00242 005666 21547799 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Józef Ignacy Kraszewski Liczba stron: 425\nISBN: 978-8-3790-3680-6 Data wydania: 2016-05-11\nAkcja powieści Stara baśń rozgrywa się w czasach przedhistorycznych na ziemiach plemienia Polan. Władzę nad nim sprawuje okrutny kneź, Chwostek, oraz jego żona Niemka Brunhilda. Oboje marzą o tym, by wprowadzić władzę absolutną, podobną tej, jaką sprawują władcy w Niemczech. Nie odpowiada to kmieciom nawykłym do poszanowania ich swobód przez rządzących. Coraz okrutniejszy kneź ze swymi podwładnymi działa coraz bezwzględniej. Wówczas wybucha bunt przeciwko Chwostkowi, który wzywa na pomoc niemieckich popleczników. Dochodzi do wojny domowej i oblężenia kneziowego grodu, który zostaje zdobyty. Chwostek ze swymi bliskimi ginie, a władza zostaje powierzona prostemu, lecz cieszącemu się autorytetem kmieciowi Piastowi.\nRównoległe do wątku wojennego toczy się wątek miłosny. Doman, młody kmieć i wojownik, zakochuje się w pięknej Dziwie córce szanowanego kmiecia Wisza. Ona jednak przeznaczona została do służby bogom, więc choć obdarza go uczuciem, odmawia Domanowi. Ten postanawia uczynić wszystko, by ją zdobyć.\nJózef Ignacy KraszewskiStara baśńPowieść z IX wiekuWarszawa 2014\nSpis treściTom IRozdział IRozdział IIRozdział IIIRozdział IVRozdział VRozdział VIRozdział VIIRozdział VIIIRozdział IXRozdział XRozdział XITom IIRozdział IRozdział IIRozdział IIIRozdział IVRozdział VRozdział VIRozdział VIIRozdział VIIIRozdział IXRozdział XTom IIIRozdział IRozdział IIRozdział IIIRozdział IVRozdział VRozdział VIRozdział VIIRozdział VIIIRozdział IXDopisek. Dziejowe legendy\nTom I Rozdział IPoranek wiosenny świtał nad czarną lasów ławą otaczającą widnokrąg dokoła. W powietrzu czuć było woń liści i traw młodych, zlanych rosą świeżo w ciągu kilku takich poranków z nabrzmiałych pączków rozwitych. Nad strumieniami wezbranymi jeszcze resztką wiosennej powodzi złociły się łotocie jak bogate szycie na zielonym kobiercu. Wschód słońca poprzedzała uroczysta cisza – tylko ptastwo zaczynało budzić się w gałęziach i niespokojnie zrywało się z noclegów... Już słychać było świergot i świsty, i nawoływania drobnej drużyny. Wysoko pod chmurami płynął orzeł siwy, kołując i upatrując pastwy na ziemi. Zawiesił się czasem w powietrzu i stał nieruchomy, a potem dalej majestatycznie żeglował... W borze coś zaszeleściło i umilkło... Stado dzikich kóz wyjrzało z gąszczy na polankę, popatrzało czarnymi oczyma i pierzchnęło... Zatętniało za nimi – cicho znowu. Z drugiej strony słychać łamiące się gałęzie, zaszeleścił łoś rogaty – wyjrzał, podniósł głowę, powietrza pociągnął chrapami – zadumał się, potarł rogami po grzbiecie i z wolna poszedł w las nazad... I znowu słychać było łom gałęzi i ciężkie stąpanie. Spod gęstych łóz zaświeciło oczów dwoje – wilk ciekawie rozglądał się po okolicy... tuż poza nim, położywszy uszy pierzchnął przelękły zając, skoczył parę razy i przycupnął. I milczenie było, tylko z dala ozwała się poranna muzyka lasów... Trąciło o nie skrzydło wiosennego powiewu i gałęzie grać zaczęły... Każde drzewo grało inaczej, a ucho mieszkańca puszcz rozeznać mogło szmer brzozy z listki młodymi, drżenie osiczyny bojaźliwe, skrzypienie dębów suchych, szum sosen i żałośliwe jodeł szelesty. Szedł wiatr, stąpając po wierzchołkach puszczy i głośniej coraz odpowiadały mu bory, coraz bliżej, silniej coraz muzyka grała pieśnią poranną. Ponad lasy płynęły zarumienione chmury jak dziewczęta, które się ze snu zerwały zbudzone i uciekały, czując, że obcy pan nadchodzi. Szare zrazu niebo błękitniało u góry, pozłacało się u dołu; obłoczki białe jak z rąbku obsłonki pościeli rozwiewał wiatr po lazurach. Słońce strzeliło promieniami ku górze... noc uciekała. Widać było ostatki cieniów i mroków roztapiające się w dnia blasku. Nad strumieniami i łąkami jak dymy ofiarne zakipiały pary przejrzyste, ulatując z wolna ku niebu i ginąc w powietrzu. Ukośne promienie słońca ciekawie zaglądały w głębiny, śledząc, co się przez noc rozrosło, zazieleniało, wykwitło. Razem z szumem lasu zawtórował chór ptaków – wszczął się gwar wielki... ożyły w świetle łąki, zarośla, puszcze i powietrzne szlaki – wracało życie. W promieniach wirowały, zwijały się, kręciły niespokojne skrzydlate dzieci powietrza... coś szczebiocąc do siebie, do chmur i do lasów. Kukułki odezwały się z dala, dzięcioły kowale już kuły drzewa. Był dzień... U skraju lasu, nad rzeką leniwą, która go przerzynała, wśród gęstych drzew, gdzie cień schował się jeszcze, widać było kupkę gałęzi niby szałas naprędce sklecony; kilka kołków wbitych w ziemię, a na nich nacięte konary jodłowe... Obok tuż było wygasłe ognisko spopielałe i kilka w nim niedopalonych głowni. Poniżej, w zielonych bujnych trawach, na sznurach do kołów poprzywiązywanych, pasły się dwa małe, grube, gęstym i najeżonym jeszcze zimowym włosem okryte konie. Szelest jakiś w lesie znać je nastraszył, poznały nieprzyjaciela, nastawiły uszy, rozdęły chrapy, zaczęły niecierpliwie nogami kopać ziemię, jeden z nich zarżał, a echo po lesie poniosło ten dziki głos, który się rozległ i powtórzył słabiej za łąką... Z szałasu pokazała się głowa cała włosami okryta długimi – zarosła rudo; dwoje oczów ciemnych skierowało się naprzód ku koniom, potem ku niebu, ruch się dał słyszeć pod gałęziami. Wkrótce potem, rozgarniając je, wydobył się spod nich człowiek słusznego wzrostu, krępy i barczysty. Długim leżeniem i snem skostniałe wyciągnął członki, ziewnął, strząsnął się, popatrzał na niebo, potem na konie... te zobaczywszy go, z wolna zaczęły się zbliżać ku niemu. Nadstawił uszu bacznie. Nic słychać nie było prócz szumu lasu, śpiewu ptastwa, mruku strumienia. Człowiek wyglądał dziko, włos bujny, poplątany spływał mu kudłami na barki i osłaniał niskie czoło, tak że oczy wprost spod nich patrzyły. Reszta twarzy także była zarosła, ledwie część policzków, zarumienionych snem i chłodem, dobywała się spod wąsów i brody – wśród których ust prawie znać nie było. Sukienna, wełniana, gruba odzież brunatnego koloru, okrywała mu ramiona, pod szyją spięta na guz i pętlę. Nogi miał też suknem i skórą poobkręcane, a stopy obwite nią i opasane sznurami. Spod rękawów sukni krótkich dobywały się ręce silne, włosem okryte i opalone. Twarz miała wyraz przebiegły, na pół zwierzęcy, pół człowieczy, zuchwały razem i ostrożny... oczy biegały żywo... Ruchy ciała zręczne i silne, nie dawały wieku odgadnąć, choć młodość już pozostawił za sobą. Postawszy chwilę, mężczyzna wrócił ku szałasowi i nogą silnie kopnął w ścianę jego, nie mówiąc słowa. Poruszyło się coś żywo za gałęźmi i wnet spod nich wypełzło chłopię, wydobyło się zza liści – zerwało rześko na nogi... Wyrostek mógł mieć lat z piętnaście, krzepki był i nieco do starego podobny. Twarz mu jeszcze nie porastała, włosy miał krótko ucięte, odzież grubą a wyszarganą, z sukna i płóciennych chust złożoną. Na nogi wstawszy, oczy przetarł kułakami, ledwie miał czas resztę snu z powiek opędzić; gdy starszego głos chropawy, w mowie dziwnej, obcej, której na tej ziemi nikt oprócz nich dwu nie rozumiał, zawołał: – Gerda, do koni! Słońce weszło... Usłyszawszy ten rozkaz, poparty lekkim potrąceniem w plecy, chłopiec zbiegł ku koniom, odwiązał sznury, skoczył na grzbiet z nich jednemu i poprowadził je o kilka kroków dalej, gdzie trochę piaszczystego, suchego brzegu do wody przystęp dawało. Na piasku widać też było ślady kopyt koni, które już tam wprzódy napoju szukały. Konie zaczęły pić chciwie. Chłopię siedzące na jednym ziewało, z ukosa spoglądając ku staremu, który około szałasu się krzątał, mrucząc coś sam do siebie. Byłali to poranna modlitwa? Na ostatek konie napojone podniosły głowy i jak zadumane słuchały lasów szumu, chłopak je sznurem pognał ku szałasowi. Tu już nagotowane leżały suknem i skórką poobwijane juki, które starszy począł na konie zarzucać i przywiązywać. Milczący pomagał mu wyrostek. Na grzbiety koniom zawieszono sukno grube i skóry... Gdy wszystko było w pogotowiu, stary wlazł jeszcze pod szałas i po chwili wyszedł z niego uzbrojony. U pasa miał siekierkę jak młot grubą, krótki nóż w pochwie skórzanej, na plecach łuk, przez drugie ramię procę i krótką pałkę drewnianą krzemieniem nabijaną, którą przed sobą uczepił na koniu. Chłopak też ściągnął swój oręż z ziemi, nóż do pasa i siekierkę, którą do ręki wziął, lekko na grzbiet konia wskakując... Starszy się jeszcze obejrzał na noclegowisko, patrząc, czy czego nie zapomniał na nim, rękami popróbował sakiew na grzbiecie powiązanych i konia swego pod kłodą poprowadziwszy, skoczył nań zręcznie. Już mieli ruszyć z miejsca i starszy się rozglądał, aby wybrać drogę, gdy z gęstwiny naprzeciw, rozgartując ostrożnie leszczynę i kaliny, niepostrzeżona, po cichu wysunęła się głowa ludzka. Ciekawie, zrazu z jakąś obawą, dwoje oczu jasnych przypatrywało się podróżnym. Zza gałęzi widać tylko było włos płowy, co je otaczał, młodą twarz ledwie zarostem pokrytą, białe zęby w ustach na pół podziwieniem otwartych. Podróżny tymczasem ku słońcu spoglądał i na bieg rzeki. Ponad jej brzegami drogi żadnej śladu widać nie było. Zdawał się chcieć upewnić, czy ma ją przebrnąć, czy z nią, czy przeciwko niej się puścić. Konie rwały się już do pochodu niecierpliwe, obrócone na wschód łbami – starszy pomyślał trochę, oczyma łąkę zmierzył, trzęsawiska i bór, potem zwrócił się na piaszczyste wybrzeże, kędy konie pojono. Tu stanąwszy, myślał pewnie, czy bród znajdzie, bo oczy utopił w wodzie, jakby mierzył jej głębinę. Byłby teraz i tę głowę mógł dojrzeć w krzakach, co go szpiegowała – ale się ostrożnie schowała, tylko gałązki opadły i drżały. Powoli konie wchodziły w wodę, która tu nie była grząską ni głęboką, zanurzyły się po brzuchy, zdawało się, że popłyną, ale tuż się znalazła ława piaszczysta i oto już – brzeg drugi... Oba podróżni wylądowali szczęśliwie, ledwie pomoczywszy nogi. Drugim brzegiem, wyższym nieco i suchszym, wygodniej kroczyć było, choć tuż, tuż, za gęstwiną coś szeleściło dziwnie... – Zwierz spłoszony – myślał podróżny. Naokół oprócz noclegowiska śladu człowieka nie dostrzegło oko, bór, jak go stworzył Bóg, ku niebu wyrosły bujno, pnie grube jak słupy proste, oschłe z gałęzi od dołu, u góry w zielone wieńce ubrane. Gdzieniegdzie zwalona burzą kłoda, na pół przegniła, pół z kory opadła, pogięte od wichru wyrostki i poschłe od zgrzybiałości, mchami jak futrem na starość odziane olbrzymy. Jechali. Na wzgórzu... coś bielało nieopodal. Pod dębem leżał kamień wyżłobiony jak misa, nad nim drugi stał gruby i niezgrabny... Ręka niewprawna wyrzeźbiła na nim niby ludzką twarz straszliwą, czapką okrytą u góry... Starszy wstrzymał się trochę, zobaczywszy znak u drogi, obejrzał niespokojnie dokoła i mijając go, splunął nań z pogardą. W tej chwili świst się dał słyszeć dziwny z krzaków i drzewce ze strzały utkwiło na piersi, w grubej sukmanie starszego. Ledwie poczuwszy pocisk, nie wiedząc jeszcze, czy do broni ma się brać, czy do ucieczki, obracał głowę, gdy chłopak krzyknął. Druga strzała utkwiła mu w nodze. A z lasu dał się słyszeć śmiech, śmiech dziki jakiś, straszny, niby wycie zwierzęce, niby okrzyk człowieka... Zachichotało, rozległo się, zamilkło... Sroka siedziała na kamieniu, na czapce i podniósłszy skrzydła krzyczała, śmiechowi wtórując... A miotała się, jakby i ona groziła. Konie głosami tymi podżegnięte przyspieszyły kroku – ale nieprzyjaciela już ani widać, ani słychać nie było... Cisza panowała nad lasami, drzewa tylko uroczyście szumiały. Starszy mężczyzna kłusował, naprzód konia pędząc skoro – chłopak, który strzałę wyszarpnął z nogi, spieszył za nim, pochylony na szyi swojego... Przebiegli tak staj kilkoro, aż nie słysząc nic, nie widząc pogoni – zwolnili kroku... Starszy się dopiero obejrzał na chłopca ze zbladłą twarzą, z zaciętymi ustami, z wytrzeszczonymi oczyma przylgłego do konia. Nie miał nawet czasu od strzały tkwiącej w piersi się uwolnić. Przebiła ona sukno i znać uwięzła w ciele, bo choć w szybkim biegu ugięła się i opadła ku dołowi, trzymała się jeszcze. Tu dopiero, na polance, konia ściągnąwszy starszy obejrzał się na strzałę i zręcznie ją pocisnąwszy, choć syknął z bólu – wydobył, obejrzał ciekawie i do skórzanego na plecach worka wsunął. Strzała miała z kości białej wyrobione ostrze cienkie, na którego końcu widać było krwi kropelkę. – Pioruny by w nich biły... i burze! – zawołał warcząc rudy. – Gdzieś się w krzakach znalazło oko, co podpatrzyło i pomściło za bałwana... Tyś ranny w nogę, Gerda? Chłopak, z oczyma jeszcze obłąkanymi i trwogą, milcząc na nogę skaleczoną wskazywał. Rana jego głębsza była, bo płachty nie wstrzymały strzały. – No – nic to! Jedna strzała polańska! – zamruczał starszy – oni ich nie zatruwają. Obawiałem się, aby ich tam więcej nie było. Znać jeden rozbójnik niestraszny. Nie ważył się, zobaczywszy, żeśmy zbrojni... Ale może zawołać innych, narobić wrzawy... uchodzić trzeba... Spojrzał na słońce. – Trzymaj się konia, a puść go za mną... Spieszyć trzeba, żeby nas w tym nie zaskoczyli lesie, póki nie dojedziemy do znajomych. Z południa na miejscu będziemy. Chłopak milczał, starszy coś mruczał jeszcze, ku górze patrzył, konia sznurem ściągnął i polecieli gęstwiną, nad brzegiem się ciągle trzymając, bez drogi – rzeka gościniec znaczyła. Puszcza wciąż była dzika, niezamieszkała, milcząca. Raz z dala na wodzie postrzegli jakby głowę ludzką z ciemnym przylgłym do niej włosem i dwoje rąk wiosłujących około niej. Lecz gdy się tętent dał słyszeć, znikła, wir tylko było widać nad powierzchnią wody. Minęli ją... i wyszła znowu z głębiny... na włosach czarnych dokoła opleciony był wianek z łotoci... oczyma strzelała za nimi... Trochę dalej czółno maleńkie jak łupinka ślizgało się, płynąc z biegiem, ponad nim białą chustę widać było... Gdy tętent dał się słyszeć, znikła płachta na dnie i czółenko jak wąż wsunęło się między trzciny, łozy, wiszary, których tylko wierzchy się chwiały... Kilka kaczek zerwało się przestraszonych, wyciągnęły szyje... sznurem leciały gdzieś dalej... plusnęły i padły. Podróżni wciąż biegli brzegiem, to szybciej, to wolniej – dwa razy konie poili zmęczone i jechali dalej bez spoczynku – a słońce też podnosiło się coraz wyżej, grzało coraz mocniej. Choć w lesie świeżo było i chłodno, od łąk i piasków zalatywał oddech gorący. Nie zmieniła się okolica – bór ciągle szumiał nad rzeką. Gdzieniegdzie w piasku między pagórkami świeciło jeziorko – szerzej rozlewały się wody – to ściskały wśród parowu. Mieniały się tylko drzewa, sosny i jodły, potem zielonych liści brzozy i lipy, i osiki, i dęby na pół jeszcze śpiące a głuche na wiosnę. Gdzieniegdzie żółtawą ławą leżał piasek, to kępiasta trzęsawica, którą okrążać musieli. Przed nimi z dala pomykał zwierz, z łąk pierzchały całe stada łosi i jeleni, dobijając się do lasu, na którego skraju stawały, patrzyły jeszcze ciekawie i gnały dalej, znikając im z oczu. Naówczas łomot stad spłoszonych konie straszył i pędziły żywiej, stuliwszy uszy... póki sił stało. Gerda ciągle ręką chwytał za nogę zranioną, czuł, że mu krew ciekła, jakby ciepły sznurek wijący się aż do stopy, i w skórzanym obuwiu zbierała się u nogi, czerwonymi kroplami sącząc szparami chodaka. Ale skarżyć się nie śmiał, zawijać rany hubą z drzew lub liśćmi, co by krew zatamowały – nie było czasu... Starszemu też trochę krwi pokazało się między palcami ręki... otarł je o końską grzywę – nie troszcząc się o to. Rozpatrywał się wciąż po okolicy, dawniej znać sobie pamiętnej, jakby szukając miejsca do spoczynku... Lecz nierychło, nierychło zwolnili biegu. Tu rzeka, płynąc nizinami równymi, szerzej się rozlewała wśród błot świeżą zielonością okrytych. Ze wzgórza nagiego, na którym stali, widać było łąki i trzęsawiska, wśród nich moczary i jeziorka mnogie, opasane gajami... Kilka strumieni zbiegało się tu z borów ku rzece. Las, wśród którego stanęli, wypalony był i zeschły na znacznej przestrzeni. – Gąszcze, co go podszywały, spłonęły do szczętu, daleko więc w głąb jego sięgnąć było można okiem i dojrzeć nieprzyjaciela. Tu starszy z konia się zsunął, rzucił go nie patrząc i legł na ciepłym piasku, obu rękami pot kroplisty ocierając z czoła. Zmęczony był – piersi mu się podnosiły, a że krwawymi palcami dotknął twarzy i ją też sobie całą okrwawił. Ujrzawszy to chłopak, uląkł się i krzyknął. – Co ci to, Gerda? Czyś ty mężczyzna? Czy się matka twoja omyliła, że ci nie wdziała chust i spódnicy? Kropla krwi, a tyle strachu i wrzasku? Chłopak mu dopiero wskazał na własną twarz jego. – Nie o moją mi strach – rzekł – choć skórznie mam jej pełne, ale o waszą. Twarz, ojcze, macie we krwi całą. Starszy na ręce swe popatrzył, rozśmiał się tylko i nic nie odpowiedział. Gerda tymczasem, na ziemi siadłszy, nogę ranną rozzuł i począł czyścić obuwie, potem ranę ocierać i okładać hubą. Stary patrzył na to obojętnym okiem. W milczeniu dobyli potem z sakiew suszone mięso i placki, które starszy na ziemi rozłożył. Poszedł się wprzód obmyć w wodzie i dłonią jej do ust zaczerpnąć. Gerda za jego przykładem zwlókł się też do wody... Siedli jeść w milczeniu... Konie na chudej trawie leniwie się pasły... Z lasu wyleciała sroka... uwiesiła się na suchej gałęzi nad głową starego, pochyliła ku niemu i krzyczała... Zdawała się zagniewana, trzepała skrzydłami, podlatywała coraz bliżej... wołała coś, jakby na gwałt zbierając drugie... Nadciągnęła w pomoc wtóra i trzecia... i wrzaskliwie to podlatywały, to przysiadały się przy nich... Stary, który się chciał zdrzemnąć, zniecierpliwiony, łuk napiął i strzelił. Nie ranił żadnej, zerwały się z krzykiem... zawirowały w powietrzu i wróciły krakać nad nimi... Gerda z głową zwieszoną, na rękach wsparty, nad końmi czuwał. Las milczał – niebo było czyste – owad tylko, wywołany słońcem do życia, brzęczał, gromadami unosząc się w powietrzu. Po krótkim spoczynku na konie siedli znowu... Stary się do chłopca zwrócił. – O strzałach, o krwi, o niczym ani słowa tam... Najlepiej byś nie mówił nic i niemego udawał... Niemcami oni nas tam zowią – choć my ich język rozumiemy... Słuchaj, co gadać będą, zda się to zawsze – ale udawaj, że ci ta mowa obca... Tak lepiej – milczeć. Spojrzał nań czekając, by mu Gerda oczyma odpowiedział. Jechali dalej a dalej. Słońce już się z wolna spuszczać zaczynało ku zachodowi. Brzeg rzeki wyniosły coraz się zniżał, wilgotniejsze otaczało ich powietrze – cień zalegał boru ściany – gdy w dali, nad zaroślami, pokazał się słup dymu siny... Stary zobaczywszy go drgnął z radości czy niepokoju – chłopak też weń oczy wlepił i zwolnili koniom biegu. Dokoła się las rozlegał stary, wysoki, gęsty, a łąka nad rzeką zwężała, płynącą ścieśnionym korytem. – W prawo otwarła się łąka, dokoła zasiekami drzew zrąbanych otoczona... Poza nią z szałasów jakichś, chałup z drzewa i chrustu, opasanych tynami wysokimi – dobywał się ów słup siny... Zbliżając się ku budom, coraz je lepiej rozeznać można było. U brzegu, podniesionego trochę, rzeki stały w prostokąt szczelnie zewsząd zamknięte. Od łąki odgradzały je kłody drzew i tyny, pokopane doły i powbijane pale. Na jednym z nich tkwiła zawieszona biała, od deszczów wypłukana, od słońca zwapniała czaszka końska. Dachy pokryte były kawałami dartymi drzewa, wiszarem i gałęźmi – ściany w słupy z chrustu plecione. W pośrodku tylko z kłód ogromnych w zrąb zbudowana wznosiła się chałupa-dwór, do której szopy wkoło przytykały, z nią razem obejście tworząc, w środku którego małe znajdowało się podwórze. Dojeżdżając, rudy podróżny zwolnił koniowi biegu – oczyma szukając, czy kogo nie zobaczy. Nie widać było żywej duszy. Wahał się jeszcze, jak dać znać o sobie, gdy u brzegu rzeki, na ogromnym, zbłąkanym tu od wieków kamieniu, ujrzał siedzącego starca, który niepostrzeżony od dawna go śledził oczyma. Ubrany był cały w bieli, nic nie mając na sobie oprócz odzieży z płótna grubego. Nogi miał bose, głowę siwą nieokrytą. Ogromna, długa do pasa broda piersi mu osłaniała. Biały wysoki kij trzymał w ręku. Koszulę na wierzch włożoną i do kolan spadającą obejmował pas czerwony. Żadnej zresztą nie miał ani ozdoby, ni broni. U nóg jego dwa psy leżały do wilków podobne – zaczajone, przypadłe do ziemi, oczyma krwawymi wiodące za podróżnymi... Drgały leżąc... i czekając, kiedy się rzucą. Twarz starca spokojna była i poważna, ogorzała, ze skórą jakby spękaną, tak ją fałdy i marszczki pokryły całą siecią gęstą. Nad oczyma siwymi dwa krzaki bujnych brwi sterczały najeżone. Suchą szyję, którą obnażoną widać było spod koszuli, jak twarz pokrajaną, brunatną – niby węże sine oplatały żyły pod skórą nabrzmiałe. W chwili gdy podróżny starca zobaczył, ten właśnie na psy zawołał groźno, ręką im wskazując w tył, za siebie, a kij podnosząc do góry. Podróżni stanęli... rozglądając się ciekawie. – Pokłon wam, stary Wiszu... – rzekł z konia nie zsiadając podróżny, uchyliwszy tylko głowę. – Pokłon wam. Każcie waszym psom do zagrody, bo by nas porozdzierały, a my starzy znajomi i dobrzy przyjaciele, choć nie swoi – a nie wrogi. Słowa te powoli wyrzekł starszy łamaną mową Serbów nadłabańskich – usiłując przybrać postawę i twarz uprzejmą. Stary patrzał, nic jeszcze nie odpowiadając. Na psy naprzód zakrzyczał groźno, aby szły precz, ukazując im zagrodę, bo warczały i zęby szczerzyły patrząc na przybyszów i coraz to się ku nim targały. Nie chciały odchodzić. – Gospodarz huknął w dłoń... Na głos ten zza tynu ukazała się ostrzyżona głowa parobczaka, który rozkaz zrozumiawszy psy zawołał, wpędził do obejścia i zamknął za nimi wrota... Słychać je było szczekające i wyjące w szopie. – Zdrów bywaj, Hengo. Cóżeście to znowu tak daleko w nasze lasy zawędrowali? – rzekł gospodarz. Rudy powoli z konia zlazłszy i dawszy go chłopcu, który na swoim pozostał – zbliżał się z wolna do starego. – Ha! po świecie się tak człek włóczy, ciekaw zobaczyć, jak tam gdzie ludzie żyją – począł mówić – przy tym też jakaś zamiana zrobi się może. Lepiej w spokoju mieniać czego u jednych zbytek, a drugim brak, niżeli napadać zbrojnie, a z życiem razem wydzierać. Ja – wy wiecie – człowiek spokojny, zaopatruję komu czego trzeba... aby żyć... Stary się czegoś zadumał. – Nie bardzo u nas mieniać jest na co... Skór i futer dosyć pewnie u siebie macie, bursztynu u nas niewiele. Myśmy też nie zwykli bardzo do rzeczy, które wozicie, swoim się radzi obchodzić... Igła z ości tak szyje jak żelazna. Popatrzał stary na ziemię i znowu się w sobie zadumał. – Zda się to przecie, co ja wożę – mówił powoli Hengo. – A skąd byście wzięli wszystko, co się z kruszcu robi, gdybyśmy wam tego nie dostawili... Do Winedy daleko... – Albo to kości, rogu i kamienia nie dosyć – rzekł stary Wisz wzdychając. – Był czas, że się ludzie tym obchodzili i dobrze im z tym było... Jakeście wy a drudzy wędrowni podwozić zaczęli swoje błyskotki, niewiasty nam popsuliście, chce im się ziarnek świecących na szyję i iglic gładkich, i guzów, i wszystkich tych zabawek... bez których teraz żadna nie stąpi. Nic by to nie było – ciągnął dalej, patrząc więcej w ziemię niż na przybyłego kupca – ale wy... wy dróg się do nas uczycie, tajemnice nasze wywozicie stąd... i tak samo przyjść może napaść, jak przyszły świecidła. Hengo po kryjomu błyskiem oczu bystrym zmierzył starego Wisza i rozśmiał się. – Próżna to obawa – rzekł. – Nikt o napaściach nie myśli... Ja nie jeżdżę cudzego podpatrywać, ale swoje mieniać. Wy mnie przecie znacie, nie pierwszy raz jestem u starego Wisza... Ja przyjaciel wasz... Żonę miałem z waszej krwi, serbską córkę... a z niej oto tego chłopca, który choć języka waszego nie umie – przecie w nim trocha tamtej krwi zostało. Wisz, który na kamieniu siadł, a na leżący naprzeciw drugi wskazał Hendze – pokiwał tylko głową. – Żonę mieliście Serbkę znad Łaby – odezwał się – mówiliście mi o tym. Ale jakeście do niej przyszli? Hę? Pewnie nie po jej woli? Roześmiał się Hengo. – Starzy jesteście – odparł – wam tego mówić nie trzeba. A gdzież to na świecie niewiast się o ich wolę pytają? Gdzie się inaczej żonę bierze jak ręką zbrojną? Tak jest u was, u nas i na całym świecie... Bo one woli nie mają. – Nie wszędzie – wtrącił stary. – Młodym woli nie dają, a stare u nas szanują. Choć im rozumu odmawiają, przecie duchy przez nie mówią i wiedzą one więcej niż wy... te – wiedźmy nasze... Potrząsnął głową; milczeli chwilę. – Na noc was o gościnę proszę – odezwał się Hengo. – Co mam z sobą w węzełkach, pokażę... Zechcecie co wziąć? dobrze – a nie będzie zgody? nie pogniewamy się o to. – O gościnę prosić nie trzeba – zawołał Wisz wstając. – Kto raz spał pod dachem naszym, zawsze ma pod nim spocząć prawo. My wam radzi. Kołacz i piwo, i mięso się znajdzie; baby strawę wieczorną już warzą. Chodźcie ze mną. Wisz wstał z kamienia i przodem go wiodąc, ku wrotom się skierował.\nRozdział II Gdy stary na kamieniu siedząc rozmawiał z przybylcem z tej ziemi, którą krajem „niemych”, języka narodu nieznających zwano – zza tynu i zagród głów ciekawych zaczęło się ukazywać mnóstwo. Rzadkością to było, ażeby w taką lasów głębinę i puszcz wnętrza docisnąć się śmiał obcy człowiek. Więc gdy się ukazali ludzie i konie nieznane, a parobczak począł psy zamykać – co żyło w zagrodzie, choć z dala i przez tynu wierzchołki, przez płotów szpary, biegło się dziwić obcemu. Widać było białe chusty niewiast zamężnych, włosy dziewcząt z wiankami zielonymi, głowy mężczyzn z długimi włosy i postrzyżone parobków, i dziecinne oczy przelękłe spośród gęstych kudełków, którymi się im czoła jeżyły. Podnosiły się one nagle i niknęły, ukazywały i pierzchały... Stare nawet baby drżąc wyglądały zza płota, a że się obcego lękały, rwały trawę i ziemię rzucając je na wiatr i pluły przed się, aby im jakiego nie rzucił czaru. Stara Wiszyna, a imię jej było Jaga – zobaczywszy, że się wiodą ku wrotom z gościem rudym, wystąpiła, usta zakrywając fartuchem, naprzeciw mężowi, dając mu gwałtowne znaki, aby z nią pomówił na osobności. Już się do wrót zbliżali, które im otwierać miano, gdy im zastąpiła drogę. – Po co tu obcego, Niemca wiedziecie? – szepnęła wylękła. – Możnaż to wiedzieć, co on z sobą niesie? Jakie on uroki rzucić może? – Ten ci to sam, Hengo znad Łaby, co to naszyjniki przywoził i szpilki, i noże... Przecie się nam nic nie stało... Nie ma się go co obawiać, bo kto za zyskiem goni, temu czary nie w głowie. – Źle mówicie, stary mój – odparła Wiszowa. – Gorsi to ludzie od tych, co z nożami i maczugami napadają. Ano wola twoja, nie moja... I szybko ustąpiła mrucząc, nie oglądając się już za siebie, aż weszła do dworu wewnątrz zagrody. A że na inne niewiasty w podwórku po kątach poprzytulane skinęła, pierzchnęły wszystkie, chowając się, gdzie która mogła. Parobków tylko kilku i dwu synów gospodarza zostało. Hengo wszedł rozglądając się trwożliwie, choć męstwem nadrabiał. Chłopak jego z konia nie złażąc z nim wjechał w podwórze. Ludzie wszyscy stali, patrząc na nich ciekawie i szemrząc miedzy sobą. Wisz prowadził do świetlicy. Chata w zrąb na mech budowana, stara – w pośrodku się wznosiła, wyżej nad inne szopy – drzwi do niej wiodły z progiem wysokim, ale obyczajem starym bez zamka żadnego, bo ich nigdy nie zawierano. Z sieni w lewo była izba wielka. Tok w niej ubity gładko, posypany był zielem świeżym, w głębi ognisko z kamieni stało, na którym nigdy ogień nie gasnął. Dym się dobywał z niego przez nieszczelny dach ku górze. Ściany i belki, i wszystko szkliło się od niego czarno. – Dokoła przy ścianach ławy na pniach były przymocowane... W rogu stał duży stół, a za nim dzieża do mieszania chleba, białym płótnem okryta... Nad nią wisiały wianki już poschłe i wiązki różnego ziela. Na stole, ręcznikiem szytym zasłanym, chleb też nadkrojony leżał i nóż przy nim mały. U drzwi na ławie stał ceber z wodą i czerpakiem. W kącie, w głębi widać było żarna małe i kilka bodni chustami poosłanianych. Niewielkie okno zasuwane wewnątrz okiennicą stało teraz otworem, tyle światła wpuszczając, ile go do rozpatrzenia się w izbie było potrzeba. Gdy Wisz i Hengo przestąpili próg, stary podał rękę gościowi i pokłonił mu się mówiąc, a zarazem wskazując. – Oto chleb, oto woda, oto ogień i ława – jedzcie, pijcie, ogrzejcie się, spocznijcie i niech dobre duchy będą z wami. Hengo się niezgrabnie pochylił. – Błogosławieństwo temu domowi! – odezwał się krztusząc. – Niech go choroba omija i smutek. To mówiąc na ławie przysiadł, a Wisz ukroiwszy chleba kawałek rozłamał go z nim i do ust podnosząc zjadł, co też i obcy uczynił. Trwało to chwilę... gość już był uroczyście przyjęty i pozyskał prawa pewne. Niewiasty się nie ukazywały, ale że na cudzoziemca przez szpary patrzeć musiały, znać było z tego, że szepty i stłumione śmiechy dolatywały do uszu jego. – Teraz – odezwał się Hengo po chwili – kiedyście mnie przyjęli w gościnę, póki jeszcze dzień jasny, pokażę wam, co wiozę z sobą... Niech oczy widzą, że zwodnictwa nie ma... a jest popatrzeć na co! Stary nic nie mówił, ruszył się tedy ku drzwiom; jeden z czeladzi do szopy go poprowadził, gdzie już konie z chłopcem stały. Gerda spoczywał na drzewie siadłszy, ciekawie się rozglądając i przysłuchując... Sakwy przy nim na ziemi leżały. Hengo ujął z nich dwie i z taką siłą i zręcznością zarzucił je sobie na ramiona, jakby unikał pomocy obcej lub chciał się popisać ze zręcznością. Przez podwórze też, niosąc je, umyślnie zdawał się stąpać lekko i zwinnie, jakby wcale obarczony nie był. Pochyliwszy się nieco we drzwiach, wszedł do dworu i tu, przy okienku, około ławy szerokiej sznury rozplątywać począł. Chłopcy domowi ciekawym go otoczyli kołem. Z wielką wprawą i zręcznością Niemiec sakwy otworzył, pomyślał chwilę i obejrzawszy się ku staremu, zaprosił go ku sobie. – Ale, cóż to?... Wy sami tylko – odezwał się. – A niewiastom waszym ani nawet oczu nacieszyć nie dozwolicie? Jam już człek niemłody, mnie też ani się wstydzić, ani lękać nie macie powodu. Wisz zawahał się nieco, potem ręką dał znak i sam podszedł ku drzwiom bocznej komory. Tu stara Jaga na straży stała, drzwi sobą zapierając, ale nie pomogły groźby jej i obawy; gdy stary gospodarz dał swobodę, niewiastki i dziewczęta tłumnie wpadły do izby. Pędziła je ciekawość, a strach hamował, i zaledwie wparły się do świetlicy wąskimi drzwiami, poczęły nazad uciekać. Pierwsza, co rudego Niemca oczy spotkała, krzyknęła i cofnęła się; za nią jak pierzchliwe stado pobiegły inne. Śmiechy, szepty i łajania Jagi razem zmieszane słyszeć się dały. Hengo tymczasem klęcząc przy ławie, dobywał z sakiew coraz coś nowego, ukradkiem ku drzwiom spoglądając. Oczy jego tam i sam ciekawie biegały, choć udawał, że tylko towarem swym jest zajęty. Lękając się i pragnąc, walcząc ze strachem i ciekawością, dziewczęta, jak woda na jeziorze, to się ode drzwi na izbę posuwały, to cofały nagle, jakby do komory nazad uciekać chciały. Niemiec, którego bystre oczy najwięcej siały trwogi, coraz mniej na pozór zważał, co się tam za nim działo, niby nie widział, niby się nie zajmował niczym, tylko towarem, który na ławie rozkładał. A było go pod dostatek, świecił i porywał oczy. Leżały naprzód igły długie do spinania chust, misternie się zamykające, a posplatane tak z kruszcu jasnego, jak gdyby plecione były ze lnu lub wełny. Niektóre z nich miały guzy błyszczące, inne poplątane były jak łodygi kwiatów, gdy zwiędną. Do wyboru było dosyć. Leżały dalej naszyjniki bogate, obwieszane blaszkami, kółkami i dzwoneczkami. Hengo je sobie do szyi przykładał, nic nie mówiąc, a pokazując, jak się na suknie bogato i pięknie wydawały. Jedne naszyjniki plecione były jak dziewcząt kosy, inne gładkie, z mocnego kruszcu, szyi od pocisku i strzały bronić mogły. Na długim sznurze cała kopa może kolców kruszcowych wisiała, nanizanych jak obwarzanki, które na rękach noszono. Były większe i mniejsze, i takie, co wężem rękę niewieścią aż do łokcia opasać mogły. Drugie, dla mężczyzn przeznaczone, mocniejsze były i grubsze. Pierścieni też miał Hengo do wyboru bogactwo wielkie, kowanych i plecionych, wyrzynanych mądrze i ozdobnie. Dla mężczyzn powabniejsze były siekierki długie, noże z pochwami, dłuta i kliny, na ramiona kładzione kręgi, których ani miecz, ani strzała przebić nie mogła. Te gdy na ławę wykładać począł, rzucili się chciwie parobcy, aż oczy im do nich zaświeciły i ręce zadrżały. Stary Wisz nawet przystąpił bliżej, a temu, z pochwy skórzanej wydobywszy go, podał Hengo mieczyk błyszczący, wykrojony jak liść kosaćca, u pięści piękną rękojeścią opatrzony. Gospodarz, w prawą go rękę ująwszy, uśmiechnął się rad, przypatrując się ostrzu, które od słońca świeciło. – Lepsze to – zawołał śmiejąc się Hengo – od waszych starych kości i kamieni; więcej wytrzyma, lepiej broni i wnukom służyć będzie. Czy człowieka, czy zwierzę dzikie, byle prawica silna – zmoże; a doma też tym wiele zrobić potrafi, kto umie. Gdy to mówił, a męski sprzęt ów ukazywał parobkom, niewiasty się powoli, jedna drugą naciskając, zbliżyły tak, iż prawie głowami nad ławą zawisły, pożerając oczyma spinki, pierścienie, naszyjniki i kolce. Hengo ostrożnie zwrócił na nie oczy. Wszystkie odziane były w bieli; przecież wśród czeladzi i służby rozeznać było łatwo między nimi dwie hoże niewiastki gospodarza i dwie córki jego w zielonych wiankach, z kosami długimi. Grubszym płótnem okryta czeladź z tyłu się trzymała. Z dwojga dziewcząt jedna, ta, która najbliżej stała, piękną była tak, że i między najcudniejszymi mogła otrzymać pierwszeństwo. Lice też miała bielsze i mniej opalone; znać może więcej siedząc za tkackimi krosnami niż po polu biegając. Biała i rumiana, z usty różowymi, wielkie oczy szafirowe wlepiała z kolei w pierścienie, to w cudzoziemca, to nimi wodziła po siostrach i braciach. Lecz wzrok się jej nie palił do tych błyskotek. Ręce trzymała na piersiach złożone, a śmielej rozglądała się niż towarzyszki. Na białej koszuli jej spływał sznur nieforemnych obłamów bursztynu, do których niebieskie i czerwone ziarna się mieszały. Na głowie ruciany wianuszek świeży zieleniał wesoło. Twarze innych śmiały się dziecinnie, jej lice smutno i poważnie patrzało. Między wszystkimi zdawała się panią. Hengo parę razy spojrzał ku niej; dziewczę zarumienione cofnęło się nieco; lecz wnet, odzyskawszy śmiałość, na pierwsze miejsce wróciło. Niemiec wziął nieznacznie z ławy jeden z pierścieni i na palcu go potrzymawszy przeciw oknu, wyciągnął ku dziewczynie. – Niech to będzie mój gościniec za gościnę – rzekł podając go pięknej córce Wisza, która zmieszana, dumnie spoglądając cofnęła się i potrząsnęła głową. – Przyjmijcie go, on wam szczęście przyniesie – rzekł Niemiec. Nie mówiąc nic, nie posuwając ręki dziewczyna cofnęła się powoli. Ojciec na nią spojrzał, potrząsła głową i skryła się za inne. Hengo więc podał go drugiej siostrze, która zapłonąwszy mocno rękę wyciągnęła fartuszkiem okrytą i podarek z radością przyjęła. Wnet bratowe i czeladź skupiły się około niej, aby to cudo oglądać. Szybko pobiegły z nim do komory... do matki... Słychać było szeptanie długie, jakby gniewne... a po chwili wyszła obdarowana, w końcu fartuszka niosąc zawinięty kawałek bursztynu ciemnego. Spojrzała na ojca, który głową skinął i nic nie mówiąc, na ławie go przed Niemcem położyła. – Weź to! – rzekł Wisz. – Nam się za gościnę podarków brać nie godzi. Z uśmiechem Hengo zabrał bursztyn, obejrzał go i wpuścił do worka, który miał pod suknią. Nim to jednak uczynił, splunął nań nieznacznie, aby czary odpędzić. Wisz zamyślony stał, na kiju się oparłszy, nóż obejrzany położył i milczał posępnie... Chłopaki szeptały między sobą, to biorąc ostrożnie z ławy siekierki i noże, to je z żalem nazad składając. W oczach ich łatwo czytać było, że się im tych skarbów chciało – ale gospodarz jeszcze się był nie odezwał – a bez niego nic się tu nie działo. Był głową domu i panem. Woli swej nikt tu nie miał, jeśli on mu jej nie podał... Hengo, co miał pod ręką rozłożywszy, patrzał zwycięsko po otaczających. Niewiasty wróciły, parobczaki stały... Milczenie panowało w izbie: wtem oczy starego padły na coś leżącego wśród innych ozdób na ławie, czego znać nie widział w życiu. Był to świecący krzyż z uszkiem... Do noszenia na szyi. Błyszczał tak jakoś, że oczy wszystkich zwrócił na siebie... – A to co jest? – zapytał stary, wskazując... Hengo zdaje się, że dopiero teraz postrzegł, iż go wydobył, i pochwycił skwapliwie. – A! to – zawołał zmieszany – to jest znak... Dla ludzi innej wiary niż wasza... który im szczęście przynosi... – Namże on by nie przyniósł szczęścia? – zapytał Wisz. Hengo zamilkł i schował go do worka... Nastąpiła znowu chwila milczenia. To schowane tak szybko godło tajemnicze obudzało ciekawość, lecz Niemiec już się z nim ukrył. – Trudno się to oprzeć – odezwał się gospodarz. – Kiedy samo co pod dach przychodzi, a do życia pomóc może. Za dawnych czasów, ledwie u księdzów i żupanów coś podobnego widzieć było można, teraz i my kmiecie ważyć się na to musimy. Nie wyjdzie z domu dziewka, żeby jej do wiana nie dać kolców i szpilek. Skinął na starszego syna, poszeptał mu na cicho... Wyszło ich zaraz dwu z izby. Wisz na ławie siadł i po jednemu odkładać począł, co dla siebie i swoich chciał zatrzymać – wybrał piękny miecz liściasty, siekierek kilka, młotów, nożyce, kilka pierścieni, dwa naszyjniki z wisiadłami... myślał i liczył, czy tego będzie dosyć. Wtem Hengo zdjął z ławy dwa chrzęszczące naramienniki i podniósł je do góry. – Staremu Wiszowi by się to zdało – zawołał – i przystało. – Po co? – rzekł gospodarz. – Chyba, aby mi synowie włożyli do mogiły... Na wojnę iść już nie myślę, na to są chłopcy dorosłe – a doma – co mi po tym? – Rzekliście do mogiły – odezwał się Hengo. – Niech was bogowie długo chowają – ano i do grobu to wziąć nie szkodzi... Wszak ci u was zwyczajem, że na stos się ubiera i zbroi, jak takiemu bogatemu kmieciowi przystało. Stary ręką zamachnął w powietrzu. – Co mi tam! – rzekł. – Chcieć i brać łatwo, ale co dać za to? Nie bardzośmy zapaśni. – Jużci choć bursztyn i skóry macie, bo wam tu do morza bliżej, a i w ziemi go tu kopiecie... Wisz patrzał na drzwi, skąd się powrotu synów spodziewał. Ukazali się też wkrótce oba, jeden dźwigając wór duży, drugi na plecach niosąc pęk spory skór różnych, powiązanych pyskami. Rozłożono to na ziemi, Niemiec chciwie w worku grzebać się zaczął, aż mu oczy błyszczały. Wydobywał po jednemu bryły mułem i ziemią okryte, gdzieniegdzie jasnymi obłamy połyskujące... W tych zdawał się świecić, jakby zamknięty płyn jakiś, który stężał i zmarzł na kamień. Skóry też zwierza zabitego zimą, włosem świeciły lśniącym, a gdy Niemiec palcami ich próbować zaczął, nic mu w nich sierści nie pozostawało. Dopiero się targ rozpoczął, milczący, bez słowa... Hengo odkładał, co mieć pragnął, stary głową trząsł i odrzucał... Razy kilka tak liczono skóry i to, co na stole leżało, ważono w rękach kawały bursztynu, ujmowano i dodawano. Wisz, to Niemiec trzęśli głową. Jeden to drugi coś ustępował, jeden narzucał, to drugi... Szło to powoli, niekiedy przestankami dzielone długimi, w ciągu których umowa zerwaną się zdawała. Hengo niby swój towar chciał pakować, chłopcy skóry brać zaczynali. Ociągano się z tym jednak, aż nareszcie Hengo rękę wyciągnął i stary w nią uderzył dłonią. Zgoda zawartą została. Wisz zgarnął licząc swój nabytek i natychmiast rozdzielać go począł, wśród powszechnych oznak radości. Ściskano go za kolana. Dwór cały odzywał się wykrzykami... Niemiec wiązał skóry i pakował bursztyny. Pot mu ciekł z czoła, napił się wody i usiadł na ławie. – Patrzcież no – odezwał się gospodarz – ileśmy to wam dać musieli, a wiele od was bierzemy. We dwie garście się to zmieści. Czemu wasze ma być tak drogie, a nasze tak tanie? Hengo uśmiechać się począł. – Naprzód – rzekł – tom ci ja niemal stawił życie, wioząc wam tu towar do dworu. Niezdrowo to przedzierać się lasami. A to, co ja wożę, tego ziemia nie rodzi, ani ludzie robią, ale duchy po pieczarach mieszkające, które małych człowieczków mają postać... Oni aż do wnętrzności ziemi za tym kruszcem wdzierać się muszą. Taki człowiek, jak ja, wiele świata przejechać musi, zanim się do nich dostanie i cokolwiek wyprosi. Ani dzień, ani dwa, ale miesiące i lata wędrować trzeba, nim się człowiek do nich dobije. Życie się stawi co dzień i od dzikiego zwierza, i od obcych ludzi, którzy radzi złupić podróżnego. Choć się rzeki i góry, i parowy zna, często się zbłądzi, głodem przymrze, nie dośpi... a rad, kto wyjdzie ze skórą całą. Co za dziw, że dużo wziąć potrzeba. Wam w las pójść za zwierzem, którego u was pełno, to zabawka – bursztyn samo wyrzuca morze albo ziemia rodzi... Wisz milczał słuchając. Parobcy i synowie rozstąpili się ku ognisku i w głąb świetlicy, każdy chwaląc tym, co otrzymał. Niewiasty szepcząc kryły się w komorze i jedna tylko córka gospodarza, piękna Dziwa, w przymkniętych drzwiach wyglądała ciekawie. Rozmawiali powoli, słuchano ich pilnie. – A jeśli wam tak ciężko i niebezpieczno – mówił stary – po co wędrujecie? Macie swoją chatę i pole? Hengo brwi namarszczył. – Dlaczego wy na łowy idziecie, choć zwierz bywa dziki? Człowiek się rodzi do swojego życia i odmienić go nie może. Nie tyle za bogactwami goni, co za dolą swoją, która go w świat pędzi. Narody całe płynęły nieraz kędyś ze wschodu... ze starych siedzib na nowe, albo to im tam ziemi brakło? Tak i mnie duch mój włóczyć się każe. – A dużoście już świata zjeździli? – zapytał Wisz. Hengo się uśmiechnął. – Tak dużo, że nie zapamiętam, z ilu rzek piłem wodę, przez wiele gór wierzchołkim się przedzierał, widziałem dwa morza... a języków, którem słyszał, nie zliczę... a ludzi różnych... – Przecież ze wszystkich narodów naszych pono najwięcej – odezwał się stary – My, Polanie, rozmówić się możemy i z tymi, co u Odry, i co nad Łabą siedzą, i z Pomorcami, i z Ranami na Ostrowiu, i z Serby, i z Chrobaty, i Morawiany, i aż do Dunaju... i dalej. A któż policzy... jest nas jako gwiazd na niebie. – Hm! – mruknął Hengo – i nas też niemało... – A ziemi też dla wszystkich dosyć – dokończył Wisz. – Każdy u siebie doma ma, czego mu trzeba – ziemię matkę pod nogami, słonko nad głową, wodę w strumieniu, chleb w rękach. Hengo słuchał milczący. – Tak ci jest – rzekł – przecie jedni drugich nachodzą – i z głodu, i z chciwości, i dla niewolnika, gdy go zabraknie. – Dzieje się tak u was – przerwał stary. – My wojny nie pragniemy ani w niej smakujem. Nasi bogowie pokój miłują jako my. Niemiec się skrzywił. – Kto wam tu co zrobi? – mruczał. – Kraj szeroki, pustynie – łatwo by wejść, ale wynijść trudno. – Myśmy też – rzekł Wisz – od was się nauczyli bronić i wojować, bośmy tego dawniej nie znali. Prawda, że tam u zachodu wasze duchy lepszy oręż kują, ale i nasz kamień stary, i pałka niczego. – Myśmy już o kamieniu zapomnieli – odezwał się Hengo – pogrzebaliśmy stare młoty po mogiłach i już ich prawie nie widać. Nie zdał się już teraz kamień, gdy o kruszce łatwo, a ludkowie nasi po pieczarach coraz więcej go znoszą. – My też mamy go od morza i od lądu, z różnych stron przywożonego – ciągnął Wisz – przecie dzieci uczymy kamień szanować, bo go pierwsi bogowie pokazali, jak obrabiać, praojcom naszym. I każdemu do grobu wkładamy młot – siekierę bożą, kamienną, aby się u swoich bogów nią wyświadczył, kim jest i skąd idzie. Inaczej by go nie poznali. A będzie tak na wiek wieków i u wnuków naszych. Hengo słuchał ciekawie. Wtem stary podniósł się z ławy i sięgnął ręką na półkę, ponad dzieżę chlebną, gdzie rzędem leżały młoty i siekiery kamienne, pooprawiane w drzewo i powiązane mocno. Ujął ich kilka w rękę pokazując Niemcowi. – Po dziadach, pradziadach myśmy je odziedziczyli – mówił. – Biły one ofiary bogom i łby wrogom, i zwierzom rogi. Gdyby nie kamień, nie byłoby człowieka i życia. Z kamienia powstał człowiek i kamieniem żył. Z niego wyszedł ogień pierwszy, żyto kamień starł na mąkę – i błogosławiony jest. Wasz kruszec zjada woda i ziemia, i powietrze, a kamienia nieśmiertelnego nic nie pożre. To mówiąc młoty swe z poszanowaniem na półce położył. W ciągu rozmowy niewiasty służebne koło ogniska się kręciły rozpalając je. Przez drzwi od komory otwarte dozorowała je Jaga. Pracowały z nimi niewiastki i córki, tylko Dziwa w wianku, z założonymi rękami z dala się temu zachodowi przypatrywała. Najmłodszą była w domu, najpiękniejszą i najukochańszą, a pieśni najśliczniejsze śpiewała. Matka ją najciekawszych baśni uczyła, ojciec najstarszymi podaniami karmił. Wiedzieli wszyscy, że ją duchy nawiedzały, że we snach szeptały jej o tym, o czym nikt, ani ojciec, ani matka, ani siostry nic nie wiedziały. Kto chciał wiedzieć przyszłość, jej pytał – pomyślała, popatrzała, powiedziała. A pieśni się u niej rodziły tak jak na wiosnę nad strumieniem kwiaty. Gdy na rozstajach i u świętych zdrojów ofiary składano, nikt tam nie przodował, tylko ona jedna i szanowali ją wszyscy, a z młodzieży nikt nawet spojrzeć na nią nie śmiał zuchwale. Wszyscy wiedzieli, że ją sobie duchy wybrały za oblubienicę. Dlatego, gdy drugie siostry i bratowe same w las się iść lękały, tam gdzie duchy latają unosząc się nad strumieniami, nad jeziorami, nad górami i wąwozami – Dziwa szła śmiało, wiedząc, że się jej nic złego nie stanie, że niewidzialna ręka zwierza i wilkołaka odegna, smoka i węża nie dopuści. U ogniska warzyła się i piekła wieczerza, a że gość był w chacie, dostatniejsza niż powszednio. Ćwierć kozłowa obracała się u ognia, w wielkim garncu warzyło mięsiwo z krupami. Jaga też zawczasu w cebrzyk drewniany utoczyć kazała piwa, jeden z chłopców przyniósł miodu, który tylko dla gości dawano. Znać było dostatek w domu, bo i nabiału nie brakło, zwierzyny, kołacza i chleba. Wszystko to na stół zniesiono, a Wisz skinieniem gościa zaprosił; sam siadłszy w rogu, gdzie jego miejsce było. Niżej na ławach synowie siedli, a niżej jeszcze parobcy... Dziewki i niewiasty, nie śmiejąc usiąść z mężczyznami, służyły. W milczeniu zabrano się do mięsa palcami je odrywając, tylko Hengo noża na skórzanym pasku dobywszy, dla siebie krajać je zaczął. Na ten obcy zwyczaj dziwnie patrzano, bo krom chleba dużego wszystko się palcami brało i jadło. Postawiono garnuszki i czerpaczki przed siedzącymi z wodą, piwem i miodem. Wisz zlał trochę na ziemię... Głodny podróżny raczył się i popijał do syta, a nierychło mu na myśl przyszło, iż dziecko głodne w szopie przy koniach zostawił. Szepnął więc coś staremu Wiszowi, który głową pokiwał. – Jedzcie spokojnie – rzekł. – Nie zapomną o nim – u nas obyczaj nie tylko o panu pamiętać, ale i o sługach, a gdybyście psy mieli z sobą, i te by głodu nie zaznały. Zwierzęta też, którym bogowie mowę odjęły, kto wie, co w sobie noszą? Przecie naszą mowę rozumieją, w życiu nas strzegą, a po śmierci żałują. Mówił to właśnie patrząc na psy swoje, które dobywszy się z zamknięcia, gdy zwietrzyły wieczerzę, wcisnęły się do chaty i pod stół, kości gryząc, które im rzucano. Słońce się miało ku zachodowi, gdy najadłszy się i napiwszy, Wisz wstał, tuż za nim wszyscy z ław ruszyli. Podniósł się i Hengo; miejsce opróżniając dla niewiast, wyszli na podwórko z chaty. Stary, na kiju się opierając, Niemca z sobą powiódł ku rzece, dawszy mu wprzód sakwy zrzucić w szopie, bo się nazajutrz do dnia w drogę wybierał. Siedli znowu oba na tych samych kamieniach nad wodą. W łozach śpiewały słowiki... Nad błotami zwijały się czajki krzykliwe i niespokojne, w lesie kukułka coś liczyła po jednemu, a na moczarach bąk kiedy niekiedy jak stróż na czatach – hukał... z daleka. O kilkanaście kroków od nich dwa bociany, których gniazdo na szopie widać było, wieczorną odbywały przechadzkę, dzióbiąc żabki przestraszone... To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Stara_basn-ebookRO/p0065987i006" target="_blank" title="Stara baśń [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Stara baśń [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Osteopatia w złym tyłu, Ortopedii i Traumatologii, ból pleców\ndom>Ortopedii i traumatologii>Osteopatia za złe tyłu\nWedług danych, w leczeniu kręgosłupa, 50%przypadków nie powoduje lub przynieść tylko chwilową ulgę. Dlaczego środki są nieskuteczne? Twierdzenie osteopatii, że często przyczyną bólu nie leży w kręgosłupie. I łatwo jest, aby pozbyć się bólu, jeśli diagnoza jest poprawne.\nWielkość chorób brzucha i kręgosłupa\nStanowisko nerek i ból pleców\nMetoda leczenia osteopatii\nOsteopatia - jest stosunkowo nowym w Rosjigałęzią medycyny, która uważa, że ciało ludzkie jako połączonego kompleksu narządów i układów. Mniejsze odchylenia w jednym systemie mogą powodować zauważalne zaburzeniom drugi z trzecim i bólu. W takiej sytuacji jedynym leczenia co dolega - to wyeliminować wpływ, a nie przyczynę eliminacji. Od pewnego czasu, ból puścić, ale potem wraca ponownie. Który rozwija się wielu chorób przewlekłych, w tym te związane z kręgosłupem.\nJak kształt brzucha i chorób kręgosłupa? Okazuje się, że najbardziej bezpośredni związek. Brzuszek zaczyna zwisać i wybrzuszenie nieco, gdy wypadnięcie jelita. Zjawisko to obserwuje się u wielu kobiet (zwłaszcza po porodzie) i mężczyzn. To nie jest chorobą - tak rozciągnięte więzadła, które wspierają narządy wewnętrzne, a przemieszczenie ostatniej dół do przodu.\nAle kryje się jedna z przyczyn poważnegoChoroby kręgosłupa. Fakt, że jest zamocowana więzadła jelita do kręgosłupa, a przesunięcie masy ciała powoduje dodatkowe obciążenie kręgami.\nW celu utrzymania pozycji pionowej osobymimowolne napięcie mięśni talii. Stałe napięcie mięśni powoduje również bóle pleców i prowadzą do przyspieszonego rozwoju choroby zwyrodnieniowej dysku, rwa kulszowa i innych dolegliwości.\nW tej sytuacji, jedynie leczenie kręgosłupa dajetymczasowa poprawa, ponieważ przyczyną bólu powtarzał. Osteopath może powrócić do miejsca jelita (Praca ze sznurków, przepony), a tym samym wyeliminować zagrożenie niebezpiecznych chorób kręgosłupa. W tym samym czasie, i poprawić swój wygląd - kto nie chce, aby pozbyć się wybrzuszenia brzuch!\nCzęsto ludzie cierpią z niewytłumaczalne niemychból - ból pleców, w pachwinie, w kolano. Jednak badania pokazują, że wszystko jest w porządku, a lekarze wzruszają. Ale prawdziwym powodem udręki jest daleko od bolesnej miejscu.\nJeden z mięśni znajdujących się w jamie brzusznejodpowiedzialny za pionowej pozycji ciała, zwany lędźwiowo-biodrowych (MRP). Na szczycie MRP są nerki, często z uwagi na ich złej pozycji (nerka jest obniżona, zwijana i tym podobne), jest napięciem stałym MRP. Konsekwencją może być tępy ból w dolnej części pleców, szczególnie w godzinach wieczornych, gdy zmęczenie mięśni kumuluje.\nInna część jego MRP jest przymocowany do wewnętrznejudo, tak nieugięty nacisk na mięśnie powoduje pojawienie się tępy ból w pachwinie lub kolana. Oczywiste jest, że powyższe objawy nie mają nic wspólnego z chorobą kręgosłupa. Doświadczony osteopatii dla dwóch lub trzech sesji poprawi złą pozycję i nerki, aby pozbyć się bólu ludzkiego.\nWewnątrz nasza klatka piersiowaprzepony, która oddziela płuca z układu pokarmowego. Jego mięśnie nóg membrana jest przymocowana do kręgosłupa. Podczas wdechu przepona opada (płuca rozszerzają) i wznosi (płuca są kompresowane) podczas wydechu.\nBezpośrednio pod membraną jest wątroba. Nawet niewielki wzrost w wątrobie (z powodu choroby zapalnej, kamieni żółciowych oraz innych przyczyn) nie przenika całkowicie pominięte. W rezultacie, nogi membranowe nigdy odpocząć, z którego prędzej czy później pojawia się uczucie bólu w plecach. Nawiasem mówiąc, naprężenie membrany i tym samym bolesne objawy z tyłu są często zakłócenia z wątroby, żołądka i innych organów wewnętrznych.\nW takich przypadkach nie ma leczenia kręgosłupaEliminuje przyczyny bólu i może zapewnić jedynie chwilową ulgę. Osteopatii bada pacjenta, identyfikuje odchylenia i koryguje położenie narządów wewnętrznych, w celu wyeliminowania przyczyny bólu.\nTeraz na Zachodzie, osteopaci, lekarze nie mniej popularne niż psychoanalityków. W wielu rodzinach, osteopatii - rodzaj lekarza rodzinnego, aby rozwiązać główne i drobnych problemów zdrowotnych.\nPomimo mylące nazwy uderzeniami,oferty osteopatii ze wszystkich wewnętrznych narządów ludzkich, nie tylko układu kostnego. Wszystkie procedury - diagnostyka i leczenie - osteopatii wykonuje tylko rękami. Postępując w ten sposób, że nakłada najwyższe wymagania.\nPo pierwsze, musi znać anatomię i genialnyfizjologia człowieka: co, gdzie i jak są umieszczone, co dotyka i współdziała jako organ przemieszczenia odbija się na innych, konsekwencje są skurcze i napięcie w niektórych mięśni lub więzadeł.\nPo drugie, osteopatii jest uprawniony do najwyższegowrażliwe palce osiągnięty przez lata specjalnego szkolenia. Na przykład, jeden ze standardowych ćwiczeń taki specjalista - znaleźć ludzkie włosy 20-30 arkuszy papieru. Dlatego osteopatii znajdzie palce takie nieprawidłowości, które nie reagują urządzeń: najmniejszego naprężenia wewnętrzne, naruszenie lokalizacji i rytm poszczególnych narządów.\nFakt, że wszystkie narządy i układy człowiekanieustannie pulsują, ale wielkość tego tętnienia jest bardzo mała. Zbadanie tych mikro wahań napięcia w tkankach i więzadeł, można złapać odchylenie od normy oraz określenie ich źródła. Osteopath traktuje nie tylko obszaru dotkniętego następujące skarg pacjenta.\nPo pierwsze, bada ciało jako całość i patrzącŹródłem problemu. Może być z dala od bolesnego obszaru. "Po wysłuchaniu" ręce ciała, ekspert stwierdzi, że nie jest w porządku i gdzie skierować wysiłki leczenia. Aby stać się osteopatii, sprawdzonym lekarz musi przejść szkolenie trzyletni w specjalistycznym ośrodku szkoleniowym.\nNastępnie, przy użyciu specjalnych technik lekarz usuwaNapięcie i ostrożne ruchy jak gdyby delikatnie popychając narządów i tkanek, oferując na stanowisku, że obecna sytuacja jest najlepsza. Osteopaci w zasadzie nie należy używać szorstkich techniki, wierząc, że gwałtowne metody są nieskuteczne.\nznowu: rozwiązywać problemy w podobny sposób pod wpływem siły tylko dla profesjonalistów, aby dokładnie przeanalizować strukturę i relacje z ludzkiego ciała, w stanie czuć najmniejszego klip w tkankach i są w stanie go zdjąć.\nOsteopaci traktować te same choroby co regularnelekarzy. Pomagają zarządzać pacjentów z bólem pleców, choroby przewodu pokarmowego. Dobre wyniki uzyskuje się w leczeniu chorób ginekologicznych, problemy odzysku po porodzie, przewlekłe bóle głowy, syndrom chronicznego zmęczenia. Osteopaci nie są magami, więc też nie zawsze są w stanie pomóc. Na przykład, praca nie będzie leczyć skoliozy żaden lekarz. Ale to nie znaczy, że człowiek jest skazany na cierpienie. Jeśli pracujesz z sąsiednich mięśni, może znacznie poprawić samopoczucie pacjenta.\nSą to ekskluzywne przedmioty. Z kolcami, na przykład, nikt nie pracuje za wyjątkiem osteopatów. Ponieważ zrosty narządów wewnętrznych, jak trzymać się razem trzymać się razem i przenieść w odpowiednie miejsce (na przykład, przez cesarskie cięcie jelita przykleja się do macicy). Co prowadzi do różnych negatywnych skutków Stres klej może obrócić się z powrotem i ból i zaparcia i bóle głowy. Zrosty z pewnością nie są jasne, ale jest możliwe, aby radykalnie poprawić sytuację. W leczeniu przewlekłych zrostów wykryte Osteopathic wektor sznury naprężające rozciągnięte w ich naturalnych rozciągliwość i sąsiednich narządów przesunięte tak, aby nie kolidowały ze sobą. Innymi słowy, w celu optymalizacji trwałości organów w nowej sytuacji.\nWiększość obywateli rosyjskich z możliwościamiOsteopatia jest obca wielu, nawet słowa tego nie słyszał. Ale sytuacja szybko się zmienia. Będąc w recepcji osteopatii, wielu pacjentów prowadzi do członków rodziny, przyjaciół, współpracowników. Więc krąg wtajemniczonych szybko rośnie, a Rosja dogania cywilizowanego Zachodu w tej dziedzinie.\n"Atarax" - instrukcje użytkowania


Strona główna » Samochody » Aktualności - samochody » Nadjeżdża Audi RS Q3 na sterydach\nTagi: Audi, 4x4, Targi motoryzacyjne, Audi RS Q3\nNowa wersja Audi RS Q3 Performance gwarantuje kierowcy sprint do setki w czasie zaledwie 4,4 sekundy. Ten sportowy crossover wejdzie na rynek już za kilka miesięcy.\nW porównaniu ze "zwykłym" Audi RS Q3 w wersji Performance zwiększono moc silnika 2.5 TFSI. Dokładnie o 27 KM – czyli aż do 367 koni. Maksymalny moment obrotowy o wartości 465 Nm dostępny jest w przedziale od 1625 do 5550 obr./min.\nKierowca RS Q3 Performance może liczyć na prędkość maksymalną wynoszącą 270 km/h. W cyklu mieszanym zgodnym z wytycznymi NECD samochód spala według danych fabrycznych od około 8,6 litra benzyny na 100 km.\nStandardową, 7-stopniową automatyczną skrzynię biegów S Tronic zorientowano na sportowe osiągi. Dwusprzęgłowa przekładnia charakteryzującą się bardzo krótkim czasem przełączania biegów. Cały proces zmiany przełożeń odbywa się automatycznie, ale prowadzący może zmieniać biegi samodzielnie za pomocą manetek przy kierownicy.\nBez dodatkowej opłaty nimiecka marka oferuje pakiet stylistyczny RS Performance. W jego skład wchodzą dwubarwne siedzenia w kolorze czarno-niebieskim. Inne elementy – takie jak sportowa kierownica skórzana RS, kołnierz dźwigni zmiany biegów, środkowy podłokietnik i dywaniki – ozdobione są kontrastowym niebieskim szwem.\nDekoracyjne wstawki wykonane z niebieskiego karbonu, gdzie w karbonowy materiał wpleciona jest niebieska nić, stanowią uzupełnienie tej kombinacji.\nPremiera RS Q3 Performance odbędzie się w marcu podczas salonu w Genewie. Dostawy do klientów rozpoczną się zaś w drugim kwartale 2016.\nAudi RS Q3 - nowy SUV w rodzinie\nBMW serii 6 Coupe - klasyczna piękność


The Mexican w Manufakturze – fajne żarcie i miła obsługa | eHandel.pro – blog o zakupach w sieci…\n← empik.com – czasem naprawdę tanio\nXsale.pl – tanie ciuchy i buty sportowe →\nWczoraj były urodzinki mojej M. – i to całkiem okrągłe 😉 Postanowiliśmy zjeść urodzinowy obiad w Mexicanie w łódzkiej Manufakturze. Nie byłem tam całe wieki – pierwsza wizyta jeszcze za czasów kiedy o Manu nikt nawet nie myślał a jedyną Mexicaną w Łodzi była ta na Pietrynie. W południe padła propozycja od M. – może pójdziemy do meksykańskiego fast-fooda w postaci The Mexican? Szybka decyzja – to dobry pomysł.\nNajpierw trzeba by znaleźć numer telefonu do nich – wujek google szybko namierzył linka. Stronka internetowa wieje starością i widać, że artretyzm ją dawno zjadł – szok, że knajpa sieciowa – a taką jest The Mexican pozwala sobie na trzymanie takiego zabytku na serwerze (pamiętam takie projekty z podstawówki, a było to sporo latek temu 😉 )\nWracając do samej knajpy… Zadzwoniłem na podany na stronie numer telefonu, zamówiłem stolik na konkretną godzinę. Przy okazji rozmowy powiedziałem, że to urodzinowy obiad, Pani od razu zaproponowała dwie wersje uczczenia, ale o tym później.\nPrzyszliśmy na umówioną godzinę, stolik czekał już na nas. Profilaktycznie zamówiłem stolik wewnątrz, ale pogoda była naprawdę łaskawa w dniu wczorajszym, więc postanowiliśmy w miarę możliwości usiąść jednak na zewnątrz. Na szczęście to środek tygodnia, więc były jeszcze wolne miejsca. Szybko pojawił się przy nas kelner – położył na stoliku wizytówkę ze swoim imieniem, ładnie się przedstawił i podał menu.\nPo przewertowaniu kilku stron karty dań prawie wiedzieliśmy co chcemy. Ciekawa rzecz – mają tam tzw. darmową dolewkę napojów(tylko sprite/cola/fanta). Darmowa dolewka jest w sumie dość uciążliwa bo dystrybutor napojów jest na piętrze przy kuchni, więc trzeba latać ze szklanką – jeśli chce się więcej napić. Taki „chłyt” marketingowy. Sławne schody rzeczywiście są pierońsko śliskie, więc tym bardziej odechciewa się latać po nich ze szklankami.\nZ pomocą kelnera wybraliśmy przystawkę i danie główne, moja luba zamówiła sobie drinki – tym razem ja prowadzę 😉 Dość długo czekaliśmy na podanie potraw (mam cichą nadzieję, że szykują je na bieżąco i to było przyczyną). W końcu na naszym stole wylądowały przystawki:\nJa zamówiłem paluszki serowe, moja M. – panierowane kalmary. Na stole pojawiło się również naczynie z plasterkiem cytryny do obmycia rąk – fajny patent, szczególnie po jedzeniu kalmarów 😉\nPrzystawki były naprawdę bardzo smaczne – zaserwowały nam miły początek dalszej wieczerzy. Oczywiście do przystawek dostaliśmy zamówione napoje + drinka.\nJak skończyliśmy pałaszować to co widać na górnej fotce kelner zabrał brudne naczynia i po kilkunastu minutach podano dania główne. Dla mnie Fajitas, dla M. szaszłyk drobiowy. Obydwa dania podane na fikuśnych – kamionkowych naczyniach. Do Fajitas dostałem koszyczek z tortillami pszennymi i dowcipną ulotką jak się je przy pomocy placka tortilli…\nJak wiadomo meksykańskie żarcie jest pełne rożnych sosów i w tej materii knajpa dba o swoich Klientów – Kelner przyniósł jednorazowy śliniaczek 😉 Rozweseliło mnie to na maxa, z początku potraktowałem jako żart, ale szybko się przydał 😉 Pomysł genialny w swojej prostocie i zapewne uratował nie jedną męską koszulę w tej knajpie 😉\nPrzyszedł czas na dania główne – nie były jakoś super wielkie (jak np. w opisywanym przeze mnie Presto), ale wystarczające i sycące. Teraz – po dniu mogę powiedzieć że wszystko było świeże – brak skutków ubocznych 😉\nJuż prawie na sam koniec – po delikatnym przypomnieniu, że moja M. ma dzisiaj urodzinki kelner puścił tylko oczko i zniknął na kilka chwil – wrócił z całą ekipą ładnych pań ( w sumie to pewnie moja luba była mniej zadowolona ode mnie 😉 ), każda miała w ręku sztuczne ognie a M. dostała puchar ze słodkościami, zaś ekipa odśpiewała jej 100 lat. Ależ to było miłe – a zaskoczenie M. – bezcenne 😉 Słodkości niestety już nie zmieściliśmy, choć pomagałem jak mogłem.\nNa koniec prośba o rachunek i dałem info o płatności kartą – Pan przyszedł z czytnikiem, transakcja szybka, bez zbędnego czekania. Oczywiście napiwek powędrował w gotówce (swoją drogą nie rozumiem buraków co nie dadzą miłej obsłudze chociaż kilku złotych napiwku).\nZ ciekawych rzeczy – w trakcie jedzenia kelnerka rozpaliła pochodnie zlokalizowane wokół ogródka – bardzo fajnie to wyglądało i zachęcało do dalszej meksykańskiej biesiady.\nOgólnie wizytę w Mexican’ie będę wspominał bardzo pozytywnie, jedzenie bardzo smaczne, ceny całkiem OK a obsługa bardzo miła i pomocna. Polecam!\nTen wpis został opublikowany w kategorii Podboje podniebienia i oznaczony tagami jedzenie łódź, knajpa łódź, mexican, mexican manufaktura, mexican opinie, mexicana, the mexican. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n1 odpowiedź na The Mexican w Manufakturze – fajne żarcie i miła obsługa


Francja chce przekroczyć cele porozumienia klimatycznego z Paryża - Klimat i biznes\nPAKIET KLIMATYCZNY 2030\nStrona główna » Energetyka »\tKlimat i biznes\nFrancja chce przekroczyć cele porozumienia klimatycznego z Paryża\nFrancja pójdzie dalej w walce o ochronę klimatu na Ziemi, wykraczając poza swoje zobowiązania z porozumienia zawartego w grudniu 2015 roku w Paryżu - powiedział w środę rzecznik rządu Christophe Castaner. Lista konkretnych działań ma być gotowa w ciągu 15 dni.\nTo reakcja Paryża na ogłoszoną w ubiegłym tygodniu decyzję amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa o wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z paryskiego porozumienia.\nMorawiecki o polityce klimatycznej: naszym celem jest złoty środek\nNiemcy nie realizują celów klimatycznych i wciąż pozostają krajem węgla\nTegoroczny Petersberski Dialog Klimatyczny rozpoczęty\nFrancja ogranicza prędkość na drogach lokalnych do 80 km/godz.\n"Celem prezydenta (Emmanuela Macrona) i (ministra ekologii) Nicolasa Hulota jest wyjście poza cele, jakie wyznaczyliśmy sobie w ramach porozumienia paryskiego" - oświadczył Castaner po środowym posiedzeniu rządu pod przewodnictwem Macrona.\nZaprezentowana w ciągu najbliższych 15 dni lista konkretnych działań ma wskazać, gdzie Francja może przekroczyć swoje dotychczasowe zobowiązania.\nPonadto francuski rząd przygotuje stronę internetową, która ma przyciągnąć do Francji badaczy zajmujących się zmianami klimatycznymi z USA i innych krajów. Ma być również adresowana do przedsiębiorstw zainteresowanych innowacjami w dziedzinie walki z globalnym ociepleniem.\nWe wtorek Macron i Hulot spotkali się z przedstawicielami organizacji pozarządowych, firm i badaczy zajmujących się zmianami klimatycznymi.\n"Francja chce wykorzystać obecny moment. Decyzja prezydenta Trumpa daje nam okazję do przyspieszenia decyzji i działań" - powiedział we wtorek anonimowy przedstawiciel Pałacu Elizejskiego, cytowany przez Reutersa.\nGłupich sieją?, 08.06.2017 11:26\nBrawo makaron!!! Chociaż bezjajeczny! Też jestem za tym, żeby francja ograniczyła emisję do zera! Żeby cały francuski przemysł zlikwidować!!! (...)\nhenryk, 07.06.2017 17:09\nPicu picu , amerykańcy nie dadzą kaski , to szukają u innych naiwnych . To jest zwykła mafia . Niemcy torpedują Polskie kopalnie ,bo chcą (...)


ściągnij PDF Skazy na pancerzach. Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych\nSkazy na pancerzach. Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych.pdf\nCzarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych. Płonące wioski i masowe egzekucje. Grabieże i gwałty. Zabójstwa niewinnych cywilów i jeńców – Ukraińców, Żydów, Białorusinów i Polaków. Nie, to nie jest komunistyczna propaganda. Niektórzy Żołnierze Wyklęci naprawdę dopuszczali się takich zbrodni. Dla jednych „Łupaszka”, „Bury”, „Ogień” czy „Wołyniak” to wielcy narodowi bohaterowie, ale dla innych – mordercy ich bliskich. Skazy na pancerzach to pierwsza książka, która przedstawia czarne karty z epopei Żołnierzy Wyklętych. Napisana bez przemilczeń i lukrowania rzeczywistości charakterystycznych dla części polskiej literatury historycznej. Napisana bez znieczulenia. Na jej kartach znalazły się szokujące zeznania świadków i drastyczne opisy mordów. Piotr Zychowicz nie ma wątpliwości – Żołnierze Wyklęci walczyli z niebywałą odwagą o słuszną sprawę. Nie oznacza to jednak, że należy ukrywać przed opinią publiczną niewygodne fakty, które ich dotyczą. Historia bowiem nigdy nie jest czarno-biała…" /> Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych. Płonące wioski i masowe egzekucje. Grabieże i gwałty. Zabójstwa niewinnych cywilów i jeńców – Ukraińców, Żydów, Białorusinów i Polaków. Nie, to nie jest komunistyczna propaganda. Niektórzy Żołnierze Wyklęci naprawdę dopuszczali się takich zbrodni. Dla jednych „Łupaszka”, „Bury”, „Ogień” czy „Wołyniak” to wielcy narodowi bohaterowie, ale dla innych – mordercy ich bliskich. Skazy na pancerzach to pierwsza książka, która przedstawia czarne karty z epopei Żołnierzy Wyklętych. Napisana bez przemilczeń i lukrowania rzeczywistości charakterystycznych dla części polskiej literatury historycznej. Napisana bez znieczulenia. Na jej kartach znalazły się szokujące zeznania świadków i drastyczne opisy mordów. Piotr Zychowicz nie ma wątpliwości – Żołnierze Wyklęci walczyli z niebywałą odwagą o słuszną sprawę. Nie oznacza to jednak, że należy ukrywać przed opinią publiczną niewygodne fakty, które ich dotyczą. Historia bowiem nigdy nie jest czarno-biała…\nJuż dzisiaj Zychowicz będzie prowadził na swoim profilu na Facebooku czat, podczas którego będzie można go zapytać o jego najnowszą publikację. Piotr Zychowicz pisał o tym w głośnej publikacji "Skazy na Pancerzach. Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych".\n33, 85 z ... "Skazy na pancerzach" to książka, która przedstawia czarne karty z epopei Żołnierzy Wyklętych. Michał Wójcik rozmawia z autorem tej kontrowersyjnej książki - Piotrem Zychowiczem ... Niektórzy Żołnierze Wyklęci naprawdę dopuszczali się takich zbrodni.\nAnia z Szumiących Topoli (e-book)Udar i przebudzenie. Moja podróż w głąb mózgu (e-book)Album dzieckaNat King Cole & Me (2Vinyl)Mental VortexTomek w Gran Chaco. Kolekcja: Klub Podróżnika. Tom 30Wieczór z szejkiem (e-book)Nowy świat pana Tompkinsa (e-book)Dla Ciebie wszystko (plik audio)Najnowsze przygody Mikołajka cz.3


Lesko tworzy miejskie archiwum - Radio VIA - Katolickie Radio Rzeszów\nStrona główna / Aktualności / Lesko tworzy miejskie archiwum\nLesko tworzy miejskie archiwum\nLesko rozpoczyna jubileuszowe obchody 550.lecia nadania praw miejskich. Chcąc zorganizować m.in. plenerową wystawę z okazji jubileuszu oraz wydać albumy, miasto poszukuje ciekawych pamiątek związanych z Leskiem: zdjęć, pocztówek, dokumentów czy przedmiotów związanych z tym miejscem. Władze Leska zachęcają do włączenia się w akcję "Lesczanie dla miasta!", aby pomóc znacząco rozbudować miejskie archiwum.\nZapewne niewielu czytelników wie, że w tym roku Lesko rozpoczyna jubileuszowe obchody 550.lecia nadania praw miejskich. Czy będą one hucznie obchodzone, zależy od sytuacji epidemiologicznej. Gdy wszystko wróci do normy, władze będą chciały wspólnie z mieszkańcami i gośćmi godnie uczcić to wielkie historyczne wydarzenie. W planach Urzędu Miasta i Gminy oraz jednostek podległych jest m.in. stworzenie plenerowej wystawy „550. Miasto z historią” oraz Regionalnej Izby Pamięci w dawnej świątyni ormiańskiej, która jest w tej chwili remontowana. Nie zabraknie też albumów czy folderów turystycznych. Te i inne działania wymagają stworzenia zbioru – archiwum dawnych pamiątek (zdjęć, pocztówek, dokumentów, ciekawych przedmiotów) z pomocą mieszkańców, ponieważ ani urząd, ani biblioteka czy dom kultury, nie posiadają wystarczających zbiorów, którymi mogą posługiwać się niekomercyjnie. Dlatego też gorąco Państwa zachęcamy do aktywnego włączenia się w akcję „Lesczanie dla miasta”! Każdy z nas ma w swoich domowych zasobach rodzinne – wielowiekowe pamiątki, które nigdy nie doczekały się publikacji. Właśnie teraz przyszła na nie pora! Wykorzystajmy czas kwarantanny efektywnie dla Leska – poszukajmy na strychu, w albumie, czy w innych zakamarkach materiały, które mogą okazać się prawdziwą perełką „miasta Kmitów”. Chcemy pokazać kolejnym pokoleniom, jak Lesko wyglądało 20, 50, 100, a nawet więcej lat temu, jak wyglądało życie codzienne.\nJeśli zdecydują się Państwo na wsparcie miejskiego archiwum, możecie to zrobić na dwa sposoby: 1) Gdy zechcecie podarować skany oryginałów, a jest to możliwe – możecie je zeskanować w jak najwyższej rozdzielczości i przesłać mailowo na adres promocja@lesko.pl , wraz z opisem co i kogo przedstawiają oraz ewentualnego autora lub z czyjego zbioru pochodzą. Konieczne jest także podpisanie i przesłanie skanu klauzuli RODO i zezwolenia dla Gminy Lesko na publiczne niekomercyjne wykorzystywanie zbiorów. Dokumenty te dostępne są na stronie internetowej www.lesko.pl\nZdjęcia: Archiwum Miejskie w Lesku


Wibroizolacja budynków ław fundamentowych, izolacja boczna, punktowa czy ściany szczelinowe skutecznie izolują budynki i chronią je przed niepożądanymi wstrząsami zapewniając ciszę i spokój użytkownikom | Ekskluzywne pokoje dla urlopowiczów\nKrokwie wyremontowanego dachu i izolacja wykonana płatkami celulozowymi, znajdująca się za płytami gipsowo-kartonowymi, były praktycznie nietknięte przez ogień. Izolacja domu jest tutaj najlepszym rozwiązaniem. Izolacja pomiędzy legarami utrzymuje ciepło w przestrzeni mieszkalnej poniżej i tworzy zimne poddasze, podczas gdy izolacja w krokwiach pozwala również zachować ciepło w przestrzeni dachowej. Wibroizolacja budynków ław fundamentowych, izolacja boczna, punktowa czy ściany szczelinowe skutecznie izolują budynki i chronią je przed niepożądanymi wstrząsami zapewniając ciszę i spokój użytkownikom. Izolacja o większej grubości źle sprawdza się w sytuacji, gdy otwory okienne posiadają niewielkie rozmiary. Izolacja pozioma jest o wiele bardziej ważna. Z kolei izolacja odbiorcy to rozwiązanie, mające na celu odizolowanie drgań bezpośrednio w miejscu ich oddziaływania. Dzięki swoim znakomitym właściwościom świetnie sprawdza się w ociepleniu hal i magazynów przemysłowych oraz izolacji budynków inwentarskich takich jak kurniki, obory, chlewnie, zbiorniki. Tego typu izolacja wykładana jest z obu stron. Izolacja pozioma ogólnie składa się z dwóch warstw. OFERTANasza oferta skierowana jest do szerokiego grona odbiorców zainteresowanych poprawą izolacyjności cieplnej budynków oraz ich walorów estetycznych. Wyróżnić można kilka typów materiałów, które są brane pod uwagę przy ocieplaniu budynków od wewnątrz. Celem ustawowych przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków w pierwszej kolejności jest ochrona ich mieszkańców i użytkowników. Komfortowe, odporne na czynniki zewnętrzne i bezpieczne okna PCV to najlepsze rozwiązanie do mieszkań, domów i budynków pasywnych. W związku z postępującą urbanizacją, coraz więcej budynków powstaje na rekultywowanych terenach narażonych na drgania. Czasami izolacja pionowa nie jest konieczna, staje się wówczas zbędnym kosztem, bywa natomiast że jest konieczna i trzeba o tym wiedzieć. Izolacja ścian budynku od wewnątrz z bardzo małym uszczupleniem powierzchni użytkowej nie jest zabiegiem niemożliwym. Pierwszy z nich to wykonanie docieplenia ścian zewnętrznych od wewnątrz, a drugi to izolacja tychże ścian od zewnątrz. Komfort budynków mieszkalnych w dużej mierze zależy od niezawodności dachu. Materiał isofloc wyjęty z ogniska pożaru w bezpośredniej styczności z otwartym płomieniem płatki celulozowe uległy zwęgleniu, poza tym jednak izolacja pozostała nieuszkodzona. Izolacja poddasza to bariera materiału w obrębie przestrzeni dachowej.


Ursus C 360 schemat instalacji elektrycznej\nSerwis znalezionych haseł Przebiśniegi.__Ursus 912 914 1012 1014 1222 1224 1614 Katalog części.rar\nUrsus C 330 problem szósty bieg\nURSUS 1014 a ZETOR 10145 różnice\nUrsus C 328 katalog czesci\nUrsus 4011 Dane techniczne\nurzad gminy Warszawa Ursus\nUrsus 902 instrukcja napraw\nTemat: Ursus 330 elektrykaCześć, mam do WAS pytania, robie remont kapitalny ciagnika w te wakacje, w planie tez jest nowa elektryka. Znalazłem na necie schemat instalacji elektrycznej, jest on troche inny niz w książce ... A drugie pytanie, dotyczy skrzynki bezpieczikowej, u mnie to wyglada zupelnie inaczej, a na tej aukcji znalazłem kable gotowe do ursusa 330 z taką własnie skrzynką bezpiecznikową. Mi sie wydaje ze to jest od 360. Czy mógłby ktoś pokazać zdjęcia jak ma to zamontowane do tablicy rozdzielczej? http://www.fotosik.p...a99cfaa3ed.html Za wszelką pomoc dziękuję :) Użytkownik krolikNH edytował ten post 11 April 2010 -...Źródło: agrofoto.pl/forum/index.php?showtopic=26396Temat: Instrukcje obsługi, tabele wysiewu i katalogi czesci do maszyn rolniczych cz.3\nCzęść trzeciaWitam ma kilka książek związanych z naprawami ciągników, jak ktoś coś będzie potrzebował to zrobię zdjęcia i wyślę: 1. Kołowy ciągnik rolniczy Ursus MF 235- katalog części i instrukcja napraw 2.Kołowe ciągniki URSUS C-385, C-385A,1201,1204-instrukcja obsługi 3.Kołowy ciągnik rolniczy URSUS 4512- katalog części zamiennych 4.Ciągniki "Białorus" MTZ-80, MTZ-80Ł, MTZ-82, MTZ-82Ł- instrukcja obsługi i użytkowania + schematy smarowania i instalacji elektrycznej, schemat przedniego napędu i tylnego mostu 5.Katalog przyrządów demontażowo-montażowych specjalnych do ciągników URSUS: C-330M, C-335M, C-360, C-360 3P, Mf-235, MF-255, 4512. 6. Ciągnik kołowy T-25A- instrukcja napraw bieżących 7.Ciągnik MF serii 200- instrukcja napraw 8. Katalog części URSUS C-360 3P 9. Katalog części URSUS C-330 i C-330M Więcej informacji na PrivŹródło: agrofoto.pl/forum/index.php?showtopic=13737Temat: Schemat instalacji elektrycznej POD ALTERNATOR URSUS C-360Jestem tu nowy i potrzebuje pomocy. Juz szukalem tego problemu co mam ale nie moglem dobrze znalezc, a wiec chodzi mi o podlaczenie instalacji elektrycznej do Ursusa C-360 pod alternator, ktory ma juz w sobie regulator. kupilem cala nowa instalacje i nie moge podlaczyc alternator mi nie laduje i kontrolka od ladowania nie swieci , moze ktos ma taki schemat w obrazku....Źródło: elektroda.pl/rtvforum/topic1437804.htmlTemat: Schemat instalacji elektrycznej C-360\nschemat elektrycznywitam Szukam schematu dla Ursusa C-360. W innych tematach są podane linki ale nie działają. Jedne sa pomieszane. Niby c-360 a tak naprawdę to c-330. Proszę o wyrozumiałość moderatorów. pozdrawiamŹródło: agrofoto.pl/forum/index.php?showtopic=18038\n© 2009-2010 Przebiśniegi.__


Gasperini: Mecz z dużymi oczekiwaniami - SerieA.pl\nSerieA.pl › Newsy › Gasperini: Mecz z dużymi oczekiwaniami\nŹródło: Football Italia 18:01, 1. lipca 2020 Marcin Mondorowicz 0\n– Morale w zespole jest wysokie, rozpoczęliśmy od trzech zwycięstw. To było bardzo ważne, ale musimy resetować się przed każdym meczem i zaczynać od nowa – powiedział szkoleniowiec Atalanty, która jest niepokonana od ośmiu kolejek.\nTrener zespołu z Bergamo spodziewa się bardzo trudnej przeprawy. – To wspaniała drużyna, a ich wcześniejsza seria była trochę dziwna. Teraz bardzo dobrze sobie radzą, pokazując swoją wartość – powiedział Gasperini. – Na początku sezonu myśleliśmy, że będą walczyć o tytuł razem z Lazio i Interem. Mieli jednak pewne problemy, ale teraz z nich wychodzą – kontynuował.\n– Obawiam się ich walorów, mają świetny skład z wieloma bardzo dobrymi zawodnikami. To drużyna zbudowana dla znacznie większego celu – dodał szkoleniowiec. – To niewątpliwie mecz z wielkimi oczekiwaniami, zarówno ze względu na tabelę jak i moment, w którym znajdują się obie drużyny.\nAtalanta w czwartkowym meczu będzie musiała sobie poradzić bez Rusłana Malinowskiego i Jose Luisa Palomino. – Malinowski jest zawieszony i mamy pewne problemy z Palomino, ale pozostali powinni być do dyspozycji – stwierdził Gasperini.


Necros Christos, Venenum i Temple Desecration - epoznan.pl - Pierwszy Portal Poznania\nNecros Christos, Venenum i Temple Desecration\nNiedziela 16 września 2018 g. 19.00\nUwolnione siły ciemności zawładną Polską we wrześniu. Necros Christos pojawi się na trzech koncertach w Polsce w towarzystwie Venenum.\nKiedy spora część sceny ekstremalnej bezskutecznie stara się roztoczyć wokół siebie aurę kultu, Necros Christos tę aurę po prostu posiada. Od samego początku na pozycji liderów, a nie naśladowców, Niemcy stworzyli swoją charakterystyczną odmianę Death Metalu, w której słychać tak uniwersalne inspiracje jak Morbid Angel, Candlemass czy Metallica. Majestat, uduchowienie, biblijny sznyt i odór śmierci - te wszystkie cechy wyróżniały twórczość Mors Dalosa Ra i kompanów na przestrzeni niemal dwóch dekad działalności. Ukazujący się 18 maja album "Domedon Doxomedon" będzie ostatnim dziełem w dyskografii Necros Christos i przyniesie 112 minut muzyki przesiąkniętej ciemnością.\nJuż za sprawą imiennej EP'ki z 2011, bawarski skład zaistniał jako jeden z najbardziej obiecujących, młodych reprezentantów Death Metalu na Starym Kontynencie. Po jej premierze nastało sześć lat ciszy, po których Venenum powrócili znakomitym debiutem "Trance of Death". Kompozycyjny rozmach, zaraźliwa atmosfera, psychodeliczny sznyt sprawiły, że album pozostaje jednym z najciekawszych wydawnictw spod znaku Metalu Śmierci ostatnich lat. Tym bardziej warto doświadczyć Venenum na żywo.


Http://wpis.atrakcyjny.elk.pl Bmw Kraków | http://wpis.atrakcyjny.elk.pl\nMarzenia nasze w wielu przypadkach nie znają granic. Chcemy posiadać wspaniały dom, cudowny pojazd , a także bardzo wiele spraw materialnych. Nie ma w tym nic złego, dlatego że to pragnienia pchają nas do działania. Im więcej chcemy tym większe szanse na spełnienie tych pragnień. Kupując samochód bardzo wielu ludzi decyduje się na BMW. To marka, która niesie za sobą wielkie zaufanie. Dlatego też prawie każdy salon BMW cieszy się…


Kraków na Forum Ekonomicznym w Krynicy - Magiczny Kraków\nKraków na Forum Ekonomicznym w Krynicy\nponiedziałek, 5 września 2016 r.\nWczoraj rozpoczęło się XXVI Forum Ekonomiczne w Krynicy. Jak co roku nie może na nim zabraknąć Krakowa. Wczoraj Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski uczestniczył w uroczystej Gali wręczenia nagród XXVI Forum Ekonomicznego, a dzisiaj odbędzie się panel dyskusyjny poświęcony sukcesowi branży outsourcingowej w Krakowie.\nKraków staje się środkowoeuropejską stolicą międzynarodowego biznesu usług. To według rankingów najlepsza europejska lokalizacja dla korporacji z sektora BPO, SSC, IT i R&D. W branży pracuje pod Wawelem już 51 tys. osób, drugie tyle zatrudnionych jest w tradycyjnych korporacjach. Czy Kraków przyciąga talenty? Gdzie jest sufit? Kiedy możliwości Krakowa w przyciągania zagranicznego kapitału zaczną się wyczerpywać? Co zagraża rozwojowi międzynarodowych korporacji w Krakowie? Czy duże firmy nie przeniosą się do mniejszych (i tańszych) polskich miast, lub za wschodnią granicę? – na te pytania odpowiedzą paneliści: Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski, Agnieszka Kula-Borsuk, Prezes Zarządu, AirLiquide Polska sp. z o.o., Gregory Apostolakis, Centre Director and GBM Site Head, HSBC Operations, Services and Technology, Joanna Bensz, Dyrektor Zarządzający, CH2M HILL POLSKA LTD. Dyskusję poprowadzi Wojciech Pelowski, dziennikarz Gazety Wyborczej i Wyborczej.biz.\nSukces biznesu w Krakowie. Czy centra usług biznesowych mogą być receptą na trwały rozwój gospodarczy? Jeśli nie outsourcing, to co?\nGodz. 14:25 – 15:25\nMiejsce: Sala Kraków (pawilon przy Starym Domu Zdrojowym)\nTAGI: prezydent, forum ekonomiczne, debata, wydarzenie\nKraków Nowa Huta Przyszłości promuje przedsiębiorców\nOdwiedź Krakowski Salon Ekonomiczny NBP\n„Mój pierwszy biznes” – zgłoś plan do 30 września\nPrzedsiębiorco, sięgnij po mikropożyczkę!


past 28.03.2018 13:17\nChoć minął już półmetek prezydentury, Andrzej Duda nie miał oficjalnego spotkania z prezydentem USA w Białym Domu. Czy pojedzie do Waszyngtonu na 100-lecie niepodległości, podobnie jak inni przywódcy państw bałtyckich? Mamy odpowiedź Amerykanów.\nPrezydenci Litwy, Łotwy i Estonii zostaną przyjęci w Białym Domu na początku kwietnia. Na spotkaniu z prezydentem Donaldem Trumpem mają wspólnie uczcić 100-lecie niepodległości państw bałtyckich.\nTa informacja wywołała poruszenie na polskim Twitterze. Kilka osób zwróciło uwagę, że podczas, gdy przywódcy państw bałtyckich będą świętować niepodległość wizytą w Waszyngtonie, zaproszenie wciąż nie dotarło do Warszawy.\nSpotkanie głów państw ma być nie tylko uczczeniem niepodległości, ale też podstawą do "wzmocnienia bezpieczeństwa, wymiany handlowej i współpracy w zakresie biznesu, energii i kultury". - Wizyta ma podkreślić osiągnięcia krajów bałtyckich od momentu uzyskania niepodległości, w tym rozwój ekonomiczny i wypełnienie zobowiązań wydatków na obronność w ramach NATO - mówił niedawno przedstawiciel Białego Domu.\nSpotkanie, które odbędzie się w Waszyngtonie 3 kwietnia, Biały Dom nazywa "szczytem USA i państw bałtyckich". Polska do tego grona nie należy, nie dziwi więc, że Andrzej Duda nie jest zaproszony na spotkanie.\nCzy jednak Polska może liczyć na zaproszenie na podobną wizytę w Białym Domu, która byłaby uczczeniem 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości? Zapytaliśmy o to biuro prasowe Kancelarii Prezydenta USA. W odpowiedzi napisano jedynie, że Biały Dom "w tej chwili nie ma nic do ogłoszenia" w tej sprawie.\nSzczerski: Będziemy szukać odpowiedniego terminu\nCo mówi strona polska? We wtorek w programie "Minęła 20" prezydencki minister Krzysztof Szczerski był pytany o ewentualne plany spotkania Andrzeja Dudy i Donalda Trumpa w Białym Domu.\n- Będziemy szukać dla tego odpowiedniego terminu - powiedział Szczerski. - Jest zapewnienie o tym, że taka potrzeba i zainteresowanie tym spotkaniem jest ze strony amerykańskiej. Czekamy, szukamy terminu takiego, żeby on był też dobrym terminem do jakiegoś konkretnego podsumowania, czy konkretnych decyzji, które mogłyby zapaść - mówił minister.\nPodczas wizyty prezydenta Trumpa w Warszawie w lipcu ubiegłego roku zapadły dwie fundamentalne decyzje. Pierwszą była kwestia współpracy energetycznej w zakresie gazu LNG. Została zrealizowana. Drugą były Patrioty - umowę w tej sprawie podpisano w środę. - O to właśnie chodzi, żeby spotkania prezydentów miały charakter decyzyjny - wyjaśniał Szczerski.\nWysłaliśmy do Kancelarii Prezydenta pytanie, czy rozważana jest wizyta Andrzeja Dudy w Białym Domu związana ze 100-leciem niepodległości? Wciąż czekamy na odpowiedź.\nPółmetek prezydentury bez oficjalnego spotkania w Białym Domu\nDonald Trump był Polsce w lipcu zeszłego roku, rozmawiał też z Andrzejem Dudą przy okazji szczytów międzynarodowych. Z kolei polski prezydent składał wizyty w USA. W marcu 2016 r. odbył dwustronną rozmowę z ówczesnym prezydentem USA Barackiem Obamą przy okazji oficjalnej kolacji w Białym Domu dla uczestników Szczytu Bezpieczeństwa Nuklearnego.\nJednak - jak zauważył niedawno europoseł Platformy Obywatelskiej Paweł Zalewski - "przez 33 miesiące prezydentury nie miał oficjalnej wizyty u prezydenta w Białym Domu".\nNa początku marca Onet.pl ujawnił, że prezydent Andrzej Duda i premier Mateusz Morawiecki mogą być obecnie "persona non grata" w Waszyngtonie i nie zostaną przyjęci w Białym Domu, dopóki w ustawie o IPN nie zostaną wprowadzone zmiany.


ceremonia w Dzień Dobry TVN!\nKrólewski ślub Brooklyna Beckhama i Nicoli Peltz. Jak wyglądała ceremonia?\nNajstarszy syn Victorii i Davida Beckhamów jest już po ślubie. 23-letni Brooklyn i jego narzeczona, Nicola Peltz powiedzieli sobie "tak" w posiadłości na Florydzie. Jak przebiegało wielkie wydarzenie?\nBAFTA 2022. Rebel Wilson nawiązuje do wojny w Ukrainie\nAktorka ma mocny przekaz dla Władimira Putina.\nOscary 2022. Osiem kategorii usunięto z transmisji na żywo. "Naszym celem jest znalezienie równowagi"\nCeremonia wręczenia Oscarów to wydarzenie, które wzbudza zainteresowanie wszystkich miłośników dobrego kina. W tym roku uroczysta gala odbędzie się 27 marca w Los Angeles. Decyzją organizatorów, rozpocznie się godzinę wcześniej niż transmisja na żywo, na którą z niecierpliwością czekają widzowie. W tym czasie zostaną wręczone statuetki w ośmiu kategoriach.\nOscary 2022. Kto poprowadzi uroczystość?\nOrganizatorzy stawiają na kobiety.\nNie mieli domu, ale mieli siebie. Teraz zaczynają od nowa\nTomasz i Aldona Tyksińscy są ze sobą już od 7 lat, ale ślub wzięli dopiero w tym roku. Miało być skromnie: kilku gości i ksiądz. Dzięki Fundacji Pro Publico i ludziom dobrej woli stało się zupełnie inaczej, a ich historia w kilka dni obiegła całą Polskę. W Dzień Dobry Wakacje państwo Tyksińscy opowiedzieli historię swojego życia i miłości, która pomaga im pokonywać wszelkie życiowe przeszkody. Jak się poznali? Dlaczego potem trafili na ulicę? O czym marzą? Parze towarzyszył Adrian Pakuła z Fundacji Pro Publico, który powiedział jak działa organizacja, do której należy.


Warsaw Gift & Deco Show stawia na polski design - Portal targowy\nNowe targi stawiają na polskich przedsiębiorców i twórców, powierzając im organizacje głównych stref targów. To przełomowy sposób współpracy do osiągnięcia wspólnego celu – stworzenia największych targów pięknych i designerskich rzeczy, bez których życie jest przeciętne. Wśród współtwórcach między innymi Mustache, Mamaville, Targi Rzeczy Ładnnych, czy Och Bazar.\nW strefie „Kids” zostanie zaprezentowana szeroka gama polskich produktów dla dzieci i rodzin, starannie wyselekcjonowanych przez „Mamaville” pod kątem dobrego wzornictwa, bezpieczeństwa i ekologiczności. KIDS by Mamaville to między innymi: dekoracje, meble, oświetlenie do dziecięcych pokoi, tekstylia, zabawki, gry, książki, gadżety i akcesoria dla dzieci, modne ubrania oraz różnorodne premiery i nowości dziecięce, które w większości nie są dostępne w ogólnej sprzedaży. Kolejne polskie strefy to: „celebration” – pełen prezentów, upominków i oryginalnej biżuterii dla kobiet i mężczyzn, „eko/recykling” – duży wybór wśród polskich marek ekologicznych i recyklingowych, strefa wellness,\nEko kosmetyki, świece sojowe, zieleń do domu, rośliny i donice, produkty do ogrodu, strefa dodatków dla pupili, oraz strefa “gadgets” – nowoczesne produkty, akcesoria i dodatki – wszystko to od polskich producentów i przedsiębiorców. O zorganizowanie tych bogatych trzech stref zadba “Och Bazar”.\n„HandMade” stworzony przez „Art In Town” to przede wszystkim strefa producentów i dystrybutorów materiałów wykorzystywanych do tworzenia rękodzieła. Nie zabraknie tutaj również gotowych produktów stworzonych przez utalentowanych artystów i designerów. Każdy odwiedzający wyjdzie ze strefy pełen inspiracji i pomysłów!\nStrefa Ceramiki i Szkła to najlepsze polskie firmy zajmujące się produkcją, dystrybucją i sprzedażą szkła i ceramiki. W strefie”Home&Deco” organizowanej przez Targi Rzeczy Ładnych znaleźć będzie można meble projektantów, autorskie oświetlenie, wystawców z plakatami i wszystko, czym można wyposażyć dom.\nWięcej informacji: Warsaw Gift&Deco Show\nWiktoria Jurczewska\t2019-02-19T14:03:48+00:00\t19.02.2019|