24 grudnia 2020 25 grudnia 2020\nApostazja nie jest już tylko aktem buntu; nie jest nawet wyłącznie wyrazem solidarności z pokrzywdzonymi przez instytucję Kościoła osobami. Po tym wszystkim, co działo się i dzieje w Kościele, wypisanie się z niego jest zwykłym aktem przyzwoitości.\nWydawałoby się, że nie ma nic prostszego niż odciąć się od Kościoła katolickiego – wystarczy przestać chodzić na msze! Dla upartych jest jeszcze droga formalna zwana apostazją. Ale czy tak naprawdę jesteśmy wtedy poza Kościołem?\nCzy Kościół nie wchodzi nam bez pytania do domów i sypialni? Czy nie ingeruje w szkolnictwo? Nie temperuje rozumu i intelektu setkom tysięcy, może milionom ludzi, których mijamy na ulicy – a którzy, gdyby nie jego przemożny wpływ, nie mieliby problemu z tym, żeby kobiety mogły na życzenie poddawać się zabiegowi aborcji? Czy nie bolą nas te tłumy dzieciaków zapędzane przez nauczycielki do kościołów jak bydło na pastwisku? Nie współczujemy starcom i staruszkom, którym kościelni dostojnicy nakazują klęczeć na steranych przez dekady ciężkiej pracy kolanach w świątyniach? Czy nie sympatyzujemy z wszystkimi mniejszościami, które Kościół piętnuje i próbuje wmówić, że nie są prawdziwymi Polakami? Wreszcie: czy nie czujemy się trochę oszukani, że ktoś wciągnął nas w to toksyczne bagno bez pytania – i myślimy w tym momencie nie tyle o naszych rodzicach, ile o patriarchalnej kulturze, która w katolickim modelu rodziny widzi narzędzie władzy i kontroli jednostek?\nDziecko łatwo jest zwabić pod swe skrzydła (przecież, jak mawiał abp Józef Michalik, same „lgną” do księży), przy czym równie łatwo jest je spłoszyć. Nie przypominam sobie żadnego uczucia dziecięcej fascynacji ani „słowem bożym”, ani otoczką kościelnych obrządków. Teoretycznie wszyscy od małego powinniśmy mieć to poczucie przynależności do Kościoła mocno wkodowane w DNA, a to z uwagi na przekleństwo chrztu świętego – plagę, której skutki odczuło na sobie chyba całe moje pokolenie. Zapisywano nas wtedy masowo: małe, niczego nieświadome berbecie, kilkumiesięczne niemowlaki bez swojej zgody stawały się dożywotnimi (zob. doktryna o „niezmazywalności” chrztu) członkami dość szemranej organizacji. Już samo zaoczne akumulowanie kapitału ludzkiego do celów sztucznego pompowania statystyk społeczności powinno wzbudzać podejrzenia u naszych rodziców – a jednak robili to. Trochę bezmyślnie, z uwagi na wielopokoleniową tradycję („wszyscy wtedy was chrzciliśmy” – powie po latach moja matka, kiedy jej to wygarnę), trochę dając Kościołowi jakiś kredyt zaufania, w podzięce za to, że w trudnych czasach komuny to właśnie on dla niektórych był przestrzenią wolności, powiernikiem tajemnic podziemia solidarnościowego czy po prostu „wrogiem” władzy ludowej – przynajmniej w powszechnej opinii. Matka przyznaje, że mało kto spodziewał się tego, że po przełomie Kościół w stosunkowo krótkim czasie zapewni sobie tak silną pozycję, że wyjdzie z kaplic i kościołów i zacznie wiernym wchodzić pod kołdrę bez pytania.\nZiobro chce zabrać posłance immunitet. Bo była „złośliwa”\nWychowałem się w rodzinie pozornie katolickiej. Piszę „pozornie”, gdyż w dzieciństwie cała religijność rodziców polegała na ochrzczeniu mnie i siostry, święceniu jajek na Wielkanoc, odbębnianiu pospolitych bożonarodzeniowych rytuałów (na czele z ukatrupianiem karpi w piwnicy i strojeniem choinki) oraz wpuszczaniu faceta w sutannie do domu w okolicach Nowego Roku. Tę ostatnią rzecz pamiętam najmocniej. Traf chciał, że na naszej ulicy „posługę” zwaną też „kolędą noworoczną” zazwyczaj pełnił proboszcz lokalnego kościoła – dwadzieścia parę lat później zostanie oskarżony o molestowanie przez kilku byłych ministrantów. Urodziłem się w połowie lat 80., od małego byłem dosłownie przyklejony do telewizora – jeśli ktoś pamięta telewizję z początku następnej dekady, to wie, że za dnia spośród trzech dostępnych kanałów najbardziej ekscytujący był bodaj Agrobiznes na jedynce, a wieczorami przed snem pozwalano zobaczyć nam wieczorynkę. Nikt z nas nie doceniał wtedy peerelowskich arcydzieł animacji kukiełkowej prezentowanych od piątku do soboty, bo w każdą niedzielę o 19 na antenę wjeżdżał Disney.\nKreskówki z Mickiem, Donaldem, Goofym i Pluto to było coś, na co czekało się cały tydzień, zanim nasza młodociana wyobraźnia została zaanektowana przez paletę bohaterów kina akcji, jak Van Damme czy Schwarzenegger. Disneyowskie wieczorynki były rzeczą świętą. Nie chodziliśmy (ani gromadnie, ani w pojedynkę) do kościoła (czułem się z tym wyjątkowo, bo niektórym kolegom rodzice wykręcali uszy, jeśliby choćby raz opuścili nabożeństwo), ale w każdą niedzielę całą rodziną zasiadaliśmy z wypiekami na twarzy do seansu Walt Disney przedstawia.\nMiałem może sześć albo siedem lat, kiedy jeden z tych żelaznych rytuałów został przerwany przez dzwonek do drzwi. Rodzice pośpiesznie zgasili telewizor, zgarnęli mnie i siostrę, podbiegli do drzwi i otworzyli je przybyszowi. Wysoki, ponury facet o niskiej barwie głosu, zaproszony przez matkę do salonu zaczął niezwłocznie wydawać nam wszystkim polecenia, których sensu kompletnie nie rozumiałem: kazał klęczeć, odmawiać modlitwy (do których nigdy nie miałem głowy), moczył nas kranówą z kropidła, nad którą chwilę wcześniej klepał jakieś modły. Te gusła miały być czymś, co zrekompensuje mi przegapianą właśnie („mamo, chodźmy stąd, jeszcze zdążymy przed końcem!”) dobranockę?! Pamiętam, że wpadłem w histeryczny płacz i zalewałem się łzami jeszcze długo po tym, jak tajemniczy gość (przypominający bardziej Bukę z Muminków niż sąsiadów z domu obok) opuścił nasz dom. Zmuszenie dziecka siłą, żeby poświęciło trzydzieści minut, na które czeka cały tydzień (jakaż to wtedy była kupa czasu!) w zamian za serię upokarzających i kompletnie do niczego niepotrzebnych czynności – to było coś, co zapoczątkowało niechęć do Kościoła.\nPotem była komunia. Każde dziecko tego dnia (i przynajmniej na pół roku wstecz) myśli tylko o jednym: o prezentach. Ja myślałem o czymś jeszcze. Podczas mszy z sakramentem – w wypełnionym po brzegi kościele, w blasku analogowych aparatów, filmowany przez przynajmniej kilkunastu ojców czy wujków dzierżących wielkie kamery VHS – musiałem wyrecytować modlitwę w intencji. Jak na ironię, ksiądz katecheta wydelegował mnie do odklepania przy mikrofonie zdrowaśki dedykowanej polskiemu papieżowi – temu samemu, z którego ćwierć wieku później będę darł łacha niemal codziennie, żeby trochę wytłumić w sobie złość wywoływaną na okrągło przez słowa i uczynki głównych graczy polskiego Kościoła, z ulubieńcem wielkomiejskiej inteligencji, arcybiskupem Markiem Jędraszewskim na czele. Nie pamiętam, jak wypadłem z tą zdrowaśką i czy bili mi brawo; pamiętam za to, że tego dnia prawdopodobnie niechcący ukatrupiłem żabę, która w ogródku wyskoczyła mi z dłoni wprost na kolczasty krzak róży i znikła gdzieś w jego gęstwinach. Ksiądz na lekcjach religii uczulał, że w dzień komunii świętej nie można popełnić żadnego grzechu, bo sakrament będzie nieważny. Jest więc rzeczą dość oczywistą, że od chwili, gdy żaba zniknęła mi z oczu, żyłem w przeświadczeniu, że Pan Bóg ekskomunikował mnie zaocznie, bez konsultacji z katechetą czy proboszczem. Do czasu drugiej spowiedzi, która miała miejsce jakiś rok później.\nDo kościoła szedłem wtedy z ojcem, siąpił deszcz i było chłodno. Nie pamiętam dokładnie, dlaczego poszliśmy na mszę, ale chyba znów kazano nam wyznać grzechy z jakiejś okazji – może chodziło o spowiedź przed rocznicą komunii świętej. Całą drogę wyobrażałem sobie tę biedną żabę, która najpewniej wisi wciąż rozpięta na kolcach róży jak Chrystus butwiejący na krzyżu. I której nie potrafiłem pomóc. Judeochrześcijańska symbolika jest jednak mocno nekrofilska i to bardzo silnie działa na wyobraźnię dziecka – dziś bez wahania mogę stwierdzić, że to chrześcijaństwo jest ową cywilizacją śmierci, którą kapłani najchętniej widzieliby w zachodnich, zlaicyzowanych demokracjach. Stałem bardzo długo w kolejce do konfesjonału, bo zagonili tam tego dnia chyba całą szkołę, żeby każde dziecko mogło poupadlać się przed nieznanym sobie człowiekiem.\nKiedy w końcu nadeszła moja chwila, uklęknąłem, odbębniłem zapisaną na małej, przemyconej w zapoconej z nerwów dłoni kartce formułkę rozbiegową i zacząłem, najciszej, jak się dało, spowiadać się ze swojego żabobójstwa. Nie skończyłem nawet jednego zdania, kiedy starej daty ksiądz huknął na całą świątynię: „No co jest, gnojku!? Czego tak cicho gadasz? Czego się wstydzisz? Bóg i tak wszystko słyszy! Kontynuuj!”. Wyrwał mi tę kartkę, a mnie momentalnie ogarnął trudny do opisania wstyd. Wrzask. Wulgarne inwektywy. Wszystko to wobec ośmiolatka. Wśród tylu ludzi. Byłem tak wstrząśnięty, że pospiesznie i losowo wymieniłem jakieś dwa grzechy, facet wykonał ręką gest krzyża i pobiegłem z płaczem do taty. Ojciec, który był świadkiem całej sytuacji, miał wtedy minę, jakby chciał spuścić łomot temu gburzysku. To zresztą zazwyczaj spotyka ludzi, którzy umyślnie skrzywdzili dziecko i zostali przyłapani na gorącym uczynku – ale w takich chwilach księża są nietykalni. Rodzice jakiś czas później poszli złożyć skargę na tego sędziwego chama w kancelarii parafialnej; pół roku później zmarł. To był pierwszy raz w życiu, kiedy cieszyłem się z czyjejś śmierci.\nIrlandia zerwała z dyktatem Kościoła. Jak im się to udało?\nNie można pominąć całego okresu edukacji bez choćby ustępu o przedmiocie zwanym religia. Katecheza sama w sobie była zmorą naszego pokolenia – pierwszego, które miało ją obowiązkowo. Osoby w moim wieku miały ją od 1993 do 2005 roku (religię wprowadzono do szkół w 1990 r.) – dwanaście długich lat. Żaden inny przedmiot nie jest „nauczany” przez cały okres edukacji, od początku szkoły podstawowej aż po klasę maturalną, poza językiem polskim, obcym i matematyką. Żaden też nie jest równie bezwartościowy – nie ma nic wspólnego z przekazywaniem wiedzy, jest czystą propagandą wprowadzoną do szkół na podstawie umowy konkordatowej.\nZ podstawówki pamiętam raptem jednego księdza, który wydawał się normalny i nie biło od niego bufonadą. Ksiądz ten krótko po tym, jak opuściłem mury szkolne, zrezygnował z posługi, ożenił się i urodziły mu się dzieci. W gimnazjum obowiązkowym punktem był seans (niejeden zresztą) antyaborcyjnego produkcyjniaka pt. Niemy krzyk – przypuszczam, że bardzo wiele głosów sprzeciwu wobec aborcji z wyboru bierze się właśnie stąd, że ten film, którym kler katował nas w gimbazie, wrył się bardzo głęboko w nasze mózgi. Jeśli ktoś nie odrobił potem lekcji w postaci lektury o naukowym stanie wiedzy o przerywaniu ciąży, jeśli nie zrobił odtrutki – bardzo możliwe jest, że będzie do końca życia przekonany, że aborcja to wyciąganie płodu odkurzaczem, do czego ten propagandowy „dokument” z ponurych czasów Reagana skutecznie przekonywał. W liceum zaś dyrektorka stwierdziła, że nie będzie organizować etyki dla kilku osób, więc nie mieliśmy wyjścia – już wtedy zajęcia były układane w ten sposób, żeby religia wypadała w środku. Za brak obecności oczywiście groziły konsekwencje.\nPieniądze dla katechetów (w większości księży) płyną z państwowej kasy. To średnio 1,5 mld złotych rocznie. Dla porównania – Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy przez 27 lat istnienia zebrała ok. 1,1 mld złotych. W chwili kiedy piszę te słowa, całą Polskę obiegła wieść, że w jednej tylko dzielnicy Warszawy, na Ursynowie, rodzice od września do listopada wypisali ponad trzysta dzieci z zajęć z księżmi. Równocześnie, nie przejmując się nieciekawymi dla przyszłości tych zajęć szkolnych trendami, Ministerstwo Edukacji Narodowej pracuje nad tym, żeby uczniowie i uczennice mogli zdawać przedmiot „religia” na maturze. Tylko gdzie się im te wyniki przydadzą, skoro tak katolickie uczelnie, jak i seminaria zaliczają rokrocznie coraz większe spadki, jeśli idzie o zainteresowanych?\nNastępne wspomnienie to już w zasadzie rozłąka – potwierdzę ją formalnie kilkanaście lat później, na kilka miesięcy przed końcem studiów. Kiedy jednak miałem mniej więcej dwanaście lat, byłem w szóstej klasie podstawówki i zapuszczałem włosy, gdyż podobnie jak wielu moich rówieśników zacząłem zapoznawać się z rockiem. Miałem w tym czasie na chacie pożyczoną od starszej kumpeli kasetę wideo z ponagrywanymi gotyckimi klipami, którą katowałem wielokrotnie na ledwo zipiącym odtwarzaczu VHS. Mięta, którą czułem do gotyckiego rocka, sprawiła, że postanowiłem wybrać się na coś, co nazywało się „roraty”. Najważniejsze w nich było to, że msze odbywały połowicznie po ciemku – zapalało się wtedy lampiony i odmawiało pod nosem jakieś modlitwy. Klimat całkiem mroczny, przyznacie. Pech chciał, że drugiego lub trzeciego razu, kiedy się pojawiłem na tym specyficznym nabożeństwie, prowadzący je ksiądz chciał wtrącić swoje parę groszy do słów liturgii i zaczął pastwić się nad muzyką rockową: że bezbożnicy, że świętokradcy, że Beatlesi puszczani od tyłu to słowa samego diabła. Tego było już za wiele; czara goryczy się przelała. Wcześniej Kościół krzywdził mnie, teraz mówił brednie o moich idolach. Nie doczekałem finału nabożeństwa. Ulotniłem się krótko przed końcem, żeby przetrawić wzbierającą się w środku złość. I nie pojawiłem się już nigdy więcej w kościele z własnej woli.\nDo bierzmowania w zasadzie nas już zmuszano: presja szkoły, katechetów, rodziców (któż z nas nie słyszał nigdy tego „no i jak to będzie wyglądało?” albo „jak ci nie będzie wstyd przy innych?”). Razem z mnóstwem rówieśników mieliśmy to kompletnie w dupie, ale grożono nam, że bez tego nikt nam nie da ślubu. Nie planowałem specjalnie kościelnej ceremonii, więc przeszedłem przez całą procedurę tylko z uwagi na rodziców – nie chciałem, żeby wredni ludzie w małym, skołtuniałym miasteczku gadali im za plecami, że ten ich kudłaty syn to szatanista jakiś.\nPoza tym dość żenującym doświadczeniem jedyne wspomnienie związane z Kościołem w tym czasie, zresztą bardzo miłe, to tzw. grupy różańcowe – chodziło się raz na jakiś czas do takiej salki w przyziemiach plebanii, siadało w kółku jak anonimowi alkoholicy i gadało o jakichś andronach. Robiliśmy to po to, żeby mieć refundowany koszt wyjazdów w góry. Osobiście miałem też w tym swój interes: podkochiwałem się w jednej z dziewczyn, która tam uczęszczała, więc w trakcie cotygodniowych spotkań mogłem patrzeć na nią, póki się nie zorientowała, co owocowało momentalnym wykwitem rumieńców na twarzy. A podczas wycieczek z księdzem, jak je nazywaliśmy, czyli nagród za partycypowanie w tych tajnych kompletach, nauczyłem się pić alkohol i palić papierosy. Każdego dnia na wyjeździe msze były tylko przed śniadaniem – za każdym razem schodziłem na nie ze strasznym kacem.\nTeraz mogłaby być dłuższa pauza, bo niby studia to czas już całkowicie poza Kościołem i bez żadnych urojeń na temat istnienia „siły wyższej” – i to mimo że dopiero w tym okresie po raz pierwszy wziąłem do ręki Biblię, czytałem też sporo literatury, której stelażem były wierzenia judeochrześcijańskie, a kilka razy wpadły mi nawet w ręce teksty stricte religioznawcze. Teoretycznie mógłbym więc przez zgłębienie pewnego zasobu wiedzy zyskać nawet jakiś szacunek do Kościoła. W praktyce jednak – była to niemal cała pierwsza dekada XXI wieku – mieliśmy wtedy serię afer pedofilskich, imperium medialne ojca Rydzyka rosło w siłę (pamiętam zdziwienie, jak na I roku studiów do listy kanałów na kablówce dołączyła TV TRWAM), a związek tronu z ołtarzem tylko się zacieśniał. Działy się też rzeczy autentycznie dziwne, które nie w pełni rozumiałem, ale o których inicjowanie podejrzewałem oczywiście Kościół: pierwsze Marsze Niepodległości, legendarne heilowanie członków Młodzieży Wszechpolskiej czy usunięcie z listy lektur Gombrowicza przez dzisiejszego męczennika KOD-u, a wtedy znanego głównie z fanatyzmu religijnego ministra edukacji Romana Giertycha. Lecz najgorsze było to, że Kościół cały czas, z radia, gazet czy telewizora mówił nam, jak żyć – a przecież wszyscy: młodzi, starzy, wierzący i niewierzący wiedzieliśmy już wtedy, ile kler sam ma za uszami. Trudno było przejść obojętnie wobec tej buty, porażającej skali przestępstw, afer i przekrętów, które niby wstrząsały opinią publiczną, ale z drugiej strony nie spowodowały masowego występowania rodaczek i rodaków z coraz bardziej skompromitowanej instytucji. W tej sytuacji podjęliśmy z przyjacielem trzeźwą decyzję.\nZakonnica, która przyjęła nas w kancelarii parafialnej, aż się zdziwiła: „Apostazja?! Ha, nikt tego nie robił chyba z dziesięć lat u nas”, po czym zerknęła na nas wzrokiem, który mówił jedno: „jesteście straceni”. Wtedy były jeszcze inne zasady wypisu z instytucji i musieliśmy mieć dwóch świadków, a proboszcz parafii, w której otrzymało się chrzest, mógł wyznaczyć dowolny czas na zastanowienie się, czy nasza decyzja jest ostateczna. Po owym czasie, jeśli nadal stało się twardo na swoim, nie miał innego wyjścia niż wysłać akt chrztu do kurii z żądaniem jego unieważnienia (według Watykanu apostazja jest równoznaczna z ekskomuniką: Kościół przez to próbuje zastraszać wszystkich, którzy nie chcą mieć z nim nic do czynienia, że fundują sami sobie wieczność w piekle). W naszym przypadku było jednak inaczej: po pierwsze proboszcz (ten sam, który rzekomo molestował kleryków) zażądał od nas, by jednym z dwójki świadków było któreś z naszych rodziców, co było niezgodne z zapisami watykańskimi. Po drugie, po krótkich rozmowach z nami w cztery oczy (było jasne, że po dwóch tygodniach, które nam dał na możliwość anulowania decyzji, nie zmieniliśmy zdania) zaszantażował naszych rodziców – co było już jawnym skandalem. Ojciec, który nie miał z moją decyzją najmniejszych problemów, usłyszał, że to się odbije na ocenach mojej siostry, która wtedy jeszcze studiowała na katolickiej uczelni, a rodzicielce przyjaciela dostało się za bycie „wyrodną matką”. Efekt był oczywiście odwrotny: rodzice po takich próbach szantażu sami zagonili nas z powrotem do kancelarii, mówiąc, żebyśmy jak najszybciej podpisywali te papiery, bo żadne z nas nie miało zamiaru zostawać tam ani chwili dłużej. Piwo, na które poszliśmy wspólnie po wszystkim, smakowało najlepiej na świecie.\nDziś apostazja to często googlowany w Polsce temat. Z Kościoła występują ludzie w każdym przedziale wiekowym: studenci, młode matki, faceci po czterdziestce, jak i seniorzy na emeryturze, którzy przyznają otwarcie, że zbyt długo zwlekali z tym krokiem. Czynnikiem zapalnym był oczywiście wyrok TK dotyczący niemal całkowitego zakazu aborcji, za który kler dziękował, w samozadowoleniu, zapominając, że zakręca sobie w ten sposób pętlę na szyi. Potem poszło już lawinowo: publikacja watykańskiego raportu o Theodorze McCarricku, kłamstwa Stanisława Dziwisza na antenie jednej z największych telewizji, mierzenie bronią palną przez czernikowskiego proboszcza do strajkujących kobiet czy wreszcie ujawnienie faktu, iż polski papież wiedział o kompletnej degrengoladzie w organizacji, której szefował, ale nic z tym faktem nie zrobił – dziś niemal nie ma dnia, żeby Kościół nie zaliczał spektakularnej wpadki, jednej za drugą. Spowodowało to wzmożone zainteresowanie apostazją – żeby ocenić w pełni skalę tego ruchu, trzeba będzie zerknąć na liczby wypisanych z perspektywy czasu. Jednak już dziś ze swoich „ksiąg wyjścia” ludzie chwalą się masowo w mediach społecznościowych; na Facebooku powstały m.in. grupa „Apostazja 2020” czy wydarzenie „Wystąp na święta z Kościoła”, gdzie w sumie kilkanaście tysięcy osób radzi się, jak opuścić Kościół bez większych problemów – bo kler oczywiście w żadnym razie owieczkom opuszczającym stado nie chce pomóc.\nLicznik apostazji bije, Kościół katolicki się wije\nWszystkich tych przytoczonych przeze mnie upokarzających i traumatycznych doświadczeń było trochę więcej; jasne, że zdaję sobie sprawę, że mnóstwo ludzi ma znacznie gorsze przejścia – wspomnienie tak przykre, że nie chce ich przywoływać, a co dopiero o nich mówić. Jednak dla mnóstwa osób, które wychowywały się w dość ponurych latach 90., Kościół od samego początku był instytucją wzbudzającą niesmak i niepokój – ci charakterystyczni księża, zawsze patrzący na ciebie z góry; te szalone zakonnice, które zamiast odpowiadać na dręczące nas pytania, zamykały dyskusję i intonowały oazowe piosenki… Od większości duchownych można było poczuć względem siebie tylko jedno: wyższość i pogardę – im starszy klecha i wyżej postawiony, tym bardziej się nosił ze swoim jestestwem. Nie mam powodu sądzić, żeby coś się w tej materii zmieniło; nie licząc ewenementu, którym jest prymas Wojciech Polak, przeważająca część purpuratów ma tę samą twarz, która w dzieciństwie nauczyła moje pokolenie odrazy do Kościoła.\nW jakich jeszcze dziedzinach Kościół nas kształcił? Był niedościgły w uczeniu dwójmyślenia, bierności poznawczej, wychowywał w otępieniu, powodował u mniej krytycznych słuchaczy wysoki wzrost uprzedzeń. Część nas, pozbawiona choćby sceptycyzmu, nieostrożna, nienauczona wątpić, a także przymuszana przez rodzinę do bezkrytycznego, służalczego i czołobitnego stosunku do Kościoła, to dzisiejsi rekruci Straży Narodowej, uczestnicy Marszów Życia, Rycerze Chrystusa czy umowne „rodziny z dziećmi” paradujące w czasie Marszów Niepodległości.\nMożna jednak tego uniknąć dla przyszłych pokoleń: wystarczy nie zapisywać nowo narodzonych, nieświadomych niczego dzieci w poczet ochrzczonych. W dalszej kolejności dać im wybór, czy chcą uczestniczyć w katechezie, uczulając ich jednak, że to nie będzie miało nic wspólnego z przyswajaniem wiedzy. To wyjście dla tych, którzy planują potomstwo. Jeśli chcemy jednak zmniejszyć wpływ Kościoła na życie zwykłych osób, utemperować jego polityczne zapędy i stanąć w obronie wszystkich osób przez niego szykanowanych – najlepszą drogą jest apostazja. Wyjście formalne, na ich zasadach. Z koniecznością stanięcia twarzą w twarz z klerem. Z możliwością wyrażenia nie tylko pisemnej, ale i werbalnej niezgody na to, jak Kościół krzywdzi ludzi. Spojrzeniem im w oczy po raz ostatni.\nPrzy ciężkiej do ocenienia skali przewin polskiego Kościoła apostazja nie jest już tylko aktem buntu; nie jest nawet wyłącznie wyrazem solidarności z pokrzywdzonymi przez tę instytucję osobami. Po tym wszystkim, co działo się i dzieje w Kościele, wypisanie się z niego jest zwykłym aktem przyzwoitości.\nJacek Dziduszko – dziennikarz i animator kultury. Prezes DKF „Maciste”. Autor cyklu pokazów filmów eksploatacji, „Pora Zwyrola”, który czeka na lepsze czasy. Współautor Encyklopedii kina (2010) i tomu Czuli barbarzyńcy. O kulturze czeskiej w XX wieku (2013). Publikował m.in. w „Kinie”, „K MAG-u”, Wirtualnej Polsce, Onecie, Interii, Dwutygodniku, Krytyce Politycznej.


tarnow.gosc.pl → Informacje → Pożegnanie karnawału\nPożegnanie karnawału przejdź do galerii\nBal DK w Tarnowie\nModlitwą rozpoczęto w Tarnowie 26. bezalkoholowy bal Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie.\nNie było toastów, ale była świetna zabawa. Nie zabrakło też upominku dla pierwszej pary, która wyszła na parkiet i najlepszych tancerzy. – Ludzie lubią bawić się bez alkoholu, to też okazja do stworzenia wspólnoty nie tylko przez modlitwę, ale wspólną zabawę – mówi Andrzej Wyczesany z Domowego Kościoła.Podczas zabawy zbierano też datki na rozbudowę domu formacyjnego Ruchu Światło - Życie w Krościenku.\nBal odbył się 3 lutego w tarnowskiej restauracji „Bristol”. Wzięły w nim udział 54 małżeństwa z Tarnowa, Bochni, Brzeska, Dębicy, Łęgu Tarnowskiego.– Na początku była idea, aby to rodziny z Domowego Kościoła mogły się spotkać na wspólnej zabawie, ale że ta forma przyciąga osoby z zewnątrz, więc na balu prawie połowa jest spoza kręgów. Ludzie dobrze się tu bawią. Jest radość, ale i dużo pokoju – dodaje Bogusia Skórka, organizator balu z kręgów Domowego Kościoła przy parafii księży Misjonarzy w Tarnowie. Na spotkaniu obecna była też para diecezjalna DK Alicja i Marek Machajowie z Bochni, oraz duszpasterze.\nW zabawie uczestniczyła para diecezjalna DK Alicja i Marek Machajowie z Bochni Joanna Sadowska/GN\t Bal DK\n... czyli dobra zabawa bez szampana\tJoanna Sadowska/GN\nFoto Gość DODANE 04.02.2013\nBal bezalkoholowy Domowego Kościoła\nJuż po raz 26. odbył się w Tarnowie bal Domowego Kościoła. Uczestniczyły w nim małżeństwa z Tarnowa, Bochni, Brzeska, Dębicy. Obecna też była też para diecezjalna DK Alicja i Marek Machajowie oraz duszpasterze. foto Joanna Sadowska/Gość Niedzielny\ndodane 04.02.2013 10:35


Carlo Ancelotti czy Diego Simeone? | Mateball\nCarlo Ancelotti czy Diego Simeone?\nWszyscy zastanawiają się kto wygra Ligę Mistrzów i czy to będzie Cristiano Ronaldo dla Realu czy Diego Costa dla Atletico. Prawdziwi jednak bohaterowie i ludzie stojący za sukcesami tych obu drużyn z reguły siedzą na ławce rezerwowych.\nCarlo Ancelotti i Diego Simeone, bo o nich mowa, to pierwszoplanowe postacie niedzielnego finału w Lizbonie a ich taktyka i doświadczenie sprawiło, że właśnie te dwie drużyny z Madrytu zagrają w finale, wygrywając wcześniej między sobą to co było do wygrania w Hiszpanii czyli Copa del Rey i La Ligę.\nKto sięgnie ze swoją drużyną po tytuł Champions League okaże się już w niedzielę. Czy będzie to drużyna Realu napompowana największymi gwiazdami i klub, który stać na wydanie 100 mln Euro za Gareth'a Bale'a i z rewelacyjnym Cristiano Ronaldo? Czy objawienie sezonu Atletico i Diego Simeone, który zagra w finale najważniejszego klubowego turnieju Europy. Simeone, który stworzył z nazwisk, nieznanych jeszcze w Europie, drużynę mistrzów Hiszpanii przełamując stereotyp, że walka o tytuł w tym kraju rozgrywa się zawsze pomiędzy drużynami Realu i FC Barcelony. Pytanie czy są w stanie stanąć na wysokości zadania w tym ostatnim najważniejszym meczu ich super sezonu?\nMój typ to mimo wszystko jednak Real Madryt. Czekając na mecz i na wiadomości czy Ronaldo i Costa są w pełni sił na finał liczę na piękny Hiszpański finał w Lizbonie.\nKrzysiek Laczak @laczak 12:31, 21 May 2014\nArti @arti91 19:50, 21 May 2014\nTen tekst podoba mi się. Zrobiłeś bardzo dobre porównanie w kilku zdaniach.\nMr. UZ @mruz 08:10, 22 May 2014\nJa jestem za Atletico. Wygrali z nami (Chelsea) więc przynajmniej by było, że The Blues przegrali z mistrzem Ligii Mistrzów. A tak pozatym to bez znaczenia. Choć mecz oglądnę na pewno.\nArti @arti91 12:12, 22 May 2014\nJa też wolę pokibicować słabszemu. Real jest przereklamowany i tych sukcesów ma w bród. Atletico za to wchodzi do czołówki.\nKrzysiek Laczak @laczak Author 20:46, 22 May 2014\n@arti91 Przereklamowany może i jest ale i głodny sukcesu po kilku już latach nieudanych występów w Champions League. Ronaldo, Bale i spółka staną na głowie żeby wygrać w Lizbonie.\nArti @arti91 00:50, 23 May 2014\nMogą nawet stawać na głowie, jeżeli tylko tak potrafią. Atletico powinno pójść za ciosem i pokazać, że i bez wielkich pieniędzy i przepłacanych zawodników można osiągnąć coś wielkiego.\nKasia @kasia 06:46, 23 May 2014\n@arti91 @laczak Na pewno Real jest pod większą presją (oni są faworytami i po prostu muszą wygrać) zaś Atletico już osiągnęło bardzo dużo w tym sezonie i nawet jeśli nie wygrają w Lizbonie nikt nie będzie im miał za złe tej porażki – to i tak jest ich sezon. Może się stać tak, że Real pod presją, będzie się gubił a Atletico ze spokojem będą grali swoje :)\nArti @arti91 12:39, 23 May 2014\nMasz rację @kasia. Atletico swoje zrobiło, osiągnęli ponad to co mieli mieć. teraz na luzie powinni zrobić kolejny krok do przodu.


PJN: trzy drogi, wszystkie trudne | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Komentarze » PJN: trzy drogi, wszystkie trudne\nPJN: trzy drogi, wszystkie trudne\nJoanna Kluzik-Rostkowska zachęcała do głosowania na Pawła Kowala, choć ten reprezentuje linię polityczną, z którą ona się nie zgadza.\nKowal zaś, który do tej pory nie zgadzał się z Rostkowską, zapowiada, że nie będzie nowego początku. Dodatkowo, była już szefowa partii opowiada o "planie B" - czyli być może o starcie z listy PO - zaś inny lider, Paweł Poncyliusz, mówi, że jeszcze nie stracił wiary w tę organizację, ale co będzie dalej - licho wie...\nŁatwo się wyzłośliwiać, bo przecież bezradność grupki polityków, którzy swego czasu zdobyli się na wypowiedzenie posłuszeństwa Jarosławowi Kaczyńskiemu, jest widoczna gołym okiem. Z drugiej strony musi budzić sympatię formacja, która spróbowała wbić klin między PO a PiS, zwolennikom prawicy, których poglądy nie toną we mgle, dać jakiś wybór i przy okazji rzucić Platformie wyzwanie - a nie tylko wyzwiska.\nPrzed ludźmi PJN trzy drogi - samodzielny start w wyborach, start z list PO i powrót do PiS. Kowal zapowiada to pierwsze, co...


Wstydliwy problem - infekcja intymna - zdrowie.swiatkobiety.pl\nPani Ewa, lat 53, przyszła do mnie zaniepokojona: – Swędzą mnie i pieką okolice narządów płciowych. Są czerwone, obrzęknięte. To trwa już drugi tydzień. – Czy ma pani upławy, np. przypominające biały ser? Czuć jakiś zapach? – Do tej pory nie miałam ani upławów, ani zapachu. Ale czuję, że teraz się właśnie pojawiły.\n– Objawy wskazują na alergię i stan zapalny spowodowany przez rozpoczynającą się grzybicę. W alergii nie ma zapachu i upławów, ale towarzyszą one infekcjom. Może być pani też na coś uczulona, np. na pyłki...\n– Ale w tym miejscu? – Wargi sromowe, pochwę i wejście do niej pokrywa błona śluzowa. Reaguje na pyłki podobnie jak ta w drogach oddechowych, np. śluzówka w nosie. – Przecież miejsca intymne są schowane... – To nie znaczy, że nie mają kontaktu z alergenami.\nU alergiczek w okresie pylenia może pojawiać się świąd, pieczenie lub obrzęk okolic intymnych\nAlergię może też wywołać kontakt z proszkiem do prania, wkładkami higienicznymi, podpaskami, tamponami, papierem toaletowym, dezodorantami, chusteczkami, płynami i żelami do higieny intymnej.\n– Właśnie kupiłam sobie taki kolorowy i pachnący. – To może być przyczyna. Im mniej dodatków zapachowych, barwników, konserwantów mają żele i płyny intymne, tym lepiej. Każdy z nich to ryzyko podrażnień i alergii.\nNajlepiej stosować płyny bezbarwne, bez zapachu, o kwaśnym odczynie pH poniżej 5,5. Okolice intymne muszą mieć 3,8-4,5 pH, aby hamować rozwój chorobotwórczych bakterii. Należy też wybierać płyny, które zawierają również pałeczkami kwasu mlekowego.\n– Po co? – Bo są składnikiem flory bakteryjnej pochwy. Stanowią rodzaj naturalnej „armii” obronnej. Chronią przed infekcjami i utrzymują kwasowość, w której bakterie się nie rozwijają. – Jaki ta alergia ma związek z bakteriami i grzybami? – Miejsca podrażnione przez alergię są wrażliwe na atak bakterii i grzybów, więc bywa on także wstępem do stanu zapalnego i grzybicy, która właśnie się u pani zaczyna.\n– Może być też odwrotnie? – Tak! Bo np. zarodniki grzybów osadzają się na skórze. Niszczą ją, wykorzystują jako pożywienie i powstaje stan zapalny. Stąd tylko krok do alergii, zwłaszcza dla osób o genetycznych skłonnościach. Grzyby mogą też dostać się do organizmu przez drogi oddechowe. Osoby z obniżoną odpornością są szczególnie zagrożone.\nPowstająca grzybica, która jest wynikiem kontaktu z grzybami, sprzyja więc alergii\n– Co mam teraz robić? – Proszę zrezygnować z płynu do higieny intymnej. Dam pani leki przeciwgrzybicze dopochwowe (globulki) i maści. Trzeba je brać przez dwa tygodnie. Należy też stosować probiotyki w trakcie leczenia i po nim. Zawierają one tzw. dobre bakterie. Używać można je doustnie i dopochwowo, aby wzmocnić intymną odporność.\nWinne są grzyby!\nTo one nasilają stan zapalny spowodowany alergią miejsc intymnych, bo grzyby (np. Candida albicans na fot.) osiedlają się na podrażnionej, uszkodzonej, wilgotnej błonie śluzowej. Przy alergii stosuj więc preparaty antygrzybicze.\nDr n. med. Monika Antepowicz, ginekolog\nbóle pleców w okolicy pasa\nlaparoskopia u kobiet\nprzeziębiony pęcherz u mężczyzn objawy\nzłe wchłanianie białka\nNews Wstydliwy problem - infekcja intymna w kategorii Choroby w serwisie Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl


Jesteś tutaj: SP1 > list otwar ...\nlist otwarty ucz. klasy III a do mieszkańców Goleniowa\nGoleniów, 19.04.2018 r.\nNasze miasto od kilku lat staje się coraz piękniejsze. Zostały wyremontowane drogi, położono nowe chodniki, powstały ścieżki rowerowe i nowe place zabaw oraz boiska. Posadzono wiele nowych drzew, krzewów i założono nowe klomby, które cieszą mieszkańców szczególnie wiosną i latem.\nNiestety, nasze miasto szpecą śmieci. Można je zobaczyć wszędzie: na chodnikach, drogach, skwerach, placach zabaw, a także w przydrożnych lasach. Mimo iż służby odpowiedzialne za czystość codziennie sprzątają miasto, to jednak nie wystarczy. Musimy wszyscy zwracać uwagę na ten problem, bo to my wyrzucamy papierki, butelki tam, gdzie popadnie (czasami obok kosza).\nW związku z tym apelujemy do wszystkich. Wrzucajmy śmieci do kosza, sprzątajmy po swoich psach, zwracajmy uwagę osobom śmiecącym. Jeśli wszyscy będziemy dbać o czystość i nie będziemy zaśmiecać miasta, to na pewno śmieci znikną z naszego otoczenia. Pamiętajmy, że nie tam jest czysto, gdzie tylko sprzątają, ale tam jest czysto, gdzie nie śmiecą.\nSzkoły Podstawowej nr 1 w Goleniowie\nData dodania: 2018-04-28 20:30:06\nData edycji: 2018-04-28 20:43:26


returned 268 results\nEU law Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/29 z dnia 28 października 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1700 przez określenie liczby i nazw zmiennych w dziedzinie „dochody i warunki życia” dotyczących „Rynku pracy i mieszkalnictwa”, „Międzypokoleniowego dziedziczenia korzystnych i niekorzystnych sytuacji życiowych”, „Trudności mieszkaniowych” oraz tematu ad hoc na 2023 r. dotyczącego „Efektywności energetycznej gospodarstw domowych” (Tekst mający znaczenie dla EOG)\nSubject: budownictwo mieszkaniowe, dochód, gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, poziom życia, rynek pracy, sprawność energetyczna, statystyka UE, statystyki społeczne, wymiana informacji\nCorporate Author(s): Eurostat (European Commission) ; Komisja Europejska\nEU law Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/466 z dnia 17 listopada 2020 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1700 przez określenie liczby i nazwy zmiennych dla dziedziny „dochody i warunki życia”, dotyczących zdrowia i jakości życia (Tekst mający znaczenie dla EOG)\nSubject: dane osobowe, dochód, gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, jakość życia, metoda statystyczna, osoba fizyczna, statystyka UE, statystyka zdrowia, statystyki społeczne\nEU law Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/2052 z dnia 24 listopada 2021 r. określające informacje techniczne odnoszące się do zbiorów danych badania reprezentacyjnego w dziedzinie „dochody i warunki życia” dotyczących „Rynku pracy i mieszkalnictwa”, „Międzypokoleniowego dziedziczenia korzystnych i niekorzystnych sytuacji życiowych”, „Trudności mieszkaniowych” oraz tematu ad hoc na 2023 r. – „Efektywność energetyczna gospodarstw domowych”, na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1700 (Tekst mający znaczenie dla EOG)\nSubject: budownictwo mieszkaniowe, dochód, gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, metoda statystyczna, poziom życia, rynek pracy, specyfikacja techniczna, sprawność energetyczna, statystyka UE, statystyki społeczne\nEU law Ostrzeżenie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie podatności na zagrożenia w sektorze nieruchomości mieszkalnych w Republice Czeskiej w średnim okresie (ERRS/2019/10)2019/C 366/07\nSubject: budownictwo mieszkaniowe, Czechy, fluktuacja cen, gospodarstwo domowe, kredyt mieszkaniowy, rynek mieszkaniowy, rynek wewnętrzny, warunki gospodarcze, własność nieruchoma, zadłużenie\nCorporate Author(s): Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego\nEU law Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/1432 z dnia 14 lipca 2020 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1700 przez określenie liczby i nazw zmiennych dla dziedziny „korzystanie z technologii informacyjno-komunikacyjnych” dla roku odniesienia 2021 (Tekst mający znaczenie dla EOG)\nSubject: dane osobowe, gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, metoda statystyczna, osoba fizyczna, statystyka UE, technologia informacyjna\nEU law Rozporządzenie Komisji (UE) 2018/1798 z dnia 21 listopada 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego za rok referencyjny 2019 (Tekst mający znaczenie dla EOG.)\nSubject: gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, osoba fizyczna, przedsiębiorczość, społeczeństwo informacyjne, statystyka UE, transmisja danych\nEU law Decyzja Wspólnego Komitetu EOG NR 201/2018 z dnia 21 września 2018 r. zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG [2021/315]\nSubject: budownictwo mieszkaniowe, dobrobyt społeczny, Europejski Obszar Gospodarczy, gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, metoda statystyczna, potrzeby podstawowe, poziom życia, rewizja umowy, statystyka UE\nEU law Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 200/2018 z dnia 21 września 2018 r. zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG [2021/314]\nSubject: dochód gospodarstwa domowego, Europejski Obszar Gospodarczy, gospodarstwo domowe, gromadzenie danych, metoda statystyczna, poziom życia, rewizja umowy, statystyka UE, ubóstwo, wykluczenie społeczne\nEU law Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające Społeczny Fundusz Klimatyczny\nSubject: dostosowanie do zmiany klimatu, fundusz (UE), gaz cieplarniany, gospodarstwo domowe, handel uprawnieniami do emisji, inwestycje, mikroprzedsiębiorstwo, ograniczenie emisji gazów, użytkownik transportu, wpływ społeczny\nCorporate Author(s): Dyrekcja Generalna ds. Działań w dziedzinie Klimatu (European Commission) ; Komisja Europejska\nEU law Stosowanie fosforanów i innych związków fosforu w detergentach piorących wykorzystywanych w gospodarstwach domowych ***I Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 648/2004 w odniesieniu do stosowania fosforanów i innych związków fosforu w detergentach piorących wykorzystywanych w gospodarstwach domowych (COM(2010)0597 – C7-0356/2010 – 2010/0298(COD))\nP7_TC1-COD(2010)0298 Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 grudnia 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2012 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 648/2004 w odniesieniu do stosowania fosforanów i innych związków fosforu w detergentach dla konsumentów przeznaczonych do prania i detergentach dla konsumentów przeznaczonych do automatycznych zmywarek do naczyń\nSubject: fosforan, gospodarstwo domowe, ochrona konsumenta, środki czyszczące\nCorporate Author(s): Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (EP Committee) ; Komisja Rynek Wewnętrzny i Ochrona Konsumentów (EP Committee) ; Parlament Europejski


Przyzwyczaili�my si� do tego, �e bratki pokazuj� swoje weso�e "buzie" przez ca�� wiosn�, po czym, niestety, szybko przekwitaj�. Tymczasem najnowsze odmiany zdobi� ogr�d o wiele d�u�ej. Niewiele ro�lin mo�e dor�wna� bratkom bogactwem barw. W ich kwiatach pojawiaj� si� niemal wszystkie odcienie wyst�puj�ce w przyrodzie (opr�cz zieleni). Niekt�re odmiany zdobi charakterystyczny wz�r przypominaj�cy ludzk� twarz. Mo�e si� nawet wydawa�, �e bratki stroj� do nas miny. Dodatkowym atutem ich kwiat�w jest cz�sto aksamitny po�ysk p�atk�w i delikatny zapach. Bratki nadaj� si� do skrzynek balkonowych i r�nego rodzaju pojemnik�w, na rabaty, groby i uliczne kwietniki. Odmiany o zwisaj�cych p�dach doskonale prezentuj� si� w wisz�cych doniczkach b�d� koszach.\nNowe, coraz lepsze Najnowsze odmiany bratk�w odznaczaj� si� cechami, kt�rych czasem na pierwszy rzut oka nie wida�. Ro�liny te szybko si� rozkrzewiaj� i obficie kwitn�, zachowuj�c zwarty, kulisty pokr�j. Ich kwiaty, o �rednicy 6-7 cm, s� kszta�tne, a p�atki si� nie zwijaj�. Ro�liny te wytrzymuj� niskie temperatury, a przy wysokich nie wyci�gaj� si� i nie przekwitaj� tak szybko jak starsze odmiany. Okres ich kwitnienia cz�sto rozpoczyna si� ju� jesieni�, w pierwszym roku po wysiewie, a po zimowej przerwie kwitn� obficie i bardzo d�ugo przez ca�� wiosn�, niekiedy a� do pierwszych upa��w. W ogrodzie Rozsada bratk�w pojawia si� w sprzeda�y g��wnie wiosn�. Kupuj�c j�, wybierajmy ro�liny niskie, dobrze rozkrzewione, z p�kami kwiatowymi. Unikajmy tych o wyci�gni�tej �odydze, chybotliwych. Nie wszyscy wiedz�, �e bratki mo�na tak�e kupi� od lipca do jesieni. S� to odmiany (np. z serii Colossus i Delta), kt�re kwitn� ju� p�nym latem i jesieni� w pierwszym roku po wysiewie, a tak�e wiosn� nast�pnego roku. Bratki lubi� miejsca nas�onecznione lub lekko zacienione. Mo�emy je posadzi�, gdy tylko gleba rozmarznie, nie zwa�aj�c na przymrozki (do -5 st. C). Odpowiednia jest dla nich niemal ka�da ziemia ogrodowa (wy��czaj�c gleby podmok�e i bardzo piaszczyste); w skrzynkach stosujemy ziemi� do ro�lin balkonowych. Ro�lin nie nale�y rozmieszcza� zbyt g�sto, gdy� mog� si� wyci�gn�� i straci� �adny pokr�j. Warto je regularnie zasila� (np. nawozem Bioecor lub Agrecol), szczeg�lnie w okresie kwitnienia. Ro�liny te lubi� ch��d, w niskiej temperaturze zawi�zuj� wi�cej p�k�w. Posadzone jesieni� dobrze zimuj� pod �niegiem lub okryte ga��zkami iglak�w (trzeba je zdj�� w marcu). Podczas bez�nie�nej zimy mog� zgin�� z powodu wysuszenia, dlatego trzeba je podlewa�, gdy nie ma mrozu. Rozkwitn� wraz z pierwszymi wiosennymi promieniami s�o�ca - po rozmarzni�ciu ziemi. W�asnego chowu Rozsad� bratk�w mo�emy przygotowa� sami, wysiewaj�c nasiona na zagonie, na prze�omie czerwca i lipca. Je�eli ziemia b�dzie stale wilgotna, a temperatura utrzyma si� w zakresie 15-18 st. C, siewki wzejd� po 2 tygodniach. Gdy wytworz� 2-3 listki, przesadzamy je na rozsadnik. Do po�owy lipca co tydzie� zasilamy ro�liny nawozem w p�ynie (np. Substral lub Biohumus) i regularnie podlewamy w razie suszy. Po 6 tygodniach od wysiewu bratki przenosimy na rabat�. Pierwsze kwiaty pojawi� si� jesieni�, a masowo zakwitn� wiosn�.\nnawozy,zdobienie doniczek,ogr�d zimowy,bratki,skrzynki na kwiaty,zapach kwiat�w,odmiany,regularnie,odmiana,rozsadnik,szybkim czasie


Endermologia LPG – co to jest, jakie daje efekty? | Inspirator kosmetyczny - Makijaż permanentny, Endermologia poznań\nStrona Główna » Blog » Bez kategorii » Endermologia LPG – co to jest, jakie daje efekty?\nprzez 0700bandi|Opublikowano 2 lipca 2020\nOdchudzasz się, ale dieta nie działa do końca tak, jakbyś sobie tego życzyła? To znaczy – tracisz na wadze i na obwodach, ale nadal masz problem z obwisłą skórą, grubszymi udami czy cellulitem? To dlatego, że najlepsze efekty rzeźbienia sylwetki osiąga się pracując nad nią kompleksowo! Dieta i ćwiczenia są absolutną podstawą, ale efekt „wow” uda Ci się osiągnąć, jeśli popracujesz również nad najbardziej newralgicznymi partiami ciała. Tymi, których nie da się „uformować” dietą i ćwiczeniami. Tymi, które najbardziej podkreślają Twój związek z niedawno utraconymi kilogramami… Na szczęście jest na to sposób – endermologia!\nPozbywanie się pozostałości po utraconych kilogramach, ale również defektów skóry, może być łatwe, przyjemne i bezbolesne, jeśli skorzystasz z serii nowoczesnych zabiegów endermologii LPG. Jest to specjalistyczny masaż skóry przeprowadzony przez głowicę z rolkami wykorzystującą ciśnienie. To właśnie dzięki fizycznemu zasysaniu lub wypychaniu skóry przez urządzenie, skóra jest bardzo intensywnie, a zarazem bezboleśnie masowana. To sposób masażu, który oddziałuje na głębokie warstwy skóry, pobudzając procesy regeneracyjne skóry. Prowadzi to do skutecznego pozbywania się tłuszczu podskórnego, który jest głównym winowajcą cellulitu i nieapetycznie wyglądających ud.\nDlaczego endermologia jest potrzebna?\nCzęści ciała, gdzie występuje cellulit i rozstępy, to te, w których skóra jest słabo napięta – to zwykle miejsca, które trudno jest „uruchomić” na siłowni. Są one nieco gorzej ukrwione, a nawet podczas wysiłku fizycznego nie dociera do nich wystarczająca ilość krwi, aby można było mówić o pełnym pobudzeniu tych stref.\nNiektóre osoby mają problem z akceptacją swojego ciała, nawet gdy uda im się schudnąć do osiągnięcia wymarzonego rozmiaru. Nie są zadowolone z tego, że pozostał im cellulit, rozstępy na brzuchu po ciąży, obwisła skóra na ramionach, wałeczki tłuszczu wokół talii. Zabieg endermologii może być dla nich zwieńczeniem ciężkiej pracy nad sylwetką, która jest tym trudniejsza, im starsza jest odchudzająca się osoba. Procesy regeneracyjne skóry nie zachodzą tak szybko u osób po30. roku życia, jak u nastolatek. Endermologia jest więc dla wielu osób sposobem na to, aby bez poddawania się chirurgicznym zabiegom odzyskać idealną sylwetkę i jędrną skórę!\nW jaki sposób zabieg wpływa na poprawę sylwetki?\nWytwarzane podczas zabiegów ciśnienie dociera do głębokich warstw skóry, w tym również do tkanki tłuszczowej. Najważniejszym zadaniem głowicy jest pobudzenie krążenia – gdy skóra jest lepiej ukrwiona i krew krąży w niej szybciej, wówczas skuteczniej dostarcza ona poszczególnym komórkom składniki odżywcze, a odbiera od nich produkty metabolizmu. Sprawia to, że każda komórka skóry jest lepiej odżywiona, a także oczyszczona, może więc pracować „na pełnych obrotach”.\nEfekt już po 6 zabiegach Endermologii ALLIANCE LPG. Chcesz mieć pięknie ciało na lato?;)\nGdy komórki skóry są właściwie odżywione, mogą pełną parą przeprowadzać procesy regeneracyjne – wytwarzają większe ilości kolagenu i elastyny, niezbędne do wypełniania blizn i rozstępów. Przyspieszane są także procesy spalania tłuszczu, przez co można dodatkowo schudnąć w miejscach, które są bardzo trudne do odchudzenia poprzez dietę i sport.\nJak wygląda sesja zabiegu endermologii?\nPrzed pierwszym zabiegiem lekarz zbiera wywiad i ocenia ewentualne przeciwwskazania, a także określa typ morfologiczny sylwetki, poziom cellulitu oraz gęstość skóry. To parametry niezbędne do odpowiedniego zaprogramowania komputera, za pośrednictwem którego będzie wykonywał zabieg.\nPacjent otrzymuje odzież ochronną, która nie tylko zapewnia mu odpowiedni poziom intymności, ale również zabezpieczy jego skórę przed bezpośrednim dotykiem rolek głowicy i ułatwia jej pracę. Następnie osoba przeprowadza zabieg, po ustawieniu odpowiednich programów komputera przykłada głowicę do skóry w newralgicznych miejscach i przesuwa ją. Wytwarzane przez głowicę podciśnienie regulowane jest przez komputer, aby zapewnić urządzeniu maksymalną wydajność, a przy tym najwyższą skuteczność tego zabiegu. Skóra jest w tym czasie ugniatana i masowana, odbywa się to w różnych kierunkach, co również ma na celu spotęgowanie wydajności procesu.\nPojedynczy zabieg trwa około 45 minut. Można go wykonywać nawet trzy razy w tygodniu, tak długo jak zachodzi potrzeba, do osiągnięcia wyraźnych efektów. Zaleca się jednak, aby pomiędzy zabiegami utrzymać przynajmniej jedną dobę odstępu – aby procesy regeneracyjne miały szansę się zainicjować.\nJakie efekty daje endermologia LPG?\nEndermologia LPG jest zabiegiem, który modeluje ciało, i tak też jest w istocie. Jego zadaniem nie jest tworzenie czegoś z niczego, ani rzeźbienie, lecz właśnie wygładzanie i dopieszczanie skóry. Poprawianie niedoskonałości. Potęgowanie efektów, jakie dało odchudzanie. Jakim osobom zaleca się ten zabieg?\nEfekt po 6 zabiegach Endermologii ALLIANCE LPG\nBorykającym się z cellulitem\nWszystkim, które chcą w nieoperacyjny sposób pozbyć się tłuszczyku zlokalizowanego w „trudnych” miejscach\nPosiadającym blizny i zwłóknienia\nCierpiącym na nadmiar wody podskórnej\nNarzekającym na niezbyt jędrną, obwisłą skórę\nMającym problem ze schudnięciem w miejscach takich jak bryczesy, łydki, boczki, ramiona, talia, czyli trudnych do odchudzenia\nZabieg przydaje się również w rozluźnianiu spiętych mięśni, a także w modelowaniu sylwetki po zabiegu liposukcji\nSam w sobie ten zabieg jest bardzo łagodny i niekrępujący. Podczas sesji pacjent może się całkowicie zrelaksować, podczas gdy poszczególne partie jego ciała będą dokładnie masowane, co jest odbierane jako bardzo przyjemne uczucie. Powoduje to natychmiastowe rozluźnienie mięśni, rozgrzanie i miłe uczucie ciepła rozchodzące się po ciele.\nEndermologia LPG jest szczególnie wskazana dla osób, które mają problem z zaakceptowaniem swojego ciała w różnych momentach swojego życia – po ciąży, po operacji pozostawiającej blizny, po schudnięciu dużej liczby kilogramów, a także dla wzmocnienia własnej pewności siebie!\nJeśli masz wątpliwości, czy jest to zabieg dla Ciebie – nie zastanawiaj się dłużej, tylko wybierz się na konsultację do gabinetu, aby uzyskać wyczerpujące odpowiedzi na swoje pytania i umówić się na pierwszy zabieg!\nJak endermologia i zdrowa dieta poprawiają kondycję skóry Chcąc zawsze wyglądać młodo, należy absolutnie krytycznie przyjrzeć się swojej skórze – to właśnie […]\nNastępny post Jak endermologia i zdrowa dieta poprawiają kondycję skóry


Co oznaczają plamienia w czasie ciąży?\nPlamienia w czasie ciąży mogą się pojawić z wielu powodów. Część z nich jest w pełni naturalnych, jednak niektóre z nich mogą zwiastować poważne problemy. Z tego też względu pod żadnym pozorem nie wolno ich bagatelizować.\nPlemienia w czasie ciąży przez niektóre kobiety mogą być mylone z miesiączkami, jednak różnią się od nich w kilku aspektach. Po pierwsze plamieniem zazwyczaj nazywamy sytuację, kiedy wydzielina z pochwy jest zabarwiona przez krew. Z tego też względu plamienia są o wiele mniej obfite niż standardowa miesiączka. Mogą też się pojawić bardziej obfite krwawienia, ale wciąż nie muszą one oznaczać najgorszego z możliwych scenariuszów.\nIch pojawienie się, może mieć miejsce już na samym początku ciąży i w takiej sytuacji wynika często z zagnieżdżenia się zarodka w ścianie macicy. W czasie tego procesu zarodek niejako wżera się w ścianę narządu, przez co może dojść do uszkodzenia naczyń krwionośny, co prowadzi do niewielkiego krwawienia.\nPlamienie w czasie ciąży, jako sygnał ostrzegawczy\nWarto też zaznaczyć, że kolor krwi w czasie plamienia może się różnić. Różnica wynika z tego, czy krew zaczęła już krzepnąć. Jeżeli krew jest świeża, to będzie miała intensywny czerwony kolor. Natomiast, jeżeli zaczęła już krzepnąć, to jej barwa będzie bardziej wpadać w kolor brązowy.\nChoć w wielu przypadkach plamienie nie musi oznaczać zagrożenia dla mamy, czy też dziecka, to każde jej pojawienie powinno być konsultowane z lekarzem. Dzięki temu specjalista będzie mógł ocenić, co dokładnie do niego doprowadziło.\nJest to o tyle ważne, że plamienie w pierwszym trymestrze ciąży może oznaczać ryzyko wczesnego poronienia. Na szczęście nie musi to oznaczać końca ciąży i przy zachowaniu odpowiednich zasad dotyczących trybu życia, a także przyjmowania niekiedy odpowiednich leków, ciąża może zostać uratowana.\nNiestety według statystyk samoistne poronienie dotyka nawet 15% kobiet w ciąży, dlatego tak ważne jest, aby obserwować, jakie sygnały wysyła nam nasze własne ciało.\nDodatkowo plamienie może też oznaczać rozwinięcie się ciąży pozamacicznej. Jest to stan zagrożenia życia dla kobiety i wymaga szybkiej pomocy ze strony lekarza. Czasami jest to także objaw nieprawidłowego umiejscowienia łożyska w macicy. Stan ten jest nazywany łożyskiem przodującym.\nPlamienie może też się pojawić na skutek uderzenia w brzuch lub po nadmiernym wysiłku. Jeszcze raz podkreślamy, że nie każde plamienie oznaczać musi tragedie, ale zawsze warto zbadać jego dokładną przyczynę. Dzięki temu przyszła mama będzie dokładnie wiedziała, co ma zrobić, jeżeli pojawią się jakieś komplikacje.


Wczasy nad morzem - SEOkatalog.PL - katalog stron SEO - linki bezpośrednie, pozycjonowanie, katalog seo\nSłowa kluczowe: wypoczynek, wczasy nad jeziorem, wakacje, wczasy nad morzem, wczasy w górach, noclegi nad morzem, tanie noclegi w Polsce\nOśrodek Wczasowy Tekila w Ustroniu Morskim położony jest 400m od morza. Oferujemy pokoje 2,3,4 osobowe dla gości indywidualnych oraz kwatery dla grup zorganizowanych. Organizujemy kolonie letnie, wczasy pobytowe, zdrowotne i tematyczne. W ośrodku znajduje się stołówka, kawiarnia, telewizja, bilard, stół do tenisa stołowego i inne sprzęty umilające czas. Organizujemy również wesela, konferencje, ba...


O "Dziennikach" Michała Römera w Wilnie: Przewodnik po najtrudniejszym czasie - Wiadomości Znad Wilii O "Dziennikach" Michała Römera w Wilnie: Przewodnik po najtrudniejszym czasie - Wiadomości Znad Wilii\n22 marca, 2019 15:23\nMówił o sobie, że nie jest ani wyłącznie Litwinem, ani wyłącznie Polakiem. Przenikliwie oceniał realia historyczne i polityczne, a jednak wierzył w pojednanie i zgodne współistnienie obu narodów. Przez niektórych uważany za zdrajcę polskości i ugodowca, dla innych jest wzorem zrozumienia całej skomplikowanej historii relacji polsko-litewskich i specyfiki tych ziem. O Michale Römerze i dziele jego życia - wielotomowych dziennikach - dyskutowano w czwartek w Litewskiej Bibliotece Narodowej im. Martynasa Mažvydasa.\nMichał Römer (1880-1945), prawnik, publicysta, działacz społeczny i polityczny, wolnomularz był postacią pod wieloma względami wyjątkową. Jest uważany za jednego z najwybitniejszych specjalistów od prawa (w tym konstytucyjnego) międzywojennej Litwy. Swoje dzienniki pisał codziennie przez 34 lata, zawierając w nich nie tylko celne oceny otaczającej go rzeczywistości, prognozy i wizje polityczne, lecz także szczegółowe opisy napotykanych postaci, życia społecznego, codzienności ówczesnego Wilna i Kowna. W „Dziennikach” nie brak nawet szczegółów intymnych, ponieważ, co rzadkie, Römer nie unikał bardzo szczerego i otwartego pisania o swoim życiu osobistym. Dzieło jego życia badacze nazywają monumentalnym. To właśnie o spuściźnie tej niezwykłej postaci naukowcy z Litwy i Polski mówili podczas dyskusji zatytułowanej „Ład Europy Wschodniej: Polska i Litwa w monumentalnych „Dziennikach” Michała Römera”.\nNa początku spotkania do zebranych zwrócił się minister spraw zagranicznych Litwy Linas Linkevičius, który objął wydarzenie patronatem honorowym.\n„Mamy coraz więcej okazji do celebrowania naszej przyjaźni i współpracy. Im dalej, tym głębiej patrzymy na nasze korzenie, na historię, na wspólne strony historii, na osobowości. Osobowości, które wyprzedziły swój czas, które widziały to, co najważniejsze. Widziały nie to, co dzieli, lecz to, co łączy. Römer, wybitny prawnik i społecznik, miał wizjonerskie pomysły – na przykład Republika Jagiellonów i inne sposoby współżycia Litwy i Polski, ponieważ sam czuł się i Litwiniem, i Polakiem. Uważał się za spadkobiercę Wielkiego Księstwa Litewskiego, a warto przypomnieć, że WXL wyróżniało się szacunkiem, tolerancją wobec wszystkich narodów, wszystkich religii” – mówił szef litewskiej dyplomacji.\n„Patrząc na historię, zawsze spoglądamy także na dzień dzisiejszy. W ubiegłym roku obchodziliśmy stulecie niepodległości obu państw. To solidny i bardzo różnorodny okres czasu, w którym mieszczą się i zwycięstwa, i osiągnięcia, i wydarzenia tragiczne. Obecnie jesteśmy w tej samej drużynie i tworzymy wspólną przyszłość. Kiedy widzimy zadania dnia dzisiejszego, historia i osobowości, które nie dzielą, lecz łączą, dodają nam sił” – podkreślił Linkevičius.\nAmbasador RP na Litwie Urszula Doroszewska witając uczestników spotkania powiedziała, że ma „poczucie historyczności tej chwili”.\n„Zgromadziliśmy się tutaj – minister Litwy, wolnego i demokratycznego kraju, ambasador Rzeczypospolitej, wolnego i demokratycznego kraju, Polacy i Litwini, naukowcy. Wszystkich nas przyprowadził tu szacunek do postaci Römera i zainteresowanie, co mianowicie prezentujemy, co chcemy powiedzieć światu, tak bardzo tę postać podnosząc. Od lat było zapotrzebowanie, żeby te dzienniki wydać. Wiem, że z różnych środowisk intelektualnych na Litwie i w Polsce podnosiły się takie głosy: to jest wielkie dzieło, trzeba je upublicznić. Bardzo wiele rzeczy się działo, ta idea znajdowała osoby, które ją podtrzymywały, przez jakiś czas jednak to wszystko leżało, czekało na ręce, które to podejmą. Osoby po obu stronach granicy, profesorowie, redaktorzy, również biblioteki, instytucje państwowe, indywidualne osoby dążyły do tego, żeby tę pracę wykonać, żeby tę postać odkryć dla Polaków i Litwinów” – przypomniała ambasador Doroszewska.\nJak powiedział dyrektor Ośrodka KARTA Zbigniew Gluza, doświadczenie wydania dzienników Michała Römera było przygodą wielowymiarową.\n„Na końcu tej drogi mam bardzo głębokie przekonanie, że Michał Römer jest przewodnikiem po najtrudniejszym czasie litewskim, po wszystkich punktach trudnych na tej drodze, między rokiem 1920 a początkiem II wojny światowej, kiedy przez cały czas szukał pn dróg między naszymi narodami i państwami. Kraje nie miały stosunków dyplomatycznych, i on był w pewnym sensie uosobieniem tych stosunków, on był zamiast nich. Nie przyjął tego rozdzielenia” – zaznaczył Gluza.\n„Mam głębokie przekonanie, że przewodnictwo Romera daje się przełożyć na współczesność, mimo że na co dzień nie jest on „wykorzystywany”. Ciągle nie mamy zamkniętych przeszłych rachunków i on w tym wypadku jest drogą, jest człowiekiem, za którym mogą pójść oba kraje. W tamtym czasie Polska w pewnym sensie go odrzuciła, kiedy wybrał państwowość litewską. Muszę jednak z całą mocą powiedzieć, że III Rzeczypospolita go nie odrzuca. Po wydaniu dzienników zobaczyliśmy pełną aprobatę – od lewa do prawa, całej sceny politycznej Polski” – dodał dyrektor Ośrodka KARTA.\nModerator dyskusji dr Andrzej Pukszto z Uniwersytetu Witolda Wielkiego w Kownie zwrócił uwagę, że trudno opisać postać Romera. Nie był ministrem ani premierem, za mało powiedzieć o nim, że był prawnikiem. To także dziennikarz, działacz, teoretyk, wybitny politolog, który, według oceny dzisiejszych badaczy, wyprzedził swój czas.\nPróby odkrywania Romera podejmowano jeszcze w latach 80-tych XX wieku. W różnych odsłonach badali prace Romera między innymi Jerzy Ochmański, Mindaugas Maksimaitis, Vincas Martinkėnas, Jan Sawicki i wielu innych.\n„W 1993 roku pojechałem do Paryża na zaproszenie Jerzego Giedroycia. Po dwugodzinnej rozmowie powiedział on – wy, młodzi naukowcy z Litwy i Polski, powinniście się zjednoczyć, żeby wydać monografię poświęconą Romerowi” – wspominał prof. Rimantas Miknys, dyrektor Instytutu Historii Litwy, wybitny znawca Michała Romera.\nWówczas jednak, mimo zaangażowania historyków z Polski i Litwy, nie doszło do wydania pracy. Rimantas Miknys opracował kilka wydań dzienników Romera w języku litewskim, nadal jednak nie było wersji polskiej.\n„Przed rokiem 2013 doszliśmy do wniosku, że koniecznie trzeba zrobić krok naprawczy w relacjach polsko-litewskich, odnosząc się do historii. Omijając konflikty srzed II wojny światowej uniemożliwiamy sobie dialog. Mieliśmy już doświadczenie nawiązania dialogu z Ukraińcami, to było doświadczenie, które pokazywało, że można nawet trudne momenty historii omówić wspólnie” – opowiadał z kolei Zbigniew Gluza z Ośrodka KARTA.\nNaukowcy zwrócili się o pomoc do ambasady Litwy w Polsce i ówczesna ambasador Loreta Zakarevičienė przywołała postać Michała Romera. Nawiązała się współpraca naukowców z Warszawy i Wilna, a Jan Sienkiewicz- późniejszy redaktor „Dzienników”, wynalazł kilka pierwszych fragmentów traktujących o relacjach polsko-litewskich.\n„To był niezwykły błysk. Poprzez to, jak Romer tłumaczy historię, łagodzi napiecia polsko-litewskie, wskazuje ich źródło – w pewnym sensie je osłabia, bo on sam jest z obu stron” – uważa Zbigniew Gluza.\nRozpoczęła się wieloletnia skrupulatna praca, w której jednym z najtrudniejszych wyzwań było odczytanie pisma Michała Römera – kronikarz pisał drobnymi literami, często na marginesach i w poprzek strony, co nieraz czyniło jego zapiski zupełnie nieczytelnymi. Jak powiedziała redaktor „Dzienników” Agnieszka Knyt, „projekt udał się dzięki duchowi Römera”. „Osobom pracującym nad wydaniem udało się dokonać cudu, ale wszystkie trudności były niczym w porównaniu z tym, jak fascynująca to była praca” – oceniła.\nDzienniki Michała Romera obejmują ponad 20 tys. stron. Drukiem ukazało się 6 tys. stron, toteż badacze musieli dokonać surowej selekcji.\n„Naszym kryterium było nieunikanie spraw trudnych. Staraliśmy się, aby w dziennikach zawarły się wszystkie najważniejsze postaci i zdarzenia. Obie strony – polska i litewska – ważyły, czy czegoś nie tracimy” – podkreśliła redaktor.\nZdaniem prof. Leszka Zasztowta z Uniwersytetu Warszawskiego, dzienniki Römera to także swego rodzaju „Metryka Litewska” 20-go stulecia, podstawowe źródło do dziejów Litwy, w którym Römer nie tylko drobiazgowo opisuje życie polityczne wszystkich społeczności – polskiej, litewskiej, białoruskiej, żydowskiej, trafnie charakteryzuje lokalnych polityków i ich ewolucje światopoglądowe czy ukazuje genezę konfliktów etnicznych. To także zapis codzienności, która, zdaniem historyka, może dziś posłużyć do rekonstruowania zakątków historycznych Wilna. „Nie mówię o ulicy lupanarów, którą również Romer opisuje dokładnie, ale na przykład dawne restauracje, teatry” – żartował profesor.\nDla prof. Leszka Zasztowta dzienniki Römera były cennym odkryciem nie tylko ze względu na wartość historyczną – dzięki nim poznał też dzieje własnej rodziny, która przed wojną mieszkała w Wilnie, a dziadek profesora, Aleksander Zasztowt, był jednym z najbliższych przyjaciół Römera.\n„W wielu rodzinach wywodzących się z Litwy o tym się nie rozmawia, nie wraca się do tych rzeczy. Informacje, które uzyskałem od swoich rodziców na temat dziejów mojej rodziny były bardzo skromne i dopiero dzienniki Römera dały mi szansę na zrozumienie, jak to się działo, jak to wszystko przebiegało. Przeżyłem w tym czasie jakiś catharsis. Wtedy zrozumiałem, jak genialna jest wartość tych dzienników. Dziesiątki, setki ludzi opisanych szczegółowo w różnych momentach ich życia, jak fotografie wykonane przez krytycznego świadka, który pokazuje życie ludzi w różnych – trudnych, kompromitujących, dobrych, pięknych momentach” – mówił Leszek Zasztowt.\nZdaniem Rimantasa Miknysa, Michał Römer był nie tylko człowiekiem opisującym, ale też widzącym i analizującym. „Tej analizy dokonywał nie tylko w swoich zapiskach, ale też w swoim postępowaniu. Przechodził ewolucję poglądów nie dlatego, że był ugodowcem, ale ponieważ potrafił zobaczyć, gdzie jest główny wektor każdego procesu” – podsumowa badacz.


Wierny pies od ponad 80 dni czeka na swoją zmarłą panią - Dobre Wiadomości\n20 listopada 2018 4 marca 2020 Piotr 0 Comments\nChińskie media rozpisują się o psie, który tuż przy ruchliwej drodze w mieście Hohhot czeka na swoją panią. Właścicielka czworonoga zginęła ponad 80 dni temu potrącona na tej trasie przez samochód.\nZdjęcia i filmy przedstawiające wiernego czworonoga, czekającego od prawie trzech miesięcy na swoją panią, stały się w Chinach hitem internetu.\nŚwiadkowie twierdzą, że pies niestrudzenie każdego dnia o tej samej porze pojawia się przy ruchliwej ulicy, jakby czekał na swoją właścicielkę.\nOkoliczni mieszkańcy i kierowcy przywykli już do widoku czekającego przy drodze psa. Uważają, gdy zwierze przechodzi przez drogę, przynoszą mu także jedzenie i wodę.\nNiektórzy internauci martwią się o los lojalnego psiaka. Piszą w komentarzach, że pies może wkrótce podzielić los swojej pani, śmiertelnie potrąconej przez samochód. Apelują, by ktoś, kto mieszka w okolicy, adoptował psa i zabrał do z ulicy w bezpieczne miejsce.\n← Nie przypuszczalibyście że ten niepozorny facet tak zaśpiewa Bohemian Rhapsody. Brawo!\nCo sprawia, że ciągle brakuje nam wolnego czasu? To badanie ujawnia prawdę →


Juncker proponuje likwidację stanowiska Donalda Tuska. Gdzie się podzieje były premier? Dziś, 13 września Jean-Claude Juncker wygłosił w Parlamencie Europejskim doroczne orędzie o stanie Unii Europejskiej. Podczas swojego przemówienia zaskoczył chyba wszystkich, zaproponował bowiem połączenie dwóch stanowisk: przewodniczącego Rady…\nSzef Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker dziwnie zachowywał się podczas uroczystości 60-lecia podpisania Traktatów Rzymskich, a także podczas podpisania deklaracji rzymskiej. Juncker przybierał dziwne pozycje na krześle, wylewnie witał się z Papieżem Franciszkiem, a podczas podpisywania deklaracji rzymskich usiadł……\nBędzie Europejska Straż Graniczna i Przybrzeżna\nNegocjatorzy Parlamentu Europejskiego i rządów państw Unii Europejskiej uzgodnili zasady utworzenia europejskiej straży granicznej i przybrzeżnej, która ma wzmocnić ochronę unijnych granic. Jak informuje Polsat News, zdaniem Komisji Europejskiej Agencja UE ds. Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, powstająca na bazie…


Początek filmu przedstawia Wilberforce'a, który z powodu choroby wypoczywa na wakacjach w Bath, razem ze swoim kuzynem Henrym Thorntonem. Tam też poznaje swoją przyszłą żonę Barbarę Spooner. Barbara jest bardzo zainteresowana sprawą handlu niewolnikami. Chociaż początkowo William nie chce poruszać tematu niewolnictwa, ostatecznie dzięki namową dziewczyny decyduję się opowiedzieć o swoich działaniach w sprawie walki z niewolnictwem. Opowieść przedstawia wydarzenia mające miejsce 15 lat wcześniej w 1782 roku. William opowiada o wydarzeniach które sprawiły, że w krótkiej przestrzeni czasu tak bardzo podupadł na zdrowiu. Początkowo ambitny i popularny członek parlamentu (MP), niczym szczególnym nie wyróżnia się od swoich przyjaciół. Jednak po poruszeniu niebezpiecznej sprawy dotyczącej handlu niewolnikami, jego popularność spada i w Izbie Gmin na coraz więcej wrogów przede wszystkim wśród członków Izby z miast nadmorskich – Londynu, Bristolu i Liverpoolu.\nOstatnio edytowano 3 kwi 2019 o 22:56


Drużnowe Mistrzostwa Polski Amatorów MTB 2015 - Blog MyBike.plBlog MyBike.pl\nDrużnowe Mistrzostwa Polski Amatorów MTB 2015\nPosted on 14 lipca 2015 by Przemysław Kiesio\nOd kilku lat w kalendarzu cyklu PolandBike znajdują się Drużynowe Mistrzostwa Polski Amatorów MTB. Justyna próbowała zebrać kobiecą drużynę, jednak nie było odzewu ze strony koleżanek.\nOd paru dni zastanawiałem się czy może jednak spróbować swojego startu w kategorii OpenMix, w związku z czym w piątek zapadła decyzja, żeby spróbować stworzyć z Justyną i Mikołajem drużynę.\nPo paru chwilach wszystko było dograne i ustalone. Widzimy się w Otwocku na parkingu przy stadionie o 10.\nZałatwienie wszelkich formalności i drużyna została oficjalnie zgłoszona do udziału. Do startu pozostawały jeszcze prawie 3 godziny, w związku z czym udaliśmy się na objechanie chociaż części trasy. Ustalenie paru szczegółów jak jechać, na co uważać. Po rozgrzewce wróciliśmy do miasteczka zawodów. Chwila rozmowy z Robertem, który w tym dniu również startował w kategorii MixOpen a także ze względu na start z córką i synem był klasyfikowany w kategorii rodzinnej.\nPo par minutach ustawiliśmy się na linii startu i jako ósma drużyna, mogliśmy przystąpić do rywalizacji. Start drużyn odbywał się w minutowych odstępach.\nTrasa zawodów była bardzo podobno do tej znanej z normalnej trasy cyklu PolandBike, z małymi korektami. Start zawodów to była odwrócona końcówka tego co było w marcu, natomiast finisz poprowadzony w dość interesujący sposób, przejazd przez wąską furtkę, następnie płyty chodnikowe, zakręt 90 stopni wjazd na koronę stadionu, trzeba było wjechać po 2-3 stopniach a następnie po trawie, 10 metrów po koronie stadionu i zjazd , dwa szybkie zakręty, następnie nawrotka połączona z wjazdem na bieżnię stadionu mi bardzo krótki finisz. Reszta trasy to naprawdę kosmetyczne zmiany, czyli parę krótkich dość stromych podjazdów, krótkie zjazdy, parę singli i dwie lub trzy bardzo długie szerokie proste.\nZe względu na to, że byłem najsłabszym zawodnikiem w naszej drużynie, drużyna musiała dostosować tempo do mnie, lub prawie. Mikołaj przed zawodami stwierdził że ustawi na Garminie Virtual Partnera z taką średnią jak uzyskałem w Otwocku w zeszłym roku, żeby wiedzieć jak możemy jechać, a właściwie jak powinniśmy.\nPodczas zawodów miałem lekką chwilę słabości, organizm zaczynał się buntować, mięśnie zaczynały boleć, ale w pewnym momencie udało się przezwyciężyć słabości. Większość trasy na pierwszej zmianie jechała Justyna, Mikołaj jechał tuż przede mną, lub obok mnie sprawdzając czy wszystko ze mną ok, czy daję radę a monetami nawet motywując do szybszej jazdy.\nNa jednej z ostaniach prostych i na ostatnim singlu stwierdziłem, ze spróbuję dać zmianę na sam koniec. Mikołaj dalej pokrzykiwał, Justyna również. Były to oczywiście motywujące okrzyki mówiące, że jedziemy ponad 3 minuty szybciej od tego co było zakładane.\nNa metę wpadliśmy jednocześnie tak jak było to zakładane od początku, ważne żeby trzymać się razem, skoro liczył się czas trzeciego zawodnika, to nie warto było zostawiać najsłabszego.\nPo finiszu wszyscy padliśmy, ale chyba tylko ja wyglądałem jakbym miał zaraz wyzionąć ducha. Podziękowałem Justynie i Mikołajowi za wspólną jazdę i za doprowadzenie mnie do mety. Efekt był taki, że zakładany czas został poprawiony o 4,5min. czas drużyny to 01:17:32. Czas ten dał nam dopiero 24 miejsce na 30 zespołów.\nChciałbym ogromnie podziękować jeszcze raz zarówo Justynie jak i Mikołajowi za całą pracę związaną z przejechaniem tych zawodów, dyby nie wy, to po pierwsze nie ukończyłbym, albo zdecydowanie nie uzyskałbym takiego czasu. Dzięki za wszystko.\nW tym momencie należą się jeszcze gratulacje dla Roberta Roli-Janickiego i jego córki oraz syna, którzy uzyskali czas 01:13:33 co pozwoliło im zająć 19 miejsce oraz 3. miejsce w kategorii Rodzinnej.\nAutor: Marek Sarnecki\nKategorie: Inne, Relacje z zawodów. Autor: Przemysław Kiesio. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Choroby upraw - Chempest SA - Plonuj z nami\nMączniak prawdziwy - biały, podobny do waty nalot grzybni z trzonkami konidialnymi,\nktóry rozprzestrzenia się stopniowo na całej roślinie. Ukazuje się najpierw na dolnych liściach i po części na źdźble. Porażone liście żółkną i obumierają przedwcześnie. Jeśli infekcja się utrzymuje chorują również liście górne i kłosy. Na nalocie grzyba pojawiają się później czarne punkty, owocniki grzyba, zaś sam nalot przebarwia się na szaro-brązowo. Rozwój mączniaka w uprawie może następować wybuchowo\nSeptorioza paskowana liści pszenicy - już na najniższych liściach ukazują się nekrozy o kształtach nieregularnych do owalnych, które na brzegach liści występują często w formie pasków. Chlorofil jaśnieje w mniejszym lub większym stopniu w okolicy zainfekowanego miejsca, liście obumierają przedwcześnie i zasychają. Pod lupa można zauważyć ustawione w rzędach czarne piknidia. Przebarwienia przenoszą się również na kolanka źdźbeł i na same źdźbła, kłosy rzadko bywają porażone. Na pszenicy występuje często S. trilici wspólnie z\nZnaczenie/występowanie: usychanie porażonych części liści, względnie całych liści wpływa niekorzystnie na proces asymilacji i w wyniku obniżenia MTZ dochodzi do znacznego zmniejszenia plonów. Okres od występowania iniekcji do wytworzenia się pierwszych organów rozmnażania wynosi przy temperaturze 15 -20°C 21 do 28 dni. Czynnik chorobotwórczy jest jednakże bardzo agresywny również w niskich temperaturach, tak że może rozprzestrzeniać się podczas łagodniejszej zimy. Istnieje znaczne zróżnicowanie podatności na zainfekowanie przez S. trilici wśród odmian pszenicy. Septorioza paskowana liści jest rozpowszechniona na całym świecie i uznawana za niebezpieczną chorobę liści, przy czym czynnik chorobotwórczy występuje również bardzo często w klimacie nadmorskim oraz w obszarach górskich. Jego znaczenie wzrosło w wyniku stosowania intensywnych technik uprawowych i dzięki pojawieniu się nowych wrażliwych odmian.\nSeptorioza plew pszenicy - na liściach ukazują się najpierw nieregularnie rozmieszczone, owalne, 1-2 milimetrowe, następnie bardziej rozciągnięte brązowe zmiany nekrotyczne:\nczęsto miejsce infekcji ma czarny punki. Plony są często otoczone żółtawa obwódką.\nW sposób typowy objawy porażenia przez S. nodorum ujawniają się w kątach ogonków liściowych: rozprzestrzeniają się również w pochewce liścia. Dokładna diagnoza jest możliwa jedynie na podstawie piknidiów. które najczęściej dają się zauważyć na obumarłych częściach tkanki. W stadium końcowym grzyb poraża również kłosy.\nZnaczenie/występowanie: S. nodorum jest obok S. trilici jednym z najważniejszych pasożytów liści i kłosów. Porażenie występuje w trakcie wegetacji dopiero stosunkowo późno. Silne porażenie liści pod koniec rozwoju źdźbła lub na początku kwitnienia prowadzi w wyniku zmniejszenia powierzchni asymilacyjnej do obniżenia wagi ziarna. Dodatkowo roślina zostaje uszkodzona przez toksyny grzyba pasożytniczego. Okres od momentu zainfekowania do wytworzenia się pierwszych organów rozrodczych wynosi przy temperaturze 15-20 około 6 dni. S. nodonim występuje przeważnie na pszenicy lecz atakuje również odmiany pszenżyta; na jęczmieniu i życie pojawiają się jedynie plamy na liściach. Grzyb chorobotwórczy jest szeroko rozpowszechniony; występuje jednakie głownie na terenach wilgotnych i w warunkach długotrwałych opadów.\nBy Maccheek - Praca własna, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=5087504\nRdza żółta zbóż - na liściach młodych roślin występują najpierw pojedyncze żółte pęcherzyki, szczególnie w pobliżu wierzchołków liści. Następnie rozprzestrzeniają się, zabarwione już na pomarańczowo - żółto po całej powierzchni liścia. Układają się wzdłuż nerwów w długie pasy. Pęcherzyki (Uredosporangia) wydzielają zawartość w postaci uredospor. Uszkodzone części liścia żółkną i usychają. Pochewka liścia i źdźbło rzadko ulegają porażeniu, natomiast grzyb chorobotwórczy atakuje, w przypadku silnego porażenia, również kłosy. W trakcie późniejszej wegetacji można znaleźć zimowe kolonie zarodników w postaci brązowych kresek, umieszczonych przede wszystkim na pochewkach liści i na źdźbłach. Są one bardzo słabo widoczne, ponieważ, są przykryte skórka.\nZnaczenie/występowanie: we wczesnych stadiach rozwoju rośliny porażenie wpływa na rozwój nadziemnych jej części, jak również na korzenie a tym samym na gęstość łanu i ilość ziaren w kłosie. Obniżenie zdolności asymilacyjnej oraz zwiększone oddychanie celem obrony przed grzybem mają negatywny wpływ na wysokość plonów. Szczególnie źle na plony wpływa porażenie liścia flagowego i plewek (zmniejszenie MTZ, obniżona zdolność kiełkowania). Okres od momentu zainfekowania do wytworzenia się pierwszych organów rozrodczych wynosi przy temperaturze 15 - 20°C 11 do 15 dni. Rdza żółta jest najczęstszą chorobą z gatunku rdzy pszenicy w wilgotnym i chłodnym klimacie północnej Europy i na wilgotnych wyżynach. Rdza żółta może wystąpić w postaci epidemii po kilku sezonach. podczas których porażenie występowało w sposób ograniczony.\nBy Brauna55 - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=54718782\nRdza brunatna (pszenica, żyto) - na górnej powierzchni liści, czasami również na pochwach liści i źdźbłach ukazują się letnie skupisku zarodników grzyba jako czerwono-brązowe, owalne pęcherzyki, w przeciwieństwie do rdzy żółtej nieregularnie rozrzucone na powierzchni liścia. Później na spodzie liści, jak również na źdźbłach i pochwach liści tworzą się zimowe skupiska zarodników, zabarwione ciemno-brązowo lub czarno. Są najczęściej pokryte skórka liścia. Porażone liście żółkną i usychają.\nZnaczenie/występowanie: duże znaczenie rdzy brunatnej polega na jej regularnym występowaniu oraz związanym z tym sumowaniem się corocznych strat plonów. Porażenie wpływa negatywnie nie tylko na plony w wyniku liczby ziaren w kłosach, lecz również na jakość w wyniku obniżenia zawartości białka. Infekcje jesienne obniżają odporność zboża na zimowanie i zwiększają podatność na infekcje wtórne, np. przez S. nodorum. Okres od momentu zainfekowania do wytworzenia się pierwszych organów wytwarzających zarodniki grzyba wynosi przy temperaturze 15 - 20°C 12 do 14 dni. Grzyb rozprzestrzenia się głównie dopiero od czerwca/lipca, ponieważ jest on ciepłolubny. Rdza brunatna, najważniejszy pod względem ekonomicznym rodzaj rdzy jest rozpowszechniona na wszystkich obszarach uprawowych pszenicy i żyta, szczególnie jednak w cieplejszych regionach i latach, na odmianach późno dojrzewających.\nBy Rasbak - Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16275307\nRdza jęczmienna - zwana również rdzą karłową jęczmienia zawdzięcza swą nazwę bardzn maleńkim, wielkości około 0,5 mm pęcherzykom, barwy pomarańczowo-żółtej do jasnobrązowej, występującym przeważnie na górnej powierzchni liści, rzadziej na spodzie liścia czy na pochewce liściowej. W późniejszym okresie pojawiają się skupiska zimowych sporów jako niewielkie plamy, raczej mające postać kresek, czarno-brązowe, najczęściej okryte skórką - usytuowane na spodzie i górnej stronie liści oraz na pochwach liściowych.\nW warunkach niekorzystnych dla rozwoju grzyba może dojść do wytworzenia się nietypowych, delikatnych, żółtawo lub brązowo zabarwionych plam na liściach bez wydzielania się zarodników.\nZnaczenie/występowanie: szczególnie rozlegle szkody mogą powstać kiedy porażenie nastąpi już jesienią, ponieważ odporność zboża na zimowanie zostaje osłabiona przez infekcję. Oprócz lego w wynika wczesnego i obfitego wytworzenia zarodników na wiosnę również letnia infekcja występuje wcześniej i jest silniejsza. Wczesne porażenie powoduje znaczne straty ilościowe plonów i obniża ich jakość, ponieważ ilość ziaren zawartych w poszczególnych kłosach, MTZ oraz zawartość białka są zmniejszone. Ten rodzaj rdzy jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej i występuje coraz częściej na obszarach intensywnych upraw środkowej Europy, powodując duże straty.\nBy Donald Groth from United StatesLouisiana State University AgCenter - Puccinia hordei G.H. Otth, CC BY 3.0 us, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=31162691\nRDZA ŹDŹBŁA ZBÓŻ\nRdza źdźbłowa zbóż - na liściach, pochwach liściowych, źdźbłach i plewkach ukazują się w formie kresek pęcherzyki barwy rdzawo-brazowej do ochry, które są skupiskami letnich zarodników grzyba. Na źdźbłach i pochwach liściowych są one usytuowane w formie pasów i w sposób widoczny otoczone resztkami rozerwanej skórki. Sąsiadujące ze sobą skupiska zarodników mogą zlewać się razem i tworzyć coś w rodzaju poduszek. W przypadku silnego porażenia, gdy duże obszary pochwaach liściowych i źdźbeł są zaatakowane, może dojść do złamania się źdźbła. Na krotko przed osiągnięciem dojrzałości przez zboże pojawiają się na tych samych częściach roślin, najczęściej na pochwach liściowych i źdźbłach czarno-brązowe, rozciągnięte pęcherzyki, które zawierają niezliczone ilości zimowych zarodników.\nZnaczenie/występowanie: rdza źdźbłowa, uwarunkowana wysokimi wymaganiami temperaturowymi i konieczną wczesna fazą rozwoju na żywicielu pośrednim (wszystkie odmiany berberysu), atakuje zboża dopiero w późnej fazie wegetacji i zagraża przede wszystkim zbożom jarym. Grzyb chorobotwórczy charakteryzuje się jednakże zdolnością niezwykle szybkiego rozprzestrzeniania się. Porażenie górnych liści i partii źdźbła w pobliżu kłosa prowadzi do strat w wyniku tworzenia się niepełnowartościowych ziaren i obniżonej jakości maki. Do występowania epidemii może dojść szczególnie na bardzo suchych obszarach uprawowych lub w cieplejszych latach.\nDomena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1214935\nRdza koronowa owsa - na liściach, czasami również na pochwach liściowych i plewkach ukazują się małe pęcherzyki, okrągłe lub w formie kreski, barwy żółto-pomarańczowej, które stopniowo obejmują coraz większe obszary, porażenia (skupiska letnich zarodników). Pojawiają się one najczęściej w końcu czerwca, na początku fazy wypełniania się ziaren zboża lub przed wyrzucaniem kwiatostanów. Następnie tworzą się niewielkie, czarne plamy\nw formie kresek (skupiska zimowych zarodników). Otaczają one często pierścieniowo skupiska zarodników letnich lub tworzą się rozrzucone bezładnie na spodzie liści i pochwach liściowych, pozostają jednakże przez długi czas pokryte skórka liścia.\nZnaczenie/występowanie: ze względu na wysokie wymagania dotyczące temperatury oraz na obowiązkową zmianę żywiciela (żywiciel pośredni - szakłak ciernisty) rdza koronowa owsa wkracza w okres wegetacji dopiero stosunkowo późno i przed samymi zbiorami nie wyrządza najczęściej znaczących szkód. Zagrożenie istnieje przede wszystkim dla późnych zasiewów i późno dojrzewających odmian. Oprócz aspektów ilościowych należy uwzględnić również aspekt) jakościowe: np. w przypadku przeznaczenia zbiorów na cele spożywcze (płatki owsiane). Na suchych i cieplejszych obszarach uprawowych rdza koronowa owsa jest chorobą o największym znaczeniu ekonomicznym.\nBy Agronom - Praca własna, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=23277040\nSzara pleśń - w wilgotnych warunkach atmosferycznych przede wszystkim mi osłabionych, uszkodzonych lub już wcześniej porażonych przez inne grzyby częściach roślin pojawia się szara pleśń. Choroba atakuje szczególnie dolne, dojrzale już liście. Na górnych liściach grzyb ujawnia się często również w postaci nieregularnie rozrzuconych, czerwono-brązowych plam. Bardzo charakterystyczne są objawy występujące na kłosach: na kioskach pszenicy i jęczmienia po kwitnieniu ukazują się jasno-brązowe przebarwienia; poszczególne kioski mogą być również całkowicie zbrązowiałe. Do momentu dojrzewania cały kłos może być pokryty szara pleśnią.\nZnaczenie/występowanie: szara pleśń jest bardzo rozpowszechniona, lecz do powstania strat ekonomicznych dochodzi jedynie w wyjątkowych przypadkach. Szara pleśń jest pasożytem osłabionych roślin, który atakuje części obumarłe, zranienia lub torebki pylnikowe. W przypadku porażenia kłosów infekcja przenosi się z torebek pylnikowych na plewki. Uszkodzenia tkanek przez owady ssące, jak mszyce czy przylżeńce, jak również porażenie pierwotne przez mączniaka czy septoriozę stanowią wrota infekcji umożliwiające wniknięcie zarodników szarej pleśni do plewek. Rozwojowi choroby sprzyja wilgotna i chłodna pogoda. Porażenie plonów wpływa negatywnie na barwę mąki otrzymywanej ze zmielonego zboża. Zakażone ziarno ma obniżony potencja) kiełkowania.\nCzerń zbóż - pod koniec okresu wegetacji zboża, szczególnie w przypadku dłuższego utrzymywania się wilgotnej pogody można zauważyć czarno-szary nalot występujący na pojedynczych roślinach, lub nawet na całej roślinie, na kłosach, czasami również na liściach i źdźbłach.\nZnaczenie/występowanie: choroba zasiedla najczęściej tkanki osłabione już wcześniej w wyniku innych uszkodzeń. Jest to często pasożyt następny w stosunku do innych chorób (np. chorób korzenia, fuzarioz kłosów, żółtej karłowatości) lub szkodników. Silne porażenie wpływa negatywnie na wydajność fotosyntezy odmian wysoko plonujących, ponieważ dostęp światła zostaje zredukowany. Niektóre grzyby czernione mogą powodować niewielkie straty w plonach ze względu na przyspieszenie procesu starzenia się liści. Grzyby z gatunku Alurnurki wytwarzają toksyny wywołujące choroby u zwierząt. Rozprzestrzenianiu się choroby sprzyja deszczowa pogoda.\nSeptorioza paskowana liści pszenicy - już na najniższych liściach ukazują się nekrozy o kształtach nieregularnych do owalnych, które na brzegach liści występują często w formie pasków. Chlorofil jaśnieje w mniejszym lub większym stopniu w okolicy zainfekowanego miejsca, liście obumierają przedwcześnie i zasychają. Pod lupa można zauważyć ustawione w rzędach czarne piknidia. Przebarwienia przenoszą się również na kolanka źdźbeł i na same źdźbła, kłosy rzadko bywają porażone. Na\nW sposób typowy objawy porażenia przez S. nodorum ujawniają się w kątach ogonków liściowych: rozprzestrzeniają się również w pochewce liścia. Dokładna diagnoza\nRdza żółta zbóż - na liściach młodych roślin występują najpierw pojedyncze żółte pęcherzyki, szczególnie w pobliżu wierzchołków liści. Następnie rozprzestrzeniają się, zabarwione już na pomarańczowo - żółto po całej powierzchni liścia. Układają się wzdłuż nerwów w długie pasy. Pęcherzyki (Uredosporangia) wydzielają zawartość w postaci uredospor. Uszkodzone części liścia żółkną i usychają. Pochewka liścia i źdźbło rzadko ulegają porażeniu, natomiast grzyb chorobotwórczy atakuje, w przypadku\nRdza jęczmienna - zwana również rdzą karłową jęczmienia zawdzięcza swą nazwę bardzn maleńkim, wielkości około 0,5 mm pęcherzykom, barwy pomarańczowo-żółtej do jasnobrązowej, występującym przeważnie na górnej powierzchni liści, rzadziej na spodzie liścia czy na pochewce liściowej. W późniejszym okresie pojawiają się skupiska zimowych sporów jako niewielkie plamy, raczej mające postać kresek, czarno-brązowe, najczęściej okryte skórką - usytuowane na spodzie i górnej\nRdza źdźbłowa zbóż - na liściach, pochwach liściowych, źdźbłach i plewkach ukazują się w formie kresek pęcherzyki barwy rdzawo-brazowej do ochry, które są skupiskami letnich zarodników grzyba. Na źdźbłach i pochwach liściowych są one usytuowane w formie pasów i w sposób widoczny otoczone resztkami rozerwanej skórki. Sąsiadujące ze sobą skupiska zarodników mogą zlewać się razem i tworzyć coś w rodzaju poduszek. W przypadku silnego porażenia, gdy duże obszary\nw formie kresek (skupiska zimowych\nSzara pleśń - w wilgotnych warunkach atmosferycznych przede wszystkim mi osłabionych, uszkodzonych lub już wcześniej porażonych przez inne grzyby częściach roślin pojawia się szara pleśń. Choroba atakuje szczególnie dolne, dojrzale już liście. Na górnych liściach grzyb ujawnia się często również w postaci nieregularnie rozrzuconych, czerwono-brązowych plam. Bardzo charakterystyczne są objawy występujące na kłosach: na kioskach pszenicy i jęczmienia po kwitnieniu ukazują się jasno-brązowe\nZnaczenie/występowanie: choroba zasiedla najczęściej tkanki osłabione już wcześniej w wyniku innych uszkodzeń. Jest to często pasożyt następny w stosunku do innych chorób\nBy Jerzy Opioła - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=71089852\ni gwałtownie; okres od porażenia do uwidocznienia się pierwszych organów rozmnażania się wynosi 3-5 dni. Mączniak ułatwia dostęp innym czynnikom chorobotwórczym jak np. pałęcznica zbóż.\nZnaczenie/występowanie: Mączniak ma wielkie znaczenie gospodarcze w uprawie zbóż, ponieważ może spowodować duże straty gospodarcze. Należy koniecznie zwrócić uwagę na unikanie wczesnego porażenia źdźbeł. Wczesne porażenie prowadzi do utraty liści, rozwój krzewienia i korzeni zostaje zaburzony, zboże łatwiej wymarza lub rozwija się powoli. Ilość źdźbeł jest zmniejszona. Późne porażenie wpływa hamująco na gospodarkę asymilacyjna upraw, tak że ilość ziaren w kłosach lub MTZ (masa tysiąca ziaren) mogą być zmniejszone. W zależności od gatunku i odmiany zboża istnieją znaczne różnice podatności na porażenie. Dla każdej odmiany zboża istnieje specyficzna forma mączniaka, która nie może pasożytować na innych odmianach żywiciela.\npszenicy występuje często S. trilici wspólnie z S. nodorum.\njest możliwa jedynie na podstawie piknidiów. które najczęściej dają się zauważyć na obumarłych częściach tkanki. W stadium końcowym grzyb poraża również kłosy.\nsilnego porażenia, również kłosy. W trakcie późniejszej wegetacji można znaleźć zimowe kolonie zarodników w postaci brązowych kresek, umieszczonych przede wszystkim na pochewkach liści i na źdźbłach. Są one bardzo słabo widoczne, ponieważ, są przykryte skórka.\nstronie liści oraz na pochwach liściowych. W warunkach niekorzystnych dla rozwoju grzyba może dojść do wytworzenia się nietypowych, delikatnych, żółtawo lub brązowo zabarwionych plam na liściach bez wydzielania się zarodników.\npochwaach liściowych i źdźbeł są zaatakowane, może dojść do złamania się źdźbła. Na krotko przed osiągnięciem dojrzałości przez zboże pojawiają się na tych samych częściach roślin, najczęściej na pochwach liściowych i źdźbłach czarno-brązowe, rozciągnięte pęcherzyki, które zawierają niezliczone ilości zimowych zarodników.\nzarodników). Otaczają one często pierścieniowo skupiska zarodników letnich lub tworzą się rozrzucone bezładnie na spodzie liści i pochwach liściowych, pozostają jednakże przez długi czas pokryte skórka liścia.\nprzebarwienia; poszczególne kioski mogą być również całkowicie zbrązowiałe. Do momentu dojrzewania cały kłos może być pokryty szara pleśnią.\n(np. chorób korzenia, fuzarioz kłosów, żółtej karłowatości) lub szkodników. Silne porażenie wpływa negatywnie na wydajność fotosyntezy odmian wysoko plonujących, ponieważ dostęp światła zostaje zredukowany. Niektóre grzyby czernione mogą powodować niewielkie straty w plonach ze względu na przyspieszenie procesu starzenia się liści. Grzyby z gatunku Alurnurki wytwarzają toksyny wywołujące choroby u zwierząt. Rozprzestrzenianiu się choroby sprzyja deszczowa pogoda.


Czarna passa Elektrobudowy trwa - budownictwo\nCzarna passa Elektrobudowy trwa\nDodano: 13-09-2019 19:47\nElektrobudowa zaktualizowała i uzupełniła szacunkowe dane finansowe za pierwsze półrocze. Wynika z nich, że jednostkowa strata spółki sięgnęła 106 mln zł. Jednocześnie poinformowała o przedłużaniu się negocjacji z instytucjami finansowymi.\nElektorbudowa może mieć 106,7 mln zł jednostkowej straty za pierwsze półrocze - wynika z podanych w piątek szacunkowych danych finansowych\nSpółka poinformowała również, że nie uda się dotrzymać terminu zakończenia negocjacji z instytucjami finansowymi\nAkcje spółki straciły w półtorej godziny prawie 20 proc.\n5.8200 PLN -0.0200 (-0.34%)\nJanek z sosnowca 2019-09-14 09:17:42\nPrzecież jest 30 doradców i fachowców od strategii , Handlu,realizacji zatrudnionych przez Romana więc powinnismy być spokojni o przyszłość....\ndeweloper 2019-09-13 21:46:21\nPrzez kilka lat pisie i niepisie fundusze doiły dywidendy a jak pojawiły się problemy z rentownością kontraktów i pustkami w kasie na chude lata, to pisie i niepisie banki wbiły gwoździk do trumienki Elektrobudowy - skąd to znamy, ano znamy to z historii Polimeksu. Tak to jest, jak firmą z branży budowlanej zarządzają finansiści lub do zarządów trafiają jacyś gówniarze uperfumowani albo sami swoi.\nszczęść boże 2019-09-13 21:09:31\nskoro Elektrobudowa jest zadłużona to idąc pisowskim rozumowaniem trzeba ją zamknąć jak większość zadłużonych szpitali w Polsce..


SDB i Patron – MEGAFON – Salezjańskie Duszpasterstwo Młodzieżowe\nJakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? (Rz 10, 14)\nSDB i Patron\nMEGAFON - Salezjańskie Duszpasterstwo Młodzieżowe\nNie byłoby ewangelizacji w radosnym duchu – gdyby nie było św. Jana Bosko…\nNie byłoby salezjanów – gdyby nie było św. Jana Bosko…\nNie byłoby tylu dzieł wychowawczych – gdyby nie było św. Jana Bosko…\nNie byłoby systemy prewencyjnego – gdyby nie było św. Jana Bosko…\nKim zatem był ten Wielki Święty?\nZaczęło się dość niepozornie, bo 16 sierpnia 1815 roku w Becchi niedaleko Turynu, w północnej Italii, kiedy to na świat przyszedł mały Janek Melchior Bosko, jako najmłodszy z trzech synów Małgorzaty Occhiena i Franciszka Bosko (bracia: Antonii, Józef).\nCzas, w którym się urodził, żył i wzrastał mały Janek nie należał do spokojnych. Bowiem wiek XIX to czas rewolucji przemysłowej i związanej z nią urbanizacji, w której dokonywał się ogromy rozwój nauki i techniki. Natomiast najtrudniejszym czasem dla samego małego Janka była śmierć jego ojca w drugim roku życia. Tą wielką stratę dla całej rodziny bardzo mocno przeżył mały Janek. Rodzina Bosko borykała się wtedy z problemami finansowymi. Toteż, aby na siebie zarobić Janek chwyta się rozmaitych zawodów, od parobka stajennego począwszy, po pracę u krawca, szewca, stolarza, cukiernika. Wszystko po to, by równocześnie ukończyć szkołę średnią, otwierającą mu drogę do upragnionego kapłaństwa.\nW roku 1824, kiedy mały Janek miał zaledwie 9 lat, Bóg w tajemniczym widzeniu sennym objawia mu jego przyszłą misję. Tą szczególną noc często wspominał: „(…) Byłem niedaleko domu, na dużym podwórzu, na którym bawiło się wielu chłopców. Jedni się śmiali, inni grali w coś, wielu przeklinało. Słysząc to, rzuciłem się między nich i przy pomocy słów i pięści usiłowałem ich uciszyć. W tym momencie pojawił się przede mną majestatyczny, pięknie ubrany mężczyzna, cały spowity białym płaszczem. Jego twarz jaśniała takim blaskiem, że nie mogłem na nią patrzeć. Nazwał mnie po imieniu i kazał stanąć na czele tych chłopców. Dodał: „Będziesz musiał pozyskać ich przyjaźń dobrocią i miłością, a nie pięściami. (…)”. Od tego ważnego momentu, mimo bardzo jeszcze młodego wieku, Janek Bosko robił wszystko, aby wypełnić powierzone mu zadanie.\nW roku 1835 wstępuje w mury seminarium duchownego w Chierii. Po 6 latach formacji (wzlotów i upadków, wątpliwości i silnej wiary) przyjmuje święcenia kapłańskie z rąk turyńskiego Arcybiskupa. Jako młody kapłan przebywał w Konwikcie, by dalej kontynuować naukę. Tam miał większą możliwość zapoznania się z sytuacją młodych ludzi żyjących w Turynie. Widział, jak młodzi włóczyli się po ulicach bez pracy i wykształcenia, pełni agresji i nieszczęśliwi. Niektórzy z nich harowali za cenę morderczego, nadludzkiego wysiłku, a mimo to nie mieli pieniędzy nawet na mieszkanie i jedzenie. Wielu z nich, nie mając za co żyć, schodziło na drogę przestępstwa. Taka sytuacja ówczesnej młodzieży w połączeniu ze snem księdza Bosko z 9 roku życia, spowodowała, że jeszcze bardziej pragnął on zająć się opuszczonymi młodymi, którzy nie mieli perspektywy dalszego życia.\nZa oficjalny początek działalności wychowawczej księdza Bosko uważa się spotkanie z Barłomiejem Garellim w zakrystii Kościoła św. Franciszka z Asyżu w Turynie, który został uderzony przez ówczesnego zakrystianina. Ksiądz Bosko stając z obronie chłopca i nawiązując z nim relację zaprasza go do swojego domu, proponując mu naukę katechizmu oraz naukę czytania i pisania. Ks. Bosko jednocześnie zachęcał, by Bartłomiej przyprowadził też swoich przyjaciół. Tak powstaje pierwsze Oratorium: miejsce nauki, modlitwy, zabawy i integralnego rozwoju.\nObok Księdza Bosko zaczęło przybywać coraz więcej chłopców. Ilość młodych stawała się kłopotliwa, bo brakowało miejsca by gromadzić tak dużo ludzi. Ostatecznym miejscem, do którego przeniosło się całe Oratorium była szopa Pinardiego mieszcząca się kiedyś na obrzeżach Turynu na Valodocco. Jego dzieło coraz bardziej się rozrastało. Wiedział, że będzie potrzebował współpracowników, którzy będą w stanie, tak jak on, poświęcić całe swoje życie ubogiej młodzieży, a ponadto będą kontynuatorami charyzmatu ewangelizacyjnego młodych ludzi.\nPierwszym, który postanowił oddać swoje życie młodym ludziom był Michał Rua, który w 1854 roku złożył śluby zakonne na ręce księdza Bosko i stał się pierwszym salezjaninem, a po śmierci Założyciela- jego następcą, jako przełożony generalny Zgromadzenia Salezjańskiego. Oficjalne zatwierdzenie nowego zgromadzenia miało miejsce w 1869 roku, a nazwę otrzymało od św. Franciszka Salezego, który stanowił dla Jana Bosko wzór łagodnego duszpasterza troszczącego się o zbawienie dusz.\nPod wpływem rad przyjaciół i przy pomocy św. Marii Dominiki Mazzarello, w 1872 roku powstała druga gałąź Rodziny Salezjańskiej – Zgromadzenie Córek Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki (salezjanki), powołanych do pracy wśród dziewcząt. Natomiast cztery lata później ks. Jan Bosko powołał do życia świeckie ogniwo Stowarzyszenie Salezjańskich Pomocników Kościoła, których zadaniem miało być odtąd wspieranie dzieł i zadań podejmowanych przez kościoły lokalne.\nKsiądz Bosko pochłonięty hasłem: „daj mi dusze, resztę zabierz”, oddał swoje życie pracy ewangelizacji młodzieży opuszczonej, zagubionej i odrzuconej. Dzięki księdzu Bosko mamy tzw. wychowawczy system prewencyjny, który skoncentrowany jest wokół rozumu, religii i miłości. Taki sposób docierania do młodego pokolenia pozwoliło księdzu Bosko głosić Zmartwychwstałego Pana ubogim chłopcom. Ksiądz Bosko pragnął, aby młodzi stanowili przykład dla swoich rówieśników, stąd jego pragnieniem było, by młodzież ewangelizowała młodzież.\nŚw. Jan Bosko odszedł do wieczności w wieku 73 lat, ostatniego dnia stycznia 1888 roku. W 1929 roku, po zakończeniu procesu beatyfikacyjnego, został wyniesiony do czci ołtarzy, a pięć lat później Pius XI ogłosił go świętym. Jest patronem młodzieży. „Z jego ręki” wyszło wielu świętych: św. Maria Dominika Mazarello, św. Dominik Savio, bł. Michał Rua i wielu innych, którzy pokochali salezjański charyzmat ewangelizacji młodzieży.\nMegafon na facebooku\n© 2020 MEGAFON - Salezjańskie Duszpasterstwo Młodzieżowe\nCreated by rosiak.it


Klaster Obróbki Metali zmienił siedzibę. Będzie na terenie Parku Naukowo - Technologicznego | Kurier Poranny\n(EW) 21 lipca 2017, 11:30\nUmowę dotyczącą nowej siedziby Klastra Obróbki Metali podpisała Anna Daszuta-Zalewska (Białostocki Park Naukowo-Technologiczny) oraz Sebastian Rynkiewicz (KOM) materiały promocyjne\nWażnymi kryteriami oceny ofert było m.in. doświadczenie w zakresie sieciowania i kojarzenia partnerów biznesowych oraz bezpłatne doradztwo w tym zakresie na rzecz podmiotów funkcjonujących w BPN-T oraz podmiotów zewnętrznych zainteresowanych doradztwem.\n- Cieszymy się z możliwości rozwoju naszej działalności pod skrzydłami Białostockiego Parku Naukowo-Technologicznego - mówi Sebastian Rynkiewicz, koordynator-członek zarządu KOM. – Jedną z idei klasteringu jest współpraca między przedsiębiorstwami działającymi w podobnych branżach. I my tę misję integrowania firm w zakresie działalności biznesowej oraz networkingu z powodzeniem wypełniamy już od 10 lat. Pracujemy nad nowymi projektami w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, które będą wykorzystywać infrastrukturę Parku oraz szeroką współpracę z firmami.\nCzytaj też:Odkryj laboratoria Białostockiego Parku Naukowo-Technologicznego\nOferty mogły składać podmioty zainteresowane wynajmem trzech lokali znajdujących się w budynku Inkubatora Technologicznego BPN-T, o łącznej powierzchni 60,73 mkw., przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sieciowania i kojarzenia partnerów biznesowych.\n- Biznes tworzą ludzie. To od umiejętności budowy sieci trwałych kontaktów i kształtowania dobrych relacji z innymi przedsiębiorcami, jak i klientami, w dużej mierze zależy rozwój przedsiębiorstw. Dlatego ważne jest, że do społeczności BPN-T dołączył podmiot, który potrafi skutecznie łączyć przedsiębiorców i który może wesprzeć startupowców w prowadzeniu działań networkingowych - stwierdza Anna Daszuta-Zalewska, Dyrektor BPN-T.\nKlaster Obróbki Metali obecnie liczy blisko 100 podmiotów (ponad 70 firm i 20 partnerów strategicznych - uczelnie samorządy, parki technologiczne, instytucje okołobiznesowe). Liczba zatrudnionych w przedsiębiorstwach członkowskich to ponad 7600 osób, roczny przychód firm klastrowych plasuje się na poziomie przeszło 1,6 mld zł, z czego eksport stanowi 40 proc.\nBiałystok. Porannego Targi Budowlane\nNOWE Jagiellonia - Lechia 1:1. Oceniamy białostockich piłkarzy po inauguracji sezonu. Udany powrót obrońcy