Pijany kierowca ciężarówki wpadł w Zielonej Górze. Miał ponad promil alkoholu - Poscigi.pl - lubuski portal kryminalny - poscigi, akcje policyjne, interwencje, wypadki, morderstwa, zaginieni\nW poniedziałek z samego rana zielonogórska drogówka prowadziła akcję „Trzeźwy kierowca”. Kontrola trzeźwości odbywała się na Trasie Północnej. Policjanci stali po obu stronach trasy. Skontrolowano ponad 500 kierujących.\nPodczas jednej z kontroli został zatrzymany obywatel Ukrainy. Jechał ciężarowym dafem. To pracownik polskiej firmy transportowej. Mężczyzna wydmuchał ponad promil alkoholu. Z drogi trafił do policyjne celi. Stanie przed sądem. Grozi mu kara do dwóch lat więzienia, zakaz prowadzenia nawet na 15 lat i grzywna nie niższa niż 5 tys. zł.\nTo kolejny przykład, że akcje „Trzeźwy kierowca'' są potrzebne. W czasie minionego weekendu policjanci sprawdzili trzeźwość ponad 1,4 tys. kierujących. Zatrzymanych zostało trzech kierowców, w tym jeden, który miał dożywotni sądowy zakaz prowadzenia Wpadło też dwóch naćpanych kierujących.


Piast wyrwał zwycięstwo w meczu na śniegu - Sport WP SportoweFakty\nW fatalnych warunkach rozegrano mecz 16. kolejki PKO Ekstraklasy w Gliwicach, gdzie Piast podejmował Bruk-Bet Termalikę Nieciecza. Od rana padał śnieg, więc murawa nie nadawała się do gry w piłkę, ale lepiej poradził sobie Piast, który wygrał 2:1.\nSebastian Kordek 26 Listopada 2021, 19:59\nPAP / Marek Zimny / Na zdjęciu: Marcin Wasielewski i Tom Hateley\nOstatnio Piast Gliwice nie notuje najlepszych wyników. Dwa poprzednie starcia, to dwie porażki do zera, a wcześniej remis 3:3 z Jagiellonią. Dlatego też gliwiczanie zajmują dopiero jedenaste miejsce i ciężko będzie im nawiązać do ostatnich sukcesów, czyli mistrzostwa Polski czy brązowego medalu. Ewidentnie jest to dla podopiecznych Waldemara Fornalika sezon przejściowy.\nBruk-Bet Termalica Nieciecza z kolei od trzech kolejek nie zaznał smaku porażki, co pozwoliło beniaminkowi wydostać się ze strefy spadkowej.\nW zimowej aurze, która od samego rana zawitała do Gliwic początkowo lepiej odnaleźli się goście, którzy już w 3. minucie wywalczyli rzut karny. Ariel Mosór faulował Murisa Mesanovicia, a do "jedenastki" podszedł Roman Gergel. Słowak fatalnie się jednak pomylił i posłał piłkę obok słupka. Po chwili Bruk-Bet mógł zostać boleśnie skarcony. Koronkową akcję przeprowadzili gliwiczanie, a z bliskiej odległości pod poprzeczkę huknął Damian Kądzior. Radość miejscowych nie trwała długo, bowiem sędzia po analizie VAR gola nie uznał. Po chwilowej przewadze beniaminka do głosu zaczął dochodzić Piast. Kolejną okazję miał Kądzior, którego płaskie uderzenie nogami odbił Tomasz Loska.\nSkrzydłowy miał zresztą sporą chrapkę na gola, ponieważ kolejny atak niebiesko-czerwonych został zakończony jego próbą. Tym razem Loska pewnie złapał futbolówkę. W 33. minucie Kądzior powinien mieć przynajmniej jedno trafienie na koncie. Rozklepali niecieczan gospodarze po prawej stronie, do prostopadłego podania w pole karne doszedł Kristopher Vida, ale Loska dobrze skrócił kąt i odbił piłkę. Do dobitki dopadł wspomniany Kądzior i pomylił się minimalnie.\nPiast przeważał, ale padający śnieg nie pomagał grze w piłkę. Wykorzystali to natomiast gracze z Niecieczy i to w ostatniej akcji pierwszej odsłony. Artem Putiwcew posłał długie podanie z własnej połowy, z futbolówką minął się Jakub Czerwiński, a ta w zimowych warunkach nabrała poślizgu. Do siatki obok bezradnego Frantiska Placha "dziubnął" ją Muris Mesanović i niespodziewanie wyprowadził swój zespół na prowadzenie.\nTuż po zmianie stron Bruk-Bet powinien powiększyć przewagę. Kacper Śpiewak zaskakująco chyba nawet dla siebie poradził sobie z Arielem Mosórem i stanął oko w z Plachem. Był tak zdezorientowany swoją szansą, że fatalnie przestrzelił. Błyskawicznie się to na przyjezdnych zemściło. Kądzior wystąpił tym razem w roli podającego, a Czerwiński zrehabilitował się za błąd przy straconej bramce i precyzyjną główką doprowadził do wyrównania. Minęło kilkadziesiąt sekund, a Piast mógł prowadzić. Nikola Stojiljković nie zdołał jednak trącić piłki z najbliższej odległości po płaskim zagraniu Martina Konczkowskiego. Ciężkie chwile zaczęli przeżywać niecieczanie.\nBeniaminek był w opałach i kwestią czasu był gol dla Piasta. I taki padł w 71. minucie. Michał Chrapek podał w pole karne do Patryka Sokołowskiego, którego pierwszy strzał został zablokowany. Pomocnik zdołał jednak jeszcze dopaść do piłki i miękkim uderzeniem wpakować ją do siatki.\nOstatecznie Piast zwyciężył w meczu na śniegu 2:1, a szalę zwycięstwa na swoją stronę przechylił w drugiej połowie. Tym samym gliwiczanie zrobili mały krok w kierunku góry tabeli i przerwał serię trzech kolejnych spotkań bez porażki Bruk-Betu. Beniaminek po zakończeniu tej kolejki mogą zatem ponownie znaleźć się w strefie spadkowej.\n0:1 - Muris Mesanović 45+2'\n1:1 - Jakub Czerwiński 52'\n2:1 - Patryk Sokołowski 71'\nPiast Gliwice: Frantisek Plach - Martin Konczkowski, Jakub Czerwiński, Ariel Mosór, Alexandros Katranis (89' Jakub Holubek) - Tom Hateley, Patryk Sokołowski - Kristopher Vida, Michał Chrapek, Damian Kądzior (84' Dominik Steczyk) - Nikola Stojiljković (57' Alberto Toril).\nBruk-Bet Termalica Nieciecza: Tomasz Loska - Bartłomiej Kukułowicz (79' Marcin Grabowski), Wiktor Biedrzycki, Artem Putiwcew, Marcin Wasielewski (88' Filip Modelski) - Michał Hubinek, Piotr Wlazło, Samuel Stefanik (79' Sebastian Bonecki) - Muris Mesanović, Kacper Śpiewak, Roman Gergel (62' Martin Zeman).\nŻółte kartki: Sokołowski, Vida, Czerwiński (Piast) oraz Biedrzycki, Zeman, Wasielewski, Śpiewak (Bruk-Bet).\n--> Właściciel Rakowa odpowiada Mioduskiemu\n--> Gwiazdor Lecha oszukał przyszłą żonę\nCzy Piast Gliwice skończy sezon w TOP 5 PKO Ekstraklasy?\nPiłka nożna Piast Gliwice Polska PKO Ekstraklasa Bruk-Bet Termalica Nieciecza Gliwice Nieciecza Stadion Piasta Gliwice


Dominika Tajner opowiada o przyjaźni z Justyną Żyłą: "Rozmawiamy o facetach i miłościach" - Pudelek\n| 15.04.2021 19:40\nDominika Tajner opowiada o przyjaźni z Justyną Żyłą: "Rozmawiamy o facetach i miłościach"\nPrzy okazji Dominika Tajner pokusiła się też o ocenę sytuacji prawnej swojej przyjaciółki. Była żona Michała Wiśniewskiego uważa, że Justyna Żyła nie poniesie konsekwencji kłótni z Marceliną Ziętek.\nDominika Tajner otwiera się na temat życia prywatnego Justyny Żyły (AKPA)\nCelebryci wręcz uwielbiają kisić się we własnym sosie, dlatego w show biznesie nie brakuje wielkich przyjaźni, często nieoczekiwanych i nieco osobliwych. Jedną z nich jest niewątpliwie zażyła relacja Justyny Żyły i Dominiki Tajner, która narodziła się dwa lata temu podczas nagrań do Tańca z gwiazdami. To właśnie wtedy córka trenera narciarskiego została porzucona przez Michała Wiśniewskiego, który postawił żonę przed faktem dokonanym, bez słowa wyjaśnienia wysyłając jej papiery rozwodowe. Celebrytka mogła liczyć na wsparcie Justyny Żyły, która sama była tuż po rozstaniu z&nbspPiotrem (co zresztą zrobiło z niej "gwiazdę").\nJustyna Żyła świętuje sylwestra z&nbspDominiką Tajner, butelką coli i... dwoma mężczyznami (FOTO)\n"Pięć minut" Justyny powoli dobiega końca, dlatego też pretendentka do miana celebrytki za wszelką cenę stara się je przedłużyć, podejmując coraz bardziej desperackie próby. W ostatnich tygodniach eksżona Piotra Żyły mogła liczyć na upragnione publikacje na swój temat dzięki głośnemu konfliktowi, w który wdała się ze swoją "następczynią". Marcelina Ziętek miała nawet pozwać Justynę za kierowane pod jej adresem groźby karalne.\nMarcelina Ziętek POZWAŁA Justynę Żyłę? "Działam krokami prawnymi na FALĘ HEJTU, która mnie spotkała"\nZobacz także: Michał Wiśniewski usuwa tatuaż. "Czekałem trzy lata"\nWygląda na to, że Żyle ostatecznie uda się uniknąć sprawy w sądzie, a tak przynajmniej twierdzi jej przyjaciółka, Dominika Tajner. W rozmowie z Pomponikiem była żona czerwonowłosego piosenkarza uznała, że Ziętek nie będzie jednak chciała procesować się Justyną za groźby śmierci i daruje jej wyzywanie od "j*banych szm*t i k*rew". Tajner wyjawiła też, co jej najczęstszym tematem jej rozmów z Żyłą.\nMyślę, że nie dojdzie do tego -&nbspstwierdziła. O tym procesie wiem tylko z&nbspmediów. Ona nie drży i&nbspnie dzwoni do mnie po prawnika. Takich sytuacji nie ma. Rozmawiamy o&nbspjedzeniu, facetach i&nbspmiłościach.\nDominika zapewniła też, że w&nbspostatnim czasie kontakty Justyny i&nbspPiotra miały ulec znacznej poprawie. Trudno jednak powiedzieć, jak długo taki stan rzeczy się utrzyma, bo -&nbspjak przyznała sama Dominika - rozstanie "to są emocje".\nNie chcę komentować jej wywodów na Instagramie. To są bardzo emocjonalne relacje. My z&nbspMichałem nie mieliśmy takiej potrzeby, aby uderzać w&nbspsiebie. Znam to z&nbspjego wcześniejszych doświadczeń. To są emocje. Natomiast wiem, że Piotr i&nbspJustyna mają coraz lepsze relacje. Czas leczy rany -&nbspzapewniła.\nMoże Dominika boi się, że zostanie wezwana na świadka?\nAle jaja tajnerowa ma faceta starszego od własnego ojca, aa stary tajner ma żonę młodsza od swojej córki, a, żyła siedzi i zawija papierki\nObie znane z bycia eks kogoś sławnego. Pogratulować osiągnięć 🤣🤣🤣\nNo raczej nie o książkach i problemach społecznych.\nDominika ma faceta w wieku ojca. Pisal o tym pomponik. Jest po 60. Wszystko zostaje w rodzinie\nI super, my kobiety powinnyśmy się wspierać. Bo kto inny to zrobi\nDominika ma klasę. Coś, czego kupić się nie da. Miło, że wspiera tę zagubioną i trochę "szaloną" kobietę. Dobra przyjaciółka to skarb.\nJ. U. H.\nPrzez ostatnie kilka lat gościnne w kroku pseudocelebrytki pozbieraly większość panów w wieku emerytalnym z jakimś majątkiem od Pazury po innych kochasi stojących jedną nogą nad grobem, wszytko skierowane w kierunku lekkiego życia i darmowych pieniędzy, ale wiele z tych pań czeka karma i rozczarowanie a latka lecą, uroda mija, wszystko schodzi na psy.\nNiech ma kogo chce to jej sprawa!!\nNie przejmuje się nadchodzącym wyrokiem ale właśnie dodała że nie spała cała noc i ze ma często bezsenne noce .... proponuje zacząć być lepszym człowiekiem i nie nękać całymi dniami byłego po 4 latach od rozstanie to śmieszne polecam będzie można zasnąć spokojnie\nBeztalencia tym sposobem zarabiaja\nPiękne kobiety, wspaniałe matki, jak każdy człowiek mają swój dobry i zły czas. To piękne, że wzajemnie wspierają się w trudnych chwilach. Nikt nie jest idealny, każda kobieta zasługuje na respekt i szacunek. Tak trzymać, dziewczyny!\nO jejku, jejku... No pieknie...\nŻyła to laska a ta druga to nie!\nco za czasy,corka prezesa,byla zona skoczka,lansuja sie na gwiazdy,szkoda slow,one sa takie w zyciu jak w tancu ,sztywne i udajace kogos kim nie sa\nNie można nic miłego napisać pod adresem p. Justyny. Pudelek usuwa. Ciekawe co, czy raczej kto się za tym kryje.\nzmowa pierwszych zon hahahaha\nNie wiem jak to trzeba być hipokrytom żeby mając rozprawę za sobą prokuraturę na karku pisać publicznie ze nie poniesie konsekwencji ...\nObie żenujące ...


Uniwersalny żel stomatologiczny, który wspomoże higienę jamy ustnej. - Magazyn Świat Seniora\nUniwersalny żel stomatologiczny, który wspomoże higienę jamy ustnej.\nPodrażnienia występujące w jamie ustnej to często występujące dolegliwości. Powstają na skutek różnych czynników, zaczynając od podrażnień spowodowanych aparatami ortodontycznymi, przez zabiegi, a kończąc na dokuczliwych aftach. Jak sobie z nimi radzić? Odpowiadamy poniżej.\nDostępność produktu można sprawdzić na stronie internetowej https://pl-pl.pierrefabre-oralcare.com\nFirma powstała w 1960 r., jest jednym z czołowych przedsiębiorstw na rynku produktów do pielęgnacji jamy ustnej. Pierre Fabre Oral Care jest dystrybutorem portfolio znanych marek, takich jak ELUDRIL, ELGYDIUM CLINIC i ELGYDIUM, PANSORAL i ARTHRODONT.\nSąd Rejonowy dla m. st. Warszawy XIII Wydz. Gospodarczy\nKRS 0000010956, NIP 521-31-08-066, Regon 016376075


Zagraniczni goście w Kochanie! - ngs24\nZagraniczni goście w Kochanie!\nJak co roku, wraz z wiosną, do domów uczniów świętochłowickiego I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kochanowskiego zawitali... goście z Holandii. Grupa młodych ludzi ze szkoły Meergronden w Almere, spędziła tydzień w Świętochłowicach, goszcząc w domach swoich polskich rówieśników.\nProgram wymiany uczniowskiej obejmował lekcje i warsztaty w „Kochanie”, przygotowane przez nauczycieli i uczniów szkoły. Nie zabrakło lekcji o historii naszego kraju i regionu, naszych tradycjach i kulturze. Holendrzy mieli okazję spróbować śląskich potraw, kołocza i szałotu, obejrzeć strój śląski, czy zatańczyć poloneza. Młodzi ludzie uczestniczyli także w wycieczkach w bardziej odległe zakątki południa Polski. Polsko-holenderska grupa odwiedziła Kraków, wspięła się na Równicę w Ustroniu, a w Muzeum Auschwitz-Birkenau zmierzyła się z trudną historią XX wieku. W Świętochłowicach młodzież zwiedziła Muzeum Powstań Śląskich, a także uczestniczyła w spotkaniu z Prezydentem Miasta, Danielem Begerem, z rąk którego otrzymali pamiątkowe gadżety z logo naszego miasta.\n- Byliśmy bardzo pozytywnie zaskoczeni polską gościnnością, wszyscy są dla nas tacy mili! - podkreślała Bente Boshuijer. Próbowaliśmy wielu polskich potraw, choć...nie wszystko nam smakowało,na przykład kluski są...dziwne – dodała z uśmiechem.\nPodczas pożegnania nie zabrakło łez wzruszenia. Wspólny tydzień minął bardzo szybko. Rewizyta w Holandii już w listopadzie.


Kocham Kino: "W jego oczach". Grażyna Torbicka i jej goście w lubelskim Multikinie - Dziennik Wschodni\nKocham Kino: "W jego oczach". Grażyna Torbicka i jej goście w lubelskim Multikinie\nRyki: Wspomnienie o Kalinie Jędrusik 0 0\nPretekstem do rozmowy będzie przedpremierowy seans brazylijskiego filmu "W jego oczach”. To produkcja, która zbiera laury na międzynarodowych festiwalach (m. in. Berlinale, Outfest), zaś na ekrany polskich kin wejdzie w regularnej dystrybucji pod koniec sierpnia.\nFilm "W jego oczach” mówi o homoseksualności, ale nie stanowi to głównego tematu. To historia nastoletniego chłopca, który odkrywa swoją seksualność, ale nie skupia się na orientacji. Bez wątpienia fakt, że Leonardo jest gejem, nie jest bez znaczenia, ale ważniejsze jest to, w jaki sposób wyraża swoją pierwszą miłość, pierwsze pożądanie i jak doświadcza wszystkiego nowego, co wiąże się z dojrzewaniem.\nKocham Kino w Multikinie to wspólne przedsięwzięcie Programu 2 Telewizji Polskiej, producenta magazynu i cyklu filmowego "Kocham Kino”, i Multikina. Bilety na seans kosztują od 13 do 20 zł.\n"W jego oczach” (Hoje eu quero voltar sozinho), reż. Daniel Ribeiro\nBrazylia 2014, 95'\n"W jego oczach” to film, który skupia się na rodzącej się seksualności niewidomego chłopca. Dorastanie jest takim okresem w życiu, kiedy odkrywamy na nowo siebie, a seksualność jest zazwyczaj powiązana ze zmysłem wzroku. W takim razie w jaki sposób ktoś, kto nie widzi, dowiaduje się, że jest dla kogoś atrakcyjny? Co więcej, na podstawie czego osoba, która nigdy nie widziała ani mężczyzny ani kobiety, określa swoją orientację seksualną? Tego wszystkiego dowiadujemy się poznając życie Leonarda. Poza tym, że jest niewidomy, jeszcze jedna cecha wyróżnia tego bohatera: jest gejem. Zarówno ślepota jak i homoseksualność stanowią w dalszym ciągu tabu i są źródłem uprzedzeń w społeczeństwie. W filmach, jeśli homoseksualność nie służy do stereotypowego przedstawienia postaci, to w wielu przypadkach stanowi przeszkodę. Oznacza to, że bohater musi przezwyciężyć uprzedzenia albo udowodnić społeczeństwu, przyjaciołom i rodzinie, że bycie gejem jest "normalne”\nDaniel Ribeiro, reżyser filmu\nkino Multikino Grażyna Torbicka


Wakacje na barce w Holandii\nNasze rejsy we Francji według regionu\n> Wakacje na barce turystycznej > Rejs w Holandii\nHolandia, kraj niezliczonej liczby kanałów, wiatraków i tulipanów, jest jednym z najlepszych miejsc do pływania na barce. Było to zatem kwestią czasu kiedy pojawi się tam baza Nicolsa skąd możemy wynająć barkę. I tak w sercu kraju, w marinie KERKDRIEL powstałą pierwsza baza Nicolsa w Holandii. Co jeszcze…jak to zazwyczaj bywa także i tu, patent czy wcześniejsze doświadczenie nie są wymagane.\nSieć dróg wodnych w Holandii liczy 5046 km co plasuje tan kraj na trzecim miejscu w Europie za Francję (8500 km) i Niemcami (7300 km). Jeśli jednak uwzględnimy powierzchnię danego kraju, uzmysłowimy sobie z jak gęstą siecią wodną mamy do czynienia. Nic w tym dziwnego, że Holandię nazywa się “krajem kanałów”.\nDzięki płaskiemu ukształtowaniu terenu, sieć wodna Hollandii praktycznie nie ma śluz. Sprawia to, że kraj ten jest idealnym miejscem do żeglugi rzecznej dla początkujących adeptów. Dodatkowo krajobraz uatrakcyjniają mosty zwodzone – zazwyczaj nie występujące tak licznie w innych krajach.\nWakacje na barce w sercu Holandii\nCzy jest ktoś kto nie słuszał o Muzeum Anny Frank w Amsterdamie, serze Gouda, słynnym Muzeum Van Gogha czy niezliczonych śieżkach rowerowych? Do tych wszystkich atrakcji będziecie mieli dostęp pływając na naszej barce rzecznej. Lokalizacja to jeden z kluczowych czynników do udanego urlopu na barce. Z tego powodu baza KERKDRIEL w Holandii znajduje sie w samym centrum kraju. Aby zacząć planowanie wakacji na barce w Holandii, zapraszamy do zakładki na naszej stronie z sugerowanymi trasami oraz co możesz zwiedzić i robić podczas rejsu.\nNasze rejsy regionalne we Holandii


Bogactwo Zielonych Warzyw |\nBogactwo Zielonych Warzyw\tZielone warzywa to źródło dobrych witamin, minerałów a także antyoksydantów. Dieta powinna być urozmaicona dlatego ważne jest by zawierała rożne odmiany zielonych warzyw liściastych; Na liście tej znajdziemy: Mustard Greens – Kapusta Sitowata Zielone listki z wyglądu podobne trochę do szczawiu, w smaku mniej gorzkie niż jarmuż. Jak wszystkie warzywa są dobrym źródłem błonnika który wspomaga trawienie i utrzymuje nasz układ trawienny w optymalnej formie. Nadto liście kapusty sitowatej to witaminy A, K, C a także minerały jak wapń.\nBoy Choy – Kapusta Właściwa Chińska\nBoy Choy czyli Kapusta Właściwa Chińska to kolejny przykład liściastej odmiany warzywa którego nie powinno zabraknąć w naszej diecie. Warzywo możemy przysądzać jako stir fry a także dodawać do sków. Liście tej rośliny zawierają witaminę A, C I K a także minerały jak wapń i fosfor czyli witaminy odpowiadające za zdrowe i mocne kości.\nSwiss Chard – Burak Liściowy Burak Liściowy czyli warzywo liściaste podobne do liści buraka cukrowego. Nadaje się jako dodatek do soku a także warzywo pieczone na patelni z czosnkiem, solą i pieprzem. Liście zawierają witaminę K, A, C, B a także minerały jak potas, wapń czy żelazo. Spożywanie tego warzywa zapobiega osteoporozie a także anemii.\nRukola Zielone listki o bardzo pieprzowym smaku. Nadają się jako składnik soku a także sałatek. Rukola ma wiele doskonałych wartości odżywczych. Przede wszytki jest nisko kaloryczna dlatego jest pierwotnym dodatkiem dla osoby które dbają o swoją wagę i zdrowie. Jeżeli chodzi o mikro elementy rukola zawiera witaminę A, K a także minerały jak żelazo. Osoby unikające produktów mięsnych powinny pamiętać o tym aby zjadać zielone warzywa szczególnie na czczo, gdyż w ich składzie możemy znaleźć bogactwo żelaza.\nJarmuż Niezbyt smaczne ale za to bardzo zdrowy. W ostatnich latach jarmuż stał się popularnym i często spożywanym produktem wśród ludzi dbających o zdrowie i laików zdrowego odżywiania. Jarmuż nadaje się do soków, sałatek, dań pieczonych na patelni a także sprawdza się jako małokaloryczna przekąska w postaci warzywnych chipsów. Jarmuż to przede wszystkim witamina K , wapń a także antyoksydanty jak zresztą inne warzywa.\nJedzmy więc różne warzywa liściaste !!!!\nSok z Dynią i Ananasem\n30 grudnia 2014 joanna\tNapisz komentarz\n← Indyjska Herbata Chai\tRóżne Zastosowania Gałki Muszkatołowej →\nWszystkich wizyt: 88687Dzisiaj wizyt: 108\n| Motyw: Bold Headline by Bluelime Media.\tŚwiat pachnący przyprawami!kuchenne inspiracjeszuszugotujesercem w kuchni Social Slider


Nasze kuropatwy pod budką - Aktualności - Nadleśnictwo Augustów - Lasy Państwowe\nNasze kuropatwy pod budką\n12.03.2021 | Adam Kolator, Nadleśnictwo Augustów\n"Na zdjęciu kilka kuropatw skupione wokół drzewa"/ fot. Adam Kolator, Nadleśnictwo Augustów\nPrawdziwa zima przyszła wprawdzie, znowu nieco spóźniona lecz z obfitością śniegu na podobieństwo lat dawnych i dla małych mieszkańców pól zwłaszcza była trudną.\nW OHZ Nadleśnictwa Augustów oprócz dokarmiania zwierzyny grubej, wspomagaliśmy także i ptaki, w tym również kuropatwy, które choć nieliczne i nie stanowiące u nas obiektu polowań, zaopatrzyliśmy w karmę w rozstawionych w miejscu ich bytowania, budkach.\nPomimo grubej pokrywy śnieżnej i nadmiernego dziś drapieżnictwa, udało im się w stanie niemal nieuszczuplonym doczekać wiosny, która właśnie nadeszła. Stadka rodzinne zgodnie z odwiecznym rytmem pór roku zaczęły się już rozpadać i młode ptaki poza parą rodzicielską, rozchodzą się w poszukiwaniu partnerów.\nKuropatwy niegdyś będące ozdobą i jednymi z najpospolitszych mieszkańców pól z powodu zmieniającego siedliska i niszczącego lęgi intensywnego rolnictwa, oraz drapieżników stały się dzisiaj nieliczne i chociaż są one nadal gatunkiem łownym, myśliwi zaprzestali polowań i jak dawniej, wspomagają je w okresie zimy.


Państwo-społeczeństwo – Page 3 – faunaflora.org\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat laktacyjny leksykon leków, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o laktacyjny leksykon leków, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy na tematy dotyczące laktacyjny leksykon leków, Read More\nładne Kartki Urodzinowe\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat ładne kartki urodzinowe, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o ładne kartki urodzinowe, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy na tematy dotyczące ładne kartki urodzinowe, Read More\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat launcher android 70, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o launcher android 70, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy Wir verraten euch hier wie ihr den android launcher ändern. Read More\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat leczenie uzależnień od gier komputerowych, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o leczenie uzależnień od gier komputerowych, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy na tematy Read More\nKwas Borny Na Pocenie Nóg\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat kwas borny na pocenie nóg, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o kwas borny na pocenie nóg, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy na tematy Read More\nKuchenki Gazowo Elektryczne Do Zabudowy\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat kuchenki gazowo elektryczne do zabudowy, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o kuchenki gazowo elektryczne do zabudowy, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy na tematy Read More\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat kuchnie gazowo elektryczne ceny, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o kuchnie gazowo elektryczne ceny, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy Artykuły z kategorii kuchnie gazowo elektryczne dostępne w Read More\nświęty święty święty Pan Bóg Zastępów\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat święty święty święty pan bóg zastępów, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o święty święty święty pan bóg zastępów, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy Read More\nśw Ojciec Pio Modlitwa\nJeśli jesteś jednym z tych, którzy mają pomysły na temat św ojciec pio modlitwa, kiedy natknąłeś się na faunaflora.org, uważamy, że mamy twoje plecy! Nawet jeśli nigdy wcześniej o nas nie słyszałeś, jeśli chodzi o św ojciec pio modlitwa, ośmielamy się powiedzieć, że wiemy o czym mówimy To wszystko, co przygotowaliśmy na tematy dotyczące św Read More


Dary WOŚP sprywatyzowane? - Puls Biznesu - pb.pl\nDary WOŚP sprywatyzowane?\nopublikowano: 07-04-2008, 09:10\n"Trybuna" zastanawia się, co stanie się ze sprzętem medycznym kupionym przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy w przypadku prywatyzacji konkretnego szpitala.\nWspółzałożyciel WOŚP profesor Bohdan Maruszewski z Centrum Zdrowia Dziecka mówi gazecie, że do tej pory taka sytuacja się nie zdarzyła. Jak dodaje, w przypadku sprzętu o szczególnej wartości, o którym wiadomo by było, że nie będzie służył w danym szpitalu, odwołano by się do opinii publicznej.\nFundacja WOŚP podaje na swojej stronie internetowej, że kupowana przez nią aparatura medyczna jest przekazywana wyłącznie zakładom opieki zdrowotnej, które mają podpisane umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia. Każde urządzenie jest przekazywane jako dar - pisze gazeta.\nFundacja zastrzega sobie prawo kontrolowania obdarowanego. WOŚP zaznacza też, że przedmiot darowizny nie może być używany do celów komercyjnych - czytamy w "Trybunie".\nNadgorliwość czy niekompetencja?\nSpór o abonament\nDzisiaj rusza oficjalnie portal Polska XXI\nWęgry: Kolejny strajk na kolei\nOpinie , Urządzenia , Prawo , Gazeta , Umowa , Sprzęt , Zdrowie\nInne / Dary WOŚP sprywatyzowane?


Bazy USA to za mało? Na Zamku Królewskim rozmawiano o brytyjskiej stałej bazie wojskowej w Polsce » Kresy\nPolitykaViktor Orban: spotkanie z papieżem Franciszkiem zachęciło mnie do dalszej obrony tradycyjnej rodziny Media: PiS wybija zęby ustawie antykorupcyjnej, na której zależy Kukizowi Znany ukraiński dziennikarz twierdzi, że Poroszenko mógł być agentem KGB Rząd apeluje do samorządów o weryfikację uchwał przeciwko ideologii LGBT Nadrzędność prawa unijnego nad krajowym i apel o dalsze naciski na Polskę – nowa rezolucja Parlamentu Europejskiego Grzegorz Braun ukarany najwyższą możliwą karą finansową Włochy zaostrzają walkę z wirusem – do pracy tylko z paszportem covidowym Joe Biden o czarnoskórym Republikaninie – „To klon Donalda Trumpa”\nZamek Królewski w Warszawie. Źr. Wikimedia\nBazy USA to za mało? Na Zamku Królewskim rozmawiano o brytyjskiej stałej bazie wojskowej w Polsce\n8 marca 2019 /1 Komentarz/w bezpieczeństwo i obrona, Europa Zachodnia, polityka, Polska, Wydarzenia /Przez Redakcja\nW trakcie III Forum Belwederskiego w Warszawie rozmawiano o sposobach wzmacniania więzi polsko-brytyjskich. Jedną z propozycji okazał się postulat ulokowania w Polsce współfinansowanej przez nasz kraj stałej brytyjskiej bazy wojskowej.\nO tym, że na zorganizowanym w Zamku Królewskim III Forum Belwederskim rozmawiano o możliwości utworzenia w Polsce brytyjskiej bazy napisał w czwartek na Twitterze uczestnik rozmów, konserwatywny członek Izby Gmin Owen Paterson. „Dyskutowaliśmy o wzmacnianiu więzi angielsko-polskich i rosnącym zaangażowaniu Wielkiej Brytanii w Europie. Czekam na przedyskutowanie propozycji stałej bazy brytyjskiej armii we wschodniej Polsce współfinansowanej przez polski rząd z Gavinem Williamsonem [ministrem obrony Wielkiej Brytanii – red.]” – napisał Paterson. Zdaniem brytyjskiego posła taka baza byłaby „potężnym symbolem naszych trwałych więzi przyjaźni i współpracy”.\nGreat honour to meet @Anna_M_Anders at @Belvedere_Forum, discussing strengthening Anglo-Polish ties & the UK’s enduring commitment to Europe. I look forward to discussing the proposal for a permanent UK military base in Eastern Poland cofunded by Polish Govt with @GavinWilliamson pic.twitter.com/9uVqwSodst\n— Owen Paterson MP (@OwenPaterson) 7 marca 2019\nFakt prowadzenia rozmów na ten temat potwierdził w piątek w Polskim Radiu poseł Zbigniew Gryglas z klubu parlamentarnego PiS. „Rozmawiamy już nie tylko o perspektywie bazy wojsk amerykańskich w Polsce, ale także wojsk brytyjskich. To niezwykle zwiększy nasze bezpieczeństwo” – twierdził Gryglas. Według niego „Wielka Brytania jest zainteresowana tym, by w Polsce ulokować swoją stałą bazę”. Poseł nazwał to „dobrą wiadomością”.\nBreaking News / Z ostatniej chwili . The Great Britain intends to establish a permanent military base in Poland / Brytyjczycy chcą utworzyć stałą bazę w Polsce. https://t.co/VGwA8kv4Jr pic.twitter.com/p8rr2ivo31\n— Zbigniew Gryglas (@ZGryglas) 8 marca 2019\nPolskie Radio i TVP Info podały na swoich stronach internetowych, że Owen Paterson zasugerował, iż będzie rozmawiał na ten temat z brytyjskim ministrem obrony.\nIII Polsko-Brytyjskie Forum Belwederskie, odbywało się na Zamku Królewskim w Warszawie 6 i 7 marca 2019 roku. Wzięło w nim udział prawie 300 przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, świata kultury, ekspertów, dziennikarzy i dyplomatów. Forum odbywa się co roku na przemian w Polsce i w Wielkiej Brytanii. Nazwę wzięło od pierwszego spotkania, które w 2017 roku odbyło się w Belwederze.\nCZYTAJ TAKŻE: Bazy USA mogą słono kosztować. Biały Dom chciałby zwrotu kosztów – z nawiązką\nKresy.pl / Polskie Radio / TVP Info\nTagi: bazy wojskowe, Owen Paterson, Warszawa, Wielka Brytania, Zbigniew Gryglas\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2019/03/zamek.jpg 690 1024 Redakcja https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Redakcja2019-03-08 21:18:352019-03-08 22:30:20Bazy USA to za mało? Na Zamku Królewskim rozmawiano o brytyjskiej stałej bazie wojskowej w Polsce\nWielka Brytania symbolicznie zrywa z UE - powrót do niebieskich paszportów\nW rządzie Wielkiej Brytanii jest minister ds. zapobiegania samobójstwom\nBrytyjski rząd odrzucił wniosek premier Szkocji o kolejne referendum secesyjne [+DOKUMENT]\nDefense News: Fort Trump nie odstraszy Rosji\nNie ma się co dziwić – Brytyjczycy wyczuli znakomity interes! Jak Polacy chcą słono płacić Amerykanom za fikcję bezpieczeństwa, dlaczego i my nie mamy na tym zarobić. Dziwne, że jeszcze Izrael na to nie wpadł…\n9 marca 2019 09:35\nPonad dwustu migrantów próbowało dostać się z Białorusi do UE\nPolska podarowała ćwierć miliona szczepionek Uzbekistanowi\nCła Trumpa działają – chiński eksport załamał si... Rzeszów: Ukraińcy studiujący w Polsce zdejmowali polskie ...


Archiwa: TN-grid - Strona 2 z 3 - BOINC@Poland\nTN-Grid – kolejna wersja aplikacji.\nProjekt TN-Grid wprowadza jako oficjalną, kolejną wersję aplikacji zoptymalizowanej przez naszego zespołowego kolegę Daniela.\nTN-Grid – optymalizacji ciąg dalszy.\ntito 23-01-2017 Biologia i medycyna\nNasz zespołowy kolega Daniel nie zasypia gruszek w popiele i wprowadza nową optymalizację.\nZapraszam do wątku na naszym forum.\nTN-Grid – optymalizacja cd.\ntito 13-01-2017 Biologia i medycyna\nProjekt TN-Grid wprowadza natywną optymalizację aplikacji liczącej. Od tej pory rozsyłana będzie domyślnie z zestawem instrukcji aż do FMA włączając. Warto przypomnieć, że optymalizację wykonał Daniel – nasz zespołowy kolega.\nTNGrid – dłuższe WU.\ntito 05-01-2017 Biologia i medycyna\nAdmin projektu TN-Grid wydłużył dwukrotnie WU. Punktacja wzrosła proporcjonalnie.\nTN-Grid – dostępna optymalizacja.\ntito 27-12-2016 Biologia i medycyna\nNasz zespołowy kolega udostępnił optymalizacje dla projektu TN-Grid.\nDostępne są wersje dla Windows i Linux 64bity oraz Linux ARM.\nTutaj znajdziecie wątek na naszym forum, zaś tutaj wątek na forum projektu.\nTN-Grid – odznaki.\ntito 29-11-2016 Biologia i medycyna\nProjekt TN-Grid wprowadza odznaki. Tutaj możecie sprawdzić ich wygląd.\nTN-Grid nowy invitation code.\ntito 11-10-2016 Biologia i medycyna\nNasz obecny projekt miesiąca dla CPU, czyli TN-Grid, posiada nowy invitation code. Podany jest na stronie głównej projektu.


"Zulejka otwiera oczy" Guzel Jachina – Miasto Książek\n"Zulejka otwiera oczy" Guzel Jachina\nCzasem otwieram książkę na chwilę, żeby sprawdzić, czy faktycznie okaże się tak dobra, jak mówią. Wiele godzin później z żalem stwierdzam, że powinnam jednak iść spać. A po przewróceniu ostatniej strony wiem, że długo jeszcze będę o tej historii myśleć.\nGuzel Jachina to debiutująca rosyjska pisarka tatarskiego pochodzenia. Chciałabym wiedzieć więcej o życiu różnych grup i narodowości, które składały się dawniej na ZSRR, a dzisiaj albo tworzą Rosję, albo zamieszkują kraje Azji Środkowej i Kaukazu, marzą mi się książki kirgiskie, kazachskie, tadżyckie… Tym chętniej sięgnęłam więc po tę powieść, której autorka luźno inspirowała się losami swojej babci. Dostałam wszystko, czego oczekiwałam i dużo więcej. „Zulejka otwiera oczy” to jedna z najlepszych powieści, jakie przeczytałam w tym roku, może nawet najlepsza.\nTytułowa bohaterka to młoda Tatarka. Są lata trzydzieste XX wieku, Zulejka mieszka na wsi w Tatarstanie i całymi dniami stara się spełnić oczekiwania starszego od siebie męża i jego zrzędliwej i jędzowatej matki. Jest przekonana, że jej się poszczęściło, bo mąż bije tak, żeby za bardzo nie bolało, jest zaradny i potrafi zadbać o gospodarstwo. Wprawdzie wszystkie ich dzieci umarły zaraz po urodzeniu, a teściowa robi, co może by uprzykrzyć jej życie, ale Zulejka nie narzeka. Pewnego dnia jednak w jej monotonne, wypełnione harówką życia wkracza Historia. Do wsi po raz kolejny przybyli Rosjanie. Bywali tu już wcześniej, rekwirując zapasy żywności i inne dobra. Teraz chcą przejąć całe gospodarstwa, które mają stać się częścią kołchozów. Maż Zulejki nie zamierza się na to godzić. Stawia opór i ginie, zastrzelony przez wierzącego w nowy porządek społeczny idealistę – Iwana Ignatowa.\nŚwiat Zulejki się kończy. Ma kilka minut na spakowanie się i wraz z innymi mieszkańcami wsi – „kułakami”, jak ich nazywają Rosjanie, jedzie do Kazania, a stamtąd dalej, pociągiem w głąb Związku Radzieckiego. Dowódcą transportu zostaje Ignatow, i ani on, ani wywożeni na Syberię chłopi i inni „wrogowie” systemu nie wiedzą, jaki los ich czeka.\nOpowieść o Zulejce chwyta za gardło, albo i za serce, od pierwszych stron. Jest coś hipnotycznego w sposobie pisania autorki, co sprawia, że zapominamy o otaczającym nas świecie i w kilka sekund przenosimy się do kazańskiego więzienia, w którym zesłańcy spędzają długie tygodnie, potem do dusznego pociągu, odsyłanego z jednej zapadłej dziury do kolejnej, aż wreszcie na rzekę Angarę, gdzie wysadzono garstkę tych, którzy przeżyli trudy podróży. W środku tajgi, bez zapasów, ciepłej odzieży i potrzebnych narzędzi, będą musieli urządzić sobie życie. Choć tytułową bohaterką jest Zulejka, a jej przemiana z zahukanej służącej w kogoś zupełnie innego stanowi główny wątek powieści, równie istotną i może nawet jeszcze ciekawszą postacią jest Iwan Ignatow. Idealistyczny i gorliwy wyznawca stalinizmu, przekonany, że postępuje słusznie, stopniowo przywiązuje się do ludzi, których uważał za zdrajców. Początkowo próbuje o nich zadbać, bo wierzy, że mają jeszcze swoje zadanie do wypełnienia i że przyczynią się do budowy kraju. Później zaczyna dostrzegać w nich ludzi, coraz trudniej przychodzi mu wykreślanie z akt kolejnych nazwisk tych, którzy umarli. Najbardziej zaś konfuduje go to, co czuje do Zulejki, której męża zastrzelił.\nTatarka i Rosjanin, ludzie i historia, opresyjny system i rodząca się wspólnota wykluczonych – „Zulejka otwiera oczy” to powieść o wielu warstwach i znaczeniach. W budowanym nad Angarą obozie niejeden z zesłańców odnajdzie swoje miejsce, swoją wolność, choć w niewoli. Każdy z nich stanie się też nam bliski, autorka bowiem nikogo nie zaniedbuje, portretując ich z czułością i uwagą. Każdy jest inny, ale muszą trzymać się razem. W tajdze nikt nie przetrwałby w pojedynkę, nawet ich komendant.\nZmieniają się wszyscy, zarówno skazańcy, jak i Ignatow. Początkowo wszyscy są bezwolni. Zulejka wykonuje polecenia męża i teściowej, Ignatow – swoich przełożonych. Inny ważny bohater, Wolf Karłowicz Lejbe, chowa się przed światem w iluzjach tworzonych przez jego umysł, nie potrafi stawić czoła rzeczywistości. Nad Angarą będą musieli zmierzyć się z samodzielnością, jedni z lepszym, inni z gorszym skutkiem.\nAutorka wzorowała się na opowieściach babki, która została uznana za kułaczkę i zesłana na Syberię. Trafiła do tajgi nad Angarą, gdzie wraz ze współtowarzyszami musiała zbudować osadę z niczego. Do końca życia czuła się związana z ludźmi, których tam spotkała, utrzymując z nimi stały kontakt. Nie była pierwowzorem Zulejki, ale opisała świat, w którym jej wnuczka Zulejkę umieściła. Świat brutalny i pełen bólu, w powieści przedstawiony bez znieczulenia.\nPowieść Guzel Jachiny stała się fenomenem wydawniczym. W Rosji sprzedano ponad 120 tysięcy egzemplarzy, nagrodzono ją też prestiżowymi wyróżnieniami. Książka ukazała się już w 24 krajach. Nie dziwi mnie to, żałuję tylko, że u nas przeszła prawie bez echa. To powieść, której lektura z jednej strony boli, z drugiej urzeka. Czytajcie ją, czytajcie koniecznie.\nGuzel Jachina "Zulejka otwiera oczy"\nTłum. Henryk Chłystowski\nWydawnictwo Noir sur Blanc 2017\nPowrót wielkiej autorki – „Za ścianą” Sarah Waters\nZ czego składa się życie – "Pachinko" Min Jin Lee\nW oparach absurdu – Evžen Boček i jego arystokraci\nReply\tKsiążki roku 2018 – podsumowanie – Miasto Książek 22 marca 2019 at 22:34\n[…] Jachina „Zulejka otwiera oczy”, tłum. Henryk Chłystowski, Wydawnictwo Noir Sur […]\nReply\tPowieści na zimowe wieczory – niedzielna dziesiątka – Miasto Książek 15 grudnia 2019 at 18:02\n[…] Guzel Jachina „Zulejka otwiera oczy”, tłum. Henryk Chłystowski […]\nReply\tEwelina 7 czerwca 2021 at 08:43\nDzisiaj rano skończyłam czytać Zulejkę. To książka, której nie zapomni się zaraz po odłożeniu, pięknie napisana i arcyciekawa.\nA tak z innej beczki: od jakiś trzech, czterech lat kupuję i czytam książki z Pani polecenia. W zalewie powieści typu copy paste to bardzo przydatne listy! Pozdrawiam serdecznie 🙂\nSkomentuj Książki roku 2018 – podsumowanie – Miasto Książek Cancel Reply\n5 literackich miejsc w Rzymie, które warto odwiedzić


Obowiazek szkolenia pracownikow z pierwszej pomocy – SaleFootballBootsOnline\nHome Uncategorized\tObowiazek szkolenia pracownikow z pierwszej pomocy\nSzkolenia typów to dla właściciele ewidentnie inwestycja w tok innej firmy, a jeszcze zaspokojenie potrzeby samorealizacji zatrudnionych przezeń kobiet, choć nie każde szkolenie naprawdę wzbogaca uczestników w znaczącą wiedzę. Niestety, ale niektóre firmy szkoleniowe nie pytają o przystępność przepływu informacji pomiędzy wykładowcą prowadzącym kurs szkoleniowy oraz jego partycypantami, czego zyskiem jest poczucie straty czasu i wada wymiernych efektów szkolenia pracowników. Czasem problem polega te na tym, iż niekiedy temat zajęć edukacyjnych zostaje potraktowany nazbyt powierzchownie, przez co cała procedura przekazywania informacji jest oceniona pejoratywnie.\nJeżeli kurs szkoleniowy idzie z zmianie zbyt teoretyczne, obecne w gruncie sprawie może pokazać się dla uczestników wiedzą zupełnie nieprzydatną. Wszak szkolenie pracowników powinno polegać na zdrowym przygotowaniu do wykonywania danych obowiązków, a samo teoretyzowanie pozbawione pragmatyki kompletnie kończy się z celem. Jako właściciel powinniśmy zdawać sobie sprawę, że potencjalne rozgoryczenie podwładnych z odbytego niesatysfakcjonującego szkolenia ostatecznie odbije się na bliskim wyglądzie, ponieważ jesteśmy wręcz odpowiedzialni za skierowanie swoich ludzi na nieprofesjonalny kurs.\nZe względu na powyższe powody, warto dogłębnie przeanalizować ofertę firmy szkoleniowej i uzupełnić naszym ludziom taki sposób szkolenia, które faktycznie przyniesie korzyści naszej kadrze a w przyszłości zaowocuje zyskami firmy. W sprawie doskonalenia zawodowego nie należy marnować ani czasu, ani groszy na kursy nie wnoszące niczego nowego do kompetencji pracowników. Materiały i treści prezentowane podczas szkolenia ludzi powinny co kilka systematyzować dotychczasową wiedzę należących w nich ról, jednak ważnym celem kursu musi być wzrost sylwetki i wzrost umiejętności. Im znacznie doświadczonym stoi się w domowej dziedzinie pracownik, tymże wspanialszym fachowcem będzie we prywatnej branży, i jego mocy mają określone przełożenie na zysk całego przedsiębiorstwa.\nObowiazek szkolenia pracownikow z pierwszej pomocy was last modified: Czerwiec 29th, 2017 by admin


336 748,00 zł ( 101,96% )\nWsparło 4676 osób\nKontynuacja leczenia onkologicznego w Niemczech\nZakończenie: 27 Marca 2021\n14 grudnia 2020, 01:33\nUWAGA❗Agnieszka wygrywa walkę o życie – potrzebna pełna mobilizacja❗\n16 listopada 2020 roku życie powiedziało mi TAK! Odtąd tego dnia będę celebrować moje ponowne narodziny...\nW ostatnich tygodniach przeszłam badania kontrolne po półrocznej agresywnej chemioterapii i dwóch naświetlaniach Gamma-Knife przerzutów do mózgu.\nWynik tomografu ciała pokazał zmniejszenie się lub całkowite zniknięcie guzów w płucach, wątrobie, węzłach chłonnych i na skórze. Mój szkielet na zawsze pozostanie podziurawiony przez nowotwór, ale jest stabilny. Mogę pozwolić sobie na ukochane aktywności bez obawy połamania się na kawałki.\nMarkery nowotworowe wróżą rychłą remisję: jeden marker już znalazł się w normie (spadł 10-krotnie), a drugi zbliża się do normy z każdym podaniem chemii (w ciągu półrocza zaliczył 6-krotny spadek).\nWynik rezonansu magnetycznego głowy pokazał znaczne zmniejszenie się WSZYSTKICH 25 guzów "zamieszkujących pod różnymi adresami" w moim mózgu. Żeby było jeszcze lepiej - BRAK nowych przerzutów! Ten wynik jest magią i największym cudem, jakiego doświadczyłam.\nZe swojej strony zrobię wszystko, by w listopadzie 2021 w dobrym zdrowiu i pełnej sprawności celebrować pierwszą rocznicę moich ponownych narodzin. Potrzebuję jednak TWOJEJ POMOCY, by tak się stało.\nMoja niezachwiana wiara w życie, w moc mojego ciała i ducha, determinacja, by zawsze szukać najlepszych rozwiązań i pokonać wszystkie trudności są kluczowe. Ale niewystarczające. Pokazały mi to doświadczenia 11 lat życia z zaawansowanym rakiem.\nBez zaplecza finansowego nie jest możliwe korzystanie z ogromnego potencjału współczesnej medycyny. Gdyby nie wsparcie tysięcy osób, które uwierzyły we mnie, nie mogłabym pójść w terapii pod prąd. Nie mogłabym wyrwać się ze sztywnych schematów leczenia - bardzo ograniczających i niedających nadziei na wycofanie choroby, o remisji nie wspominając.\nMoje ostatnie sukcesy nie oznaczają końca terapii. Jestem nieuleczalnie chora. Możesz mi jednak pomóc przeżyć z nowotworem jeszcze wiele lat w sprawności, aktywności i dobrej formie.\nKażdy rok to nowe możliwości leczenia. Każdy rok to wygrana dla mnie i nadzieja dla innych chorych. Bo jeśli mi się uda, to innym też może się udać.\nLiczę na Ciebie! Z wdzięcznością - Agnieszka\n19 sierpnia 2020, 10:21\nSytuacja jest dramatyczna❗Ratujmy życie Agnieszki!\nNieprzerwanie od roku jestem w krytycznej sytuacji. Osiągnęłam wprawdzie mój zeszłoroczny cel i dożyłam 40-stki, ale perspektywa celebrowania kolejnych urodzin jest co najwyżej mglista.\nDotychczasowe terapie nie przyniosły przełomu i nie powstrzymały progresji raka. Między lutym a majem 2020 r. w moim mózgu zagnieździło się aż 25 guzów! W związku z tym mój onkolog zmienił chemioterapię na bardziej agresywną. Liczymy, że będzie ona tak skuteczna, jak jest obciążająca. Praktycznie każdego tygodnia (chemię dostaję co 7 dni) przez ok. 3 dni jestem "wyłączona", nie mam kompletnie energii, aby funkcjonować, a w kolejne dni dochodzę do jako takiej formy, i tak w kółko.\nChoć ostatnie badania pokazały, że rak zaczął się wycofywać (spadek markerów), to nie wiem jak długo podołam tej ciężkiej i wyniszczającej terapii.\nW lipcu zachorowałam na różę, otarłam się o sepsę, straciłam kompletnie sprawność (róża była umiejscowiona w nodze), spędziłam przeszło 2 tygodnie w szpitalu, a mój stan był naprawdę ciężki. Bałam się o swoje życie i przekonałam się jak bardzo dotychczasowe leczenie mnie wyczerpało i jakie zagrożenia infekcji ze sobą niesie.\nW czerwcu i lipcu przeszłam 2 trudne zabiegi radiochiurgii mózgu metodą Gamma-Knife. Miałam wiele szczęścia, że znalazłam tę metodę i lekarza, który zgodził się mnie w ten sposób leczyć wbrew moim kiepskim rokowaniom. Ryzyko pojawienia się u mnie na przestrzeni roku kolejnych przerzutów wynosi jednak aż 70%!\nWiosną 2020 r. pojawił się nowy i skuteczny lek (Tukysa/Tucatinib) na zdiagnozowany u mnie typ nowotworu (HER2+). Działa on również na przerzuty do mózgu. Koszt miesięcznej terapii wynosi 18500 dolarów!\nJestem bardzo zdeterminowana, aby zgromadzić niezbędne środki i ratować mój mózg - moje "centrum dowodzenia". Jestem wdzięczna, że pojawiają się nowe leki, które mogą mi realnie pomóc i przedłużyć życie w sprawności fizycznej i intelektualnej.\nJestem też niezmiernie wdzięczna wszystkim tym, którzy do tej pory okazali mi wsparcie i nadal we mnie wierzą! Jestem silna tą wiarą, tą wdzięcznością i nie zamierzam się poddawać! Liczę na Waszą pomoc. Z nadzieją - Agnieszka\n20 kwietnia 2020, 11:31\nSytuacja jest dramatyczna❗ Agnieszka walczy o życie❗\nNadal balansuję na granicy życia i śmierci. Kolejny zabieg ratujący moje życie już w najbliższy czwartek. Proszę Was o pomoc!\nMoja codzienność jest naznaczona dużą dozą lęku i niepewności, co w ostatnich tygodniach jest doświadczeniem większości ludzi w związku z pandemią koronawirusa. U mnie taki stan wyjątkowy trwa od listopada 2009 roku, a od kilku miesięcy, kiedy to rak rozgościł się dokładnie wszędzie w moim organizmie, żyję praktycznie bez przerwy w stanie alarmowym!\nOstatnie 2 miesiące były dla mnie szczególnie trudne: obok przyjmowanej już od pół roku chemioterapii, przeszłam radioterapię mózgu, której skutki odczuwam do dzisiaj (brak stabilności, ból, pieczenie, zawroty głowy, bezsenność, nadaktywność...). Dzięki hojności setek osób rozpoczęłam terapię immunologiczną z wykorzystaniem komórek dendrytycznych, która ma wysokie szanse powodzenia w moim przypadku, i która daje nadzieję na długą remisję, a być może nawet na całkowite wyleczenie.\nAbym mogła tę terapię kontynuować, potrzebne są ogromne środki finansowe, bez których nie będę bezpieczna i nie będę miała szansy. Kieruję swoją prośbę do Wszystkich czytających te słowa, abyście wsparli mój cel, czy to finansowo, czy też ofiarując coś od siebie na Licytacje dla Agnieszki. Pomóżcie mi, bym mogła dalej żyć, mieć nadzieję, być z moimi bliskimi i dawać świadectwo, że życie z zaawansowanym rakiem może być naprawdę długie, twórcze i szczęśliwe!\nToczę batalię o życie. PRZEGRYWAM❗\nRak - agresor, który rozgościł się w moim ciele, zdobywa kolejne "tereny". Po szkielecie, wątrobie, węzłach chłonnych i płucach udało mu się przedostać do mojego centrum dowodzenia: ostatnie badania obrazowe wykazały obecność przerzutów do mózgu. Jeśli centrum dowodzenia padnie, to będzie po mnie.\nZawsze uważałam, że "głowa jest wszystkim": kto inny, jeśli nie ja sama, podejmie walkę z rakiem, kto zdecyduje, co jest dla mnie najlepsze? Ta ostatnia diagnoza była ogromnym ciosem, wywróciła nasze życie do góry nogami, przekreśliła wiele moich marzeń...\nPóki co, pomimo zjadliwości mojego przeciwnika wciąż zachowuję kontrolę nad centrum dowodzenia i wkrótce wesprze mnie w tym radioterapia. Będzie to jednak rozwiązanie doraźne, które miejmy nadzieję zatrzyma progresję w mózgu na jakiś czas, ale wyrok na mnie ostatecznie zapadł.\nJeśli nie zdarzy się cud, to zostanę pokonana... Takim cudem może być dla mnie na dzień dzisiejszy terapia immunologiczna komórkami dendrytycznymi w klinice dr. Thomasa Neßelhuta w Duderstadt (Niemcy), w której od prawie 30 lat skutecznie leczą się chorzy z całego świata.\nTaka terapia ma wysokie szanse powodzenia również w moim przypadku, nie jest jednak refundowana. Tak więc, aby dalej walczyć i zatrzymać inwazję raka, sama muszę zdobyć środki finansowe na "uzbrojenie" z komórek dendrytycznych.\nGdybym nie odważyła się prosić Was, Drodzy Czytelnicy, abyście wsparli mnie finansowo w zakupie tego rodzaju "broni", o cudzie nie mogłoby być mowy, gdyż potrzebowałabym kilku lat życia (których prawdopodobnie nie mam), aby własną pracą zarobić tę terapię. A ja chcę żyć!!! I wierzę głęboko, że cud jest możliwy - możliwe jest moje wyleczenie. Z nadzieją i ufnością proszę Was o wpłaty i udostępnienia. Wasza MOC nie ma granic!\nPomóż mi dożyć 40-stki i pokonać statystyki. 2 listopada minęło 10 lat od dnia, który zmienił wszystko. Oczywiście słysząc diagnozę – rak piersi byłam przerażona, ale jeszcze gorsze było to, że równocześnie umarła we mnie nadzieja na wyzdrowienie i beztroskie życie, jakie teoretycznie powinna wieść osoba wtedy niespełna trzydziestoletnia. A to za sprawą słów "przerzuty" i "zaawansowany".\nTo one zmieniły całą sytuację – moje szanse na przeżycie kolejnych 5 lat spadły do 25%, zaś dożycie 40-stki oznaczałoby, że pobiłam rekord, gdyż statystyki przeżycia w zaawansowanym stadium choroby (Stage IV) kończyły się na 10 latach… A jednak jestem! Mimo że przez tę dekadę robiłam naprawdę bardzo wiele, aby zdrowie mnie nie opuszczało, dziś znów życie rzuciło mi wyzwanie i wręcz z nostalgią wspominam diagnozę z 2009 roku. W porównaniu z dzisiaj, mój stan zdrowotny wtedy, mimo przerzutów do kości, był świetny. To, z czym muszę się zmierzyć teraz, to moje być albo nie być, bo rak zajął nie tylko cały szkielet, ale też wątrobę i płuca…\nBy się ratować, zdecydowałam się w Niemczech na chemioterapię Kadcylą – to praktycznie ostatni lek, który może mi pomóc. Jest to leczenie „bez końca”, tzn. lek będę otrzymywać tak długo, jak długo będzie działał. O tym, że przestanie działać, i że może to być kwestią raczej miesięcy niż lat, wiem już dzisiaj. Jest więc szansa, że dożyję czterdziestki, i mam w sobie wielką determinację, aby tak się stało. Pragnę jednak więcej – nie tylko dla siebie i ludzi, którzy mnie kochają, i którym na mnie zależy, ale także dla wszystkich kobiet cierpiących z powodu zaawansowanego raka piersi, z którym życie przypomina czasem czyściec, a momentami piekło, choć bywa także niebem – jak to życie...\nMoim nadrzędnym celem jest teraz dożycie 40-stki, remisja, a potem pobicie kolejnego rekordu i dożycie 50-tki. Aby te cele się zmaterializowały, nie wystarczy chemia – ogromną szansą jest immunoterapia w Niemczech z wykorzystaniem komórek dendrytycznych i Nivolumabu. W kwestii sfinansowania takiego leczenia, którego roczny koszt został wyceniony na 70 tys. euro, dzielę los tysięcy dzielnych, cierpiących i pragnących żyć osób, które zdecydowały się poprosić o wsparcie przez Siepomaga.\nDzisiaj w moich żyłach, tkankach, kościach i moim cudownym organizmie, z którym bardzo nie chcę się rozstawać, płynie kilkaset tysięcy złotych – ładne duże mieszkanie w centrum Poznania, kilka fajnych podróży, i dorzuciłabym jeszcze małe auto na dojazdy do pracy, nie wspominając o tym, ile zbiórek mogłabym sama zasilić...\nNie żałuję tych pieniędzy. Jestem dumna i szczęśliwa, że mimo kłód rzucanych pod nogi przez los sami je zarobiliśmy i potrafiliśmy zdobyć, nie bojąc się prosić o wsparcie: rodziny, przyjaciół, znajomych i nieznajomych – cudownych, bezinteresownych ludzi! Na ile pozwala mi na to zdrowie i okoliczności, życie między dwoma krajami, intensywne leczenie, ból, nadal bardzo dużo pracuję.\nDotychczasowe terapie, dzięki którym pobiłam rekord przeżycia i życia praktycznie bez chemii (tylko w 2009 roku i obecnie), z dwukrotną progresją choroby (w 2015 roku – przerzuty do płuc i biodra, w 2018 r. - przerzuty do kręgosłupa), choć wyciągnęły mnie z poważnych tarapatów i pozwoliły prowadzić w miarę spokojne, twórcze i szczęśliwe życie, to jednak kompletnie wyczerpały zasoby finansowe mojej rodziny.\nŚrodki, którymi teraz dysponujemy, wystarczą praktycznie tylko na dojazdy i pobyty w Niemczech (średnio dwa tygodnie w miesiącu). Stąd apel do Was o pomoc, dzięki której wkroczę w kolejną dekadę życia z nadzieją! Kocham moje życie, mogłabym z niego „jeść garściami”, bo pomimo mojej 10-letniej walki cały czas miałam cele i pasje, które wytrwale realizowałam, dzięki czemu jestem teraz w naprawdę dobrym miejscu. Kocham się rozwijać na wszystkich płaszczyznach i być dzięki temu lepszym człowiekiem – w małżeństwie, rodzinie, społeczeństwie, nieść innym radość, pomoc i inspirację. Nie chcę już niczego oddawać chorobie, która od dekady mnie nie opuszcza, i która po okresach wytchnienia (remisji) zaciekle atakowała, mnożyła trudności, zamieniała radość w ból i lęk, i zmuszała do licznych wyrzeczeń (społecznych, finansowych, w relacjach, w ukochanej pracy i w realizacji pasji).\nWiem, że mam MOC, aby tak się nie stało. Ale wy również macie i będę przeszczęśliwa, jeśli zdecydujecie się z niej skorzystać! Tak więc proszę Cię, pomóż mi pokonać statystyki, żyć dalej i dać nadzieję innym! Agnieszka\nWspieraj AGNIESZKĘ na LICYTACJACH


W 70-tą rocznicę śmierci Jana Styp-Rekowskiego - blog Sławomir Wojciech Hałaczkiewicz\nSławomir Wojciech Hałaczkiewicz>\nW 70-tą rocznicę śmierci Jana Styp-Rekowskiego\npo co tyle brodzenia przy brzegu?\nSławomir Wojciech Hałaczkiewicz\n11.06.2012 627 0\nPublikuję tekst Pani Marii Prondzińskiej-wnuczki Jana Styp-Rekowskiego.\nJan Styp-Rekowski urodził się w 1874 roku w Płotowie. Był potomkiem zubożałej rodziny szlacheckiej, której rodowód na Ziemi Bytowskiej sięga co najmniej dwustu lat.\nJuż w pierwszych latach XX wieku włączył się młody Jan Styp-Rekowski do prac, których jedynym celem było rozbudzanie i utrzymywanie polskiej świadomości narodowej wśród stosunkowo wielkiej grupy Kaszubów zamieszkałych na Ziemi Bytowskiej, a poddawanej od lat intensywnym procesom germanizacyjnym.\nBezpośrednio po zakończeniu I wojny światowej Jan Styp-Rekowski był jednym z czołowych rzeczników ruchu kaszubskiego na rzecz przyłączenia ziemi Bytowskiej do Polski. Współkierował akcją zbierania podpisów pod petycjami ludności domagającej się włączenia Bytowskiego do odrodzonego państwa polskiego, utrzymywał kontakty z polskimi środowiskami Poznania, Gdańska\ni Lęborka, przygotowywał marsz na Bytów, by wymóc na bytowskim landracie zgodę na wymianę południowej części powiatu, zamieszkałą przez Kaszubów, na bardziej zgermanizowane tereny włączone do Polski; organizował wiece, a później wpływał na zahamowanie opcji Kaszubów podtrzymując ich wiarę w konieczność dalszego trwania na odwiecznie polskich ziemiach.\nBył on obok Wery i księdza Roberta Prądzyńskiego w 1923 roku, głównym inicjatorem i organizatorem Okręgu Kaszubskiego Związku Polaków w Niemczech. Został prezesem Okręgu Związku Polaków w Niemczech, pełnił tę funkcję aż do 1939 roku, do chwili aresztowania. Jako prezes uczestniczył we wszystkich naradach Zarządu V Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech, w wielu naradach Rady Naczelnej, był reprezentantem bytowskich Kaszubów na zjazdach Polaków zza granicy w Warszawie, w Kongresie Polaków w Niemczech, a także w pogrzebie prezesa Związku Polaków w Niemczech ks. Dr Bolesława Domańskiego.\ncałość tekstu: www.http://rodlo.org/\nOpublikowano: 11 czerwca 2012, 13:45\nPolityka Po rozmowach ministra z ambasadorem\nPolityka Najlepsze wytwornice mgły\nPolityka Pozew przeciwko "Nazi matki ....\nPolityka Panie historyku Żbikowski!\nPolityka petycja członków Polskiego Towarzystwa Historycznego w Niemczech\nSławomir Wojciech Hałaczkiewicz 22 lipca 2018, 18:41\nw "Der Oberste Gerichtshof für Polen" w Niemczech już działa!\n@Amstern A gdzie jest sąd stojący ponad niemieckimi sądami?\nSławomir Wojciech Hałaczkiewicz 22 lipca 2018, 18:34\nw 22 lipca 1018 – 22 lipca 2018\n@Marek Błaszkowski mylisz Waść Rusina i Moskwicina\nSławomir Wojciech Hałaczkiewicz 22 lipca 2018, 18:25\nw Patron opozycji totalnej\n@Wiktor Wektor członkowie PZPR zawsze byli dla was bohaterami, niektórzy dostali nawet gwiazdę bohatera tysiącletniej Moskwy


Najlepsze kosmetyki do golenia dla facetów od 200 lat przygotowuje niezastąpiona firma Truefitt & Hill - valerie-grosjean.com\nW obecnych czasach zdecydowanie więcej mężczyzn dba o swój wygląd. Jest to powód do uciechy wszystkich kobiet, nie tylko żon i partnerek, albowiem do niedawna faceci totalnie nie przejmowali się tym jak się prezentują, ani co na siebie nakładają. Na szczęście z dnia na dzień wszystko się zmienia i idzie w bardzo dobrym kierunku. Mężczyźni zaczynają pozyskiwać konkretne kosmetyki, jakie nawilżają ich skórę , a także łagodzą pieczenie po goleniu.\nMarką, która właśnie króluje w męskich saszetkach jest Truefitt & Hill. Jest to firma, jaka jest na półkach sklepowych już od przeszło 200 lat i tworzy towary najwyższej jakości. Naturalnie niektóre produkty są o wiele kosztowniejsze, niż te standardowe, jakie powinniśmy nabyć w prawie każdej drogerii. Prawdą jest, że akcesoria do golenia (sprawdź tutaj) posiadają oni niezrównane i każdy pan pragnąłby takie posiadać.\nCzasem należałoby zainwestować raz w przyzwoite męskie kosmetyki (oferta), niż ciągle nabywać niezbyt skuteczne i kiepskiej jakości towary.\nOmawiany temat Cię zainteresował? Więc odsyłam tu (http://permanent24.pl/pl/p/BB-Glow-Mezo-serum-ampulki-10-x-5ml-kolor-CC-Naturalny/209), gdyż znajdziesz tu interesujące dane na opisywane zagadnienie, które warte są uwagi.\nJeżeli zdecydujemy się na kremy, mydła albo artykuły do golenia to dobrze jest od razu postawić na te z firmy Truefitt & Hill, bowiem nigdzie nie odszukamy lepszych. Kobietą wydaje się, że mężczyźni nie zwracają na to atencji, jednak trwają one w ogromnym błędzie. W większości wypadków to właśnie męskie kosmetyki są fabrykowane z dużo wyższą starannością, albowiem mężczyźni są bardziej wymagającymi nabywcami. W zasadzie potrzebują oni niedużo przyborów, jednak jeśli jakiś już muszą zakupić zwracają uwagę na jego skład i producenta. Dlatego też najczęściej kupowane akcesoria do golenia to właśnie te fabrykowane przez niezawodną marką Truefitt & Hill (więcej informacji). Jeżeli wcześniej nie stosowaliśmy rzeczy z tej firmy i nie chcemy wydawać dużo gotówki na produkty, których możemy nie zużyć, warto zamówić próbki, jakie pozyskamy za parę złotych.\nTroszczenie się o siebie jest niesłychanie ważne, bowiem pierwsze wrażenie, jakie zrobimy na drugiej osobie często jest niezwykle ważne i kluczowe w dalszej znajomości. Producenci wychodzą naprzeciw wymagającym kontrahentom i produkują kosmetyki najwyższej jakości,aby mogły one służyć przez kilka miesięcy. Powinno się raz zainwestować i długo cieszyć się kupionym przez nas produktem.


Tapatiki na Ziemi - Marta Tomaszewska - ebook + audiobook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Tapatiki na Ziemi - ebook + audiobook\nWydawca ebooka: Nowy Świat Wydawca audiobooka: Heraclon International Sp. z o.o. Kategoria: Dla dzieci i młodzieży Język: polski Rok wydania: 2009\nTapatiki na Ziemi ebook + audiobook\nPosłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 5 godz. 11 min Lektor: Hanna Kinder-Kiss\nOpis ebooka Tapatiki na Ziemi - Marta Tomaszewska\nOpinie o ebooku Tapatiki na Ziemi - Marta Tomaszewska\nFragment ebooka Tapatiki na Ziemi - Marta Tomaszewska\nROZDZIAŁ I NIEUDANY PODWIECZOREK\nZima była wyjątkowo ciężka w tym roku i nie chciała się skończyć. Miała widać w zapasie całe mnóstwo śniegu i postanowiła, że nie ustąpi, dopóki nie opróżni swego białego worka. A sypać lubiła zwłaszcza nocami, ze szczególnym upodobaniem zasypując domek Tapatików na Jodłowej Polanie, nie opodal Wysokich Gór. Przynajmniej tak twierdził Tapatik.\n– Mam dosyć zaczynania dnia od machania łopatą – mówił buntowniczo. – Ona się na nas zawzięła! Nie udało się jej zasypać nas na Szmaragdowej Gwieździe, to teraz się mści. No spójrz, Dziadku. Dom tej Chorej Pani zasypany tylko do połowy!\n– Bo jest większy – wtrącił Bimbel, który nigdy nie zaniedbywał okazji, aby pognębić kuzyna.\nZa to Dziadek nic nie powiedział.\nW miarę jak mijał czas, a zima ciągle trzymała za drzwiami próżno się do nich dobijającą wiosnę, posępniał i z troską patrzył w niebo szkliste od mrozu lub zasnute śniegowymi chmurami. I coraz częściej zostawał na noc w Obserwatorium, gdzie siedząc przy teleskopie wycelowanym w Księżyc, wypatrywał sygnałów od Klifa. To znaczy – zostawał częściej niż powinien. W Obserwatorium wyznaczone były dyżury, a Dziadek, wbrew łagodnym napomnieniom Babci, ciągle kogoś z własnej woli i chęci zastępował.\nTapatik miał na ten temat swoją teorię: Dziadek dlatego tak się wyrywa na te dyżury, że tam sypia Chochla.\n– Dziadek ją uwielbia od czasu, gdy powiedziała, że ta jego okropna czerwona chustka w żółte grochy jest najpiękniejsza na świecie – oznajmił pewnego dnia, co bardzo oburzyło jego siostrę bliźniaczkę, Tapati.\n– Stale Dziadka o coś posądzasz! – rzekła podrażniona. – A przecież nie miałeś racji z księgą znalezioną na Górze Arunczumalaj.\n– To nie takie pewne, że nie miałem – nie dawał za wygraną Tapatik, który zawsze musiał mieć ostatnie słowo.\n– Dziadek przypuszcza, co wiesz dobrze, że ta długa zima może oznaczać zbliżanie się Mandiabli, którzy chcą zaatakować Ziemię.\n– Jakby się zbliżali, to Klif dałby znać. A on nie daje. A Chochla śpi w Obserwatorium, tak czy nie?\n– Śpi – przyznała niechętnie Tapati.\nOtóż zdarzyło się pewnego dnia (a było to w jakieś dwa miesiące po przybyciu Tapatików na Ziemię), że Chochla, najbardziej lękliwe i nieśmiałe stworzenie na całym Pogórzu, uciekając przed myszą polną (która uciekała przed Kotem Niepowszednim z Lipowej Doliny i nie zamierzała nikogo gonić), w ostatecznym przerażeniu, zupełnie wyczerpana i półprzytomna, wdrapała się na Sterczący Pagórek i wpadła przez uchylone drzwi do Obserwatorium.\nDziało się to pod wieczór, w porze, kiedy Tapatik powinien był rozpocząć swój dyżur. Rozpoczął, owszem. Czyli zdjął futerał z teleskopu. A potem przesunął wskazówki zegara do tyłu i wrócił tam, skąd przyszedł: na Wójtowe Pole, gdzie Piastek i Zgryzik zbierali właśnie zeschłą kartoflaną nać na ognisko, w którym zamierzali piec ziemniaki. A więc w Obserwatorium nikogo nie było w chwili, gdy wpadła tam okropnie przestraszona Chochla.\nAle jej to bynajmniej nie wystarczyło. Rozejrzała się, szukając bezpieczniejszej kryjówki, i w ułamku sekundy zadecydowała, że jest nią pusty futerał od teleskopu. Wsunęła się tam i od razu zrozumiała, że znalazła to, czego szukała przez całe życie: najbezpieczniejszą na świecie nocną kryjówkę, o wiele bezpieczniejszą niż jej mały domek w korzeniach wiekowego buka.\nOdtąd każdą noc spędzała w Obserwatorium, a najpewniej czuła się naturalnie podczas dyżurów Dziadka.\nDziadek, idąc na dyżur, zakładał swoją okropną czerwoną chustkę w żółte grochy, co oznaczało, mówiąc nawiasem, poważną zmianę w jego obyczajach: jak pamiętacie, miał zwyczaj przystrajać szyję tą chustką tylko wówczas, gdy był szczególnie z siebie rad. Teraz zaś zakładał ją po prostu za każdym razem, kiedy szedł na dyżur, co rzeczywiście robił ze względu na Chochlę…\n– Zauważyłem, że to stworzenie cierpi na bezsenność – usprawiedliwiał się, widząc znaczące spojrzenia rodziny – dlaczego więc miałbym odmówić jej przyjemności popatrzenia na moją chustkę, którą przecież uwielbia?\n– Naturalnie, Tiku – przytaknęła Babcia, choć doskonale wiedziała, że nie chodzi o to, iż Chochla uwielbia chustkę, ale o to, że Dziadek uwielbia być podziwiany…\nNieprawdą natomiast było, że brał często zastępstwa ze względu na Chochlę. Bo faktycznie lada moment spodziewał się sygnałów od Klifa i chciał być tym, który je odbierze. Ale Klif nie dawał znaku życia.\nZa to zima nagle skapitulowała. A było to tak, jakby nad Jodłową Polaną i nad całym Pogórzem rozerwała się bomba z zielenią, kwiatami, ptakami, ciepłymi wiosennymi wiaterkami i wiosenną radością. I wszystko rosło, śpiewało, kwitło, pachniało, trzepotało, brzęczało, przyprawiając cały świat o zawrót głowy. Nawet robot kuchenny XL nie mógł wysiedzieć w kuchni, a przecież uważał, że nic na świecie nie może być piękniejszego niż kuchenne zapachy!\nTapati zaś coraz częściej spoglądała na ruiny zamczyska na zboczu Wysokich Gór, gdzie – jak wszyscy przypuszczali, chociaż nikt nie miał co do tego pewności – przebywał Gurul z niepodobnym do innych robotem Tymoteuszem Drugim.\nPewnego popołudnia, w porze, gdy mieszkańcy Pogórza schodzili się zwykle do domu Tapatików na podwieczorek, wydarzyła się rzecz zagadkowa, mianowicie: nie przyszedł nikt.\nZ początku zresztą nie wydawało się to ani dziwne, ani niepokojące.\n– Na pewno się spóźnią, takie dziś błoto – rzekła uspokajająco Babcia.\n– Z głupim błotem nie umieją sobie poradzić! – burknął Dziadek, wściekle nabijając fajkę. – Zaraz pewnie powiesz, że powinienem obdarować ich osuszarkami. Trudno, żebym załadował nimi cały stereolot! Wziąłem tylko po jednej dla każdego z nas. Okropnie zacofane to nasze bractwo na Ziemi! Byle błoto ich przeraża!\n– Ale oni tu są przyzwyczajeni, Dziadku – wtrącił Bimbel, nie odrywając oczu od lunety wycelowanej w Wysokie Góry. – Na wszystko odpowiadają: jesteśmy przyzwyczajeni.\n– Albo: od wieków tak bywało – dodał Tapatik, naśladując namaszczony głos Kociuby, czym wzbudził ogólny śmiech.\nDziadek jednak błyskawicznie otrząsnął się z wesołości; miał ochotę być zły.\n– Coś mi mówi, że z tą starą bajarką jeszcze będziemy mieli kłopoty – mruknął, otaczając się kłębami fajkowego dymu.\n– Właśnie, Dziadku – podchwyciła Tapati, wtulając twarz w futerko swego ukochanego Złotego Misia. – Ja myślałam, że tylko mnie się wydaje, że ona nas nie lubi.\n– Kogo jak kogo, ale ciebie to ona lubi na pewno – odparł Dziadek patrząc na nią z czułością. – Od rana do wieczora słuchałabyś tych jej bajań. Nie mam nic przeciw baśniom. Ale nie należy przyzwyczajać się do błota!\n– Już piąty raz podgrzewam czekoladę – jęknął robot kuchenny XL.\nI dopiero teraz wszyscy uświadomili sobie coś dziwnego: czas mijał, a nikt nie przychodził, nawet żaden z Polkoni, których ulubionym zajęciem było wszak – jak mówiła stara Kociuba zgryźliwie, bo nie znosiła tych nie kwapiących się do żadnej pożytecznej pracy wesołków i kpiarzy – chodzenie z gębą po kweście, a to już doprawdy mogło zaniepokoić.\nCzekali w milczeniu. Przez otwarte okno wchodziło ciepłe wiosenne powietrze. Wysokie Góry, widoczne stąd jak na dłoni, ociekały ostatnimi promieniami słońca, już płowiejącego i przymglonego. Pola w dolinie obejmował cień. Ptaki przemykały między gałęziami drzew – zaaferowane. Barwny motyl zatrzepotał w ukośnej smudze światła wiszącej w oknie jak strzęp firanki. Szczekał pies zaganiający krowy wracające z pastwiska. Było spokojnie i zwyczajnie. Ale Tapati poczuła, że ogarnia ją niewytłumaczalny lęk. Z przerażeniem patrzyła na widok za oknem, tak już przecież znajomy, i nagle poraziło ją to, o czym doskonale wszakże wiedziała: że są daleko od rodzinnej Tapatii.\nMy przecież jesteśmy na Ziemi. Tu jest Ziemia, a nie Tapatia – pomyślała z przykrym uciskiem w sercu.\n– Ja lecę zasięgnąć języka – zawołał Tapatik, zadowolony, że ma pretekst do wyrwania się z domu. – Może to jakaś wojna? Będziemy walczyć, Tapa-ti-ti!\nJego oczy błysnęły bojowym zapałem.\n– Ja ci dam wojnę! – warknął groźnie Dziadek, wymachując fajką. – Znowu zaczynasz? Mówiłem ci, żebyś tego słowa przy mnie nie wymawiał. Mówiłem czy nie?\n– Mówiłeś, dziadku – przytaknął potulnie Tapatik. – Ja zawsze pamiętam, co ty mówisz. Ale czy to moja wina, że w tutejszej telewizji stale pokazują jakieś wojny? – dodał z przesadnym wyrzutem. – To się przecież czasem samo wymknie.\n– Tere-fere! Zabroniłem ci oglądania filmów wojennych! – grzmiał Dziadek.\n– Ależ, Dziadku, w każdych wiadomościach… – zaczął Tapatik, lecz widząc, że Dziadek jest naprawdę zły, co oznacza, że może go nie puścić do wsi, jak piskorz wyśliznął się z pokoju i jego obute w sandały nogi zadudniły na ganku.\n– Tapatik! Osuszarka! – zawołała wychylając się przez okno Babcia.\nTapatik zawrócił ze zrezygnowaną miną i porwał z wieszaka osuszarkę błota. Ledwo jednak znalazł się za domem, cisnął ją w gałęzie jałowca. Po czym wpełznął pomiędzy nie i wyciągnął gumiaki pożyczone od Zgryzika tudzież wystrugany z drzewa karabin. Założył sięgające mu po pachy gumiaki i podpierając się karabinem jak laską, począł zjeżdżać po grząskim zboczu – szczęśliwy.\nFajnie, że nie ma tego nudnego podwieczorku – myślał z uciechą.\nRobot kuchenny XL był innego zdania. Patrzył ponuro na zastawiony przygotowanymi przez niego smakołykami stół.\n– Nie przyjść bez uprzedzenia to jeszcze gorzej, niż przyjść bez uprzedzenia! Leniwy naród tu na tej całej Ziemi. Nawet nie chce się im nacisnąć guzika wideofonu! – mruczał. – Leniwy i niegrzeczny – dodał z mocą i przestawiał z hałasem garnki na kuchni, wyrażając w ten sposób bezmiar swojej pogardy.\nDrucik przecinający jego czoło niebezpiecznie poczerwieniał, co świadczyło o przegrzaniu mózgu, któremu XL stawiał pytania znacznie przewyższające zasób zarejestrowanych w nim wiadomości. Żeby już rzec wszystko: odkąd stereolot Tapatików wylądował na Ziemi, robot kuchenny XL był stale podenerwowany. Ani rusz nie mógł zrozumieć tego dziwnego świata, w którym się znalazł. Odbył wszak ze swoim państwem wiele podróży w kosmos, ale nigdzie do tej pory nie widział istot, które niezaprzeczalnie należą do międzygwiezdnego bractwa, a nie znają najprostszych urządzeń w rodzaju internetu, wideofonu itd., a co najważniejsze, które otwierają oczy ze zdumienia na widok czegoś tak zwyczajnego jak robot kuchenny.\nO mało się nie przepalił z irytacji, kiedy stara Kociuba nie chciała jeść ubitej przez niego śmietany, twierdząc, że to na pewno nie śmietana, ale jakiś smar wydobywający się z tej „maszyny”. Nazwać uczciwego, uniwersalnego robota kuchennego, uważanego przez Tapatików za członka rodziny, maszyną! Niewiele pomogło, że Kociuba za namową Babci spróbowała wówczas nieszczęsnej śmietany i musiała przyznać, że ma zupełnie normalny smak i że ubita jest doskonale. XL czuł, że mieszkańcy Pogórza odnoszą się do niego nieufnie, i ciągle podejrzewał, że chcą go tutaj obrazić lub wyśmiać. To, że dzisiaj nikt nie przyszedł na podwieczorek, też poczytał za osobistą obrazę.\n– Nie mają wideofonu, akurat! – pomstował. – A jeżeli nawet nie mają wideofonu, to nikt mi nie wmówi, że nie mają telefonu! Co to, to nie! Może nie umiem ugotować zupy pieczarkowej tak dobrze jak Babcia, ale taki głupi to ja nie jestem, o nie!\nTak mruczał, ciskając się po kuchni, a drucik na jego czole po prostu płonął.\nStanowiło to naturalnie nowy powód do niepokoju dla wrażliwej Tapati. Podbiegła do Babci i przytuliła twarz do jej kolan.\n– Babciu, co będzie, jak XL wysiądzie? Nie zabraliśmy części zapasowych, a tu nigdzie nie można kupić.\nDziadek, który usłyszał te cicho wypowiedziane słowa, wziął je za wymówkę, a że sam był mocno poirytowany, natychmiast zaatakował.\n– To ty uparłaś się, żeby zabrać XL-a – rzekł, oskarżycielsko celując w Babcię wygasłą fajką. – I nawet nie pomyślałaś, żeby zabrać części zapasowe! Trudno, żebym ja o wszystkim myślał. Miałem całą wyprawę na głowie, tak czy nie?\n– Miałeś, Tiku – odparła pojednawczo Babcia. – Powinnam istotnie była przewidzieć, że i roboty kuchenne narażone są na szok związany z tak ogromną zmianą.\nTapati przysięgłaby, że Babcia to „i roboty” powiedziała bez specjalnego nacisku, na tej samej nucie co resztę zdania, Dziadek jednak niespokojnie zakręcił się na krześle i zaczął z uwagą wystukiwać popiół z fajki.\n– Daj mu waleriany, Dusieczko – rzekł unikając wzroku Babci. Babcia uśmiechnęła się nieznacznie i odłożywszy robótkę udała się do kuchni.\nTapati poszła za nią, ale… zatrzymała się na progu, czując, że nie należy teraz Babci przeszkadzać. Doskonale jednak słyszała każde wypowiedziane przez nią słowo.\n– Co zrobimy jutro na obiad, mój kochany XL-ku? – spytała Babcia najnaturalniejszym na świecie głosem.\nRobot kuchenny XL w odpowiedzi tylko brzęknął garnkami. I wzruszył ramionami.\n– Wiesz co? – ciągnęła Babcia, jakby wcale tego nie zauważyła. – Mam ochotę jutro trochę poleżeć. Okropnie rozbolały mnie na tę pluchę stawy. Więc ja sobie poleżę, a ty, mój XL-ku, ugotujesz specjalnie dla mnie coś pysznego: kurę w sosie curry. Ach, ślinka mi leci do ust na myśl o tej kurze! Żaden robot kuchenny na całej Tapatii nie potrafi przyrządzać kury w sosie curry tak jak ty, XL-ku – mówiła i wyciągnąwszy z apteczki butelkę z walerianą, odlała trzydzieści kropel do szklanki z przegotowaną wodą.\nBabcia to wie, jak mówić do każdego – pomyślała z podziwem Tapati. – Ale po co waleriana? Przecież XL już się uspokoił. Waleriana jednak wcale nie była przeznaczona dla XL-a.\n– Zanieś, kruszynko, Dziadkowi – powiedziała Babcia, wręczając Tapati szklankę, do której dla smaku dodała odrobinę soku malinowego. – Mam wrażenie, że się ostatnio trochę za bardzo denerwuje – uzupełniła, mrugając porozumiewawczo.\nAch, ta babcia! – Tapati roześmiała się z ulgą. Jednak wchodząc do pokoju miała całkiem poważną minę, bo była bardzo ciekawa, czy Dziadek wypije walerianę czy nie.\nCo prawda udawał, że pije co innego…\n– Troszkę skwaśniały te maliny – powiedział krzywiąc się niemiłosiernie. – Albo Babcia dała za dużo wody. Kto to widział do tego stopnia rozwadniać sok!\nAch, ten Dziadek – pomyślała z czułością Tapati. – Ach, jak ja ich kocham oboje!\n– Przyniosę ci nektaru ananasowego – zaproponowała, zabierając z rąk Dziadka pustą szklankę.\nI właśnie w tym momencie Bimbel, który siedział przy oknie z lunetą wycelowaną w Wysokie Góry, wrzasnął:\n– Hej, Tapati, ktoś piecze na rożnie twego Gurula!\nSzklanka wypadła Tapati z rąk.\n– Bimbel! – krzyknął Dziadek głosem tak straszliwym, że robot kuchenny XL, który właśnie zamierzał schować do kredensu przygotowane na niedoszły podwieczorek filiżanki, stracił równowagę i całym ciężarem runął na zlewozmywak. Suszarka do naczyń tego nie wytrzymała i filiżanki wylądowały w zlewie, w postaci skorup naturalnie.\nCo się potem działo – trudno opisać. XL lamentował nad rozbitą porcelaną ze starożytnego serwisu jeszcze z epoki Wielkiej Wojny. Dziadek krzyczał na Bimbla, Babcia usiłowała poskromić Dziadka, Bimbel ryczał, że go mordują. I w końcu to on, Bimbel, przekrzyczał wszystkich.\n– Nienawidzicie mnie! – wydzierał się (płacząc). – Chcecie mnie zamordować! Bo tu nie ma mojej Mamy! Bo tu nie ma komu mnie bronić! Ja chcę do Mamy! Ja wracam na Tapatię! Mamo moja, Mamusiu! I co ja takiego zrobiłem? Zażartować nie można? Tapatik stale robi sobie kpiny i nikt mu nic nie mówi! Bo to jest wasz Tapatik. Taka sprawiedliwość. Jeszcze zobaczycie. Jeszcze zobaczycie, co ja zrobię, i będziecie żałować!\n– No już cicho, cicho – łagodziła Babcia, przygarniając go do siebie. – Wiesz dobrze, że nikt nie chce ci zrobić krzywdy. Sam wiesz, że bardzo zdenerwowałeś Tapati. Wiesz, jak ona lubi Gurula i jak się o niego niepokoi.\n– A ty go, Dusiu, nie rozpieszczaj! – zagrzmiał Dziadek. – Matka się nad nim trzęsła, bo jedynak. A teraz wygrywa to, że jest tu sam. I przecież specjalnie zdenerwował Tapati! Nie widzisz, jaka blada? Doprawdy trzeba nie mieć serca!\n– Ja tylko zobaczyłem, że ktoś pali ognisko w ruinach zamku – chlipnął Bimbel. – A wiadomo, że Gurulowie nigdy nic sami nie robią. Więc ten Gurul też. A ten jego robot Tymoteusz Drugi, czy jak mu tam, jest zaprogramowany wyłącznie do czyszczenia butów. Więc zażartowałem, że ktoś piecze Gurula. Co w tym złego?\n– Patrzcie go, niewiniątko! – mruknął Dziadek, ale już spokojniej, bo waleriana zaczęła działać.\nBimbel ma rację – pomyślała Tapati, która w czasie tego całego zamieszania trochę przyszła do siebie po doznanym wstrząsie. -Wykluczone, żeby ognisko rozpalił Gurul. Kto może być w tych ruinach?\nWszystkie niepokoje, z którymi walczyła przez całą zimę, ożyły nagle.\n– Babciu, ja muszę wyjść – powiedziała zdejmując z wieszaka osuszarkę błota. – Ja muszę znaleźć Piastka. Mogę, Babciu?\n– Możesz, dziecinko. Tylko mam do ciebie prośbę.\nTapati zatrzymała się w progu.\n– Nie martw się na zapas. Pamiętaj, że nasza wyobraźnia potrafi wszystko powiększyć – i ból, i strach. Nie myśl o rzeczach smutnych, to odbiera siły. Trzeba myśleć, że wszystko będzie dobrze. Słyszysz mnie, kruszynko?\n– Tak, Babciu. Niedługo wrócę.\nBiegła szybko trzymając przed sobą osuszarkę jak tarczę. Mazista ziemia, od której szedł mocny, świeży zapach, twardniała pod jej stopami. Zmierzch gęstniał. Niebo na zachodzie żarzyło się pomarańczową łuną połyskującą kłębami bladych chmur, na których tle rysowała się wyraźnie czarna, poszarpana linia Wysokich Gór. Tapati unikała patrzenia w tamtą stronę. Owszem, usłyszała słowa Babci. Starała się nie myśleć o wszystkim, co jak jej się zdawało, zagraża Gurulowi. Ale jak nie myśleć na przykład o tym, że on na pewno przez te wszystkie miesiące nic nie jadł? Dziadek, co prawda, przekonywał ją, że Gurulowie mogą miesiącami obywać się bez jedzenia…\n– Ci wielcy panowie, którzy nie jedzą, jak im ktoś nie podstawi talerza pod nos, żywią się myślami o własnej wyższości, a mają ich ogromne zapasy! Jeszcze mogliby innych obdzielić, gdyby nie byli tacy nieużyci – mówił, nie wiadomo czy żartem, czy serio.\nTapati wcale nie uznała tego za śmieszne. Może inni Gurulowie są nieużyci, ale „jej” Gurul nie jest taki! Czyż nie uratował jej przed Faboklami na Księżycu? Był inny, zgoda, ale nie był zły. Co prawda zaraz po wylądowaniu stereolotu na Ziemi odszedł wraz ze swym robotem, nie pożegnał się z nikim, nawet z nią, poszedł wyniosły i dumny, ale jej wydawał się przede wszystkim nieopisanie samotny i pamiętała, że kiedy znikł w fioletowych cieniach Wysokich Gór, ogarnął ją taki smutek, jakby te cienie pochłonęły nie tylko Gurula, lecz i cały świat.\nZamierzali więc z Piastkiem pójść go odwiedzić wczesną jesienią, czyli wkrótce po wylądowaniu, ale Babcia odradziła.\n– On chce być sam – rzekła poważnie. – Wierzę, że on ciebie lubi. Skoro jednak odszedł właśnie tak, jak odszedł, nie pożegnawszy się nawet z tobą, to znaczy, że chce być sam, a komuś, kto pragnie być sam, nie należy narzucać swego towarzystwa.\nTapati wówczas skapitulowała. Nazbyt była oszołomiona faktem, że są na Ziemi, że naprawdę dolecieli po tej niebezpiecznej i pełnej przygód podróży. A potem przyszła zima i wielkie śniegi, które uniemożliwiały wyprawę w Wysokie Góry.\nTeraz jednak nie będzie zwlekać.\n– Piastek musi mnie tam zaprowadzić. Pójdziemy jutro – szeptała, schodząc łagodnym, trawiastym stokiem ku Źródełku.\nTrawa była w tym miejscu szczególnie grząska i śliska, więc Tapati, pochłonięta manewrowaniem osuszarką – nie zauważyła, że ktoś nadbiega z przeciwnej strony. A ktoś biegł. Też niezbyt przytomny.\nAż się zderzyli. I od razu odskoczyli od siebie.\n– O, Tapati!\n– O, Piastek!\nTak, to był on. Zziajany, od stóp do głów umorusany błotem i najwyraźniej niespokojny. Jakby miał nieczyste sumienie. Ale jego oczy pod krótko przyciętą płową grzywką śmiały się radośnie.\n– Tapati! Jak to dobrze, że ja…\n– Słuchaj, Piastek – przerwała Tapati. – Ja chcę iść jutro w Wysokie Góry i zobaczyć, co się dzieje z Gurulem. Już ciepło i śnieg się roztopił. Musimy iść. Musisz mnie zaprowadzić! Obiecałeś.\nPiastek pokręcił markotnie płowowłosą głową. Sposępniał.\n– Obiecałem ci i pójdziemy – odparł, unikając jej wzroku. – Ale nie teraz. Teraz nie mogę. Mamy strasznie dużo roboty. Wiosenne odtruwanie, rozumiesz.\n– Co takiego? – zdziwiła się Tapati.\n– No, wiosenne odtruwanie – powtórzył Piastek, niespokojnie zerkając do tyłu. -Okropna z tym robota. Ale jak tylko z tym skończymy, pójdziemy dokąd zechcesz. Na pewno. A teraz – znowu niespokojnie zerknął do tyłu – muszę wracać. Wyrwałem się tylko na chwilę, żeby… bo dziś nie widziałem cię cały dzień i na… na pewno już zauważyli, że mnie nie ma, i…\nUrwał, nadstawił ucha. W dole zahukała synogarlica: raz, dwa, trzy…\n– O raju! To Zgryzik! Daje mi znać – zawołał Piastek, przerażony. – To lecę. Cześć!\nSmyrgnął w dół z takim impetem, że błoto prysnęło spod jego nóg.\nTapati spoglądała za nim, zupełnie zbita z tropu. Co się dzieje? Dlaczego tak się dziwnie zachował?\nI nagle przypomniała sobie to, o czym, przejęta Gurulem, absolutnie zapomniała: nikt nie przyszedł na podwieczorek. To oznacza, że istotnie na Pogórzu dzieje się coś niezwykłego.\nPomyślała, że skoro już aż tutaj przyszła, to warto by zejść na dół i zobaczyć co.\nAle w dolinie było już prawie zupełnie ciemno i kto wie, jakie niebezpieczeństwo czaiło się w tej ciemności, przecież… zaludnionej.\n– Najlepiej pójdę do domu i zobaczę, czy Tapatik wrócił – zadecydowała.\nZanim jednak odeszła, zrobiła to, co robiła zawsze, będąc w tym miejscu: zanurzyła ręce w czystej, lodowato zimnej wodzie Źródełka, która o tej porze zebrała wszystkie barwy odchodzącego dnia, przetapiając je w bladą emalię.