Tereny Uzu no Kuni / str 2\n#41 2014-02-04 20:46:27\nMatka po zachowaniu ojca pobladła, nie wiedziała zupełnie o co chodzi. Podeszła do swojego ukochanego i przytuliła go. On natomiast wyszeptał jej coś na ucho tak, iż nikt tego nie słyszał po za tą dwójką. Twarz Pani Fumei pobladła, najwidoczniej słowa męża miały duży na nia wpływ. Co też takiego nagadał im ten przeklęty Ensui, że wszyscy naglę posmutnieli. Wszystko robiło się dziwne, a odpowiedzi nie było.\n-Ale to jest pewna informacja? Czy? Nie mylisz się?- Spytała błagalnie Ensuiego, który kiwnął głową w geście potwierdzenia swych słów. Raczej tu nie chodziło zabicie sierot, tylko o jakąś grubszą sprawę powiązaną z czymś co może nadejść lub nadeszło.\n-Dzieciaku spokojnie... Twoi rodzice muszą przemyśleć coś bardzo ważnego, wkrótce i ty się dowiesz o czym mówię...- Ton głosu szermierza był stanowczy oraz chłodny, jego słowa niepokoją już chyba każdego. Można było go określić zwiastunem złych wieści, bo zawsze tak było z nim od początku misji, tajemniczość oraz postawa tego mężczyzny były wzorem seryjnego mordercy.\n-Maseyato, jesteś jeszcze za młody aby zrozumieć pewne sprawy... Chcielibyśmy pojechać z tobą, ale to co przekazał nam Ensui-sama przerasta nasze najgorsze koszmary... Nie możemy pozostawić tych sierot samych sobie oraz to co nastąpi nie pozwoli nam spokojnie spać...- Ton głosu ojca był bardzo smutny, bliski płaczu. Nic dziwnego, że na polikach matki można było dostrzec krople spływających łez. Wieści jakie przekazał im kompan chłopaka musiały być straszne a nawet potworne.\n#42 2014-02-04 23:09:57\nChłopiec wysłuchał po kolei wypowiedzi każdego z dorosłych. Faktycznie nie rozumiał, co się dzieje. Gdy tylko usłyszał ton głosu ojca oraz ujrzał łzy na twarzy matki, wszystko w nim pękło. Czuł się okropnie, jakby sprowadził na swoją rodzinę zagładę. Przez chwilę aż zakręciło mu się w głowie. Oparł się dłonią o pobliski stół, a jego twarz przybrała bardzo poważny wyraz. Kolejne chwile były dla niego największą katorgą, gorszą nawet od tych, które przeżywał podczas siedzenia po szyję w ziemi, czy chwilę po opuszczeniu owego więzienia.\nKrew uderzała do jego głowy, a serce waliło tak, jakby chciało uciec z jego niewielkiego organizmu. Całe ciało zaczęło drgać z nerwów, lecz ani jedna łza nie spłynęła po jego twarzy - o nie. Tym razem nie był smutny, tylko zdenerwowany. Bardzo chciał wiedzieć jakie wieści mogły w mgnieniu oka odebrać jego zawsze radosnym rodzicom całe szczęście. Co mogło być aż tak potworne, że nawet nie cieszą się już z jego odwiedzin po tylu miesiącach?\nPowolnym, nieco chwiejnym krokiem podszedł do swojej rodzicielki i spojrzał jej prosto w twarz. Miał nadzieję, że chociaż ona zrozumie niepokój jego duszy i zechce go uspokoić, bądź dobić na tyle, by miał pretekst do zniknięcia i niekrzywdzenia swojej rodziny nigdy więcej. Jak to dziecko, wydawało mu się, że cała wina leży po jego stronie, więc źle się z tym czuł.\n-Okāsan... powiedz... o co chodzi?... proszę. - chłopak przyglądał się swojej mamie bardzo uważnie, oczekując szczerej i szczegółowej odpowiedzi\nLedwo trzymał nerwy pod kontrolą. Nie chciał krzyczeć ani na opiekuna, ani na swoich rodziców. Po prostu tak bardzo zmartwił się zaistniałą sytuacją, że nie dawał rady wytrzymać tego psychicznie. Zacisnął zęby ze zdenerwowania, a oczekiwanie na wypowiedź rodzica było jak najgorsze tortury.\n#43 2014-02-05 12:49:55\nUśmiech na twarzy szermierza wskazywał na to, iż to co teraz odczuwał chłopiec było czymś zupełnie normalnym, choć dającym satysfakcje tylko jemu. Widać było po nim, iż uwielbia gdy ludzie uświadamiają sobie, że nie wszystko jest takie jakie chcą. Wszystko to co czuł teraz chłopiec było spowodowane słowami Ensuiego oraz reakcją rodziny na nie.\n-Chłopcze, jeśli szanujesz pracę swych rodziców to powinieneś wiedzieć czemu tu zostaną... Niedługo ten świat obiegnie wiadomość, która nie pozwoli im uciec od swych obowiązków. Jak wiesz, każda osoba w tym świecie dostała coś do spełnienia, jakiś cel. Twoim jest bycie ninja, ich bycie opiekunami sierot... Musisz pojąć to, ale dajmy im czas do namysłu ja idę na zewnątrz... Podejmij decyzje czy zostajemy tu na noc czy też nie...-Ton głosu kompana był stanowczy. To on wiódł teraz prym nad wszystkimi, ale dawał prawo wyboru co każdy może zrobić. Po paru chwilach opuścił kuchnie oraz dom, pozostawiając rodzinkę w komplecie.\n-Dobra, przemyślimy to wieczorem, a teraz synku przyrządzę Ci coś do jedzenia- Odezwała się rodzicielka naszego małego bohatera. Na pewno nie chciała, aby teraz chłopiec denerwował się ich decyzją. Sam Ensui powiedział, że nie długo dowie się i cały świat o jego słowach, tylko trójka osób je znała a to było złe. Ojciec chłopaka cały czas milczał, zastanawiał się co ma począć a matka no cóż przyrządzała posiłek dla swojego małego dzieciąteczka. Ensui natomiast nadal był na dworze.\n#44 2014-02-05 16:46:25\nSiedmiolatek spojrzał na mężczyznę, który przemówił do niego. Jego organizm był osłabiony całą podróżą oraz tą nieprzyjemną sytuacją. Gdy ten, kazała mu podjąć decyzję o najbliższej nocy, chłopiec bez zastanowienia odpowiedział, że zostają. Nie mógł się pogodzić ze słowami opiekuna odnośnie przewidywanej przez niego decyzji rodziców. Chciał koniecznie wiedzieć, co ma nadejść.\nEmocje były tak silne, że 'ścisnęły' gardło chłopca na tyle, że ledwo był w stanie mówić. O jedzeniu w najbliższym czasie raczej nie było mowy. Spojrzał na swoją mamę, która zaproponowała posiłek. Usiadł na jednym z krzeseł, które akurat stało obok niego i spojrzał smutno w podłogę.\n-Nie mam siły jeść. Powiedzcie mi... co Ensui-sama wam powiedział? - spojrzał błagalnie najpierw na mamę, później na tatę\nCiekawość męczyła go tak bardzo, że nie był w stanie nawet spokojnie oddychać. Cały się denerwował; jego dłonie drgały, do oczu cisnęły się łzy, zęby same się zaciskały, głos łamał się, a oddech znacznie przyspieszył.\nCzekał na odpowiedź swoich pierwszych opiekunów. Przecież podróż do Ronin no Kuni nie oderwałaby ich od obowiązku, jaki został im powierzony przez Boga. Mieliby poszerzyć jeszcze bardziej pole, na którym szerzyliby dobro i nieśli pomoc. Chłopca męczyły pytania, na które nie uzyskiwał odpowiedzi, lecz poza czekaniem nie mógł nic zrobić. Miał nadzieję, że chociaż pod nieobecność szermierza, rodzice powiedzą mu o co chodzi lub dadzą jakiekolwiek wskazówki.\n#45 2014-02-05 17:52:04\nRodzice spojrzeli tylko po sobie tak jakby chcieli coś powiedzieć a nie mogli. Ich wzrok następnie podążył na wchodzącego w drzwi Ensuiego. Oparł się o futrynę i spojrzał na nich następnie na ciebie i z powrotem na nich. Parsknął śmiechem po czym spojrzał się ponownie w twoją stronę.\n-Sory chłopcze, dowiesz się w swoim czasie, to nie jest potwierdzone ale bardzo prawdopodobne. Lepiej przeczekać, aż się wszystko ustali do tego czasu lepiej aby pozostali tu w tym kraju a nie udawali się do siedziby wyrzutków... Jeśli obserwowałeś to domyślisz się o co się martwię...- Powiedział gwałtownie tak, że echo jego głosu mogło by obijać się każdemu w głowie. Nadal był tajemniczy i nic nie wnosił z informacjami, jak sam stwierdził nie było nic pewnego w wieściach jakie przekazał dorosłym. Usiadł przy stole obok ciebie z uśmiechem na twarzy, nie obchodziło go zbytnio co ta dwójka sądzi na temat jego donosów. Wszak on nie miał domu i był pustelnikiem wędrującym po tym świecie, wykonującym proste zadania i eskortowaniem pewnych osób.\nPani domu nakryła do stołu i szybko podała wszystkim coś do picia, a następnie szykowała dalej obiad dla całej czwórki. Pan domu dalej milczał, a Ensui uśmiechał się jak by się nic nie działo. Tylko najmłodszy z obecnych w tym pomieszczeniu siedział przybity całą tą sytuacją. Nie chciał jeść a jego organizm odmawiał normalnego funkcjonowania, stres oraz emocje doprowadzały do uwalniania agresji oraz panicznego lęku u chłopaka. Pani domu po półgodziny swojej pracy podała do stołu rybę oraz ryż no i wodę do popijania jej dania.\n#46 2014-02-05 23:00:40\nChłopiec opuścił głowę załamany i wbił wzrok ślepo w podłogę. Odciął się całkowicie od świata. Jego umysł ogarnęła pustka - nicość. Odciął się od rzeczywistości i zatracił się w czerni, która przysłoniła mu wszystko. Dopiero śmiech mężczyzny spowodował, że odzyskał świadomość tego, co dzieje się w rzeczywistości. Chwilę później opiekun przemówił do chłopca, a ten wysłuchał go uważnie, coraz bardziej się denerwując. Gdy Ensui skończył, siedmiolatek wstał z krzesła energicznie i spojrzał na Niego ze złością wymalowaną na twarzy.\n-Nie! Powiedz teraz, Ensui-sama! Czas nadszedł! - spojrzał na niego poważnie\nWzrok chłopca był tak poważny, jak to tylko u siedmiolatka możliwe. Patrzył ostro na szermierza, oczekując jasnej odpowiedzi. Nie chciał już katować się domysłami. Chciał to po prostu wiedzieć, co tak zdołowało jego rodziców.\nGdy mama chłopca nakryła do stołu, ten usiadł na swoje miejsce, lecz nie ruszył swojej porcji, dalej myśląc o tej trudnej sytuacji, która tak bardzo niszczyła go od środka. Spoglądał od czasu do czasu to na rodziców, to na szermierza, oczekując wyjaśnień, które ukoją jego torturowaną duszę. Błagał w głębi serca, ażeby ktoś ulitował się nad nim i powiedział, o co dokładnie się rozchodzi.\n#47 2014-02-06 11:05:46\nEnsui spokojnie pałaszował swoją porcje dania, nie zwracał uwagi na to, iż chłopak złościł się ani na to, że krzyczał na niego. Był oazą spokoju i takie zachowanie nie wyprowadzi go z równowagi. Natomiast matka i ojciec zareagowali błyskawicznie na słowa chłopca. Matka wstała z łzami i opuściła kuchnie i udała się na górę do swojej sypialni, znaczy jej i męża.\n-I co uczyniłeś synu? Twoja matka teraz płacze, a ty nie potrafisz pojąć, że to nie czas na wyjaśnienia podejmij decyzje zostajesz z nami czy wracasz do siedziby wyrzutków i tam dostajesz informacje na ten temat... Przykro mi, że stawiam Cię pod takim wyborem, ale z czasem ja i twoja matka będziemy mieli więcej pracy...- Ton głosu ojca był bardzo poważny, odłożył talerz do zlewu i spojrzał na Ciebie a następnie na milczącego Ensuiego, którego oczy były rozbawione tym, że chłopiec się uniósł gniewem. Najwidoczniej Mesayato zapomniał o tym czego uczyli go w akademii.\n-Twoje emocje tu nic nie wskórają, jesteś shinobi i powinieneś opanowywać swoją agresje... Nie dostaniesz od mnie informacji, ale spokojnie twoja rodzina będzie tu bezpieczna niż u wyrzutków, wiem bo mam zamiar z nimi zostać i obserwować sytuacje jaka panuje... Radził bym Ci teraz udać się do swojej matki i ją przeprosić za to zachowanie chyba, że nie obchodzi cię jej uczucie.- Słowa szermierza miały na celu wywołanie u chłopaka emocji dawnych a nie ukazywanie agresji bo to się mijało z celem ich podróży, która dobiegła końca. Mesayato pozostało tylko powrócić do siedziby wyrzutków.\n#48 2014-02-07 18:11:40\nChłopiec zamilknął, gdy zauważył, że mama wybiegła ze łzami w oczach z pomieszczenia. Po jej reakcji odezwał się najpierw ojciec chłopca, a później jego opiekun. Posłuchał, co mieli do powiedzenia, po czym wstał od stołu bez słowa i wyszedł z kuchni.\nNie skierował się w stronę sypialni, gdzie pobiegła mama, lecz wyszedł z domu, zamykając drzwi za sobą. Potrzebował świeżego powietrza, które wdychał głęboko do płuc, by następnie wypchnąć je z siebie razem z całym negatywnym napięciem, jakie panowało w jego umyśle. Podszedł do jeziorka i uklęknął przy nim. Przejrzał swoje odbicie w tafli wody, po czym złapał nieco H2O w dłonie i obmył twarz. Otrząsnął się energicznie, strącając krople cieczy ze skóry. Po chwilowym odpoczynku w bezruchu nad wodą, chłopiec wrócił do domu i skierował się w stronę sypialni. Zapukał cicho do drzwi i wszedł do środka, zamykając je za sobą.\n-Gomennasai, Okāsan... nie chciałem tak, ale... czuję się tu jak obcy. Każdy ma przede mną tak ważną tajemnicę. Gomen... - spojrzał ze skruchą na płaczącą matkę - Więc... jeśli pani pozwoli, zostanę na noc, a później wyruszę w dalszą drogę. - te słowa, mimo że sam je wypowiedział, bolały bardziej niż niejedna rana fizyczna\nCiężko było mu nazwać własną mamę per 'pani', jak obcą kobietę, lecz miało to dać jej do zrozumienia, jak się czuje w tej sytuacji. Postanowił, że zostanie na noc, po czym wróci z informacją do Ronin no Kuni - chyba, że stałoby się coś, co zmieniłoby jego pogląd. Na razie miał tak obmyślony plan. Patrzył smutno na mamę, oczekując jej reakcji.\n#49 2014-02-07 19:17:49\nMesayato udał się w stronę jeziora, ojciec wraz z Ensuim prowadzili miedzy sobą poważną dyskusje a matka chłopaka nadal płakała w swoim pokoju. Czasami trudno jest przemówić dziecku do rozsądku, że pewne sprawy wyjaśnią się potem, a na dodatek tak poważne sprawy jak ta.\nGdy chłopak wszedł do pokoju matki, ona już nie płakała tylko szlochała wtulona w poduszkę. Ciężko jej było nie mówić prawdy przed dzieckiem, ale skoro Ensui zakazał to i sam potwierdził, iż to nie jest pewne to tak musiała uczynić. Znała swojego syna jak nikt inny i wiedziała z pewnością, iż ta wiadomość nie będzie dobra dla psychiki chłopaka, dlatego też musi ją skrywać przed nim tę wiadomość do czasu jej potwierdzenia.\n-Synku nie jesteś obcy w tym domu, tylko Ensui nie pozwala nam powiedzieć Ci tej informacji bo uważa, że jeśli sam się domyślisz lub dowiesz to pozwoli Ci się stać silniejszym... Jeśli chcesz to możesz z nami zostać i przeczekać to wszystko, ale nie wiem co na to lider wyrzutków...- Powiedziała przytulając Ciebie do siebie, chciała w ten sposób okazać swą matczyną miłość no i wspomóc syna w trudnych chwilach tak jak ta.\n-Ensui chyba Ci wyjaśnił, że wracasz sam do Ronin? On zostaje u nas w kraju bo mówi, że musi coś załatwić...- Dodała tuląc Cię coraz mocniej.\n#50 2014-02-07 20:01:05\nChłopiec nie rozumiał, dlaczego rodzice nie chcą wytłumaczyć mu tego, co Ensui im przekazał. Męczyło go to przez cały ten czas, być może dużo bardziej, niż najgorszy scenariusz, jaki mógłby się spełnić. Zamknął na chwilę oczy i zastanowił się, po czym podszedł do swojej mamy. Ta odezwała się i przytuliła go do siebie, ściskając coraz mocniej.\nSłowa kobiety naprowadziły siedmiolatka na pewien trop. Mimo, że nie był tego pewny, miał wrażenie, że coś zrozumiał. Błysnął mu w głowie pewien pomysł, który mógł być odpowiedzią na nurtujące go od jakiegoś czasu bardzo ważne pytanie. Wtulił się w rodzicielkę, a następnie cichym, ale dużo spokojniejszym, niż w kuchni głosem, spytał:\n-Dużo więcej pracy dla Ciebie i Taty? Stanie się silniejszym, jak sam się dowiem? Wielka tajemnica...? - tym głośnym myśleniem zrobił wstęp do swojego pytania - Mamo... czy Ensui-sama myśli, że zbliża się wojna? - spojrzał na kobietę smutny, licząc, że to będzie odpowiedź - Muszę wrócić... ale nie mogę tego zrobić bez Was. Obiecałem, że przybędziecie ze mną i sierotami do Ronin no Kuni. To był cel tej misji. Jeśli... jeśli zawalę... Na jakiej podstawie Shinsaku-sama miałby mnie przyjąć do Wyrzutków? - chłopiec zaczął cały drgać, a po jego twarzy spłynęły niewielkie łezki\nJego dusza była już na tyle wymęczona, że nie dało się słyszeć w jego głosie wielkich emocji - jedynie niewielkie nasycenie tonu smutkiem, który ogarnął go już w kuchni. Liczył, że kobieta chociaż powie, czy ma rację. Nie chciał dłużej męczyć się z tą niepewnością, która niszczyła go od środka od samego początku jej powstania.\n#51 2014-02-08 12:40:36\nMatka otarła swoje łzy i spojrzała z troską na swojego syna. Chyba właśnie chłopak odgadł tę tajemnice, więc nic przed nim nie stało otworem. Pozostało tylko sprostowanie wszystkiego. Zrobiła dość głęboki wdech po czym przemówiła spokojnym tonem głosu.\n-Ensui jest raczej w tym przekonaniu utwierdzony, z tego czego on się dowiedział wychodzi na to, że Kraj Ognia pragnie ataku na Yu no Kuni. Powiedział, że raczej to się ziści gdyż widziano statki wojskowe płynące na tą wyspę. Najwidoczniej Kraj Ognia chce posiąść większe wpływy, gdyż na tamtych terenach rozegrała się ogromna bitwa wszech czasów... A jak wiesz, tam gdzie wojna tam pokrzywdzeni i sądzimy, że rodzice tych dzieci będą chcieli je przyprowadzić do nas za wszelką cene... Dlatego nie możemy opuścić naszego domu na chwilę obecną... Jak sam Ensui powiedział, wszystko wyjaśni się w przeciągu paru tygodni... I nie martw się, na pewno Shinsaku-sama zrozumie naszą decyzje oraz pozwoli Ci się przyłączyć do tej organizacji...- Powiedziała to dość szybko i zwięźle, nie robiąc ani jednego zawahania w tym co mówi. Najwidoczniej Ensui chciał się przekonać czy szybko wpadniesz na to co się szykuje i dlatego kazał rodzinie milczeć. Chciał najprawdopodobniej sprawdzić twoją zdolność obserwacji otoczenia i kojarzenia faktów.\n#52 2014-02-09 03:35:48\nChłopiec spojrzał na mamę, po czym odetchnął głęboko. Mimo tak tragicznych wieści, ulżyło mu na duchu. Wiedział, że wojna nie jest niczym dobrym, ale lepsza najgorsza prawda, niż najlepsze kłamstwo. Patrzył na rodzicielkę, uważnie słuchając każdego słowa i próbując zapamiętać i zrozumieć jak najwięcej.\nSiedmiolatek przytulił się do kobiety i zaczął cały drgać. Nie wiedział, co ma zrobić - szukał rady u najbardziej zaufanej osoby na świecie. Po chwili odsunął się, przetarł łzy dłonią i spojrzał jej w oczy.\n-Zostanę z wami jakiś czas, dobrze? Ale... niedługo będę musiał wrócić do Ronin no Kuni. Obiecaj mi, mamo, że jak wszystko wróci do normy, wszyscy tam przyjedziecie... I... zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz... Dlaczego Ensui-sama zabronił mi o tym mówić? - mówił chłopak bardzo cicho, tak, jakby nie chciał, żeby ktoś poza rozmówczynią usłyszał\nNie rozumiał, dlaczego ukrywali przed nim tak ważną wiadomość. Miał za złe swojemu opiekunowi, że ten zakazał udzielania mu jakichkolwiek informacji. Przecież ten fakt mógłby stworzyć zagrożenie dla jego życia - chociażby, jeśli postanowiłby wracać do Ronin już teraz. Dziecko było zirytowane pomysłem szermierza, lecz nie chciało zemsty. Najważniejsze teraz było to, że największe tortury psychiczne zostały zakończone. Cały czas patrząc na mamę, przemówił cichym, spokojnym głosem.\n-Zobaczysz... będzie dobrze, Okāsan. Proszę... obiecaj mi, że spotkamy się w Kraju Uciekiniera, gdy wszystko się wyjaśni. - patrzył na nią błagalnym wzrokiem, licząc, że przystanie na jego prośbę\n#53 2014-02-09 12:38:31\nMatka pojmowała to co chłopiec mówił, od ostatniego razu kiedy go widziała. Dużo wody upłynęło od ostatniej ich rozłąki. Od tamtej pory wydoroślał, choć nadal posiada swoje dziecięce cechy, których z pewnością się nie pozbędzie tak szybko jak tego inni wymagają. Przykładem był Ensui, który do tej pory nie podał swojego pełnego przydomku.\n-Lepiej z nami nie zostawaj, mamy opiekę Ensuiego więc jesteśmy bezpieczni... Raczej twój mistrz oczekuje od ciebie wiadomości... Chyba na to odpowiedź już znasz, Ensui ma taki typ charakteru tak podejrzewam... Ale najlepiej będzie Synku jak go sam oto spytasz...- Odpowiedziała z stoickim spokojem, jak widać jej rola się skończyła i na chwilę obecną nic tego nie zmieni. Przestała Cię tulić i chwyciła cię za rękę ciągnąć w strone wyjścia. Następnie zeszliście razem na dół i udaliście się w prost od kuchni, gdzie przesiadywał Ensui wraz z ojcem. Mina pana domu była już nie co lepsza, za pewnie Ensui utwierdził go w jego przekonaniach i nie opuści swojego posterunku tak szybko.\n-Więc... Podjąłeś decyzje, ruszasz dziś czy w ogóle? Jak wiesz prom odpływa za parę godzin następny dopiero za dwa dni...- Rzucił Ensui na wejściu, jak widać musiał miec w tym jakiś cel. Gdyż nikomu by tak się nie spieszyło jak jemu w tym momencie. Jego intencje nie były do końca jasne, jednak wynikało jedno, iż chce abyś przekazał te nie pewne informacje dalej.\n#54 2014-02-10 22:26:25\nMatka wydawała się rozumieć to, co chłopiec do niej mówi - wreszcie. Nareszcie zrozumiała - chociaż ona - o co chodzi siedmiolatkowi. W tej sytuacji, gdy czuł się całkiem samotny i bezużyteczny, najważniejsza kobieta w jego życiu zaczęła znowu go rozumieć.\n-Muszę z wami zostać, Mamo. Chociaż jedną noc. Chciałbym... chociaż chwilę poczuć, że mam gdzieś swoje miejsce na świecie. Shinsaku-sama nie powiedział, kiedy mam wrócić... więc nic się nie stanie, jak poczeka jeszcze trochę. - lekko uśmiechnął się do mamy, gdy ta złapała go a dłoń i ruszyła w stronę kuchni, po schodach na dół - Chyba masz rację, Okāsan. Sam go spytam, dlaczego traktuje mnie tak źle. - spojrzał na rodzicielkę, szukając poparcia, a gdy weszli do pomieszczenia, gdzie stał szermierz i pan domu, stanął w progu i wysłuchał słów opiekuna - Chcę zostać... chociaż jeden dzień. Popłynę następnym promem, tym za dwa dni. A teraz... Ensui-sama... proszę mi powiedzieć, dlaczego pan traktuje mnie jak śmiecia, który nie ma prawa dowiedzieć się o nadchodzącej wojnie? - powiedział to ze stoickim spokojem, jakby ta sytuacja, mimo bardzo bolesnego przebiegu, czegoś go nauczyła - Dlaczego chciałeś zataić przede mną tak ważną informację, Ensui-sama? - patrzył na niego poważnie, lecz z opanowaniem wymalowanym na swojej młodzieńczej twarzy i oczekiwał jasnych odpowiedzi od szermierza\nZałożył ręce na klatce i lekko przechylił głowę w bok, patrząc prosto na swojego ochroniarza. Na jego twarzy widniał niewielki uśmiech, który mimo wszystko nie wskazywał na radość, a raczej na skupienie i uczucie równości między nim, a potencjalnym rozmówcą - o ile podejmie on dyskusję.\n#55 2014-02-11 12:58:09\nEnsui oparł się o umywalkę i wysłuchiwał tej ckliwej rozmowy między synusiem a mamusią gdy weszli do kuchni. Widać było, że jest rozbawiony tym, iż dopiero teraz kapnął się o co mu chodziło z tą tajemnicą.\n-Czego oni uczą w tej akademii...- Powiedział pod nosem, to fakt inaczej było za jego czasów a inaczej jest teraz. Wcześniej uczono ich sztuki przetrwania adaptacji kojarzenia faktów oraz innych umiejętności, które po wyjściu z akademii przydawały się od razu. Teraz ważne umiejętności nabywało się przez doświadczenia i dlatego tak trudno było pojąć Mesayato wszystko.\n-Heh... Bo w akademii nie nauczyli Cię ważnych rzeczy... A w tej chwili ja uczę Ciebie choć z dość słabym rezultatem... Sam powinieneś domyśleć się takiej rzeczy od razu! Zwiedziliśmy kraj ognia, na pewno dostrzegłeś, że nikt nas nie pytał co tu robimy... Widziałeś na morzu płynące statki... Wystarczyło ruszyć głową...- Powiedział dość agresywnie w stronę chłopaka, był dość wybuchowym typem człowieka i agresywnym, czasami tylko zmieniał się aby uspokoić lub coś wyciągnąć od innych. Tak to był zimnym draniem bez uczuć, ale on musiał się ich wyzbyć.\n-Od teraz pozostawiam Cie samego sobie, bez mojej pomocy i mojego udziału w twym zadaniu...- Dodał po chwili wychodząc z kuchni i udając się w stronę wyjścia. Otworzył drzwi i dodał.\n-Mam nadzieje, że kiedyś zmądrzejesz i zaczniesz wykorzystywać to co Ci przekazałem...- Po czym wyszedł i zamknął za sobą drzwi, udając się we własną podróż bez dzieciaka, którego uczył jak przystosować się do tego świata.\n#56 2014-02-11 16:14:20\nSiedmiolatek nie zwracał już uwagi na złośliwości ze strony mężczyzny. Tutaj to on był u siebie, a nie na odwrót. Lekko uśmiechnął się z wyższością na słowa dorosłego. Gdy ten agresywnie odezwał się do dziecka, chłopiec założył ręce na klatce i po wysłuchaniu jego słów ostatnich słów, podsumował całą tą sytuację, tak, żeby na pewno mężczyzna usłyszał.\nZ takim nastawieniem u ludzi, marzenie pana Kuzuri'ego nigdy się nie spełni! - krzyknął na tyle głośno, że mężczyzna musiałby być głuchy, żeby nie usłyszeć\nPo swojej krótkiej wypowiedzi zamilknął, schował ręce do kieszeni i opuścił lekko głowę, z niewielkim uśmiechem na twarzy. Powoli podszedł do stołu i spojrzał na swoją nieruszoną porcję jedzenia. Usiadł przy stole i nachylił się delikatnie nad talerzem, powoli zjadając przygotowany przez mamę, już ostudzony posiłek. Gdy tylko skończył, złożył rączki do modlitwy i podziękował za obiad. Następnie wstał od stołu, złapał naczynie w dłonie, podszedł do zlewu i zaczął zmywać.\nGdy skończył, odstawił talerz na bok, by wysechł. Odwrócił się na pięcie i spojrzał na rodziców.\n-Więc nie pojedziecie ze mną do Ronin...? Tam każdemu byłoby lepiej... Shinsaku-sama na pewno zadbałby o tych, którzy chcieliby przyprowadzić do was swoje dzieci. Poza tym to nie pewność, że wojna przyjdzie, prawda? No i... wolałbym mieć was blisko, gdyby takie coś się stało. - powiedział chłopiec poważnie, jakby zaczynał bać się o życie rodziców z racji prawdopodobieństwa wybuchu wojny\nStał bez ruchu, poważnie przyglądając się reakcjom rodziców. Liczył, że teraz, gdy szermierza nie ma i nie wywołuje presji na rodzicach siedmiolatka, dadzą się przekonać do spełnienia jego prośby. Nie wiedział, czy zniesie kolejną długą rozłąkę z rodziną.\n#57 2014-02-11 20:29:48\nTo był fakt, opiekun podróży odszedł nie wiadomo gdzie i nie wiadomo czemu tak zrobił. Młody wyrzutek czuł ogromną satysfakcję płynącą z osiągnięcia celu skrywanego w głębi swojej duszy. Jednak czy słowa szermierza pozostaną puste. Wszak przekazał dużo wiedzy młodemu pokoleniowi jakim był Mesayato, ale czy on wykorzysta jego wiedzę? To pozostawić można tylko w jego rękach...\n-W sumie, możemy robić wymianę najpierw któreś z nas pojedzie do Ronin i będzie starało się znajdywać miejsca dla biednych sierot, których przybędzie jeśli przewidywania Ensuiego się spełnią... W ten sposób będzie można obserwować to co się dzieje i będzie pewność, że któreś z nas jest bezpieczne...Chyba nie muszę Ci mówić kto zostanie Synu...- Przemówił ojciec naszego siedmiolatka, jego przemyślenia dobiegły końca i wysunął pewną ciekawą propozycje, która na pewno może dać wiele do myślenia chłopakowi. Jednak na dłuższą metę ona i tak się nie przyda, jeśli wojna stanie się faktem. Jeśli kraj ognia dokona zamachu na Yu no Kuni. Wszystko będzie wtedy zależało od tego, czy kraj ognia nie będzie chciał powiększać swoich wpływów i nie ruszy na Uzu no Kuni, bo takie coś też może mieć miejsce.\nMatka chłopaka przytaknęła tylko na propozycje ojca, najwidoczniej dla dobra ich synka taka rozłąka musiała zaistnieć. Nie leżało jej takie coś, kochała swojego męża i kocha go nadal, jednak na pewno nie darowała by sobie aby jemu coś się przytrafiło lub jej jedynemu synkowi.\n#58 2014-02-12 21:19:54\nChłopiec poczuł wielką satysfakcję, gdy krzyknął ostatnie słowa do szermierza. Został teraz sam na sam z rodzicami, mógł spokojnie z nimi porozmawiać. Ojciec przemówił jako pierwszy. Siedmiolatek wysłuchał uważnie jego wypowiedzi, po czym lekko opuścił głowę. Więc miał iść do Ronin tylko z jednym rodzicem? To znaczyłoby kolejną rozłąkę z jednym z nich... kolejny cios dla młodego wojownika.\n-A...ale... - westchnął cicho - Rozumiem. Chociaż mogę zostać tu na jedną noc, żeby poczuć atmosferę pełnej rodziny? - spojrzał smutny na Ojca\nPropozycja taty i tak wydawała się lepszym wyjściem, niż samodzielny powrót do Kraju Uciekiniera.\n-Może Shinsaku-sama ich przekona. Ja nie dam rady zrobić nic więcej. - westchnął cicho, spoglądając na rodziców i powtarzając te słowa w myśli kilkakrotnie\nChłopiec spojrzał na rodziców, prosząc o możliwość spędzenia w domu choć jednej nocy. Nie chciał od razu ruszać w dalszą podróż, zostawiając większą część rodziny chwilę po przybyciu. Patrzył na zmianę na twarze mamy i taty, czekając na odpowiedź.\n#59 2014-02-13 11:54:08\nRodzice spojrzeli tylko na siebie, wiedzieli tylko tyle że taka rozłąka będzie na chwilę obecną dobra. Kraj ognia stał się teraz bardzo niebezpieczny, nie wiadomo jaki kraj następny wybierze na swój cel. Nic nie jest pewne w tej chwili, ani słowa szermierza ani też pomysł ojca. Wszystko zależne jest teraz od przywódcy kraju ognia, który znajduje się w swym państwie.\n-Oczywiście kochanie, przecież twój prom dopiero przypływa za dwa dni a jeśli chcesz to możesz pozostać tu jak długo chcesz do puki my się Ci nie znudzimy dobrze?- Przemówiła matka, widać było że to ona jest tą bardziej uczuciową osobą w tym gronie natomiast ojciec jest tą osobą bardziej twardą i myślącą trzeźwo w trudnych sytuacjach.\n-Synu mam dla Ciebie małe zadanko, jutro rano udasz się do portu i z listą zakupów zakupisz ryby i inne przyprawy z wysp... Bo trzeba przecież jeść, wyglądasz jakby Cię nie karmili z tydzień!- Zaśmiał się tylko rozluźniając tym samym atmosferę w pomieszczeniu. Można było powiedzieć, że wszystko się normowało.\n#60 2014-02-13 17:59:11\nChłopiec lekko uśmiechnął się, gdy matka pozwoliła mu zostać w domu, lecz w chwili, gdy kończyła swoją wypowiedź, jego mina zrzedła, a uśmiech został zastąpiony przez zdenerwowanie. Chyba nie spodobały mu się ostatnie słowa rodzicielki.\n-Chyba żartujesz, Mamo! Nie mów tak nawet! - spojrzał kobiecie prosto w twarz - Jak możesz w ogóle tak myśleć?!\nSiedmiolatek źle poczuł się z tym, co powiedziała kobieta. Jak dziecku mogliby się znudzić rodzice, którzy dali mu życie i wychowali go? Absurd totalny - tak uważał chłopiec. Gdy odezwał się ojciec, uśmiech powrócił na twarz dziecka. Spojrzał na niego i wysłuchał całej prośby, zakończonej humorystycznym akcentem.\n-Dobrze, Tato... pójdę jutro. A co do jedzenia, to... ostatni raz jadłem u pana Kuzuri'ego... jeśli dobrze pamiętam. - lekko uśmiechnął się w stronę dorosłego\nCieszył się, że jest w swoim domu... i że nie ma już tajemnicy. Mógł wreszcie odpocząć po trudnej podróży. Przytulił się najpierw do mamy, później do taty i wyszedł na dwór, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Zamknął za sobą drzwi wejściowe i łapał głębokie oddechy na otwartej przestrzeni, rozluźniając się i obserwując otoczenie rodzinnego domu, w którym przyszło mu się wychowywać.\n#61 2014-02-14 12:40:24\nMatka chłopaka zaśmiała się tylko, widać było że jej słowa były zamierzone tak jakby chciała wywołać tylko luźniejszą atmosferę w tym pomieszczeniu. Chyba tylko ona i ojciec podłapali o co chodziło i zaczęli się śmiać z tego wszystkiego.\n-Synku spokojnie, ja sobie tylko żartowałam heh...- Powiedziała ogarniając swój miły dla uszu chichot. Uśmiechnęła się ciepło do synka i go przytuliła do piersi. Widać było, że ona nie chciała zranić słowami swojego syna jedynie rozluźnić atmosferę tym małym zabiegiem. Ojciec w końcu przestał się śmiać i tylko zrobił głęboki wdech a następnie wydech.\n-To do odpoczynku... Jutro masz zadanie a przecież ninja musi być wypoczęty co nie?- Powiedział spokojnie uśmiechając się w strone dzieciaka. Matka natomiast w tej chwili zaczęła zmywać naczynia i czekała już tylko na odpowiedź swojego syna.\nOstatnio edytowany przez Straznik specjalny (2014-02-14 16:52:56)\n#62 2014-02-15 09:52:51\nChłopiec lekko uśmiechnął się, gdy kobieta powiedziała, że żartuje. Mimo to dalej nie czuł się dobrze po jej słowach. Cały czas chodziło mu po głowie stwierdzenie "(...)jak już ci się znudzimy(...)". Kobieta przytuliła go do siebie, próbując poprawić mu humor. Po chwili spojrzał na ojca, który mówił właśnie do niego.\n-Dobrze, dobrze, Otōsan... Ale najpierw chciałbym wam pokazać, czego nauczyłem się w Szkole. - wyszczerzył kiełki dumny z siebie i ruszył prędko w stronę wyjścia z domu\nPo opuszczeniu mieszkania spojrzał, czy rodzice na pewno idą zobaczyć jego wielkie osiągnięcie. Gdy tylko ujrzał nadchodzące sylwetki, podbiegł do jeziorka i przygotował się, po czym powoli stawiał kolejne kroki, utrzymując się na tafli wody. Pomachał do rodziców, stojąc kilka metrów od brzegu.\n-Otōsan! Okāsan! Patrzciee! - machał do nich, szczerząc się w stronę brzegu dumny ze swojego osiągnięcia\n#63 2014-02-15 18:51:05\nNo tak, rodzice mieli nie co inne poczucie humoru niż ich synek. Możliwe, że tak rozumieli świat aby ukryć to co czują w głębi. Chcieli za pewnie nie ukazywać słabości swojemu silnemu synkowi, który pokazywał im jak twardy stał się psychicznie.\n- Dobrze skarbie- Powiedziała matka ciągnąc swego męża za rękę. Szła cały czas za swym synkiem. Ku ich zaskoczeniu syn pokazał umiejętność chodzenia po wodzie, co wprawiło w osłupienie ojca oraz matkę. Na pewno nie wierzyli w to, iż takie coś jest wykonalne dla tak małego chłopczyka jakim był ich synek.\n-Skarbie uważaj na siebie!- Wykrzyczała matka w strone swojego synka. Bała się o to co może mu się stać i nie była prawie do końca przekonana czy to jest bezpieczny krok w stronę stania się silną istota.\n#64 2014-02-15 19:14:29\nChłopiec uśmiechnął się szeroko, gdy zobaczył idących rodziców. Wszedł na taflę wody i pomachał im. Gdy mama krzyknęła, żeby uważał na siebie, cicho się zaśmiał.\n-Spokojnie, Okāsan... umiem to robić. - spojrzał na rodziców i powoli zaczął iść po tafli wody w ich stronę - Uczyłem się tego w Szkole. Pamiętam jak to się robi. - wyszczerzył kiełki do swoich opiekunów - Mamo... Tato... kocham was. - spojrzał na rodziców i przytulił się do nich\nWreszcie czuł to, za czym tak bardzo tęsknił. Ciepło domu rodzinnego, atmosferę, stwarzaną przez matkę i ojca oraz miłość, jaką go darzyli. Cieszył się niezmiernie, że pochodzi z pełnej, kochającej się rodziny. Po chwili odsunął się od taty i mamy, przeciągnął się leniwie i ziewnął sobie.\n-Chyba trochę się zmęczyłem. - przetarł oczęta dłońmi, po czym spojrzał na rodziców - Gdzie mogę się przespać? - zakaszlał raz czy dwa, po czym wbił wzrok w twarze rodziców\n#65 2014-02-16 11:53:18\nRodzice nadal nie byli przekonani co do chodzenia po wodzie, no po raz pierwszy widzieli takie coś i obawiali się a raczej martwili o swojego synka. Tu troska rodziców wzięła górę nad rozsądkiem i dlatego tak się zamartwiali nad nim. Wysłali go do akademii po to aby nauczył się takich rzeczy, jednak jak przyszło co do czego byli słabi i martwili się o Mesayato.\n-My Ciebie też kochamy synku- Wykrzyczała matka do swojego jedynego syna, to była prawda ona i ojciec chłopaka kochali go ponad wszystko, choć wiedzieli iż chłopiec jest o wiele silniejszy niż w dzień kiedy posyłali go do akademii. Gdy on do nich podszedł i do nich się przytulił oni uczynili to samo, uczucia w tej rodzinie były na porządku dziennym i nie pasowały do świata shinobi, który był brudny i przesiąknięty nienawiścią do innych shinobi.\n-Pamiętaj synu, że masz u nas zawsze swój własny pokój on czeka zawsze na Ciebie i na nikogo więcej, wiec będziesz tam spał...- Powiedział ojciec spokojnym tonem głosu przytulając się do swojego jedynego syna. Jego odpowiedź była natychmiastowa, ale fakt faktem chłopak miał swój pokój w tym domu zawsze i nikt do niego nie wchodził z domowników.\n#66 2014-02-16 21:32:41\nChłopiec był pewny swoich umiejętności, które nabył w Szkole. Spojrzał na rodziców i obdarzył ich uśmiechem, który miał na celu wsparcie duchowe. Tym niewerbalnym komunikatem chciał im powiedzieć, żeby nie martwili się o niego. Zaśmiał się niewinnie, gdy kobieta krzyknęła do niego.\n-Arigatou gozaimasu da, Ryōshin... Chociaż na was można zawsze liczyć... - wyszczerzył się do kobiety i mężczyzny\nChłopak nie był taki, jak otaczający go świat. Nie czuł nienawiści do nikogo, wręcz przeciwnie - cieszył się, że są dookoła ludzie podobni do niego, którzy również postanowili stać się wojownikami. Był dzieckiem, więc nie umiał zrozumieć, że na świecie ciężko osiągnąć coś bez nienawiści. Liczył, że drogą dobra, przyjaźni czy miłości można wszystko osiągnąć. Czy dalej będzie tak myślał, miało okazać się w bliskiej i dalekiej przyszłości.\nOjciec odezwał się, nie dając czasu nawet na drgnięcie. Jego odpowiedź na pytanie chłopca była natychmiastowa. Chłopcu wydawało się, że ojciec odpowiedział nawet zanim skończył zadawać swoje pytanie odnośnie miejsca noclegu. Siedmiolatek poczuł ulgę, słysząc, że nikt z domowników nie wchodził do jego pokoju od kiedy przyszło mu go opuścić, tak jakby zostawił tam coś ważnego.\n-A nikt tam nie wchodził? - spojrzał na tatę z bananem na twarzy - Dobrze...! Więc postanowione! Śpię u siebie! - zaśmiał się cicho, zadowolony ze szczęśliwej dla niego wiadomości\nDziecko było bardzo zadowolone z faktu, że jego pokój pozostał dalej jego pokojem. Nikt więcej nie używał go, więc prawdopodobnie ulubiona zabawka jeszcze sprzed podróży czekała tam na niego. Już nie mógł doczekać się, by znowu ją zobaczyć i dorwać się do swojej ukochanej arki. Z uśmiechem spojrzał na rodziców i oznajmił, że chciałby zobaczyć swój pokój po tych latach.\n#67 2014-02-17 18:36:58\nRodzice wraz z swym synkiem po pokazie skoczyli do swojego domu na sen. To prawda o tym, iż wszędzie dobrze ale w domu jest najlepiej. Te słowa odzwierciedlają wszystko, przecież przykład klanów mających miejsce w tym świecie i własne wioski, które zwą się ich domem. A społeczność klanowa rodziną. Oczywiście panuje miedzy klanami nienawiść. Każdy dąży do swojego, do powiększenia wpływów tak jak robi to Kraj ognia w dzisiejszych czasach.\n-No synku możesz iść do swojego pokoju...- Powiedziała rodzicielka chłopca radosnym tonem głosu. Sama wraz z ojcem zniknęła gdzieś w wielkim domu. No cóż pozostało tylko udanie się do swojego pokoju. Drzwi były otwarte a z pomieszczenia wydobywał się zapach świeżości oraz kwiatów polnych. W tych terenach dużo jest ich więc są częstą ozdobą pomieszczenia. Na łóżku znajdowała się świeża pościel a na półkach znajdowały się zdjęcia całej rodziny.\n#68 2014-02-17 20:29:20\nChłopiec wraz z rodzicami wrócił do domu. Mama odezwała się do chłopca, oznajmiając, że Mes może udać się do swojego pokoju na odpoczynek. Ten skinął głową lekko, po czym skierował się prosto do otwartych drzwi. W środku panował zapach świeżości i kwiatów polnych, których na terenach Uzu no Kuni było pod dostatkiem. Łóżko było przygotowane do spania. Półki natomiast ozdobione były stojącymi tam zdjęciami rodziny.\nChłopiec lekko uśmiechnął się, gdy przekroczył próg swojego małego mieszkanka. Pierwsze co zrobił, to rozejrzał się dookoła, szukając wzrokiem swojej ulubionej arki z figurkami małych zwierzątek. Zaczął szukać najpierw po pułkach, później po szafkach i kątach pokoju. Przecież tak duża zabawka nie mogła się zgubić.\nJednocześnie, szukając swojego ulubionego przedmiotu, co jakiś czas spoglądał na zdjęcia, przedstawiające pełną rodzinę. Uśmiechał się lekko, wspominając, jak dobrze żyło mu się przed podróżą. Czasem zastanawia się, co by było, gdyby nie pojechał z bratem, a następnie nie poszedł do Szkoły Ninja. Jakby wtedy mogło wyglądać jego życie? Może teraz wiedziałby, gdzie jest jego ulubiona zabawka.\n-Przecież musi gdzieś tu być... - myślał sobie, szukając wszędzie, gdzie to było możliwe\n#69 2014-02-19 19:02:54\nSatysfakcja płynąca z posiadania własnego miejsca w świecie dopadała każdego. To było jak choroba, za pewnie Ensui gdyby to zobaczył rozpoczął by długotrwałe rozważania nad sensem istnienia lub tymi podobnymi głupotami. Ale na końcu by skrytykował Cię za sentyment. Powiedział by coś w stylu to nie czas na refleksje trzeba wziąć się do roboty, a nie spędzać tak czasu. Kuzuri natomiast by się śmiał, i dodał otuchy. Jednak obydwaj Ci panowie byli tylko wzorem, a nie dowodem na zmieniający się świat.\nChłopiec poszukiwał bezskutecznie swojego przedmiotu z lat dziecięcych. Przeszukał każdy kąt, każdy ciemny zakamarek, ale bez skutecznie. Tak jakby "to" wyparowało. Przeszukiwanie było bez celowe gdy nagle dalo usłyszeć się głos rodzicielki.\n-Jeśli szukasz arki to jest pod poduszką, tam zrobiłam Ci na nią skrytkę Kochanie!- Powiedziała dość radosnym tonem głosu, tak jakby domyśliła się tego czego szukałeś po całym pokoju. Ku twojemu zdziwieniu w tej skrytce była owa arka z wszystkimi zwierzątkami.\n#70 2014-02-19 20:22:23\nChłopiec szukał swojej ukochanej zabawki coraz bardziej denerwując się, że zginęła. Przejrzał każdy, nawet najciemniejszy zakamarek pokoju. Nie znalazł tego, czego szukał. Dopiero, gdy usłyszał głos swojej mamy, odetchnął z ulgą, zaglądając do schowka pod poduszką.\nUlubiona zabawka chłopca była ukryta w owym miejscu, przygotowanym specjalnie do tego. Nawet nie zabrakło małych zwierzątek, które miały stać na arce podczas wielkiego potopu. Wyciągnął pospiesznie obiekt i położył go na podłodze na środku pokoju. Zaraz później sięgnął również po zwierzątka i ułożył je obok z uśmiechem na twarzy.\n-Arigatō gozaimasu da, Okāsan! - odkrzyknął do mamy na tyle głośno, by usłyszała, lecz na tyle cicho, aby nie obudzić nikogo, kto już mógł spać\nPołożył się na podłodze na brzuchu i zaczął układać malutkie figurki na arce, zmieniając co chwilkę ich kolejność. Próbował tak postawić wszystkie zwierzęta, by pomieściły się na niewielkim pokładzie. Nie wiedzieć czemu, układanie małych figurek sprawiało mu bardzo dużo przyjemności.\nGdy udało mu się zmieścić w arce wszystkie zwierzaki, zaczął powoli 'pływać' po całym pokoju, uważając, żeby żadne zwierzę nie wypadło. Nie wiedział ile godzin spędził przy tej zabawie, ale czas płynął mu bardzo szybko.\n#71 2014-02-21 14:51:05\nPrzy takich zajęciach czas płynie dosyć szybko, nie tak jak w akademii na zajęciach monotonnie i powoli. Tak jakby lekcje trwały wieczność. A tu zabawa przy ulubionej zabawce trwała dość długo, jednak czas ten był spędzany mile i dlatego tak szybko minuty zamieniły się w godziny. Jednak nic nie trwa wiecznie, a powoli zaczynała robić się późna pora. Rodzice chłopaka zdążyli posprzątać dom i ułożyć sieroty do snu. A więc pora musiała być późna i wyrzutek też musiał się udać na spoczynek.\n-Syneczku idź juz spać bo jutro nie wstaniesz...- Powiedziała matka wchodząc po schodach, no tak wszystko co dobre szybko się kończy. Tak było właśnie teraz, zabawa musiała się skończyć teraz, gdyż jutro czekała praca na chłopaka. Matka weszła do swojego pokoju i zamknęła drzwi, jedynymi otwartymi były drzwi do pokoju Mesayato. Prawie cały dom już udał się do krainy snów, na wyczekiwany spoczynek.\n#72 2014-02-21 20:44:09\nCzas spędzony na zabawie minął chłopcu bardzo szybko. Nim się obejrzał, rodzice zdążyli posprzątać cały dom i położyć sieroty do spania. Mama, wchodząc na górę, powiedziała synowi, by ten również poszedł spać. Po swoich słowach kobieta skierowała się do swojej sypialni i zamknęła drzwi.\n-Hai, okāsan! - odpowiedział chłopak smutno, powoli idąc w stronę łóżka\nPołożył arkę na podłodze obok łóżka, po czym poszedł do łazienki, przygotować się do spania. Wziął prysznic i umył kiełki. Po około dwudziestu minutach wyszedł z łazienki w pidżamce i skierował się do sypialni rodziców.\n-Oyasuminasai, Ryōshin. - wyszeptał cicho, zamykając drzwi za sobą\nPo tych słowach poszedł do swojego pokoju i położył się na łóżko. Wszedł pod kołderkę i wtulił się w poduszkę, zamykając oczy. Po chwili zasnął z uśmiechem na twarzy.\nJeden ze snów, który pamięta, rozgrywał się w jego pokoju. To przez tę wizję senną przebudził się w środku nocy. Śnił, że jego ukochana zabawka została zniszczona, a on patrzy na jej ostatnie chwile. Gdy otworzył oczy, usiadł energicznie na łóżku i pierwsze co zrobił, to spojrzał na swoją ukochaną arkę. Na szczęście była w całości. Westchnął głęboko, lecz oddech nie zwolnił. Położył się i próbował się uspokoić, myśląc o koszmarze.\nOstatnio edytowany przez Mesayato (2014-02-22 13:09:01)\n#73 2014-02-22 11:35:56\nO poranku do pokoju chłopaka wpadały promienie słońca, leniwie otaczały jego twarz nie pozwalając na sen. Chwilę później w domu zaczynały się poranne obowiązki, sieroty zaczynały nakrywać stół do wspólnego posiłku. Matka chłopca przygotowywała śniadanie, a ojciec robił coś na zewnątrz. Tylko młody wyrzutek spał smacznie, ale to nie trwało długo. Hałasy dobiegające z parteru nie pozwoliły na sen zbyt długo. Nawet rodzicielka chłopaka na to nie pozwoliła, gdyż za parę minut weszła do jego pokoju i otworzyła okno aby się przewietrzyło.\n-Skarbie, wstawaj... Musisz iść do miasta dziś wyruszamy do Ronin, okazało się że dziś odpływa dostawczy statek w tamtą stronę i możemy się z nimi zabrać... Więc za jakieś pięć godzin powinniśmy wyruszyć w podróż...- Wszystko co wypowiadała, było dobrymi wieściami i nic nie mogło już przeszkodzić w dalszej podróży i meldunku mistrzowi wyrzutków. Wyszła spokoju pozostawiając Ciebie na wpół wybudzonego. No cóż te wieści są bardzo dobre, ale czy wieści twoje zaskoczą mistrza? Nie wiadomo oraz nie wiadomo co się dzieje teraz z szermierzem oraz Kuzurim. Czy żyją? Gdzie oni są teraz? W twoim życie odegrali rolę tak jak sen, znikomą, ale ważną.\n#74 2014-02-22 13:22:34\nChłopiec spał w najlepsze, gdy udało mu się wreszcie zasnąć po brutalnym przebudzeniu przez koszmar senny. Gdy usłyszał głos swojej mamy, powoli i leniwie otworzył oczęta i spojrzał na nią. Przeciągnął się w łóżku i powoli usiadł, przecierając oczy dłonią. Chwilę posiedział w bezruchu, wysłuchując słów rodzicielki, po czym spojrzał na nią z lekkim uśmiechem.\n-Więc jednak uda nam się pojechać szybciej... - zaśmiał się cicho, spoglądając na kobietę\nPo chwili wstał z łóżka i poszedł do łazienki umyć się po nocy. Wyszorował dokładnie kiełki i obmył twarz wodą. Przebrał się w czyste ubrania i wyszedł z toalety. Skierował się do swojego pokoju, by tam ułożyć pidżamę na łóżku, które najpierw zaścielił.\nNastępnie zszedł na dół, witając się ze wszystkimi jeszcze lekko zaspanym głosem.\n-Ohayō gozaimasu! - wyszczerzył się i przetarł oczęta dłonią, chcąc rozbudzić się\nObdarzył każdego z domowników szczerym, szerokim uśmiechem. Ciepło rodzinnej atmosfery, jaka panowała w domu, było lekarstwem dla jego duszy. Po całej tej wyprawie właśnie tego potrzebował. Z jednej strony cieszył się, że mama pojedzie z nim do Ronin no Kuni, z drugiej natomiast żałował, że sieroty i ojciec zostaną tutaj.\nSpojrzał na wszystkich dookoła, a następnie na swoją mamę.\n-Okāsan... gdzie jest tato? - spytał, lekko zaniepokojony\n#75 2014-02-22 16:43:23\nWszyscy w spokoju jedli śniadanie w atmosferze miłej, ciepłej czyli rodzinnej atmosferze rzadko spotykanej w tych czasach. Każdy był dla siebie miły oraz uprzejmy, każdy obdarowywał każdego ciepłym spojrzeniem oraz dobrym słowem.\n-Tata, jest na dworze, ale za chwile powinien przyjść do nas na śniadanie- Oznajmiła matka chłopaka jedząc wraz z dzieciakami. Miała racje ojciec po chwili wszedł do kuchni z uśmiechem na twarzy i również zasiadł do stołu obok swej żony. Również i ty usiadłeś konsumować poranne śniadanie składające się mleka sojowego cieplutkiego chleba. To śniadanie było dość lekko strawne, ale i też pożywne gdyż lepiej nie dostawać wymiotów na statku.\n-Synu jak skończysz jeść to udasz się do miasta i kupisz bilety na prom oraz oddasz swemu mistrzowi tę kopertą z moim usprawiedliwieniem czemu nie przybyłem...- Ton głosu ojca był nadzwyczaj spokojny, zadanie jakie ci powierzył nie należało do potwornych tylko do dość prostych i mało ciekawych, ale przede wszystkim bezpiecznych.\n#76 2014-02-22 17:34:37\nAtmosfera w domu państwa Fumei była bardzo przyjemna. Wszyscy tu byli jedną, wielką rodziną, mimo, że nie każdego łączyły tu więzy krwi. Siedmiolatek uśmiechnął się szeroko, gdy usłyszał, że ojciec zaraz przyjdzie. Zasiadł do stołu razem z sierotami i mamą, po czym zaczął w ciszy jeść swój lekkostrawny posiłek. Wysłuchał dokładnie słów ojca, po czym skinął głową na znak, że zapamiętał wszystko.\n-Hai, Otōsan. - lekko uśmiechnął się w kierunku mężczyzny\nZjadł swoją porcję dość szybko. Wstał od stołu, wziął swój talerz i umył go przy zlewie. Następnie spojrzał na domowników i czekał, aż każdy skończy jeść, by mógł pozmywać. Nie chciał, aby wszystko robiono za niego, tak więc postanowił, że zajmie się tym sam. Gdy kolejne osoby kończyły posiłek, brał talerze i zmywał je dokładnie, by następnie postawić je z boku, aby wyschły. Po zmyciu wszystkich naczyń wytarł ręce w jedną ze szmatek przy zlewozmywaku i spojrzał na rodziców. Nie zwracając uwagi, że sieroty mogły jeszcze słyszeć jego słowa, skierował się prosto do rodziców.\n-Jestem gotowy do wyjścia, Ryōshin... - wyszczerzył się, ogłaszając gotowość do działania\n#77 2014-02-23 15:58:55\nPan Fumei też dość szybko skończył swoją porcje śniadania, po czym podszedł do swojego jedynego syna. Oparł rękę o jego ramię i wręczył mu pieniądze na bilet i powiedział z uśmiechem na twarzy.\n-Pamiętaj, kupisz bilety na prom i wracasz prosto do domu musicie się przecież spakować na dalszą podróż... Jak wrócisz dam Ci kopertę...- Uśmiechnął się i pogłaskał syna po głowie wychodząc na dwór po czym zniknął z twoich oczu. Sieroty również skończyły swój posiłek i część z nich udała się na dwór aby się pobawić, część do salonu a inna część do swoich pokoi. Matka posprzątała stół i udała się do swojego pokoju mówiąc Ci tylko abyś ruszył bo trochę do miasta się idzie. Po czym zniknęła w domu rodziny Fumei, a tobie pozostało już tylko udanie się do miasta po bilety. Przez okno widać było najwyższe budynki miasta.\n#78 2014-02-23 16:40:36\nChłopiec pozmywał naczynia po śniadaniu. Gdy jego ojciec skończył swój posiłek, podszedł do niego, położył dłoń na jego ramieniu i przemówił miłym, spokojnym głosem. Po wysłuchaniu jego słów, chłopiec również uśmiechnął się i odpowiedział cicho.\n-Hai, Otōsan... Poradzę sobie z tym. - wyszczerzył kiełki w kierunku ojca, pokazując tym gotowość do wykonania zadania\nSieroty rozeszły się po domu i okolicy, by zająć się swoimi sprawami, natomiast mama zniknęła gdzieś pomiędzy pokojami, mówiąc synowi, by ten wyruszył jak najszybciej, z racji sporej odległości do przebycia. Chłopiec skinął jakby w kierunku źródła głosu, po czym ruszył powoli w stronę drzwi wyjściowych. Następnie wychodząc przez nie, spojrzał za siebie na wnętrze mieszkania. Z lekkim uśmiechem domknął drzwi i skierował się w stronę widocznych budynków z miasta. Po postawieniu kilku kroków schował pieniądze od ojca w kieszeń spodni, zapiął ją na zamek i pobiegł w stronę miasta czym prędzej.\n#79 2014-02-24 20:27:11\nMimo iż widać było najwyższe budynki w mieście, to jednak droga była dość długa. Bowiem dom chłopaka znajdował się na wyżynnym terenie a miasto było na nizinie i dlatego droga była nie co dłuższa, ale przynajmniej biegło się z górki. Niebo było bezchmurne i wszystko wskazywało na to, iż się szybciej wróci do ukochanego Ronin wraz z matką. U bram miasta można było dostrzec gaworzących strażników i wychodzących mieszczan, wszystko odbywało się w przyjemnej atmosferze. Uzu no Kuni było idealnym miejscem dla rodzin i dla specjalnego klanu zwanego Uzumaki, choć mało kto o nich słyszał w tym świecie. Raczej większość słyszała o klanu Uchiha, Namikaze czy też Nara. A tu w tym małym państewku stacjonował jeden klan dość ciekawy. Nie wiadome było czy mieszczanie znają osoby z tego klanu czy też nie. Ważne, że wiedzie im się dobre życie w tych czasach.\n#80 2014-02-24 20:44:18\nChłopiec biegł z góry, pokonując coraz większą odległość. Miasto z początku zdawało się nie przybliżać ani trochę. Siedmiolatek biegł nieustannie w wyznaczonym na początku kierunku, unikając drzew i innych przeszkód.\nGdy wreszcie dobiegł do miasta, zatrzymał się na chwilę i złapał kilka głębokich oddechów, dając sobie chwilkę na odpoczynek po dość sporym - jak na dziecko - wysiłku. Następnie powoli podszedł do strażników pilnujących wejścia do wnętrza miasta. Lekko uśmiechnął się do jednego z nich i grzecznie, ale nieśmiało i cicho zapytał:\n-O-ha-yō... Mógłby mi pan po-pomóc? Szu-szukam miejsca, gdzie... mogę kupić bilet na p-prom... - patrzył z niepewnością na strażnika, czekając na jego reakcję\nSiedmiolatek denerwował się, podchodząc do obcej osoby i prosząc o pomoc. Nie był raczej osobą, która łatwo poznaje tak wielu nowych ludzi, jak dotychczas. Sprawiał wrażenie nieśmiałego i skrytego. Przyglądał się mężczyźnie, prosząc go wzrokiem o pomoc.


Przemysł, budownictwo (metale, materiały budowlane, maszyny) - tigermowi.pl\nOleje w sklepie Danoil to produkty wysokiej jakości, które zapewnią prawidłowe funkcjonowanie wszelkiego rodzaju maszyn. Firma oferuje oleje silnikowe, przekładniowe, hydrauliczne, do zastosowania w przemyśle, oraz sprężarkowe renomowanych marek. Są to oleje o dużej wydajności, zapewniające długą żywotność urządzeń mechanicznych.\n62-052 Komorniki, Poznańska 152, 152\nJeśli chodzi o profesjonalne maszyny budowlane, Ewpa jest jedną z firm na rynku poznańskim, która je oferuje. To nie tylko sprzedaż (nowych i używanych) i serwis tych maszyn, ale również szeroki asortyment części zamiennych. Przedsiębiorstwo jest autoryzowanym dealerem marki Terex, znanej na polskim rynku\nLogis oferuje wynajem wózków widłowych pod względem marki, typu i wyposażenia. Każdy oferowany sprzęt jest przystosowany do specyficznych wymagań, sprawny technicznie i z ważnym odbiorem UDT. W razie wystąpienia awarii, przedsiębiorstwo zapewnia serwis dokona jej usunięcia, a koszt przestoju nie zostanie wliczony do raty wynajmu.\nMichor, K. Michalski, S. Stefaniak sj.\nMICHOR i TRANS-MICHOR to dwie spółki jawne, powstałe w styczniu 2003 roku po reorganizacji i przekształceniu spółki cywilnej MICHOR. Firmy zajmują się produkcją i dystrybucją rozpuszczalników i rozcieńczalników do farb. Przedsiębiorstwa prowadzą swoją działalność na terenie Kutna na ulicy Sklęczkowskiej 18.\nPoz Bruk Sp. z.o.o. sp. j.\n62-090 Rokietnica, Poznańska, 43\nDziałające na cały kraj przedsiębiorstwo POZBRUK oferuje nawierzchnie dekoracyjne, które sprawdzają się zarówno przy tworzeniu przydomowych aranżacji jak i kreowaniu przestrzeni publicznych. Produkty pozwalają na tworzenie ścieżek ogrodowych, podjazdów, placów oraz traktów spacerowych. Kolorystyka wyrobów umożliwia dopasowanie produktów do otoczenia.\nProfitechnik oferuje narzędzia serwisowe - sprzedawane w pojedynczych egzemplarzach, jak i kilku- lub kilkunastoelementowych zestawach. Klienci sklepu mogą wybierać spośród produktów znanych i cenionych na całym świecie marek. Tego typu narzędzia znajdują zastosowanie przy pracach wymagających dużej precyzji.\nPRYWATNE PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO HANDLOWE LAMIX, Laszko Mirosław\n66-460 Witnica, Papiernicza, 1\nPrzedsiębiorstwo Lamix w asortymencie posiada akcesoria do wyposażenia łazienki takie jak: pojemnik na ręczniki papierowe, podajnik do papieru toaletowego oraz dozownik do mydła. Produkty wykonane są z wysokiej jakości plastiku ABS oraz z poliwęglanu. W ofercie znajdują się także uchwyty na ręczniki papierowe.\n00-992 Warszawa, Jagiellońska, 88/23\nSona to profesjonalny wykonawca natrysków tynku akustycznego Sonaspray® oraz Sonacoustic®. W swoim portfolio firma posiada wiele zrealizowanych projektów między innymi: adaptacje akustyczne (Radio Dla Ciebie), natryski akustyczne (Galeria Krakowska), akustyka sal fitness (Pure Jatomi) czy wibroizolacje fundamentów (Warsaw Spire).\n64-200 Wolsztyn, Przemysłowa 2,\n01-253 Warszawa, Gniewkowska, 44\nWarszawska firma Warbud-Beton, która działa na rynku polskim od 19 lat, zajmuje się produkcją oraz dostarczaniem betonu na terenie całego kraju. Swoją ofertę głównie kierują na obiekty mieszkalne, handlowe i przemysłowe. Szczegółowe informacje na temat oferowanych produktów oraz zrealizowane projekty znajdują się na stronie http://www.warbud-beton.pl/


Dodane: 29-12-2019 02:17\nJeśli chodzi o działalność taką jak kancelaria adwokacka Katowice to miasto, w którym bez trudu znaleźć można adwokata prowadzącego własną praktykę. Klienci zainteresowani skorzystaniem z usług prawnych mają do wyboru kancelarie specjalizujące się w różnych dziedzinach prawa. Kompleksową obsługę w zakresie prawa karnego, chociaż nie tylko, zapewniają Adwokaci Katowiccy. Doradca res\nJak ćwiczyć i uprawiać sportCzysty dywan - nieosiągalne?Temat - serwisowanie autaTeraz I Ty Też Możesz wynająć zwyżkę Nawet Jeśli Nie Masz O Tym Zielonego PojęciaCzy masz możliwość naprawić ekspres do kawy?Czy można pożyczć meble w niedzielę nie handlową?Daj Mi 12 Dni A Ja Pokażę Ci Jak drukować części 3dTrening wspomagany- witaminy8 Wskazówek Aby znaleźć dentystęCiuchy na uprawianie sportu i nie tylkoKażda kobieta chce być pięknaDomowa wytwórnia energiiZepsute auto - co z nim zrobić?Dla facetów - o samochodach i ich serwisowaniu Om tannlegebes?k Czy warto samodzielnie czyścić dywan?Lepsze od worka foliowego. Woreczki z materiału do organizowania miejsca w domu i w podróży.Szukam informacji jak prowadzić sprawy prawneSolution for a smoke from exhaust pipeCo musisz wiedzieć o zabiegach medycyny estetycznejCo kupić kobiecie w ciążyKartoteki przyszłościKilka ważnych i praktycznych porad kredytowych?Korzystać z pomocy doradcy?Smoke could mean issue with engineO wentylacji w domuJak impreza to DJJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Inwestycja w siebie w salonie urodyO różnorodności wśród kurtek i płaszczyPlumbing service - when You have problem with pipes


LOFAR czyli nasze okno na Wszechświat | Gadżetomania.pl\nLOFAR (LOw Frequency ARray) to wieloelementowy projekt-teleskop, który pozwoli nam na dokładniejsze badania widzialnego Wszechświata. Jako że łącznie będzie w nim działać 25 TYSIĘCY małych anten, liczba danych płynących do centrum projektu (znajduje się pod Asen w Holandii) będzie gigantyczna.\nPowrót sondy po spotkaniu z planetoidą\nTrzeba powiedzieć dwie rzeczy o tych antenach. Po pierwsze — mają one średnice od 50 do 200 cm. Po drugie — znajdują się na terenie całej Europy — od Holandii przez Niemcy, Szwecję i Wielką Brytanię. Dane z nich ściągane są łączem o przepustowości 3 Gb/s i przetwarzane przez potężny komputer, który znajduje się na uniwersytecie Groningen. Powstały specjalnie do analizy danych program przetwarza je tak, jakby pochodziły od jednego, olbrzymiego talerza o średnicy… 1000 km (dlatego właśnie we wstępie do tego wpisu użyłem sformułowania "projekt-teleskop"). Główne cele działań to zbadanie pozostałości Wielkiego Wybuchu, kosmicznych cząstek oraz lepsze poznanie Drogi Mlecznej.\nRok krócej niż dzień\nJednak LOFAR prócz obserwacji astronomicznych służy również do badań czegoś bardziej bliskiego. Czego mianowicie? Ano naszej własnej planety. Podziemne sensory pod antenami zbierają dane o strukturze Ziemi, dzięki czemu gromadzimy informacje dotyczące jej budowy, przepływu wód gruntowych czy też podziemnych gazów. Można więc rzec, że LOFAR łączy niebo z ziemią.\nFasada niczym dziób statku [wideo] Steam Machines: za późno, za drogo Płyty główne ASRock AM2 gotowe na CPU AM3 Zegarkofon EP2502 - stylowy i elegancki Superszybka maszyna do drinków - w sam raz dla spragnionego kibica [wideo] Kanadyjczycy dostali sztuczne słońce Nowe baterie Li-ion, które naładujesz w kilka sekund Klawiatura zmieniająca kolor Asus Eee Top - All-in-One z ekranem dotykowym Uroczy robot oprowadzi nas po muzeum [wideo] UFO znów odwiedziło Chiny. Tym razem na trzy godziny Dz-flex i nie ma po co opuszczać swojego biurka


Klub sąsiedzki w domu wielopokoleniowym elementem rewitalizacji społecznej? - TuŁódź.pl\nKlub sąsiedzki w domu wielopokoleniowym elementem rewitalizacji społecznej?\nOpublikowano: czw, 1 sie 2019 14:56 2019-08-01T14:56:00.000Z\nPrezydent Duda podpisał ustawę, na którą czekali wszyscy. Koniec z marnotrawstwem jedzenia\nWiadomości Łódź Rewitalizacja to nie tylko remonty, ale przede wszystkim tworzenie lokalnych społeczności i przestrzeni przyjaznych do życia takich jak klub sąsiedzki w domu wielopokoleniowym przy ul. Wólczańskiej 168.\norganizacje pozarządowedom wielopokoleniowyrewitalizacja społeczna\nRewitalizacja (dosłownie: ożywienie, przywrócenie do życia) jest procesem wyprowadzania ze stanu kryzysowego zdegradowanych obszarów miasta. Rewitalizacja to nie tylko remonty. Jej celem jest przywrócenie do życia zdegradowanej części miasta i uzupełnienie jej o nowe funkcje. Mówiąc najprościej jest to wprowadzenie takich zmian na obszarze części miasta, dzięki którym będzie się lepiej żyło, przebywało i pracowało. Rewitalizacja to też praca z ludźmi, z lokalną społecznością. I nawet jeśli remonty budynków i przestrzeni publicznych są najbardziej efektowne – najważniejsze jest przezwyciężenie kryzysu społecznego.Jest to długi proces. Powodzenie projektów zależy od wszystkich –urzędów, mieszkańców całego miasta, przedsiębiorców, organizacji pozarządowych, placówek edukacyjnych, instytucji kultury, uczelni wyższych,.\nW ramach rewitalizacji obszarowej miasto we wspołpracy z organizacjami pozarządowymi przeprowadza szereg działań, które mają stworzyć lokalne społeczności, zbudować więzi między mieszkańcami i wprowadzić ożywienie w nasze małe ojczyzny. Starannie dobierane są funkcje lokali w remontowanych kamienicach, a każdą z nich przygotowany jest do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Dodatkowo tworzone są przestrzenie, które będę miejscem spotkań mieszkańców.\nW rewitalizowanych budynkach powstaną:\nświetlice i kluby integracji społecznej\nŁącznie 64 lokale z przeznaczeniem na funkcje społeczne.


wnętrza, interior design, dom, home, ogród, garden, fabrics, tekstylia: Czekoladowa piękność, jej towarzysz i liliowe buciki\nCzekoladowa piękność, jej towarzysz i liliowe buciki\nAneczka zamówiła w Chatce lalkę dla Getrude i królika dla Langsona.\nLalka miała być Murzynką\n(dla mnie to słowo nie ma pejoratywnych konotacji wręcz przeciwnie)\nnatomiast królik miał być taki żeby mały chłopiec go polubił...\nSukienka lalki uszyta jest z bawełny imitującej sztruks,\nozdobiona została aksamitną tasiemką w kolorze ciemnego turkusu.\nZ tej samej tasiemki zrobiłam wstążki do włosów.\nGruba włóczka w czekoladowym kolorze przypomina dready\ni ładnie komponuje się z kolorem wstążek.\nKrólik z kolei nosi spodenki z zielonej bawełny\nrównież przypominającej swoją fakturą sztruks.\nTorba, rajtki i uszy są w kratę\n(uwielbiam ten zestaw kolorów,\nkojarzy mi się z klimatem herbaciarni: przytulnością,\nciepłem, dobrą książką i ogólnie z rzeczami przyjemnymi).\nParadoksalnie tasiemkę z imieniem na torebeczce królika\nzafarbowałam w kawie :)\nMam nadzieję, że dobrze wywiązałam się z zadania\ni przytulanki będą rzetelnie wykonywać swoje obowiązki :)\nKasia zamówiła u mnie buciki dla maleńkiej Hani.\nLalka Hani zgubiła buciki a ponieważ jest zima\nniezwłocznie trzeba było sporządzić nowe aby stópki laleczki nie marzły.\nJak ja lubię takie zamówienia :)\nBuciki są dla laleczki w fioletowej sukience:\n(to ta, która siedzi na końcu)\nCzasem moje lalki sprzedają się tak szybko,\nże nie mam kiedy sfotografować je jak należy...\nA teraz znów szybko pędzę do maszyny...\nrezultaty mego zaszycia ujawnię już niebawem.\nPozdrawiam Was Kochani, życzę Wam dużo słońca i uśmiechu! :)\nAutor: Margot o 13:36:00\nEtykiety: króliki, lalki\nHej ojejku właśnie miałam opublikować twoj komentarz a go usunęłam:(((( ach te smartfony i nizgrabne palce. Dziękuję za te wszystkie słowa. Czasem sobie myśle że jakbyśmy się tak zabrały wszystkie z takimi marzrniami to pośrodku powstałby już nie mały biznesik a fabryka. Pozdrawiam udanego twórczego tygodnia\n24 lutego 2014 08:55\nhe he masz rację, całkiem spora manufakturka by się uzbierała... Ja też dziękuję za miłe, motywujące słowa :) Co do pisania na iphonie rozumiem bo sama nieraz coś usunę przez przypadek i żałuję potem... Jakby co nowy komentarz juz czeka do zatwierdzenia w Kocikowie :) Pozdrawiam!\n24 lutego 2014 15:46\nKompleksowe SPA dla szmacianki\nCzekoladowa piękność, jej towarzysz i liliowe buci...


Strony kultury: lipca 2016\nMieszanie ras, języków, kultur, obyczajów jest wynikiem nieustannych zmian i konfliktów, które są nie do uniknięcia, zwłaszcza tam, gdzie emigranci stanowią dużą część społeczeństwa i mimo problemów mają istotny udział w bogactwie kulturowym i gospodarczym. Najczęściej źródłem najgorszych tragedii/wojen są rozniecane przez polityków/proroków/autokratów konflikty na tle religijnym, rasowym, cywilizacyjnym, etnicznym, etc. I zawsze znajdą się wyznawcy/wykonawcy gotowi się dla nich poświęcić . W każdej społeczności znajdują się też niestabilni psychicznie frustraci, dla których istnienie ideologicznych i religijnych reżimów (których wcale nie muszą być wyznawcami), jest znakomitym pretekstem do działania a czasem nawet je sankcjonuje.\nKiedy w Dzień Bastylii , Tunezyjczyk ze stałym pobytem we Francji rozjechał ciężarówką kilkadziesiąt osób na Bulwarze Anglików w Nicei, polski minister spraw wewnętrznych orzekł, że to tragiczne zdarzenie jest skutkiem uprawiania polityki wielokulturowej, LGBT i tak zwanej poprawności politycznej prowadzonej przez Zachód. Wielokulturowość według naszego ministra polega na tolerowaniu obcych kulturowo osobników, którzy nie identyfikuj europejskimi/chrześcijańskimi wartościami i przez to stwarzają śmiertelne zagrożenie. Na dodatek liberalny, lewacki Zachód traktuje ich pobłażliwie i zamiast wszystkich bezwzględnie karać/wyrzucać/zamykać/ograniczać, organizuje jakieś śmieszne wiece przeciw nienawiści, składa kwiatki, roni łzy i maluje kolorowymi kredkami (sic!) infantylne hasełka. To proste wytłumaczenie przyczyn istnienia terroru jest możliwe gdy uważa się, że problemu by nie było, gdyby cały świat należał do białych katolików, najlepiej Polaków.\nNasz minister walczy na swój sposób przeciw zagrażającej nam fali uchodźców, która mogłaby islamizować nasz kraj. Muzułmanów znamy przecież z powieści Sienkiewicza, więc minister wie do czego są zdolni i jak z nimi postępować i może też po chrześcijańsku pouczać i udzielać dobrych rad krajom, w których żyją ich miliony i na dodatek cały czas ich przybywa . Minister wie też co nasze społeczeństwo myśli o wielokulturowości, poprawności politycznej i LGBT ponieważ czerpie informacje od zaprzyjaźnionych środowisk wywodzących się z grup kibicowskich, Młodzieży Wszechpolskiej, ONR i całej rzeszy prawdziwych patriotów. Polska gościnność i tolerancja wobec przedstawicieli innych kultur w ich wydaniu jest zresztą powszechnie znana i stanowi najskuteczniejszą anty emigrancką zaporę. Problem w tym, że inne kraje do których my z kolei chcielibyśmy wyjeżdżać a niektórzy nawet (a fe) emigrować, też mają swoich patriotów, niekoniecznie nam przychylnych.\nPrzekonywanie, że całe zło świata bierze się z wielokulturowości i poprawności politycznej bywa też ryzykowane dla samej władzy ponieważ w jakiejś perspektywie czasowej każda opcja może być uznana za obcą (już teraz jesteśmy "posortowani") i bez skompromitowanych wcześniej eufemizmów: wielokulturowości, poprawności politycznej (i niezależnych sądów),\nw najlepszym przypadku zostanie strącona w niebyt. Lepiej już konsekwentnie winę zrzucać na Tuska.\nAutor: mirabo o 06:51 Brak komentarzy:


W dobrze zaplanowanym i zaprojektowanym ogrodzie nie może zabraknąć podjazdu, alejek i przydomowych ścieżek. Aby ogród i posesja prezentowały się doskonale i efektownie należy wybrać odpowiedni do tego zadania mat\neriał. Kostka brukowa jest najlepszym wyborem.\nImpreza w ogrodzie z saunąNowoczesny ogród z jacuzziMaty do ogrzewania na podczerwień - rewolucja ogrzewania!Niższe rachunki dzięki fotowoltaiceRok 2020 - czy uzyskać dotacje na fotowoltaikę?Czy można kupić suanę w niedzielę nie handlową?Spa w ogrodzieJak uzyskać lepsze i wydajniejsze ogrzewanieCiekawe infromacje o tym jak kupić fotowoltaikęOgrzewanie na podczerwieńRelaks w ogrodzie na wyciągnięcie rękiCzego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachBalie do kąpieliCzy cyklinować parkiet można tanio?Czy panele słoneczne się opłacają?Sauna lub jacuzzi w ogrodzieCzy można dostać dotację na fotowoltaikę w nocy?Lubisz dostać dotację na fotowoltaikę? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Ruska bania - do czego służy i gdzie kupićEkologiczne i nowocześnie - o panelach słonecznychOgrodzenia - komu potrzebne i dlaczegoNowoczesne sposoby jak nawadniać ogród w każdych warunkach11 Pomysłów Aby dostać dotację na fotowoltaikę9 Największych Błędów Na Drodze Aby Mieć Saunę w Ogrodzie, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.To może Cię zainteresować. Jak Położyć Kostkę profesjonalnieDrewniane balie w ogrodzieCzy są nowe przepisy jak Zamontować fotowoltaikę?STUDIUM PRZYPADKU Jak Mieć Saunę w Ogrodzie W 6 Dni?To może Cię zainteresować. Jak kupić fotowoltaikę profesjonalnieKto musi cyklinować parkiet?


Rok temu Amerykanie uderzyli na Afganistan - RMF 24\nRok temu Amerykanie uderzyli na Afganistan\nPoniedziałek, 7 października 2002 (07:25)\n365 dni temu na Afganistan spadły pierwsze amerykańskie bomby. Atak na państwo rządzone przez Talibów był kolejnym etapem wojny z terroryzmem - wojny sprowokowanej przez samych terrorystów 11 września 2001.\nCelem ataku na Afganistan było zlikwidowanie ogniska terroryzmu, al-Qaedy Osamy Bin Ladena. Dzień po pierwszych nalotach, Talibowie ogłosili Dżihad, świętą wojnę przeciwko USA.\nEksperci wojnę z Talibami w Afganistanie podsumowują krótko: pięć lat klęsk, tydzień błyskawicznych zwycięstw.\n20 października, pod Kabulem wylądowali pierwsi amerykańscy komandosi, 9 listopada afgańska opozycja zdobyła Mazar-i-Szarif, kluczowe miasto na północy kraju, 11 listopada mudżahedini kontrolowali już jedną trzecią Afganistanu, a 13 listopada, prawie bez walki, opanowali Kabul. Żołnierze Talibów uciekli z miasta pod osłoną nocy.\nDzień przed pierwszą rocznicą ataku USA na Afganistan pojawiły się kolejne rewelacje dotyczące wrogów publicznych nr 1: Osamy Bin Ladena oraz duchowego przywódcy Talibów, mułły Omara. Zdaniem prezydenta Afganistanu, Hamida Karzaja, przywódca Bazy prawdopodobnie nie żyje. Żyje natomiast mułła Omar. Innego zdania jest saudyjski wywiad. Według jego źródeł Osama bin Laden żyje i czeka na odpowiedni moment, by o sobie przypomnieć.\nNewsStrzelanina w Kuwejcie\nNewsAl-Qaeda może zaatakować Australię\nNewsAfganistan: Samowola Dostuma na północy kraju\nNewsMułła Omar oskarża USA


Najlepiej u mamy: października 2016\nUrodziłam się 12 lat po zakończeniu wojny i jak sięgam teraz do najwcześniejszych swoich wspomnień, to widzę jej wpływ nie tylko na życie moich rodziców, ale także na moje i całego mego pokolenia. Kiedyś tego nie dostrzegałam, dopiero z perspektywy lat, potrafię dojrzeć cień, który rzucała na moje życie, chociaż rodzice i dziadkowie niechętnie wracali do wspomnień z lat wojennych.\nW latach 60-tych, bo te już pamiętam, wszyscy mieszkańcy naszej ulicy żyli bardzo skromnie i na podobnym poziomie. W domach nie było łazienek, centralnego ogrzewania. po wodę chodziło się z wiadrami do jednej z dwóch studni na ulicy i często można było zobaczyć już kilkuletnie dzieci, jak za pomocą korby wyciągały wiadro wody ze studni. Najpierw nosiłam pół wiadra i wlokłam je do domu około 50 metrów. Najgorzej było zimą kiedy z rozlewanej wody tworzyło się wokół studni lodowisko i trzeba było uważać, żeby po pierwsze nie wpaść do studni lub nie oblać się lodowatą wodą, co przydarzało się dość często. Ja byłam najstarsza z rodzeństwa, było nas czworo, więc dosyć często mama wysyłała mnie z wiadrem.\nDzisiaj jako anegdotę opowiadam swojej córce, że kiedy poszłam do pierwszej klasy, to nie miałam rajstop, ale pończochy. Rajstopy bawełniane były dla małych dzieci, zresztą po chwili wypychały się w nich kolana, co widać na starych zdjęciach. Pamiętam, jak pojawiły się rajstopy elastyczne z wzorkami, kolorowe i jak się cieszyłam, gdy mama mi takie kupiła, do dzisiaj je pamiętam!\nDzieci biegały sobie po ulicach, mieszkałam w dzielnicy leżącej na obrzeżach mego miasteczka, bo po nich nie jeździły samochody, najwyżej konne wozy i to przed nimi ostrzegali nas rodzice. Jedyny samochód jaki pojawiał się w naszej dzielnicy, to była stara, pewnie powojenna ciężarówka dowożąca towar do naszego sklepu, w którym za wysoką ladą królowała pani Raczyńska. Jej przyjazd był takim wydarzeniem, że pędziliśmy za nią w chmurze spalin, próbując ją dogonić. Do dzisiaj czuję jej zapach i przysięgam, że wydawał mi się piękny, tajemniczy, jakby z innej planety!\nWieczorami ojciec zasłaniał okna i słuchał radia Wolna Europa, wtedy nie rozumiałam jego ostrożności.\nWidzę, ze wyjdzie z tego cały cykl wpisów, bo jest co wspominać!\nAutor: Najlepiej u mamy o 09:42 18 komentarzy:\nAutor: Najlepiej u mamy o 04:33 11 komentarzy:


Chłopcy 3. Zguba – Jakub Ćwiek – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Sensacja, thriller, horror » Chłopcy 3. Zguba\nKilka słów o książce pt. “Chłopcy 3. Zguba”\nZ publikacji „Nowe zasady w sprawozdaniach za 2013 rok” dowiesz się jak prawidłowo przygotować sprawozdanie by uniknąć błędów, jakie informacje należy w nim zawrzeć oraz w jaki sposób przekazać dokument Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych. Ponadto e-book zawiera tekst rozporządzenia Prezesa Rady M...\n"Plon zła zbiorą Ci, co niegodziwość zasiali… Nie ufaj nikomu. Nawet sobie… Pierwszy tom bestsellerowej szwedzkiej trylogii Oblicza Victorii Bergman, która wyszła spod pióra elektropunkowego muzyka i jego producenta. Debiut, który stał się natychmiastowym sukcesem na skalę światową, wyróżniony te...\nLondyn zalała fala strachu. Powtarzające się morderstwa łączą trudne do wyjaśnienia okoliczności i złowieszczo brzmiąca nazwa klubu dla satanistów – Kagutaba. Lea, posiadająca niezwykłą moc dziewczyna, z niewiadomych dla niej przyczyn także ma z tym coś wspólnego, i to nie tylko z powodu śledztwa...\nHashimoto Jak uzdrowić duszę i ciało. Beata Abramczyk opisała swoją intuicyjną drogę do uzdrowienia własnego życia. Przez wiele lat bezskutecznie walczyła z podstępną chorobą wyniszczającą jej organizm. Doświadczyła na sobie, że Hashimoto jest symptomem choroby organizmu, na który należy ...\nZnamy imię Lech (Lęch), jako imię osobowe, rozważmy je więc jako imię naszego narodu. Rusini, jak wiadomo, nazywali nas od wieków Lachami, a polskie Lęch i ruskie Lach to jedno i to samo. U Litwinów Polak zowie się Lenkas. Litewska nazwa Lenkas również zatem wywodzi się od Lęcha. U Węgrów zowiemy si...\nW tym momencie usłyszała ryk, a potem coś z całej siły uderzyło w tył jej motocykla. Czerwone ducati wierzgnęło do przodu i w bok, a potem runęło, przygniatając nogę Dzwoneczka. Z ust wróżki dobył się jęk, który niemal natychmiast przeszedł we wrzask, gdy wciąż rozpędzony pojazd wepchnął ją wraz z motocyklem na środek skrzyżowania, niemal pod samego vana. Przez ten krótki moment, ułamek sekundy, chwilę wyjętą z czasu i zatopioną w zastygającej żywicy szoku, miała wrażenie, że jej nogę ktoś polał benzyną i podpalił. Czuła smród palonego mięsa, słyszała dźwięk pękającej skóry. W głowie jej szumiało i dudniło, jak gdyby coś od środka skrobało pazurami w czaszkę. Ramię i bark również zapiekły, ale nie aż tak jak noga. Usłyszała krzyki, kątem oka dostrzegła też, że otworzyły się drzwi srebrnego samochodu. Ktoś przyklęknął przy niej, dotknął jej ramienia i – mogłaby przysiąc! – urwał je, tak bardzo, niewyobrażalnie wręcz zabolało. To była ostatnia rzecz, którą poczuła, nim zapadła w ciemność.\nPierwsza cyfra w numerze jednego z najbadziej luksusowych pokoi w klinice oznaczała, że jest jednoosobowy, z osobną łazienką, porządnym telewizorem, a nawet minilodówką. Dobór wystroju – mebli, wykładziny czy obrazków na ścianach – a także delikatny zapach z elektrycznego odświeżacza tworzyły złudzenie przebywania raczej w czterogwiazdkowym hotelu niż placówce leczniczej. Oczywiście, by owo złudzenie było kompletne, pacjent musiałby spełnić dwa wymagania. Po pierwsze, zlekceważyć stojącą obok łóżka skomplikowaną aparaturę medyczną, a po drugie… musiałby być przytomny.\nOstatni sen wyparował z pamięci Dzwoneczka niemal w jednej chwili. To, co jeszcze przed momentem było jej jedyną rzeczywistością, rozwiało się nagle, rozmyło niczym obraz wyświetlany z rzutnika na dymie, a następnie za sprawą mocnego podmuchu wracającej świadomości rozproszyło na wszystkie strony. Została tylko ta ciepła, rozmemłana imitacja ciemności, jakiej każdy doświadcza, gdy zamknie oczy w słoneczny dzień.\nPrzez moment miała w głowie zupełną pustkę, jałową pustynię bez choćby krzaczka myśli czy wspomnienia, ale wystarczyło, że spróbowała unieść ciężkie powieki, że ledwie promień przedarł się przez ich zasłonę, a natychmiast syknęła z bólu i podjęła próbę zasłonięcia oczu. Ale i to się nie udało. Ręka, wyraźnie osłabiona i tak odrętwiała, że praktycznie obca, uniosła się nieco, ale zaraz opadła bezwładnie na poduszkę, a ciało przeszył ten nieprzyjemny dreszcz, jakby przez wnętrze żył przebiegł właśnie milion małych pająków. W dodatku ta pozornie błaha czynność nad wyraz ją zmęczyła. Jej serce zaczęło bić szybciej, oddech skrócił się i również nabrał tempa.\nWtedy przypomniała sobie o wypadku, o tym, jak upadła, jak zaraz potem samochód pchnął ją wraz z motocyklem prosto pod koła vana. Przypomniała sobie smród, własny krzyk i to, że bolało ją tak, jak jeszcze nic nigdy w życiu, choć samego bólu na szczęście jej umysł nie potrafił już odtworzyć.\nDzwoneczek spróbowała w pierwszej chwili uspokoić kołaczące serce. Metoda małych kroczków, powtarzała sobie w duchu, to zawsze działało i teraz też się uda. Tylko zacznij od tego, co potrafisz, od tego, z czym na pewno dasz sobie radę od razu. Dopiero potem powoli podnoś poprzeczkę.\nOddech był akurat dobry na start. Wdech… głębszy… jeszcze… O tak. Teraz wydech. Wdech… i wydech. Świetnie. Gdzieś z tyłu głowy przemknęła jej myśl, że zachowuje się jak jedna z tych instruktorek fitness, które nieustannie mówią podczas ćwiczeń. Brakowało jeszcze tylko, by dopingowała samą siebie. „Na pewno dasz radę! Nie poddawaj się!”\nUśmiech spowodowany tą myślą również przyszedł z trudem i nie całkiem się udał. Miała wrażenie, że aby się poruszyć, mięśnie jej twarzy musiały skruszyć jakąś zastygłą skorupę pokrywającą policzki i czoło.\nTo środki przeciwbólowe, pomyślała przytomnie, to na pewno przez nie. Musiałam dostać ich sporo, skoro nie czuję żadnego bólu w nodze czy żebrach. Wszystko jest w porządku i najważniejsze, że żyję…\nUdało jej się wreszcie zapanować nad tym przeklętym oddechem, podjęła więc kolejną próbę poruszenia ręką. Tym razem ostrożniej, delikatniej uniosła ją na parę centymetrów, odsunęła odrobinę od siebie i opuściła na materac. A potem jeszcze raz. Po trzeciej próbie jej palce opadły na plastikowy przedmiot o dziwnym kształcie, który po szybkim obmacaniu uznała za przycisk do wzywania pielęgniarki.\nUpewniła się, że pamięta jeszcze, jak powinno zabrzmieć po hiszpańsku to, o co chciała zapytać, i chwyciwszy mocniej – ale wciąż zaskakująco słabo – plastikowe urządzenie, wcisnęła gumowany guzik. Z oddali dobiegł ją cichy, skrzekliwy dźwięk alarmu.\nAlarm wciąż brzęczał. Lampka mrugała do nich jaskrawą czerwienią i zdawać się mogło, że robi to coraz szybciej, jakby zniecierpliwiona, ale mimo to zajęło chwilę, nim Martyna czy Luby zareagowali na nią inaczej niż pełnymi zdumienia spojrzeniami i bezgłośnym poruszaniem ustami.\nW końcu ciszę przerwał Luby.\n– Czy to możliwe, żeby kto inny… albo przez pomyłkę…\nPielęgniarka wzruszyła ramionami. Z jednej strony szanse na którąś z tych opcji były bliskie zera, zwłaszcza w przypadku jedynek. A z drugiej jak wielkie było prawdopodobieństwo przebudzenia się motocyklowej księżniczki? Czy naprawdę tak dużo większe?\n– Nie wiem, proszę pana – powiedziała i wstała.\nPodeszła do telefonu i połączyła się z gabinetem lekarskim.\n– Nie, niech pan tam jeszcze nie idzie… – rzuciła, zasłaniając mikrofon, gdy zobaczyła, że i Luby podniósł się z krzesła. – W pierwszej kolejności lekarz, a dopiero…\n– Dość się naczekałem – stwierdził.\nNie bacząc na jej niezbyt stanowcze protesty, ruszył korytarzem w stronę pokoju 1408. Z trudem powstrzymywał się, żeby nie biec, ale gdy już dotarł do właściwych drzwi, odczekał chwilę. Uspokoił oddech, przyczesał włosy i przećwiczył uśmiech, zanim ostatecznie złapał za klamkę i wszedł do pokoju.\nGdy znalazł się w środku, odwróciła głowę w jego stronę i próbowała zerknąć, jednocześnie mrużąc oczy.\nWychrypiała też coś po hiszpańsku, co rozbawiło go tak, że gdyby mógł, parsknąłby śmiechem i zgięty w pół tłukłby się po udach pewnie z godzinę. Zamiast tego jednak, nie przestając się uśmiechać, przemierzył pokój i zasłonił żaluzje. Następnie zbliżył się do łóżka, wygładził kołdrę i usiadł. Ujął w ręce jej dłoń, wciąż jeszcze spoczywającą na przycisku alarmowym.\n– Już dobrze, Matyldo – powiedział głosem tak pełnym troski, ale i ulgi i radości, że jego samego to zdziwiło. – Wróciłaś do nas. Trochę się martwiliśmy…\nUniosła głowę z wyraźnym wysiłkiem, a następnie podjęła kolejną próbę otworzenia oczu. Teraz w pokoju panował półmrok, więc było nieco łatwiej, ale i tak jej organizm, pamiętający poprzednią próbę, stawiał opór. Powieki wydawały się jeszcze cięższe, mięśnie twarzy jeszcze bardziej zesztywniałe. Tak bardzo jednak chciała zobaczyć tego, który siedział teraz koło niej, który trzymał ją za rękę i który nawet ubrał garnitur. Kto to był? Już kształt dawał do zrozumienia, że nie mógł to być ani Kędzior, ani Kruszyna. Milczek też nie i raczej nie Stalówka. Bliźniacy? Tylko jakim cudem nie poznała swoich Chłopców po głosie?! I dlaczego ktoś nazwał ją Matyldą?!\nW końcu jednak udało jej się spojrzeć i nieprzyjemnie zaskoczona natychmiast spróbowała cofnąć rękę. Poczuła, że niczym elektryczna wiązka przeszywa ją dreszcz, który rozlewa się zaraz potem po ręce i plecach falą bólu i bezwładności. Gdzieś w mózgu ktoś odpalił fajerwerki, a teraz popiół powidoków opadał na wnętrze gałek ocznych.\n– Ty? – wysapała. – Ty!\nLuby wydawał się niemile zaskoczony jej reakcją. Cofnął ręce, a radość w jednej chwili spełzła mu z twarzy zastąpiona szczerym, bezbrzeżnym zdumieniem. Wyprostował się i przez chwilę przyglądał uważnie Dzwoneczkowi, aż wreszcie pochylił się znowu. Uśmiech na jego twarzy był teraz niepewny, płochliwy jak płomień świeczki w pokoju z przeciągiem. Jak wystraszone zwierzątko…\n– To pewnie przez ten uraz, Matyldo – szepnął.\nPo chwili dodał już nieco głośniej, odważniej:\n– Nieźle nas wystraszyłaś, powiem ci. Co poniektórzy lekarze to nawet nie dawali ci już szans, ale ja się uparłem. Zobaczysz, wrócisz jeszcze do siebie i wtedy…\nDrzwi do pokoju otworzyły się nagle i do środka wkroczył energicznie cały pluton ludzi w białych kitlach, pod wodzą niemal całkowicie łysego mężczyzny z wydatnym brzuchem i nosem jak orli dziób. Luby znał tego człowieka, profesora nauk medycznych Zdzisława Maśleckiego; kilka razy urządzili sobie nawet krótkie pogawędki. Teraz jednak wyczytał z oczu lekarza, że najlepiej będzie do tej znajomości nie nawiązywać, nie prosić o nic, tylko wyjść jak najszybciej. Wstał.\n– Pogadamy później, Matyldo – szepnął, wciąż się uśmiechając. – Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że wróciłaś.\nNie odpowiedziała, więc ruszył w stronę drzwi, przeciskając się między zespołem lekarsko-pielęgniarskim. Gdy jego wzrok napotkał spojrzenie Martyny, Luby wzruszył ramionami. Dziewczyna uśmiechnęła się i skinęła głową na znak, że rozumie.\n– Nie wiedzieć czemu, ona nie chce pana widzieć – powiedziała Martyna.\nWróciła właśnie z pokoju 1408 prosto do dyżurki, gdzie – jak się spodziewała – zastała wciąż czekającego Lubego.\n– Zapytała nawet z oburzeniem, gdy już udało jej się odzyskać głos, kto miał czelność pana tu wpuścić i gdzie są jej chłopcy.\nUsiadła i objęła rękami zimny już kubek.\n– Swoją drogą sprawdziłam i nie mamy o tym żadnej informacji w jej dokumentach. Ona ma synów?\nLuby przejechał ręką po twarzy i westchnął głośno. Następnie potrząsnął głową.\n– Nie ma synów – powiedział. – Nie ma żadnej rodziny. Ale wzmianka o chłopcach… Cóż, wydaje mi się, że coś jest nie tak z jej pamięcią. Coś, co tłumaczyłoby jej reakcję także i na mnie.\nZrobił pauzę akurat na dwa łyki zimnej herbaty, po czym powiedział:\n– Muszę wykonać jeden telefon. Pozwoli pani?\nNie czekał na jej zgodę, tylko wyszedł na korytarz i przez chwilę rozmawiał z kimś po angielsku. Gdy wrócił, minę miał poważną, surową wręcz i groźną.\n– A teraz, pani Martyno, proszę mnie połączyć z gabinetem profesora Maśleckiego.\nCoś było w jego oczach, jakiś stalowy chłód, który sprawił, że nie odważyła się ani pytać, ani tym bardziej się sprzeciwiać. Po prostu wstała i sięgnęła po telefon. Odczekała chwilę, następnie przedstawiła sprawę i wysłuchała krótkiej odpowiedzi. Wreszcie podała Lubemu słuchawkę. Wziął ją, ale tylko zasłonił mikrofon i czekał, patrząc na Martynę bez słowa, póki nie wyszła z dyżurki. Dopiero wtedy zza zamkniętych drzwi pielęgniarka usłyszała jego bardzo stłumiony głos.\nAle chociaż przykładała ucho, nie była w stanie wychwycić więcej niż kilku słów, bez kontekstu pozbawionych większego sensu.\nProfesor Maślecki siedział w fotelu i w skupieniu zasysał parę z e-papierosa. Z uwagą słuchał dwóch mężczyzn znajdujących się po drugiej stronie gabinetu, ale przyglądał się wyłącznie temu młodszemu, ostrzyżonemu po żołniersku – góra najwyżej na centymetr, boki niemal do skóry – mówiącemu wyborną polszczyzną, choć z lekkim obcym akcentem. Ten drugi, znany już Myśleckiemu lokalny biznesmen, niejaki Grzegorz Luby, nie chciał usiąść. Krążył nerwowo od drzwi do krzeseł i co jakiś czas dorzucał do opowieści swoje trzy grosze.\nBo tak, myślał Maślecki, to, co mu serwowali, to rasowa opowieść, i to w dodatku jedna z takich, które na pewno spodobałyby się jego żonie i synowi. Mocno sensacyjna, pełna zwrotów akcji historia jak z Ludluma, ale podszyta romansem i mocnym wątkiem obyczajowym. A co najważniejsze, niezwykle trudna do uwierzenia nawet mimo kompletu dokumentów i legitymacji, jakimi chwilę temu zamachano profesorowi przed nosem.\nRaz jeszcze zaciągnął się aromatyzowaną parą i chrząknął, jakby chciał zabrać głos, ale tak naprawdę zależało mu tylko na tym, by pan Żołnierska Fryzura na chwilę umilkł. Maślecki potrzebował zebrać myśli, cofnąć się o krok i ogarnąć całość, zupełnie jak z tymi puzzlami na dwa tysiące elementów, które kiedyś kupowała mu żona, a których on szczerze nienawidził do czasu, aż się wciągnął i teraz nie potrafił się bez nich obyć żadnego wieczoru. Historia dziewczyny z 1408 wydawała się właśnie takimi puzzlami. Dopóki profesor nie ułoży tego, co już ma, dopóty nie będzie wiedział, czego mu brakuje.\nWięc tak – myślał, wypuszczając kłęby pary niczym jakiś wiktoriański robot z powieści, jaką mógłby napisać Welles czy Verne – zaczęło się od wypadku motocyklowego, strasznych obrażeń i źle rokującej śpiączki, z której jednak pacjentka najwyraźniej wyszła. Teraz jednak mamy dodatkowo program ochrony świadków, brytyjskie gangi motocyklowe, gwałty i głębokie psychiczne traumy, które wróciły pod wpływem wstrząsu i być może wymazały wszystkie doświadczenia od tamtego momentu do teraźniejszości, a być może – zdarzały się przecież i takie przypadki – przestawiły umysł na inny tor.\nPierwsze słowa pacjentki, jakie Maślecki od niej usłyszał, skonfrontowane teraz z opowieścią tych dwóch – jej partnera biznesowego oraz inspektora Interpolu – sugerowały bardziej tę drugą opcję. Niczym w kalejdoskopie drobinki wspomnień, wyobrażeń i lęków wymieszały się wstrząśnięte i dały zupełnie nowy obrazek.\n– Czyli jeszcze raz – powiedział wreszcie profesor – żebym to sobie dobrze poukładał. Pani Matylda Blaszka była żoną…\n– Kochanką – poprawił Luby.\nTo jednak nie wystarczyło, bo Żołnierska Fryzura skorygował powtórnie, dużo bardziej dosadnie, choć nadal subtelnie, zważywszy na inne możliwości:\n– Dziewczyną do towarzystwa. I naprawdę nazywa się nie Blaszka, a Davies. Mathilda Davies. Urodziła się jako obywatelka Wielkiej Brytanii.\nProfesor machnął ręką na znak, że to niuans bez znaczenia.\n– W każdym razie była z jakimś szefem dużego motocyklowego gangu, tak?\n– Dokładnie to…\n– Mniejsza o dokładnie, panie inspektorze. Chcę sobie tylko poukładać w głowie najważniejsze fakty. Jak zrozumiałem, pani Bla… Davies popadła w niełaskę i skrzywdzona zdecydowała się zeznawać przeciwko temu gangowi, tak?\nChciał sprawdzić, jak ten Luby zareaguje na nazwanie „popadnięciem w niełaskę i zrobieniem krzywdy” zbiorowego gwałtu dokonanego w akcie zemsty przez sześciu mężczyzn. Tak jak się spodziewał, biznesmen przystanął i wciągnął powietrze przez zaciśnięte zęby.\nTych dwoje coś łączy poza biznesem, pomyślał z satysfakcją profesor. Kolejny kawałek układanki wskoczył właśnie na właściwe miejsce. Zanotował na żółtej karteczce, by zlecić ginekologiczne badanie pacjentki.\n– Jakiś czas spędziła w Hiszpanii pod nadzorem i opieką – podjął, odkładając pióro – aż stwierdzono, że zagrożenie zostało wyeliminowane… Właśnie. Jak właściwie to stwierdzono?\n– Prezydenta gangu zamordowano w więzieniu, a reszta jego rady zginęła jeden po drugim w wojnie ulicznej – wyjaśnił Żołnierska Fryzura. – Interesy przejęli konkurenci, którym Mathil… znaczy panna Davies właściwie oddała przysługę. To wtedy stwierdziliśmy, że przy zachowaniu niezbędnych, acz minimalnych już środków ostrożności, może wrócić do normalnego życia poza programem.\n– I tak ją po prostu zostawiliście, tak?\nW głosie profesora nie było słychać wzburzenia, jakie sugerować mógł dobór słów. Z każdym kolejnym wypowiedzianym słowem owa sugestia zdawała się jednak wyraźniejsza.\n– Z informacją, że może żyć, gdzie chce, zacząć od nowa mimo traumy i wieku niespecjalnie sprzyjającego, by…\nPo raz pierwszy od dłuższej chwili do rozmowy wtrącił się Luby:\n– Miała środki, finansowe znaczy. Wzięła je z…\n– Były niewiadomego pochodzenia – ostro wszedł mu w słowo Żołnierska Fryzura – ale rzeczywiście dość znaczne. Ponadto, według naszej wiedzy, pani Davies nie zaprzestała terapii, zmieniła tylko prowadzącego ją terapeutę. Pan Luby jest z nim w kontakcie. Zresztą, jeśli mogę to ocenić – tu zerknął wymownie na Lubego, jakby szukał potwierdzenia, że rzeczywiście może – aż do wypadku radziła sobie świetnie, prawda? Dopiero teraz…\nRozłożył ręce w geście bezradności. Wszyscy wiedzieli, co dopiero teraz.\nMaślecki pokiwał głową w zadumaniu i pyknął parą niczym z fajki.\n– Co to za minimalne zagrożenie, o którym pan wspomniał? – zapytał. – Bo, jak rozumiem, to ono tu pana sprowadza. Inaczej nie byłoby przecież potrzeby mówienia mi o tym wszystkim, czyż nie?\nTak, te elementy też już wkomponował w obrazek i z satysfakcją dostrzegł, że młody inspektor uśmiecha się z szacunkiem.\n– Tak, panie profesorze, ma pan rację. To dlatego pan Luby mnie tutaj ściągnął z Wrocławia, dlatego z panem rozmawiamy. Jak powiedziałem, w niczyim interesie nie jest teraz szukanie pani Davies, ale gdyby się pojawiła… Cóż, motocykliści to specyficzna grupa. Mogą się nienawidzić, mogą zwalczać nawzajem, ale gdy przychodzi co do czego, to są oni kontra reszta świata. A przynajmniej takie chcą zachować pozory. Gdyby wypłynęła osoba, która zakablowała jednego z nich policji…\n– Omerta – westchnął Maślecki.\nTak się to chyba nazywało w Ojcu Chrzestnym. Święte prawo milczenia.\nŻołnierska Fryzura uśmiechnął się pod nosem.\n– Powiedzmy, że coś takiego. Rozumie pan teraz, dlaczego chcemy przywrócić pani Davies pamięć? I dlaczego wolimy być przy niej do momentu, gdy to nastąpi?\nProfesor Maślecki odłożył e-papierosa i wstał, dając do zrozumienia, że według niego wszystko zostało już powiedziane. Najwyraźniej rzeczywiście tak było, gdyż Żołnierska Fryzura również się podniósł i wyciągnął rękę ponad biurkiem.\n– Dziękuję za zrozumienie, profesorze, i mam nadzieję, że nie przysporzymy specjalnie kłopotów. Jak mówię, ryzyko w zasadzie nie istnieje, ale lepiej dmuchać na zimne, czyż nie?\n– Tak – mruknął lekarz. – Ma pan rację. Pozostańmy w kontakcie, muszę przemyśleć tę rozmowę i dalsze działania.\nProfesor uścisnął wyciągniętą dłoń i przeciągnął ten gest, zerkając jednocześnie na Lubego.\n– Jeszcze tylko jedno pytanie, panie…\nZapędził się w to zdanie, zanim sobie przypomniał, że nie zapamiętał nazwiska policjanta. Mimo to inspektor Żołnierska Fryzura nie wydawał się specjalnie obruszony, a jedynie lekko rozbawiony.\n– Gretzki – przypomniał. – Jak ten hokeista, ale z „i” zamiast igreka na końcu.\n– No właśnie. – Profesor skinął głową, jakby właśnie sobie przypomniał. – Proszę mi jeszcze tylko powiedzieć, inspektorze Gretzki, jakich chłopców miała na myśli pani Davies. Czy ten jej kochanek miał może jakichś synów?\nPolicjant potrząsnął głową i westchnął.\n– Czasem jest tak – wyjaśnił – że kobieta szefa klubu zachowuje się trochę jak matka dla całej reszty. I ona mówiła właśnie o nich. O członkach gangu.\n– Czyli tych, którzy ją potem zgwałcili – dopowiedział Luby, to, co było już oczywiste.\nWtedy profesor dostrzegł jeszcze jeden element układanki. Być może jeden z najważniejszych w tym obrazku. Wypowiedź panny Davies wskazywała na to, że wypadek cofnął ją we wspomnieniach do wydarzeń sprzed… tamtej traumy. Ci dwaj tutaj nie obawiali się, że gangsterzy znajdą jego pacjentkę. Bali się, że to ona zacznie ich szukać.\nSzli ramię w ramię, ale nie odzywali się do siebie aż do chwili, gdy opuścili klinikę. Dopiero wtedy, przy metalicznoniebiskim oplu Gretzkiego Luby pozwolił sobie na pełen zadowolenia uśmiech.\n– Myślę, że poszło dobrze – powiedział. – Spisałeś się.\nGretzki skinął głową zadowolony z pochwały. Sięgnął do kieszeni po kluczyk i wcisnął guzik z otwartą kłódką na breloczku. Błysnęły światła samochodu.\n– Rozumiem, że teraz czekamy, aż porozmawia z psychiatrami, psychologami i całym sztabem specjalistów, aż wreszcie się do nas odezwie, tak?\nLuby wyciągnął paczkę papierosów i poczęstował towarzysza. Zapalili.\n– Czyli, rozumiem, nie wyrzucać telefonu. A co będzie, jeśli ona pozbiera się w międzyczasie i, bo ja wiem… ucieknie?\n– Wątpię, by miała siły. Po pół roku leżenia w śpiączce atrofia mięśni musiała dać się jej we znaki. Ale nawet jeśli… – Luby rozłożył ręce i wyszczerzył się w paskudnym, pełnym złośliwej satysfakcji grymasie. – Przecież nie będę jej trzymać na siłę. Niech ucieka, niech wraca…\nZaciągnął się dymem i puścił w górę obłok, który ułożył się w niemal ludzką sylwetkę czy też bardziej rozciągnięty ludzki cień.\n– Niech się przekona.\nNikt Dzwoneczka nie słuchał. Wszyscy byli uprzejmi, pytali, co u niej, uśmiechali się wyrozumiale, gdy coraz bardziej wściekła podnosiła głos. Ale najwyraźniej ani myśleli przejmować się tym, co miała do powiedzenia. Jakby liczyły się tylko wyniki badań, reakcja źrenic, odruchy, barwa moczu, ciśnienie i gęstość krwi, a nie to, co działo się w jej głowie.\nA to tam, w środku, panował teraz prawdziwy, wymagający interwencji chaos. Przede wszystkim Dzwoneczek nie miała pojęcia, gdzie się znajduje. Na pewno w Polsce, nie w Hiszpanii, co świadczyło o kilku rzeczach. Pierwsza była dobra – ktoś ją, taką nieprzytomną, zidentyfikował i przetransportował. Czyli Chłopcy musieli już wiedzieć o wypadku. Drugi wniosek jednak był niepokojący. Skoro po całym tym wypadku mogła już zostać przeniesiona, znaczyło to, że leżała nieprzytomna wystarczająco długo, aż minęło bezpośrednie zagrożenie życia. Czyli ile? Dni? Tygodnie? Miesiące? Jej noga, porośnięta paskudnym bliznowcem, zupełnie jakby ktoś oblał ją woskiem z różowej świeczki, zdawała się wskazywać na ostatnią możliwość. Podobnie jak jej zwiotczałe mięśnie i żebra rysujące się pod napiętą skórą jak u głodującego afrykańskiego dziecka.\nCzyli parę miesięcy, dobrze. Ale gdzie w takim razie są Chłopcy? Pytała już o nich, pytała w pierwszej chwili, ale zamiast nich zobaczyła tylko tego oślizłego drania Lubego, który wpatrywał się w nią jak zakochany szczeniak! Przed kim on grał tę farsę? Przed lekarzami? A może gdzieś tu krążyły media, a on chciał dopilnować swojej nowej inwestycji, swych zdobytych w tak skurwysyński sposób udziałów w Lunaparku?\nPodniosła się trochę, ale zaraz opadła na poduszkę, dysząc ciężko. Powoli zaczęła się przyzwyczajać do tych elektrycznych wiązek przeszywających jej ciało, ale ta była wyjątkowo paskudna. Zupełnie jakby ktoś smagnął ją właśnie elektrycznym biczem po kręgosłupie. Poczuła kropelki potu na czole. Jedna z nich spłynęła na brew, która zdążyła już pewnie zarosnąć jak u leśnego dziada i… Gdzie są Chłopcy?! Dlaczego żaden nie siedzi tu pod drzwiami, dlaczego nie czuwają, dlaczego…?\nZapytała o to salową, pyzatą ciemnowłosą kobietę wyglądającą trochę jak Cyganka, ale ta powiedziała tylko, że się dowie, i zniknęła, by więcej nie wrócić. A lekarz ani badający ją technicy nie mieli pojęcia, o czym mówi. Nie widzieli tu nigdy żadnych motocyklistów. Ani razu przez całe – o bogowie, a jednak! – pół roku.\nJeżeli do tego momentu się niepokoiła, teraz była już naprawdę przerażona. Serce tłukło się jej w piersi, krew łomotała w skroniach, oczy zaszły różowawą mgłą. Chciała krzyczeć, ale wiedziała, że nie może sobie na to pozwolić. Nie teraz, nie tutaj, gdy już i tak podejrzewają, że jej mózg to dymiące zgliszcza Hiroszimy. Nie chciała dać im pretekstu, by zamknęli ją w izolatce. Musiała się stąd wydostać! Ale w pierwszej kolejności…\n– Ten mężczyzna… który był tu ze mną, gdy się przebudziłam… – zaczepiła pielęgniarkę, siląc się na nieśmiały uśmiech osłabionej pacjentki. – Czy on… Czy mogę z nim rozmawiać?\n– Pan Luby?\nMłoda dziewczyna w typie modelki odpowiedziała uśmiechem. Najwyraźniej wystarczyło być dla niej miłym, by jednak coś usłyszała, pyzata kurwa.\n– Właśnie wyszedł na


Łyk kawy o poranku to jedno z przyjemniejszych doznań, jakie zapewniamy sobie na miłe rozpoczęcie dnia. Niektóre osoby uważają, że kawa na nich nie działa. Być może piją jej zbyt wiele. Warto zastanowić się jak jest w nasz\nCzy w 2020 warto poświęcić czas aby kupić włoską kawę w sieciRadzimy jak zaparzyć włoską kawę lepiejCzy masz możliwość kupić ziarnistą kawę?Jak bez problemu zaparzyć włoską kawęCzy Rozpoznajesz Te 10 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci Zaparzyć Włoską Kawę?Espresso, latte i inneNiezła kawaRadzimy jak zaparzyć włoską kawę szybciejWłoska kawa w domuTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak naprawić ekspres do kawy (chyba, że Popełniasz Te 3 Największych Błędów)Ekspres ciśnieniowyJak naprawić ekspres do kawy?Kiedy naprawić ekspres do kawy i na co zwrócić uwagę?Bardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby Zaparzyć Włoską KawęTo może Cię zainteresować. Jak naprawić ekspres do kawy profesjonalnieOto Plan Od A Do Z Aby naprawić ekspres do kawy W 7 DniEkspres ciśnieniowy do kawyGdzie kupić ekspres11 Wskazówek Aby Parzyć Wyśmienitą KawęWybór wśród kawEkspresowa naprawa ekspresów do kawyChciałeś kiedyś naprawić ekspres ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Jaki ekspres wybrać?Chciał Tylko naprawić ekspres. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Jak można w 2020 kupić włoską kawę w sieci?Co składa się na dobrą kawę?Oto 7 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak serwisować ekspres do kawyChciałeś kiedyś zaparzyć włoską kawę ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Ekspresy do kawyPrzyjemny temat z rana: kawa