmaka przymierza.\n— Żeby wszyscy hajdamakowie byli tacy, zaraz bym do nich przystał!\n— Jej nic w głowie, jeno oręż a konie, a wojna! Raz wyrwała się z domu na polowanie na kaczki, z guldynką. Zalazło to gdzieś między trzciny, aż tu patrzy: trzciny się rozsuwają i co widzi?... Głowę Tatarzyna, który trzcinami pod wieś się przekradał... Inna byłaby się przestraszyła, a ta bieda kiedy nie gruchnie z guldynki. Tatarzyn chlup w wodę! Na miejscu, imainuj sobie waćpan, go położyła... i czym?... kaczym śrutem...\n— I co prawda, ocaliła nas wszystkich, bo cały czambulik szedł; ale że wróciwszy narobiła alarmu, więc mieliśmy czas z czeladzią w lasy uskoczyć! U nas tak ciągle!...\n— Co? zadałam mu bobu! — zawołała swym świeżym, dziecinnym głosikiem, który tak dziwnie brzmiał wobec sensu jej słów.\n— Mójże ty hajduczku najmilszy! — rzekł rozrzewniony Zagłoba.\n— Ale co tam jeden Tatar! Waćpanowieście tysiącami ich nasiekli, i Szwedów, i Niemców, i Węgrzynów Rakoczego. Co ja tam przy waćpanach znaczę, przy takich rycerzach, jakich drugich w całej Rzeczypospolitej nie masz. Wiem doskonale! oho!\n— Będziem cię uczyć szabelką robić, kiedy masz taki animusz. Ja już trochę przyciężki, ale Michał to także mistrz.\nAle Wołodyjowski cały był zajęty rozmową z Krzysia Drohojowską, więc odpowiedział z dystrakcją:\n— Widzi waćpan, to u nas codzienna rzecz i rzadko kto, późnego wieku doszedłszy, własną śmiercią schodzi. Mówią nawet u nas, że i nie wypada inaczej szlachcicowi jak w polu. Jak Baśka to przeniosła? Pochlipała trochę, nieboga, a najwięcej w stajni, bo już jak jej co dolega, to ona zaraz do stajni! Poszłam kiedyś za nią i pytam: „Po którym płaczesz?” A ona na to: „Po wszystkich trzech!” Z tego responsu zaraz zmiarkowałam, że żadnego sobie po szczególe nie upodobała... I tak myślę, że mając głowę czym innym zaprzątniętą, wcale ona jeszcze woli bożej nie czuje; Krzysia więcej, ale Baśka chyba jeszcze nic!...\n— Poczuje! — rzekł Zagłoba. — Mościa dobrodziejko! My to najlepiej rozumiemy! Poczuje, poczuje!...\n— Otóż to właśnie! Z ust mi to waćpani wyjęłaś!\n— Jak się kropnę spać, tak się pojutrze chyba obudzę...\n— Drohojowska węgierska śliwka, istna węgierska śliwka! Ale tamten orzeszek!... Dalibóg, żebym miał zęby!... chciałem rzec, żebym miał taką córkę, tobie jednemu bym ją oddał. Migdał, powiadam, migdał!\n— Tyle ich żyje, tyle ich chodzi po świecie, jeno mojego jagniątka już nie ma, jeno jej jednej nigdy już nie obaczę!...\nPanna Basia dopilnowała jednak Wołodyjowskiego, żeby ją „fechtów” uczył, on zaś nie odmówił, bo po kilku dniach, choć zawsze wolał Drohojowską, jednak i Baśkę bardzo polubił, ile że zresztą trudno jej było nie lubić.\nPewnego poranku zaczęła się tedy pierwsza lekcja, głównie chełpliwością Baśki wywołana i jej upewnieniami, jako że już tę sztukę wcale nieźle posiada i nie byle kto potrafi jej pola dotrzymać.\n— Starzy żołnierze mnie uczyli — mówiła — których u nas nie brak, a wiadomo przecie, że nie masz nad naszych szermierzów... Ba, to jeszcze pytanie, czybyście i waćpanowie równych sobie nie znaleźli.\n— Na strzelanie z bandoleciku to i ja bym się popróbowała — rzekła śmiejąc się pani Makowiecka.\n— Dla Boga! Chyba same amazonki w Latyczowskiem mieszkają — rzekł Zagłoba.\n— A waćpanna jaką bronią najlepiej władasz?\n— Żadną — odpowiedziała Krzysia.\n— Aha! Żadną! — zakrzyknęła Baśka. I tu przedrwiwając Krzysię poczęła śpiewać:\n— Taką ona bronią władnie, nie bójcie się! — dodała zwracając się do Wołodyjowskiego i Zagłoby. — Szermierz też z niej nie lada!\n— Wychodź waćpanna! — rzekł pan Michał chcąc ukryć lekkie pomieszanie.\n— Ej, Boże! Żeby się pokazało, co ja myślę! — zawołała Basia rumieniąc się z radości.\n— Uważ waćpanna — rzekł Wołodyjowski — ja się tylko będę bronił, ni razu nie przytnę, a waćpanna atakuj, jak się jej żywnie podoba.\n— Dobrze. Kiedy zaś waćpan będziesz chciał, żebym przestała, to mi słowo rzeknij.\n— Mogłoby się i tak skończyć, kiedy bym tylko zechciał!...\n— Bo takiemu szermierzykowi łatwie bym szabelkę z rąk wytrącić zdołał.\n— Nie zobaczymy, bo tego przez politykę nie uczynię.\n— Nie trzeba tu żadnej polityki. Uczyń to waść, jeśli zdołasz. Wiem, że mniej umiem od waćpana, ale tego przecie sobie nie dam uczynić!\n— Więc waćpanna pozwalasz?\n— Dajże spokój, hajduczku najsłodszy — rzekł Zagłoba. — On to z największymi mistrzami czynił.\n— Zobaczymy! — powtórzyła Basia.\n— Zaczynajmy! — rzekł Wołodyjowski, nieco zniecierpliwiony przechwałkami dziewczyny.\n— Jaż się z waćpanną nie próbuję, jeno ją uczę! — odparł mały rycerz. — Dobrze tak! Jak na białogłowę, wcale nieźle! Spokojniej z dłonią!\n— Jak na białogłowę? Masz waćpan za białogłowę! Masz! Masz!\n— Odstąp waćpan od okna, bo pannie ciemno, a choć szabla większa od igły, za to ma panna mniej eksperiencji do szabli niż do igły.\n— Waćpan mnie lekceważysz? — spytała dysząc mocno.\n— Nie osobę, broń Boże!\n— Nie cierpię pana Michała!\n— Masz, bakałarzu, za twą naukę! — odpowiedział mały rycerz.\n— Dalibóg, że śnieg zaczyna padać.\n— Ot, śnieg! Śnieg! Śnieg! — powtarzała przycinając Baśka.\n— Baśka, dosyć! Ledwie już dyszysz! — wtrąciła pani stolnikowa.\n— No, trzymaj waćpanna szablę, bo wytrącę!\n— A ot!\n— To ja sama! Niechcący! To nie waćpan! — wołała ze łzami w głosie panienka i chwyciwszy w mig szabelkę, znowu przycięła.\n— Spróbuj waćpan teraz...\n— A ot! — powtórzył pan Michał.\n— Na dzisiaj dość!\n— Dla Boga! — zawołała pani stolnikowa. — Pewnie do stajni uciekła, a taka zgrzana... jeszcze ją zamróz chyci. Trzeba chyba pójść za nią! Krzysiu, nie wychodź!\nTo rzekłszy wyszła i porwawszy ciepłą jubkę w sieni, biegła z nią do stajni, a za nią biegł Zagłoba, niespokojny o swego hajduczka.


zm.org.pl • Zobacz wątek - Sens zjazdów bramowych w starej zabudowie\nSens zjazdów bramowych w starej zabudowie\nTytuł: Sens zjazdów bramowych w starej zabudowie\nNapisane: Pt wrz 09, 2016 5:48\nNaszła mnie kiedyś refleksja, bodajże przy okazji spaceru po Berlinie, że mamy w Warszawie straszliwie dużo zjazdów bramowych w obszarach zabudowy historycznej. Al. Ujazdowskie, Targowa, 11 Listopada, Inżynierska, Ząbkowska, inne ulice Starej i Nowej Pragi, Śródmieścia Południowego itp. Działa to na niekorzyść pieszych, czasem także rowerzystów (nieciągłość nawierzchni, parkowanie "na chwilę" w poprzek chodnika lub drogi dla rowerów), ale też kierowców (istotnie mniej legalnych miejsc postojowych, bo każdy zjazd udekorowany jest obustronnie powierzchniami wyłączonymi z ruchu - np. na "naszym" odcinku Nowogrodzkiej zjazdy wycinały 35 mb z ok. 120 mb pasa postojowego). Zjazdy te często nie są w ogóle wykorzystywane (brama zabudowana, zablokowana, zagospodarowane podwórko), ewentualnie są wykorzystywane do tego, by ustawić w studni podwórka 1-3 samochody (nielegalnie, bo bez zachowania odległości od budynku).\nI teraz pytanie - co właściwie przemawia za pozostawianiem takich zjazdów? Wiadomo, że konserwator uważa kocie łby na zjazdach za najcenniejszy zabytek dziedzictwa historycznego Warszawy, ale czy coś poza tym? Przepisy pożarowe raczej nie, bo wóz strażacki i tak przez historyczne bramy się nie przeciśnie. Wywóz śmieci - analogicznie. Na potrzeby prowadzenia jakichś prac remontowych w budynku i tak robi się czasową organizację ruchu, więc można w takich przypadkach. Jakieś podejrzenia?\nTytuł: Re: Sens zjazdów bramowych w starej zabudowie\nNapisane: Pt wrz 09, 2016 7:44\nNapisane: So wrz 10, 2016 8:58\nAle przecież przez taką np. bramę i tak wóz strażacki nie przejedzie:\nPrzynajmniej gaśniczy, a dowodzić można z ulicy. Przepisy mówią:\nAle przy zabudowie pierzejowej jak rozumiem wystarczająca jest droga pożarowa na "100% długości elewacji od frontu budynku", chyba że krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m.\nNapisane: So wrz 10, 2016 13:05\nDz.U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030 Par. 14 - Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.\nMyślę, że przeszkodą są głównie posiadacze samochodów, z których każdy chce podjechać prosto pod własne drzwi.\nNapisane: N wrz 11, 2016 17:20\nAle bramy są zazwyczaj zamknięte. Podejrzewam, że końserwator.\nBrukowce to taki fetysz.\nTeraz brukowce mają być jeszcze na Miodowej. Noise level: +300%.\nJakby na Krakowskim nie było z nimi problemów.\nNapisane: Cz wrz 15, 2016 11:06\nOk takie miejsca nie są praktyczne, ale skoro są cenne w jakis sposób, bardzo stare, zabytkowe itp. to raczej nie do ruszenia. Poza tym, nie możemy wszystkiego co niefunkcjonalne wziąć i rozwalić.\nNapisane: Cz wrz 15, 2016 17:17\nZazwyczaj ani bardzo stare ani zabytkowe, tylko niezbyt kompetentnym zezwalającym oraz firmom, które biorą dodatkową kasę za takie wstawki brukowe opłaca się.\nA co do zabytków -- te prawdziwe są rozwalane: http://dekanda.miastojestnasze.org/\nNapisane: Pt wrz 16, 2016 10:01\nraczej nie do ruszenia\nDo ruszenie, jeśli znajdzie się wartość nadrzędną wobec ochrony zabytków. Myślę, że większość z nas zgodzi się, że cenniejsza od zabytków jest dostępność dla osób z niepełnosprawnościami. Można więc spróbować argumentacji o niezgodności zjazdów bramowych z konwencją nowojorską o prawach osób niepełnosprawnych z 2006 roku, którą Polska ratyfikowała (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169).\nNapisane: Pt wrz 16, 2016 14:14\nMyślę, że większość z nas zgodzi się, że cenniejsza od zabytków jest dostępność dla osób z niepełnosprawnościami.\nStanowczo się nie zgodzę.\nByć może za -naście albo -dziesiąt lat niektóre niepełnosprawności będą w pełni wyleczalne, a zabytki pozostaną zniszczone.\nPrzy czym w tym konkretnym przypadku (zjazdy do kamienic) bruk można ułożyć tak, żeby był bardziej gładki. Albo wręcz zamienić granitowy bruk na równe granitowe płyty, odcinające się kolorem i fakturą od zwykłego chodnika.\nNapisane: Wt wrz 20, 2016 19:14\nAle przecież sęk w tym, że dzięki tym zjazdom kierowcy nie mogą legalnie parkować tam gdzie by mogli bez szkody dla pieszych, rowerzystów, zieleni.\nPodejrzewam, że końserwator.\nCo ma konserwator do organizacji ruchu? Rozróżnijmy dwa problemy:\n1. nierównej nawierzchni / przerwania ciągłości chodnika;\n2. zakazu parkowania i powierzchni wyłączonych z ruchu w rejonie zamkniętych na amen / zasłupkowanych bram.\nKażdy z nich można rozwiązać oddzielnie.\nNa tej zasadzie należy też zrezygnować z podłączania kamienic do sieci ciepłowniczej czy wyposażania ich w łazienki. Być może za kilkanaście albo kilkadziesiąt lat wynalezione zostaną pigułki, dzięki którym będzie nam zawsze ciepło albo nie trzeba będzie robić kupy.\nOK, ale na czym wówczas polegałaby zabytkowość takich płyt?


Warszawa Łódź Ożarów Piła\ntel. 42 637 22 33\nInwestycja powstaje na słonecznej, doskonale skomunikowanej ze wszystkimi częściami miasta działce, między ulicami Jana Matejki, Pomorskiej i Grzegorza Palki; w niedalekiej odległości od największego centrum handlowo-usługowo-rozrywkowego Manufaktura i zaledwie 10 min od jednego z najnowocześniejszych dworców kolejowych w Europie – Łódź Fabryczna.\nAPARTAMENTY MATEJKI ETAP II\nto nowoczesna jednostka mieszkalna o zróżnicowanej wysokości od 5 do 11 kondygnacji w kształcie litery H z usługami w parterze, dwupoziomowym parkingiem, miejscami postojowymi na poziomie terenu i komórkami lokatorskimi do dyspozycji mieszkańców.\n1-, 2-, 3-, i 4- pokojowe o pow. od 29 do 82 m2 do własnej aranżacji. Mieszkania zostały wzbogacone balkonami, loggiami oraz tarasami. Cichobieżne windy zapewniają bezpośredni dojazd z mieszkania do hali garażowej.\nKompleks Rekreacyjno Sportowy\nKlub Fitnes - Siłownia\nPrzystanki - Tramwaje\nE146 2 0 mieszkanie 3 61,59 loggia 5,08 - -\nG273 2 0 mieszkanie 3 65,77 - 56,32 -


Triada w Dolinie Będkowskiej\nArchiwum Numer 09/2012 Triada w Dolinie Będko[...]\nTriada 2012 zakończona. Czwartą i rekordową pod względem liczby uczestników odsłonę turnieju świetlic środowiskowych z terenu gminy Zabierzów podsumowano w Dolinie Będkowskiej. Były nagrody, konkurs na najlepszego znawcę ryb, a do jedzenia … ślimaki. Jak można było się spodziewać, impreza podsumowująca tegoroczną Triadę przyciągnęła całą masę uczestników – wzięło w niej udział 237 podopiecznych z 19 świetlic środowiskowych, 20 opiekunów oraz wielu zaproszonych gości, w tym wójt Elżbieta Burtan, radny gminy p. Tadeusz Walczowski reprezentujący p. Marię Kwaśnik – Przewodniczącą Rady Gminy Zabierzów oraz członkowie Gminnej Komisji ds.Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.\nUczestnicy skorzystali tym razem z gościnności państwa Bartłomieja i Irminy Szczoczarzów, właścicieli Gospodarstwa Rybackiego Dolina Będkowska. Wyjątkowe miejsce dostarczyło dzieciom i młodzieży wielu uciech w postaci zwiedzania hodowli ryb, konkursu na znajomość poszczególnych gatunków tych zwierząt, a także najprawdziwszych połowów, którym podopieczni oddawali się z prawdziwą pasją. Gospodarze ufundowali dla zwycięzców konkursu ichtiologicznego nagrody rzeczowe, okolicznościowe dyplomy oraz książki pod wiele mówiącym tytułem Pan Karp. Dla chętnych – a było ich sporo – urządzono wspólne czytanie.\nWarto zauważyć, że w Gospodarstwie państwa Szczoczarzów tego dnia nie sposób było się nudzić. Cały czas do zabawy zachęcali animatorzy przebrani za najprawdziwszych piratów. Szczególną popularnością cieszyły się wśród uczestników zawody w przeciąganiu liny. Zawodnicy zmęczeni konkurencją mogli posilić się podczas obiadu, na którym królowały oczywiście ryby z pobliskich stawów – dla najmłodszych bez ości.\nTuż po obiedzie przyszedł czas na rozstrzygnięcie konkursu zamykającego tegoroczne zmagania świetlic – prezentacji krajów biorących udział w Euro 2012. Przypomnijmy, że zmagania piłkarzy o mistrzostwo starego kontynentu były motywem przewodnim czwartej Triady. Zgodnie z tą myślą podopieczni z sześciu świetlic środowiskowych zaprezentowali i oddali do degustacji zgromadzonych znakomite potrawy kojarzące się z konkretnymi państwami uczestniczącymi w Euro. I tak Brzezie przygotowało polskie pierogi i ogórki kiszone, Kochanów – sałatkę grecką i ciasto cytrynowe rodem z Hellady, Bolechowice prezentujące również Grecję – sałatkę grecką, Nielepice i Burów –ciasto tiramisu oraz pizzę, oczywiście z Italii, natomiast Brzezinka – ciasto i sałatkę według tradycyjnego holenderskiego przepisu. Pyszności wymienione powyżej musiały ustąpić miejsca specjałowi przygotowanemu przez świetlicę z Pisar. Ponieważ tamtejsi podopieczni wylosowali Francję, postanowili przyrządzić… ślimaki. Oczywiście zaprosili do ich degustacji i mimo początkowych oporów, wielu uczestników zdecydowało się spróbować kontrowersyjnego przysmaku. Opinie – zróżnicowane, choć przeważały głosy bardzo pozytywne. Przy tej okazji organizatorzy kierują szczególne podziękowania dla p. Grażyny Samek, która pomogła przygotować potrawę ku wielkiej uciesze zgromadzonych.\nPo degustacji i wyłonieniu zwycięzców konkurencji, swe programy muzycznotaneczne zaprezentowały świetlice z Młynki, Aleksandrowic oraz Bolechowic. Był to czas na intensywną pracę komisji konkursowej, która przygotowała ostateczne podsumowanie tegorocznej rywalizacji. Końcowe wyniki przedstawiła wójt Elżbieta Burtan kierując ciepłe słowa do podopiecznych oraz wychowawców prowadzących świetlice. List z podziękowaniami dla wszystkich uczestników Triady odczytał także w imieniu p. Marii Kwaśnik radny Tadeusz Walczowski. Następnie p. wójt przekazała główne trofeum Triady – Super Puchar Wójta najlepszej świetlicy tegorocznej edycji turnieju. Powędrował on do rąk podopiecznych z Aleksandrowic, którzy odebrali puchar ubiegłorocznym triumfatorom z Niegoszowic. Drugą lokatę zajęła świetlica z Bolechowic, trzecią – świetlica z Brzezia. Główną nagrodą była kwota pieniężna – za pierwsze miejsce przyznano 1000 zł, drugie – 800 zł, trzecie – 600 zł. Pozostałe świetlice biorące udział w Triadzie odebrały nagrody w wysokości 500 zł. Wspomniane pieniądze zostaną spożytkowane na potrzeby własne świetlic – sprzęt sportowy, wycieczki, wyjścia do kina, teatru itp.\nNa zakończenie imprezy, w imieniu prowadzących świetlice wystąpił p. Bogusław Zdeb, który przekazał na ręce p. wójt podziękowania w formie statuetki wręczanej najlepszym piłkarskim drużynom świata. Podziękowania skierowano również do p. Marii Kwaśnik, p. Joanny Hanusz – Przewodniczącej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz p. Elżbiety Skwarczek – koordynatora imprezy w Dolinie Będkowskiej i całej Triady za wsparcie i pomoc w organizacji już czwartego turnieju świetlic. W ten oto sposób dobiegła końca kolejna odsłona Triady. Z niecierpliwością czekamy na piątą edycję, życząc organizatorom zapału do pracy, uczestnikom zaś woli walki i najlepszych pomysłów podczas rywalizacji z rówieśnikami.\nW imieniu organizatorów składamy gorące podziękowania państwu Szczoczarzom oraz ich współpracownikom, bez których tegorocznej Triady nie udałoby się tak wspaniale podsumować.\nTekst: Łukasz Gędłek Zdjęcia: Paweł Miłobędzki


Ile kosztuje projekt strony internetowej? - Informator lokalny\nTwoja działalność gospodarcza potrzebuje promocji? Chcesz nawiązać nowe kontakty z osobami, które skorzystają z oferowanych usług lub zamówią produkty? Stwórz stronę internetową, dzięki której zaistniejesz w sieci i zdobędziesz większe grono potencjalnych odbiorców. Ile kosztuje jej projekt? Przeczytaj artykuł i poznaj szacunkowe koszty!\nDopasuj projekt do potrzeb swojej firmy\nWśród kluczowych elementów witryny warto wymienić:\nmenu – spis nazw powiązanych ze stroną podstron,\nodnośniki do Facebooka, Instagrama czy Twittera – odwiedzający łatwiej znajdą na tych mediach Twoje kanały,\nszeroki baner z grafiką, zdjęciem lub wpisaną informacją o promocjach,\nnagłówek przyciągający wzrok,\nprzycisk CTA, który ma na celu zachęcenie do wykonania działania na witrynie,\nOd liczby elementów i podstron zależy ostateczna cena usługi. Projektowanie stron w Warszawie wyceniane jest na podstawie rodzaju zamawianej witryny. Przydatną opcją dodatkową jest zamieszczenie w Google Maps lokalizacji firmy, formularza wyceny, systemu rezerwacji usług, funkcji rejestracji i logowania czy filtrowania produktów według nazwy.\nW wycenie znaczenie ma także, jaki system zarządzania treścią jest wykorzystywany do budowy projektu. Gdy zależy Ci na obniżeniu kosztów, możesz wybrać popularny WordPress. Twoja witryna może powstać na prostym szablonie, który wystarcza do podstawowych celów. Za dedykowany CMS musisz dopłacić. Zostanie on jednak zaprojektowany zgodnie z wytycznymi i potrzebami. W ten sposób możesz zyskać wiele potrzebnych funkcji. Przyjmuje się, że im więcej treści i elementów składowych, tym koszt projektu jest wyższy.\nKoszt stworzenia witryny najczęściej ustalany jest indywidualnie. Chcesz zlecić projektowanie stron w Warszawie? Dokładnie określ, jaki cel ma spełniać domena. Następnie zrób krótki research wśród najbliższej konkurencji. Gdy adres www ma być jedynie wizytówką, na którą będziesz odsyłać potencjalnych klientów po więcej informacji o Twojej ofercie, wystarczy najprostszy projekt. Wykonasz go już za kilkaset złotych. Za strony firmowe (mające od kilku do kilkunastu podstron) należy zapłacić od 1500 zł w górę.\nDodatkowe koszty poniesiesz, gdy potrzebujesz miejsca do umieszczania e-kursów – platforma e-learningowa przeciętnie kosztuje od 2000 zł do 6000 zł. Możesz zamówić również katalog produktów, który ułatwi Ci sprzedaż. Takie projekty są wyceniane na około 2500 zł – 5000 zł.\nPoznałeś podstawowe czynniki wpływające na ostateczną cenę projektu strony internetowej oraz przykładowe cenniki stosowane obecnie na rynku. Zawsze dokładnie przemyśl, które funkcje ułatwią prowadzenie Twojego biznesu, przyspieszą obsługę klienta oraz mogą korzystanie wpłynąć na postrzeganie marki. Dopiero na tej podstawie zamów wykonanie witryny, która idealnie wpisze się w indywidualne potrzeby.\nCzym różni się legowisko dla psa małego, a dla psa dużego?


Tanie loty Albury | Tickets.pl\nBilety lotnicze > Australia > Albury\nBilety lotnicze do Albury (ABX)\nZarezerwuj najtańsze bilety lotnicze online do Albury. Za pomocą usługi wyszukiwania biletów lotniczych Tickets.pl bez problemu znajdziesz najlepszą ofertę i możesz w prosty sposób kupić bilety lotnicze z Albury. Musisz tylko określić kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Następnie system zaoferuje wszystkie możliwe opcje zakupu biletów lotniczych z Morristown.\nNa naszej stronie internetowej możesz zawsze sprawdzić aktualny rozkład lotów do Albury, Australia z dowolnego lotniska na świecie, znaleźć zniżki, promocje, oferty last minute w zaciszu własnego domu i zarezerwować bilet na potrzebny lot.\nIle kosztuje bilet na samolot do Albury\nCeny przelotów do Albury z Morristown zależą od dnia, miesiąca i godziny wylotu, a także od linii lotniczej. Porównujemy koszty bezpośrednich lotów i lotów z przesiadką w 750 liniach lotniczych. Użyj wyszukiwania biletów, aby sprawdzić ceny i daty wylotu z Twojego miasta.\nIle lotnisk jest w Albury?\nW Albury są następujące lotniska: Albury.\nPopular flight destinations to Albury and back\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 2310861030


Uzupełnianie diety za pomocą suplementów - Advokacka.pl\nKażdy kulturysta wie iż ćwiczenia należy podzielić na kilka etapów, będzie do przykładowo etap w którym będziemy pozyskiwali masę, w tym przypadku naturalnie warto skorzystać z wysokobiałkowej diety, powinniśmy uwzględnić także odpowiednie ćwiczenia.\nDodatkowo dobrym pomysłem może być także suplementacja, dzięki różnego rodzaju odżywkom będziemy mogli dostarczyć do naszego organizmu wiele niezbędnych składników oraz stymulanty które będą pobudzamy nasz organizm do pracy.\nOdżywki skutecznie wspomagające trening siłowy\nW przypadku ćwiczeń najbardziej popularne odżywki będą zawierały białko, które jest najważniejszym budulcem mięśni, w przypadku wzmożonych treningów należy dostarczyć dużą ilość białka w odpowiedniej diecie. W tym przypadku będzie to oczywiście białko serwatkowe, możemy najłatwiej uzyskać je w postaci odżywek, mogą być to odżywki płynne lub też sypkie które rozmieszamy przykładowo z mlekiem. Oczywiście suplementy mogą posiadać także różnego rodzaju witaminy, także składniki które będą odpowiadały za aktywację hormonu wzrostu oraz testosteronu, które są bardzo istotne w przypadku budowy mięśni. Nie możemy przy tym zapominać o dostarczeniu odpowiednich aminokwasów, które będą regulowały poziom karnozyny, dzięki czemu zwiększymy znacznie naszą wytrzymałość.\nPowinniśmy pamiętać iż odpowiednie przerwy pomiędzy treningami będą niezwykle istotne, dzięki nim możemy pozwolić na naturalną regenerację, jednak istnieje wiele odżywek na bazie składników naturalnych które wspomagają regenerację. Pamiętajmy iż w przypadku treningu może dochodzić do różnego rodzaju mikrourazów, może to dotyczyć nie tylko mięśni ale także naszych ścięgien. Wówczas należy dać organizmowi nieco czasu na naprawienie problemów. Niekiedy także po zbyt intensywnym treningu możemy cierpieć z powodu zbyt dużej produkcji kwasów w naszym organizmie, w tym przypadku również możemy znaleźć odpowiednie odżywki które pozwolą nam na uregulowanie kwasów w naszych mięśniach.\nOczywiście będziemy trenowali różne party naszego ciała, dlatego też niekiedy dobrym pomysłem może być odżywka na mięśnie brzucha, która bardzo dobrze zadziała również w przypadku mięśni nóg, warto zwrócić uwagę aby dobierać wysokiej jakości odżywki.


Mateusz Górajczyk wybory 2015 do sejmu (Koszalin) - KORWIN\nMateusz Górajczyk Wybory 2015\n4 miejsce 9,51 % poparcia\nStudent geologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Działacz lokalnych struktur partii KORWiN. Zwolennik idei wolnościowej w sferze gospodarki. Mieszkaniec Połczyna-Zdroju.


wrzesień 2014 – Szkoła Podstawowa Kolumbus z oddziałami dwujęzycznymi\nByliśmy w Warszawie w Pałacu Kultury i Nauki, z tarasu widokowego podziwialiśmy stolicę. Po powrocie stworzyliśmy plan tego widoku, który najbardziej nas zachwycił. Zobaczcie jak było:)\nLekcje pokazowe dla przedszkolaków i mam z niemowlętami!\nZapraszamy na bezpłatne zajęcia pokazowe! JĘZYK ANGIELSKI1. Konwersacje dla mam z niemowlętami – poziom podstawowy – piątek 12.09 godzina 12:00-12:452. Konwersacje dla mam z niemowlętami – poziom średniozaawansowany – piątek 12.09 godzina 13:00-13:453. Kurs dla trzylatków i ich rodziców – […]\n5 września 2014 Aktualności\nZapraszamy na bezpłatne warsztaty językowe w KOLUMBUS Language School z naszymi lektorami i Native Speakerami! Na każde spotkanie zapraszamy 10 osób. Chętnych prosimy o rezerwację miejsc drogą e-mailową (jezyki@szkolakolumbus.pl) podając imiona i nazwiska oraz wybrane spotkania. Na pierwszy rzut idzie […]\n1 września 2014 Aktualności\nDzisiaj 1 września 2014r. oficjalnie otworzyliśmy szkołę i przywitaliśmy naszych pierwszych uczniów. Było wzruszająco, kameralnie i bardzo sympatycznie. Uczniowie zasiedli pierwszy raz w swoich ławkach, wypróbowali świetlicę, zabawki, zrobili sobie wyścigi. Goście zostali przywitani tortem upieczonym własnoręcznie przez kadrę KOLUMBUSA:) […]


BUT 2015 - Beskidy Ultra Trail - Beskidy Ultra - Trail®\nPiękna pogoda, która nam wyjątkowo tej jesieni dopisała - sprawiła, że mamy serię przepięknych zdjęć ustrzelonych okiem naszych Fotografów.\nAutor: Michał Unolt - jak młody Szerpa objuczony aparatami, statywami i obiektywami wszelkiej maści - deptał po piętach Zawodnikom BUT260 pokonując z nimi mordercze trasy i towarzysząc im w niezwykłym wyzwaniu.\nDla rozrywki 'strzelał' Wam również fotki na krótszej trasie i aby dobrze wpisać się w otoczenie, podobno nawet ryczał nocami z jeleniami :)\nMichał - Ty wiesz, jesteś the best! Bardzo Ci Dziękujemy!!\nAutor: Julita Chudko-Szczerba - choć w odmiennym stanie..., podjęła wyzwanie :) Znacie już dobrze jej zdjęcia i jej spojrzenie na pająki, mgły i zbłocone buty. Nikt tak pięknie nie potrafi czaić się w krzakach jak Julita :)\nDziękując za poświęcenie, życzymy naszej Pani fotograf szczęśliwego rozwiązania i mamy nadzieję, że nowy członek rodziny pozwoli mamie dalej fotografować. Julita - dziękujemy!\nAutor: JKR Ostrowski - na dwa tygodnie przed swoim wielkim wydarzeniem, zamiast planować przyjęcie dla weselnych gości, Państwo Ostrowscy walczyli dzielnie z Waszymi czasami, czipami i fotografowali wszystko i wszystkich. Mamy nadzieję, że dzięki nim każdy odnajdzie się na zdjęciu z Mety. Państwu Ostrowskim, świeżym Nowożeńcom, życzymy duożo miłości i bardzo dziękujemy za pełne oddanie na BUT-cie\nAutor: Pokojowy Patrol - Asia Kurzęcka szalała z aparatem i wokół niego wraz z całą swoją czerwoną ekipą :) Przedstawiac ich nie trzeba. Kto był z nami - ten wie :) Dziękujemy Kochani!


Maskotka przeszkodziła we wznowieniu gry. Grozer zdezorientowany (WIDEO) - Polsat Sport\nMaskotka przeszkodziła we wznowieniu gry. Grozer zdezorientowany (WIDEO)\n28.08.2017, 09:36 Siatkówka\nMaskotka biało-czerwonego orła chyba za bardzo wczuła się w role i podczas meczu Niemcy – Czechy przeszkodziła we wznowieniu gry po przerwie technicznej. O zejście z parkietu musiał jej przypomnieć dopiero arbiter.\nAtmosfera w szczecińskiej hali była wyśmienita, kibice świetnie się bawili, a znany z siatkarskich parkietów biało-czerwony orzełek nieco się zapomniał. Maskotka przeszkodziła bowiem we wznowieniu gry. Zawodnicy, a zwłaszcza serwujący Georg Grozer wyglądali na zdezorientowanych. Dopiero interweniujący sędzia usunął go z pola gry. Orzełek w dalszym ciągu szalał, ale już poza boiskiem. Cała sytuacja miała miejsce w trzecim secie, spotkanie zakończyło się zwycięstwem Niemców 3:0.\nWtargnięcie orzełka na parkiet w załączonym materiale wideo.\nEUROVOLLEY POLAND 2017ME MĘŻCZYZNSIATKÓWKA


Szczawne - Drewniana cerkiew prawosławna Zaśnięcia Matki Bożej (1888). Atrakcje turystyczne Szczawne. Ciekawe miejsca Szczawne\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: świątynie innych wyznań Drewniana cerkiew prawosławna Zaśnięcia Matki Bożej (1888)\nDrewniana cerkiew prawosławna Zaśnięcia Matki Bożej (1888)\nCerkiew położona jest na wzgórzu, w otoczeniu starodrzewia, około 200 m od torów kolejowych oraz drogi krajowej do Komańczy. Cerkiew drewniana, posadowiona na podmurówce z kamienia łamanego. Dach kryty blachą w charakterystycznym zielonym kolorze. Cerkiew otoczona jest kamiennym murem. Przy cerkwi kilka starych nagrobków. Obok cerkwi posadowiona jest wolnostojąca dzwonnica.\nWarto wejść do wnętrza cerkwi - jest to bodaj jedyna w Bieszczadach światynia, do której nie został doprowadzony prąd. Wewnątrz zatem można się poczuć dokładnie tak, jak czuli się dawni mieszkańcy wsi, kiedy przychodzili na nabożeństwa. Wewnątrz liczne, cenne polichromie oraz kompletny ikonostas, oddzielający całkowicie prezbiterium od nawy. W babińcu - chór muzyczny ozdobiony licznymi polichromiami.\nCerkiew znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej Podkarpacia.\nOpis uzupełnił: ziellona 31-10-2013\nSzczawne - Drewniana dzwonnica (1889 r.).Odległość: 0,01km\nSzczawne - Cmentarz parafialnyOdległość: 0,01km\nSzczawne - Obelisk upamiętniający dawnych mies...Odległość: 0,01km\nSzczawne - Stary cmentarz cerkiewnyOdległość: 0,02km\nRzepedź - Małe połoninyOdległość: 1,78km


Gorenje chłodziarka ORB152BL | MALL.PL\nJesteś tutaj: Strona główna›Sprzęt AGD›Lodówki›Gorenje chłodziarka ORB152BL\nGorenje chłodziarka ORB152BL\nMarka: Gorenje Nr katalogowy: 861231\nChłodziarka wolnostojąca Gorenje ORB152BL o pojemności użytkowej 229 litrów, z wewnętrzną zamrażarką o pojemności 25 litrów, w energoszczędnej klasie A++. Zastosowana technologia IonAir uruchamia proces jonizacji, eliminujący do 95% szkodliwych mikroorganizmów i niepożądanych zapachów. System wentylatorowy DynamiCooling zapewnia równomierny rozkład temperatury w całej komorze chłodziarki. Model w kolorze Baby Blue z drzwiami otwieranymi w prawą stronę. Pełny opis\n3 149 zł z VAT + KGO 3 299 zł, oszczędzasz 150 zł (4 %)\nNr katalogowy: 861231\nMateriał/Kolor: Stal nierdzewna/Baby Blue – Delikatny Błękit


Jak monitorować pracę pracowników | techtech.pl\nHome›Lifestyle›Jak monitorować pracę pracowników\nFirmy i różnego rodzaju przedsiębiorstwa, cały czas rozwijają się dobrze. Oczywiście ogólny rozwój sprawia, że firma zatrudnia coraz większą liczbę pracowników, którzy wykonują swoją pracę, na konkretnych stanowiskach. Oczywiście w praktyce szef wielkiej firmy, może mieć bardzo duży problem z opanowaniem tak dużej masy ludzi. Na szczęście dzisiaj możemy liczyć na nieco więcej technologicznych dobrodziejstw, jakie daje nam przede wszystkim rozwój technologii. Należy mieć świadomość, że wszystkie zmiany niewątpliwie wiąże się z ogólnym procesem komputeryzacji i zwiększania ilości procesów biznesowych, jak i działań operacyjnych, które dzisiaj funkcjonują na zasadzie współpracy z systemami IT. Należy zwrócić uwagę, że dzisiaj kontrola takiego systemu czy oprogramowania jest o wiele łatwiejsza, zwłaszcza w dobie współczesnego internetu, który faktycznie jest w stanie zrobić na nas duże wrażenie.\nOczywiście w ogólnym procesie monitorowania pracy pracowników, nie chodzi o samą kontrolę danej osoby. Wielkie firmy czy korporacje, chronią w ten sposób własne dane firmowe oraz inne ważne dokumenty, które nie mogą wyjść, poza środowisko wewnętrzne firmy. Ochrona informacji to dzisiaj ważna sprawa, ponieważ konkurencja stosuje wiele różnych działań, mających na celu wyłudzenie danych. Tylko dobrze rozwinięte systemy IT są w stanie faktycznie zapewnić nam pełną ochronę. W pewnym sensie dane mogą być chronione za pomocą antywirusa, ale nawet najskuteczniejsze oprogramowanie antywirusowe, nie poradzi sobie z wysłanie danych, przez samego pracownika. Dlatego takie oprogramowanie do monitorowania aktywności pracowników na komputerach, faktycznie spisuje się bardzo dobrze, ponieważ ochrona danych jest wtedy o wiele większa, a każde złamanie poufności danych, jest odnotowane w systemie.\nDobry sposób na reagowanie\nOczywiście wspomniane systemy IT opierają się przede wszystkim na odpowiednim oprogramowaniu, które pozwala śledzić wszystkie nieautoryzowane czynności, które mają związek z wysyłaniem danych. Co więcej, systemy wczesnego ostrzegania, monitorują również aktywność związaną z podłączeniem przenośnego dysku, podobnie jak i legalność konkretnego oprogramowania.\nJednym słowem jest to idealne narzędzie, pozwalające na zachowanie większego bezpieczeństwa. Wiele pracowników czuje się z tego powodu niezadowolona, ale nie chodzi tutaj o inwigilację, tylko o poprawne zabezpieczenie danych. Dzisiaj firmy związane z systemami IT, są w stanie bez problemu nadzorować takie oprogramowanie, dzięki czemu funkcjonuje ono w pełni poprawnie. Trzeba przyznać, że takie rozwiązania są śmiałe, ale jednocześnie szef firmy, jest pewny, że dzięki stałemu monitoringowi, jest w stanie zachować bezpiecznie dane.\nChronimy poufne dane\nChodzi tu między innymi o dane poufne, które mogą w bardzo poważny sposób zaszkodzić firmie, jeśli zostaną ujawnione lub przejęte przez konkurencję. Dzisiaj zaufanie ma niewiele do zaoferowania, dlatego współczesny system ostrzegania, ma być przede wszystkim straszakiem, dzięki czemu dane pozostaną na swoim miejscu. Dzisiaj każda znana firma, stosuje tego typu praktyki i nie jest to w żaden sposób niezgodne z prawem. Trzeba mieć świadomość, że każdy może zażyczyć sobie takiego sposobu kontroli pod warunkiem, że nie ma to na celu inwigilacje samych pracowników. Systemy IT z pewnością zwiększają nasze poczucie bezpieczeństwa, to właśnie dlatego warto korzystać z każdego dodatkowego rozwiązania, zwłaszcza jeśli jest skuteczne.


admin | Szkoła Super Babci i Super Dziadka\n24 stycznia 2015 admin\tDodaj komentarz\nBlog ten został zgłoszony w konkursie na Bloga Roku 2014 w kategorii tematycznej Specjalistyczne i firmowe. Więcej informacji pod linkiem: http://blogroku.pl/2014/kategorie/babcia-z-wnukiem-w-jednej-ida-parze-,b31,blog.html\n18 grudnia 2014 admin\tDodaj komentarz\n„Uczymy się nie dla szkoły, lecz dla życia” /Seneka Młodszy/\nWszystko co się zaczęło musi się skończyć.\nTyle tylko, że zanim coś się skończy następuje podsumowanie tego co minęło aby nadać mu kształt, charakter, przewodnią myśl na przyszłość, można to porównać do wyłuskania ziarna z dojrzałego już kłosa pod nową uprawę…\nSzkoła SuperBabci i SuperDziadka na warszawskim Ursynowie pierwsze swoje spotkanie odbyła 29 marca 2014, a ostatnie 6 grudnia 2014 roku. Spotkania odbywały się co tydzień, nie wliczając świąt i okresu wakacji.\nO ile na pierwszym spotkaniu wszyscy ci, którzy postanowili zostać SuperBabciami i SuperDziadkami, byli leciutko stremowani tak z czasem liczna grupa, która już od pierwszego spotkania przyjęła zasadę mówienia sobie po imieniu, uchwaliła „kodeks honorowy” i ściśle się go trzymała choć w zasadzie nie był on potrzebny kiedy spotykają się ludzie na najwyższym poziomie, z czasem okazała się być tak zintegrowana, coraz bardziej swobodnie porozumiewająca się ze sobą, zaangażowana autentycznie w zajęcia, z ciekawością i radością przyjmująca kolejne tematy, czująca się swobodnie i tryskająca energią, humorem, wyobraźnią, zacięciem teatralnym i literackim gdy przyszło do tworzenia samodzielnie scenek z bajek, opowiadania ich według swojego pomysłu, a także napisania ich i narysowania, bez trudu powstawały małe arcydzieła w postaci zabawek, a także nie było skrępowania kiedy trzeba było zatańczyć tańce amerykańskie, irlandzkie i każdy każdemu pomagał zapamiętać wszelkie związane z tym kroki taneczne!\nSzkoła przewartościowała pojęcia „babci” i „dziadka”. Kojarzą się bowiem one wciąż jeszcze z kimś mocno już starszym, nieraz niedołężnym, kochającym wnuki, ale nie mogącym im wiele dać oprócz prezentów z okazji urodzin lub pod choinkę, czasem jeszcze opowiadaniem bajek, ale to takich z zamierzchłych czasów… A tymczasem….\nTak, tymczasem nadchodzi nowa epoka, epoka babć i dziadków wciąż ciekawych świata, dbających o swoje zdrowie, a tym samym o kondycję fizyczną, mających mnóstwo zainteresowań, którzy po przejściu na emeryturę mogą je z powodzeniem realizować i mają o wiele więcej czasu wolnego niż ich zapracowane, dorosłe, dzieci. Komu zatem mogą zaofiarować swoją energię i całe bogactwo życiowego doświadczenia? Kogo dobrać sobie za towarzyszy wolnych chwil? Oczywiście, że własne wnuki, te najbardziej chłonne, czyste umysły, które aż się proszą o „zagospodarowanie” !\nAle żeby wiedzieć jak w tak zmienionym świecie jaki nastał rozmawiać z nimi, wspólnie spędzać czas, darzyć ich mądrą miłością nieocenione okazały się zajęcia jakie przygotowała Szkoła SuperBabci i SuperDziadka.\nZmieniły się bowiem czasy kiedy miało się swoje dzieci. Bo czy były kiedyś tablety i smartfony, na których teraz już parolatkowie śmigają jakby się z nimi urodzili, a dziadkowie patrzą niemal z trwogą jak na urządzenia nie z tego świata? Nowoczesność w technice dookoła zatacza coraz szersze kręgi, trzeba odnaleźć się w niej wraz z naszymi maluczkimi…\nJesteśmy nieraz zanadto bezpośredni w zachowaniach, ale czy to oznacza, że każdy może „wchodzić nam na głowę”, a szczególnie nasze ukochane wnuki? Dlatego potrzebne jest stawianie granic, nie tylko naszym wnukom, ale i innym , także samym sobie…\nJak wyrażać uczucia kiedy komputer zaczyna zastępować najbliższych ? Jak wytłumaczyć wnukom, że gra w internecie to jedno, a życie to drugie ? Jak być asertywnym i umieć powiedzieć „nie”, ale tak aby nie obrazić, nie spowodować wrogości, trudnej potem do naprawienia ?\nKusi naszych milusińskich tyle batoników, słodkich napojów w ślicznych, plastikowych butelkach, jak wytłumaczyć, że to szkodliwe i tuczy i na nic zdadzą się potem dorastającej panience diety odchudzające… Że zdrowe odżywianie na czym innym polega…\nA kiedy zostajemy sami z maluchem, który zachowuje się tak jakby go ktoś skrzywdził, widzimy pierwsze oznaki, że nie wierzy w siebie jaką bajkę mu opowiedzieć, po której zrozumie i uwierzy, że jest świetny, dobry i mądry…? A kiedy na odwrót, zaczyna pięknie malować, jak rozpoznać, że są to oznaki już malarskiego geniuszu? A kiedy pada deszcz, jest ponuro i jesiennie jak wyczarować z kawałeczka materiału, waty, czy papieru coś wesołego co swoim kolorem i kształtem rozweseli cały pokój? Jaką bajeczkę kupić, która akurat jest najwartościowsza wśród nowości?\nA my sami, nasze stosunki z teściowymi, synowymi, zięciami, nasze zdrowie i nasza rozrywka, nasz ładny, zadbany wygląd, piękno ciała i duszy które emanują kiedy zaczynamy tańczyć choćby w skromnej salce, ale już wtedy krew zaczyna prędzej krążyć i ubywa nam lat…\nPonadto sama nazwa „Szkoła”, to, że jesteśmy w szkole…. Siedzimy po dwie w ławkach, już porobiły się pary koleżanek, ta siedzi z tą, a tamta czeka kiedy przyjdzie jej towarzyszka, czujemy się jak kiedyś w klasie, szepczemy sobie coś w tajemnicy na ucho, pani prowadząca wykład nas ucisza, jesteśmy znów niesfornymi uczennicami, chętnie by się coś porozrabiało, umawiamy się na następne spotkanie, czekamy na nie z utęsknieniem, witamy się wesoło, podajemy sobie kartki, kredki, nożyczki, wełnę i inne materiały kiedy coś robimy, nikt nikogo nie krytykuje, chwalimy się nawzajem, pokazujemy sobie nasze małe arcydzieła, podziwiamy fantazję i wyobraźnię, która naprawdę zaskakuje pomysłowością, jesteśmy znów w szkole, a ucząc się mamy wrażenie, że wszystko jest jeszcze przed nami…\nZostaje nam z naszych spotkań w Szkole SuperBabci i SuperDziadka na warszawskim Ursynowie moc pięknych wrażeń , dobrej energii i tyle nauczyliśmy się! Niech teraz to przeobraża nasz świat i ubogaca świat naszych wnuków!\nMoże na koniec troszkę nostalgii słowami Juliana Tuwima?\nTęsknota w serce się wgryza\n6 grudnia 2014 admin\tDodaj komentarz\n„Wychowanie to rzecz poważna i musi się w nim mieszać przykrość z przyjemnością”.\n„Kara jest także rodzajem lekarstwa”. Arystoteles /384 p.n.e. – 322 p.n.e./\nBardzo lubimy gdy dzieci są grzeczne.\nAle życie byłoby zbyt proste gdyby małe dzieci już wiedziały co wolno, a co nie, skoro nawet my dorośli popełniamy w tym względzie nieraz niezgorsze gafy. Niemniej jednak o ile my mamy świadomość konsekwencji naszych czynów, a przynajmniej powinniśmy mieć, tak dzieci ciągle uczą się życia, ciągle doświadczają nowych sytuacji, tych dobrych i tych złych, i reagują na nie w sposób im tylko właściwy. A zatem my dorośli musimy im pokazać, powiedzieć, nauczyć jak należy postępować, na czym polegają zasady współżycia społecznego jako, że wszyscy żyjemy w społeczeństwie od najmniejszej komórki poczynając jaką jest rodzina…\n„Kary i pochwały” – tak brzmiał temat, ostatniego już, niestety, warsztatu, w tej edycji Szkoły SuperBabci i Superdziadka na warszawskim Ursynowie, który bardzo ciekawie poprowadziła Anna Owczarska – Osinska. Bo właśnie poprzez system kar i pochwał możemy uzmysławiać dzieciom co wolno, a co nie, jak należy się zachowywać i co może być kiedy świadomie będą łamać określone zasady postępowania.\nJaka jest zatem funkcja kary? Kara ma na celu poprawienie zachowania, pokazania różnicy między dobrem a złem, prowadzi do przemyśleń i zmiany, także do ochrony przed niebezpieczeństwem, wpaja zasady.\nBardzo ważne jest aby karząc nie naruszyć godności dziecka, żeby nie zrobić mu krzywdy tylko poprzez nią uświadomić na czym polegało jego niewłaściwe zachowanie. Przećwiczyliśmy to na odpowiednich, rozdanych nam, materiałach a także poprzez scenki sytuacyjne. Oto jedna z nich: rodzice wyszli do kina, powiedzieli dzieciom, że wrócą o godzinie 22-giej i o tej porze mają już spać i ma być posprzątane. Oczywiście nic z tych rzeczy nie zostało zrobione, dzieci bawiły się w najlepsze … I tutaj nasza reakcja: pytanie dlaczego nie zastosowały się do tego o co je prosiliśmy, wyrażenie, że jest nam przykro, a także, niestety, za nieposłuszeństwo kary…. A odczucia dzieci ? Odczuwały niesprawiedliwość i bunt, także wstyd i poczucie winy, wyrzuty sumienia, zaskoczenie, niezadowolenie, złość…\nKażde dziecko jest inne i inaczej należy do niego podchodzić. Należy mu podpowiedzieć jak naprawić zło, powiedzieć mu o swoich uczuciach i oczekiwaniach, sprawić aby poczuło się odpowiedzialne za to co zrobiło, ustalać zasady np. przed pójściem do sklepu, a potem egzekwować je, dajemy dziecku ultimatum, żeby wybrało co chce robić, a potem trzymało się określonych reguł i ustaleń…\nOczywiście o wiele przyjemniejszym sposobem wychowywania są pochwały. Nie zawsze jednak jesteśmy do nich skłonni. Dlaczego? Bo sami w dzieciństwie mało byliśmy chwaleni albo skąpimy im dzieciom bo stawiamy im większe wymagania, boimy się, że osiądą na laurach, bywa też tak, że skoro my byliśmy mało chwaleni to za to na odwrót nie szczędzimy pochwał naszym dzieciom i dajemy im ich o wiele więcej niż potrzebują naprawdę… O ile jednak kara ma działanie odstraszające tak pochwała niesie pozytywne wzmocnienie zachowania dziecka…\nChwalenie jednak powinno być też umiejętne. Kiedy dziecko przyniesie nam rysunek powiedzenie ogólnikowe, że ładny, nie jest pochwałą, która by je satysfakcjonowała, natomiast zwrócenie uwagi na jakiś szczegół w rysunku, np. że „te płatki kwiatka świetnie narysowałeś” to jest to, bo to będzie znaczyło, że przyglądnęliśmy się rysunkowi, poświęciliśmy mu uwagę, a tym samym uwagę pracy dziecka…\nPochwała mobilizuje do dalszego wysiłku, wzrasta samoocena dziecka, dzięki pochwałom dzieci w przyszłości będą odważniejsze, bo serce zawsze sercem się zwraca…\nO ile do dzieci należy podchodzić z sercem o tyle do teściowej z… uczuciem.. Mówiąc o uczuciach zazwyczaj mamy na myśli uczucia dobra, sympatii, szacunku, ale tutaj sprawa może być przewrotna bo uczucia to też złość, niechęć, nienawiść… Żeby jednak górę brały te pierwsze, a nie te drugie należy zadbać o nie… Jak być dobrym teściem/teściową ? O tym powiedziała nam Magdalena Stankowska, która już raz nam temat ten przybliżyła. A zaczęła od tego jak zwracać się do rodziców partnera, do królującej w żartach i kawałach mimo anielskiej duszy uciążliwej „teściowej”? Badania wykazują, że jeśli chodzi o formalne związki to w 75% przypadków jest to jednak „mama”, w 10% forma bezosobowa, ok.10% po imieniu, „babcia”, „pani”, „pan”, rzadziej…. W przypadku kiedy związek jest nieformalny i młodzi chcą żyć bez ślubu całe życie nie ma jednego modelu, każdemu odpowiada co innego, nie ma tutaj jednego wzorca. Zasadą ogólną dla obu związków jest, że to starsze pokolenie powinno decydować jak będziemy ich nazywać.\nCo jest najtrudniejsze w relacji synowej i teściowej? Różne poglądy na wychowanie dzieci, na ich żywienie, na sposoby spędzania czasu z nimi, troska o ich usamodzielnianie, ubieranie, o równe traktowanie rodzeństwa, kwestie zdrowotne/ szczepienia/, za dużo zabawek, zabobony. Wg badań 64 % nie kłóci się z teściową, w 26% konflikty są na temat wychowania dzieci, 12% to różnice światopoglądowe, 11 % różnice na temat prowadzenia domu, 11% różny styl życia…\nCo zrobić aby te problemy rozwiązywać aby było to dobre dla obu stron?\nPod uwagę powinno być brane przede wszystkim dobro dziecka, uświadomienie sobie, że to rodzice są odpowiedzialni za wychowanie dziecka, że to ich głos jest decydujący, obie strony powinny rozmawiać ze sobą, kiedy zaś zdarzy się, że ktoś nie tak postąpił przyznać się, zyskuje się wtedy dużo aprobaty. Ponadto dziadkowie nigdy nie powinni podważać w oczach dziecka autorytetu rodziców…\nWszystko zależy od dobrej woli obu stron, kiedy jest dobrze zyskuje się dodatkowego sprzymierzeńca naszego życia, a kiedy bywa, że trudno jednak nawiązać serdeczną nić, wtedy najlepiej oddalić się, choć nie jest to takie łatwe jak w tym żarcie : „Po kłótni małżeńskiej żona mówi do męża : Jeszcze dzisiaj wyjeżdżam do mamusi i możesz być pewny, że wrócimy!”\n16 listopada 2014 admin\tDodaj komentarz\n„Wasze pożywienie będzie waszym lekarstwem.” Hipokrates /460 p.n.e. – 370 p.n.e\nO odżywianiu można w nieskończoność.\nW końcu dzięki niemu żyjemy, ale też poprzez nie możemy sobie narobić niezłych kłopotów jeśli odżywiamy się nieodpowiednio czyli jemy za dużo, zbyt kalorycznie, nie zwracamy uwagi na wszelkie „polepszacze”, a słodycze zamiast warzyw i owoców są naszą największą miłością….\nMark Twain / 1835 – 1910/ przewrotnie mówi, że „jedynym sposobem utrzymania zdrowia jest jedzenie tego czego nie lubisz, picie tego czego nie chcesz i robienie tego, na co nie masz ochoty”, ale myślę że można przerobić to w drugą stronę i jeść, pić i robić to co się lubi i na co się ma ochotę jeśli odpowiednio się do tego podejdzie…\nJuż raz spotkaliśmy się, czyli słuchacze Szkoły SuperBabci i SuperDziadka na warszawskim Ursynowie z Agnieszką Kuczewską, dietetykiem, aby porozmawiać o odżywianiu, ale ponieważ za każdym razem dowiadujemy się czegoś nowego stąd z przyjemnością wysłuchaliśmy kolejnego wykładu pt.: „Jak się dobrze odżywiać”?\nBardzo ważne jest czy mamy energię czy też nie. Ogólnie zależy ona od naszego wieku, wzrostu, płci, aktywności fizycznej, stanu zdrowia, stanu fizjologicznego. Czerpiemy ją oczywiście z pożywienia – węglowodany dostarczają nam jej 50-60%, tłuszcze 25-30 %, białka 15-20%.\nCo nas pozbawia energii? Stres, brak snu, zła dieta, nieregularne posiłki, toksyny. Zaburza ją cukier /słodycze/, żywność przetworzona, żywność z dodatkiem chemii, małe spożycie warzyw i owoców, zakwaszenie organizmu.\nCukier, o czym już wszem i wobec się mówi, powoduje najpierw gwałtowny przypływ energii, a później taki sam jej spadek co skutkuje sięganiem po następnego batonika, a to powoli prowadzi w stronę nadwagi… Ponadto nadmiar cukru to nadpobudliwość, spadek odporności, choroby układu krążenia, odkładanie się tkanki tłuszczowej, zaburzenia w odczuwaniu sytości.\nZakwaszenie natomiast organizmu to częste infekcje, ogólne zmęczenie, brak koncentracji, zaparcia, nadwaga, poważne choroby jak zmiany zwyrodnieniowe stawów, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, nowotwory.\nSkąd się biorą toksyny w naszym organizmie? Z pożywienia, chemii / kosmetyki/, tytoniu, leków, stresu, promieniowania.\nCo powinniśmy zatem jeść aby nasze jedzenie przeciwdziałało tym niekorzystnym\ndla nas czynnikom?\nOdpowiadają za to związki, które znajdziemy w następujących produktach:\n-Karonetoidy znajdujące się w marchewce, dyni, brokułach, morelach, brzoskwiniach, pomidorach, szpinak,\n-Selen – w mięsie, rybach, nabiale, jajkach, orzechach,owocach, warzywach,\n-Foliany – w pietruszce-korzeniu, szpinaku, brokułach, groszku zielonym, pomarańczach, truskawkach\n-Miedź – w zbożach, warzywach, produktach mlecznych,\n-Cynk – w zbożach, nabiale , produktach mięsnych,\n-Flawonoidy – w czerwonym winie, herbacie, czarnej porzeczce, burakach,\n-Fitoestrogeny – w nasionach roślin strączkowych, ziarnach pszenicy, owocach jagodowych,\n-Glukozynolany w kapuście, jarmużu, brokułach, gorzkich warzywach np. rzodkiewce.\nUnikajmy stresu bo bardzo osłabia on nasz układ nerwowy, ale także osłabiają go cukier, syrop glukozowo-fruktozowy, sztuczne barwniki, konserwanty, głód. Ratujmy się tutaj zatem składnikami pomocniczymi takimi jak magnez, witamina B, nienasyconymi kwasami tłuszczowymi jakie zawiera m.in. siemię lniane, a także jedzmy natkę pietruszki, fasolę, groch, kaszę gryczaną, orzechy, kakao… I jedzmy regularnie, nie dopuszczajmy do głodu, aby potem nie jeść w nadmiarze wszystkiego naraz szczególnie na noc…\nPiramida zdrowego jedzenia to produkty jednoskładnikowe, jak najmniej przetwarzane, nierafinowane, nieoczyszczone, z hodowli upraw ekologicznych, tłuszcze w niewielkich ilościach – nierafinowane oleje, pestki – orzechy, dynia, słonecznik. No i zasada – im bardziej kolorowo na talerzu tym lepiej….\nA potem pani Agnieszka podała nam jeszcze przepisy na pyszne pasztety i inne dania, kto chciałby je wypróbować i jeszcze więcej dowiedzieć się o zdrowym odżywianiu może wejść na stronę www.poradniaremedia.pl\nO ile pierwsza część spotkania była prozą życia o tyle druga to czysta poezja i świat fantazji pełnej pięknych bajek opowiedzianych nam przez Agnieszkę Hakizimana, aktorkę i bajarkę znającą i umiejącą pięknie opowiadać baśnie i bajki z całego świata, a następnie stworzonych przez nas samych bo wyobraźnia nie zna wieku ani granic, wystarczy tylko pobudzić ją do życia…\nA cechy dobrego opowiadania to właśnie wyobraźnia, dystans do siebie, autentyzm, humor, pasja, empatia, przyjazny głos / modulacja/, kontakt wzrokowy, talent, ekspresja !\nMity, baśnie, opowiadania były zawsze ważną częścią każdej kultury, przekazy ustne przechodziły z pokolenia na pokolenia, sztuka ta zanika teraz wobec wszechwładnej techniki, ale żadna technika nie zastąpi żywego kontaktu , atmosfery, nastroju opowiadania, życie wtedy nabiera pięknych barw poprzez fantastyczny świat baśni …\n1 listopada 2014 admin\tDodaj komentarz\n„Zabawa jest najlepszą szkołą życia dla dziecka”. / Antoni Kępiński/\nPrawie każdy z nas miał w dzieciństwie swoją ulubioną zabawkę.\nBył to albo miś albo śpiąca lalka albo samochodzik bez których nie mogliśmy się obejść. Dawały poczucie bezpieczeństwa, że oto mamy coś swojego, stawały się naszymi najbliższymi przyjaciółmi, którym powierzaliśmy najskrytsze tajemnice i marzenia. A tajemnic i marzeń mały człowieczek ma mnóstwo i to takich , o których się dorosłym nawet nie śniło !\nO ile wybór kiedyś zabawek nie był zbyt duży stąd łatwiej było dzieciom pokochać tą jedną jedyną tak teraz stają przed takim ich mnóstwem, że zaiste trudno zdecydować się na jedną skoro tyle innych też jest wartych uwagi. Przypomina mi to osobiście przyjaciół z internetu – pisze do ciebie tyle osób, masz tylu znajomych na face, a tak ci trudno o jednego, który byłby naprawdę z tobą tu i teraz…\nZ drugiej strony jednak ten nadmiar powoduje, że można wybierać te najlepsze, najbardziej rozwijające, kształtujące spostrzegawczość, wyobraźnię, samodzielność.\nI właśnie o zabawkach – jakie wybierać, na co zwracać uwagę – opowiedziała słuchaczom Szkoły SuperBabci i SuperDziadka na warszawskim Ursynowie Beata Olszewska.\nNajważniejszą sprawa jest aby zabawka była bezpieczna zarówno jeśli chodzi o tworzywo z jakiego została zrobiona jak i elementy składające się na nią odpowiednio do wieku dziecka. Zapewniają to certyfikaty bezpieczeństwa, które powinny obowiązkowo znajdować się na opakowaniu lub etykiecie zabawki, a także zaznaczenie wieku dziecka, od którego jest dla niego przeznaczona. A zatem patrzymy przy zakupie czy jest oznaczenie Safe Toys, FSC, PEFC oraz najbardziej spełniające powyższe wymagania CE.\nNajwięcej zabawek produkowanych jest w Chinach stąd nieraz opór przed ich nabywaniem,\nale i tam obowiązują powyższe certyfikaty, a gdy do tego są to firmy takie jak Fisher-Price, Smile Play, Bright Starts, Chicco – możemy te zabawki spokojnie kupić.\nSami jednak także zwracajmy uwagę czy dla dziecka np. poniżej 3 lat zabawka ma wymiary nie zagrażające połknięciem, nie ma ostrych kantów, szklanych, metalowych krawędzi, nie jest wypełniona kawałkami metalu, drzazgami, zabawki elektryczne zawierające nagrzewające się części są właściwe dopiero dla dzieci powyżej lat 8.\nNiezależnie od wieku dziecka zasada jest jedna – nie zostawiajmy dziecka zupełnie samego z zabawkami – sprawdzajmy raz po raz co akurat robi nie mówiąc o tym, że najpiękniejsze chwile dla niego to te kiedy bawimy się z nim razem… A zatem czy to gramy w piłkę, układamy klocki lego, które szczególnie rozwijają wyobraźnię, ale też i zwyczajne, drewniane, razem gramy w gry planszowe, wspólnie bawimy się w kreatywność np. Zrób to sam…. , wszystko to nie tylko sprzyja rozwojowi dziecka, ale też zacieśnianiu naszych rodzicielskich i babcinych kontaktów.\nWypłynęła też kwestia tzw. „brzydkich zabawek”, potwornego kiczu w postaci wydzielanego przez nie odoru, odgłosów, a także wystroju jak np. lalki z makijażem, szpilkami itd. będące odzwierciedleniem wiadomej profesji… Ktoś chce zarabiać na krzywdzie dziecka wykorzystując jego bezbronność..\nCo robić z nadmiarem zabawek? Może posegregować, tymi bawimy się w tym tygodniu, a tymi w przyszłym. Tymi zaś, którymi już nie bawimy się, wyrośliśmy z nich, spełniły swoje zadanie, ale są dobre, nie zepsute, oddajemy innym dzieciom – nadmiar zabawek bowiem rozprasza, nie spełniają wtedy swoje roli, wnoszą rozkojarzenie, nerwowość, wszystkimi naraz nie da się bawić, rodzi to frustrację zamiast przyjemności…\nOd zabawek przeszliśmy do zabawy, który to temat: „Baśnioterapia – jakie baśnie klasyczne opowiadać dzieciom, by wspierać ich rozwój oraz improwizacje teatralne wokół ich treści” poprowadziła Marta Pędzieszczak.\nCzym jest „baśnioterapia”? To nic innego jak czytanie i opowiadanie dzieciom baśni celem wspierania ich rozwoju oraz pomagania im w sytuacjach kryzysowych. Baśnie należy odpowiednio dobierać kierując się m.in. potrzebami i wiekiem dziecka. I tak dla dzieci do 3,5 lat odpowiednie będą proste, krótkie opowiadanka, scenki z życia wzięte, rymowanki z powtarzającymi się rytmicznie fragmentami treści, a zatem jeszcze nie baśnie. W wieku lat 4 dziecko wchodzi w świat fantazji wtedy mogą być już baśnie, ale o mało skomplikowanej fabule, natomiast w wieku 5-6 lat baśnie już o bardziej rozbudowanej fabule.\nBaśnie powinny być oryginalne, nie sięgajmy do przeróbek. Nie czytamy baśni, które budzą w nas złe emocje bo wtedy przechodzą one na dzieci, a chodzi o to aby one miały swoje odczucia. Łatwiej jest czytać, ale cieplej opowiadać, dzieci uwielbiają gdy im opowiadamy, wtedy jesteśmy z nimi w kontakcie wzrokowym, nie róbmy jednak tego „teatralnie”, mówmy spokojnie, najlepiej przyciszonym głosem wtedy „wyciągają uszy” do słuchania …\nA potem zrobiliśmy Teatr! Prawdziwy! Posłużyły nam do tego baśnie „Goście w glinianym garnku” i „Zima”. W pierwszej dzięki kolorowym chustom i szalikom powstała żabka Rechotek, Myszka Skrobaczek, Zajączek Najadek, Lisek Ubiorek, Miś i panna mucha Burczyńska i pan bąk Burczyński. W drugiej Macocha, jej córka, pasierbica, Jabłka, Bochenki Chleba, pani Zima i przepiękny Kogut! Była w tym autentyczna radość i byliśmy znowu beztroskimi dziećmi!\nPozwolę sobie na koniec przytoczyć swój własny aforyzm „Baw się, a będziesz zbawiony…”


Crystal Cavern Megaways - nowy slot od Pragmatic Play\nOpublikowano Gru 14, 2021 09:53 AM\nCrystal Caverns Megaways – premiera slotu wideo!\nBędziesz pod wrażeniem nowego slotu wideo, który właśnie pojawił się w Social\nTournaments! Slot wideo Crystal Caverns Megaways to olśniewający klejnot sam w sobie, w którym jest mnóstwo możliwości zdobycia cennych nagród, jak nigdy dotąd! Wejdź do wnętrza groty, gdzie skrystalizowane wygrane mogą przynieść Ci nawet do 10.000x oryginalnego zakładu.\nTa zimowa bajka rozgrywa się na planszy 6×7, daj się ponieść i zacznij zbijać fortunę, tworząc kryształowe kombinacje z 9 płatnymi symbolami, ale w tym przypadku najlepszy jest SCATTER, ponieważ trafienie 4 z nich uruchomi rundę darmowych obrotów, która wzbogaci Cię jak w nigdy dotąd! Tylko po to, aby dodać dodatkową szczyptę magii do mieszanki, ten slot oferuje również funkcję opadania, rozszerzające się symbole Wild, zwiększający się mnożnik, a wszystkie te funkcje oferują własny zestaw niespodzianek, ale jeśli to nie wystarczyło, możesz być zadowolony, wiedząc, że możesz kusić los, jeśli chodzi o rundę darmowych obrotów. Gracze mogą zakupić Darmowe Spiny za 80x aktualnego całkowitego zakładu z natychmiastowym efektem podczas gry podstawowej.\nGotowy na zbieranie kryształów? Przeczytaj naszą recenzję slotu Crystal Caverns Megaways, aby poznać sekretną formułę!


Kariera zaczyna się od pomysłu\nNasza szkoła zaś pozwala się tym pomysłom rodzić, stwarza okazję do inspiracji, refleksji i podpowiada, jak urzeczywistnić marzenia. Nie inaczej było w czasie tegorocznego Ogólnopolskiego Tygodnia Kariery.\nPrzygotowaliśmy dla naszych młodszych koleżanek i kolegów szereg ciekawych imprez i warsztatów, które oprócz prezentowania konkretnych zawodów, skłoniły ich do poważnej, mimo młodego wieku, refleksji na temat własnej przyszłości zawodowej. A wybór jest olbrzymi, rynek pracy rozwija się tak intensywnie i tak prężnie, że co rusz zaskakuje nas kolejnymi potrzebami i oczekiwaniami stawianymi młodym pracownikom. Zatem co wybrać?\nPodpowiadaliśmy cały tydzień na warsztatach kulinarnych, które zgromadziły kilkadziesiąt młodych ludzi zainteresowanych zdrowym żywieniem, wersją fit znanych deserów czy pysznymi naleśnikami. Goście nie tylko dowiedzieli się jak być skutecznym w kuchni, ale sami podjęli się działania w tej materii, jak się okazało z sukcesem i smakiem.\nJednocześnie zaprosiliśmy ich do pokoju hotelowego i pokazaliśmy im go z zupełnie innej perspektywy, niż ta, którą dysponuje gość hotelowy zachwycający się porządkiem, dekoracją czy jego wygodą. Warsztaty - „Pokojowe zmagania” - okazały się wyzwaniem dla uczniów szkół podstawowych i okazją do dobrej zabawy. Czy taka może być praca? Oczywiście, że tak!\nByło również biznesowo – bo nie inaczej może być w ZSE – nasi goście ze Szkoły Podstawowej Nr 3 wzięli udział w warsztatach zatytułowanych „Na co postawić? Kilka słów o biznesie przyszłości”. tam wspólnie z naszą młodzieżą planowali i analizowali te działania, które mogą ich przybliżyć do odniesienia sukcesu zawodowego i pełnej, życiowej satysfakcji. Wszystko zgodnie z zasadą, że jak nie teraz, to kiedy?\nTa sama młodzież towarzyszyła nam również podczas warsztatów „Tajniki pracy kelnera”, podczas których zapoznali się z prawidłowym i eleganckim sposobem nakrywania stołu, poznali smak flambirowanych owoców, a i kelnerski savior-vivre przestał dla nich być tajemnicą.\nZnalazł się czas na podróże, na wspomnienie ciepłego słońca, piasku i szumu morskich fal. Wszystko to za sprawą warsztatów plastyczno-turystycznych „Turystyczny kolaż” - w czasie, których młodzież dokładnie rozplanowała i zilustrowała swoją podróż życia, zaś eksperci podpowiedzieli jak się do niej przygotować.\nDzięki inicjatywie OTK zyskujemy możliwość prezentacji tego, co stanowi podstawę działania ZSE – rzetelnej, fachowej wiedzy zawodowej, doskonałych warunków nauki, sympatycznej atmosfery i skuteczności edukacji, wyrażającej się w sukcesach i osiągnięciach naszych uczniów i absolwentów. Zatem cieszymy się, że mogliście być z nami uczniowie i nauczyciel: Szkoły Podstawowej Nr 15 z Wodzisławia Śląskiego, Szkoły Podstawowej im. Gustawa Morcinka z Krostoszowic, Szkoły Podstawowej Nr 16 z Wodzisławia Śląskiego i Szkoły Podstawowej Nr 8 z Wodzisławia Śląskiego, Szkoły Podstawowej Nr 3 z Wodzisławia Śląskiego, Sportowej Szkoły Podstawowej Nr 2 im. KEN.


⁄ Trzewiki robocze\nTrzewiki robocze ARTRA ARAUKAN kategoria S1P EN20345\nTrzewiki robocze PRAMA 8058 AVACORE kategoria S1P EN20345\nTrzewiki kategorii S1P (z podnoskiem i wkładką antyprzebiciową)\nTrzewiki robocze S1P posiadają wszystkie właściwości obuwia klasy S1, jednak z dodatkowymi właściwościami, takimi jak odporność podeszwy/wkładki na przebicie. Dzięki temu będą odpowiednie m.in. dla pracowników budowy oraz warsztatów. W przypadku obu tych miejsc użytkownicy bardzo często narażeni są na urazy mechaniczne zagrażające życiu lub zdrowiu. Ze względu na to, że trzewiki robocze S1P zaliczane są do kategorii obuwia bezpiecznego, muszą one być zgodne z normą PN-EN 20345. Wymagania, jakie określa norma, to podnosek wytrzymujący uderzenia do 200 J, wykonanie z wytrzymałej skóry, antyelektrostatyczność, antypoślizgowa podeszwa, a także odporność na benzynę, oleję oraz inne rozpuszczalniki organiczne. Ważną cechą trzewików roboczych S1P jest to, że bardzo dobrze stabilizują one kostkę oraz stopę, jednocześnie chroniąc przed czynnikami atmosferycznymi, takimi jak deszcz czy śnieg. Nie posiadają one jednak podwyższonej wodoorponości. Wybierając tego typu obuwie, koniecznie upewnij się, że posiada ono odpowiednie certyfikaty, wydane przez jednostkę notyfikowaną.\nWytrzymałe i wygodne trzewiki robocze S1P w ExpertBHP\nNasi specjaliści z dziedziny bezpieczeństwa i higieny pracy bardzo poważnie podchodzą do wyboru odpowiedniego asortymentu, zwłaszcza obuwia roboczego. Trzewiki robocze S1P muszą być bowiem wygodne i komfortowe w użytkowaniu, aby zapewnić pracownikowi jak najlepsze warunki podczas wykonywania obowiązków. Wszystkie produkty dostępne w ofercie sklepu internetowego ExpertBHP posiadają wymagane oznaczenia oraz certyfikat CE, potwierdzający zgodność z normami. Dzięki temu nasi Klienci mają pewność, że nabywają oni wysokiej jakości trzewiki robocze S1P, co gwarantuje ich użytkownikom wysoki poziom bezpieczeństwa.


wynajem aut - Gwiazdor.net - Gwiazdorski Katalog Stron - 1 -\nNie dysponujesz własnym autem, a potrzebujesz go na kilka godzin? Przyjeżdżasz na weekend do Gdańska lub spędzasz tam wakacje? Nie masz ochoty podróżować komunikacją miejską, jednak nie chcesz jechać własnym samochodem? Najlepiej dolecieś samolotem, a na miejs\t...\nNajtaniej wypożyczamy pojazdy do rozmaitych zastosowań firmom i osobom indywidualnym. Na uproszczonych warunkach w kilka sekund wypożyczysz auto z doskonałymi dodatkami i atrakcyjnej stawce. Wypożycz pojazd o jakiejkolwiek godzinie dzwoniąc, internetowo ewentu\t...\nSzukasz pojazdu na specjalną okazje? Zachęcamy do sprawdzenia http://samochod-doslubu. eu. Jest to strona poświęcona zagadnieniu samochodów vintage na wesele i nie tylko. Wesele to unikalne wydarzenie - wymaga więc wyjątkowego środka lokomocji. Omawiamy wszelk\t...\nProducenci małych samochodów oferują nam modele, które można dowolnie dopasować do swoich potrzeb. Można mieć małe miejskie autko wyposażone w bardzo mały, ale jednocześnie mocny silnik. Dzisiaj samochody mają zamontowane turbosprężarki, dlatego z jednego litr\t...\nSamochody zasilanie gazem są w Polsce wielkim hitem. Dzisiaj gaz jest o połowę tańszy od benzyny, a jeśli mamy dobrej klasy instalacje LPG to zużycie gazu jest praktycznie takie samo jak w przypadku bezczynny. Można na tym naprawdę wiele zaoszczędzić, a im kto\t...


Strona główna / Nasza oferta / Okazje / Podziękowania / Bukiet "Dla Ciebie"\nUroczy bukiet składający się z róż w rozmaitych barwach z dodatkiem zieleni. Z jego pomocą przekażesz każde uczucia. Bukiet będzie wykonany przez lokalną kwiaciarnię Euroflorist. Zdjęcie bukietu jest poglądowe - produkt finalny zależy od dostępności kolorów róż.\n- mały bukiet jest z 3 kwiatów plus przybranie\n- średni bukiet jest z 5 kwiatów plus przybranie\n- duży bukiet jest z 7 kwiatów plus przybranie


Używany sprzęt sportowy w atrakcyjnej cenie - Pracownia Rozwoju\nHome » Webstore » Sport » Używany sprzęt sportowy w atrakcyjnej cenie\nDodane: 2018-10-05 | Kategoria: Webstore / Sport\nZaliczasz się do grona osób, które przez cały rok prowadzą aktywny tryb życia? Uwielbiasz uprawiać różne sporty wodne lub zimowe? Jeśli chcesz mieć na wyciągnięcie ręki używany sprzęt sportowy, to lepiej nie mogłeś trafić. Odwiedzając nasz sklep internetowy sam będziesz mógł zdecydować jakie akcesoria kupić. Jeśli zależy Ci na jakości i jednocześnie na przystępnych cenach, to polecamy Ci przejrzenie działu z akcesoriami testowanymi lub używanymi. Znajdziesz w nim między innymi narty, deski snowboardowe, kaski, kamizelki na wodę, żagle i wiele innych. SPRAWDZONE ZAKUPY ONLINE Według nas używany sprzęt sportowy jest świetną alternatywą dla tych, którzy nie dysponują odpowiednimi środkami na zakup nowych akcesoriów i którzy nie chcą rezygnować ze swoich ulubionych zajęć. W ofercie posiadamy także sporo nowości rynkowych, a nasz wykwalifikowany zespół sprzedawców chętnie doradza, które rozwiązania wybrać. Jeśli więc chcesz mieć do czynienia ze sporym wyborem, szybką dostawą i zakupami robionymi bez wychodzenia z domu, to serdecznie zapraszamy na naszą stronę.\nNajlepsza dostępna na runku wylewka betonowa. Cena jest bardzo przystępna, ponieważ nasza firma w szczególności dba o swoich klientów. Skontaktuj się z nami już teraz i otrzymaj wyjątkowe wynagrodzenie za swoje działania. Dla naszej organizacji bardzo ważne jest to, żeby oferowane przez nas usługi były ja...\nMałe dzieci powinny jak najintensywniej rozwijać swoją wyobraźnię i kreatywność. W późniejszym czasie, te umiejętności przydadzą się im w szkole lub zabawie z rówieśnikami. Fisher price klocki dla najmłodszych, które zakupisz w ofercie sklepu internetowego Lorienek, to świetna propozycja, która zapew...\nNieodłącznym elementem dekoracyjnym każdego lokalu mieszkalnego jest dobrana pod kątem stylu aranżacyjnego lampa wisząca, najlepszym miejscem w przestrzeni internetowej do znalezienia stylowych i elegancko prezentujących się lamp, jest sklep online Światło-Cienie. Wieloletnia obecność na rynku dostawców no...\nW kuchni należy dbać o higienę, ponieważ nawet najmniejsza ilość bakterii może spowodować problemy żołądkowe. Jednakże nie jest to prosta sprawa, ponieważ kuchnia to miejsce przyrządzania wielu potraw, do których używa się mnóstwa akcesoriów kuchennych. Aby móc utrzymać należyty porządek, trzeba ...\nSprzedaż rowerów Kross


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > TRZY BILLBOARDY ZA KSIĘŻYCEM. 5 najlepszych ról SAMA ROCKWELLA\nDebiut reżyserski jednego z aktorskich ulubieńców Ameryki wypadł naprawdę okazale, a to za sprawą intrygującego scenariusza i absolutnie bezbłędnego Sama Rockwella, który wciela się tu w gwiazdora telewizji, który – rzekomo – zaczyna prowadzić podwójne życie, pracując także jako zabójca na usługach CIA. Film na podstawie scenariusza Charliego Kaufmana nosi charakterystyczne dla tego twórcy znamiona – rzeczywistość niejednokrotnie ustępuje miejsca fantazji, a granice pomiędzy prawdą a fikcją zostają skutecznie zatarte. W tym wszystkim znakomicie odnajduje się Rockwell, który brawurowo kreuje postać tak silnie przekonaną o własnej wyjątkowości i “misji”, że aż nieodróżniającą wytworów własnej wyobraźni od realiów. Świetna, wielowymiarowa rola, która na dobre rozsławiła nazwisko Sama.\nTo sztuka zagrać postać, która swą obrzydliwością wprost rozsadza ekran. Dokładnie pamiętam moment podczas pierwszego seansu niesamowicie wzruszającej Zielonej mili, kiedy to pomyślałem sobie, że ktoś taki jak “Dziki Bill” Wharton nie powinien był kalać swą obecnością tak zacnego filmu. Byłem wówczas przekonany, że Sam Rockwell nie wyjdzie już poza kreacje psychopatycznych, skrajnie odpychających dupków – tak bardzo mnie wówczas przekonał swoją rolą. Dziś oczywiście wiem, że Wharton to postać, której zadaniem było uwypuklenie szlachetnej postawy głównych bohaterów, ale za każdym razem cieszę się z brutalnego finału, na jaki zapracowuje sobie w Zielonej mili bohater kreowany przez Sama – do tego stopnia Rockwell uwiarygodnił tę postać swoją imponującą grą.\nMOON. Dobre science fiction w starym stylu\nMOON Najlepsze najgorsze wakacje Niebezpieczny umysł Sam Rockwell Trzy billboardy za Ebbing Missouri zielona mila