Zakończenie roku szkolnego dla klas trzecich gimnazjum.\nW czwartek, 24 czerwca, w Zespole Szkół nr 2 w Redzie odbyło się uroczyste pożegnanie klas trzecich gimnazjum. Na początku pani wicedyrektor, Beata Zawal-Brzezińska, powitała bardzo serdecznie wszystkich gości, pracowników szkoły, rodziców oraz uczniów. Na uroczystość przybyli goście: burmistrz Miasta Redy Krzysztof Krzemiński , Ks. Kanonik Zbigniew Kerlin oraz przewodnicząca Komisji Oświaty w Redzie p. Teresa Kania.\nPo uroczystym przyrzeczeniu i odśpiewaniu hymnu szkolnego, pani wicedyrektor w asyście wychowawczyń: Małgorzaty Terleckiej, Elżbiety Rybarczyk, Katarzyny Gniewek oraz Teresy Liegman, wręczyła uczniom świadectwa, dyplomy oraz nagrody książkowe, tym którzy uzyskali najlepsze wyniki w nauce lub odnieśli sukcesy w zawodach sportowych lub konkursach.\nWręczone zostały również listy gratulacyjne rodzicom najzdolniejszych absolwentów.\nPo części oficjalnej nastąpiła część artystyczna, przygotowana przez panią Hannę Rojek i panią Agnieszkę Dzienisz.\nDzień Dziecka w Zespole Szkół nr 2\nTegoroczny Dzień Dziecka w naszej szkole upływał w pogodnej, radosnej i gorącej atmosferze, mimo że pogoda na dworze nie dopisywała. Dzieci w klasach młodszych zamiast tradycyjnych lekcji pałaszowały lody, grały w gry planszowe oraz bawiły się na dyskotece.\nNa zakończenie zaś malowały plakaty na temat „Mój wymarzony plac zabaw”, które można było podziwiać na szkolnym korytarzu. Na sportowo Dzień Dziecka obchodzili zerówkowicze, którzy sprawdzali się w różnych dyscyplinach i zdobywali nagrody.\nTakże uczniowie z klas starszych obchodzili swoje święto. Oprócz lodów, którymi częstował wszystkich pan dyrektor, wszystkie dzieci były zwolnione z odpytywania i pisania kartkówek, ponieważ obowiązywał „Dzień uśmiechniętej buźki”. Dodatkowo, klasy IV-VI oraz gimnazjaliści obejrzeli anglojęzyczny spektakl „The Darkness” w wykonaniu uczniów, którzy zajęli II miejsce w Wojewódzkim Konkursie „English Poetry and Drama”.\nPrzyznano również tytuł najbardziej kolorowej klasy naszego gimnazjum w roku szkolnym 2009/2010. Plebiscyt ten był inicjatywą Samorządu Uczniowskiego, który co miesiąc sprawdzał strój uczniów pod względem koloru. Członkowie SU w ustalony dzień sprawdzali ilu uczniów ma na sobie strój w danym kolorze. Musiała być to np. bluzka lub spodnie, na których dany kolor przeważał. Ilość uczniów w klasach była zliczana w każdym miesiącu. Punkty zsumowano i wyłoniono zwycięzcę. Ostatecznie, tytuł najbardziej kolorowej klasy zdobyła kl. III a. Kolejne miejsca uzyskały kl. I a (II miejsce) oraz III b (III miejsce). Uczniowie otrzymali pamiątkowe dyplomy oraz słodycze.\nNa słodko upływał ten dzień również w bibliotece. Wszyscy wypożyczający książkę byli częstowani cukierkami.\nWyjazd do Holandii w ramach wymiany młodzieżowej\nW dniach 16 – 21 maja 2010 r. 27-osobowa grupa uczniów naszego gimnazjum, pod opieką: p. Iwony Nowickiej, Małgorzaty Terleckiej i Lidii Skrobul, po raz trzeci wzięła udział w wymianie młodzieżowej z uczniami mieszkającymi w holenderskim Zwolle. Celem było „otwarcie” na Europę, zwiększające skłonność do współpracy między młodzieżą z dwóch całkiem różnych krajów oraz budujące poczucie przynależności do europejskiej wspólnoty historycznej i kulturowej. Ponadto, uczniowie mieli szansę nawiązania ciekawych kontaktów z rówieśnikami z Holandii, ale przede wszystkim komunikowania się w języku angielskim w warunkach pozaszkolnych.\nGdy dotarliśmy na miejsce zostaliśmy gorąco przywitani przez nauczycieli i goszczących nas uczniów szkoły Van Der Capellen w Zwolle. Po długiej podróży wszyscy myśleliśmy tylko o kąpieli i drzemce. Następnego dnia, wypoczęci i wyspani zwiedziliśmy miasto, a cała zabawa przypominała „podchody”. Po lunchu udaliśmy się do Hattem, gdzie pływaliśmy kajakami. Wieczorem zjedliśmy wspólną obiadokolację przygotowaną przez samych uczniów i ich rodziców. Holendrzy od wieków, znają różne egzotyczne potrawy i przyprawy, co jest związane z ich kolonialną przeszłością, dlatego mogliśmy spróbować m in. indonezyjskie rendang, surinamskie moksi meti czy chińskie bami. Po poczęstunku odbyła się dyskoteka oraz mini koncert w wykonaniu uczniów goszczącej nas szkoły.\nW trzecim dniu naszego pobytu w Holandii, udaliśmy się do Amsterdamu. Naszą wędrówkę po mieście rozpoczęliśmy od zwiedzania Centrum Nauki NEMO, w którym zwiedzający mogli samodzielnie przeprowadzać doświadczenia wyjaśniające prawa nauki. Następnie odbyliśmy wycieczkę po Amsterdamie – pieszą, mimo iż rower jest absolutnie najszybszym środkiem komunikacji w Holandii, niezbędnym do codziennego poruszania się po mieście. Po powrocie do Zwolle, zjedliśmy wspólny podwieczorek, składający się z holenderskich przysmaków, czyli frytek polanych majonezem lub ketchupem oraz krokietów ziemniaczanych i frikandeli – kiełbasek z frytkownicy. Najedzeni, mieliśmy wystarczająco dużo siły i energii do wspólnych gier i zabaw integracyjnych.\nW ostatnim dniu naszej wymiany, zaproszono nas na lekcje biologii, chemii i fizyki. Na pierwszej z nich staraliśmy się odpowiedzieć na pytanie: czy istnieje życie w kropli wody? W tym celu analizowaliśmy i oglądaliśmy pod mikroskopem wodę ze stawu. Na lekcji chemii robiliśmy różne ciekawe doświadczenia np. spalanie magnezu w tlenie, natomiast na fizyce zajmowaliśmy się badaniem natury światła, czyli optyką. Po zajęciach udaliśmy się na ostatnie zakupy, gdyż czas powrotu do Redy zbliżał się wielkimi krokami.\nNiektórzy żegnali swoich holenderskich kolegów ze łzami w oczach, ponieważ zarówno ten wyjazd jak i pozostałe, był pełen niesamowitych wrażeń i emocji, a także nowych przyjaźni i doświadczeń jakże ciekawych i pasjonujących, a żaden dzień nie okazał się nudnym, szarym i deszczowym .\n13 maja uczniowie naszego gimnazjum po raz kolejny wzięli udział w Wojewódzkim Konkursie Poezji i Dramy Angielskiej „English Poetry and Drama”, zorganizowanym w zaprzyjaźnionym Gimnazjum nr 1 w Redzie.\nCelem przeglądu było przede wszystkim upowszechnienie znajomości języka angielskiego, a hasłem przewodnim tegorocznej edycji: „If you want a friend, be a friend”.\nNasi uczestnicy zaprezentowali wiersz pt.” The Gift of Knowing You”, piosenkę zespołu Metallica „Nothing else matters” oraz dwie scenki: “The Darkness” i “Worth Fighting for Friends”.\nKomisja po długiej naradzie doceniła i nagrodziła naszych reprezentantów. Podopieczny pani Iwony Nowickiej, uczeń kl. III d – Krzysztof Nieradko zajął III miejsce w kategorii wiersz, natomiast grupa uczniów kl. III a, III b, I a i I b, w składzie: Mateusz Abraham, Daniel Elwart, Dawid Hoppe, Tomasz Kaczmarek, Paweł Kozioł, Mateusz Kucharski, Karolina Rosenkranz, Patrycja Tessmer, Agata Szreder, Iga Górska, Anna Zwierzycka, Wiktoria Chąciak, Ewa Guz i Magdalena Pachulska, zajęła II miejsce w kategorii scenka językowa. Opiekę nad grupą sprawowała p. Małgorzata Terlecka. Przedstawienie opowiada o wampirze Edwardzie, który za wszelką cenę stara się znaleźć przyjaciół. W tym celu organizuje imprezę na którą zaprasza znane postacie z bajek. Rola upiornego wampira, w którą wcieliła się Patrycja Tessmer, tak bardzo spodobała się jury, że została dodatkowo nagrodzona. Otóż, uczennicę „okrzyknięto” Odkryciem Roku.\nSerdecznie gratulujemy zdobycia tak zaszczytnych, punktowanych miejsc i życzymy dalszych sukcesów.\nDzień szkocki w naszym gimnazjum.\nDnia 11 maja 2010r. odbył się turniej klasowy poświęcony Szkocji, skierowany do wszystkich uczniów naszego gimnazjum. Tego dnia poznawaliśmy kulturę i obyczaje kolejnego wyspiarskiego kraju. Impreza, jak co roku, związana była z obchodami Dnia Europejskiego.\nCelem turnieju było rozbudzanie wśród uczniów zainteresowania kulturą krajów anglojęzycznych, poszerzanie wiedzy na temat Zjednoczonego Królestwa, wzbudzanie ciekawości otaczającego nas świata oraz tolerancji wobec bliższych i dalszych sąsiadów, a także kształtowanie zdrowego współzawodnictwa oraz integracja z grupą wiekową.\nKażda klasa została podzielona na zespoły, które pracowały nad zadaniami do konkurencji takich jak: stworzenie pracy plastycznej „Szkocja w moich oczach”, przedstawienie humorystycznej reklamy wylosowanego pojęcia np. haggis, sporran, potwór z Loch Ness, kilt, itp. Ponadto uczniowie mieli wykonać tradycyjną szkocką piosenkę „Auld Lang Syne” , zaprezentować typowy strój szkocki oraz przedstawić wylosowaną postać związaną z tym krajem. Tak więc, gościliśmy Seana Connery, Davida Coultharda, Susan Boyle, Davida Livingstona, a nawet Williama Wallace’a. Ostatecznie I miejsce zajęła klasa III a, uzyskując 180 pkt, II miejsce – klasa II a (174 pkt), a III miejsce – klasa III d (167 pkt).\nW piątek, 30 kwietnia, w Zespole Szkół nr 2 odbył się uroczysty apel z okazji 219 rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Apel miał charakter audycji radiowej, podczas której nadawano relacje z obchodów tej uroczystości. Podczas relacji słuchacze mogli usłyszeć podstawowe reformy zawarte w tej Konstytucji oraz dowiedzieć się o najważniejszych postaciach, które przyczyniły się do jej uchwalenia podczas obrad Sejmu Wielkiego, a byli to: Stanisław Staszic, Hugo Kołłątaj, Ignacy Potocki, b oraz król Stanisław August Poniatowski.\nCałość apelu uświetniała muzyka Fryderyka Chopina oraz dekoracja przygotowana przez panią Beatę Zawal–Brzezińską. Akademia została zaprezentowana przez gimnazjalistów, których przygotowała pani Gabriela Orzechowska.\nWycieczka Szczecin – Berlin – Poczdam\nW dniach 14-16 kwietnia prawie 40-osobowa grupa gimnazjalistów uczestniczyła w wycieczce do Szczecina, Berlina i Poczdamu. W pierwszym dniu odwiedziliśmy stolicę Pomorza Zachodniego – Szczecin. Miasto to, ze względu na specyficzny, gwieździsty układ ulic, urokliwą architekturę oraz bardzo dużą ilość terenów zielonych często nazywane jest Paryżem Północy. Nasza wizyta w Szczecinie objęła m.in. zwiedzanie Zamku Książąt Pomorskich i Bazyliki Archikatedralnej oraz spacer słynnymi Wałami Chrobrego.\nW kolejnym dniu pojechaliśmy do stolicy zjednoczonych Niemiec – Berlina. Wizyta w tym mieście była jak podróż w czasie. W Muzeum Pergamonu zagłębiliśmy się w świat starożytnej Grecji, Asyrii, Mezopotamii, Bliskiego Wschodu. Kierowani przez „osobistego przewodnika” (tzw. audioguide – urządzenie ze słuchawkami z nagranymi wskazówkami do zwiedzania) spacerowaliśmy uliczkami starożytnych miast, uczestniczyliśmy w życiu codziennym i uroczystościach żyjących w nich przed wiekami ludzi, poznawaliśmy ich wierzenia, kulturę, piękne dzieła sztuki i organizację życia społecznego. W historycznym centrum Berlina podziwialiśmy przykłady architektury z czasów bardziej nam współczesnych, jak zbudowany z czerwonej cegły budynek Ratusza Miejskiego czy monumentalna Katedra Berlińska mieszcząca potężne katakumby z sarkofagami niemieckich władców i członków rodzin królewskich.\nW klimat bliższy XX wieku i jego dramatycznych wydarzeń wprowadziły nas m.in. budynek Parlamentu Niemiec – Reichstag z niedaleką Bramą Brandenburską, symbolem zakończenia II wojny światowej. Tamten tragiczny czas upamiętnia Pomnik Holocaustu – labirynt kilkuset bloków granitowych na jednym z placów w centrum Berlina. Szukając śladów historii najnowszej, wysłuchaliśmy informacji o murze berlińskim i obejrzeliśmy jego pozostałości, odwiedziliśmy również miejsce upamiętniające wkład Polski do przezwyciężania powojennych podziałów – pomnik z fragmentu muru Stoczni Gdańskiej.\nOstatni dzień wycieczki spędziliśmy w Poczdamie – mieście kameralnej architektury, urokliwych dworów i pałacyków. Głównym punktem naszej wizyty był dworek Cecilienhof, w którym odbywały się spotkania przywódców Wielkiej Trójki – Anglii, Rosji i Stanów Zjednoczonych, ustanawiających powojenny ład w Europie. Zwiedziliśmy również piękny zespół pałacowo-parkowy Sanssouci i odbyliśmy spacer po przytulnych uliczkach Starego Miasta.\nKilkudniowy wyjazd pozostawił we wszystkich bardzo dużo wrażeń i wspomnień. Była to świetna okazja nie tylko do poznania nowych zakątków Polski i Europy, ale także do wspólnego spędzenia czasu i integracji pomiędzy uczniami różnych klas.\nBaranki, palmy i wielkanocne malowanki\nJuż po raz czternasty odbył się w Redzie Miejski Konkurs Wielkanocny, którego organizatorem jest Zespół Szkół Nr 2 we współpracy z Parafią św. Wojciecha w Ciechocinie i MOKSIRem.\nW skład jury oceniającego prace weszły następujące osoby:\nBrygida Śniatecka – przewodnicząca jury,\nHanna Janiak – radna,\nHanna Hertha – Biblioteka Miejska,\nTeresa Kania – radna,\nJadwiga Kamionka – Stowarzyszenie „Kunszt”,\nMarzena Jodłowska – MOKSIR.\nNa konkurs wpłynęła rekordowa ilość prac – łącznie 469, w tym 236 malowanek i wyklejanek, 143 palmy i 91 baranków.\nNajciekawszymi pracami okazały się malowanki wykonane przez najmłodszych uczestników. Dzieci wykazały się wielka pomysłowością w doborze materiałów – używano krepy, ryżu, kaszy, wykałaczek, wycinanek groszków i innych materiałów. Można było nawet podziwiać formy wypukłe w kształcie jajek, z elementami wyklejanymi z bazi. Kolorowe prace dzieci w pełni oddały prawdziwą radość ze zbliżających się świąt.\nW palmach dominowały formy z bibułki. Jednak na wystawie można było zobaczyć także prace wykonane z mniej tradycyjnego materiału, np. malowany farbą makaron, suszone hortensje, słoma. Dużą pomysłowością wykazali się uczniowie podczas lepienia baranka wielkanocnego. Najczęściej wykorzystywana była masa solna, a także kokos, popcorn, wafle ryżowe, wata, nitki, bazie.\nSzkoda jedynie, że pośród gimnazjalistów baranek cieszył się małym zainteresowaniem, bo na konkurs wpłynęło jedynie 22 rzeźby.\nChcąc docenić jak najwięcej dzieci, jury przyznało 65 nagród we wszystkich kategoriach wiekowych. Malowanki, baranki i palmy były na bardzo wysokim poziomie, więc wybór był trudny. Prace dzieci były eksponowane zarówno w szkole jak i w kościele św. Wojciecha.\nMamy nadzieję, że Miejski Konkurs Wielkanocny będzie się nadal cieszył dużą popularnością wśród dzieci i młodzieży i w przyszłości wciąż będą powstawały tak piękne prace jak dotychczas.\nBez pracy nie ma kołaczy - Tydzień praktyk w Niemczech\nTrzy uczennice z Gimnazjum Nr 2 w Redzie odbyły tygodniową praktykę w Niemczech. Zajęcia miały miejsce w wybranych przez nie przedsiębiorstwach.\nDorota Wasik mogła rozwijać swoje zainteresowania w dziedzinie weterynarii. Przygotowywała zwierzęta do operacji, asystowała lekarzowi oraz zakładała opatrunki. Personel kliniki małych zwierząt chwalił Dorotę za zaangażowanie, odwagę oraz dużą wiedzę w tej dziedzinie. Agata Szreder doskonaliła swoje umiejętności pedagogiczne w KINDERSCHUTZ, opiekując się grupą przedszkolaków. Jej praca polegała na organizowaniu zabaw dzieciom, przygotowywaniu posiłków, pomaganiu w odrabianiu prac domowych. Natomiast Patrycja Tessmer towarzyszyła dziennikarzom lokalnej gazety, robiła zdjęcia i przygotowywała teksty prasowe. Praktyki są nowym elementem trwającej od 2008 roku współpracy w ramach projektu EUROCAMP między szkołami Gimnazjum im. Humbolta w Gifhorn oraz Gimnazjum Nr 2 Redzie.\nZ Redy do Genewy\nKolejnym osiągnięciem jednego z naszych uczniów podczas realizacji projektu „Odkrywać nieznane, tworzyć nowe – projekt rozwijania zainteresowań fizyką” jest wyjazd Michała Bazychowskiego, z klasy 3b gimnazjum, na pięciodniowe warsztaty do CERN pod Genewą - największego na świecie Europejskiego Laboratorium Fizyki Cząstek Elementarnych. Wyjazd jest nagrodą dla najlepszego uczestnika w regionie.\nOpiekunem jedenastoosobowej grupy uczniów była nauczycielka fizyki Ewa Wróblewska. Co tydzień uczestnicy wykonywali nowe zadania doświadczalne na podstawie instrukcji umieszczonych na platformie Moodle, a następnie za jej pomocą wymieniali się spostrzeżeniami z koleżankami i kolegami z całej Polski.\nPodczas realizacji projektu uczniowie: dwukrotnie wyjeżdżali do Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku, gdzie brali udział w wykładach i zajęciach laboratoryjnych, wzięli udział w konkursie ZZZ (Zobacz – Zbadaj – Zrozum), o którym informację wcześniej zamieszczono na stronie internetowej, oraz rozwiązywali test z fizyki. Za realizację tych zadań otrzymywali punkty, które były sumowane. Michał zebrał ich najwięcej w regionie.\nGratulujemy Michałowi i życzymy niezapomnianych wrażeń podczas warsztatów.\nReportaż o uczniu dostępny na stronie TK Chopin kliknij\nNajlepszy nauczyciel przedsiębiorczości\nNauczyciele i uczniowie z kilkudziesięciu szkół z całej Polski uczestniczyli w czwartej Gali Klubu Przedsiębiorczych Nauczycieli IMPULS 2009, która odbyła się 6 listopada 2009r. w Teatrze Kamienica w Warszawie.\nNa Gali wręczono nagrody najlepszym nauczycielom przedsiębiorczości 2009 w rankingu wojewódzkim i ogólnopolskim w kategorii szkoła gimnazjalna i szkoła ponadgimnazjalna oraz najlepszym szkołom i najlepszym Szkolnym Klubom Przedsiębiorczości w 2009 roku w obu kategoriach.\nNajlepszym nauczycielem przedsiębiorczości w województwie pomorskim została\npo raz drugi Justyna Zabrodzka – nauczycielka języka polskiego i WOS-u w Gimnazjum nr 2 w Redzie.\nTytuł najlepszego nauczyciela przedsiębiorczości w woj. pomorskim zawdzięczam przede wszystkim uczniom, którzy uczestniczyli w różnego rodzaju projektach organizowanych pod patronatem Narodowego Banku Polskiego – mówi Justyna Zabrodzka.\nBraliśmy udział w programie „Młodzi przedsiębiorczy”, którego celem było zapoznanie młodzieży z procedurami zakładania własnej firmy. W naszej szkole powstały dwa zespoły uczniowskie, które przedstawiły pomysł na własny biznes, zbadały otoczenie firmy oraz jej mocne i słabe strony.\nInnym przedsięwzięciem, w które angażowała się młodzież, należąca do Szkolnego Klubu Przedsiębiorczości przy ZS Nr 2 w Redzie był konkurs „Droga do euro”. Uczniowie zapoznali się z warunkami przystąpienia Polski do strefy euro, poznali szanse i zagrożenia wynikające z wprowadzenia wspólnej waluty.\nUczniowie na bieżąco korzystali z oferty edukacyjnej NBP za pośrednictwem platformy internetowej. Rozwiązywali konkursy dotyczące podstawowych poj\nęć ekonomicznych, sposobów efektywnego oszczędzania oraz funkcjonowania giełdy papierów wartościowych.\nObecnie Szkolny Klub Przedsiębiorczości, prowadzony przez panią Justynę Zabrodzką, realizuje drugi moduł projektu „Młodzi przedsiębiorczy”, który poświęcony jest kształtowaniu umiejętności dokonywania świadomych wyborów ekonomicznych, m.in. lokat bankowych, akcji, obligacji oraz zaciągania kredytów.\nObchody 91 rocznicy odzyskania niepodległości w ZS2 w Redzie\nWe wtorek, 10 listopada odbyła się uroczysta akademia z okazji 91 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości pod hasłem „11.XI.1918 – Polska Niepodległa”.\nApel rozpoczął dyrektor szkoły, Jan Skrobul, który przypomniał historię obchodzenia święta niepodległości oraz znaczenie i wartość odzyskania przez Polskę suwerenności.\nNastępnie miała miejsce część artystyczna, przygotowana przez panią Barbarę Stenzel–Wencel, w której uczniowie przypomnieli dzieje Rzeczypospolitej Polskiej od czasu rozbiorów naszego kraju aż do momentu odzyskania niepodległości w 1918 roku. Występujący aktorzy przypomnieli również postaci, które krzewiły treści patriotyczne w tych trudnych czasach. Znaleźli się wśród nich m.in.: Józef Wybicki, Jan Matejko, Fryderyk Chopin i Henryk Sienkiewicz.\nNiepodległościowy program artystyczny zakończył się wspólnym odśpiewaniem hymnu narodowego.\nW dniach 26 – 29 października uczniowie naszego gimnazjum po raz kolejny wzięli udział w wymianie polsko-holenderskiej ze szkołą Van der Capellen w Zwolle. Opiekę merytoryczną i organizacyjną sprawowały p. Iwona Nowicka i Małgorzata Terlecka.\nGłównym celem wymiany jest doskonalenie języka angielskiego, przezwyciężanie barier i stereotypów pomiędzy narodami oraz budowanie porozumienia. Jest to również świetna okazja do bezpośredniej obserwacji realiów życia codziennego w naszym kraju niejako od kuchni, w domu polskiego ucznia. Dzięki temu, wymiana młodzieży jest naturalna i polega na swobodnych kontaktach młodych ludzi, znajomościach, a nawet przyjaźniach.\nMłodzież od pierwszego dnia znalazła wspólny język. Ciekawy i bogaty program pobytu obfitujący w szeroką gamę wrażeń zapewne w tym pomógł, angażując wszystkich w niesamowitą zabawę połączoną z nauką. Pierwszy dzień upłynął pod hasłem wzajemnego poznania w domach rodzin goszczących. W kolejnych dniach pobytu nie zabrakło wyjazdów bliższych i dalszych. Wszyscy uczestnicy wymiany młodzieżowej pojechali na wycieczkę do muzeum hitlerowskiego obozu koncentracyjnego „KL Stutthof” w Sztutowie, a także na Westerplatte, gdzie funkcjonowała Wojskowa Składnica Tranzytowa, której obrona we wrześniu 1939 stała się jednym z najbardziej znanych symboli walki Polaków z hitlerowską agresją. Ponadto udaliśmy się do nowoczesnego centrum edukacji w forcie Góry Gradowej w Gdańsku – Centrum Hewelianum, gdzie mogliśmy pogłębić wiedzę z fizyki i astronomii dzięki interaktywnej wystawie „Energia, Niebo i Słońce”. Następnie odkrywaliśmy słodkie tajemnice, w niezwykłej manufakturze cukierków i lizaków „Ciuciu”. Urzeczeni zapachem karmelu, kolorami, wymyślnymi kształtami i atmosferą, poznaliśmy tajniki produkcji tych fantazyjnych łakoci. W ostatnim dniu pobytu młodzieży holenderskiej w Redzie, udaliśmy się do Akwarium Gdyńskiego, gdzie odkrywaliśmy tajemnice podwodnego świata flory i fauny morskiej. Dopełnieniem czasu spędzonego w Redzie stała się dyskoteka oraz turniej piłki koszykowej i nożnej.\nPełni niezwykłych wrażeń i bogatsi o nowe doświadczenia i znajomości wszyscy uczestnicy wymiany żegnali się ze łzami w oczach. W sympatycznej atmosferze, wymienili się adresami i numerami telefonów oraz obiecali sobie wymianę maili, dających możliwość wspólnego spotkania się już w maju 2010 w Zwolle. Opiekunowie wymiany pragną przy okazji gorąco podziękować młodzieży uczestniczącej, oraz ich rodzinom za pomoc i zaangażowanie w realizację tego przedsięwzięcia.\nWycieczka do Stutthofu i Westerplatte\n27 października ponad 40-osobowa grupa gimnazjalistów uczestniczyła w wycieczce do Stutthofu i na Westerplatte. Główną częścią wyjazdu było zwiedzanie z przewodnikiem Muzeum Obozu Koncentracyjnego KL Stutthof. Uczniowie z uwagą i w wielkim skupieniu słuchali informacji o warunkach życia w tym hitlerowskim obozie zagłady, oglądali wnętrza baraków, eksponaty, zdjęcia i relacje ukazujące koszmar obozowego życia oraz grozę eksterminacji zwożonych tu w okresie II wojny światowej ludzi. W pomieszczeniu z piecami krematoryjnymi uczciliśmy pamięć pomordowanych zapaleniem znicza i minutą ciszy. Młodzież obejrzała również filmy dokumentalne pokazujące m.in. stan obozu po wyzwoleniu oraz dzieje terroru hitlerowskiego w Wolnym Mieście Gdańsku.\nPo pełnej zadumy wizycie w Stutthofie przejechaliśmy na Westerplatte. Wielu z nas oglądało ten skrawek polskiego Wybrzeża po raz pierwszy. Dzięki informacjom przekazanym przez Panią Orzechowską, mogliśmy łatwiej wyobrazić sobie, jak we wrześniu 1939 roku wyglądały działania wojenne w tym owianym legendą bohaterskiej obrony miejscu. Chodząc po opadłych z drzew, szeleszczących liściach, próbowaliśmy w wyobraźni rekonstruować nieistniejące już wartownie i stanowiska obronne, odwiedziliśmy maleńki cmentarz poległych obrońców oraz, rzecz jasna, wspięliśmy się na wzgórze, by zrobić wspólne zdjęcie pod górującym nad okolicą pomnikiem.\nWyjazd ten, łączący w sobie bogate treści historyczne i patriotyczne, na pewno pozostanie na długo w pamięci uczestniczącej w nim młodzieży.\nŚwięto Edukacji Narodowej w Zespole Szkół Nr 2 w Redzie\nW środę, 14 października, w Zespole Szkół Nr 2 w Redzie odbyła się uroczystość z okazji 236 rocznicy powołania Komisji Edukacji Narodowej. Na tę okoliczność zorganizowano akademię poświęconą pracy nauczycieli i pracowników oświaty.\nW uroczystym apelu wzięli udział m.in. burmistrz miasta Redy, Krzysztof Krzemiński; przewodnicząca Komisji Edukacji w naszym mieście, Teresa Kania oraz nauczyciele z Anglii, Rumunii i Szwecji, którzy w tych dniach gościli w naszej szkole w ramach europejskiego projektu Socrates Comenius. Wszystkich zebranych bardzo serdecznie powitał dyrektor szkoły, Jan Skrobul, który przypomniał historię powołania KEN oraz złożył życzenia i podziękowania nauczycielom i pracownikom naszej szkoły.\nŻyczenia i kwiaty pracownicy szkoły otrzymali od burmistrza Redy oraz przewodniczącego Rady Rodziców, Jacka Skorupskiego.\nDyrektor wręczył „Nagrody Dyrektora” nauczycielom. Nagrody otrzymały: Beata Zawal-Brzezińska, Barbara Kisiel, Katarzyna Gniewek, Karolina Hajdel, Urszula Obłuda, Lidia Skrobul, Małgorzata Terlecka, Justyna Zabrodzka, Łucja Sadowska, Gabriela Krzemińska, Anna Galiń-Tatara, Izabela Jarzębska-Pawłowska, Ewa Ryś, Grażyna Napieraj, Mirosława Niewiadomska, Mariola Szreder, Estera Miotk, Mariola Thomas.\nDyrektor szkoły poinformował zebranych, że w tym roku Nagrodę Burmistrza otrzymała Elżbieta Rybarczyk. Nagroda ta została wręczona w czasie miejskich obchodów Dnia Edukacji Narodowej.\nNastępnie odbył się program artystyczny pod hasłem „W podzięce za trud…”, przygotowany przez panie: Teresę Liegman, Agnieszkę Dzienisz i Beatę Zawal–Brzezińską, która zadbała o piękne dekoracje. Na zakończenie uroczystości nauczyciele i pracownicy szkoły otrzymali od uczniów piękne kwiaty.\nZdjęcia: Teresa Dopke, Elżbieta Rybarczyk, Krzysztof Nieradko\n„Wszystkie koty do roboty, czyli otrzęsiny 2009”\nW piątek 2 października odbyły się otrzęsiny klas pierwszych, przygotowane przez Samorząd Uczniowski z pomocą p. M. Terleckiej oraz p. B. Kisiel. W tym dniu pierwszaki zostały przyjęte do grona uczniów naszej szkoły.\nJednak, zanim to nastąpiło, „kociaki” musiały zaliczyć kilka konkurencji. Nie obyło się bez upadków i śmiesznych sytuacji. O certyfikat „idealnej kociej rodziny” walczyły trzy pierwsze klasy wraz z wychowawcami, p. H.Żuk (I a), p. U.Obłudą (I b), oraz p. K.Hajdel (I c).\nPierwszą konkurencją była prezentacja klasy, podczas której uczniowie wykazali się wielką pomysłowością i poczuciem humoru. Pierwszaki musiały przygotować krótką scenkę, wiersz, skecz kabaretowy lub piosenkę na temat swojej klasy. Później przyszedł czas na następną konkurencję - plastyczną, w której wzięły udział po trzy osoby z każdej klasy. Zadanie polegało na namalowaniu portretu wychowawcy, ale bez używania rąk. Myślicie sobie: „nic trudnego!” Musimy przyznać, że nie było to łatwe zadanie, ale efekt pracy zadziwiający. Zadaniem muzyczno-słownym było zaśpiewanie znanej kociej piosenki „Wlazł kotek na płotek” do dość nietypowych podkładów muzycznych, takich jak: heavy metal czy hip hop.\nWiele emocji i zabawy dostarczyły również takie konkurencje jak: taniec z kotem-miotłą, jedzenie jogurtu z zawiązanymi oczami, tor przeszkód, czy konkurencja „kot na wybiegu” polegająca na stworzeniu mundurka szkolnego przez wychowawcę klasy. Panie miały do dyspozycji takie materiały jak: gazety, worki, papier toaletowy, oraz skrawki materiału. Uczniowie mieli również stworzyć reklamę wylosowanego przez klasę przedmiotu i znaleźć dla niego ciekawe zastosowanie (stary kalosz, rolka papieru toaletowego, kajdanki).\nKonkurencją która chyba wszystkich zadziwiła najbardziej było jak najdłuższe „miauczenie”. Uczeń klasy I b był bezkonkurencyjny, gdyż pokonał pozostałych uczestników miaucząc aż pół minuty!!! Ostatnim obrzędem otrzęsin było obcinanie kotom ogonów oraz ślubowanie.\nOstatecznie w turnieju zwyciężyła klasa I a i otrzymała tytuł idealnej kociej rodziny, oraz certyfikat zwalniający z odpowiedzi ustnych i kartkówek w najbliższy poniedziałek. Dopełnieniem całej imprezy był występ chłopców z klasy II b, jako zespołu „Nagły atak sprzątaczy”. Ich show rozbawił wszystkich, a stroje i układ choreograficzny były „dopięte na ostatni guzik”. To „mrożące krew w żyłach wydarzenie” zostało przypieczętowane wieczorną dyskoteką na której wszyscy świetnie się bawili, zwłaszcza nasze kochane kociaki – już gimnazjalne dzieciaki.\nTekst: M. Piaskowska, M. Terlecka\nUczniowie Gimnazjum nr 2 w Redzie na warsztatach ZZZ\nW marcu 2009r. jedenastu uczniów z Gimnazjum nr 2 w Redzie pod opieką nauczycielki fizyki Ewy Wróblewskiej przystąpiło do realizacji projektu: „ Odkrywać nieznane, tworzyć nowe… - program rozwijania zainteresowań fizyką” współfinansowanego z EFS. Projekt jest realizowany na obszarze całej Polski w ośmiu regionach do 28 lutego 2010r.\nW ramach projektu raz w tygodniu odbywają się zajęcia laboratoryjne – 2 godziny oraz zajęcia w pracowni komputerowej na platformie e – learningowej Modle - 1 godzina. Jednym z elementów projektu był udział w konkursie Zobacz – Zbadaj – Zrozum (ZZZ). Zespół nr 1 w składzie: Agata Szreder, Michał Bazychowski i Mateusz Abraham wysłali konkursowe doświadczenia i znaleźli się w grupie finalistów. W nagrodę wzięli udział w warsztatach ZZZ podczas, których prezentowali wyróżnione doświadczenia. Warsztaty zorganizowano w Łebie, gdzie oprócz własnej prezentacji eksperymentów było wiele atrakcji, co widać na załączonych zdjęciach.\nRóżne drogi do wspólnej Europy\nW dniach 12 - 19 września br. grupa uczniów z Gimnazjum Nr 2 w Redzie pod opieką nauczycielek: Karoliny Hajdel i Marioli Szreder, uczestniczyła w międzynarodowej wymianie młodzieży Eurocamp, która odbyła się w Bułgarii.\nCelem projektu Eurocamp jest wyposażenie młodych ludzi w umiejętności, które pozwolą im na samodzielny start w dorosłe życie. Daje on możliwość realizacji własnych pomysłów, rozwijanie kreatywności oraz pogłębianie kontaktów z młodymi Europejczykami, a co za tym idzie doskonalenie umiejętności językowych.\nDo Burgas przyjechali przedstawiciele Polski i Niemiec, gdzie wraz z bułgarskimi rówieśnikami pracowali nad projektem zatytułowanym „Racjonalne gospodarowanie kieszonkowym”. W trakcie spotkania młodzież dowiedziała się, jak zarabiają i wydają pieniądze ich rówieśnicy z Niemiec i Bułgarii.\nPrzez ten tydzień młodzież zwiedziła także wiele interesujących miejsc tj.: Nessebar, Sunny Beach, Pomorie, Sozopol, Burgas. Miała również okazję uczestniczyć w rozpoczęciu roku szkolnego bułgarskich uczniów. Wolny czas młodzi ludzie spędzali na plaży, podziwiając walory Bułgarii oraz integrując się z pozostałymi uczestnikami.\nWymiana młodzieży była finansowana ze środków własnych oraz dotacji Urzędu Miasta Redy oraz Starostwa Powiatu Wejherowskiego.\nTekst: Mariola Szreder, Karolina Hajdel, Justyna Zabrodzka\nW piątek, 14 września w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Redzie odbyło się spotkanie z Małgorzatą Karoliną Piekarską, dziennikarką i autorką książek dla młodzieży. Było to już kolejne spotkanie autorskie w ramach „Pomorskich spotkań z książką na walizkach”. Uczestniczyli w nim gimnazjaliści z Zespołu Szkół Nr 2 wraz z nauczycielkami: Hanną Żuk, Teresą Liegman i Teresą Dopke. Pisarka opowiadała o sobie i swojej twórczości. Chętnie też odpowiadała na liczne pytania młodzieży dotyczące takich książek jak: „Klasa pani Czajki”, „Tropiciele” czy „Dzika”.\nNa zakończenie uczestnicy otrzymali pamiątkowe zakładki i nabyli książki, w których pisarka zamieszczała dedykacje. Spotkanie to zaowocowało ogromnym zainteresowaniem książkami Małgorzaty Karoliny Piekarskiej, które gimnazjaliści z pewnością chętnie przeczytają.


Opinia Magdy o Kodilli | Kodilla.com\nOpinia Magdy o Kodilli:\n"Bez uczestnictwa w bootcampie samodzielna nauka byłaby bardzo trudna."\nMagda jest z wykształcenia inżynierem budownictwa i pracuje w swoim zawodzie całkiem długo, bo od ukończenia studiów. Jednak od pewnego czasu jest coraz bardziej rozczarowana pracą, bo ma wrażenie, że zawodowo "stoi w miejscu".\nZdecydowała się przebranżowić, ponieważ uważa, że IT rozwija się bardzo prężnie i wybierając zawód programistki nie można się nudzić, ani narzekać na brak perspektyw.\nMagda jako osoba pracująca nie mogła poświęcić kolejnych kilku lat na studia informatyczne. Wybrała więc kurs Kodilli ze względu na możliwość nauki online.\n"Przeglądając oferty pracy zauważyłam jak dużo jest ofert dla programistów, w przeciwieństwie do innych branż."\nMagda nie mogła poświęcić się nauce programowania\nw pełnym wymiarze, ze względu na pracę zawodową.\nW praktyce więc kodowała w każdej wolnej chwili, czyli popołudniami, wieczorami i weekendami. Czasami jej nauka przedłużała się do późnych godzin nocnych, co skutkowało snami o poszukiwaniu bugów w kodzie ;).\nBardzo ceni sobie to, że może uczyć się we własnym tempie, korzystając z pomocy Kodilli. Jak sama mówi, udało jej się trafić na świetnego mentora, który wciąż zadziwia ją swoją wiedzą, zaangażowaniem i cierpliwością :).\n"Mój mentor jest taką osobą przed którą nic się nie ukryje ;)."\nPlany po bootcampie\nPo bootcampie Magda planuje rozpocząć intensywne szukanie pracy, oczywiście z pomocą koordynatora do spraw HR. Jej celem jest zdobycie pracy lub stażu na stanowisku Junior Web Developer lub Front-end Developer.\nWychodzi z założenia, że musi się nauczyć jak najwięcej w czasie kursu, by dobrze przygotować się do swoich nowych obowiązków.\nNie musi jednak przeszukiwać internetu w poszukiwaniu wskazówek, bo dzięki mentorowi ma pewność, że wiedza którą zdobywa na kursie jest aktualna i praktyczna ;).


korta_m - Brzuszek.Net\nkorta_m odpowiedział(a) Mamettka_m na temat - Mamusie o wszystkim\nBrakuje mi na wszystko czasu - ale dokładnie każdą funkcję sprawdzę. Ale widzę już potencjał w tym co wcześniej widziałam/sprawdzałam. Jest czym się bawić i jest co wykorzystywać. I zakładam, że jeśli nie znajdę jakiegoś poważnego błędu, to z tego będziemy korzystali.\nTo byłoby całkowicie pozbawione sensu, jeśli kontrola rodzicielska byłaby łatwa do zdjęcia. Zainstalowane mam, to co pojawiło się w sieci, sprawdziłam, również na stronach zagranicznych. Nie ma opcji łatwego usunięcia programu z telefonu - raczej przewidzieli taką sytuację. Bo ogólnie sama apka wydaje się być dosyć funkcjonalna. Jak to oceniacie?\nJak to wygląda z tymi blokadami stron? Nie będzie tak, że ja coś zablokuję, a dziecko sobie to bardzo łatwo odblokuje? Robota głupiego? Faktycznie dzieci nie będą w stanie tym manipulować?\nNo ok, ale nie napisałaś konkretnie - korzystacie z czegoś czy nie? Jeśli tak to z czego dokładnie, ile to kosztuje i czy jest skuteczne? Jakie ma to funkcje, które faktycznie są przydatne? Proszę o jak najwięcej konkretów.\nWitajcie. Trafiłam do Was właśnie z Google, na ten dokładnie temat. Jak u Was jest aktualnie? Mam spory problem z moim dzieckiem - to że nie słucha to jedna sprawa, a że ucieka ze szkoły, próbuje alkoholu i papierosów to już poważniejszy temat. Chcemy właśnie odpalić mu śledzenie, żeby kasować wagary zaraz jak to wymyśli. Wiem, że jest coś takiego jak bezpieczne strefy, tzn. takie aplikacje z alertami. Ale czy to działa?


APARTAMENT MUSIAŁÓWKA Szczawnica - Noclegi.pl\nAPARTAMENT MUSIAŁÓWKA Szczawnica\nWidok 26, Szczawnica (Polska)\nAPARTAMENT MUSIAŁÓWKA Szczawnica ×\nOtwarty: 1. lipca - 31. grudnia\nZapraszamy na wypoczynek do naszego Apartamentu w Szczawnicy.\nWchodząc do apartamentu po lewej stronie mijamy mały przedsionek z szafką na buty oraz lodówkę. Z prawej strony mijamy wieszaki na ubrania z dużym lustrem, w którym możemy się przejrzeć. Idąc dalej zauważamy otwartą kuchnię. Pierwsze wejście po prawej stronie jest od pokoju pierwszego. W nim wygodne góralskie łoże. W pokoju znajduje się mały stolik z dwoma ręcznie robionymi krzesełkami a nad nim telewizor. Meble wykonane są z\njasnego drewna, co nadaje pomieszczeniom klimatu i ciepła. Łazienka do tego\npokoju ma osobne wejście.\nKolejne wejście po prawej stronie należy do pokoju drugiego. Pokój ten również zawiera mały stolik z trzema krzesełkami, wygodne góralskie łoże, łóżko dla trzeciej osoby, szafę, tv.\nPoza tym w pokoju jest oddzielna łazienka. Ponadto z pokoju jednego jak i z drugiego można wyjść na niewielki taras aby zachłysnąć się górskim powietrzem i zauroczyć się pięknym widokiem. Jeśli masz dużą rodzinkę - niczym się nie przejmuj. Poza dwoma pokojami w apartamencie udostepnione jest poddasze. Na poddaszu znajdują się wygodne materace i przedsionek na rzeczy.\nPokój 2 osobowy z balkonem, łóżko małżeńskie\nAltanka, Przechowalnia rowerów, Żelazko\nPrzeciętny czas odpowiedzi: 5 godz. 4 min.\nApartamenty Cztery Pory Roku Szczawnica\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez APARTAMENT MUSIAŁÓWKA Szczawnica


Cześć @jacek1950 WItaj w Społeczności Samsung. Zapraszamy do korzystania :). Michał P. ... View more\nCześć @izabela1 Witaj w Społeczności Samsung- zapraszamy:) Michał P ... View more\nCześć @matrox Cóż to za przesłanie 😉 ? Michał P ... View more\nCześć 😁 I jak tam nowe Oreo???? Zadowoleni 😊 ???? Michał P ... View more\nCześć @EgaRock Myślę że nie ma takiej potrzeby....obserwuj to co przyniesie dzień 😉 . Michał P. ... View more\nCześć @Glinczer Zawsze byli lepsi 😁 . A poważnie to decyzja biznesowa. Oreo już naprawdę niedługo...bardzo niedługo. Btw skoro Oreo to kolejnym krokiem powinno być S9 - zachęcam do obserwowania tego co będzie się działo na forum w niedzielę 😎 . Michał P ... View more\n@DarekWa dokładnie tak 😊 . Sprawdź- powinno działać bez problemu. Michał P ... View more\nCześć @Mazi Witamy w Społeczności Samsung :). Michał P. ... View more\nCześć @Karols29 Witaj w Społeczności 😉 . Michał P ... View more\nCześć @Jedai nie posiadamy informacji o dacie udostępnienia Oreo dla Note 8. Jak tylko będzie taka możliwość informacja pojawi się w Społeczności Samsung. Stay tuned :). Michał P ... View more\nCześć @Al1313 Dzięki za opinię na temat zabudowy 😊 . Z chęcią pomogę ale muszę znać więcej szczegółów na temat sytuacji która Cię spotkała. Wysłałem Ci wiadomość prywatną - proszę o odpowiedź. Michał P ... View more\nCześć, Tak jak pisałem wcześniej aktualizacja udostępniania jest stopniowo także każdy Użytkownik s8/s8+ będzie mógł ją pobrać. Na forum przedstawiamy sprawdzone informacje - nie mamy powodu aby kogokolwiek oszukiwać/zwodzić. W jednym z postów pojawiło się info że robimy to kolejny raz, przyznam szczerze nie bardzo wiem o co chodzi 😑 . Proszę o szczegóły odniosę się ja lub inny z Moderatorów/Użytkowników Społeczności. Pozdrawiam niedzielnie 😉 Michał P. ... View more\n@DarekWa Aktualizacja jest już dostępna, stopniowo są wysyłane powiadomienia o możliwości pobrania Oreo. Stay tuned 😉 . Michał P ... View more


Teraz Gąbin | PiS zwycięża w województwie mazowieckim. Rządzić jednak nie będzie? - Teraz Gąbin\nPiS zwycięża w województwie mazowieckim. Rządzić jednak nie będzie?\nPaństwowa Komisja Wyborcza ogłosiła wyniki wyborów do sejmiku województwa mazowieckiego. Okazuje się, że większość mandatów (24) zdobylo Prawo i Sprawiedliwość. Wydawać się mogło, że jeśli osiągęli większość to będą rządzić województwem. W mijającej kadencji województwem rządziła koalicja Polskiego Stronnictwa Ludowego i Platformy Obywatelskiej.\nW nadchodzącej kadencji będzie prawdopodobnie tak samo. Jeśli PSL, które uzyskało 8 mandatów oraz Koalicja Obywatelska mająca 18 mandatów połączą siły to będą większością w sejmiku ze stosunkiem 26 do 24.\nNajlepszy wynik ze wszystkich kadydatów uzyskał związany z Gąbinem Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik. Na jego kandydaturę oddało głos prawie 77 tysięcy wyborców. Kolejny kandydat z największą liczbą głosów zgromadził ich prawie 61 tysięcy.


Rabat -18% Na Skarb W Srebrnym Jeziorze Ebook PDF, MOBI, EPUB\nEbook Skarb w Srebrnym Jeziorze\nAutor: Karol May, Luty 2018 , 404 stron\nSkarb w Srebrnym Jeziorze jest jedną z najbardziej pasjonujących powieści przygodowych niemieckiego pisarza Karola Maya, należącą do kanonu światowej literatury westernu. Jej akcja rozgrywa się na Dzikim Zachodzie. Banda przestępców samozwańczego pułkownika Brinkleya, zwanego Czerwonym Cornelem, i jego siejących postrach towarzyszy, trafia na trop legendarnego Srebrnego Jeziora i ukryt ego w nim skarbu. Bandyci ścigani są przez grupę obrońców prawa wspieraną przez wodza Apaczów Winnetou i jego białego przyjaciela Old Shatterhanda. Pełna zaskakujących zwrotów akcja komplikuje się, kiedy do pościgu dołączają się wojownicy z kilku indiańskich plemion, z jednej strony Osedżowie zaatakowani przez przestępców, a z drugiej Utahowie i Timbabaczowie zainteresowani skarbem. Porywająca opowieść, rozbudzające wyobraźnię sceny, pozytywne cechy głównych bohaterów i głębokie przesłanie moralne składają się na niegasnącą popularność powieści. Lektura dla klasy VI Ebook porusza temat Srebrnym. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: Jeziorze.\nISBN 978-83-7791-904-0. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Skarb w Srebrnym Jeziorze Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Marka produkująca godną zaufania odzież roboczą - PYTAJNIA\nCzy siatki na balkon przeciw ptakom są trwałe Jak odżywiać się zdrowo? Po czym najlepiej wam się chodzi w domu?\nMarka produkująca godną zaufania odzież roboczą\nBy Ekspert / 6 kwietnia, 2021\nNie wszystkie produkty pochodzące od producentów odzieży roboczej przedstawiają jednakowe walory, dlatego renoma i opinia jaką dany projektant i wykonawca takich artykułów cieszy się w eterze, nie jest bez znaczenia.\nTo właśnie na podstawie czasu przez który dany wykonawca obecny jest na rynku możemy zapewnić sobie pewność, że dokonujemy dobrego wyboru nawiązując z nim współpracę. Z pewnością w związku z tym warto rzucić okiem na rozwiązania proponowane przez markę tegera, która słynie z dostępnych za rozsądne pieniądze, bardzo interesujących propozycji gwarantujących bezpieczeństwo i komfort posługiwania się narzędziami bez śladu jakiegokolwiek dyskomfortu. Przy wykorzystaniu zalet jakimi cechują się produkty tej matki będziemy mogli bezpiecznie prowadzić różnorakie działania z zakresu pracy z narzędziami, nie mając ani problemu z ich komfortową obsługą w zręczny, precyzyjny sposób, ani też z trwałością samej odzieży roboczej jaką wykorzystujemy.\nPosługuj się w pracy odzieżą roboczą sprawdzonej marki\nDzięki wykorzystaniu w realiach naszej pracy odzieży roboczej z górnej półki, z pewnością będziemy mogli działać dynamicznie bez obaw o to jak przedstawiają się zagadnienia dotyczące spraw związanych z wygodą. Będzie to ogromnie potrzebne dla naszych celów biorąc pod uwagę, że tylko pełnia zręczności pozwoli nam się prawdziwie odnaleźć w realiach działania. Nie można spodziewać się wydajnego realizowania naszych obowiązków tam, gdzie mamy do czynienia z dużym dyskomfortem jaki spowodowany będzie poprzez kwestie dotyczące ograniczenia naszej zręczności. Na szczęście nie musimy tolerować takich przeszkód, gdyż na rynku dostępne są po naprawdę dobrej cenie rozwiązania, które przyniosą nam wszelkie pożądane przez nas zalety, nie wiążąc się zupełnie z podobnymi kłopotami. Dlatego tegera to marka godna uwagi i polecenia, za sprawą której z pewnością uda się nam spowodować, że czas w pracy będzie bezpieczny i produktywny. Rozwiązania tegera poleca wielu fachowców używających ich na co dzień.\nPrzemyślane porady, dzięki którym fotografowanie jest tak łatwe!\nJak dobrać odpowiednią instalację fotowoltaiczną?\nBy Ekspert / 23 lipca, 2021\nBy Ekspert / 17 maja, 2021\nBy Ekspert / 16 maja, 2021\nBy Ekspert / 11 maja, 2021\nBy Ekspert / 16 kwietnia, 2021\nKuchnia drewniana dla dzieci, czy to dobry pomysł na prezent dla dziecka?\nBy Ekspert / 5 lutego, 2021\nW odpowiedzi na potrzeby osób, które szukają najskuteczniejszych sposobów na przyrost mięśni na bieżącym rynku handlowym dostępne jest w sprzedaży...\nBy Ekspert / 2 lutego, 2021\nCoraz większa grupa osób które dbają o odpowiednio wyrzeźbioną sylwetkę oprócz wytężonej pracy z wysiłkowymi ćwiczeniami szuka szybszych i bardziej...\nDlaczego nie wszędzie kupimy dobre plecaki pracownicze?\nBy Ekspert / 3 września, 2021\nJeśli jesteś właścicielem a nawet pracownikiem na przykład firmy budowlanej to z pewnością doskonale wiesz o tym że potrzebne są...\nBy Ekspert / 31 sierpnia, 2021\nPo wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej wzrosło znacznie zainteresowanie nauką języków obcych, a zwłaszcza językiem angielskim.Unia Europejska zachęca obywateli do...\nBy Ekspert / 19 sierpnia, 2021\nKiedy staramy się o kredyt hipoteczny powinniśmy zwrócić uwagę iż w różnych bankach możemy spotkać obecnie wiele wydawałoby się interesujących...\nBy Ekspert / 14 sierpnia, 2021\nUbezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej jest obowiązkową polisą dla każdego posiadacza samochodu osobowego.Nie wszyscy wiedzą co się stanie, gdy obowiązek ten...\nBy Ekspert / 30 lipca, 2021\nDoradcy kredytowi pobierają opłatę za swoje usługi.Będzie to opłata godzinowa lub ryczałtowa i może zostać naliczona z góry lub po...


DOM BAL Rakowiec\n82-500 Rakowiec, Rakowiec 7\n607 924... 718więcej\nJesteśmy firmą która działa na terenie całej Polski. Zajmujemy się:\nStawiamy na jakość i niewygórowane ceny.\ndachy z wióra dachy kryte wiórem (Imprezy dla dzieci)\nFirma Dom Bal działa na terenie całej Polski. Specjalizujemy się w budowie domów z bala...\nŁaźnie japońskie sauny tradycyjne (Sauny parowe)\nJesteśmy firmą działającą na terenie całej polski. Stawiamy na jakość i na niewygórowane ceny które przyciągają nowych klientó.\nDomy drewniane - Rakowiec


W drodze do nowych uprawnień - Mazovia\nStrona główna » W drodze do nowych uprawnień\nObecnie PKA skierowała uchwałę do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, który na jej podstawie podejmie decyzję o nadaniu uprawnień. Z niecierpliwością czekamy na pozytywne informacje z ministerstwa, które pozwolą na uruchomienie studiów na nowym kierunku.\nRatownictwo medyczne to praktyczny kierunek studiów kompleksowo przygotowujący kompetentnego pracownika jednostek ratownictwa medycznego. W oparciu o nauki medyczne przygotowujemy absolwentów do pracy w systemie powołanym w celu ratowania życia i zdrowia ludzkiego. Podstawę funkcjonowania ratownictwa medycznego w Polsce stanowi ustawa z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2006 Nr 191 poz. 1410 ze zm.) i rozporządzenia wykonawcze. Ukończenie studiów na tym kierunku to szereg możliwości zatrudnienia. Ratownicy medyczni pracują m.in. w zespołach ratownictwa medycznego, szpitalnych oddziałach ratunkowych. To ceniona i ciekawa praca, pełna wyzwań, a przede wszystkim misja. Misja ratowania życia ludzkiego, które jest najwyższą wartością.\nZachęcamy do śledzenia naszej strony internetowej, na której na bieżąco będziemy informować o kolejnych etapach wdrażania nowego praktycznego kierunku studiów. Ratownictwo medyczne uzupełni ofertę studiów prowadzonych na Wydziale Nauk o Zdrowiu.\nZapraszamy na studia w Collegium Mazovia, które są szansą na dobrą pracę i rozwój osobisty w przyszłości. Szczegółowych informacji udziela Dział Spraw Studenckich –\np. Edyta Rytel pod nr tel. 25 633 30 32 wew. 89 lub adresem e-mail: erytel@mazovia.edu.pl\nOferta edukacyjna: (z linkami)


Kibicuję razem z tatą. Nie ważne komu | Paris-Moskwa 3:54\n– To w jakiej reprezentacji ON będzie grał? – pochylając się nad wózkiem z Bublikiem, mój ojciec wreszcie wypowiedział na głos pytanie, które od tygodnia kołatało się w głowie każdego z nas.\nByło jasne, że przy włączonym non stop telewizorze, w którym od rana do wieczora dwudziestu dwóch facetów lata za piłką, rozmowa o karierze sportowej dziewięciodniowego nowego członka rodziny jest nieunikniona. Bublik rodząc się na otwarcie Euro 2012 też powinien sobie zdawać z tego sprawę. Przebierał nogami jakby sobie zdawał. Falująca kołderka była pod bezustanną obserwacją, udającej stoicki spokój, Maszy.\n– We Francji jest lepsza infrastruktura dla futbola – Teść nawet nie oderwał wzroku od piłki, która leniwie toczyła się między znudzonymi zawodnikami Czech i załamanymi członkami ekipy Grecji. Już po sześciu minutach meczu przedstawiciele najstarszej europejskiej kultury przegrywali z potomkami Szwejka 0:2. Oglądaliśmy właśnie drugą połowę upadku wielkiej helleńskiej cywilizacji footballowej, którą rzucili na kolana słowiańskie chłopaki wychowane na knedliczkach. Trwające od paru dni mecze Euro przypominały obrazy z bitewnych pól wielkiej europejskiej wojny, w której po raz kolejny ścierały się upchane na małym kontynencie narody. A wszystko w transmisji na żywo.\n– U Francuzów wielkie tradycje. Mocne kluby… – ciągnął teść.\n– Paris Saint-Germain ma footbolną szkołę. Biorą od sześciu lat… – dorzucił ojciec mojego syna, jakby z nutką żalu, że na treningi przyjmują dzieci dopiero w wieku sześciu lat, a nie sześciu dni.\n– W Polsce są teraz orliki i stadiony. O jakie piękne – powiedziała moja mama machając ścierką w stronę folkowego biało-czerwonego kosza na grzyby, który w stolicy Polski pełnił rolę stadionu narodowego. – U nas jak będzie grał dobrze to zostanie bohaterem narodowym. Tłumy będą go na rękach nosić. A we Francji? Zawsze będzie emigrantem. Na ławce będzie siedział… – westchnęła z troską patrząc na kotłującego się w wózeczku Bublika.\n– Tak, trampki przynosił i ulice zamiatał – przerwałam znaną mi już wyliczankę. Wizja wnuka emigranta na paryskim bruku, skazanego na wykluczenie społeczne, towarzyszyła mojej matce odkąd oświadczyliśmy, że jesteśmy w ciąży i będziemy rodzić we Francji. Oficjalnie taką decyzję podjęliśmy ze względu na francuską służbę zdrowia. Misza, jako nowy Francuz posiadający carte vitale, miał do niej bezpłatny dostęp, a zgodnie z logiką państwa opiekuńczego, prawo to rozciągało się automatycznie również na jego żonę oraz dziecko, czyli na mnie i Bublika. Wszyscy troje byliśmy jakoś dziwnie pewni, że francuska opieka medyczne jest bardziej przyjazna ludziom w ciąży, a właściwie ludziom w ogóle, niż polskie szpitale. O opcji porodu w Moskwie nikt nawet nie pomyślał. Chyba nie mielibyśmy wystarczających funduszy. W Rosji jeśli chcesz rodzić po ludzku musisz mieć gruby portfel potwierdzający status człowieka. Był jednak jeszcze jeden powód porodu we Francji. W imieniu Bublika doszliśmy do wniosku, że super jest mieć w metryce wpisane miejsce urodzenia: Paryż. Nie ma to, jak popantowat’sa, jak mówią Rosjanie, od pierwszego dnia życia.\n– A może on będzie grał w rugby? – cztery pary oczu spojrzały na mnie z przerażeniem, a właściwie pięć, bo Bublik też, jakby z lekkim zdziwieniem i rozbawieniem skierował wzrok gdzieś w moją okolicę. A może tylko mi się tak wydawało. W końcu nie miał nawet dwóch tygodni. Co on mógł rozumieć. Masza w tak błahych sprawach, jak wybór kariery zawodowej dla kogoś, kto nie ma nawet jeszcze zębów, nie zwykła nawet otwierać swoich zielonych oczu.\n– We Francji rugby to bardzo popularny sport – ciągnęłam ignorując karcące spojrzenia bliskich. – Tu niedaleko jest stadion…. – próbowałam namówić na rugby Bublika i skinęłam głową w stronę okna pokazując kierunek. Pięćset metrów od nas, po drugiej stronie bulwaru Masséna znajdował się stadion Georges Carpentiera. Wieczorne mecze rugby drużyny Massif Central powodowały, że w naszych oknach pojawiała się zorza polarna wywołana przez stadionowe reflektory. W odpowiedzi na moją propozycję Bublik ostentacyjnie wypluł smoczek, który poszybował na podłogę. Masza czujnie prześledziła trajektorię lotu, ale ponieważ akcja odbyła się już po raz sto trzydziesty ósmy, to tym razem nie dała się sprowokować i nawet nie próbowała łapać.\n– Anka, co ty pleciesz! – mój ojciec spojrzał na mnie z pobłażaniem, groźnie machając w moim kierunku miniśrubokrętem. Od dwóch godzin naprawiał karuzelę z pozytywką do zawieszenia nad łóżeczkiem noworodka. Konstrukcja z delikatnego chińskiego plastiku nie wytrzymała trudów podróży z Warszawy do Paryża. Zabawka, która miała nie tylko zapewniać rozrywkę, ale przede wszystkim błyskawicznie przyspieszać rozwój parodniowego człowieka zawiniętego w śpiochy w wesołe zielone dinozaury, wydawała z siebie zamiast ,,Eine klaine Nachtmusich” Mozarta, ,,Ody do radości” Beethovena, czy ,,Czterech pór roku” Vivaldiego, jedynie buczenie przypominające odgłos zapchanego odkurzacza. Karuzela była tylko jednym z elementów edukacyjnej wyprawki przesłanej Bublikowi przez zatroskaną ciocię Olę. Aleksandra Brzozowska, moja przyjaciółka od zawsze, jak wielkie rzesze innych dorosłych Polaków, była zdania, że ich własna kariera zawodowa potoczyłaby się znacznie lepiej, gdyby nieodpowiedzialne hipisowskie pokolenie rodziców z lat siedemdziesiątych nie zmarnowało im pierwszych siedmiu lat życia, pozostawiając bez elementarnego dostępu do edukacji noworodkowej. Polskę ogarnęła determinacja, aby w kolejnej generacji nie dopuścić już do takiego kardynalnego błędu. Przemysł zabawek edukacyjnych, który od dawna marnował dzieciństwo małym Polakom w wieku szkolnym i przedszkolnym teraz, zamierzał wyrwać ogłupiające grzechotki i bezużyteczne pluszowe misie z rąk niemowlaków zastępując je ich ,,smart” wersjami. W wyścigu szczurów edukacja to podstawa. Im wcześniej, im więcej, tym lepiej. W zestawie dla Bublika oprócz propagującej hymn Europy pozytywki, były jeszcze czarno-biało-czerwone obrazki trenujące fokusowanie wzorku, ośmiornica śpiewająca gamy, piesek szczekający po angielsku, mata ucząca literek, cyferek i prostych działań matematycznych oraz dziwaczna tablica w duchu Montessori, do której przyczepione były różnego typu zamki i zasuwy. Najwyraźniej przez najbliższe pół roku Bublik powinien stać się znawcą muzyki klasycznej, poznać nuty, nauczyć się pisać, opanować równanie różniczkowe, doszlifować oksfordzki akcent oraz zdobyć umiejętności potrzebną małemu włamywaczowi. Spora dawka wiedzy jak na młodego człowieka, który był przecież skazany na karierę zawodowego piłkarza.- Rugby nie jest popularne ani w Rosji, ani w Polsce. Chcesz dziecku odebrać szansę dokonania wyboru najlepszej drużyny? Jeśli tak, to ta multikulturność nie przyniesie żadnego zysku – oburzył się ojciec. Poczułam się, jakbym próbowała odebrać Bublikowi kulturowe dziedzictwo przodków. – Mając trzy obywatelstwa będzie mógł wybrać tę drużynę, która ma największe szanse na wygranie Mundialu! lub przynajmniej Euro…, w końcu nie wyszłaś za mąż za Brazylijczyka… – tata chrząknął trochę zmieszany, ale teść i Misza ze zrozumieniem pokiwali głowami. – W Polskiej drużynie narodowej gra teraz dwóch Francuzów i dwóch Niemców. – Sportowi managerowie Bublika najwyraźniej mieli jego karierę już zaplanowaną i to w sposób absolutnie koniunkturalny. A ja zdałam sobie sprawę, że jeśli wybierzemy emigrację, to nasz syn nawet grając z orzełkiem na koszulce dla Polaków będzie Francuzem.\n– To hormony – Mama obdarowała mnie kolejnym westchnięciem pełnym troski. Misza ucałował czubek mojej głowy, a potem pogłaskał Bublika po brzuszku, wybijając go z transu wywołanego przez psychodeliczne czerwone oczka szpaleru grzechotek-misiów zawieszonych w poprzek wózka. Niektóre ruskie zabawki wyprodukowane w Chińskiej Republice Ludowej były jak żywcem wyjęte z książek Wiktora Pielewina, w których nie do końca wiadomo, kto jest na większym haju bohaterowie, czy sam autor. Mój rosyjski mąż całował tak nas i głaskał odkąd urodził się Bublik. Zupełnie jakby upewniał się, że naprawdę jesteśmy.Od tygodnia nasze paryskie, wynajmowane od Wujaszka Wani, mieszkanie przeżywało rodzicielskie oblężenie. Iwan Anatolewicz Iwanow, emigracyjny przyjaciel mojego męża, przebywał aktualnie na korporacyjnej zsyłce na Uralu. Jego francuska firma wysłała go w okolice Jekaterynburga, aby doglądał ich ryzykownej inwestycji w fabrykę w miejscowości o malowniczej nazwie Suchoj Log, czyli Suchy Jar. Choć Wania uważał, że trafniejszą nazwą byłaby po prostu Suchaja Dyra (Sucha Dziura). Żaden z Francuzów nie był gotowy osobiście wyruszyć w okolice, w której człowieka przed dziką Azją chroniło tylko pasmo pagórków, a temperatura za często spadała do minus 35 stopni Celcjusza, więc firma wynajęła sobie Białorusina. Paryskie mieszkanie Wani stało przez większość czasu puste, a przy tym posiadało oszałamiającą jak na Paryż powierzchnię 56 metrów kwadratowych oraz kluczowy z punktu widzenia noworodka luksus w postaci wanny. Dlatego zgodnie z emigrancką zasadą solidarności do apartamentu Iwana w 13 dzielnicy Paryża wprowadziliśmy się my. Rodzice przyjechali nam pomóc przy dziecku. Wszystko wskazywało na to, że dwutygodniowa wizytacja zakończy się dla mnie rozstrojem nerwowym. Nie wiedziałam, co jest gorsze, apodyktyczność mojej matki, która zakazywała mi jedzenia wszystkiego co było choćby podejrzewane o wywoływanie kolek i wzdęć, oczywiście nie u mnie tylko u Bublika, czy trudności w odnalezieniu się w roli babci mamy Miszy. Teściowa była światowej sławy naukowcem, specjalistką od laserów i precyzyjnej obróbki metali, a przed wykonaniem najprostszej rzeczy przy dziecku zalewała mnie setką pytań. Jako osoba wykształcona i obyta była przekonana, że należy mieć na uwadze, iż w odległej polskiej kulturze mogą być jakieś zupełnie inne, nieznane obrzędy związane ze zmianą pieluchy u niemowlaka. To co w założeniu miało być przejawem tolerancji i wyczulenia wobec różnic kulturowych, w natłoku obowiązków przy noworodku miało wyraźne znamiona strajku włoskiego, który doprowadzał mnie do rozpaczy. Tatianę Wasilewnę Stroganov z rosyjskimi babuszkami łączyło tylko jedno. Przekonanie, że jej świętym obowiązkiem jako babci jest powtarzanie niczym mantry, że należy myć ręce. Bezustanne szorowanie rąk zaczynało przypominać skrzyżowanie mistycznego obrządku, który miał za zadanie zmycie tego co nieczyste przed dotknięciem się do bóstwa w pampersach, z rodzajem rosyjskiej narodowej nerwicy natręctw.\nTelefon piknął dźwiękiem mikrofalówki.\n,,I komu dzisiaj wieczorem będzie kibicował twój mąż? Naszym czy swoim? ;)” – SMS Aleksandry Brzozowskiej był czystą prowokacją. Odkąd wyszłam za mąż za ,,okupanta” moi przyjaciele nie pomijali żadnej okazji, aby podsunąć nam temat do małżeńskiej kłótni na poziomie narodowościowym. SMS przypomniał mi, że moją i tak nadwyrężoną psychikę kobiety w połogu czekało jeszcze przeżycie meczu piłki nożnej Polska-Rosja w towarzystwie zagorzałych kibiców obu drużyn naraz.\n– Miszku, Brzoza się pyta komu będziesz kibicował Polsce czy Rosji? – powiedziałam w stronę męża, który zajęty był skrupulatnym wyklejaniem albumu z zawodnikami poszczególnych drużyn. Klaser z naklejkami został kupiony oczywiście dla Bublika. Wytłumaczenie, że tygodniowe dziecko marzy o takiej wyklejance przyjęłam bez zmrużenia oka i dodatkowych pytań, inaczej mogłabym przypadkiem odkryć jak bardzo małym chłopcem był nadal ojciec mojego syna.\n– Napisz, że Germanii. – odpowiedział poważnie Misza gładząc pieszczotliwie sylwetkę Andreja Arszawina. – Jeśli Polaki grają z Ruskimi to najmądrzej jest kibicować Niemcom. Oni i tak zawsze wygrywają. Tak jak w 82 w Barcelonie, kiedy WASI odebrali NASZYM półfinał… I kto wszedł do finału? Niemcy!\nKiedy wychodzisz za mąż twoje dotychczasowe JA zmienia się w wszechdobylskie MY oraz odgradzające od wrogiego świata ONI. Chyba, że za męża bierzesz sobie cudzoziemca. Wtedy MY i ONI stają się mniej wyraźne, a w codziennych rozmowach zaczynają się pojawiać niepokojące NASI i WASI, które w jakiś magiczny sposób stają między WAMI. Pozornie jest wszystko normalnie, jak u innych. Na co dzień przy śniadaniu nie analizujesz przecież, do którego obozu należysz. Podczas sobotnich domowych porządków starasz się nie rozgrzebywać zadawnionych konfliktów. Przy niedzielnym obiedzie zgrabnie omijasz pułapki wielopokoleniowych urazów. Oficjalnie każdy wasz gość usłyszy przy kawie i deserze, że macie szerokie horyzonty, a w waszym domu panuje tolerancja i poszanowanie innych kultur. Leżąc w łóżku wmawiasz sobie, że wy przecież nie ulegacie stereotypom, a twój ukochany mąż, który chrapie obok, nie jest przecież takim jak ONI wszyscy. Nie jest jak ci INNI z jego kraju. Na co dzień różnice kulturowe masz poupychane w szafach, zamknięte w pudełkach z IKEA i zamiecione pod dywan. Ale wystarczy błahy mecz piłki nożnej, żeby własny mąż wcisnął cię nagle do wrogiego mu obozu. W mgnieniu oka okazuje się, że ukochany uważa cię za członka obcych, którzy stali po drugiej stronie barykady i walczyli z jego plemieniem. Zupełnie jakbyś nagle miała więcej wspólnego z jedenastoma facetami w biało-czerwonych koszulkach plus trener w dresie niż z ojcem swojego dziecka. Nauczeni doświadczeniem oboje z Miszą zdawaliśmy sobie sprawę, że weszliśmy właśnie na pole minowe. Od meczu w Barcelonie w 1982 roku, gdy za bramką Rosji widniał złowróżbny plakat ,,CCCP Польша – друзья навек” , a na trybunach powiewały sztandary ,,Solidarności’’ już tylko krok nas dzielił od rozmowy o stanie wojennym, ruskich czołgach przed moim blokiem w Warszawie i płynnym przejściu do zaborów. Zaledwie parę zdań pozostało od wybuchu miny pułapki zastawionej przez Brzozę.\n– W Barcelonie to akurat wygrali Włosi! A nie Niemcy – zripostował mój tata z zimną krwią sapera. I wszystko wróciło do normy. Na chwilę. Dopóki nie zadzwonił dzwonek, który postawił Maszę na równe nogi.\n– Rosyja w pieriot! Rosyja w pieriot! – Krzyknął wielki niedźwiedź rozpostarty na trójkolorowym proporcu, gdy tylko otworzyłam drzwi. Za flagą skrywali się dumni przedstawiciele ruskiej diaspory w Paryżu, a prywatnie przyjaciele Miszy. – Rosyja w pieriot… – cicho już powtórzył Sergiej, gdy pociągnęłam za flagę z rozwartą paszczą wściekłego misia i kolega mojego męża stanął ze mną twarzą w twarz.\n– Dobry dzień! My do męża – stojący za Sergiejem Igor uśmiechał się jak zwykle wesoło i figlarnie. Był niski, krępy i bardzo ruchliwy, zupełnie jak Karlson z uwielbianej przez Rosjan kreskówki, którą Misza puszczał Bublikowi na długo przed tym, jak nasz syn się urodził. – Przyszliśmy pokibicować zbornej Rosji i pomścić na Polakach okupację Moskwy. – Nie żeby prowokacje były specjalnością tylko moich polskich przyjaciół.\n– A można tak nie krzyczeć? Dziecko jeszcze nie przywykło do waszych imperialistycznych wrzasków. Nie chcę, żeby nabrał złych manier – powiedziałam wiedząc doskonale, że każdy Rosjanin po prostu uwielbia jak nazywa się go imperialistą. Lepiej być imperialistą, którego się boją w podbitych krajach niż nikim.\n– Anno Zbigniewno Stroganova pozdrawlajem z dostawkoj nowego grazdanina!– wykrzyknął nie zwracając na moje prośby Wowa i wręczył mi pęczek lekko sfatygowanego kwiecia. Miałam nadzieję, że fantazja nie kazała im tego zielska nazrywać gdzieś na paryskich klombach.\n– I to obywatela od razu trzech państw! Człowiek to jeden, a obywateli od razu trzech! – Sergiej ucałował mnie siarczyście po rosyjsku, a przy tym po parysku dwa razy zamiast trzech. – Ciekawe światowe statystyki liczą go trzy razy?\n– Anna Wiśniewska-Straganov – poprawiłam Wowe. Pozostawienie sobie panieńskiego nazwiska było w moim przypadku deklaracją przywiązania do polskich korzeni i nie zamierzałam z tego manifestu rezygnować tylko dlatego, że ani Francuzi ani Rosjanie nie potrafili prawidłowo wymówić mojego dwuczłonowego nazwiska.\n– A gdzie małysz? – zapytał Igor ciekawsko zaglądając do naszej sypialni, w której stało dziecięce łóżeczko. W pokoju była jednak tylko mama Miszy, która od paru godzin egzaminowała przez Skypa swoich studentów z teorii wytrzymałości materiałów.\n– Jaki Małysz? To piłka nie skoki – powiedział do mnie po cichu mój tata. Machnęłam tylko ręką. Miałam nadzieję, że sam się w końcu domyśli, że ,,małysz” to po rosyjsku po prostu pieszczotliwe słowo, za którym kryje się małe dziecko, a nie ,,Orzeł z Wisły”.\n– No wy dajocie! – Wowa wszedł do pokoju jako ostatni i zupełnie go zamurowało w drzwiach. Jego okrzyk spowodował, że czujna Masza najeżyła się groźnie.\nNa kanapie rozłożył się w pozycji półleżącej Misza z opartym o jego klatę niemowlakiem. Mój mąż i syn wyglądali jak żywy oksymoron, kibole w wersji multikulti. Bublik był wystrojony w odprasowane przez moją mamę biało-czerwone śpioszki z orłem w koronie pośrodku brzuszka. Misza w szkarłatnie czerwoną koszulkę zbornej Rosji z bizantyjsko złotymi wypustkami oraz dwugłowym orłem mutantem na piersi. Dla kolorytu obaj byli owinięci żółto bordowym szalikiem Arsenał Tuła, ukochanej drużyny Miszy, która od lat bezskutecznie walczyła o wejście do jakiejkolwiek ligi rosyjskich rozgrywek. Im bardziej ta walka stawała się beznadziejną, tym bardziej mój mąż kochał odnoszący same porażki Arsenał. Rosyjskiego kibica ,,umem nie pajmiosz”…\n– Kak zwać to rebionka? – zapytał Sergiej\n– Mówimy na niego Bublik, dlatego że jest taki okrągły i apetyczny – poinformował Misza. Przydomek wymyślił oczywiście on. Drożdżowe obwarzanki, ich smak, aromat, słodycz były dla mojego męża tym czym dla Prousta była jego magdalenka. Wspomnienie ukraińskich bublików przenosiło Miszę w czasy jego dzieciństwa. Do krainy szczęśliwości, która rozciągała się gdzieś w okolicach Kamieńca Podolskiego. Od rozpadu ZSRR przez dwadzieścia lat mój mąż szukał tego utraconego smaku, w każdym spożywczym w Moskwie, w każdej piekarni w Warszawie, w każdym emigranckim ruskim sklepie w Paryżu. Nazwanie naszego syna Bublik było najczystszym przejawem miłości.\n– Wszystko ok. Sprawdziłam. Na uczelni wszyscy pracują. Dwóch studentów musiałam zasypat – zrelacjonowała teściowa wchodząc do salonu. W Rosji profesorowie studentów zasypują zamiast oblewać. – A gdzie mój wnuk, przyszła nadzieja fizyki teoretycznej? – wykrzyknęła teściowa wyciągając ramiona w stronę Bublika. – A wy ruki pomyli?! – kibice zbornej pobiegli do łazienki by zdążyć przed pierwszym gwizdkiem.\nDrużyny Rosji i Polski, najwyraźniej ze względu na napiętą sytuację w naszej rodzinie, postanowiły podarować Bublikowi na dobry start w dwóch kulturach dyplomatyczny wynik 1:1. To jednak nie uciszyło wrzasków, okrzyków radości i rozczarowania oraz emocjonalnych dysput po każdym golu, w przerwie i po końcowym gwizdku sędziego. Bo jak wiadomo mecz piłki nożnej trwa 90 minut, ale kłócić się o niego można latami. Krzyki i chaos zmusiły Maszę do opuszczenia salonu. Wychodząc rzuciła zdegustowane spojrzenie, tak jakby chciała powiedzieć : ,,Te wasze śmieszne ludzkie wojenki, nie dają normalnie pospać kotu.”\nPrace nad książką wciąż trwają. Nawet ten rozdział może się jeszcze zmienić. Czekam na wasze opinie 🙂\nO poprzedniej książce możecie przeczytać tutaj #mojewielkieruskiewesele


"Nasz Dom" broni swojej ziemi !!! – Stowarzyszenie Ekologiczne EKO-UNIA\nHome Aktualności "Nasz Dom" broni swojej ziemi !!!\n"Nasz Dom" broni swojej ziemi !!!\nWielkopolska. Protest przeciwko kopalni odkrywkowej >>\nPrzedstawiciele Społecznego Komitetu „Stop Odkrywce” wsparli protest w Lesznie\nOkoło dwóch tysięcy osób, głównie mieszkańców wielkopolskich gmin Krobia, Poniec i Miejska Górka protestowało w czwartek (7.03.2013) w Lesznie przeciwko planom budowy na terenie ich gmin odkrywkowej kopalni węgla brunatnego. Manifestujący przeszli w marszu ulicami miasta.\nDolny Śląsk reprezentowali przedstawiciele Społecznego Komitetu „Stop Odkrywce” działającego przeciwko budowie kopalni odkrywkowej węgla brunatnego na złożu „Legnica”, protestujących wspierało również Stowarzyszenie Ochrony Środowiska Naturalnego „Przyjezierze” z woj. kujawsko – pomorskiego.\nProtest zorganizowało Stowarzyszenie „Nasz Dom” – członek Ogólnopolskiej Koalicji „Rozwój TAK – Odkrywki NIE”. Stowarzyszenie zostało powołane do obrony przed budową kopalni odkrywkowej węgla brunatnego na terenie gmin Miejska Górka i Krobia w Wielkopolsce. Mieszkańcy obawiają się, że uruchomienie kopalni będzie skutkować likwidacją zabudowań i ziemi uprawnej, co może podnieść stopień bezrobocia i ubóstwa w regionie, jak również degradacją środowiska naturalnego. Większość osób przyjechało autobusami z terenów wspomnianych gmin, ale zainteresowanie protestem okazało też wielu mieszkańców Leszna. Manifestanci podczas marszu nieśli transparenty z hasłami „Nasz gmina zginie jak w masarni świnie”, „Stop kopalniom odkrywkowym”, „Jesteśmy rolnikami a nie górnikami”, „Wynocha z naszej ziemi” i „Precz z kopalnią”.\n– Jesteśmy tu dziś po to, żeby wyrazić swój sprzeciw wobec badaniom i planowanej budowie kopalni odkrywkowej węgla brunatnego na terenie gmin Miejska Górka i Krobia – mówi Sylwia Maćkowiak ze Stowarzyszenia „Nasz Dom”. – Ten problem nie dotyczy jednak wyłącznie naszych gmin, ale także ziemi leszczyńskiej. Taka kopalnia oznacza konieczność życia w leju depresyjnym, zadymieniu i kurzu. Powoduje też choroby. Dzisiejsza manifestacja w Lesznie jest możliwa dzięki przychylności władz miejskich – dodaje. – Jesteśmy tutaj, żeby powiedzieć wszystkim mieszkańcom naszego regionu jak wiele negatywnych skutków pociągnie za sobą budowa kopalni odkrywkowych w naszym regionie – mówił jeden z uczestników protestu. – Wiele osób u nas straci pracę, bo nie będą już mogły normalnie uprawiać ziemi. Jak wykopią te dziury to zrobi się pustynia. Musimy myśleć o tym co zostawimy naszym dzieciom i wnukom. My jesteśmy rolnikami a nie górnikami.\nPodczas manifestacji na rynku nie zabrakło wzniosłych deklaracji i patriotycznych akcentów. Argumentując konieczność walki o niedopuszczenie do budowy kopalń przywołano autorytet Jana Pawła II. Z głośników popłynęła też deklaracja obrony ziemi przed odkrywką nawet za cenę przelania krwi, co zostało przyjęta wielkimi owacjami. Manifestujący przed rozpoczęciem przemarszu ulicami miasta odśpiewali Rotę.\nrzecznik Ogólnopolskiej Koalicji „Rozwój TAK – Odkrywki NIE”\n„Precz z kopalnią” w tv leszno >>\nPoprzedni artykuł Społeczny Komitet "Stop Odkrywce" z Dolnego Śląska wspiera protesty rolników przeciwnych odkrywce w Wielkopolsce\nNastępny artykuł Konferencja. Otyń, 11.03.2013 rok


DOTACJE UNIJNE DLA FOTOGRAFA - najnowsze wiadomości gospodarcze i finansowe - Gospodarka.gazeta.pl\ndotacje unijne dla fotografa\nOd 4 marca, gdy złożysz wniosek o dowód osobisty, otrzymasz zupełnie nowy dokument z chipem. Brzmi rewolucyjne, ale faktycznie niewiele to na razie oznacza, a pełne korzystanie z e-dowodu może się wiązać z wydatkami. "Wyborcza" odpowiada na najważniejsze pytania dotyczące nowych dokumentów.\nProjektantka w pojedynkę sukcesu nie odniesie. W branży mody talent to kilka procent, reszta - czysty biznes. Dlatego warto, by artystka znalazła wspólniczkę, np. prawniczkę albo socjolożkę. Okazuje się również, że jeśli wszystko zostaje w rodzinie, też jest dobrze.\n. - Właśnie o to nam chodzi. Jesteśmy dla tych, którzy raczej cenią sobie ciszę i urodę miejsca niż hałaśliwe imprezy integracyjne. To nie tyle hotel, ile raczej dom gościnny - opowiada Katarzyna Hutna, właścicielka pałacu Kamieniec, który działa od zaledwie czterech miesięcy. Fotografie na wystawie na


Nieugięte sądy i równie kiepsko elastyczne kalendarze. Jak radzić sobie z wypchanym terminarzem bez zdolności bilokacji. - morbhan.org\nadminCzerwiec 21, 2018Bez kategoriiInternet, koszty zastępstwa procesowego, sieć\nJednym z rozwiązań jest dobre rozłożenie własnego terminarza. Niestety jest to trudne do zrealizowania, gdyż o wiele za dużo sytuacji losowych może nam się przydarzyć. Szczególnie w sytuacji, kiedy nasz kalendarz wypchany jest do granic możliwości i jedynym wyjściem z sytuacji byłby dziesięciodniowy tydzień. Jest także kolejne wyjście, na które trudniej wpaść w pierwszym momencie. A to dlatego, że zdaje się to zbyt oczywiste. Można przecież poprosić kogoś na zamianę. Jeśli nie mamy jednak wśród bliskich znajomych persony ze zdolnościami sądowymi, powinniśmy poszukać kogoś innego. Tu z pomocą zjawia się sieć. Wyszukując potrzebną nam personę mamy możliwość skorzystać z wielu stron tematycznych – .\nTakże następnym razem, gdy będziemy mieć problemy z obecnością na sali sądowej, mamy możliwość spróbować skorzystać z usług tego rodzaju strony. Jest to bezpieczne i wydajne, więc jak widać, nic nie pozostaje przeszkodzie, by użyć tej opcji. Proponujemy szczególnie osobom zapracowanym, zabieganym, jak również tym, którzy chcieliby mieć jak najczęściej czysty umysł, by skupić się na swoich priorytetowych obowiązkach.


Wysłany: Sob Wrz 06, 2008 21:20 Temat postu:\nja kiedys malowałam, wiersze tez pisałam, ale to było dawno, teraz maluje z dziećmi, moze z nimi zacznę układać wierszyki...\nWysłany: Sob Wrz 06, 2008 23:43 Temat postu:\nwidzę, że na forum jest wielu artystów. Ja jestem totalnym beztalenciem jeśli chodzi o muzykę czy sztukę plastyczną. Interesuję się mikrobiologią i morzem\nWysłany: Wto Wrz 09, 2008 14:05 Temat postu:\nnie samą przemocą człowiek żyje\nmoje życie skierowałam na piękny tor\nmam nadzieje, że i Wasze takie jest lub będzie\nściskam wszystkich, którzy pomagali mi w ciężkich chwilach\nWysłany: Wto Wrz 09, 2008 18:45 Temat postu:\nDawno Ciebie nie było Trissi, ciesze się ze zajrzałaś do nas choćby an chwile i jesteś w doskonałym nastroju. to oznacza, że idziesz dobra drogą....\nWysłany: Pią Wrz 12, 2008 11:27 Temat postu:\nI kto by pomyślał, że sztuka jest blisko nas. ja bardzo lubię czytać- wszystko. Jak tylko mogę to biorę książkę wskakuję na tapczanik nakrywam się kocykiem i nie ma mnie. Choc to bywa trudne bo mając pięciolatka w domu w grę wchodzi także kolorowanie i wycinanie\nWysłany: Pią Wrz 12, 2008 19:28 Temat postu:\nkocham koty, wręcz ześwirowałam na ich punkcie... w zasadzie część tego co skrobnę chyba powinno znaleźć się w dziele powitań ale nie chce mi się tego dzielić... zarejestrowałam się tutaj właśnie ze względu na zainteresowanie tematyką, jestem studentką pracy socjalnej i chciałabym się więcej nauczyć, tak od strony praktycznej... poznać "klimat" , by w przyszłości wiedzieć jak rozmawiać z ofiarami przemocy domowej, nie popełnić jakiejś strasznej gafy... zrozumieć jak działać gdy jest się świadkiem...\npoza kotami uwielbiam siedzieć wieczorami przy świecach i podumać ; lubię książki, muzykę (zależnie od nastroju). Lubię oglądać programy typu co te na tvnie o 17.25, ten po nim i o 20.45 , w podobnym klimacie na kanałach discovery...\nWysłany: Pią Wrz 12, 2008 19:35 Temat postu:\nWitam Niewitanych Bardzo Serdecznie\nps. tak słowem wtrącenia Koteczek jak będziesz coś potrzebowała itd . Smiało jestem do dyspozycji na pw tego forum.Jak będziesz czegos potrzebowała postaramy się jakoś wspomóc .\nPóki co zapraszam do zapoznania się z rządowym programem Razem Bezpieczniej masz tam kilka ciekawych rzeczy do poprania .\nWysłany: Wto Wrz 23, 2008 16:13 Temat postu:\nA ja lubię kulturę niekoniecznie "wysoką". Książki czytam od zawsze i te popularnonaukowe i te POP-ularne. Jak wszyscy zachłysnęli się Kalicińską, to ja razem z nimi. Kiedy parę lat temu wyszarpywano sobie z rąk Grocholę, też to robiłam Jestem podatna na reklamę i tę tradycyjną i tę "szeptaną". Ostatnio odkryłam Vandenberga reklamowanego jako "drugi Brown" ale... niestety nim nie był (choć przeczytałam wszystko, co dostępne na rynku). Kiedy w recenzjach na Merlinie ktos napisał, że nie umywa się do Folleta i jego "Filarów ziemi", kupiłam... "Filary ziemi" Mam też słabość do Olgi Tokarczuk. Lubię też Yaloma i jego sposób pisania o terapii. A poza tym przepadam za Stingiem, U2 i Nelly Furtado w wersji hip-hopowej. Taka sobie jestem zwykła_kobieta. Tylko nie mam żadnego talentu: nie śpiewam, nie tańczę, nie haftuję, nie gram na żadnym instrumencie i jeżdżę samochodem jak ostatnia łamaga... Jestem ciekawa ludzi - dlatego oglądam różne reality show i tej wersji będę się trzymać\nWysłany: Wto Wrz 23, 2008 17:27 Temat postu:\nKoteczek, dla Ciebie moja diablica.\nWspółczesna kultura grecka. Współczesna muzyka grecka. Język nowogrecki.\nMuzyka ogólnie. Marne próby tworzenia własnej: słuchasz na własne ryzyko Tutaj, tutaj i tutaj...\nPowrót do ogrodnictwa (botaniki ogólnie), póki co tylko w teorii: http://cyklamen.blox.pl\nDawniej (może kiedyś wrócę) rysunek, wiersze, radia internetowe, makrama...\nWysłany: Wto Wrz 23, 2008 20:52 Temat postu:\nkatalog zainteresowań poszerza sie z każdym nowoprzybyłym. To dobra inicjatywa, pozwalająca porozmawiać o czyms innym, pokazac ludzka twarz i głębie naszego wnętrza....\nWysłany: Wto Wrz 23, 2008 22:03 Temat postu:\nWysłany: Wto Wrz 23, 2008 23:09 Temat postu:\nWysłany: Sro Wrz 24, 2008 21:28 Temat postu:\nWysłany: Sro Wrz 24, 2008 23:34 Temat postu:\nKoty tym sie różnią od psów, że kot przywiązuje sie do miejsca a pies do człowieka. Jesli człowiek umiera w mieszkaniu z kotem to kot z głodu będize jadł umarłego, a jeśli ktoś umrze w mieszkaniu z psem to pies umrze z głodu ale nie trąci zmarłego.\nzdecydowanie wolę psy....mam 2- owczarka coli i yorka...\nWysłany: Sro Wrz 24, 2008 23:44 Temat postu:\nosobiście nie mam aktualnie żadnego zwierzaka . Lecz kiedyś chomika oraz rybki .\nObecnie mam dużo roślinek domowych a co


Oficjalnie: Grzegorz Dzikowski trenerem Stowarzyszenia GKŻ Wybrzeże - Sport WP SportoweFakty\nOficjalnie: Grzegorz Dzikowski trenerem Stowarzyszenia GKŻ Wybrzeże\nGrzegorz Dzikowski został trenerem Stowarzyszenia GKŻ Wybrzeże. Urodzony w Gdańsku szkoleniowiec już wcześniej pracował w swoim macierzystym klubie. Ostatnio wprowadził Ostrovię do Nice PLŻ.\nMichał Gałęzewski 17 Grudnia 2014, 14:59\nW latach 1978-1991 Grzegorz Dzikowski startował w barwach Wybrzeża Gdańsk. Najlepsze w jego wykonaniu były sezony 1984-1987, kiedy był czołowym zawodnikiem ligi i w czerwono-biało-niebieskich barwach zdobył srebrny medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Ponadto był reprezentantem Polski. Dla Wybrzeża zdobył 1556 punktów, dzięki czemu zajmuje czwarte miejsce w klasyfikacji wszech czasów gdańskiego klubu.\nPod koniec kariery zawodniczej został trenerem. Prowadził też Wybrzeże w latach 1995-97. W Gdańsku po raz ostatni pracował w latach 2002-2007. Następnie trenował takie kluby, jak ukraiński Szachtar Czerwonograd, z którym zdobył mistrzostwo Ukrainy. Następnie zajął się pracą we Włókniarzu Częstochowa, z którym zdobył wicemistrzostwo Polski. Trenował też takie zespoły, jak KMŻ Lublin i MDM Komputery Dreier Ostrovię Ostrów Wlkp, z którą kilka miesięcy temu awansował do Nice PLŻ. - Zależy nam na tym, żeby gdański klub odzyskał przede wszystkim wiarygodność i zaufanie całego środowiska żużlowego w Gdańsku. Liczę, że tym razem Wybrzeże będzie mogło się skupić tylko i wyłącznie na wyniku sportowym - powiedział szkoleniowiec.\nPoza prowadzeniem pierwszej drużyny, Dzikowski ma mieć główny wpływ na budowę zespołu na 2015 rok i wykorzystanie potencjału wśród najmłodszych adeptów żużla nad morzem. - Poza zawodnikami, którzy są mocno związani z Gdańskiem, pozyskamy takich żużlowców, którym damy możliwość rozwoju w naszym klubie. Chcemy też wykorzystać potencjał naszych miniżużlowców i rozwijać szkolenie na dużym torze - dodał Grzegorz Dzikowski.\nCzy zatrudnienie Grzegorza Dzikowskiego to dobry ruch ze strony Stowarzyszenia GKŻ Wybrzeże?\nCKM-FAN 19-12 13:44 Zgłoś komentarz\nPan Dzikowski chyba bardzo lubi wyzwania, najpierw pomoc Włókniarzowi w awansie do PO, następny sezon przenosiny do PLŻ2 aby wywalczyć awans, a teraz odbudowa klubu, w którym się\nwychował. To się ceni, bez stawiania sobie celów nie ma sukcesów.\nluka102 18-12 19:34 Zgłoś komentarz\nPanie Grzegorzu dziękujemy za pracę w Ostrovii pozdrawiamy\nArkadiusz Przewozniak 18-12 16:49 Zgłoś komentarz\npowodzenia trenerze pozdrowienia z OSTROVII\nchrismcski 18-12 12:55 Zgłoś komentarz\nTo będzie właściwy czlowiek na właściwym miejscu. Oby tylko nie zmarnowano tej szansy dla GKSu.\nGKS Wybrzeże fan 18-12 11:54 Zgłoś komentarz\nJa myślę, że Dzikowski to miał więcej szczęścia niż fachu:) No ale dobrze, skoro znają się od lat z P.Zdunkiem, to jest to rzecz, która będzie sprzyjać. Choć ja osobiście nie\nwierzę, że Pan Grzegorz podciągnie młodzież... przykro mi, ale nie wierzę:(\nchris66 18-12 10:51 Zgłoś komentarz\nDziki wrócił do domu po Ostrowie... Mareczek czekamy...\nAdam Giernalczyk 17-12 23:03 Zgłoś komentarz\nZ bonusami 1648 co dało mu średnią 1,903 w całej historii\nAdam Giernalczyk 17-12 23:02 Zgłoś komentarz\nGrzesiu zdobył 1564 pkt bez bonusów a nie 1556 !!!\nPatryk Nowak 17-12 20:39 Zgłoś komentarz\nJakze wymowne jest to, ze jak jest temat o problemach Wybrzeza to jest 200-300 postow napinaczy, ale jak pozytywne to jest z 40 wpisow hehe\nzbych 17-12 20:12 Zgłoś komentarz\nWitam mimo tych niepochlebnych opinii witamy w Gdansku a jest co robic pracy i satysfakcji nie zabraknie.Witamy p.Grzegorzu...\nGrzmotu BKS 17-12 19:51 Zgłoś komentarz\nWodnik pokazał brak klasy zwalniając Dzika. Słoma z butów wystaje na kilometr\ncracsanh 17-12 19:48 Zgłoś komentarz\nbrał udział w tym całym przestępstwie i tak go potraktowali ..... dziwni są ludzie w ostrowie ale może dzikowski zrozumiał w jakie gówno wszedł i chce naprawic swoje winy ....\npowodzenia Panie Dzikowski liczy się tylko FAIR PLAY pamietaj o tym i gówno następnym razem omijaj\nKrakowski Ogór 17-12 19:17 Zgłoś komentarz\nPoza tym przegrany finał 5 X 2014 kosztował ich sporo kasy i dobre imię klubu. Dlatego w powtorce zespół prowadził już Cieślak\nŻużel Zdunek Wybrzeże Gdańsk Polska Grzegorz Dzikowski 2. Liga Żużlowa Gdańsk


Rzym na wózku inwalidzkim | Rullaman\nHome Podróże\tRzym 2016\nAutor: Rullaman 30 września 2017\nJAK NIE ZWARIOWAĆ W RZYMIE\nRzym na wózku inwalidzkim\nWąskie, dziurawe chodniki. Wszechobecna, historyczna kostka brukowa „sanpietrini”. Brak podjazdów i obniżeń tam, gdzie powinny być. Dużo schodów – dosłownie i w przenośni. Zapraszam do lektury kolejnego wpisu – tym razem o moim pobycie w Rzymie.\nJednym słowem, Rzym do zwiedzania jest niestety trudny. Zwłaszcza dla osób niepełnosprawnych. Ale trudny, nie oznacza niemożliwy. To ogromne miasto. Właściwie, jeden wielki zabytek. I pomimo całego piękna i klimatu, mnóstwo w nim miejsc kompletnie nieprzystosowanych dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Trzeba więc jakoś sobie radzić.\nPodróżuję na wózku elektrycznym o dość dużych gabarytach (ale pamiętam czasy, gdy jeździłem też na mniejszym, manualnym). Ten obecny waży bagatela, sto pięćdziesiąt kilogramów. I nie da się go, od tak, unieść. Tak więc wszelkie wąskie drzwi i wysokie progi, są dla mnie przeszkodą nie do pokonania. Muszę wówczas szukać objazdu.\nPoruszanie się po chodnikach\nW Rzymie był problem z jazdą po chodniku. W wielu miejscach przeciskałem się pomiędzy samochodami, skuterami i autobusami. Może i te manewry były ryzykowne, ale do odważnych świat należy. Czasem mój asystent musiał niemal kierować ruchem, żebym mógł ulicami szybko przemknąć. Co przeżyłem, to moje.\nW swoich podróżach często zmagam się z krawężnikami. Jeśli nie mają obniżonej krawędzi, nie sposób na nie wjechać. Ale udało mi się znaleźć na to patent. Dzięki temu, pokonanie krawężników o wysokości ponad dwudziestu centymetrów, nie stanowi już problemu. Zdobyłem małe aluminiowe podjazdy, które przyczepiam do wózka tuż obok plecaka i podróżują one ze mną po całym świecie. Ten pomysł niejednokrotnie uratował mnie przed mozolnym poszukiwaniem możliwości wjazdu na krawężnik lub do jakiegoś pomieszczenia. Nie inaczej było w Rzymie.\nPlanowanie podróży do Rzymu\nWybrałem się do Romy samolotem, ze względu na dość dużą odległość. Z wielu miast w Europie są bezpośrednie loty. Ja leciałem z Kopenhagi. Tutaj przyznam, że zwiedziłem już kilkanaście krajów i przygotowania do kolejnych podróży wyglądają podobnie. Dziesiątki godzin spędzonych w Internecie, w poszukiwaniu czasem nawet bardzo drobnych detali, na podstawie których można zaplanować trasę podróży czy zwiedzania. Gdy jest już ten wymarzony cel podróży, trzeba się zastanowić co chcemy zobaczyć.\nWybrawszy Rzym, na pierwszym miejscu przychodzi do głowy Watykan. Poza tym Colosseum, Panteon oraz cała masa pozostałych zabytków. I oczywiście ogromne centrum. Kolejnym krokiem było zastanowienie, jak się tam dostać. I przede wszystkim – jak się poruszać. Trzeba też było dobrze przygotować się na dodatkowe i nieprzewidziane „atrakcje”.\nZwykle poszukuję w necie najtańszych lotów, oczywiście w interesujących mnie terminach. Z tego względu, że zabieram ze sobą duży elektryczny wózek – preferuję bezpośrednie loty, by uniknąć ewentualnych problemów z moim prywatnym środkiem lokomocji.\nTymże wózkiem, dojeżdżam zawsze wprost pod drzwi samolotu i dopiero wtedy zabierają go na bagaż (tym samym samolotem). Zachodzi bowiem obawa, że podczas międzylądowania – gdy mamy dość ograniczony czas – mogliby z wózkiem nie zdążyć. Tym bardziej, że prawie zawsze jest z nim mały problem (na tę okazję mam już przygotowane specjalne zdjęcie wraz z opisem, gdzie znajdują się jakie wyłączniki; to bardzo usprawnia pracę, a i oszczędza mi stresu). Co by było gdyby wózek przez pomyłkę poleciał gdzie indziej? Wolę nawet nie myśleć.\nWybór transportu z lotniska do centrum Rzymu\nGdy już mamy zorganizowany przelot, trzeba się zastanowić co dalej po wyjściu\nz docelowego lotniska. Miałem na tę rzymską przygodę przygotowane dwa pomysły: pociąg do centrum lub taksówka. Wszystko z opcją przystosowania dla osób niepełnosprawnych. Wybrałem drugi sposób. Z uwagi na to, że wylądowaliśmy dość późno, nie chciałem po nocy kombinować z pociągiem i dalej w centrum „iść pieszo” do hotelu. Podróż pociągiem zostawiłem sobie na powrót.\nSam proces wysiadania z samolotu, często jest bardzo długi (ze względu właśnie na mój wózek). Ponieważ po rozładunku zabierają go w miejsce gdzie odbiera się bagaż nadmiarowy. Ja nie mogę siedzieć na innym wózku (takim zwyczajnym, lotniskowym), więc jest wtedy problem, żeby mój wózek z powrotem wrócił wprost pod drzwi samolotu – gdyż jest on jakby już „poza granicą”. Tutaj akurat nie było problemu i wózek czekał od razu przy samolocie.\nNajwiększa korporacja taksówkowa w Rzymie posiada w swojej ofercie samochody przystosowane do przewozu osób na wózkach. Ja korzystałem z www.3570.it Taką taksówkę zamawia się przez telefon i kosztuje ona tyle samo, co zwykła. Z uwagi na mój słaby angielski – i zupełny brak włoskiego – poprosiłem asystentów lotniskowych (tak, tych którzy pomagali nam wysiąść z samolotu) aby zamówili mi auto. Zrobili to bardzo chętnie i nawet poczekali z nami przed lotniskiem, aż taksówka przyjedzie. Ta, bez problemu zawiozła nas pod same drzwi hotelu. Ale tutaj pojawiło się malutkie zdziwienie. Do hotelu prowadzi bowiem mały stopień i musiałem używać już swoich wspomnianych, aluminiowych podjazdów. Bez nich byłby klops.\nWarunki w hotelu\nHotel rezerwowałem przez stronę booking.com (zawsze tak robię). Padło na Altavilla. Niestety, bardzo mnie rozczarował. Miał być w pełni przystosowany dla osób niepełnosprawnych. Prawda okazała się inna. Muszę przyznać, że jeśli o to chodzi, często się rozczarowuję.\nPoza tym małym podwyższeniem przy wjeździe do budynku, do pokoju można było dostać się bez problemu. Łazienka też była w miarę O.K. Śniadanie natomiast podawano w podziemiach, do których prowadziły bardzo strome schody. To zdecydowanie uniemożliwiało mi przedostanie się tam. Moi współtowarzysze podróży, przynosili mi więc do pokoju co rano bułkę i herbatę. Jedzenie niestety było marne. Natomiast zaletą hotelu było to, że położony był dwadzieścia minut pieszo od głównego dworca. I tak naprawdę tkwił w centrum miasta.\nNie będę się tutaj rozwodził nad poszczególnymi atrakcjami Rzymu. Bez problemu można o tym przeczytać w każdym dostępnym przewodniku. W swojej relacji z podróży po Rzymie, skupiam się głównie na tym, co powinien wiedzieć zwiedzający wózkowicz. Nie chciałbym więc pisać o historii Colosseum i o tym, jak niesamowite wrażenie ono pozostawia, ale o tym – jak na wózku można je zwiedzić.\nKomunikacja miejska w Rzymie – metro\nPodczas przygotowań wyjazdowych do Rzymu wiedziałem, że nie będę mógł się poruszać metrem – gdyż nie jest ono na tyle przystosowane. Funkcjonują tam trzy linie, z czego każda daleko od najważniejszych zabytków i tylko jedna w miarę pomyślana o osobach niepełnosprawnych.\nMieszkałem w centrum. Najdłuższa trasa prowadziła do Watykanu. I na to przeznaczyłem jeden dzień. Po drodze delektowałem się różnymi zabytkami, a wracając zahaczyłem turystycznie o fontannę di Trevi. Drugi dzień poświęciłem zaś na Colosseum oraz Panteon i Forum Romano.\nWatykan – przyjazny dla wózkowiczów?\nTrzeba przyznać, że Watykan jest świetnie „zrobiony”. Od momentu, gdy wchodzi się na jego teren – obsługa jest bardzo pomocna i prowadzi niepełnosprawnych turystów jak po sznurku. Powierzchnia po której się poruszamy, jest bardzo równa. Wszędzie są podjazdy. Toalety również nie stanowią problemu, bo przestronne (jednak jeśli chodzi o ogólne przystosowanie takich przybytków w Rzymie – to niestety jest z tym problem; można tylko liczyć na WC przy głównych atrakcjach turystycznych lub w niektórych restauracjach).\nWracając do samego Watykanu, zdarzają się też miejsca trudne do zdobycia, na przykład wejście na którąś z wież (gdzie są tylko schody). Jednak najważniejsze atrakcje są dostępne, jak choćby główna sala z grobem Jana Pawła II, czy niby podziemia z grobami innych papieży. Nie ma sensu rozpisywać się, co dokładnie zobaczyłem w Watykanie, ale naprawdę poruszałem się tam swobodnie.\nKolejnym miejscem, które udało mi się zwiedzić było Colosseum. Tutaj kolejne miłe zaskoczenie (szczerze, to byłem trochę przygotowany, bo tę informację wyszukałem wcześniej w Internecie). Pomimo, że Colosseum ma 2000 lat – to jest tam nadzwyczajnie zamontowana winda na wyższy poziom. Zbliżając się do Colosseum widziałem już specjalne wejście dla osób niepełnosprawnych. Tak więc pomimo wielkich kolejek wchodzi się od razu specjalnym wejściem. Zwiedza się pierwszy poziom, a po wjechaniu windą również drugi (jakby balkon). Naprawdę zwiedzanie przeszło zupełnie bez problemowo.\nO Panteonie nie będę filozofował, gdyż byłem tylko w sali głównej (do której prowadził umiejscowiony z boku głównego wejścia podjazd). Fontanna di Trevi również jest dostępna, choć z uwagi na ogromny tłum – ciężko się dopchać, by móc w pełnej krasie ją zobaczyć. Generalnie, chyba jednym z większych problemów podczas zwiedzania głównych atrakcji jest przeogromny tłum. Wszędzie. Ale tego niestety nie da się uniknąć. Trzeba się więc czasem pchać. Poziom wzroku osoby siedzącej na wózku jest dość nisko. I naprawdę trzeba sporo wysiłku, żeby przedostać się przed oblegający tłum i cokolwiek zobaczyć. Niestety osoby pełnosprawne często tego nie rozumieją. A wystarczy usiąść na krześle wśród gromady ludzi, by pojąć problem.\nOstatnia atrakcja to Forum Romanum. Specjalnie zostawiłem ją na koniec, bo najbardziej mnie umęczyła. To najstarszy w Rzymie plac miejski, a właściwie jego ruiny lub pozostałości. Pozostawia wrażenia, to fakt, ale dla wózkowicza to miejsce jest dość męczące do zwiedzania. Pomimo, że jest właściwie przystosowane i na sam plac prowadzi winda oraz są podjazdy. W dużej części trzeba jednak poruszać się po bruku, a właściwie po ścieżce ułożonej z dużych kamieni. To naprawdę trudna przeprawa i czasem przebycie kilku metrów zajmowało sporo czasu. Tak więc zwiedziłem to miejsce z grubsza. A że było ono właściwie po trasie do Colosseum, to to, co zobaczyłem – nasyciło moje zmysły wystarczająco.\nNiedaleko Forum Romanum jest coś, co niestety przeoczyłem. Na placu weneckim (a dokładnie na dachu Pałacu Weneckiego) taras widokowy, do którego prowadzi w pełni przystosowana winda. Widok stamtąd jest podobno niesamowity. Nie wiedziałem, nie zobaczyłem. A szkoda.\nCo jeszcze robić w Rzymie?\nCo jeszcze warto poznać w Rzymie? Z pewnością kuchnię. Byłem tam latem, więc jeśli chodzi o stołowanie się – nie było kłopotu. Przed każdą restauracją nastrojowe ogródki. Kuchnia włoska jest naprawdę pyszna i na ten temat pewnie powstałby osobny, długi tekst. Jedno jest pewne, trzeba skusić się na pizzę, spaghetti lub choćby zupę pomidorową. Włosi bardzo dbają o swoje potrawy i atmosferę ich powstawania. Warto spróbować lokalnej kuchni, by poznać magię tych miejsc. To niepowtarzalne wrażenia. Nijak mają się do tego sieciówki.\nA na zakończenie podróży – nieodłączny element szaleństwa turystów: zakup pamiątek. Wszelkiego rodzaju upominki można swobodnie wybrać i kupić w wielu miejscach. Większość naprawdę ciasnych sklepików z pamiątkami, eksponuje swój towar na zewnątrz, przed drzwiami. Jest więc jak pooglądać i w czym wybrać. Też się na zakończenie podróży skusiłem, a co!\nJak wspomniałem na początku, powrót na lotnisko zaplanowałem pociągiem. Dzień przed wyjazdem poszliśmy na dworzec kolejowy sprawdzić, co i jak. Okazało się, że bardzo fajnie to działa. Jestem tam specjalne biuro dla osób niepełnosprawnych, w którym wszystko się załatwia. Pan z obsługi pomógł mi kupić bilet na pociąg na odpowiednią godzinę i przyjął zgłoszenie o tym, że trzeba mi pomóc podczas wsiadania do pociągu. Ustaliliśmy, że mam być pół godziny przed odjazdem. Tak też zrobiliśmy.\nDwóch asystentów dworcowych zaprowadziło mnie do pociągu i za pomocą super windy pomogli wjechać do wagonu. Cała akcja była naprawdę bardzo sprawna. Przyjmując zgłoszenie na dworcu, obsługa od razu poinformowała asystentów z lotniska, żeby tam też mnie dalej poprowadzono. Tak więc gdy pociąg dojechał do lotniska, już na mnie oczekiwano z windą. Asystenci lotniskowi bezstresowo pomogli przejść przez odprawę i po odrobinie wolnego czasu umówiliśmy się przed odpowiednim wejściem, by pomogli nam wsiąść i zabrać wózek do bagażu.\nTutaj jednak pojawił się mały problem. Panowie, którzy zajmowali się załadunkiem stwierdzili, że mój wózek jest za duży. Sugerowali nawet, że może polecieć innym samolotem, a ja go sobie odbiorę później. Oczywiście się na to nie zgodziłem. Dokładnie tego samego typu samolotem przyleciałem do Rzymu, więc byłem pewien, że wózek mieści się w luku bagażowym. Po kolejnych próbach upchnięcia „problemu” oraz dyskusjach ze mną – udało się jednak bezpiecznie ulokować kolosa w samolocie (prawdopodobnie wystarczyło odczepić jedynie zagłówek). Było to trochę stresujące. I na dodatek opóźniło lot.\nPomimo wielu trudności – wycieczkę uważam za udaną. To co zaplanowałem, udało się zobaczyć i jakoś nie zwariować.\nRzym 2016 was last modified: listopad 12th, 2017 by Rullaman