Choroba a związek. • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nChoroba a związek.\nRe: Choroba a związek.\nprzez Shadowmere 16 sie 2010, 14:52\nNenaja, jest.moje zaburzenie zawsze rzutowało na nasz związek,ale Adam byl odporny,pelen werwy i energii -znosil wszystko.ostatnio trochę osłabł.\nprzywyklam do tego,że jeśli wychodzę,uciekam,"wyprowadzam się",to on mnie goni,uspokaja,przyprowadza do domu.Przedwczoraj nie wyszedl za mną.\nBardzo się kochamy,oboje zgodnie stwierdziliśmy,że jesteśmy "miłościami naszego życia",chcemy walczyc o ten związek.Ale wesolo nie jest.\nprzez Nenaja 16 sie 2010, 15:16\nJest ciężko i niestety będzie ciężko...taki to już urok tego choróbska ale to że chcecie walczyć o ten związek, to już jest bardzo dużo... także fakt, że podjęłaś leczenie :) A jeśli nawet jest źle, to nie możesz dopuszczać myśli o rozstaniu, ani z Twojej strony, ani że on Cię zostawi....Pamiętaj, że Bardzo Cię Kocha i że jemu też jest ciężko, bo chce Ci z całych sił pomóc, ale nie wie jak.\nPamiętam dobrze jak po mojej kłótni z K. wyszłam i nie poszedł za mną, byłam załamana, myślałam, że już mu na mnie nie zależy....staram się nie uciekać i wyjaśnić wszystko na spokojnie, to czasem emocje biorą górę i wychodzę. Obydwoje mamy wtedy czas na przemyślenia i uspokojenie się, a na następny dzień wyjaśnienie wszystkiego na spokojnie.\ntak sobie o kryzysach piszemy i bach.... u nas się pojawił... po prostu cudownie\nprzez dogomaniaczka 17 sie 2010, 08:08\nja jestem z moim 3 lata, kryzysy były, ja chciałam go zostawić "dla jego dobra" , wybił mi to z głowy..wiele razy myślałam o tym gdy było źle..teraz już nie, wiem że będzie przy mnie zawsze nawet jak będzie ciężko..że nawet jak będą kryzysy to jest to normalne i sobie poradzimy..ze wszystkim i z chorobą też..dopóki mamy siebie..chyba nie mamy prawa decydować za tę drugą osobą nawet jeśli chodzi o jej dobro..jeśli sam będzie miał dosyć tego dodatku do mnie jakim jest nerwica odejdzie..ale ja już nie będę tak myśleć. razem można znieść o wiele więcej. gdybym go nie poznała nie wiem czy byłabym teraz tutaj , nie przetrwałabym ostatniego roku, a że oboje czasami mamy dosyć, że są kryzysy..trudno..takie życie..myślę że i tak moja nerwica spowodowała że jesteśmy ze sobą bliżej niż wiele innych par bo od początku przez to razem przechodzimy..trzeba walczyć o miłość.\nprzez stracony 17 sie 2010, 10:24\nGłównie rzez chorobę rozpadło się moje małżeństwo. Nie wiedziałem, że jestem chory chociaż sygnały były wyraźne. Ex skupiona nad swoimi dolegliwościami bagatelizowała moje. Miała serdecznie dość tego jak mówiłem, że źle się czuję i nie przyszło jej do głowy, że ze mną coś jest nie tak. Nawet sygnał ostrzegawczy, czyli nasilenie depresji i wizyta u psychiatry nic nie wniosły. Prawdopodobnie dla niej to były moje wymysły. Sam tkwiłem w beznadziejności, żonie nic nie mówiłem i tylko zastanawiałem się w jaki sposób skończyć z sobą by coś z tego miały, by finanse przez chociaż krótki czas nie były problemem.\nprzez dolorka21 17 sie 2010, 11:04\nPiszę w sprawie swojego chłopaka, jesteśmy już ze sobą ponad rok, ale nie jestem pewna jego zaangażowania w związek. Dlaczego te forum? Bo mam wrażenie że za wszystko odpowiedzialna jest nerwica, leczy się od roku u psychologa (powiedział mi po pół roku leczenia). Nie ma w zwyczaju dzwonić pierwszy, wyjazdy nad morze czy góry tylko ja proponuje, o grze w tenisa nie chce słyszeć, chociaż dawniej to była jego pasja) Pytając wiele razy, w końcu się dowiedziałam, że nie kocha mnie tak jak bym tego chciała. Nie jest pewny tego co czuje, czy się tylko przywiązał\nczy to miłość -nerwica ma na to wpływ? czy to problem nie wynikający z choroby?) On chce umierać z tęsknoty, chce śnić o mnie po nocach, ale nic takiego nie doświadcza. Wszystkie uczucia odbieram jak by były przytłumione, taka pustka wewnętrzna.Jednak chce ze mną być.\nSytuacja ta trwa juz długi czas, ciągle z uwagi na to dochodzi do spięć. Zachowuje się jak zwierze w klatce, szuka wyjscia, w pracy flirtuje z współpracownicami w poszukiwaniu tych emocji, których mu brakuje. Daje mi do zrozumienia bym odeszła, bo nic z tego nie będzie, ze marnuje czas,\njednak sam nie chce odejść bo sie boi. Powiedzcie mi co robić, kierując się własnym doświadczeniem,no bo kto zrozumie leopiej sytuacja jak osoba mająca podobny problem?\n17 sie 2010, 10:35\nprzez Shadowmere 17 sie 2010, 15:29\njeśli jest z Tobą ze strachu a nie z milości-to pokaż mu drzwi\nprzez dolorka21 17 sie 2010, 17:32\nBoi sie, bo wie ze ma prawie wszystko czego oczekiwal, jednak nie jest pewny uczuc i ciagle sie wacha. Najbardziej boi sie zle podjetej decyzji, poczucie winy go dobije jesli popelni blad. A nie wie co ma, bo jedyne emocje jakie potrafi wyrazac to zlosc.\nSzykuje sie nam wyjazd do Norwegii, nie wiem czy to dobry pomysl jechac z nim.\nprzez Shadowmere 17 sie 2010, 17:33\ndolorka21, ja też nie wiem.Szczerze mówiąc balabym się byc z takim chlopakiem.\nprzez buu 07 lis 2010, 10:34\neufrozyna napisał(a): Ja mam ciągle kłopoty w związkach przez moje „zaburzenie”.. To na ogół osoby z którymi jestem mają mnie dość. I szczerze mówiąc nie dziwię się im bo ja siebie też mam dość. Często mam w ogóle problem ze stworzeniem związku, już nie mówiąc o jego utrzymaniu. W tej chwili jestem sama.\nU mnie związki są ciągłą huśtawką, nikt nie wytrzymuje moich zmian nastroju, mojego „dramatyzowania”, oskarżania, wymyślania problemów. Nikt nie wytrzymuje tego, że raz lgnę do kogoś a potem odpycham tą osobę, że raz się staram a za chwilę mam wszystko w dupie. Zawsze jest za dużo emocji, skrajnych emocji. To wszystko powoduje, że duszę się w związku z kimś.\nPodpiszę się pod tym wszystkim\nObecnie mam takie wahania, wątpliwości i myśli, że za którymś razem coś i tak się posypie.. już nie wiem co z tym robić\ndolorka21 napisał(a): Boi sie, bo wie ze ma prawie wszystko czego oczekiwal, jednak nie jest pewny uczuc i ciagle sie wacha. Najbardziej boi sie zle podjetej decyzji, poczucie winy go dobije jesli popelni blad. A nie wie co ma, bo jedyne emocje jakie potrafi wyrazac to zlosc.\nJakie to jest paradoksalne, nielogiczne i zwyczajnie głupie.. dostaję to czego chce, ale mimo to ciągle doszukuje się czegoś więcej.\nprzez depresyjny86 07 lis 2010, 15:44\nShadowmere dlaczego bała byś się być z takim chłopakiem?


Dionizos I orfeusz\nPobieranie 158.69 Kb.\nRozmiar 158.69 Kb.\nProwadzi nas najpierw do Teb w Beocji. U Frygów Zemelo,\nczyli Semele, była boginią Ziemi. W greckiej zaś mitologii jest\nkobietą śmiertelną, jedną z córek protoplasty Tebańczyków, Kad\nmosa. Jej piękność zachwyciła Zeusa, co nie uszło uwagi Hery.\nPostanowiła zgotować jej zgubę, i to z jej własnym udziałem.\nW postaci staruszki przyszła do Semele. Czy wyraziła podziw dla\nwielkiego dostojeństwa jej miłośnika? A może raczej zasiała w jej\nsercu wątpliwość, czy miłośnik jest zaiste władcą olimpijskim, jak\njej już powiedział? Różnie mit o tym opowiada, dość, że namówiła\nją, by poprosiła miłośnika o pojawienie się przed nią w całej\nswojej wspaniałości. Semele, mniemając, że jest w tym wielce\nprzebiegła, przy najbliższym nawiedzeniu jej wymogła z góry\nobietnicę, że spełni on jedno jej życzenie. Ten przysiągł na Styks,\ntakiej zaś przysięgi, jak wiemy, żaden bóg nie może złamać. I oto\nSemele wypowiada swoje szaleńcze życzenie! Zasmucił się Zeus,\nale cóż – przysiągł!\nWe wspaniałości i grozie Zeusowej epifanii Semele musiała\nzginąć. Nie sprostała blaskowi, a zwłaszcza bijącym, jak grad,\npiorunom. Padła porażona, spłonęła. Dopiero później jej syn, już\nw mocy swojej chwały, wywiedzie ją ze świata podziemnego\ni Semele stanie się boginią. To będzie kiedyś.\nTeraz Zeus postanowił uratować swoje dziecię. Było ono, według części tradycji, już wtedy ubóstwione przez zetknięcie się z boskim ogniem bijących w Semele piorunów. Olimpijski władca wydobył dziecię z popiołów spalonej matki i wcisnął je w swoje udo, aby tam doczekało czasu narodzenia. Było bowiem dopiero w szóstym miesiącu życia. Gdy nastała właściwa pora, dziecię wynurzyło się na świat, doskonale ukształtowane. Był to mały Dionizos, bóg „dwa razy urodzony”. Trzeba było jeszcze go ukryć przed nie nasyconym bynajmniej gniewem Hery.\nTradycja mityczna rozmaicie to ukrywanie przedstawia. Według Herodota (2, 146, 2), który w ogóle najwcześniej o sposobie przyjścia tego boga na świat powiadamia nas, Dionizosa sam Zeus zaraz po urodzeniu, zaszytego w swoje udo, „zaniósł do Nysy, która leży powyżej Egiptu w Etiopii”; w Afryce więc umieszcza historyk ową różnie lokalizowaną miejscowość. Jak opowiada jeden z trzech hymnów homeryckich Do Dionizosa, dwudziesty szósty w zbiorze (w. 1-13), wypiastowały maleńkiego w jarach Nysy, chyba nie afrykańskiej, nimfy.\nBluszczem uwieńczonego, głośno wołającego\nDionizosa opiewam. syna Zeusa i Semele\nWspaniałego. Jego z rąk władczego ojca\nNimfy pięknowłose przyjęły i piastowały\nCzule w jarach Nysy. Z woli rodzica wzrastał\nW wonnych pieczarach, zaliczony do nieśmiertelnych.\nKiedy zaś boginie wychowały go troskliwie, tylekroć\nOpiewanego, zaczął przemierzać leśne ostępy\nGęsto spowity bluszczem i wawrzynem. A nimfy\nSzły wszędzie, gdzie je wiódł. Las bezmierny trząsł się w ich\nWitaj, Dionizosie, o ty z bujnymi gronami!\nPozwól nam się radować jeszcze raz w tej porze,\nA od tej pory znowu przez długie jeszcze lata!\nNieraz słyszymy, iż z polecenia Zeusa zaniósł dziecię (w posta\nci koziołka, jak notuje Apollodoros, 3, 4, 3) do nimf Hermes. Albo\nmoże powierzył ledwie urodzonego na wychowanie królowi Ata\nmasowi i jego drugiej żonie, Ino, nakazując ubierać go w szaty\ndziewczęce, aby zmylić Herę. O tych przybranych opiekunach\nboga trzeba tu szerzej opowiedzieć. Atamas to syn Ajolosa jako\npraojca plemion eolskich, król beockiego miasta Orchomenos.\nPierwszą jego żoną była bogini Nefele, „Chmura”. Następnie\npoślubił Ino, córkę tebańskiego Kadmosa, siostrę Dionizosowej\nmatki, Semele. Hyginus w swojej relacji pomija Nefele, wymienia\nzaś (Fabularum liber 239) jeszcze inną żonę, Temisto. Według\nprzeważającej wersji Nefele urodziła Atamasowi Friksosa i Helle,\nIno zaś Learehosa i Melikertesa.\nPodniecana zazdrością wobec bogini, Ino prześladowała dzieci Nefele i pragnęła zgotować im zagładę. Ponoć wyprażyła zbożowe ziarna, czym sprawiła, że nie zakiełkowały, a gdy zaniepokojony tym cudem Atamas wyprawił posłańców do Delf, wracających namówiła Ino, by powiedzieli królowi, że Apollo żąda złożenia w ofierze czy to samego Friksosa, czy oboje dzieci Nefele. Bogini jednak czuwała. Ukazała się we śnie synowi i kazała obojgu uciekać. Nawet zesłała im w tym celu barana o złotym runie. Baran, ledwie go dosiadły, poniósł dzieci na wschód. Właśnie gdy lecieli nad morską cieśniną oddzielającą Europę od Azji, Helle spadła do morza, które odtąd zwane jest na tym obszarze „Morzem Helle”, Hellespontem. Friksos zaś dotarł do Kolchidy, leżącej w Azji na północno-wschodnim wybrzeżu Morza Czarnego. Przyjął go panujący w tej krainie król Ajetes. Ocalony chłopiec w ofierze Zeusowi złożył barana, a jego złote runo zawiesił na dębie w świętym gaju Aresa. Odtąd będzie ono pod strażą Ajetesa. Przybędą dla zawładnięcia nim Argonauci. Wróćmy jednak teraz na dwór w Orchomenos, gdzie Atamas i Ino wychowali Dionizosa.\nDzieje te osaczone są ze wszystkich stron zazdrością. Pod wpływem owej namiętności Hera postanowiła zemścić się na opiekunach syna Semele. Poraziła królewską parę szaleństwem. Tradycja rozmaicie opowiada o tym, co się potem działo, lecz zawsze są to zdarzenia przeraźliwe. Według jednej z wersji szalona Ino wybiegła z domu jako jedna z bachantek Dionizosa i przebywała w ich gronie tak długo, że Atamas pomyślał, iż umarła, i właśnie wtedy poślubił wymienioną przez Hyginusa Temisto, córkę Hypseusa. Także z tą żoną dochował się dwojga dzieci. I oto dowiaduje się po latach, że Ino żyje. Znowu przytomną sprowadza się na orchomeński dwór skrycie albo jawnie. A tymczasem Temisto usiłuje zabić dzieci Ino. Ponieważ postanowiła uczynić to pod osłoną nocy, kazała służebnicom ubrać jej dzieci na biało, a dzieci Ino na czarno, iżby mogła je rozróżnić. Ale jedna służąca (mówiono potem, że była to sama Ino w przebraniu) oszukała panią: odziała dzieci odwrotnie, niż było nakazane. Zapadła noc, w której Temisto nieświadomie zamordowała własne dzieci. Gdy to pojęła, odebrała sobie życie. Niektórzy badacze mniemają, iż cały ten potworny epizod Temisto jest jeno późniejszym wtrętem do tradycji mitycznej. Wróćmy więc jeszcze raz do owego momentu w Orchomenos, gdy Atamasa i Ino ogarnia szaleństwo rzucone przez Herę.\nOto Atamas w obłędzie zabił starszego syna, Learehosa. Różnie o tym mówiono: albo że w zaćmieniu umysłu mniemał, iż wymierza strzałę czy to w jelenia, czy w lwa, albo prościej i straszniej – iż chwycił Learchosa w szalone ręce i roztrzaskał o kamienie. Wtedy Ino z młodszym synem w ramionach uciekła. Szaleniec jednak biegł za nią, zażarty. Wspięła się na urwisko nadmorskie, w rozpaczy rzuciła się z dzieckiem w morze. Ulitowało się wreszcie nad nią możne bóstwo: czy to był Dionizos, czy raczej Afrodyta, różnie mniemano. Dość, że moc boska przemieniła Ino w boginkę morską o imieniu Leukothea, co znaczy: „Biała-Bogini” albo może: „Biegnąca (od theo, „biegnę”)-po-Bieli”, czyli po morskiej pianie. Także Melikertesa ubóstwiono. Odtąd zwał się Palajmon, czyli „Zapaśnik”. A co z nieszczęsnym Atamasem? Uciekł z Orchomenos i osiedlił się w Epirze, na zachodnich zboczach gór Pindos, w krainie zwanej potem Atamanią.\nTakie kłębowisko zdarzeń wzniecił niechcący Dionizos, kiedy\ngo do Orchomenos przyniesiono. Najprawdopodobniej dopiero po\nowych burzliwych dziejach zabrano stamtąd boga i powierzono go\nbezpieczniejszym piastunkom, nimfom z Nysy. Tu jeszcze raz staje\nprzed nami pytanie, gdzie ta miejscowość się znajduje. Gdy\nsięgamy do leksykonu Hesychiosa, dowiadujemy się, że jest to\nłańcuch górski, ale gdzie on jest – któż powie? Spotykamy to\nmiano w Arabii, w Etiopii, Egipcie, Babilonii, Erytrze (może\nchodzi o Morze Czerwone?), Tracji, Tesalii, Cylicji, Indiach, Libii,\nLidii, Macedonii, Syrii, a także na wyspie Naksos. Niewiele więc\nnam wyjaśnia uczony Hesychios. Nimfy jednak, to zdaje się być\npewne, bardzo czule się o Dionizosa troszczyły. Owidiusz w Prze\nmianach (7, 294-296) opowiada nawet, że kiedy Medea odmłodzi\nła Ajsona, Dionizos, który ujrzał to z wyżyny olimpijskiej, nakłonił\nczarodziejkę, aby przywróciła młodość także owym nimfom, wów\nczas już pełnym lat, jego opiekunkom niegdyś.\nTeraz zbliżamy się do mocy Dionizosa wypiastowanego, doro\nsłego. Musimy sobie przypomnieć, iż jest to bóg, który do Grecji\nprzybył z innej strefy. Dlatego opowieści o nim będą dziejami\ndokonywanych przez niego podbojów, nieraz spokojnych, nieraz\npolegających na pokonywaniu gwałtownego oporu niedowiarków.\nJedną z owych walk stoczonych przez boga było starcie z Likur\ngosem, synem Dryanta, królem Edonów w Tracji. Sprzeciwiał się\non oddawaniu czci bogu winorośli, kazał wyrwać wszystkie wino\nrośle, jakie się krzewiły w jego kraju, a nawet rzucił się na\nwyposażone w tyrsy bachantki, służebnice boga. Srogo ukarał go\nza to Dionizos, a karę tę wspomina już Homer w jednej z rzadkich\nu tego epika wzmianek o Dionizosie (Iliada, 6, 128-141 ). Gdy\nw bitwie pod Troją achajski Diomedes patrzy na przeciwstawiają\ncego się mu potężnego Trojanina Glaukosa, zastanawia się, czy\nprzypadkiem nie jest to istota boska, i tak powiada:\nJeśli jesteś jednym z nieśmiertelnych i przyszedłeś tu z nieba,\nJa nie zamierzam walczyć z niebiańskimi bogami.\nAni bowiem syn Dryanta, mocny Likurgos, długo nie wyżył,\nKtóry z bogami niebiańskimi wojował: kiedyś\nPiastunki szalejącego Dionizosa ścigał po świętym\nNysejon. Wszystkie one porzucały na ziemię tyrsy,\nGdy oprawca Likurgos dźgał je wolim ościeniem.\nSam także Dionizos uciekł, pogrążył się w topiel morską.\nTetyda go strwożonego przytuliła do łona;\nTak bardzo go przeraziły groźby owego męża.\nLecz wreszcie się rozgniewali bogowie błogo żyjący,\nKronida oślepił Likurgosa, który też nie żył już długo,\nAlbowiem był w nienawiści u wszystkich nieśmiertelnych bogów.\nPrzeto z błogosławionymi bogami nie chcę wojować.\nO wiele bardziej zażarta i słynniejsza walka rozgorzała między\nDionizosem i Penteusem, przedstawiona w jednym z największych\nutworów teatru greckiego, w przywołanych już przez nas cytatami\nBachantkach Eurypidesa. Penteus był synem Echiona i córki Kadmo\nsa, Agawe, i następcą samego Kadmosa na tronie tebańskim. Gdy\nwokół miasta odbywały się w borach obrzędy dionizyjskie, zaczął on\ngłosić, iż nowy bóg jest oszustem, a jego wyznawczynie pomocnica\nmi oszustwa albo istotami przez niego łudzonymi. Tebanki tłumnie\nbiegły ku nocnym tańcom na halach Kitajronu. Penteus robił, co\nmógł, żeby im przeszkodzić. Ale nawet zbrojne zastępy nie mogły ich\nzatrzymać, nazbyt przemożnie gorzał w nich duch dionizyjski. Nagle\nstało się tak, że przed oblicze króla przywiedziono tajemniczego\ncudzoziemca, który może był dionizyjskim kapłanem. Penteus wtrącił\ngo do lochu, lecz boska moc uwolniła więźnia. Nauczony respektu\nwobec nieznajomego, władca posłuchał jego rady, by się przebrał za\nkobietę i poszedł sam zobaczyć, co owe wyznawczynie czynią w bo\nrach. Wdrapał się Penteus na drzewo i podglądał. Menady jednak\nwyśledziły króla, ściągnęły go z drzewa i rozszarpały w strzępy,\na wśród zabójczyń były jego siostry i własna jego matka, która\nrozpoznała swój czyn dopiero po ochłonięciu z dionizyjskiego szaleń\nOpowiadano też inne groźne epizody, pokazujące dowodnie, co dzieje się z istotami ludzkimi sprzeciwiającymi się kultowi Dionizosa. Oto w tak swojskiej dla nowego boga Beocji, w znanym mu zapewne z dziecinnych lat Orchomenos, córki Minyasa, chwiejnie w tradycji nazywane: Alkitoe (Alkatoe), Leukippe i Arsippe (Aristippe, Arsinoe), kiedy wszystkie kobiety pobiegły ku tańcom, siedziały w domu i przędły, aczkolwiek ponoć sam Dionizos w postaci dziewczęcia przyszedł do nich i zachęcał, by nie stroniły od boru. Nawet boga nie posłuchały (a chyba boskość choć trochę przeczuły przecież!), więc z woli Dionizosa napełniły ich pokój widma dzikich bestii, na wrzecionach zamiast lnu snuły się winorośle, cały też pokój rozbrzmiał niepojętymi głosami niewidzialnych menad. Córki Minyasa oszalały. Już jako istoty obłąkane rzucały losy, która z nich ma wreszcie złożyć hołd Dionizosowi. Wypadło na Leukippe, jej tedy syna, Hippasosa, rozszarpały w dionizyjskiej ofierze. Ciągle w szaleństwie, wybiegły z domu, czy to po to, by tańczyć z menadami, czy tylko po to, aby swą hańbę gdzieś ukryć. Bogowie przemienili nieszczęsne bluźnierczynie w nietoperze albo w jakieś inne nocne stwory. Także w bogatym Argos trafiali się buntownicy. Słyszymy, że wrogiem nowego kultu był król tego miasta Akrizjos, ojciec słynnej Danae.\nGdy coraz więcej opowiadano o pokonywaniu przez Dionizosa\noporu wrogich mu ludzi, wpatrzono się również w jego lata\nwcześniejsze, w dzieciństwo. Pauzaniasz nieraz nam powtarza\nlegendy lokalne. W Brasjaj więc (albo Prasjaj), miasteczku na\nwybrzeżu Lakonii, mówiono (Przewodnik po Helladzie, 3, 24, 3),\nże kiedy Kadmosowi Semele urodziła tajemniczego wnuka, kazał\nją i dziecię włożyć do skrzyni i zepchnąć na morze. Właśnie do\nPrasjaj fale skrzynię przyniosły. Gdy ją otworzono, Semele była\nmartwa, a Dionizos żył. I ponoć, według Prasyjczyków, właśnie\nwtedy powierzono maleńkiego sierotę rękom Ino.\nNie zawsze jednak napotykał wrogość, nieraz tylko udzielał ludziom darów, ale pobliże boskości i tak mogło być groźne. Tu rozwiera się przed nami attycka legenda o Ikariosie. Był to wieśniak żyjący w Attyce w czasach jednego z pierwszych królów Aten, w porze dionizyjskiego nawiedzenia. Ikarios miał córkę Erigone („Urodzoną-w-Wiośnie”). Dionizosa przybywającego do Attyki przyjął bardzo gościnnie, więc wdzięczny bóg dał mu w darze winną latorośl i bukłaki z winem. Wieśniak na wozie objeżdżał kraj, rozpowszechniając uprawę winorośli. Kiedyś jednak upoił kilku pasterzy tak, że legli jak kłody. Ich towarzysze mniemali, że Ikarios ich otruł. Według Apollodorosa (3, 14, 7) nazajutrz zrozumieli swoją pomyłkę i pogrzebali go. Według Hyginusa (ł30) zostawili nie pogrzebanego. Co jest pewne, to to, że Erigone, pod której pieczą pozostał wiejski dom, daremnie czekała na ojca. Wyruszyła na poszukiwanie, mając u boku wiernego psa, Majrę; obocznym imieniem dziewczyny stało się Aletis, „Wędrowniczka”. To też pewne, że właśnie Majra jej wskazała – czy to grób Ikariosa, czy nie pogrzebane ciało. Dziewczyna z rozpaczy powiesiła się na ocieniającym ojca drzewie. Bogowie miłosiernie przemienili Ikariosa w gwiazdozbiór Bootes („Poganiacz-Wołów”), Erigone według tego mitu w gwiazdozbiór Panny (głoszono też, że stała się nim raczej Astraja, Virgo Astraea, bogini sprawiedliwości, gdy odeszła z ziemi w wieku „żelaznym”), wierną Majrę zaś w Kanikułę, „Psią Gwiazdę”.\nOpowiadano też, że po śmierci Erigone, zanim miłosierdzie\nprzemieniło ją w konstelację, rozszerzyła się jakaś niedola, może\nmania samobójcza wśród młodych kobiet. A może był to niszczący\nzasiewy skwar, który potem przypisywano „Psiej Gwieździe”?\nKtoś, może sam Aristajos, syn Apollina i Kyrene, opiekun stad,\npasiek i gajów, ale też tropiciel kochanej przez Orfeusza Eurydike,\nzapytał Apollina o radę. Apollo nakazał uczcić Ikariosa i Erigone.\nW wiejskim obrzędzie, na pamiątkę śmierci Erigone, strząsano\nz drzew małe wizerunki dziewczęce. Mówiono również, że Arista\njos wyjednał u Zeusa czterdzieści dni rozkosznie chłodnego wiatru\nwśród samego żaru lata.\nW jednym z hymnów homeryckich Do Dionizosa, siódmym\nw zbiorze, słyszymy o zapierającej dech w piersi przygodzie Dio\nnizosa. Autor utworu już w pierwszych wersach sławi jego mło\nO Dionizosie opowiem, synu chwalebnej Semele,\nJaki on się ukazał na skale nad morzem jałowym.\nUrodziwy jak mąż w pierwszym rozkwicie młodości.\nWłosy się rozwiewały dokoła jego głowy\nBujne, ciemne. Na mocnych zaś ramionach miał pharos\nPurpurowe. . .\nOto nadpłynął chyży statek piratów, których autor nazywa\n„tyrseńskimi”; najprawdopodobniej chodzi tu o nie mówiących po\ngrecku ludzi z Tracji. Ujrzawszy pięknego młodzieńca, zaraz się\nzmówili, wyskoczyli z nawy, chwycili Dionizosa i zanieśli na\nstatek. Co za łup, co za niewolnik, którego można sprzedać! Uznali\ngo bowiem za syna królów Zeusowego chowu. Nie wiedzieli, że\nto ktoś o wiele, wiele większy! Usiłowali go spętać dotkliwymi\nwięzami, lecz one na ciele nieznajomego pękały. A on sobie\nsiedział na pokładzie. W jego ciemnych oczach iskrzyło się światło\nuśmiechu. Wreszcie sternik pojął. Krzyknął do majtków: „Czy nie\nwidzicie, że to bóg? Zeus albo Apollo, a może Posejdon. Zgoła nie\ndo ludzi, lecz do Olimpijczyków jest podobny. Wysadźmy go na\nbrzeg, nie tykajmy go, bo się może na nas rozgniewać”.\nNa to kapitan statku: „Szaleńcze, pilnuj wiatru i żagli! Myślę, że ten mąż chciał dopłynąć do Egiptu albo na Cypr, może do Hyperborejczyków, a może jeszcze dalej. Przecież on wreszcie do nas przemówi, powie nam, jakich ma przyjaciół i jaki dobytek, skoro dajmon nadarzył go nam”. I oto co się dzieje (w. 32-54).\nRzekłszy to, nastawił maszt i żagiel na statku.\nWiatr zadął w żagiel. Majtkowie z obu stron narządzili\nOsprzęt. A niebawem ujrzeli dziwne zjawiska.\nNajpierw wino słodkie, wonne, po czarnej nawie\nZaczęło płynąć strumieniem. Zapach od niego niebiański\nWionął. Wszyscy majtkowie, widząc to, osłupieli.\nI nagle u szczytu masztu, w obie strony, winorośl\nRozpostarła się bujna, liczne z niej zwisały\nGrona, a ciemny bluszcz wił się po maszcie w górę\nBłogosławiony kwiatami, z mnóstwem dorodnych jagód.\nNa wszystkich kołkach do wioseł widziało się wieńce. Piraci,\nKiedy to zobaczyli, do sternika wołali,\nŻeby przybił do brzegu. Ale bóg w lwa strasznego\nU dziobu statku się zmienił i wielkim głosem zaryczał.\nNa środku nawy zadziwił też: kosmatego niedźwiedzia\nUczynił; ten podniósł łapy, zażarty. U burty\nLew się pojawił, spode łba patrząc ponuro. Więc wszyscy\nNa rufę uciekli, w trwodze skupili się wokół sternika\nRozsądnego. Lew nagle skoczył na kapitana\nI chwycił go. Wtedy majtkowie rzucili się, jeden za drugim,\nW jasne morze, przed dolą chroniąc się przeraźliwą,\nI stali się delfinami. Litując się nad sternikiem,\nBóg go powstrzymał i uszczęśliwił, mówiąc do niego...\nKrótkie słowa, jakie Dionizos zwraca do ułaskawionego sterni\nka, zostały w początkowym wersie skażone przez kopistów. Potem\n(w. 56-57) bóg rzecze:\nJam rozgłośnie krzyczący Dionizos, którego powiła\nCórka Kadmosa, Semele, gdy w miłości złączyła się z Zeusem.\nI autor pięknego hymnu jeszcze pozdrawia boga (w. 58-59):\nWitaj, dziecię pięknej Semele! Kto by ciebie zapomniał,\nTen w żaden sposób nie może słodkiej ułożyć pieśni.\nŻegluga z piratami była przymusową podróżą Dionizosa. O innych, bardziej jego własnych i o wiele dalszych wędrówkach opowiadano w Grecji już we wczesnych wiekach. Eurypidesowi jest dobrze wiadome, iż bóg, który przybył najprawdopodobniej ze wschodu, wyprawiał się na jeszcze odleglejszy wschód. W prologu Bachantek (w. 13-22) Dionizos, nawiedzając Teby, tak przemawia:\nDaleko za mną Lidia, ten kraj złota,\nPrzeszedłem pola Frygii, skwarnej Persji,\nI miasta Baktrii, i ziemię zim srogich\nMedyjską, także Arabię szczęśliwą\nI całą Azję od morza do morza,\nW której się, w pięknie zbudowanych miastach,\nMieszają Grecy z ludźmi innej mowy.\nTu do pierwszego całkiem helleńskiego\nPrzybyłem miasta, tamtych nauczywszy\nObrzędu, abym stał się jawnym bogiem.\nMożna by rzec, iż w jego tropy pójdzie Aleksander Wielki. Kiedy zaś poszedł i kiedy horyzont geograficzny Greków ogromnie się rozszerzył, zaczęto i dla boga wykreślać coraz to dalsze i dalsze szlaki. Mówiono o jego wyprawie do Indii. Nieraz też utożsamiano go z różnymi bóstwami owych wschodnich krain. Ten amalgamat różnych mitologii zostanie scalony przez poetę greckiego późnej starożytności, Nonnosa z Panopolis w Egipcie w V wieku po Chr., w bardzo obszernym poemacie Dionysiaka. Jego treść jednak w niewielkim tylko stopniu należy do zajmującej nas teraz mitologii greckiej.\nOsoba tak niepokojąca, a tak wyrazista, Dionizos od początków VI wieku przed Chr. często się jawi w sztuce greckiej. Na wazach widzimy go w różnych epizodach: na krzewiącej się winoroślą nawie z hymnu homeryckiego (przepiękna waza Ateńczyka Eksekiasa z połowy VI wieku), pijącego wino z Heraklesem, towarzyszącego Semele albo otoczonego satyrami, sylenami, nimfami, menadami; nieraz obserwujemy na wazach z V i IV wieku, jak wynurza się z Zeusowego uda albo jak w maleńkości powierzany jest na wychowanie nimfom. Czy brodaty, czy promiennie młody, jest tak na wazach, jak w rzeźbie zawsze piękny. Osobliwość zaś jego miejsca w boskości polega także na tym, iż jedyny spośród wielkich bogów olimpijskich miał on matkę śmiertelną (tylko ludzka była też matka Heraklesa, ale ten heros za życia nie był bogiem, stał się nim dopiero na stosie żałobnym, i to nie bogiem z tych największych). Dionizos obraca się we wszechświecie zawsze jako bóg, choćbyśmy nie wiedzieli, odkąd on jest bogiem: czy od momentu, gdy piastującą go w swoim łonie matkę spalił blask nie na ludzką miarę, czy od chwili „drugiego” urodzenia się maleńkiego z macierzystego uda Zeusa? Co niewątpliwe: on bogiem, a spopielona matka w Hadesie. Czy było możliwe, żeby zapomniał o niej? Tradycja grecka uznała, że nie zapomniał.\nJuż pod koniec Teogonii (w. 942) czytamy, że oboje, Dionizos\ni Semele, są teraz bogami, a Pindar oznajmia w drugiej Odzie\nOlimpijskiej (w. 25 i n.):\nŻyje wśród bogów olimpijskich\nTa, co umarła w łoskocie\nPallas ją miłuje,\nBardzo ją kocha Zeus Ojciec\nI uwieńczony bluszczem syn.\nO tym, co się stało, zwięźle opowiada anonimowy epigramat,\nktóry Antologia Palatyńska (3, 1 ) wzięła z inskrypcji w Kyzikos:\nPięknowłosą Kadmosa i Harmonii córkę,\nKtórą w samym porodzie zabił Zeusowy grom,\nWyprowadza znad Acherontu syn, miłośnik tyrsu,\nTen, co bezbożną pychę Penteusa starł.\nPotwierdzają tę tradycję Diodor Sycylijski, Apollodoros, Plutarch, Pauzaniasz, a wcześniej odwołuje się do niej Arystofanes, gdy w komedii Żaby, wystawionej w roku 405 przed Chr., ukazuje żartobliwie wędrówkę Dionizosa do podziemia już nie po matkę, lecz po dopiero co zmarłego ulubieńca, Eurypidesa. Scenę tamtego wielkiego, synowskiego zstąpienia w otchłań umieszczano rozmaicie, bo też pewnie rozmaite, po różnych stronach rozrzucone, były zejścia do podziemia, a przy tym ukryte. Opowiadano, że sam Dionizos nie mógł znaleźć drogi. Pokazał mu ją niejaki Prosymnos (u Pauzaniasza – Polimnos, co jednak jest może pomyłką kopisty) za obiecaną zapłatę. Kiedy Dionizos wrócił z otchłani, jego przewodnik już nie żył, lecz zapłatę otrzymał: wystrugany z gałęzi figowej fallus wetknięty w grób.\nPauzaniaszowi, jak nas w Przewodniku po Helladzie (2, 37, 5-6) informuje, niemało opowiedziano o jednym z miejsc zstąpienia, Bagnie Alkyonijskim (w Argolidzie, w pobliżu Bagna Lemy): „Zobaczyłem tak zwane Źródło Amfiaraosa oraz Bagno Alkyonijskie, przez które pono Dionizos zszedł do Hadesu, żeby wyprowadzić stamtąd Semele, jak mówią Argejczycy, dodając, iż to zejście wskazał mu Polimnos. Bagno Alkyonijskie jest zaiste otchłanne, nie słyszałem o nikim, kto by zdołał dosięgnąć jego dna. Nawet Neron, który kazał sporządzić sznury, jedne z drugimi powiązane, na długość wielu stadiów, i spuszczać w dół ołowianą kulę przyczepioną do nich, nie pomijając niczego, co mogłoby pomóc temu doświadczeniu, nie zdołał się jakiegokolwiek dna domacać. To również usłyszałem, że chociaż rozlana tu woda wydaje się każdemu spojrzeniu w każdej porze cicha i spokojna, jednak ktokolwiek próbuje przepłynąć ją, zostaje wciągnięty, zatopiony i wypluty przez topiel. Obwód jeziora nie jest wielki, mierzy jedną trzecią część stadium. Brzegi jego są obrośnięte trawą i krzewami. Obrzędów, jakie się nad nim co roku odbywają nocą, nie wolno mi [albo: byłoby bluźnierstwem, uch hosioin) rozgłaszać dla wszystkich uszu”.\nTo znaczy, że są tajemne, jak zresztą, w dużej mierze, samo też zejście Dionizosa do podziemia. Co można było wyjawić, to na przykład taki szczegół, jaki znamy dzięki scholiaście komentującemu Żaby Arystofanesa: Hades po długich pertraktacjach zgodził się wypuścić Semele, jeśli w zamian za nią Dionizos przyśle mu swoje szczególne ukochanie z powierzchni ziemi. A on niczego na ziemi tak nie kochał, jak bluszczu, winorośli i mirtu. Przysłał mirt, i dlatego ludzie wtajemniczający się w jego misteria wieńczą głowę mirtem. To są drobiazgi, a ważne jest to, co zwięźle streszcza Apollodoros (3, 5, 3): „Wyprowadziwszy swoją matkę z Hadesu i nazwawszy ją Thyone [«Otrzymującą-Ofiary»], wzniósł się z nią do nieba” . Ten sam mitograf w innym miejscu swego dzieła, wcześniej (1, 3, 2), wspomina innego wędrowca do podziemia, też powiedzionego tam miłością, którego musimy napotkać, gdy idziemy śladami Dionizosa. Grecki erudyta, wyliczając potomstwo Muz, pisze:\n„Kaliope urodziła Ojagrosowi, a rzekomo Apollinowi, Linosa,\nktórego zabił Herakles, i Orfeusza, który uprawiał grę na kitarze,\na śpiewem poruszał kamienie i drzewa. Kiedy jego żona Eurydike\numarła ukąszona przez węża, zszedł do Hadesu, pragnąc wyprowa\ndzić ją na górę, i nakłonił Hadesa, żeby ją wypuścił. Ten obiecał,\nże tak uczyni, jeśli Orfeusz nie odwróci głowy aż do chwili\npowrotu do domu. Nieposłuszny jednak, odwrócił się i zobaczył za\nsobą żonę, która wtedy musiała odejść z powrotem. Ten to Orfeusz\nwynalazł też misteria Dionizosa, a rozszarpany przez menady\nzostał pogrzebany w Pierii”.\nGenealogię Orfeusza podawano rozmaicie. Jako matkę wymieniano nie wyłącznie, lecz najczęściej, Kaliope (dosyć często też Polihymnię), ojca zaś upatrywano raczej w Ojagrosie, trackim królu, który może był bogiem rzeki, niż w Apollinie. Orfeusz więc przyszedł na świat w Tracji, skąd powszechnym zdaniem dzisiejszej nauki nawiedził Grecję kult dionizyjski. Nie można ani wykluczyć, ani wykazać, iż jest on osobą historyczną, założycielem tego, co nazywamy orfizmem, prorokiem przeistoczonym w micie. Nie spotykamy jego imienia ani w Iliadzie i Odysei, ani w hymnach homeryckich, ani w epice przypisywanej Hezjodowi. Mityczną chronologię Orfeusza określa uczestnictwo jego w wyprawie Argonautów, poświadczone najstarszą wzmianką o nim, jaką mamy: nie jest to wzmianka literacka, lecz wizerunek na znajdującej się dziś w muzeum delfickim, a pochodzącej ze skarbca Sykiończyków (zbudowanego około r. 525 przed Chr.), małej metopie (płycie z fryzu doryckiego), przedstawienie pieśniarza z lirą w rękach, jak stoi na okręcie Argo, a zachowana inskrypcja głosi: Orphes. Imię to, powiedzmy na marginesie, nie ma uświęconej przez dykcjonarze etymologii, jeśli jednak sami szukamy dla trackiego muzyka współbrzmień na obszarze mowy greckiej, nasuwają się chyba dwa rdzenie: ten, który jest zawarty w wyrazie orphanos, „sierocy”, i ten, który uznacza ciemność – orphne, „ciemność nocy”, „noc”.\n. ..a nieprzeliczone\nLatały ptaki nad jego głową\nI ryby w górę z ciemnego\nWyskakiwały morza do taktu pięknej muzyki..\nTę wieść, zawartą w jednym z fragmentów Simonidesa z Keos\n(VI wiek przed Chr.) potwierdzają i rozszerzają późniejsi poeci.\nWedług tego, co powiada Ajgistos w Ajschylosowym Agamemno\nnie (w. 1629-1630) ów śpiewak „wiódł za sobą wszystkie rzeczy\npięknem swojego głosu”. W Bachantkach Eurypidesa chór zasta\nnawia się (w. 556-564), dokąd Dionizos prowadzi swoje menady.\nCzy do Nysy, zwierząt\nKarmicielki, tyrsem wiedziesz\nPoświęcone ci orszaki, Dionizosie,\nCzy ku korykijskim szczytom?\nA może na porosłe gęstym\nLasem stoki Olimpu,\nGdzie Orfeusz, do wtóru kitary,\nŚpiewem przyciągał do siebie drzewa,\nPrzyciągał zwierzęta z boru?\nTego samego autora Ifigenia w Aulidzie dodaje (w. 1211-12 I 2),\nw błaganiu królewny podstępnie sprowadzonej na zagładę, do\norszaku orfejskiego jeszcze skały.\nGdybym ja, ojcze, moim głosem, jak Orfeusz,\nMogła nakłaniać skały, by szły za mną...\nDosyć stara, poświadczona przynajmniej w V wieku przed Chr.,\njest tradycja o miłości Orfeusza i Eurydike, po raz pierwszy\nwyraźnie w Eurypidesowej Alkestis (w. 357-362), w słowach Ad\nmeta do umierającej za niego żony:\nGdybym miał mowę i śpiew Orfeusza,\nBy córkę Demeter lub małżonka córki\nPieśniami zaczarować, a ciebie wyrwać z Hadesu,\nZszedłbym tam, i ani pies Plutona, ani\nWsparty na wiośle przewoźnik dusz, Charon,\nNie zatrzymaliby mnie, aż wywiódłbym cię na światło.\nJak więc Dionizos po matkę, Orfeusz zstąpił do podziemia po\nżonę. Zdaje się, że w epoce klasycznej i jeszcze w III wieku przed\nChr. rozmaite krążyły pogłoski o tej wyprawie. Była chyba wersja,\nże pomyślnie wyprowadził żonę do słonecznego świata, jak też\nwersja zupełnie przeciwna, że nawet nikogo z podziemia nie\nprowadził, gdyż wypuszczono ku niemu tylko „pozór”, phasma,\nżony. W końcu jednak zapanowała taka tradycja, jaką krótko\nstreszcza Apollodoros, a przedstawiają zwłaszcza poeci łacińscy:\nprzypisywany, z dużym prawdopodobieństwem, młodemu Wergi\nliuszowi poemat Culex (Komar), Wergiliuszowe Georgiki, które\nprzywołamy, i Owidiuszowe Przemiany ( 10, 1-85).\nNajwcześniejszy utwór, w którym spotykamy imię żony Orfeu\nsza, to poemat bukolicznego poety greckiego, Moschosa z Syrakuz\n(II wiek przed Chr.), Epitaphios Bionos, lament nad śmiercią poety\nteż bukolicznego, Biona, w którym to utworze autor chciałby tak\nwskrzesić poprzednika, jak niegdyś Persefona (w. I 23-124) „dała\nsłodko grającemu na formindze Orfeuszowi powrót Eurydike”;\nzdaje się, iż Moschos jeszcze wierzył, że tracki śpiewak zdołał ją\nwyprowadzić. Imię zaś, które tu po raz pierwszy brzmi dla nas, jest\ndosyć banalne, znaczy: „Szerokowładna”, więc krótko mówiąc –\nksiężniczka. Była dryadą. Teraz, gdy śledzimy dzieje roztopione\nw tylu przejawach przyrody, w poruszeniach zwierząt, drzew i gła\nzów, odpowiednia jest pora do uporządkowania rodzajów istot,\nktóre już nieraz spotykaliśmy, nimf. Szczególnie zwróciły naszą\nuwagę osobliwe nimfy „Jesionowe”, Meliai.\nOgólnie trzeba powiedzieć, że są to żeńskie bóstwa przyrody, wyrażające boską moc, jaka przenika góry, wody, lasy, drzewa, a także różne miejsca, regiony, miasta. Ich miano, nymphe, może być też słowem pospolitym, oznaczającym „dziewczynę”. Łatwo się więc domyślić, że wszystkie nimfy są młode i ładne. Wszystkie też przepadają za muzyką i tańcem. W przeciwieństwie do bogów są śmiertelne, aczkolwiek żyją bardzo długo, a nigdy się nie starzeją. Uważane są za córki Zeusa, nie wiemy jednak, w jakim stopniu dosłowności mamy to pojmować. Tyle się mówi, iż dopuszczane są nieraz na boskie zgromadzenia olimpijskie. Różne są rodzaje nimf. Dryady (dryades) zrazu były boginkami dębów (dryes), potem stały się nimfami wszelkich drzew. Odmianą dryad są hamadryades („razem-z-dębami”), umierające wtedy, gdy drzewo pada albo więdnie. Alseides są nimfami całych gajów (alse), naiades (od nao, „płynę”) – wód lądowych, oreades – gór (ore) i grot. Zaliczono do nimf również okeanidy, córki Okeanosa i Tetys, oraz nereidy, córki Nereusa, jak też boginie różnych miejscowości, po założeniu grodów czczone nieraz jako małżonki ich fundatorów. Nimfy są przeważnie życzliwe dla ludzi, obsypują łąki kwiatami, u boku Apollina i Hermesa pomagają pilnować stad, wspierają, zwłaszcza jako nimfy źródeł, spragnionych i chorych. Mogą jednak też zwodzić prostodusznych, nie gorzej niż satyry i syleny. Widuje się je w orszaku Pana albo Artemidy i w nocnych korowodach dionizyjskich. Mogą wywieść wędrowca na bezdroża, a nawet porazić go szaleństwem.\nJedną z takich słodkich, ale i groźnych istot była Eurydike. Orfeusza kochała wiernie. Jeśli wierzyć wersji podanej przez Wergiliusza w Georgikach (4, 453-527), wąż ukryty w wysokiej trawie ukąsił ją śmiertelnie w stopę wtedy, gdy nieprzytomnie uciekała przed chcącym ją zniewolić Aristajosem, synem Apollina i Kyrene, ojcem Akteona, tak, tym opiekunem stad, ogrodów i pasiek, który wydawał się nam tak łagodny. Przeczytajmy tu (od w. 460) opowieść zawartą w Georgikach. Nad umarłą Eurydike płaczą góry i rzeki, zwłaszcza trackie. Orfeusz schodzi do podziemia przez tę samą jaskinię na lakońskim przylądku Tajnaron, w którą też pogrąża się Herakles idący po Cerbera. Many (manes), to łacińskie określenie duchów umarłych, najczęściej wywodzone przez etymologów od starołacińskiego przymiotnika manus, „dobry”; byłaby to więc nazwa eufemistyczna, zjednująca życzliwość, jak w grece nazwanie Erynii Eumenidami (pod tym też imieniem spotkamy je tu u Wergiliusza: przebywają one w podziemiu, wymierzając kary przestępcom; zarazem jednak ścigają występnych na ziemi). W jednym tylko momencie widzimy tu przykład ciężkiego winowajcy, Iksjona, który według Pindara (druga Oda Pytyjska, w. 31 i n.) pierwszy z ludzi zabił swego krewnego, według zaś Genealogii (znanych nam we fragmentach) Ferekydesa z Aten (V w. przed Chr.) – zgładził teścia, aby nie zapłacić ceny za żonę; usiłował targnąć się na Herę, za co nasłano nań widziadło Hery, z którym pono spłodził Centaurów albo ich przodka; w Tartarze przykuto go do wiecznie obracającego się koła. Pierścień rzeki Styks jest dziewięciokrotny, a całą opłyniętą nią dziedzinę Wergiliusz nazywa Avernus (od greckiego a-ornos, „bez ptaków”, z powodu trujących wyziewów), co właściwie jest mianem jeziora w Kampanii Neapolitańskiej, jednego z zejść do Hadesu.\nZapłakały siostrzane dryady, lamentem\nNapełniły wyżynę gór. Szczyty Rodope\nI Pangeju i ziemia wojenna Rezusa,\nGeci, Hebrus, ateńska Orytyja - łkały.\nA on, by ukołysać swoją chorą miłość,\nSzedł samotny, z cytarą, i w pustce nad morzem\nI gdy gasnął, opiewał, tylko ciebie. Wreszcie\nWszedł w wąwozy Tenaru i wyniosłe Disa\nBramy, i zaciemnione czarną trwogą bory,\nGdzie są Many i groźny król, i serca, które\nNie ulegają ludzkim błaganiom. A jednak,\nNa dźwięk tej pieśni, z głębi Erebu powstały\nCienie, wiotkie obrazy, duchy, tłum niezmierny,\nNiby ptaki, co tłoczą się pośród gałęzi,\nPod liśćmi, kiedy burza wygnała je z gór.\nSzły matki, szli mężowie, cienie bohaterów\nWielkoduszych, szli chłopcy i młode dzieweczki,\nSynowie przed oczyma rodziców na stosach\nSpaleni, wszyscy, których więzi czarne bagno\nI obmierzłe sitowie Kocytu, to gnuśne\nRozlewisko posępnej wody, i stygijski\nDziewięciokrotny pierścień. Osłupiały domy\nPodziemne i najgłębsze czeluście Tartaru,\nEumenidy i żmije, które się w ich włosach\nKłębią sine. Troistą paszczę rozwarł Cerber\nI przestało się kręcić Iksjonowe koło.\nW powrocie przetrwał wszystkie próby. Z odzyskaną\nEurydike, kroczącą z tyłu (Prozerpina\nTak nakazała), wracał do świata, gdzie wiatr\nPotrafiły przebaczać) zaćmiła mu zmysły\nZ bezlitosnym ciemności władcą. Grzmot potrójny\nPrzetoczył się nad mrokiem Awemu. Krzyczała:\n„Cóż to jest za szaleństwo, które mnie zgubiło\nI ciebie, Orfeuszu? Wyrok mnie okrutny\nWzywa z powrotem. Oczy mrużą się i gasną.\nŻegnaj! Noc mnie już niesie ogromna, gdy ręce\nKu tobie, już nie twoja, wyciągam bezsilne”.\nChciałby powiedzieć. Już mu więcej nie pozwolił\nNa przeprawę przez moczar przewoźnik podziemny\nCo miał czynić Orfeusz, dokąd pójść, gdy żonę\nPo raz drugi utracił? Jakim teraz płaczem\nMógłby jeszcze poruszyć i Many, i bóstwa?\nOna, zimna, płynęła już w stygijskiej łodzi.\nLudzie mówią, że miesiąc za miesiącem. całe\nSiedem miesięcy, tam, gdzie podniebne urwisko\nU pustynnych Strymonu brzegów, pod mroźnymi\nGwiazdami płakał, swoje dzieje opowiadał.\nKoił tygrysy, pieśnią wlókł za sobą dęby.\nTak płacze Filomela w topolowym cieniu,\nGdy jej pisklęta wieśniak nieczuły wyciągnął\nZ gniazda, takie młodziutkie, bez piór: ona szlocha\nCałą noc i zawodzi, siedząc na gałęzi;\nWszędzie słychać jej skargę. Nie szukał miłości\nI żaden śpiew weselny już go nie przyciągnął.\nSam przez hyperborejskie lody, Tanaidę\nŚnieżną i łęgi szronom rypejskim na zawsze\nPoślubione wędrował, nad porwaną płacząc\nEurydike i darem utraconym Disa.\nWreszcie niewiasty, taką wiernością wzgardzone,\nW kraju Cykonów, kiedy święcono obrzędy\nI odprawiano w nocy Bachusowe orgie,\nRozszarpały młodzieńca, strzępy jego ciała\nRozrzuciły daleko po polach. Gdy zdartą\nZ marmurowego karku głową miotał Hebru\nEagryjskiego bystry nurt, sam głos, sam zimny\nJęzyk przyzywał, resztą tchnienia, Eurydike,\nO, biednej Eurydike! I wzdłuż całej rzeki\nImieniem Eurydike brzegi rozbrzmiewały.\nW opowieści, jaką czytamy w Komarze, który może być mło\ndzieńczym utworem Wergiliusza, są jeszcze ważne szczegóły.\nDowiadujemy się, że im obojgu nie wolno było, aż do wyjścia na\nziemię, ani odwrócić głowy, ani odezwać się choćby słowem. Nie\nsłychać, żeby on złamał drugi zakaz, ona zaś, jak nas Komar\nzapewnia (w. 289-293), ściśle ustrzegła obu; ale Orfeusz nie tylko\nobejrzał się za nią, lecz chciał ją pocałować.\nOna, doznawszy przedtem surowości Manów,\nLecz ty okrutny, okrutniejszy, Orfeuszu,\nZłamałeś wolę bogów, czułych ust szukając.\nNa zadziwiającej, choć znanej nam tylko z rzymskiej kopii\nw Neapolu, płaskorzeźbie greckiej z kręgu Fidiasza, Eurydike stoi\nmiędzy Orfeuszem a Hermesem, który według owej attyckiej\nwersji towarzyszył jej jako Psychopompos. Orfeusz i Eurydike\nchcieliby zostać razem, patrzą ku sobie, ona opiera rękę na\nramieniu męża. Daremnie. Drugą jej rękę trzyma Hermes. Orfeusz\nwróci sam na ziemię. Georgiki przedstawiły błądzenie po krainach\npółnocnych (mityczne Rhipaei Montes), do których według Gre\nków zaliczała się i Tracja, ale samotnik powędrował i dalej, aż nad\nTanaidę (Don). Przyjęta w Przemianach (10, 72-85) wersja o tym,\nże próbował jeszcze raz dostać się na tamten świat, ale Charon\nodpędził go, oraz że unikając odtąd kobiet pierwszy wśród Traków\nwymyślił homoseksualizm, należy do ubocznych, chyba późnych\ndodatków do głównej tradycji, takich jak i to, że lirę Orfeuszową\nbogowie przemienili w gwiazdozbiór, a może nawet to, co opowia\nda Wergiliusz, iż odcięta jego głowa wołała, inni mówią: nadal\nśpiewała cudownie i długo płynęła po morzu, aż do wyspy Lesbos,\ngdzie ją pogrzebano.\nO wiele częściej głoszone jest, iż zginął rozszarpany przez\ntrackie kobiety, według Wergiliusza: w kraju Cykonów (Kikones).\nTrudno dociec, czy dlatego że wybrał pono inwersję, czy za samo\nto, że stronił od kobiet, czy wreszcie z tego powodu – co jest\nwersją najwięcej dającą do myślenia – że zaniedbywał obrzędy\ndionizyjskie, które one praktykowały jako menady; byłoby to\nsprzeczne z tym, co przeczytaliśmy u Apollodorosa ( 1, 3, 2), iż\nwłaśnie on „wynalazł misteria Dionizosa”.\nWidzimy, że przez wieki trwała w świecie antycznym rozbież\nność interpretacji, brak stanowczej odpowiedzi na pytanie, czy\nOrfeusz praktykował i rozwijał misteria Dionizosa, które znamy\ngłównie jako ekstatyczne orgia menad w górach, czy misteriom\nowego boga przeciwstawiał swoje, odmienne. W VI (albo może\njuż w VII) wieku przed Chr. pojawili się w greckich krajach,\ngłównie w Attyce i w południowej Italii, głosiciele nauki, dotyczą\ncej tych samych tajemnic życia po śmierci, na których skupione\nbyły doktryny, tak niedokładnie nam znane, misteriów eleuzyń\nskich, a zarazem nowego pojmowania natury ludzkiej, tak ciała,\njak i duszy. Nauczyciele ci powoływali się na to, co niegdyś głosił\nOrfeusz. Skąd zaś on znał owe tajemnice? Poznał je wtedy, gdy\nnawiedził podziemie, zaprowadzony tam miłością.\nPrzechował się zbiór osiemdziesięciu siedmiu greckich hymnów\norfickich, zwróconych do różnych bogów i bogiń; pochodzą one\nz czasów dosyć późnych, najprawdopodobniej już z wieków cesar\nstwa rzymskiego, lecz przetrwały w nich, obok elementów no\nwych, także składniki pierwotnej doktryny. Bardziej zbliżyć się do\ndawnych wyznawców orfizmu pozwalają nam znajdowane przez\narcheologów w grobach orfickich złote płytki z inskrypcjami, po\nuczającymi, jak należy postępować na tamtym świecie; jak na\nprzykład ta, uważana za starą (V-IV wiek przed Chr.):\nPamięci (Mnamosynas) to jest mogiła. Kiedy ci przyjdzie umrzeć,\nPrzed tobą domy Hadesa niezłomne: po prawej\nJest zdrój, a nad nim cyprys stoi biały;\nTam, zstępując w dół, orzeźwiają się dusze umarłych.\nDo tego zdroju nie podchodź od razu blisko,\nNajpierw bowiem napotkasz wodę, która płynie\nChłodna z jeziora Pamięci, a są tam strażnicy,\nOni z przemyślnego serca dobędą takie pytanie:\nCzego właściwie szukasz w mroku zgubnego Hadesa?\nPowiedz: Jam syn Brzemienia (Barens) i gwiaździstego Nieba,\nPragnieniem spalony konam, dajcie mi co rychlej\nChłodnej wody, która płynie z jeziora Pamięci.\nPrzecież się ulitują, bo król podziemny tak każe,\nPrzecież dadzą, abyś pił z jeziora Pamięci,\nPrzecież niemałą przejdziesz drogę, świętą, po której\nInni też kroczą wsławieni mystowie i bakchanci.\nDoktryna orficka, o ile ją możemy poznać z różnych rozproszonych w literaturze greckiej śladów, głosiła, że Tytani, wypuszczeni z podziemia, rozszarpali i pożarli ukochanego syna Zeusowego, urodzonego przez Persefonę, Zagreusa (co ma pono znaczyć: „Wielki-Łowca”), jeszcze jako boskie dziecię, ale Zeus ocalił serce dziecięcia i wszczepił je w Semele, aby urodziła drugiego Zagreusa, inaczej mówiąc: drugiego Dionizosa, który przyjdzie na świat jako już „potrójnie urodzony”. Tytanów zaś spalił piorunem, a z ich popiołów stworzył rodzaj ludzki, który ma w sobie element „tytaniczny”, zły (owo „Brzemię”, Barea, jak przed chwilą dowiedzieliśmy się z płytki orfickiej), oraz skarb prawdziwie boski, dziedziczony po ciele Zeusowego dziecięcia, które Tytani wchłonęli w siebie. Najprawdopodobniej obcował z tą doktryną dionizyjsko-orficką, tak szerzącą się w południowej Italii, wspomniany już przez nas prorok apolliński z Samos i z italskiego Krotonu, Pitagoras, kiedy nauczał, że trzeba duszę wyzwolić z „ciała-grobu” (soma-sema).\nOrfeusz jednak, będąc prorokiem, był zarazem poetą, co jest\nczymś na pewno niższym, ale też mającym swoją cenę. Wiele\nświadectw uwydatnia tę okoliczność, iż właśnie dzięki cudownej\nmuzyce i śpiewowi tak wzruszył zwłaszcza Persefonę, że zgodziła\nsię na wypuszczenie Eurydike z podziemia. W Komarze jest obraz\n(w. 277-285) jednoczący całą tradycję o głębokim związku jego\nsztuki z przyrodą.\nLos, przedtem sprzyjający, robił go zuchwałym.\nOrfeusza. Dąb nawet wyrwał korzeń z gleby\nI szedł [luka w tekście] i szemrzące lasy\nChciwą korą chwytały słowa jego śpiewu.\nGdy jechała przez niebo: konie chciały słuchać,\nWięc słuchałaś, dziewico, mącąc prawa nocy.\nByła to poezja na pewno odmienna od epiki Homerowej. Być\nmoże Grecy nieraz rozmyślali o różnicy między obiektywną sztuką\nepicką a tamtą, nieznaną zresztą w epoce historycznej, poezją. Jeśli zaś było przeciwieństwo między Dionizosem a Orfeuszem, to może przejawiło się ono także w tym, że pod patronatem boga powstał nowy rodzaj poezji obiektywnej (nie orfejskiej, która jednak w dziejach Europy też będzie wracać). Obecność Dionizosa w sztuce rozgrywa się najbardziej w tym miejscu u stóp ateńskiego Akropolu, które do dziś nazywamy „teatrem Dionizosa”. Już wspomnieliśmy o tym, że w miesiącu Elafebolionie (marzec-kwiecień) jedną z głównych uroczystości najważniejszego święta ku czci Dionizosa, Wielkich Dionizjów, stanowiły odbywające się w tym teatrze przedstawienia teatralne. Ruiny, jakie dziś tu widzimy, pochodzą z okresu trochę późniejszego od epoki najświetniejszego rozkwitu teatru ateńskiego, V wieku przed Chrystusem. Wcześniej był na ich miejscu teatr o podobnym kształcie, ale w przeważającej mierze drewniany.\nWidownia antycznego teatru składała się z półkolistych, wspinających się w górę rzędów ław, które otaczały leżący w dole okrągły plac gładko brukowany, zwany orchestrą, czyli „miejscem tańca”. Na orchestrze, naprzeciw półkola ław, znajdował się drewniany barak, po grecku.skene, z którego wyłaniali się aktorzy. Aktorzy występowali tylko trzej naraz, ale w różnych częściach sztuki ten sam aktor mógł odgrywać różne postacie, wyobrażone różnymi maskami; występowali aktorzy zawsze w maskach. Wy-chodzili z baraku i po odegraniu części sztuki, czyli jednego z „epizodów”, z powrotem do baraku wchodzili. Przez niemal cały zaś czas trwania przedstawienia znajdował się na orchestrze chór, czyli zespół ludzi – również w maskach – którzy, wykonywali rodzaj powolnego tańca i do wtóru muzyki wygłaszali między poszczególnymi epizodami poetyckie teksty związane z akcją utworu.\nWyobraźmy sobie, że jesteśmy w Atenach dwa i pół tysiąca lat\ntemu. Jest pora wiosny, w gaju u stóp Akropolu, podówczas\no wiele bujniejszym niż dziś, barwi się mnóstwo przeróżnych\nkwiatów. Liście drzew często roztrąca nad naszymi głowami ptak.\nW dniach Wielkich Dionizjów odbywają się w tutejszym teatrze\nprzez kilka dni, od rana do wieczora, spektakle, każdego dnia\ncztery przedstawienia. Idziemy więc ścieżką przez gaj do teatru,\nsiadamy w którymś rzędzie ław. Nad nami jest błękitne niebo,\nblisko nas zieleń, a z jednej strony szara skała Akropolu. To, jakie\nwidowisko przed nami się roztoczy w teatrze, zależy od tego, czy\nwłaśnie jest dzień tragedii, czy dzień komedii.\nPowiedzmy najpierw o komedii. Powstał ten gatunek literacki z połączenia dwóch elementów. Jednym z nich były doryckie tradycje żartów ludowych wesołków, z czasem całych scenek obyczajowych i mitologicznych, które miał doprowadzić do mistrzostwa Epicharm z Syrakuz na Sycylii w V wieku przed Chrystusem. Pono już w początkach owego V wieku przeniesiono te tradycje do Attyki. Z nimi połączyły się satyryczne, dramatyzowane śpiewy, jakie już dawniej intonowano w Attyce podczas uroczystych procesji ku czci Dionizosa. Ten bóg, w co nie wątpili jego czciciele, bardzo lubił żarty. Właśnie z owego drugiego, attyckiego źródła wywodzi się nazwa gatunku literackiego: komodia czyli „pieśń (ode) w wesołym pochodzie (komos)”. W wielkim dla kultury ogólnoludzkiej V wieku ateńskim, aż do jego schyłku, rozwijała się komedia „staroattycka”, ze wspaniałą twórczością Arystofanesa; potem przyjdzie okres komedii „średniej” (IV wiek) i „nowej” (druga połowa IV i początek III wieku) ze znakomitym Menandrem, w którego „mieszczańskich” fabułach już się rozlega śmiech jakby Moliera i Molierowskie zamyślenie nad życiem.\nTa więc żartobliwa twórczość kwitła też pod błogosławień\nstwem Dionizosa. Ale zdaje się, że z głębszą warstwą jego tajem\nnic związana jest inna dziedzina dramatu, sztuka tragiczna. W każ\ndym z dni poświęconych tej dziedzinie odgrywano w teatrze Dio\nnizosa tetralogię jednego autora, obejmującą trzy tragedie, związa\nne z sobą tematem albo nie związane, oraz pogodny dramat\nsatyrowy. W tym dramacie występował chór przebrany za satyrów,\ntowarzyszy Dionizosa, jak pamiętamy. Rozkwitnął ów gatunek\nspektaklu w tym samym V wieku, był on jakby odetchnieniem po\ntragediach, roztaczał bowiem tematy mitologiczne pogodnie,\nz akcją rozgrywającą się w otwartej przestrzeni – na łące, w lesie.\nNajważniejszymi jednak przedstawieniami podczas Wielkich Dio\nnizjów były tragedie. Pierwszego z trzech wielkich tragików, Aj\nschylosa (525-456) pamiętano jako patrona tej dziedziny sztuki.\nDwaj jego główni następcy to Sofokles (496-406) i Eurypides\nPrehistoria owego gatunku literackiego nie jest dla nas całkiem\njawna, ale sporo nawet w półmroku możemy wyśledzić. W samej\ngreckiej nazwie tragodia błyska nam jeden z tropów. Znaczy ona: „pieśń (ode) kozłów (tragoi)”. Słyszymy, że już w epoce archaicznej należały do obrzędów ku czci Dionizosa śpiewy chórów i tańce wieśniaków, którzy pono występowali przebrani w skóry koźle, imitując satyrów. W Atenach śpiewali oni pieśni zwane dytyrambami, dithyramboi; termin ów w epoce klasycznej określał pieśni kultowe na cześć Dionizosa, nie żartobliwe, lecz podniosłe, pełne i entuzjazmu, i wzburzenia, przedstawiające cierpienia i radości boga. Arystoteles twierdzi, iż przodownik chóru, który rozpoczynał taką pieśń, był zapowiedzią aktora tragedii, i że tragedia wyłoniła się z dytyrambu. Jak się powoli w rękach pierwszych tragików, przed Ajschylosem, kształtowała forma tragedii attyckiej, to nie należy do naszego tematu. Raczej poświęcimy jeszcze uwagę związkowi całej tej wielkiej dziedziny sztuki z kultem Dionizosa, jak i temu, co chciałoby się nazwać esencją greckiego teatru tragicznego.\nPrzede wszystkim trzeba rzec, iż tragedia była dziełem sztuki, a zarazem obrzędem. W teatrze ateńskim doby klasycznej grywa no ją wyłącznie podczas świąt Dionizosa, głównie na wiosenne Dionizje Wielkie, czyli miejskie. Lecz współzawodnictwo tragiczne odbywało się też w święto Lenajów, wiejskie, przypadające w końcu grudnia. Przy obu okazjach spektaklom towarzyszyły procesje i ofiary. Niezależnie od przemian w konstrukcji teatru, najpierw drewnianego, potem kamiennego, stale było w najważniejszym miejscu widowni siedzisko dla kapłana Dionizosa, a pośrodku orchestry znajdował się ołtarz boga. Maski, jakie nosili uczestnicy chóru, czyli choreuci, oraz aktorzy, także trzeba uznać za elementy obrzędowe. Maska odgrywała w kulcie dionizyjskim ważną rolę.\nJak nas pouczają malowidła na wazach, były takie ryty, na\nprzykład mieszanie wina, którym patronował Dionizos tylko w po\nstaci maski, wielkiej, zawieszonej na drewnianym słupie. Podawa\nno jej pierwszy haust nowego wina. Poniżej brodatej głowy wisiała\ndługa szata. Od góry zdobiono maskę i na dole spowijano słup\npędami bluszczu, ulubionej, obok winnego krzewu i mirtu, rośliny\nDionizosa. Nie jest on jedynym bóstwem, które czczono w postaci\nmaski. Znamy takie emblematy innych bóstw, na przykład Artemi\ndy i Demeter. Wydaje się jednak pewne, że ten element kultowy\nnależał tylko do bóstw przedstawiających żywioły, związanych\nz ziemią. Ludzie odprawiający obrzęd ku czci takich bóstw nieraz\nsami też przywdziewali maski. Tu już zaczynamy rozumieć genezę\njednej z głównych cech greckiego teatru. Maski choreutów i akto\nrów wyrażały bliskość ludzi wobec Dionizosa, który – właśnie jak\nArtemida (zwłaszcza jako patronka położnic) i Demeter – nieraz\nprzemierzał ziemskie szlaki, a nie przebywał, jak bogowie wyłącz\nnie olimpijscy, tylko w strefie nadziemskiej.\nOprócz niewątpliwych momentów łagodności Dionizos objawia się ludziom w przerażającej, a przynajmniej oszołamiającej dziwności, w szaleństwie przekraczającym granice zwykłego ludzkiego doświadczenia. Także w ogłuszającej wrzawie ekstatycznych krzyków bachantek i jego samego. Już wiemy, że Dionizos to Bromios, „Rozgłośny”. Cały bór rozbrzmiewa wołaniem towarzyszących mu nimf i menad. Menady „szaleją”, mainontai, i stąd się wywodzi ich miano. Szaleństwo to zaś ma dwa przejawy: jednym jest wrzawa, drugim kamienne, nieruchome milczenie, które nagle zapada po rozdzwaniającym cały bór krzyku. Menada, która obłędnie wirowała, staje nieruchoma, patrzy w nas natarczywym, nieruchomym spojrzeniem: właśnie spojrzeniem maski. Horacy, nazywając menadę Ewias, Ewiadą (greckie Euas, od triumfalnego wołania bachicznego: euoi! - łac.: evoe!), tak opisze jej chwilę znieruchomienia (Carmina, 3, 25, 8-12):\n...Nie inaczej na szczytach gór\nBezsenna słupieje Ewiada\nPatrząc na Hebrus daleki, na białą śniegiem\nTrację, przemierzaną stopami\nBarbarzyńskimi Rodope. . .\nDomyślamy się – w tej alternacji wiru i znieruchomienia –\nświadomości czegoś niewypowiedzianego, nie do wypowiedzenia.\nJakby nam się na chwilę odsłaniała jakaś niepojęta esencja bytu?\nNie próbujmy nazwać. Raczej spojrzyjmy teraz na to od strony\nsztuki, a nawet ściślej – od strony cech literackich dionizyjskiego\nteatru. Niemal każda z tragedii attyckich ujawnia nierozwiązalność\nwewnętrznych antynomii życia, świata; takie utwory jak Ajschylo\nsowa Oresteja są tu tylko częściowo wyjątkiem, bo dokonujące się\npojednanie nie zmienia przecież przeszłości: przeszłość, jak Mojra,\nZe świadomości – znamiennej dla sztuki tragicznej – że sprzecz\nności, jakie przenikają życie, są nierozwiązalne, wynika szczególne\nznieruchomienie, jakiego świadkami jesteśmy u kresu każdej z wiel\nkich tragedii attyckich. Sztuka grecka zna dwa rodzaje znieruchomie\nnia: ten właśnie, który wynika z rozpoznania nierozwiązalności, i ten,\nktóry się roztacza w godzinie południa, gdy bóg pastwisk, Pan, gra na\nswojej fletni, jak to będzie się działo w jednym z przypisywanych\nPlatonowi epigramatów (Antologia Palatyńska, 9, 823).\nNiech umilknie lesisty stok, gdzie żyją dryady,\nZdroje bijące ze skały, beczenie przychówka stad,\nBo oto sam zaczął Pan na swojej dźwięcznej grać fletni,\nPrzytknąwszy wilgotne wargi do dwóch złączonych trzcin,\nA dookoła niego już tańczą żwawymi stopami\nNimfy znad strumieni i te, których domem jest bór.\nW finałach wielkich tragedii są oba te rodzaje nieruchomości,\nłączą się one z sobą. Dlatego tragedia grecka jest ciężka jak głaz,\na zarazem piękna. Arystoteles powie w Poetyce (6, 2), że „przez\nlitość i trwogę tragedia dokonuje oczyszczenia takich doznań”–\nten ton toiuton pathematon katharsin (jest to kategoria odmienna\nod „oczyszczenia” apollińskiego, ale nie sprzeczna z nim). Próbuję\nto, przynajmniej w jakimś przybliżeniu, tak określić: w nierozwią\nzalność poeci tragiczni wpatrują się w milczeniu. Tragedia jest\nsztuką milczenia i formy, milczącej formy. Przyszłe wieki będzie\nurzekała albo zdumiewała formalność tragedii greckiej.\nA rozgrywały się na dionizyjskiej orchestrze i scenie, pośród\nbezmiernej wiosny śródziemnomorskiej, dzieje walk pod Troją,\ndzieje Atrydów, wędrówki Argonautów, zdarzenia tebańskie, trudy\nHeraklesa, Tezeusza, przygody Odyseusza. Niektóre z tych zda\nrzeń zostały już wcześniej przedstawione przez Homera albo\nprzynajmniej epizodycznie czy aluzyjnie dotknięte przez niego.\nZ pewnością należały do materii poezji epickiej. Wszystkie oparte\nbyły na wspomnieniu dziejów epoki mykeńskiej, wyzłoconej, jak\njuż o tym wspomnieliśmy, rozjarzonej – urzekającym nas do dziś\nczarem – przez nostalgię pokonującą przepaść „ciemnych wie\nków”, jakie oddzielały tamte czasy od archaicznej i klasycznej\nGrecji. Wielka materia epicka, przetworzona w dramaty, napełniła\nteatr dionizyjski. Dlatego odwiedzenie przez nas tego teatru jest\ntrafnym wstępem do wędrówki po szlakach różnych cyklów\ngreckich mitów heroicznych.\n(Zygmunt Kubiak, Mitologia Greków i Rzymian, Warszawa 1997)


Terroryzm Geopolityka Izrael Iran Islam CIA FSB: Największe sekrety: Pontifex - E supremi apostolatus\nNajwiększe sekrety: Pontifex - E supremi apostolatus\nJaki jest największy problem Boga?\nTo, że zbyt mało ludzi w Niego wierzy\nTworząc okazje, do tego by ludzie uwierzyli\nIlustracja muzyczna: Hiroyuki Sawano - Eren the Coordinate - Attack on Titan Season 2 OST\nTylko czterech papieży zasiadających na Tronie Piotrowym przez ostatnie 500 lat zostało później uznanych świętymi. Św. Pius V - wielki reformator, którego imię jest ściśle związane z Soborem Trydenckim, Mszą Św. Wszechczasów i bitwą pod Lepanto. Św. Jan XXIII - papież soboru watykańskiego II-go (uznawanego przez katolickich dupoliberałów za początek chrześcijaństwa). Św. Jan Paweł II - charyzmatyczny papież-pielgrzym, Turbosłowiański Papież Tradycji Pierwotnej i zarazem mąż stanu, który przyczynił się do pokonania sowieckiego Imperium Zła a później stawał przeciwko złu trawiącemu Zachód. Jest też wreszcie w tym gronie Św. Pius X, papież sprawujący swój pontyfikat w latach 1903-1914, patron Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X (FSSPX) i katolickich tradycjonalistów.\nZa jakie zasługi Giusseppe Melchiorre Sarto, Pius X został świętym? Nie da się ukryć, że był papieżem-reformatorem. Dokonał zmian w brewiarzu, zreformował studia biblijne, Kurię Rzymską i śpiew gregoriański. Pozwolił dzieciom na przystępowanie do pierwszej Komunii Św. już w wieku siedmiu lat. Jednocześnie był twardym władcą Kościoła - potępił liberalnych pasożytów zwanych modernistami. Te kreatury chciały ogołocić wiarę z magiczności i przemienić ją w liberalno-lewackie nudziarstwa. (Udało się to do pewnego stopnia im po drugim soborze watykańskim - zwłaszcza w Europie Zachodniej.) "Zwolenników błędów należy dziś szukać nie już wśród otwartych wrogów Kościoła, ale w samym Kościele: ukrywają się oni – że tak powiemy – w samym wnętrzu Kościoła; stąd też mogą być bardziej szkodliwi, bo są mniej dostrzegalni" - pisał o tych szkodnikach.\nPotrafił też postawić się światowym potęgom. Rosyjskiego ambasadora wyprosił za drzwi mówiąc: "Nie przyjmujemy pozdrowień i gratulacji od Rosji, która nie honoruje żadnego słowa danego nam i katolikom w Rosji". Był charyzmatycznym kapłanem a już za życia przylgnęła do niego opinia cudotwórcy- uzdrowiciela.\nNie był bynajmniej władcą Kościoła skupionym jedynie na kwestiach religijnych. Podczas wojny włosko-tureckiej z lat 1911-1912, wraz ze swoim sekretarzem na bieżąco sprawdzał codziennie frontowe raport. Ta wojna była jednym z ogniw w łańcuchu, który doprowadził do wybuchu pierwszej wojny światowej. Wiele przy tym wskazuje, że św. Pius X WIEDZIAŁ O TYM, ŻE MA DOJŚĆ DO GLOBALNEGO KONFLIKTU.\nGdy w 1912 r. omawiając sytuację na bałkańskich frontach sekretarz papieża stwierdził: "To pewnie zaczyna się już ta wojna, o której wielokrotnie mówiłeś", Ojciec Św. odparł: "Nie. Ona zacznie się dopiero w 1914 r." Gdy w maju 1914 r. Pius X żegnał kończącego swoją misję ambasadora Brazylii, powiedział mu: "Jakieź ma pan szczęście, że nie zobaczy strasznej wojny, która wybuchnie wkrótce w Europie". Gdy książę Karol Habsburg, późniejszy ostatni cesarz Austro-Węgier i święty, odwiedził papieża po swoich zaręczynach z Zytą Burbon-Parmeńską, Pius X powiedział mu, że bardzo się cieszy, że to on będzie następcą cesarza Franciszka Józefa. Karol próbował skorygować papieża mówiąc, że pierwszy w kolejce do tronu jest arcyksiążę Franciszek Ferdynand. Papież poradził mu wówczas nie przejmować się tym. Warto więc zapytać: skąd Pius X wiedział, że Franciszek Ferdynand nie zdoła zasiąść na tronie? Franciszek Józef I miał wówczas ponad 80 lat i mógł lada chwila umrzeć. Jedyną szansą na to, że Franz Ferdinand nie obejmie tronu było to, że sam nagle umrze. Czy Pius X wiedział więc, że arcyksiążę jest przeznaczony do likwidacji?\nFranciszek Ferdynand musiał zginąć, bo swoją misją uczynił zapobiegnięcie wojnie pomiędzy Austro-Węgrami a Rosją. Słusznie uważał, że taka wojna byłaby końcem domów Habsburgów i Romanowów. Został zabity przez mafijną grupę wewnątrz serbskiego wywiadu wojskowego, sterowaną przez rosyjski wywiad wojskowy, mocno zinfiltrowany przez uczestników prometejskiej konspiracji, która stała za rewolucjami w 1905 i 1917 r. Serbski premier Nikola Paszić ostrzegał przed szykowanym zamachem Leona Bilińskiego, austro-węgierskiego ministra skarbu i zarazem gubernatora Bośni. Biliński, członek prometejskiej konspiracji i polskiego lobby w wiedeńskim rządzie, wyrzucił ostrzeżenie do kosza. Arcyksięciu Franciszkowi Ferdynandowi udającemu się z wizytą do Sarajewa zapewniono słabą ochronę a lokalne gazety publikowały wcześniej trasę jego przejazdu przez miasto. Nazwisko Bilińskiego, obok nazwiska ministra spraw zagranicznych Berchtolda, pojawia się później na proklamacji wojny wydanej Serbii przez Austro-Węgry.\nFlashback: Największe sekrety: Archanioł - cz.1 Objawienie\nFlashback: Największe sekrety: Kryptonim Βασιλευζ\nZ depesz dyplomatycznych wysyłanych do centrali przez ambasadorów Bawarii i Austro-Węgier przy Stolicy Apostolskiej wynika, że Pius X i jego sekretarz stanu kardynał Rafael Marry del Val namawiali austro-węgierski rząd do ostrego stanowiska wobec Serbii. Sekretarz stanu prowokował nawet Austriaków mówiąc, że zbyt długo pobłażali Belgradowi. Ledwie co, bo w czerwcu Marry del Val podpisał "przełomowy" konkordat z rządem Paszicia. Nagłe namawianie Wiednia do wojny przeciwko Belgradowi wydaje się być więc na pierwszy rzut oka pozbawione sensu. Zwłaszcza, że w 1915 r. watykańska dyplomacja z jakiegoś powodu wstawiła się za grupą serbskich szpiegów, których chcieli rozstrzelać Austriacy. Serbskie tajne służby, które dokonały zamachu w Sarajewie, z jakiegoś powodu mogły liczyć na przysługę od Watykanu...\nTakich dziwnych, "służbowych" powiązań jest w tej historii więcej. Przykładem na to jest postać hrabiego Bogdana Hutten-Czapskiego, szarej eminencji berlińskiego dworu, adiutanta i zarazem przyjaciela Kaisera Wilhelma II-go. Hutten-Czapski, jako jeden z kreatorów polityki wschodniej II Rzeszy był jednym z ludzi, którzy wskrzesili Polskę. Był też zaufanym człowiekiem Stolicy Apostolskiej. Negocjował zakończeniu Kulturkampfu, otrzymywał papieskie odznaczenia, a w II RP kierował polskim oddziałem Kawalerów Maltańskich. To on też poradził niemieckiemu sztabowi generalnemu przyjęcie planu Aleksandra Parvusa vel Israela Helphanda - czyli wywołania rewolucji w Rosji oraz podziału Imperium Carskiego wzdłuż granic etnicznych. Plan Parvusa był odświeżonym, XVIII-wiecznym planem brygadiera Józefa Sułkowskiego. Ojciec Bogdana Hutten-Czapskiego, Józef Napoleon Hutten-Czapski, był wysokiej rangi masonem, znanym rewolucjonistą i współpracownikiem Mazziniego. Powtórzmy to: zaufany człowiek Watykanu w Rzeszy wspierał rewolucję bolszewicką oraz odbudowę państwa polskiego i był synem bliskiego współpracownika Mazziniego!\nW tradycjonalistycznej, katolickiej literaturze często wskazuje się, że św. Pius X zwalczał masonerię i zablokował masonowi drogę na Tron Piotrowy. Owym masonem miał być kard. Mariano Rampolla, sekretarz stanu za pontyfikatu Leona XIII. Na konklawe z 1903 r. Rampolla zdobył wystarczającą ilość głosów, by zostać papieżem. Nie wypowiedział jednak formuły akceptacji wyboru, bo veto w imieniu cesarza Franciszka Józefa złożył krakowski kardynał Jan Puzyna. Ks. Malachi Martin w swojej książce "Keys of His Blood" pisał, że Franciszek Józef zablokował wybór Rampolli, bo Wiedniowi nie podobały się jego zbyt bliskie związki z Francją oraz to, że Rampolla rzekomo należał do loży masońskiej. Ks. Michał Poradowski pisał zaś, że Rampolla nie był jakimś tam szeregowym masonem, ale wysokiej rangi masońską eminencją z loży Zakon Świątyni Wschodu. Gdy zablokowano Rampollę, wybrano na papieża kandydata kompromisowego - patriarchę Wenecji Giusseppe Sarto, uchodzącego za przyjaznego Austro-Węgrom.\nSprawa z Rampollą była jednak dużo bardziej skomplikowana. Rzeczywiście, Państwa Centralne, nie mogły go lubić, bo realizował politykę odprężenia z Francją i Rosją. Realizował ją jednak w dość prowokatorski sposób. Namawiał dyplomatów z obu krajów, by Francja i Rosja zawarły sojusz i obiecywał niestworzone rzeczy rosyjskiemu ambasadorowi: m.in. że Stolica Apostolska będzie popierała rosyjską ekspansję na Bałkanach! Ambasadorowi Austro-Węgier chwilę potem mówił, że popiera austriackie wpływy w tym regionie. Jego zwierzchnik, papież Leon XIII podkręcał w tym czasie ego Wilhelma II porównując go do Karola Wielkiego i mówiąc mu, by był "mieczem Kościoła". Papieska dyplomacja zachowywała się wówczas jakby chciała podsycać ambicje mocarstw i napuszczać je przeciwko sobie.... Zachowywała się tak, jakby została przechwycona przez jakiś spiskowców chcących zburzyć cały europejski ład.\nTen "straszny mason" kard. Rampolla bynajmniej nie skończył kariery w 1903 r. Pius X uczynił go później szefem Świętego Oficjum, czyli urzędu mającego dbać o czystość wiary! Dodatkowo powierzył mu kierowanie watykańskimi archiwami i biblioteką. Rampolla pełnił te funkcję aż do swojej nagłej śmierci w grudniu 1913 r. Co więcej, ten "straszny mason" był mentorem późniejszych papieży Benedykta XV i Piusa XI. To on przyjmował też do watykańskich służb młodego księdza Eugenio Pacellego, późniejszego papieża Piusa XII.\nW życiorysie Piusa X też mamy dziwne anomalie. Istnieje teoria mówiąca, że miał polskich przodków noszących nazwisko "Krawiec" (włos. "Sarto"). Jego ojcem miał być napoleoński weteran ze Śląska. Jakaś tajemnicza ręka zadbała o to, by wyczyścić metryki dotyczące papieskiego rodu zarówno we Włoszech jak i w Austrii.... Co chciano ukryć? Czyżby św. Pius X miał karbonarskich przodków? Czy był pierwszym polskim i zarazem pierwszym prometejskim papieżem?\nPapież Pius X zmarł 20 sierpnia 1914 r., gdy przepowiadana przez niego wielka, europejska wojna dopiero się zaczynała. Kard. Marry del Val rozpowszechniał teorię, że serce pękło Ojcu Świętemu z powodu tego konfliktu. Latem 1914 r. europejscy decydenci i opinia publiczna zgodnie przewidywali, że wojna będzie krótka, łatwa i zwycięska. Prawdopodobnie jedynie trzy osoby w Europie były przekonane, że będzie ona długą rzezią, która zniszczy imperia: stary brytyjski marszałek Horatio Kitchener, komendant Józef Piłsudski i św. Pius X. Trójka wielkich Wtajemniczonych.\nNastępny odcinek serii Pontifex będzie poświęcony Benedyktowi XV, watykańskiej dyplomacji w czasie pierwszej wojny światowej, Fatimie i temu jakie korzyści świat odniósł z wielkiej wojny.\nCiekawe, jak by tę serię skomentowali Grzegorz Braun i "Czerwony Hrabia" Jędrzej Zdzisław Stefan etc. Jabolowy?\nZ rzeczy bardziej współczesnych: Nie wiem, czy zauważyliście, ale Project Veritas Jima O"Keefe'a nagrał jednego z producentów CNN mówiącego, że zarzuty o powiązaniach Trumpa z Rosją to czysty "bullshit", ale trzeba je podkręcać, bo to zwiększa oglądalność. Van Jones, jedna z szarych eminencji Partii Demokratycznej została zaś nagrana, gdy mówi, że cała sprawa rzekomej rosyjskiej ingerencji w amerykańskie wybory to "nothingburger", czyli lipa totalna. Wcześniej zarówno wysokiej rangi demokraci jak i republikanie, a także wielu ludzi służb mówiło to samo: nie ma żadnych dowodów na związki kampanii Trumpa z Rosją. Okazuje się też, że dochodzenie w sprawie gen. Flynna może być zemstą FBI za to, że on wcześniej wstawił się za jednym z agentów Biura procesujących się ze swoimi zwierzchnikami. To nie przeszkadza oczywiście różnym zjebom nadal snuć narracji "Trump=Putin". Ot np. Anne Applebaum, żona bardzo zasłużonego dla rosyjskich interesów ministra, pisze dzisiaj w znanej fakenewsowej gazetce, że "zarówno Trump jak i PiS służą Rosji". No tak, zapewne służenie interesom Rosji przejawia się w uderzaniu w rosyjskie interesy energetyczne, np. w Nord Stream II :) Tego typu narracja potwierdza moje spostrzeżenia z poprzednich wpisów, że zachodni liberałowie grają de facto do jednej bramki z Putinem-Hujłą. To golicynowska strategia rozwartych nożyc - jednym ostrzem jest mafijnym, rosyjski postkomunizm drugim mafijno-oligarchiczny transatlantycki liberalizm.\nAutor: foxmulder o 01:16\nEtykiety: Historia, Największe sekrety, Pontifex, Trump, USA\nChehelmut 1 lipca 2017 02:24\nIdealnie wstrzeliłeś się tą serią w dobie nie tylko zamętu na szczytach KK ale i jawnego sabotowania przez część lokalnej hierarchii polityki polskiego rządu ws. inwazji nachodźców wciskanej nam przez UE, trzeba przypominać sukcesy ale i fatalne omyłki papieskiej polityki na przestrzeni dziejów choćby po to by rodzimych katolików ustrzec przed popadnięciem w neopogańskie czy zielonoświątkowe kacerstwo [ piszę to jako nieskrywany agnostyk sympatyzujący wszakże z tradycjonalistami, powiedzmy iż łaska wiary nie została mi dana, i tak jestem pewien, że miałbym niebotycznie większe szanse ocalić skórę przed trybunałem Św. Oficjum niż jakobińskim czy tym bardziej bolszewicką ''trójką'' ] - sam coś skrobnę o niejasnych powiązaniach niektórych polskich hierarchów czynnie zaangażowanych w obecną dywersję ale na razie pilniejszą jest osobista rozprawa z pewną kanalią, szczegóły na dniach. Skoro zaś poruszyłeś kwestię wolnomularstwa obecną także w poprzednim wpisie pozwolę sobie uzupełnić moje uwagi pod tamtym istotnym w tym kontekście info przypominając iż Anders B. alias Fjotolf [ szkoda, że nie Afjolf:) ] także jest masonem i to całkiem wysokiego stopnia - kiedyś nawet ukazał się na racjonaliście z tej okazji kuriozalny dość tekst pod wymownym tytułem ''Zakrwawiony fartuszek mistrza Breivika'' napisany przez jakiegoś buca z konkurencji czyli Wielkiego Wzwodu, który potraktował rzecz jako okazję do wewnątrzsekciarskich porachunków zrzucając winę na rzekomy konserwatyzm rytu jaki reprezentował norweski ''agrobomber''. Jak więc widać na tym przykładzie jak i przytoczonych we wpisie już wtedy a tym bardziej dziś front przebiega nie tyle między państwami co w poprzek nich dzieląc także loże, hierarchie religijne, tajne policje, mafie etc. - trzymając się tylko wątku masońskiego : z jednej polscy masoni by daleko nie sięgać z Wielkiego Wzwodu biorą czynny udział w antypolskiej operacji wręcz obnosząc się z tym na łamach swej gadzinówki ''Nowa Atena'', gdzie na str. 4-5 można znaleźć relację ze spotkania ''organizacji światopoglądowych i niewyznaniowych z całej Europy'' 2 lata temu [ rzut oka na listę uczestników wystarczy, by przekonać sie o kogo naprawdę idzie - sami wielcy mistrzowie i mistrzynie, a może mistrzynki ? ] podczas której konferowali z Timmermansem na temat powołania jakowejś policji myśli do zwalczania gejofobii, antysemityzmu i islamofobii a jakże :\n- zarazem jednak gwoli uczciwości należy przyznać, że ryt Sokały wyraził w tej kwestii stanowczy sprzeciw przytaczając wiele sensownych i całkiem niepoprawnych politycznie argumentów [ pomijam wewnątrzsekciarskie spory lożowe czy to w ogóle masoneria czy kółko teozoficzne, no i dlatego, że przyjmują baby w dodatku na wysokie stanowiska w hierarchii etc. - jak dla mnie każda elitarna i sekretna czy tam ''dyskretna'' organizacja łącząca okultyzm z polityką wbrew obłudnym deklaracjom ''braci i sióstr'' jest masonerią i basta ] :\nfoxmulder 2 lipca 2017 10:31\n"dziś front przebiega nie tyle między państwami co w poprzek nich dzieląc także loże, hierarchie religijne, tajne policje, mafie etc. " - święte słowa. I to staram się od dawna wykazywać.\nAnonimowy 2 lipca 2017 14:50\nNo i taka policja już powstaje w Madrycie:\nbędą homoseksualiści chronić pederastów i morderców (islamitów)-czyli sami swoi!\nA zapomnieli jak tysiąc lat temu jedni (łącznie) z drugimi czyli pederaści islamiści traktowali hiszpańskich chłopców:\nnawet uczciwi (którzy stanowią mniejszość) muzułmanie krytykowali i krytykują swoich pederastów, więc oni też powinni solidnie się oburzyć na ten marsz dumy (dupy) i taką ochronę miejsc religijnych.\nTo nie jest tolerancja a idiokracja, frajerstwo, i samobójstwo poprzez gnicie.\nAnonimowy 3 lipca 2017 02:54\nCoś Pan tak uparł się na tych homoseksualistów ?\nA homoseksualizm jest immanentną częścią islamu , tak samo jak jest immanentną częścią subkultury więziennej.\nZ tym że ten aktywny i tak nie jest i tu i tu uważany za homosia.\nAnonimowy 3 lipca 2017 08:58\nTo oczywiste:, poprostu nie chcę takich religii/kultury-sztuki/tradycji/praw których patologie (jak choćby obrzezanie dziewczynek, czy pederastia taka jak jest z w Afganistanie/Pakistanie), są immanentną częścią. A powodów jest kilka dla których jest częścią ich tradycji, - choć nie wszyscy tamci muzułmanie się z tym stanem rzeczy zgadzają, jednym z tych powodów jest nakaz by kobiety chodziły w tych workach po kartoflach, zasłaniały twarz, włosy, nawet oczy, obłuda polega na tym, że sami tamtejsi mężczyźnie są gwałcicielami i dziwkarzami, więc co z ich punktu widzenia złego, że niewiasty by ich swoim wyglądem kusiły skoro im by się to podobało, a po 2 jakoś nie przeszkadza im to, że ci zwyrodnialcy gwałcą dzieci - w tym bardzo wielu chłopców, czytałem o zbiorowym gwałcie 20 zwyrodnialców na jakimś chłopcu w klubie w Syrii lata temu, i właśnie jako, że idioci islamiści homo-gwałcicieli nie uznali za homo, to jedynie zastrzelili tego chłopaka (którego tamci gwałciciele sfotografowali jak gwałcą), gdyż u tych debili karą za gwałt jest śmierć dla zgwałconej osoby !! - Jeśli zgwałcona jest kobieta - to uznają by ją za prostytutkę (a jeśli ma męża to za cudzołożniczkę) i ubijają, a jeśli chłopiec to za homo i też ubijają, ale gwałcicieli z reguły zostawiają w spokoju - debile i tyle. I takiej kultury nie chcę- nie tylko ja, subkultura więzienna to raczej nie jest wzór dla państwa, istnieje dzięki głupim prawom, braku kary śmierci i odpowiednich metod karnych (kara śmierci za zwyrodnienia, ale łagodniejsze kary, nie więzienne za bzdury, lub lżejsze przewinienia). Zresztą homoseksualizm i inne tego typu pomysły są immanentną częścią (w różnym stopniu) np. kultury artystycznej (muzycy, malarze dziwacy itp), pseudo intelektualnej ()\nOdkrywca pisarze pokroju de Sada), szamańskiej-czarno-magicznej (szamani, guru z Indii, szataniści, różni neo-poganie itp itd.). Nie można mówić, że podobnie jest wśród zwierząt gdyż tam liczba takich osobników wynosi max 10%, a np. wśród islamu 50-75 %, są też kraje (Maroko, Afganistan) gdzie połowa chłopców została zgwałcona, za czasów starożytnego Rzymu z którego ciągną patologie debilo(pseudo)-konserwatyści, i nowocześni libertyni było pełne płciowe równouprawnienie w temacie wykorzystania seksualnego gdyż szansa zostania zgwałconym była równa dla kobiet i mężczyzn (czyli po połowie) itp. Takich przykładów można mnożyć więcej i więcej, dlatego jest tak przeciw. A to, że byli są i pewnie jeszcze będą nie jest powodem by tego nie krytykować, ponieważ, pijaństwo, też zawsze było, podobnie jak ludożerstwo i co? Aktualnie ludzkość zbliża się do momentu gdzie przy użyciu nie tylko praw, kultury/sztuki,/religii i siły militarnej ale dzięki technologii (np. zmiany genetyczne, itd) można by zmienić nie tylko ludzi fizycznie (czyli kolor, oczu, skóry) ale i psychicznie, a czy to pójdzie w złą czy dobrą stronę to się okaże, osobiście uważam, że dałoby się człowieka poprawić (nawet jeśli tylko w 99%) skoro człowieka człowieka "zepsuł" (bimber, prochy, debilizacja w mediach czy szkolnictwie, reklamach itp), ale obawiam się, że libertyni czy krypto-libertyni wykorzystają te możliwości do szkodliwych celów, czyli zepsucia ludzi do reszty.\nMariusz 1 lipca 2017 07:12\nInsipracją do tego cyklu był serial "Młody PapieZ" ? Oglądałem go w zeszłym roku i jakoś mnie nie powalił, choć Jude Law zagrał dobrze.\nCzy sugerujesz, że ten Pius X był jasnowidzem, czy aż tak dobrze poinformowanym ? Wydaje mi się, że "aż tak dobrze poinformowanym " nie jest nikt, a co do jasnowidzów to jestem sceptykiem, choć otwartym na ewentualne dowody jasnowidztwa.\nTe loże masońskie dalej istnieją ? Sądziłem, że skończyły się przed 2 wojną. Trochę zajeżdża mi to archaizmem. Sugerujesz, że te podziały w poprzek istnieją dzięki tym lożom ?\nJeśli tak, to należy zacząć je jakoś tępić.\nAnonimowy 1 lipca 2017 10:47\nDobrze poinformowany a wtajemniczony to dwie różne definicje, w tej pierwszej kto się od kogoś np. coś dowiedział czego nie powinien wiedzieć, a w tym drugim przypadku sami zainteresowani mu tą tajemnicę ujawnili.\nCo do lóż to zależy czy myślisz o polskich czy na świecie? Na świecie są cały czas wpływowe, a w Polsce rzeczywiście po II wojnie (nie tylko dzięki ich delegalizacji, ale też śmierci lub wyjazdu na emigrację wielu wpływowych działaczy) byli dużo mniej wpływowi niż przed, choć powoli się to zmienia/zmieniło.\nfoxmulder 2 lipca 2017 10:30\n"Oglądałem go w zeszłym roku i jakoś mnie nie powalił, " - nie wtajemniczonym trudno było załapać przesłanie i niuanse tego serialu. Vide debata Filipa Memchesa i Dominika Zdorta, w której obaj się mylili co do tego seriali...\n"Czy sugerujesz, że ten Pius X był jasnowidzem, czy aż tak dobrze poinformowanym ? " - moim zdaniem to była wiedza operacyjna. Ktoś miał rozpisany rozkład jazdy: w 1914 r. będzie wielka europejska wojna.\nAnonimowy 1 lipca 2017 11:19\nCo do tego kardynała co został zawetowany a później został szefem inkwizycji(!) i tajnych archiwów. Został on zwerbowany do okultystycznej loży przez szalonego "szamana" dewianta Crowleya.\nA co do Horatio Kitchener to był on (oprócz tego, że należał do loży jako wtajemniczony) arcy-yetisynem i bydlakiem, otóż nie wspomniałeś foxie kiedyś, że ten wieprz był sadystycznym, analnym, pederastą który uwielbiał anal niezależnie od płci:\npisarz Andrew Norman Wilson o tym przypadku kryminalnym: His compulsive objective was sodomy, regardless of their gender." - więc, dobrze że zdechł (z czyjąś pomocą) :), ale szkoda, że ci arystokratyczni (często takie same degeneraty jak ten uj) frajerzy go nie potraktowali jak pewien Kuba-imigrant z Polski (podobno) w Londynie prostytutki, ten marszałek był gorszy od tych dziwek, więc lepiej jakby zachować życie jednej dziwki/ a nawet 10-ciu w zamian za aborcję (ten legendarny Rozpruwacz miał robić aborcje...) na tej szumowinie. Mówiąc wprost jeśli typ był taką kanalią to nie zasługuję - podobnie jak Lenin - na żadną pozytywną pamięć, pomniki (jak w Katedrze w Londynie-jakoś niesławny Rozpruwacz nie ma tam swojego monumentu więc niech i ten gwałciciel też nie będzie miał) itp. Przy okazji plakat pedo-marszałka służył do werbowania do angielskiej armii (młodzi żołnierze jako krwawe młode armatnie i burdelowe dla tych psycholi), powinien odwrotnie, zniechęcać coś jak dzisiaj w Anglii plakaty z imigrantami z tekstem uwaga gwałć-chodźcy (rapfugees) gwałcą.\nfoxmulder 2 lipca 2017 10:28\n"Został on zwerbowany do okultystycznej loży przez szalonego "szamana" dewianta Crowleya." - skąd niby ta informacja ?!?\n"uwielbiał anal" - to zarzut?\nAnonimowy 2 lipca 2017 16:02\nJeśli chodzi o bestialskiego Crowleya i kardynała, ten ten angielski okultysta sam się tym chwalił. że wprowadził tamtego w świat okultyzmu, kardynał został inicjowany w loży (https://pl.wikipedia.org/wiki/Ryt_Memphis-Misraim) w 1903 roku. miał być członkiem stowarzyszenia/współpracować OTO, był w więc różokrzyżowcem i templariuszem.\nZresztą nie tylko on, np. hrabia Bogdan Hutten też był różokrzyżowcem i sukcesorem templariuszy.\nCo do marszałka, to tak jeśli mówimy, że był gejnerałem i pederastą (interesował się chłopcami skautami/możliwe, że kadetami) wtedy to jest zarzut.\nA co zaś się tyczy papieża Piusa X to on sam zniósł ekskluzywe, choć dzięki niej zawdzięczał swoje stanowisko, taki paradoks. A co do wtajemniczenia to nie wiem czy jego ojciec należał do tego zakonu acz miał kabalistycznych przodków z Polski, ale sam Pius był już jako papież naczelnym sukcesorem templariuszy w Watykanie.\nPytania do foxa:\nJak oceniasz postać cesarz Wilhelma 2?\nKto był twórcą (pierwotnie) tego ruchu prometejskiego?\nfoxmulder 2 lipca 2017 23:14\nWilhelm II ogólnie był równiachą, z którym moglibyśmy pójść na piwo a później do klubu ze striptizem. Przyczynił się bardzo mocno do odbudowy Polski. Otaczała go jednak paskudna klika wojskowych.\nAnonimowy 2 lipca 2017 02:58\nA kobieta, którą zobaczyłeś, to wielkie miasto, które króluje nad królami ziemi.” – Ap 17:18\nKK to jedyna instytucja/państwo, która ma ponad dwu-tysiącletnią ciągłość historyczną i strategię ukształtowaną na stulecia. Jest bardziej instytucją polityczną niż duchową. Elity Rzymu, które tworzyły KK u jego zarania płynie przeszły z senatu do kurii. ( to tak w skrócie). KK zawsze trzyma z silniejszym. Przed I wojną znajdowali się pod wpływem Austro-Węgier. Co nie przeszkadzało im wpychać ich do wojny z aliantami. Po 1917 roku już popierali w pełni Anglię i Francję bo wygrywali. Flirtowali z Hitlerem gdy było to korzystne by potem go potępiać. Ostatnio zafundowali sobie papieża lewaka bo lewacy przejęli władzę ( OBAMA, MERKEL) i miała być Clinton. Teraz to może i Ratzinger wróci z emerytury bo Trump wygrał wybory. Nie zdziwił bym się wcale.\nNie ma wiecznych przyjaciół ni wrogów są tylko wieczne interesy.\nfoxmulder 2 lipca 2017 10:27\nCzyżby odwiedził mojego bloga pastor Chojecki? ;)\nZgodzę się z wieloma Pańskimi obserwacjami, poza uwagą o flircie z Hitlerem.\nZamiast Ratzingera mogliby teraz wybrać papieża bliższego ideowo Trumpowi :)\nAnonimowy 3 lipca 2017 02:53\nNie wiem czy Pastor Chojecki odwiedza twojego bloga, ale ja robię to dość często.\nRola geopolityczna KK jest nie doceniana, a od wieków stają oni za tronem jako kapłani błogosławiąc, każdego kogo się opłaca pobłogosławić. Mają wszystkie atuty w ręku by prowadzić swoje globalistyczne zakulisowe działania. Moim zdaniem są głównymi rozgrywającymi. Według strategi/schematu szkoły+uniwersytety+kościół+fundacje+układy+konkordaty=kasa. Pomnóżmy to przez wszystkie kraje i czas jakim oni operują i zasoby ludzkie plus centralizowaną władzę to mamy gigantyczny wpływ polityczny. Strategia świeckich geopolityków to może max 50 lat, polityków przeciętnie 4 lata. A strategia KK to są stulecia. Cierpliwość i pieniądze mają to wszystko.\nAnonimowy 3 lipca 2017 09:12\nRacja, największym problemem dla samego kościoła, jest to, że dosłownie za dużo wzięli z tych Rzymskich i Greckich czasów (cywilizacji, kultury, elity): pijaństwo, pederastia, oligarchia-korupcja.\nA co do geopolityki świeckiej to różnie z nią bywa, gdyż chińscy komuniści-globaliści mają też długofalowe projekty jak ten słynny ich nowy szlak, a którym już mówią, że będzie im służył na wieki, czy gospodarcze plany na 1000 lat: http://thediplomat.com/2017/05/a-closer-look-at-chinas-1000-year-project-xiongan-new-area/\na USA mają geopolityczny plan 100 letni, w skrócie Azja a nie Europa będzie dla nich i dla świata odgrywać najważniejszą rolę.\nZresztą też Lechu I Bolek miał jakiś długoletni plan (w kontrze do kościoła) przywrócenia sobie, swojej rodzinie czy Europie statusu cesarstwa Rzymskiego:)\nAnonimowy 5 lipca 2017 03:48\nPedalstwo, pijaństwo itp.w śród elit jest spowodowane nudą i brakiem podniet. W cywilizacji zachodniej jest lansowane przez marksizm kulturowy w celu wprowadzenia komunizmu. W ZSRR komunizm upadł ale ideowi spadkobiercy Gramsckiego, którzy brali z od nich kasę teraz są przy władzy i dalej wierzą w te komunistyczne głupoty, nie widząc, że weszliśmy okres walczących mocarstw i tylko silne społeczeństwa będą się wstanie obronić przed destrukcją.\nAnonimowy 2 lipca 2017 13:13\nJakieś szczegóły odnośnie planu Sułkowskiego ? Źródła etc.\nNie wiem czy czytałeś Ziemkiewicza Złowrogi cień, ja miałem niezły ubaw. Pomyśleć że to jeden z wybitniejszych autorów prawicy, wstydziłbym się takie g...wydać na jego miejscu.\nfoxmulder 2 lipca 2017 23:11\nPlan Sułkowskiego i plan Parvusa zamieszczał na swoich stronach Bogdan Konstantynowicz - on mi zwrócił uwagę na daleko idące podobieństwa między tymi dokumentami.\nA co do Ziemniaka - ja miałem już polewkę z jego wywiadów poświęconych książce. Walił tam kocopały w stylu "IRA nie zabijała Irlandczyków" czy "Dmowski nie pełnił funkcji publicznych" :) No, cóż tak to jest, gdy pan od polskiego piszę książkę o historii XX w.\nAnonimowy 3 lipca 2017 02:04\nPolecisz jakas ksiazke o tematyce "sluzb" watykanskich?\nAnonimowy 5 lipca 2017 05:42\n@Chehelmut, rybeńko, włączże możliwość komentarzy na swoim blogu! Nie nęci Cię żeby podyskutować z czytelnikami?\nSzczeArt 5 lipca 2017 05:50\nBardzo ciekawy artykuł. Wiele informacji, o których nie miałem pojęcia.


Najlepszy konwerter plików PDF na tekst - Konwertuj pliki PDF na tekst\nNajlepszy konwerter plików PDF na tekst może pomóc w konwersji plików PDF do formatu TXT o wysokiej jakości i dużej szybkości.\nNajlepsze oprogramowanie do konwersji plików PDF na tekst do konwersji plików PDF na pliki tekstowe w wysokiej jakości, umożliwiające edycję plików PDF i łatwiejsze czytanie treści PDF w czytnikach eBooków.\nTen konwerter plików PDF na tekst umożliwia przekształcanie plików PDF na pliki tekstowe w celu odczytu treści PDF na dowolnym popularnym urządzeniu z Androidem lub czytniku książek elektronicznych.\nWysokie bezpieczeństwo plików PDF\nNie musisz instalować wtyczek, a to umożliwia konwersję źródłowego dokumentu PDF na plik tekstowy bez połączenia z Internetem.\nKonwerter plików PDF na tekst jest wyposażony w bardzo zwięzły interfejs, który umożliwia konwersję plików PDF na plik tekstowy za pomocą kilku kliknięć.\nTen profesjonalny konwerter plików PDF na tekst może z łatwością zamienić źródłowy dokument PDF na plik tekstowy bez utraty jakości. Przekonwertowany plik .txt może w dużym stopniu obsługiwać dowolne często używane urządzenie z Androidem i czytnik książek elektronicznych, takie jak Samsung Galaxy S7 edge, LG G5, Sony Z5, HUAWEI P9, Amazon Kindle itp. Z jego pomocą możesz czytać treści w formacie PDF na urządzeniu przenośnym wygodnie.\nKonwersja częściowa i częściowa\nMasz już dość konwertowania plików PDF do pliku tekstowego jeden po drugim? To doskonałe oprogramowanie do konwersji plików PDF na tekst umożliwia konwersję dwóch lub więcej dokumentów PDF na raz, aby poprawić efektywność konwersji. Co ważniejsze, proces konwersji nadal pozostanie szybki. Ponadto pozwala wybrać określone strony do konwersji częściowego pliku PDF. W ten sposób możesz uzyskać wyjściowy plik tekstowy, tak jak chcesz, aby dokładnie zaoszczędzić czas konwersji.\nNajlepsza jakość konwersji\nChcesz edytować dokumenty PFD? Ten program do konwersji formatu PDF na TXT jest w stanie łatwo przekonwertować wszystkie pliki PDF lub określone strony na edytowalne pliki tekstowe. Co ważniejsze, ma możliwość dokończenia konwersji w wysokiej jakości. Niezależnie od tego, czy plik PDF zawiera tekst, obrazy i grafikę, czy skomplikowany układ i formatowanie, nawet plik PDF zaszyfrowany hasłem, tekst wyjściowy zachowa dokładnie oryginalną jakość PDF.\nPotężna technologia OCR\nWyposażony w potężną technologię OCR (Optical Character Recognition), rozpoznaje ponad 190 języków oraz języki narodowe / sztuczne / programowania. Aby poprawić dokładność dokumentu wyjściowego, należy wybrać język możliwie najbardziej spójny z oryginalnym plikiem PDF. Co więcej, możesz wybrać odpowiedni tryb konwersji spośród przewidzianych trzech opcjonalnych trybów, Dokładności, Równowagi i Prędkości.\nPrzejrzyj podstawowe informacje o importowanym dokumencie PDF.\nWstawiona zaawansowana technologia OCR obsługuje dokumenty PDF w dowolnym języku.\nWybierz strony PDF\nKonwertuj wybrane strony PDF, aby uzyskać zawartość, którą naprawdę chcesz.\nUżyj zaawansowanej technologii przetwarzania, aby zapewnić szybką szybkość konwersji.\nJak korzystać z konwertera plików PDF na tekst\nKrok 2. Kliknij przycisk rozwijany „Format wyjściowy” i upewnij się, że wybrałeś format dokumentu „Tekst”.\nKrok 3. Kliknij przycisk „Start”, aby rozpocząć konwersję z pliku PDF na tekst.\nPrzegląd konwertera plików PDF na tekst\nWypróbowałem papkę PDF na oprogramowanie do konwersji tekstu i jest to najlepsze, jakie do tej pory znalazłem. Może rozpoznać każdy załadowany język, a szybkość konwersji jest duża.\nW mojej codziennej pracy muszę konwertować dokumenty PDF na niektóre edytowalne formaty. Ten konwerter plików PDF na tekst może szybko zamienić dodany plik PDF na tekst, świetny produkt!\nUżywam go do konwertowania plików PDF na tekst i działa dobrze. Wstawiona technologia OCR gwarantuje dokładność pliku tekstowego. I jest łatwy w użyciu!\nMoże współpracować z czytnikiem PDF, aby bezpośrednio otwierać pliki PDF, bardzo pomocne jest sprawdzenie importowanych plików PDF. Kolejna fajna funkcja, może konwertować wybrane strony na tekst. Naprawdę popraw wydajność konwersji.\nScal pliki PDF za pomocą PDF Fuzji\nUżyteczność Konwersja plików PDF na tekst


DAKAR 2010 - etap VI - Antofagasta > Iquique\nMenu dla etapu 6 to 598 km z czego 418 km to walka z czasem, która postawi uczestników przed koniecznością zmagania się z zarządzaniem angażowanym wysiłkiem i zmianami tempa. Po zmierzeniu się z jedną trzecią tego specjalnego etapu, uczestnicy będą mogli „jechać ile im fabryka dała” po szerokich i szybkich trasach przed dotarciem do pustyni zaczynającej się jakieś 50 km pod koniec tego etapu. Wreszcie na samym końcu, współzawodnicy zjadą w dół spektakularnego i powodującego zawroty głowy 3 kilometrowego spadu po ślizgawce piaskowej – niezapomniane zakończenie przechodzące w biwak Iquique, gdzie ustalono linie finiszu bez dalszego łącznika.\nTrasa: Antofagasta > Iquique\n* dojazdówka: 180 km\n* Odcinek Specjalny: 418 km\n* suma: 598 km\nRafał Sonik: „Był to etap bardzo stały, równy i bez żadnych awarii. Myślę, że straciłem tylko 10-15 minut w końcówce, bo na wydmach przed wjazdem do Iquique się zgubiłem. Na wydmach i na takich szutrowych drogach były ślady we wszystkie możliwe strony i szukałem właściwej drogi. W końcu jak odnalazłem się okazało się, że zajęło mi to parę ładnych minut.\nAle dobrze, przegrałem tylko o 4 minuty 3 miejsce, więc gdyby nie to byłbym 5-8 minut przed czwartym. Tak jestem czwarty, ale nie mam powodów do niezadowolenia. Jechałem z luźnym łańcuchem dzisiaj, bo mi się rano naciągnął. Później niestety okazało się, że nie jak zwykle mamy długą przerwę taką 10-15 minutową przed odcinkiem specjalnym, tylko krótką 5-6 minut. W takim krótkim czasie nie udałoby mi się tego zrobić. Dlatego uznałem, że zaryzykuję i pojadę na luźnym łańcuchu. Tak też się stało, pojechałem. Na szczęście wszystko było w porządku.\nNa trasie było bardzo dużo pyłu i kurzu. Można się z nim oswoić, ale jak jadę z tyłu to mi strasznie kurzy i to jest zawsze kłopot. Jeden odcinek szczególnie zapamiętam. Był to najpiękniejszy odcinek trasy, jakim kiedykolwiek jechałem quadem. Po wzgórzach, szeroką szutrową drogą z hopkami. Niesamowita przyjemność!\nZaraz po niej był przejazd przez wyschnięte słone jezioro, a to z kolei jest makabra. Na przedramiona w szczególności. Nie życzę nikomu, żeby po czymś takim jeździł. Jest to nierówne i jest taka jakby wyjeżdżona trasa, droga po tej soli. Jest on bardzo nierówna, wąska – ma najwyżej cztery metry szerokości. Jak nią jechałem, to taka prędkość 80-90 km na godzinę była idealna. Szybciej się nie dało. Odcinek ten był długi, kilkanaście kilometrów. Okropnie męczący dla rąk.\nWykruszają się zawodnicy. To są już odcinki, które nie mają przebaczenia. Tutaj trzeba nie tylko bardzo dobrze umieć jeździć, bo są miejsca np. zupełnie triasowe, gdzie się wjeżdża pod takie pionowe prawie skarpy. Albo odwrotnie zjeżdża z nich. To są już konkrety i to takie twarde konkrety.\nAle nie ma się co rozczulać. Jutro 600 km odcinka specjalnego. Odcinek mieszany, kamienisty będą takie piargi kamieniste. Ich o tyle nie lubię, że uderzam w nie przednimi wahaczami, albo tylnymi, albo podnóżkami. W tym roku świetnie sprawdzają się tireballsy, ale jeszcze nie wjechaliśmy w rejon gdzie rosną kaktusy. Tam nie będę jechał w tireballsach. Tam potrzebne będzie jak najwyższe ustawienie quada. Jak najwyższe opony do przodu i do tyłu.\nByłem bardzo nisko w klasyfikacji startowej po tych perypetiach w pierwszych etapach. Dzisiaj rano startowałem chyba 80 z motorami. Spodziewam się, że jutro będę może 70. Natomiast Patronelli jest w 30, może nawet w 20. Coś kosmicznego zupełnie. Argentyńczycy prowadzą, mają jakieś tam swoje metody, czy legalne to się okaże. Pewnie ktoś będzie zwracał uwagę na zdjęcia, które zostały zrobione. Tutaj kilka osób protestuje już przeciwko takiej sytuacji, bo jak widać Argentyńczycy są poza zasięgiem kompletnie. Te różnice czasowe są abstrakcyjne. Nie wiadomo czemu to można podporządkować. Chyba, że są perfekcyjni. To znaczy, że nie popełniają żadnych błędów to znaczy, że nie popełniają błędów ani w nawigacji, ani w jeździe, ani w doborze sprzętu, ale to i tak nie jest wystarczające w zrozumieniu, czemu te różnice są aż tak duże. Dla porządku tylko dodam, że prowadzi czterech Argentyńczyków chyba, a dzisiaj byłem pierwszy za Argentyńczykami. Nie widzę żadnej szansy żebym wygrał z nimi, chyba, że im się coś popsuje, a to z tej prostej przyczyny, że jadą na skróty na trasie. Dzisiaj jechałem za jednym z nich, który jedzie Can-am, który jest zdecydowanie wolniejszy od mojego quada. I ten facet po prostu zjechał z trasy OS prosto, przez górę na drugą stronę i wjechał z powrotem na trasę z drugiej strony góry. Bladego pojęcia nie mam skąd wiedział, że trasa tak biegnie. Inie wiem również skąd wiedział, że ta góra nie kończy się po drugiej stronie np. klifem. Nie wiem jak to wyjaśnić. Może czas i życie to wyjaśni.\nWięc trzeba robić roadbooka i iść spać natychmiast.”\n• link do artykułu DAKAR 2010 - etap VI - Antofagasta > Iquique


Co się stało z moją drużyną harcerską? - Więź\nAgnieszka Magdziak-Miszewska 07 marca 2018\nTadeusznapisał:\t 5 czerwca 2018 02:43\nAgnieszko, bardzo Ci dziękuję za te ważne słowa i wspomnienie o także mojej drużynie/szczepie Dzięki Tobie lepiej ją teraz rozumiem..\nZastanawiam się nad tym co napisałaś: „Nie zamierzam polemizować. Bo wiem, że moją drużynę założyli polscy harcerze.” To nie do końca tak. Przecież to zrobiłaś właśnie i to bardzo mocno. Ale ja myślę, że z prawdą bywa teraz tak słabo, że trzeba ją mówić spokojnie i pewnie, gdy ją znamy. Dawać świadectwo, bo fałsz zwycięży..