OPOWIEŚCI KUDŁATE O KUDŁACZACH: stycznia 2010\nNie umiałam wczoraj nic więcej napisać o Hachiko. Długo próbowałam wymyśleć jakąś trafną puentę, celne podsumowanie, wysnuć błyskotliwą refleksję, ale nie potrafiłam. Bo co tu więcej dodać? Wszystko wydawało mi się płytkie i banalne, nawet to, co w końcu napisałam na końcu. Nie istnieją chyba odpowiednie słowa, żeby cokolwiek dopowiedzieć do tej historii. Zawsze, kiedy do niej wracam, wilgotnieją mi oczy. Choć Hachiko odszedł do lepszego ze światów prawie siedemdziesiąt pięć lat temu, ciągle mi go żal. Tego nadaremnego, psiego czekania, przepełnionego niezachwianą wiarą, że pan wróci, że na pewno wróci, przecież zawsze wracał, więc wróci i tym razem. Jak nie dziś, to może jutro, jak nie jutro, to może pojutrze. Żal mi rozpaczliwie psiej nieświadomości i niewiedzy. Tego, że nikt nie był w stanie, nie potrafił mu wytłumaczyć, że pana już nie ma i nie bedzie, że nie przyjedzie, że już nigdy więcej nie wysiądzie o piętnastej po południu z wagonu, że nie ma na co czekać.\nNo bo jak to wyjaśnić psu? Jak mu wytłumaczyć tajemnicę śmierci? Jak?\nCzłowiekowi, nawet bardzo małemu, da się jakoś wyjaśnić. Zrozumie. Będzie płakał, tęsknił, cierpiał, ale kiedyś, po wielu tygodniach, miesiącach, po latach burza emocji powoli ucichnie, rozpacz przygaśnie. Czas leczy rany, czy tego chcemy, czy nie.\nAle jak to wytłumaczyć przyjacielowi na czterech łapach, który codziennie idzie na stację i godzinami wygląda powrotu pana?\nZawsze uważałam, że nie ma gorszego uczucia niż bezradność, nawet jeśli dotyczy ona tak pozornie nieistotnej sprawy, jak psie czekanie. Tragiczne i niepojęte w swoim nieludzkim wymiarze, nie pozwalające zapomnieć o psiaku, który miał nadzieję do samego końca. Pewnego dnia zasnął na stacji i już się nie obudził.\nDlatego o nim napisałam. Niezmiennie wzrusza mnie i chwyta za serce jego wierność, taka psia właśnie, ta niezachwiana pewność, bez wątpliwości, dylematów, rozterek, bez pytań, czy kochać, czy nie, czy to ten, czy nie ten.\nMiłość prosta i nieskomplikowana. Kocham, więc jestem. Tu, gdzie zawsze. Czekam na Ciebie. Wierzę, że wrócisz. Nie wątpię. Ufam Ci.\nKogo z ludzi stać na coś takiego, na coś więcej niż puste deklaracje?\nUczmy się od psów miłości i wierności.\nBo jedyne co po nas zostanie, to pamięć tych, którzy nas szanowali, lubili, kochali... Tylko pamięć i słowo pisane mają moc ocalania przed niebytem.\nPs. Historię psa Hachiko uratował od zapomnienia jeden ze studentów profesora Ueno. Napisał o psiaku artykuł, który opublikowała lokalna gazeta. Pies stał się szybko symbolem tak cenionej przez Japończyków lojalności, z całego kraju zjeżdzali się ludzie, żeby go zobaczyć i pogłaskać; wierzono, że przynosi to szczęście. Kiedy Hachiko odszedł na spotkanie ze swoim panem, napisały o tym wszystkie gazety, a w Japonii ogłoszono dzień żałoby narodowej.\nPrzeczytałam o nim w książce „Japoński wachlarz” Joanny Bator, potem znalazłam jego zdjęcie w internecie. Z czarno - białej, starej fotografii patrzył na mnie poważnie duży, puchaty psiak z charakterystycznie klapniętym uchem, szpic rasy Akita – inu. Miał na imię Hachiko. Jego historia utkwiła w mojej pamięci na dobre.\nW 1924 roku kilkumiesięczny psiak trafił do profesora Uneo, wykładowcy tokijskiego uniwersytetu. Podobno od razu przypadli sobie do gustu, pies panu i pan psu. Nić międzygatunkowej sympatii związała ich bardzo mocno, na wiele lat. Codziennie rano kudłaty przyjaciel odprowadzał swojego pana na stację metra. Codziennie po południu wracał na nią i czekał cierpliwie na jego powrót.\nPewnego wiosennego popołudnia profesor Ueno nie wysiadł z metra jak co dzień, Hachiko czekał więc dłużej niż zwykle późnym wieczorem wrócił jednak do domu sam, bez swojego pana. Nastęnego dnia jak zwykle pojawił się na stacji, ale znów nie doczekał się jego powrotu. Ani tego, ani kolejnego dnia, ani nigdy więcej.\n21 maja 1925 roku profesor Ueno zasłabł nagle podczas wykładu i zmarł po kilku godzinach. Chachiko miał wtedy osiemnaście miesięcy. Nie zapomniał. Nie stracił nadziei, że może jednak pewnego dnia pan wróci, że jak zwykle o stałej porze wysiądzie z kolejki metra i przywita się z psem. Więc czekał. Dzień w dzień.\nPrzez dziesięć lat przychodził codziennie na stację i wyglądał powrotu ukochanego pana.\nCierpliwie. Spokojnie. Uparcie. Wiernie.\nNikt i nic nie było w stanie odwieść go od popołudniowego wyczekiwania.\nMam nadzieję, że jego niewyobrażalna, nieludzka cierpliwość została wynagrodzona. Wierzę, że 8 marca 1935 roku profesor Ueno podrapał go za uchem, a radości, skokom i piskom nie było końca. Tego dnia znaleziona psiaka martwego przy wejściu na stację Shibuya, dokładnie tam, gdzie tyle lat czekał na powrót swojego pana.\nDziś stoi tam jego pomnik, symbol psiej wierności i miłości, której nie rozłączyła nawet śmierć.\nAutor: Brytusia o 12:53 Brak komentarzy:\nTak bardzo, że rano mam nieodpartą ochotę wdziać na tyłek majtki z golfem.\nWiadomo, zimno bo zima, ale i tak mnie ten fakt oburza i zniechęca do wykonywania jakichkolwiek czynności prowadzących do utraty ciepła. Ze szczególnym uwzględnieniem przymusu opuszczania nagrzanych pomieszczeń, który to staram się zredukować do minimum. Słowem – wychodzę z mieszkania tylko w szczególnych wypadkach wyższej konieczności. Głównie celem udania się do pracy, nabycia strawy nieduchowej i wysikania Białej Dupy. W tym ostatnim przypadku decyduję się na ten desperacki krok tylko i wyłącznie po długich, rozpaczliwych lamentach sierściucha, który siłą, głównie swojego głosu, wyciąga mnie na dwór. Po dziesięciu minutach zamieniamy się rolami i z istoty wleczonej staję się istotą wlokącą... bardzo niezadowolonego psa z powrotem na górę.\nPrzykro mi, ale spacer przy dwudziestostopniowym mrozie to dla mnie wątpliwa przyjemność, może się coś zmieni, jeśli porosnę takim futrem, jakie ma Travis, ale szczerze mówiąc – wolałabym nie... Zdecydowanie bardziej odpowiada mi owinięcie się grubym kocem, celem maksymalnego zminimalizowania ubytków ciepła.\nTak też robiłam któregoś wieczoru: przyniosłam sobie do pokoju kubek gorącej herbaty, przywlokłam kapę z sypialni, okręciłam się nią po same uszy, tak przygotowana zasiadłam na sofie, poobtykałam się dookoła poduszkami i zażądałam od męża seansu kina domowego. Lichą miałam mobilność w tym kokonie, więc wyboru filmu na wieczór dokonywał ślubny, grzebiąc w płytach jak rasowy kogut w kupie ziarna. Wybór był spory, więc trochę to trwało. Po dłuższej chwili wyciągnął jedną i bardzo z siebie zadowolony oznajmił mi:\n- Niuniu, zobacz, mamy nawet film o mnie!\nSpojrzałam podejrzliwie, zdziwiona, że taką sławę mam w domu, a nic mi o tym doniosłym fakcie nie wiadomo i zapytałam:\n- Ale jaki film...?\n- „Mąż idealny”!\nAutor: Brytusia o 12:52 Brak komentarzy:\nChciałam mężykowi życie osłodzić i zrobiłam wafelki. Czekoladowe. Moja mama zawsze przygotowywała takie na święta – były miękkie, ale jednocześnie kruche, dosłownie rozpływały się w ustach. Uwielbialiśmy je z bratem, nie dało się ich przed nami ukryć, choć wiele razy mama bezskutecznie próbowała. Wyniuchaliśmy je w każdym, nawet najbardziej pomysłowym schowku i wyjadaliśmy do ostatniego okruszka.\nPostanowiłam w sobotni wieczór odtworzyć ich smak już we własnym domu. Zakupiłam niezbędne produkty i po konsultacji telefonicznej z rodzicielką, zabrałam się do gotowania masy, a kiedy przestygła – do przekładania wafli. Czekoladowym kremem posmarowałam każdy delikatnie i cienko, żeby nie powiedzieć – cieniutko, w końcu kryzys jest, trzeba oszczędzać... Tak między Bogiem a prawdą, od początku miałam wrażenie, że z proporcjami jest coś nie tak. Popatrzyłam nieufnie na mały rondelek kremu, potem na cztery paki wafli, podrapałam się po głowie...\nDla chcącego nic trudnego, obdzieliłam więc sprawiedliwie wszystkie andruty z cichą nadzieją, że się jednak pozlepiają. Mąż widząc moje starania zaproponował, żebym może wymieszała krem z klejem do tapet, za co został usunięty z kuchni w trybie natychmiastowym, żeby nie powiedzieć – wykopany. Ale zdążył jeszcze rzucić na odchodnym, że zawsze można przecież posmarować majonezem...\nDla spokojności ułożyłam wafelki w elegancką piramidę i mocno obciążyłam. Pozostało mi jedynie czekać na efekty, które niestety, nie spełniły moich oczekiwań. Jak to zwykle bywa, ilość nie przeszła w jakość. Kiedy po godzinie zabrałam się za krajanie, okazało się, że wafle są suche jak wiór, a na dodatek – rozwarstwiają się....\nUdało mi się jednak wykroić kilkadziesiąt trójkącików, z których część spożyliśmy sobotnim wieczorem w bardzo sympatycznym towarzystwie, zapijając obficie herbatą i nie tylko.\nW niedzielę mieliśmy jechać do moich teściów na wieś, zabrałam więc odrobinę moich wyrobów na spróbowanie. Już na miejscu uprzedziłam lojalnie, że wafelki są nieco... suche, ale powinny dać się zjeść. Kiedy usłyszał to mój mąż, buchnął śmiechem; nie minęły dwie sekundy, kiedy usłyszałam jego dobrą radę:\n- A jak nie, to niech tata namoczy w mleku i da kurom, to sobie podziobią...\nA po chwili dodał z udawaną obawą:\n- Tylko żeby się nieść nie przestały...\nAutor: Brytusia o 12:51 Brak komentarzy:\nBLOG ROKU - NIEWESOŁE REFLEKSJE\nJakoś od początku nie miałam przekonania do tego konkursu. Niemniej bardzo, bardzo, bardzo dziękuję za wszystkie głosy oddane na historię Białej Dupy. Przyznaję, czekałam niecierpliwie koniec blogowej rywalizacji. Nie, nie z nadzieją na wygraną. Z bardzo prostej przyczyny – bo mi się to zielone logo wściekle gryzło z szatą graficzną. Taki paskudny, jadowity zgrzyt kolorystyczny na szaro pomarańczowym tle... bleee. Cieszę się przeokropnie, że mogłam je w końcu usunąć. A jeszcze bardziej, że nie wygrałam. Serio! Paradoksalne? Ale prawdziwe.\nRealną szansę na zwycięstwo w kategorii „Ja i moje życie” zapewniała jedynie ciężka choroba własna lub dziecka, najlepiej nieuleczalna. Pokazał to tegoroczny konkurs, zeszłoroczny i ten sprzed dwóch lat. To ja dziękuję, postoję, wolę być zdrowa, szczęśliwa i z góry skazana na porażkę. Zerkałam przez te kilka dni, jak kształtuje się ranking i nie rozczarowałam się nawet na jotę. Rzadka choroba genetyczna szybko wysunęła się na prowadzenie, tuż za nią łeb w łeb szły rak i mukowiscydoza, pokonane jednak w ostatecznym rozdaniu przez białaczkę, która zostawiła daleko w tyle depresję, autyzm, chorobę Downa i szereg innych przypadłości. Takie niestosowne, takie nie na miejscu były te nieliczne, pozytywnie pisane blogi z konkursowego zestawienia. Ja się w nim czułam się jak zdrowy, normalny człowiek biorący udział w paraolimpiadzie...\nŻeby było jasne i nikt się nie pomylił – nie kpię i nie zamierzam kpić ani tutaj, ani nigdzie indziej z ludzi chorych, z rodzin dotkniętych straszną tragedią, z umierających dzieci. Współczuję im głęboko i serce mi się kraje, kiedy czytam ich historie. Tak, zajrzałam i właśnie z tego powodu jest mi teraz tak bardzo wstyd. Bo skłoniła mnie do tego... ciekawość.\nTa jej gorsza wersja, ta brzydsza, pokraczniejsza siostra zdrowego, normalnego, ludzkiego zainteresowania. Ta sama, która każe obejrzeć się na ulicy za karłem i obmacać go wzrokiem. Ta, która przykleja lepkie spojrzenie do twarzy ludzi oszpeconych, do blizn po oparzeniach, do zdeformowanych kończyn. Ta, która każe ukradkiem przyglądać się upośledzonemu dziecku, która zmusza do zmierzenia wzrokiem garbatego czy kaleki.\nWidziałam ostatnio na ulicy kobietę chorą psychicznie, szła o kulach, brudna, obszarpana, coś wykrzykiwała głośno, budząc powszechne zainteresowanie. Wszyscy się za nią oglądali... z tą niezdrową ciekawością, która nie ma nic wspólnego ze współczuciem, ani współodczuwaniem. Jest za to bardzo bliską krewną zwykłego, okrutnego wścibstwa, kuzynką obrzydliwego podglądactwa, które każe zerkać ukradkiem na każdego, kto jest inny.\nNie ma bardziej odrażającego uczucia, niż fascynacja cudzym cierpieniem. Nie ma nic gorszego, niż żerowanie na ludzkim nieszczęściu.\nA jednocześnie dla prasy, radia i telewizji nie istnieje nic bardziej pociągającego, perwersyjnego i kuszącego. Wabik na tłumy, sprawdzony lep, przyciągający najbardziej opornych. Nic nie sprzedaje się lepiej, nic nie przyciąga szerszego audytorium, nic nie skupia więcej uwagi niż cierpienie i ból. Najlepiej cudzy i wystawiony na widok publiczny, żeby nie powiedzieć, wyeksponowany.\nWystarczy, że zapachnie świeżą krwią, a już węszą hieny, już się gromadzą, już się zlatują jak stado sępów do śmierdzącej padliny. To ona każe się ludziom tłoczyć wokół ofiar wypadku, przepychać, wspinać na palce, wyciągać szyję, żeby tylko zobaczyć. Cudzą, parującą wątrobę, flaki rozwleczone na jezdni, rozlaną krew, poszarpane mięśnie, bezradnie rozrzucone dłonie, spojrzenie ciągle otwartego oka, utkwionego w martwym punkcie....\nTo nie współczucie, nie litość, nie chęć pomocy, tylko ciekawość w swej najohydniejszej wersji. To ona przyciąga dziennikarzy, to ona sprawia, że media bezbłędnie i uparcie tropią ludzkie tragedie. Co jakiś czas telewizja nagłaśnia takie historie. Chora na raka matka, której amputowano nogę, zbiera na protezę. Dziecko umierające na białaczkę potrzebuje pieniędzy na niekonwencjonalne leczenie. Para staruszków przymiera głodem - wieszczą nagłówki w internecie, krzyczą wytłuszczone litery: „Oni nie mają nawet na chleb”. Straszna historia i świetny news, w sam raz na pierwszą stronę, idealna okazja, żeby poruszyć sumienia Polaków. To zawsze działa, po raz kolejny drgnęły czułe i miłosierne serca rodaków, zawrzało w naszym, szlachetnym społeczeństwie, posypały się oferty pomocy, darowizny, pieniądze.\nAż głupio zapytać, gdzie ci wszyscy ludzie byli, kiedy staruszkowie przymierali głodem, gdzie była ich rodzina, znajomi, sąsiedzi, władze gminy? A to Polska właśnie... Te nasze szlachetne porywy serca, tak wielkie, jak chwilowe, szalone powstania, by ratować, ocalać, walczyć o godność naszą i wasza, udowadniać jacy my cudowni, bohaterscy, wielcy, wspaniali i cierpieć, cierpieć, aż do wypęku. Nadymać się w imię cierpienia, w cierpieniu puszyć, cierpienie nobilitować, uwznioślać, promować i nagradzać.\nMoże to historia naszego kraju, może ciężki bagaż chrześcijańska, a może zwykły, acz wszechobecny malkontentyzm sprawia, że cierpienie w Polsce staje się miarą wartości życia. Nie cierpisz, nie żyjesz. Nie jesteś nieszczęśliwy? To najwyraźniej nie jesteś Polakiem, a już na pewno nie Polakiem prawdziwym. W naszym narodzie trwa nieustająca licytacja: na spotkaniach rodzinnych, w kolejce do lekarza, na ulicy, w tramwaju, w domu i w pracy, w konkursie onetu – kto cierpi najbardziej?\nW związku z powyższym głęboko współczuję dylematów, jakie zapewne mieli głosującym na blogi z kategorii, nazwijmy ja roboczo: „Ja i moje choroby”. Bo jak ocenić? Kto cierpi mocniej? Chore dziecko, czy rodzic po jego stracie? Maluch czy dorosły? Dziecko umierające, czy takie, które będzie żyło, ale nigdy nie wyzdrowieje? Kto jest większym męczennikiem, kto jest bardziej święty? Kto powinien być wyżej w rankingu? Kto jest bardziej godzien zwycięstwa?\nNie wiem, co mnie bardziej mierzi i odrzuca – czy ludzie, którzy poprzez swoje ułomności, nieszczęścia i choroby próbują zdobyć przychylność innych - jakby wartością samą w sobie nie było to, jacy są, jak myślą, jak piszą, jak żyją. Smutne to i straszne.\nCzy dla odmiany ludzie, którzy im tę pozorną przychylność ofiarowują za złoty dwadzieścia dwa. Albo piszą „pomagam”, wysyłają i już czują się lepiej, już są cacy, bo wsparli, bo zagłosowali na chore dziecko. Ale na ulicy odwrócą od niego wzrok, przejdą obojętnie. Przeczytali, wzruszyli się, wsparli je wysyłając sms i to wystarczy, już mogą się rozpływać w oceanie własnej szlachetności, już stali się dobrymi ludźmi. Jakie to proste. A jakie kuszące... widać najlepiej po wynikach tegorocznego konkursu.\nTak to już jest z Polakami – zjednoczyć ich może tylko nieszczęście i cierpienie. Cudze ma dodatkową zaletę. Pozwala poczuć się lepiej. Tanim kosztem.\nAutor: Brytusia o 12:50 Brak komentarzy:\nOd kilku tygodni trzymamy na zapleczu restauracji prosiaka. Takiego małego - grzeczny jest, nawet nie chrumka, nie hałasuje, a baaaaaardzo się przydaje. Codziennie połyka ze smakiem wszystkie resztki, które wrzucają mu do jego szeroko otwartego pyska kelnerzy. Spożywa bez protestów cytrynki, pokruszone ciastka, skórki po owocach, spija zlewki napojów, także alkoholowych. Pod koniec dnia jest obżarty i opity dosłownie jak świnia, ale o dziwo! - nie zatacza się.\nW związku z tym, że prosiak ma wyjątkowo delikatny żołądek, musiałam odpowiednio przeszkolić kelnerstwo. Zostali więc poinformowani podczas zebrania, że nasze restauracyjne zwierzątko nie jada plastikowych słomek, torebek po herbacie, papierowych serwetek i wykałaczek. Bezwzględnie nie należy wrzucać mu takich rzeczy, bo może i zje, ale na pewno nie strawi. Uczuliłam personel, że jak strują prosiaka, to albo zwróci zawartość, albo trzeba mu będzie grzebać we wnętrznościach. Co prawda prosiak nie śmierdzi, no może trochę zaczyna pod wieczór, ale zawsze to niezbyt miłe zajęcie, tak zawinąć rękaw po łokieć i wsunąć mu rękę do pyska. Po usunięciu z jego środka elementów niekoniecznie spożywczych, można już spokojnie zanieść prosiaka do zmywalni, gdzie póżnym wieczorem wypróżnia się do zlewu, prosto do młynka kolonoidalnego. Dopiero jednak kiedy zostanie umyty, może spokojnie wrócić na swoje stałe miejsce, gdzie stoi sobie spokojnie aż do rana, czysty, pachnący, niebieski...\nTak, tak, niebieski!\n"Prosiak" jest bowiem zwykłym koszem na zlewki. Kelnerzy zrzucają do niego resztki przed wstawieniem szkła do zmywarki...\nAutor: Brytusia o 12:49 Brak komentarzy:\nCHWILA REFLEKSJI - PSIEJ...\nAni siarczyste mrozy, ani kopne śniegi nie zniechęcają piesusa do spacerów, a mnie – a, i owszem. Przytupuję zwykle w miejscu, zamieniając się powoli w sopel lodu, kiedy Biała Dupa biega po skwerku, zwiedza, obwąchuje i rozkłada gdzie popadnie swoje żółte wizytówki. Kundello ma w głębokim poważaniu, czytaj – we dupie (białej - należy dodać dla uzyskania jasnego obrazu sytuacji) fakt, że ja marznę. On spaceruje, to jego święte, niezbywalne, psie prawo i żadna siła nie zmusi go do skrócenia codziennego obchodu. A ja nawet nie tyle co marznę.\nWięc kiedy wczoraj o porze zabójczej, to jest o szóstej rano obudziło mnie znajome, cichutkie, psie zawodzenie, bardzo jednoznaczne, pomyślałam sobie:\nO nie, niedoczekanie Twoje, a właśnie że nie wylezę z tego cieplutkiego łóżka, nie ubiorę się i nie wyjdę z Tobą na ten mróz, tylko dlatego, że Ci się chce!!! Trzeba było myśleć wieczorem, a nie latać za suczkami. Po moim trupie. Nie, nie i jeszcze raz nie! -\nPrzezornie leżałam bez ruchu, licząc że to zmyli Białą Dupę. Niestety.\nPiszczenie nabrało mocy i przekształciło się w całkiem głośne jojczenie. Otworzyłam jedno oko na sekundę i zobaczyłam tuż przed swoją twarzą inne, brązowe oko. A nawet dwa, wpatrujące się we mnie wyczekująco i co najgorsze – pełne nadziei. Szybko zamknęłam swoje, co by jej nie podsycać niepotrzebnie, ale niestety, było już za późno. Radosne chlapniecie mokrym jęzorem po moim nosie aż za dobrze świadczyło o tym, że zostałam namierzona. Psi alarm uderzył z siłą wodospadu w moje bębenki. A ja się zaparłam:\nNie, nie, nie!! Nie wyjdę z Tobą, bo nie!!! Za pół godziny wraca po nocy Twój Pan, to Cię wyprowadzi, zegarek se przestaw kundlu, bo na mnie nie masz co liczyć. Możesz się spompować pod oknem, możesz się skupić, trudno, posprzątam, poświęcę się, ale NIE WYJDĘ! Słyszałeś? Możesz se wyć!\nCo też uczynił, jak na wyjątkowo posłuchane zwierzę przystało. Przez następne pół godziny skomlał, piszczał, płakał, jojczył, skarżył się i trącał mnie nosem, a ja nic, serce miałam jak z kamienia – zmroziła je wizja zamiany ciepłego łóżeczka na piętnastostopniowy mróz. No już taki ze mnie zimny drań. Co prawda pod koniec zaczęłam się łamać, bo nijak nie dało się zasnąć przy tym koncercie i już, już miałam się poddać, kiedy wrócił dobry Pan o czułym serduszku i zabrał piesuska na spacer. Za co mu tak na marginesie, bardzo dziękuję.\nPan w ogóle jest Panem pełną gębą, potrafi wstać w środku nocy, żeby spełnić zachciankę swojego ulubieńca. Kiedyś zostali na noc u teściów, pies zalogował się do spania w pokoju męża, na pięterku, tam też sobie razem spokojnie zasnęli. Ale bladym świtem kundellowi przypomniało się, że na podwórku są inne pieski i doszedł do wniosku, że on chce do nich iść. Teraz, o czwartej w nocy, już, natychmiast, zaczął więc koncert pod drzwiami. Mężyk się wkurzył, bo mróz był trzaskający, śnieg sypał od dobrych kilku godzin, ale czego się nie robi dla milusińskiego, wstał, otworzył mu drzwi na korytarz, potem wyjściowe, ale jak na prawdziwego faceta przystało, lojalnie uprzedził swojego czworonożnego kumpla:\nTy się lepiej dobrze zastanów, mówię Ci !!!\nNie wiem, co zabrzmiało w jego głosie, ale pies, który zdążył już postawić przednie łapy na zaśnieżonym schodku, zatrzymał się. Obejrzał się badawczo na Pana, który tymczasem dokończył:\n...bo ja Ci drzwi otwierał nie będę !!!\nPies spojrzał jeszcze raz na białe podwórka, potem na Pana, potem znów na podwórko... i zawrócił!!!\nZanim mój mąż zamknął drzwi, już leżał z powrotem na kołdrze, zwinięty w kłębek i udawał, że śpi...\nAutor: Brytusia o 12:48 Brak komentarzy:\nMój mąż jest człowiekiem o specyficznym poczuciu humoru, które czasem ujawnia się w dość zaskakujących momentach. Niewiele mówi, ale jak już się odezwie… to zwykle brakuje mi słów i pomysłu na komentarz. Przylać ścierą przez łeb to zdecydowanie za mało, a poza tym zawsze byłam przeciwnikiem rękoczynów i przemocy fizycznej. Ale kiedyś z trudem się powstrzymałam od jej użycia...\nNa naszą pierwszą rocznicę ślubu zamówiłam w cukierni pyszny tort, bezowo– śmietanowy, oczywiście z napisem upamiętniającym pionierski rok naszego oficjalnego już pożycia małżeńskiego. W dniu imprezy wyciągnęłam go delikatnie z lodówki, wyjęłam z opakowania, żeby podać na stół przy którym czekali już zaproszeni goście. Już miałam zabierać go do salonu, kiedy mężyk rzucił okiem na tort i śmiertelnie poważnym, zatroskanym głosem oznajmił mi:\n- Kochanie, ale tu jest błąd...\nSpanikowałam. Jak to błąd? Jaki błąd? To niemożliwe, sprawdzałam dwa razy, nawet zapisałam pani na kartce te trzy wyrazy. Rzuciłam się więc do tortu i czytam, cała w nerwach, jeszcze raz czekoladowy napis: nasze imiona, myślnik -"Pierwsza rocznica ślubu".\nWszystko ok... Tak miało być, więc o co chodzi?\nWietrząc jakiś podstęp, spojrzałam na ślubnego i pytam:\n- Ale gdzie? Co jest nie tak?A mężyk mi na to:- Powinno być: „Druga rocznica ślubu”\nNo oszalał chłop, patrzę się na niego jak na wariata i sama siebie w myślach pytam: Co on liczyć nie umie, czy co?. A ten się tylko uśmiecha złośliwie i mówi:\n- W niewoli lata się liczą podwójnie...\nAutor: Brytusia o 12:47 Brak komentarzy:\nKiedyś długo zastanawiałam się nad przyczynami naszej niepłodności, zakładając, że jakieś muszą być. Szukałam odpowiedzi u lekarzy, w badaniach, w publikacjach na ten temat i nie znalazłam żadnej, która by mnie satysfakcjonowała. Bo czy za taką można uznać stwierdzenie, że czasem po prostu tak jest? Długo nie mogłam się z tym pogodzić, ciągle zadawałam sobie pytanie: „ Dlaczego? Dlaczego nie możemy mieć dziecka? Dlaczego inni mają, a my nie mamy?”.\nKiedyś, w bezsilnej złości, w smutku i całej mojej bezradności, zadałam je także mężowi. Akurat wracaliśmy z jakiejś rodzinnej imprezy, wyszliśmy z domu pełnego małych szkrabów, wsiedliśmy do samochodu i mieliśmy ruszać do własnego, pustego. W ciszy wieczoru, w ciemnym aucie, wyrwało mi się, mimowolnie wypowiedziałam je na głos, choć wiedziałam doskonale, że mój mąż odpowiedzi udzielić mi nie może, bo jej nie zna.\nKiedy zawisło w powietrzu moje smutne pytanie:\n- Misiu, czemu my nie możemy mieć dzieci?\nMój mąż nagle przerwał ciszę, roześmiał się i powiedział:\n- Bo ja jestem jak miś panda. Ja się nie rozmnażam w niewoli.\nAutor: Brytusia o 12:46 Brak komentarzy:\nIn vitro jest ścianą, do której się dochodzi. Po kilku, czasem nawet kilkunastu latach leczenia konwencjonalnymi metodami, dlatego zwykle do zabiegu przystępują ludzie czasem mocno po trzydziestce. Nie dlatego, że czekali, nie dlatego, że odkładali macierzyństwo na później, nie dlatego, że im się we łbach poprzewracało, zachciało teraz na gwizdek i już. Nikt nie zgłasza się tak po prostu do kliniki i nie życzy sobie zabiegu dla własnej wygody, to nie jest fanaberia, bo jak powszechnie zapewne wiadomo, o wiele bardziej komfortowe i przyjemniejsze jest stworzenie własnego dziecka w tradycyjny sposób J\nNikt, kto nie przetrwał kilku lat leczenia, wzlotów i upadków, miesięcy czekania, nie jest w stanie zrozumieć, ile trzeba mieć wielkiej, silnej miłości do siebie nawzajem, żeby przez to przejść. Dziecko powołane na świat tą drogą jest kwintesencją uczucia łączącego dwoje ludzi, jest wielki darem tego kogoś na górze, bo obawiam się, że bez niego nawet wiedza, medycyna i zdolności ludzkie nie są w stanie nic zdziałać. To ten ktoś decyduje, czy się uda, czy nie, czy poradzi sobie w pierwszych dniach życia ten malutki człowiek, który, nota bene, żeby było śmieszniej, smutniej i straszniej, w przypadku poronienia przed którymś tam tygodniem, człowiekiem przestaje być, przynajmniej dla tak zwanego kościoła katolickiego. Takiemu aniołkowi odmawia się nawet prawa do pochówku. Zawsze mnie to rozkładało na łopatki.\nDla par podchodzących do in vitro nawet kilkukomórkowy pozostaje małym człowiekiem, od początku do końca, niezależnie jaki będzie, szczęśliwy, czy mniej… Nikt, kto stara się o potomstwo, nie myśli ani o zabijaniu, ani o niszczeniu zarodków, to jedno wielkie kłamstwo. Jeśli ktoś nie chce już wracać po swoje „dzieci na zimowisku”, jak często dziewczyny określają zamrożone zarodki, może je przekazać do adopcji prenatalnej. Czeka się na nią miesiącami, niewiele jest osób skłonnych zrezygnować z kolejnej szansy. Obawiam się, że jedyne co jest niszczone w takiej sytuacji, to nadzieja par, które muszą czekać i nie mają żadnej gwarancji, że się doczekają.\nNie mogą wybierać, bo wyboru nie mają, prawda jest taka, że nikt w tym kraju nie jest w stanie zażyczyć sobie dziecka o określonych cechach. A trąbi się o tym dookoła, jakby było to standardem, tworząc u niezorientowanych wrażenie, że in vitro jest jak wizyta w sklepie, gdzie się zamawia blondyneczkę o niebieskich oczach, koniecznie uzdolnioną matematycznie i po dziewięciu miesiącach odbiera gotowe zamówienie. Tak naprawdę jest jeden ośrodek zajmujący się w Polsce diagnostyką prenatalną, jeśli już się ją stosuje, to pod kątem wykluczenia wad genetycznych, ale koszty takiego zabiegu są niewyobrażalne i zdecydowanie poza zasięgiem zwykłego śmiertelnika. Tak jak adopcja, choć w tym przypadku to nie o kwestię finansową rozbija się sprawa. Kiedy słyszę, że w domach dziecka setki maluchów czekają na nowych rodziców, to krew mnie zalewa. Bo nie wspomina się o tym, że dziewięćdziesiąt procent z nich ma nieuregulowaną sytuację prawną i pozostaną pod opieką państwa aż do pełnoletniości, bo ich biologiczni rodzice nie zrzekli się praw do nich. Taki im bonus zostawili na nowe, niełatwe życie. W moim mieście na dziecko do adopcji czeka się nawet trzy lata. A jeśli już nawet ktoś ma tyle samozaparcia, uzbroi się w cierpliwość i uprze się jak muł bagienny, żeby mimo wielu przeszkód stworzyć małemu człowiekowi nową rodzinę, musi jeszcze spełnić szereg warunków.\nNie, nie chodzi tu wcale o to, że musi go najpierw pokochać. Miłość? Jaka miłość, to nie wystarczy, żeby przysposobić dziecko trzeba mieć odpowiednie zarobki, metraż mieszkania, minimum trzy lata stażu małżeńskiego, a i tak nie masz szans na zostanie rodzicem adopcyjnym, jeśli nie masz ślubu, katolickie ośrodki wymagają go oczywiście w jedynej słusznej wersji, czyli kościelnej. Jestem szczęśliwą posiadaczką takowego, ale niestety – pewnie dla mnie, nie zgadzam się z wieloma poglądami kościoła. Złości mnie, że kwestia in vitro stała się orężem walki politycznej, katolickim batem, którym straszy się z ambony poszczególne frakcje polityczne, dając wprost do zrozumienia: jeśli poprzecie, to my was nie poprzemy. Sprawa jasna i prosta, jak frytka frosta.\nWścieka mnie, że przeciwko in vitro najostrzej występują księża, których problem rozmnażania nie dotyczy, a przynajmniej nie powinien, i całe grono osób, które wiek rozrodczy mają już daaaaawno za sobą. Mam w związku z tym propozycję nie do odrzucenia: niech się lepiej zajmą protestowaniem przeciwko eutanazji J\nA wszystkie za i przeciw in vitro niech sobie każdy rozstrzyga sam, w swoim własnym sumieniu.\nAutor: Brytusia o 12:44 Brak komentarzy:\nCodziennie mijasz na ulicy morderców, tylko o tym nie wiesz. Ja mam nawet zabójców w rodzinie, kryją się z tym, co zrobili, ale i tak wszyscy wiedzą. Dowody rzeczowe nie kłamią, chociaż mają już dobre pięć lat. We wtorek zaś widziałam morderców na własne oczy. Siedzieli naprzeciwko nas, ona wysoka, bardzo szczupła, wręcz chuda, długie, jasne, proste włosy, popielaty sweterek, on z lekkim brzuszkiem, trochę niższy od niej, misowaty brunet w koszuli w kratkę. Wyglądali na smutnych i przestraszonych, on przytulał ją i uspokajał, chociaż sam miał lęk w oczach. Ale przyszła ich kolej i kiedy po kilkunastu minutach wyszli z gabinetu z małym, czarno – białym zdjęciem z usg w ręku, wszystko w ich zachowaniu się zmieniło. Ona płakała i śmiała się jednocześnie, z niego radość aż kipiała, o czymś rozmawiali, wpatrując się w widoczną na zdjęciach czarną kropeczkę.\nKilka milimetrów szczęścia.\nTakich ludzi nazywa się mordercami. Takich jak my i mój mąż, jak moja przyjaciółka, która ma dzięki in vitro córeczkę, jak mój kuzyn, który jest ojcem pięcioletnich bliźniaków dzięki tej metodzie. Pisze się o tym w prasie, mówi w mediach, wykrzykuje z ambon kościelnych, oskarżając takich ludzi jak my o zabijanie własnych dzieci w okresie prenatalnym, mordowanie ich nienarodzonych sióstr i braci, o niszczenie zarodków, wyrzucanie do śmieci, a nawet – o zgrozo! – wylewanie do toalet!. Mówi się, że chcemy eksperymentować na ludziach, dokonywać selekcji, wybierać płeć, kolor włosów, oczu i porównuje nas do twórców Frankensteina. Głosi wszem i wobec, że sami jesteśmy sobie winni, bo przekładaliśmy swoje macierzyństwo na święty nigdy, bo zamiast robić dzieci, robiliśmy kariery, kończyliśmy studia, zarabialiśmy pieniądze i bogaciliśmy się. A, bym zapomniała - i braliśmy tabletki antykoncepcyjne, które w opinii polskiego społeczeństwa są jedną z podstawowych przyczyn niepłodności, zapewne także tej męskiej... Trąbi się, że jesteśmy ułomni, bo mamy problem z poczęciem dziecka i właśnie dlatego nie powinniśmy się rozmnażać, powoływać do życia kolejnego pokolenia z defektami genetycznymi. Nie mamy prawa próbować, bo w ciążach po in vitro jest więcej poronień, przedwczesnych porodów i cesarskich cięć. Twierdzi się, że niepłodność to nie choroba, choć za taką została oficjalnie uznana, a in vitro to nie leczenie, bo ciąża i narodziny dziecka nie likwidują pierwotnej przyczyny schorzenia. Odmawia się nam leczenia refundowanego, choć tak jak inni płacimy składki na ubezpieczenie zdrowotne i podatki. Jako remedium na nasze problemy poleca się kolację przy świecach i naprotechnologię, która ma tyle z leczeniem wspólnego, co przysłowiowy piernik z wiatrakiem albo modlitwę i wiarę w cuda. Ogłasza się, że in vitro to luksus bogatych ludzi, coś na kształt operacji plastycznej, bez której można żyć, tak jak bez domu z basen czy drogiego auta. Rozpowiada się, że jesteśmy źli i grzeszni, że występujemy przeciwko Bogu, bo tylko on ma prawo dawać życie... Radzi się nam pogodzenie z sytuacją albo adopcję dziecka, bo to przecież jest takie proste jak przygarniecie pieska ze schroniska.\nMówi się wiele innych, gorszych rzeczy, których nie chcę tu powtarzać.\nSłyszę i czytam takie wypowiedzi codziennie, aż włos się jeży na głowie, a mam ich sporo, w zasadzie staje mi dęba cała moja bujna, lwia grzywa. Przeraża mnie demagogia w nich zawarta, cały ten fanatyzm podszyty głupotą i niewiedzą ludzi, którym temat jest zupełnie obcy. Ta tendencja, żeby jednoznacznie określać, co jest dobre, a co złe, co czarne, a co białe. Tyle mitów narosło wokół in vitro, że mało kto po przebytym zabiegu, chce i potrafi się przyznać, że ma dzieci dzięki tej metodzie leczenia. Bo tylko czekać, tylko patrzeć, aż ktoś życzliwy poinformuje, że mamusia z tatusiem wymordowali mu liczne rodzeństwo, a on o samo jest pewnie mutantem z defektem genetycznym. Ludzie milczą, bo się boją napiętnowania, obelg, krytyki i niezrozumienia tego, jak trudne jest podjecie takiej decyzji.\nJa też bardzo długo się bałam, że ktoś rzuci za mną to słowo: morderczyni. Straszne, ciężkie, bolesne, albo dużo zwyczajniej i prościej – nie zrozumie naszego wyboru. Takiego, a nie innego. Dlatego nie mówiłam prawie nikomu o naszych planach, nie pisałam nigdy o tym. Ale mam noworoczne postanowienie.\nNie bać się. (cdn)\nAutor: Brytusia o 12:43 Brak komentarzy:\nZIELONE ŚWIATŁO DLA CZERWONEGO SWETERKA\nTo było kilka lat temu. Zobaczyłam go na wystawie i nie mogłam się oprzeć. Kupiłam maleńki, czerwony, mięciutki sweterek zapinany na białe guziczki – dla dziecka, o którym wtedy nawet nie myślałam – ot, impuls, nagły odruch serca, kupię, jest taki piękny, przecież będziemy mieć dzieci, na pewno. Wróciłam do domu i schowałam sweterek do szuflady. Nie sądziłam wtedy, że przyjdzie mi go schować tak głęboko, jak głęboko ukryłam swoje marzenie o macierzyństwie.\nWtedy jeszcze wydawało mi się to takie proste: chcieć, to móc. Wyobrażałam sobie, że pewnego dnia wręczę mojemu mężowi małe pudełeczko i powiem: "Niespodzianka". Jak w kiczowatym serialu: on zdziwiony moją tajemniczą miną otworzy je powoli i wyjmie małe buciki, a ja uśmiechnę się tylko, przytulę do niego i powiem: „Zostaniesz tatusiem”.\nNiemal słyszę chichot historii, kiedy to piszę...\nMój mąż to cudowny, dobry, cierpliwy człowiek, poznałam go, kiedy miałam siedemnaście lat. Nas związek rozpadał się kilka razy, potem sklejaliśmy go z mozołem, by znów coś popsuć i mozolnie zacząć go naprawiać. Jednocześnie dorastaliśmy oboje, czasem jako przyjaciele, czasem jako para. Prawie trzy lata temu, kiedy oboje już wystarczająco zmądrzeliśmy, a może wystarczająco zgłupieliśmy, wzięliśmy ślub i zamieszkaliśmy razem.\nOdkąd pamiętam, mój mężyk chciał mieć dzieci, tak po prostu, ja do myśli o macierzyństwie musiałam dojrzeć i dorosnąć. Skończyłam studia, poszłam do pracy, szybko awansowałam, kupiliśmy mieszkanie, wyremontowaliśmy je jeszcze przed naszym ślubem. Ale już wtedy myśl o dziecku krążyła w mojej głowie. Kiedy wybierałam kolor ścian w sypialni, pomyślałam sobie – a może pomalować je na jakiś żywy, wesoły kolor? Przecież niedługo będzie pokojem dziecinnym…\nDo tej pory mam odjazdowy pomarańcz za łóżkiem.\nNa ślubie zamiast kwiatów dostaliśmy dziesiątki maskotek. Misie pojechały jako dar dla hospicjum dla dzieci, ale jeden został. Po prostu nie mogłam go oddać, nie wiem czemu. Posadziłam go na półce w sypialni i pomyślałam – niech czeka na swojego małego właściciela.. Na miodowe dwa tygodnie jechałam z radosną nadzieją, że być może już nie będę musiała wracać do pracy. Kiedy zwiedzaliśmy Santorini, dostałam od mojej najlepszej przyjaciółki smsa o treści: „Zostaniesz ciocią”. Okazało się, że już na moim weselu była w ciąży, a my, nie wiedząc o tym, wypiłyśmy razem morze wódki i nigdy nam chyba tak bardzo nie smakowała, jak wtedy. Kiedy dowiedziałam się, że zostanie mamą, byłam trochę zła, że na mnie nie poczekała, w końcu umawiałyśmy się przecież na wspólne spacery z wózkami. Ale pomyślałam - nic to, szybko ją dogonię.\nW tym tygodniu Wiktor kończy dwa lata.\nMinął jeden miesiąc, potem drugi, trzeci, czwarty… Radosne oczekiwanie powoli zaczął wypierać lęk. Taki delikatny, malutki, ale pojawiający się coraz częściej. Mąż mnie pocieszał, przytulał, mówił, że to przez stres, że za dużo pracuję… W wigilię dwa lata temu zrobiłam pierwszy test ciążowy, w sumie nie miałam ku temu podstaw, ale pomyślałam, że może w takim dniu jednak zdarzy się cud?\nAle się nie zdarzył… Cuda generalnie mają to do siebie, że rzadko występują w naturze. Popłakałam się. Płakałam jeszcze nie raz, ale w końcu, jak na człowieka czynu przystało, postanowiłam działać. Ile można końcu czekać i lać ślozy w poduszkę? Miałam szczęście, trafiłam do fajnego, uczciwego lekarza, który postawił sprawę jasno, nie kazał uzbroić się w cierpliwość, nie pocieszał, tylko mówił co robić. Po trzech miesiącach rozłożył jednak bezradnie ręce i odesłał nas do specjalistycznej kliniki leczenia niepłodności. I tam, po kolejnych badaniach, dwudziestego siódmego października usłyszeliśmy wyrok. Do tej pory pamiętam słowa lekarza. Stoją mi w uszach i dźwięczą:\nNie macie żadnych szans na dziecko, w każdym razie nie poczęte naturalnie. Jedyną opcją jest in vitro.\nNie potrafię nawet opisać, co czułam. Nie płakałam, próbowałam nawet zażartować, ale kiedy wracaliśmy autem do domu, po prostu zamilkłam. Nagle mój mąż zaczął się śmiać…\nGorzki był ten jego śmiech, jak wiele następnych dni i miesięcy, które upłynęły pod znakiem naszej choroby. Od tamtej pory minęły ponad dwa lata spędzone na jeżdżeniu od lekarza do lekarza, na badaniach, na braniu leków, na szukaniu przyczyn, na czekaniu na wyniki, na zabiegach diagnostycznych, na mozolnym, upierdliwym leczeniu naszej choroby.\nBo niepłodność jest chorobą, destrukcyjną, jak każda inna, a nawet bardziej.\nWyniszcza nie ciało, ale umysł i związek dwojga ludzi. W naszym małżeństwie wiele było z tego powodu smutku i cichych dni, a we mnie rozpaczy i agresji, poczucia niesprawiedliwości i pytań bez odpowiedzi. Dlaczego akurat ja? Dlaczego on, mój najukochańszy mąż, najlepszy człowiek jakiego znam? Dlaczego akurat my? Dlaczego inni mogą mieć, a my nie? Co z tego, że mamy wszystko, jak mówią niektórzy, skoro nie mamy najważniejszego?\nDziecka… Dziecko jest tym, co nadaje sens życiu.\nBędę się o nie starać, dopóki nie wykorzystam wszystkich dostępnych metod, choć w sumie to dużego wyboru nie mam - tylko in vitro; w naszym przypadku - z dużo obniżoną szansą na powodzenie.\nDla jednych to synonim masowego mordu, dla kościoła grzech, dla innych fanaberia i wygodnictwo bogatych, zmanierowanych ludzi. Nie widzę się w żadnej z powyższych kategorii, bo dla nas to szansa. Jedyna. Innej nie mamy.\nZamierzam więc wykorzystać tą, która jest. Już wkrótce.\nPo raz pierwszy od dwóch lat czuję, że to doskonały moment, mam jakieś wewnętrzne przeświadczenie, że nadchodzi koniec tej historii, szczęśliwy koniec. Coś mi w środku mówi, że nadchodzi dobry czas, idealna pora, żeby wyciągnąć z szuflady i odkurzyć czerwony sweterek, podskórnie czuję i wierzę głęboko, że się uda, że zostanę w końcu mamą.\nP. S. Byliśmy dziś w klinice i dostaliśmy „zielone światło”. W związku z powyższym, w ramach starań o dziecko, od przyszłego tygodnia zaczynam brać.. tabletki antykoncepcyjne. Tak, tak! Tak to już w moim życiu jest, wszystko od dupy strony…\nAutor: Brytusia o 12:42 Brak komentarzy:\nBiałas już jakiś czas temu opracował sobie niezbyt skomplikowany, ale bardzo skuteczny system informowania nas o swoich psich potrzebach. Kiedy chce pić, staje pod łazienką i czeka, aż ktoś się zlituje, wpuści spragnionego zwierzaka do środka,a sam weźmie do ręki blaszaną michę i naleje wody. Zniecierpliwiony, zaczyna drapać w drzwi. Dokładnie to samo robi, kiedy chce jeść. Bezbłędnie zlokalizował źródło pokarmu w naszym mieszkaniu, kiedy więc głód go przyciśnie, zajmuje strategiczną pozycję przed białymi drzwiami i czeka. Czeka, czeka, kiwa ogonem, spogląda na nas znacząco, czeka, czeka, znów rzuca nam zachęcające spojrzenie, oblizuje się, jakby całym sobą mówi:\n„No wyjmij i daj mi coś dobrego!”\nOstatniego wieczoru pies znowu przyjął pozycję zasadniczą pod lodówką. Zlitowało się moje miękkie serce, zwlokłam zadek z kanapy, skoro piesek głodny, to trzeba mu coś zrobić do jedzenia. Nadrobiłam do michy bułeczki, dorzuciłam plasterków kiełbasy, dołożyłam mielonki, dosypałam suchej karmy, zalałam rosołem, wymieszałam i podetknęłam pod czarną śnupę. Niech wie, jaką ma dobrą Panią!\nA pies co na to? Powąchał i …odszedł!!!!\nZachował się tym samym dokładnie tak, jak klasyczny gość naszej restauracji, żądający od obsługi telepatingu. Niewyrażone życzenia Białej Dupy rozszyfrował błyskawicznie mój mąż. Parsknął śmiechem i mówi:\n- Kochanie, miała być sama kiełbasa, bez dodatków… Nie domyśliłaś się ?\nTelepating. Potrzebny nawet wtedy, kiedy chcesz nakarmić psa.\nAutor: Brytusia o 12:39 Brak komentarzy:\nTELEPATING JAKO NOWY TREND W OBSŁUDZE KLIENTA\nJest coraz popularniejszy. Ma coraz większe wzięcie. Cały czas rośnie zapotrzebowanie na telepating i kursy jasnowidzenia.\nZwłaszcza wśród mojego personelu. Wyglądają profesjonalnego szkolenia z tej dziedziny jak kania dżdżu. W związku z powyższym muszę jak najszybciej dokształcić całą załogę, siebie w to włączywszy. W przeciwnym wypadku oszaleję albo ja, albo oni. Pilnie szukam więc kursu odgadywania niezwerbalizowanych pragnień, czytania w myślach na odległość, realizowania niezłożonych zamówień i uwzględniania podczas obsługi klienta niewypowiedzianych życzeń.\nBo jak inaczej radzić sobie w takich sytuacjach, jak ta z wczoraj? Kelnerka podała Panu grzane piwo, które zamówił kilka minut wcześniej. Gość spojrzał z wyrzutem na Bogu ducha winną dziewczynę i paszczy do niej z niezrozumiałą pretensją w głosie:\n- Ale ja chciałem po jedzeniu!!! – kelnerka spojrzała na gościa ze zrozumiałym zdumieniem i chyba na czole miała wypisane pytanie: „A skąd ja miałam o tym wiedzieć???”, bo nie zdążyła nawet słowa powiedzieć, kiedy Pan dodał:\n- No co prawda nie powiedziałem Pani o tym, ale chciałem po jedzeniu!!! Proszę to zabrać, nie rozumie Pani, co się do niej mówi???\nCo się mówi, się rozumie, co się myśli – niestety nie, warunkiem niezbywalnym jest artykulacja głosowa, albo wspomniane kursy telepatingu i jasnowidzenia. To moja ostatnia deska ratunku, zanim zdzielę realną, drewnianą dechą od serów przez łeb kogoś, kto zadaje pytania w stylu:\n- Czy to jest na pewno to danie, o którym myślałem???? Bo wydaje mi się, że myślałam o czymś innym… Co tu robi kurczak, to miał być karczek! Powiedziałem kurczak? Może. Ale miałem ma myśli karczek! Mogła się Pani domyśleć!!!\nCzy to nie proste? Po prostu gadnąć, czego Pan chciał i o czym myślał. Spojrzeć i już wiedzieć. Proste jak budowa cepa.\nŻeby ułatwić życie kelnerstwu, zamierzam w najbliższym czasie ustawić na każdym stoliku w restauracji szklaną kulę, a obok posadzić tresowanego czarnego kota. No co, należy personelowi stworzyć odpowiednie warunki, jeśli się od nich wymaga jasnowidzenia. Wtedy każdy kelner będzie mógł odgadywać pragnienia swoich gości nie podchodząc nawet do stolika. Wysoko wykwalifikowany kiciuś będzie pocierał prawą łapką kryształową kulę, spoglądał głęboko w oczy zamawiającym, hipnotyzował ich, a następnie telepatycznie przekaże zamówienie personelowi. Ten już zawsze będzie wiedział czy z lodem - czy bez, czy gazowana - czy nie, czy przed jedzeniem - czy po, czy duże - czy małe, czy podjeść - czy zaczekać, czy już – czy jeszcze?… Bo teraz nawet jak spędzi przy stoliku godzinę, to bez kursów telepatingu nie ma szans spełnić wszystkich życzeń gości. Coś wiem na ten temat, powiedziałbym nawet, że aż za dobrze...\nPodlatuje do mnie ostatnio na sali COŚ. Rozkudłane, purpurowe, z pianą na pysku, ryczące niemal bez przerwy: „Kierownika!!! Kierownika!!!” – sądząc po zewnętrznych objawach wskazujących na głęboką frustrację - niezadowolona klientka. Więc idę za owym monstrum do stolika, by przyjąć bohatersko na mą wątłą pierś grad zarzutów, którymi zasypują mnie cztery panie, siedzące do tej pory spokojnie nad grzanym winem. Chociaż w sumie to trzy, bo jedna przepadła w toalecie, może poszła otrzeć pianę z paszczy. Jedna przez drugą, gulgoczą jak stare perliczki, nadymają poliki, gdaczą i wykrzykują:\nBo one zamawiały cztery sałatki, bo one czekają na te sałatki, bo ponad godzinę, bo co to za kelner co sałatek nie przyniósł, co to za kucharz, co sałatek nie zrobił, co to za porządki, że sałatki zaginęły, co to za kierownik, co nie dopilnował sałatek, co to za restauracja, gdzie sałatki przepadły, co to za miasto, gdzie się czeka na sałatki, co to za świat bez sałatek, sałatek sztuk cztery, żeby było jasne!!!\nZadzieram więc kiece i lece śledztwo rozpocząć: jako pierwszy podejrzany trafia na przesłuchanie kelner, lampa w oczy i mówić mi tu natychmiast, co panie zamawiały, kiedy, w jakich ilościach, czemu nie dostały. Oskarżony wije się jak piskorz na gorącej patelni, zarzeka się, przysięga i bije w piersi, że nic, nic nie zamawiały. A przynajmniej nie u niego. Jak nie u niego, no to może u kogoś innego. Ogłaszam łapankę, łowię po kolei personel, sztuka po sztuce, nikt się nie wywinie, przepytuję, węszę i szukam zamówienia. Bo może ktoś przyjął i nie przekazał, może zaginęło w systemie, zawiesiło się na łączach, może przepadła gdzieś na kuchni mała karteczka z zamówieniem. Ktokolwiek widział cztery sałatki, ktokolwiek wie, co się stało z czterema sałatkami proszony jest o zgłoszenie się do kierowniczki, która z włosem rozwianym, z sercem bijącym lata, szuka i tropi.\n. Ludzie, ludzie, cuda w tej budzie, było i ni ma, jak w ruskim cyrku. Na stole ni ma, na wydawce ni ma, na kasie ni ma, na kuchni ni ma, co gorsza, garkotłuki też się bronią rękami, nogami, nożami, tasakami i twierdzą, że ni ma. Na dowód, że takiego zamówienia nie było, gotowi ręce sobie obcinać i Paniom na srebrnej tacy podawać zamiast zaginionych sałatek.\nNi ma. Przepadły bez wieści. Zaginęły, listy gończe trzeba słać, policję wzywać, niech szuka, niech przeprowadzi śledztwo, niech ściga winnych. Ale zanim przyjedzie, muszę iść, muszę poinformować o wynikach wstępnego dochodzenia, przyznać się winy, że sałatek ni ma i nikt nie wie, gdzie są. Zebrawszy całą odwagę do kupy, a raczej do nędznej kupki, kroczę jak bezbronne jagnie na rzeź. Jestem coraz bliżej, widzę, jak czekają, kły na wierzchu, wściekłe, upienione, gotowe, by rzucić mi się do gardła, a nóż widelec zżarłam im sałatki i mam je w środku?\nCo ma być to będzie, podchodzę – a razem ze mną do stolika zasiada czwarta pani, którą właśnie wróciła z toalety. Sadowi kuperek i zanim udało mi się wyartykułować cokolwiek ze ściśniętego gardła, pyta najspokojniej w świecie:\n- To jak, zamówiłyście coś???? – zapadło milczenie. A pani toczy beztroskim wzrokiem dookoła, niczego nie rozumiejąc, i pyta dalej:\n- To jak, zamówiłyście te sałatki czy nie? Już się dobrą godzinę zastanawiacie… - w końcu ta najbardziej jadowita pękła i mówi:\n- Myślałam, że ty je zamówiłaś…\n- A ja myślałam, że ty…\n- Nie, nie zmawiałam. No, to poprosimy cztery sałatki, tylko szybko, bo wie Pani, bo my już tu ponad godzinę czekamy…\nRęce mi opadły i nogi, i majtki też. Podciągnęłam, co by golizną na darmo nie świecić, bo słusznie uznałam, że nie ma co liczyć ani na "przepraszam", ani na be, ani na be, ani nawet na pocałuj mnie w dupę. Choć miałam nieodpartą chęć sama to zaproponować, Zdusiłam jednak pokusę, przyoblekłam tylko na pysk krzywy uśmiech numer pięć i nic nie powiedziałam, no bo co tu powiedzieć? Wychodząc spojrzałam na podłogę - chmmmm, mocno klejone, solidne, debowe drewno, ciężko będzie. Równo poukładane, kompletne klepki. Jaka szkoda, że tylko tutaj... Westchnęłam ciężko.\nTelepating. To nasza ostatnia deska ratunku. Tylko on nas może uratować przed popadnięciem w obłęd lub wyrwaniem deski z podłogi…. W celach wiadomych :-)\nAutor: Brytusia o 12:38 Brak komentarzy:\nMężyk w sobotę poleciał sobie w kulki. Nie dość, że razem ze swoimi znajomymi, to jeszcze mnie nie zabrał. W sumie trudno trochę było, bo tkwiłam w pracy, ale w niedzielę się zrehabilitował i polecieliśmy już razem.\nSzkoda tylko, że do kręgielni nie wpuszczają razem z psami - Travisek miałby niezły ubaw, obsługa pewnie także. Pobiegałby sobie piesek za kuleczkami jak go znam, tylko łapy by mu się rozjeżdżały na cztery strony świata. Nie wiem tylko, czy by sobie zębów nie wytrzaskał przy próbie wrogiego przejęcia przyciężkiej "piłeczki". Może lepiej, że nie sprawdziliśmy...\nMężyk bowiem bez większego wysiłku machał szesnastokilogramowymi kulami, kiedy ja w pocie czoła próbowałam wprawić w ruch nędzne ósemki. Jak już mi się nawet udało trafić w tor, to strącałam jeden, dwa, góra cy kręgle, a po rzucie mojego ślubnego... jeden zostawał. Prawie za każdym razem. Po kolejnym pchnięciu, kiedy znowu samotny kręgiel ostał się na torze, ślubny podrapał się po głowie, pomyślał chwilę i pyta mnie:\n- Niuniu, a może on jest przyklejony???\nI widzę, że się zastanawia, już patrzy na mnie podejrzliwie, jakbym miała z tym coś wspólnego! Cóż, z moich rzutów wynikało, że na stałe do podłoża przymocowane są praktycznie wszystkie. Poniosłam sromotną porażkę na całej linii. Trzy gry, każda przegrana; choć lapki wlokły mi się już po podłodze, ani razu nie udało mi się zbić wszystkich kręgli.\nPocieszające jednak jest to, że nie tylko ja miałam pecha. Kolega, który dzień wcześniej był na wypadzie w kręgielni, także poniósł klęskę. A zapytany przez mojego uchachanego mężyka:\n- Jak tam Piotrek, był strike?\nOdpowiedział krótko i treściwie:\n- Tak, k*urwa, był!... W osiemdziesiątym dziewiątym!!!!\nAutor: Brytusia o 12:37 Brak komentarzy:\nW niedzielę po świętach poszłam z Travisem na długi spacer. Po prostu musiałam wyjść z domu. Dalsze przebywanie w towarzystwie osobnika zakontraktowanego jako małżom, groziło detonacją. Byłam wściekła, smutna i zła, zabrałam więc psiura i poszłam się wysapać, wymrozić negatywne emocje.\nPoleźliśmy do naszego ulubionego parku, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Travis - stawy wypełnione kaczkami po brzegi, ja – spokój, ciszę i samotność. Było wczesne, mroźne popołudnie, śnieg chrupał pod butami jak chipsy cebulowe. Wszystkie alejki były zasypany śniegiem, stawy pokrywała cienka warstwa lodu. Travisowi najwyraźniej było obojętne, czy znajdzie się na nim, czy pod nim, więc rwał się jak głupi do wody. Bałam się go spuścić ze smyczy; siła kaczego przyciągania była zbyt duża.\nPołaziliśmy trochę alejkami, gapiąc się na bajkowy krajobraz; po dłuższym czasie przycupnęłam na ławce, co spowodowało nagły atak psiego niezadowolenia. Piszczał, jojczył, skomlał, no bo przecież mieliśmy spacerować, zwiedzać, wąchać, biegać i tropić, a siedzimy, o co chodzi? Nie rozumiał, że muszę pomyśleć, poukładać emocje rozedrgane, ugłaskać uczucia, wziąć na smycz szalejącą złość. Połapać słowa skaczące do gardła, bolesne jak celnie rzucony kamień, już gotowe, żeby wysypać się ze mnie jak z rozwiązanego worka.\nTkwiłam więc w miejscu i nie wiedziałam, w którą stronę ruszyć.\nObserwowałam spacerujących ludzi, zakochane, czule objęte pary, dzieci biegające po śniegu. Po drugiej stronie stawu cocer spaniel uparcie próbował wleźć na kruchy lód. Kaczki podchodziły coraz bliżej mojej ławki, wyglądając chleba i wnerwiając psa. Zniecierpliwiony sierściuch dreptał w miejscu i skarżył się coraz donośniej na swój straszliwy los uwięzionego. Tak bardzo i tak głośno, że przyciągał jak magnes spacerowiczów o miękkich sercach; co i rusz ktoś przy nim zatrzymywał, głaskał go i pocieszał. Miałam ochotę poprosić o to samo.\nBył wśród nich mężczyzna z dzieckiem w wózku. Podszedł do nas, uśmiechnął się, co Travis potraktował jako nadzieję na wyzwolenie, więc natychmiast postanowił pokazać, jakim jest fajnym psem. Rzucił się w ich kierunku, żeby się przywitać, młócąc powietrze ogem jak cepem. Jego rozbuchany, psi entuzjazmem wzbudził lekki przestrach u, tak na oko, dwuletniego chłopczyka. Malec przytulił mocniej czerwonego, pluszowego Clifforda, odwrócił buzię, ale ciekawość wygrała – po chwili wyciągnął małą rączkę do sierściucha i miłość wzajemna rozkwitła na mrozie.\nZamieniłam z jego tatą kilka słów, był bardzo miły, wywiązała się między nami krótka rozmowa. Malec w wózku jednak szybko znudził się postojem, trochę zmarzł, więc panowie zaczęli się zbierać do odejścia. Tak jakoś powoli i nieśpiesznie, tata chłopca spojrzał na mnie pytająco, pogłaskał Białasa pogłowie i powiedział, ni to do niego, ni do mnie:\n- Travis, a może pójdziecie z nami na spacer? Da się Pani zaprosić na gorąca kawę?\nPies całym sobą mówił, że tak, on chce, bardzo chce iść dalej, kręcił dupą, piszczał i skomlał, zdrajca jeden. Ja uruchomiłam resztki zdrowego rozsądku, z którego po świątecznym występie mojego męża zostały nawet nie resztki, tylko nędzne frędzle. Grzecznie odmówiłam, ale zaraz potem zawahałam się na moment. Błysnęła mi w głowie głupia myśl – dlaczego nie? Błysnęła i zgasła, i przeraziła mnie tym, że się w ogóle pojawiła.Przez trzy lata naszego małżeństwa nawet przez chwilę nie zainteresował mnie inny facet. Aż do tego dnia.\nSiedziałam dalej, ignorując psie protesty, patrzyłam na zamarznięty staw i myślałam o naszym związku. Wiele razy był rozbijany i sklejany, gdybym mu się tak dokładnie przyjrzeć, to rysa na rysie. Dzień wcześniej powstała kolejna, głęboka i bolesna, coś trzasnęło, co się dziwić, w końcu przysłowiowy szlag mnie trafił w drugi dzień tak zwanych "świąt".\nDzień później w parku pomyślałam sobie ze smutkiem, że nasze małżeństwo jest jak ten lód na jeziorku. Ciągle cały, mocny, stabilny, ale tak naprawdę porządnie potrzaskany.\nWystarczy jedna za głęboka rysa. Wystarczy nacisnąć mocno, za mocno albo całkiem lekko, ale w nieodpowiednim momencie. Wystarczy, że ktoś się przypadkiem pojawi w kiepskiej chwili. Wystarczy powiedzieć tak, zamiast nie. Wystarczy nagły spadek temperatury w związku i lód puści.\nWystarczy o jedno pęknięcie za dużo i wszystko się rozpadnie na drobne kawałki..\nAutor: Brytusia o 12:35 Brak komentarzy:\nNie było jakoś w te święta chętnego do wręczania upominków. Wszyscy migali się jak tylko mogli. Ja odpadłam w przedbiegach – za chuda jestem na Mikołaja. Rzuciłam okiem na uczestników wieczerzy wigilijnej i stwierdziłam, że najlepszym kandydatem do pełnienie tej zaszczytnej funkcji będzie mój mąż, przynajmniej brzuch ma. I dumnie wypina, powtarzając ulubione powiedzonko mojego taty - że porządny gospodarz ma wszystko pod dachem...\nPróbowałam zachęcić mężyka, żeby choć przez chwilę poudawał świętego, a ten nic, zrobił karpia, spojrzał na mnie z byka i stanął okoniem. Chciałam go zmotywować, poprosiłam więc ładnie i zaświeciłam przykładem:\n- Misiu, zrób tak jak robi Mikołaj, tak wiesz: hooł, hooł, hooooł!\nA on łypnął tylko okiem i oświadczył:\n- Hoł, hoł, hoł to robi Travis... :-)\nNo niby racja, ale na Mikołaja się nie nadaje, bo ze świętością nie ma nic wspólnego, a na dodatek zżera własną czapkę. Tymczasem z komentarza mojego współmałżonka wynikało niezbicie, że to aktualnie optymalny kandydat. Jakoś nie przypadło mi to do gustu, skwitowałam więc mężykową sugestię krótko\n- Baran jesteś !!!\n- Bliźniak kochanie, bliźniak...\nI gadaj tu z takim. Mistrz ciętej riposty się znalazł.\nAutor: Brytusia o 00:59 Brak komentarzy:


Jak produkuje się Bugatti Chirona, czyli najszybsze auto świata? | Autokult.pl\nBugatti to jeden z niewielu znanych na całym świecie producentów, wytwarzających swoje pojazdy w całości ręcznie, w niewielkiej fabryce, w której powstają prawdziwe dzieła sztuki. Chiron jest sam w sobie arcydziełem, będącym przede wszystkim pokazem kunsztu inżynierii. Bugatti otworzyło przed nami i wami drzwi fabryki, by pokazać, jak odbywa się proces produkcji najpotężniejszego samochodu na świecie.\nChoć marka Bugatti należy do niemieckiej Grupy Volkswagena, samochody powstają we Francji, w Molsheim, gdzie w 1909 roku miały miejsce jej narodziny. Klient nie musi przyjeżdżać do fabryki, by dokonać konfiguracji modelu, choć jest to wskazane, ponieważ wybór opcji wydaje się nie mieć końca. Jest to też bardzo ważne dla Bugatti, aby klient był zadowolony ze swojego wyboru. Nie jest żadną tajemnicą, że nie istnieje coś takiego jak standardowe Bugatti, a określenie "produkcja seryjna" tego pojazdu nie dotyczy.\nMożna natomiast mówić o standardowych opcjach. Wśród nich są 23 kolory lakieru komponowane z 8 rodzajami dodatków z włókna węglowego. W kabinie może się pojawić jeden z 31 rodzajów skóry oraz jeden z 8 rodzajów alcantary (tkaniny obiciowej), które są przeszyte jedną z nici dostępnych w 30 kolorach. Do tego 18 rodzajów dywaników i 11 kolorów pasów bezpieczeństwa.\nTo tylko standardowe propozycje, bo każdy z tych elementów może być tworzony wraz z przyszłym właścicielem, wedle jego upodobań, zatem powyższe liczby są w rzeczywistości nieskończone. Klient może zamówić sobie własne logo czy napis umieszczony lub wyhaftowany w dowolnym miejscu. W zakresie wyposażenia Bugatti nie zna granic.\nKiedy klient zakończy proces konfiguracji, rozpoczyna się przygotowanie do produkcji. Auto powinno trafić do właściciela w ciągu dziewięciu miesięcy. Firma zamawia podzespoły, z których pojazd będzie składany. Nie jest to fabryka, w której produkuje się części. Tym zajmują się zaufani dostawcy w całej Europie. Na miesiąc przed rozpoczęciem procesu montażu przygotowane jest nadwozie, które po sprawdzeniu jakości trafia do lakierni na około trzy tygodnie. Tyle trwa nakładanie wszystkich warstw lakieru i proces suszenia. Wszystko jest robione ręcznie.\nProces montażu układu napędowego, ważącego ponad 600 kg.\nSilnik, który przyjeżdża z fabryki Volkswagena, w Molsheim trafia na stanowisko badawcze, gdzie jest poddawany 8-godzinnemu testowi wraz ze skrzynią biegów. Przypominamy, że jednostka napędowa Chirona generuje 1500 KM i 1600 Nm. Są to więc wartości, które mogą bardzo szybko zweryfikować jakość poszczególnych elementów silnika. Bugatti zdradziło, że sam układ napędowy waży 628 kg.\nPo teście na stanowisku dla samego silnika i skrzyni biegów, napęd szybko trafia na swoje miejsce. Jest instalowany w nadwoziu i dopiero wtedy rozpoczyna się kolejny etap budowy zawieszenia i całej tylnej części samochodu. Montaż elementów odbywa się wokół silnika. 1800 śrub przykręca się kluczem dynamometrycznym, podłączonym bezpośrednio do komputera, który gromadzi dane na temat momentu jakiego użył pracownik. W międzyczasie podłącza się całą instalację elektryczną.\nPo zainstalowaniu kół i napełnieniu wszystkich układów płynami – szczególnie ważny jest układ chłodzenia – załoga przystępuje do pierwszego uruchomienia silnika w samochodzie. Jest to jeszcze jego szkielet, ale w pełni gotowy do jazdy. Odbywa się to na najpotężniejszej na świecie hamowni podwoziowej, gdzie całe auto jest poddawane testowi.\nJednostka napędowa W16 o mocy 1500 KM poddawana pierwszej próbie na stanowisku badawczym, w gotowym już nadwoziu.\nDo samochodu wsiada odpowiedzialny za testy pracownik, który sprawdza poprawność działania wszystkich elementów. Na dystansie 60 km symulowanej jazdy, w czasie trzech godzin, rozpędza się m.in. do 200 km/h.\nPo testach związanych z ruchem pojazdu, choć akurat w czasie ich trwania auto stoi w bezruchu, następuje dalszy montaż, którego jeszcze nie można nazwać końcowym. W samochodzie instaluje się części, które wcześniej nie były potrzebne, przede wszystkim podstawowe elementy nadwozia i wnętrza. Po ich zainstalowaniu auto jest poddawane próbie wody, czyli wstawiane pod spryskiwacze, które symulują deszcz. Taki test trwa 30 minut. Dopiero po nim następuje finalny montaż elementów wnętrza, które trzeba by było demontować, gdyby próba wody wykazała jakieś błędy.\nPróba wody trwająca 30 minut ma sprawdzić czy nadwozie jest całkowicie szczelne\nKompletne auto jest oklejane dokładnie bardzo wytrzymałą, przeźroczystą folią ochronną, ponieważ musi być poddane próbie drogowej. Dopiero w warunkach rzeczywistych można potwierdzić całkowitą sprawność samochodu. Na lotnisku Bugatti Chiron rozpędza się do 300 km/h. Tak sprawdza się wszystkie funkcje (m.in. aktywne zawieszenie i aerodynamikę) włączające się powyżej prędkości 250 km/h. Na hamowni jest to niemożliwe.\nPo zakończonej próbie samochód wraca do fabryki, gdzie montuje się oryginalne (czyt. przeznaczone dla klienta) koła, hamulce i elementy zawieszenia. W testach używa się innych części. Następnie trafia do kabiny lakierniczej, gdzie zdejmowane są folie, poleruje się lakier i nakłada środki kosmetyczne, co zajmuje aż dwa dni. Po zakończeniu prac osoba wykwalifikowana w kontrolowaniu jakości szuka wad lakieru. Jeżeli coś znajdzie, każda z nich jest poprawiana, co może potrwać od kilku godzin do… kilku tygodni. Każdy egzemplarz Chirona musi być idealny.\nDwa dni trwa końcowe przygotowanie lakieru, który jest poddawany polerowaniu i nakłada się na niego środki kosmetyczne.\nPrzypominamy, że to najszybszy i najpotężniejszy samochód na świecie, który kupują najzamożniejsi klienci. Klienci, którzy mogą spędzić jeden dzień w fabryce przy produkcji swojego pojazdu, na jego dowolnym etapie.\nBugatti założyło plan produkcji na poziomie 500 sztuk Chirona, kosztującego bazowo 2,4 mln euro (w przeliczeniu 10,3 mln zł). Ta cena jest jedynie umowna, ponieważ wiele zależy od wyborów klienta podczas procesu konfiguracji. Można powiedzieć, że taką kwotę należy przelać na właściwe konto, by stać się klientem Bugatti. Będziecie bardzo długo czekać na swoje auto, ponieważ wydajność fabryki jest niewielka.\nTo, że pojazd może zostać zbudowany w kilka miesięcy nie oznacza, że przelewając dziś równowartość ponad 10 mln zł na konto Bugatti, jeszcze w tym roku podjedziecie Chironem pod swój dom. Zanim zostaniecie zaproszeni do konfiguracji, mogą minąć 2–3 lata.\nProces produkcji Bugatti Chirona — zdjęcia\nCaptain Slow w najszybszym aucie świata [video]\nBugatti Chiron - kolejna zapowiedź\nNie tylko Volkswagen - największe afery spalinowe w historii motoryzacji Jeszcze ostrzejszy Wrangler na pożegnanie Morgan spełnił marzenie najmłodszych fanów motoryzacji Nowa Toyota Yaris (2017) – premiera Volkswagen przyznaje, że era downsizingu zbliża się ku końcowi Mercedes znów zaskakuje, zapowiadając G65 Cabrio Intrygujący daewoo lanos V6 - najmocniejszy w Polsce? Opel Insignia Sports Tourer (2017) - premiera Tydzień w motorsporcie #9 Polski rynek samochodów osobowych – styczeń 2017 Wspaniały Jaguar XJR-15 został wystawiony na sprzedaż Robert Kubica wystartuje w WEC w kategorii LMP1 - wszystko o samochodzie polskiego kierowcy Nowa Kia Rio wjeżdża do polskich salonów - znamy ceny NIK: na przejazdach kolejowych jest coraz niebezpieczniej Audi wzywa do serwisu ponad pół miliona samochodów Callaway Corvette AeroWagen, czyli Corvette shooting brake Oto najmocniejsza Octavia w historii Praktycznie nowa Honda S2000 została wystawiona na sprzedaż Polska załoga z wysoką pozycją na mecie 20. Historycznego Rajdu Monte Carlo Tesla Model S i BMW i3 bez najwyższej oceny w testach IIHS Mercedes zdeklasował Audi RS6 w kategorii supermocnych kombi Kolejne śledztwo przeciwko byłemu prezesowi Volkswagena Nowe BMW Serii 5 debiutuje w wersji Touring Nowy Seat Ibiza upodobnił się do większego brata


O naśladowaniu Chrystusa - a Kempis Tomasz ebook - Ravelo – eBooki PDF, EPUB, MOBI\nKsięgarnia Ravelo.pl > Ebooki i Audiobooki > Ebooki popularnonaukowe i akademickie > Filozofia, religia > O naśladowaniu Chrystusa\nwydawca: Espritdata wydania: 9 czerwca 2017\nPełny opis eBooka – a Kempis Tomasz "O naśladowaniu Chrystusa"\nNowe tłumaczenie klasycznego poradnika duchowego! De imitatione Christi Tomasza a Kempis to jedna z najpopularniejszych – po Biblii – książek chrześcijańskich. Doceniana przez wielu świętych i błogosławionych Kościoła. Sięgali po nią m.in. św. Franciszek Salezy, św. Ignacy Loyola, św. Karol Boromeusz, św. Josemaria Escriva, św. Teresa od Dzieciątka Jezus czy św. Jan XXIII. Wśród czytelników znaleźć można również Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Stefana Żeromskiego, Gottfrieda Leibniza czy Ludwiga van Beethovena. To obowiązkowa pozycja dla wszystkich, którzy chcą rozwinąć swoje życie duchowe. Seria „Perły duchowości” zainicjowana przez Wydawnictwo Esprit to klasyczne teksty w nowych przystępnych tłumaczeniach. *** Tomasz a Kempis - (Thomas van Kempen), (ur. ok. 1380 w Kempen, zm. 25 lipca 1471 w Zwolle) - niemiecki zakonnik kanonik regularny, teolog i mistyk. Przypuszczalny autor De imitatione Christi – jednego z największych dzieł chrześcijańskich. W 1395 został umieszczony w szkole w Deventer, prowadzonej przez braci wspólnego życia. Później wstąpił do kanoników regularnych w Agnetenberg. W 1413 przyjął święcenia kapłańskie.\nnumer produktu: 300023427\nkod produktu: 9984FF13EB\nEbooki i Audiobooki > Ebooki popularnonaukowe i akademickie > Filozofia, religia > a Kempis Tomasz - O naśladowaniu Chrystusa\nPliki są zamknięte w postaci rastrowej złożonej ze skanów. REPRINT. „Liliowa dolina” jest niezbyt obszernym traktatem duchowym, który wyszedł spod pióra Tomasza a Kempis, najbardziej chyba znanego jak autor wybitnego dzieła traktującego o duchowości O naśladowaniu Chrystusa, jednej z najbardziej...zobacz więcej »\nDusza wina (Ebook)\n„Rybka Emo” to bajka mówiąca o tym, iż uparta walka z przeciwnościami losu pozwala znaleźć rozwiązanie dla największych problemów. Opowieść o małej rybce uczy dzieci siły charakteru, uporu do zmierzania ku ważnym dla siebie celom, mimo pojawiających się trudności. W czasach, kiedy wiele...\n„Rybka Emo” to bajka mówiąca o tym, iż uparta walka z przeciwnościami losu pozwala znaleźć rozwiązanie dla największych problemów. Opowieść o małej rybce uczy dzieci siły charakteru, uporu do zmierzania ku ważnym dla siebie celom, mimo pojawiających się trudności. W czasach,...\n„Bliska historia” pod redakcją naukową prof. Przemysława Wiszewskiego z Uniwersytetu Wrocławskiego to zbiorowa praca na temat metod, stanu i perspektyw badań oraz popularyzacji historii lokalnej i regionalnej. Schyłek ubiegłego wieku przyniósł wzrost zainteresowania perspektywą lokalną w życiu...zobacz więcej »


Wicemistrz Polski z 1976 roku przeciwnikiem Stomilu\nBartłomiej Szypowski 09.08.2014 09:00\nStomil Olsztyn w najbliższą sobotę podejmie GKS Tychy. Rywal olsztynian to zespół, który w latach 70. należał do najlepszych w Polsce.\nGKS jest jednym z najmłodszych klubów w całej ligowej stawce. Dokładnie 20 kwietnia 1971 roku powołano Górniczy Klub Tychy i to właśnie ten moment uważa się za datę powstania klubu. Niezbędna okazała się uchwała Komitetu Powiatowego PZPR w sprawie rozwoju turystyki i sportu w mieście Tychy, dzięki któremu "Królowie Śląska", jak nazywają ich potocznie kibice, mogli zacząć pisać własną historię.\nNa sukcesy piłkarskie nie trzeba było długo czekać. Już w 1973 roku piłkarze zdołali awansować do II ligi, aby rok później biegać po boiskach najwyższej klasy rozgrywkowej w kraju. Największy sukces świętowali w 1976 roku, kiedy to sezon zakończyli na drugim miejscu, tym samym zostając wicemistrzem Polski. Co ciekawe, mistrzostwo przegrali tylko gorszym bilansem bramkowym. Lepsza okazała się wówczas Stal Mielec. Efektem tego był wyjazd Romana Ogazy, napastnika GKS na Igrzyska Olimpijskie w Montrealu, gdzie z drużyną narodową wywalczył srebrny medal. Sielanka nie trwała długo. Najlepszych zawodników podkupiły bogatsze kluby, a tyszanie spadli do II ligi.\nPóźniej przez wiele lat zespół miotał się pomiędzy III, II i I ligą, a w tym czasie nie wyróżnił się niczym szczególnym. Nikt nie spodziewał się, że pod koniec lat 90. klub przestanie istnieć z powodu wysokich długów. Jeszcze przed 2000 rokiem udało się wznowić działalność i GKS Tychy ponownie znalazł się na mapie piłkarskiej Polski. Mimo szczęśliwego końca skutki rozwiązania klubu stały się bardzo odczuwalne, ponieważ zanim zdołali wrócić choćby na zaplecze ekstraklasy, przez ponad 10 lat tułali się po niższych klasach rozgrywkowych.\nMiniony sezon w I lidze w wykonaniu tyszan nie był udany. Na finiszu rozgrywek zostali sklasyfikowani na 13. pozycji, zdobywając 41 punktów w 34 ligowych meczach. Sportowo utrzymali się na zapleczu ekstraklasy tylko dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich pojedynków z OKS (remis 1:1 na wyjeździe oraz zwycięstwo 1:0 u siebie).\nTymczasem już w najbliższą sobotę podopieczni trenera Przemysława Cecherza na stadionie w Olsztynie zmierzą się ze Stomilem. Początek spotkania zaplanowano na godz. 17. Relację na żywo z meczu będzie można śledzić na olsztyn.sport.pl.\nJak wypadnie debiut Stomilu w Olsztynie? Rywalem GKS\nTen arbiter, jak dotąd, szczęścia Stomilowi nie przynosił\nZobacz nowe koszulki Stomilu. To powrót do korzeni\nByły napastnik Stomilu teraz zagra w... Niemczech


Dom I Ogród - Katalog stron tylko zawodowy\nNa rynku odszukamy stelaże wykonane z drewna, a zarówno te metalowe lub z aluminium. Bardzo dobrze prezentują się w ogromnych ogrodach, a zarówno na tarasach. Współczesne stelaże dysponują sporo udogodnień. Jeden stelaż może być przeznaczony do wielu hamaków, np. dla dzieci, jak i dla dorosłych. Drewniane stelaże wielokrotnie...\nJeśli chcemy mieć ciepło w budynku to okna odbywają tutaj niezwykle ważną role. Nie można o tym zapominać. Nieszczelne okna wypuszczają na zewnątrz nawet 30% energii cieplnej. To oznacza, że trzeba tę energię uzupełnić i stracić na to pieniądze. Lepszym rozwiązaniem będzie zamontować okna świdnica, które są do tego przystosowane. Są...\nW ogrodzie na wszystko powinno się odszukać miejsce. Jedni sadzą sporo roślin, jakie tworzą niepowtarzalną całość w ogrodzie. Różne osoby nie za niezmiernie sobie z tym radzą, dlatego wybierają trawy. Dla jednych i drogich znajdzie się coś poprawnego. Jeśli ktoś chce mieć spokój na długie lata to świetnie się do tego nadają byliny, jakie...\nMnóstwo ludzi, jakie stanęły przed zadaniem zmontowania wszystkich mebli kuchennych z pewnością rozważały oddelegowanie tych prac do specjalistów, którzy będą w stanie udzielić niesłychanie fachowej pomocy, jaka sprawdzi się świetnie. Realizowany poprzez najlepszych ekspertów montaż mebli kuchennych jest rzeczywiście warty...\ngrzeko.pl a montaż pieców viessmann Warszawa\nJeśli posiadamy już kocioł i właśnie tej awarii się boimy to trzeba będzie zbadać, w którym stanie są wszystkie urządzenia. Wtedy również pomoże nam serwis viessmann Warszawa, który na miejsce przyjedzie iw wszystkim się zajmie. Specjaliści podejmują się sprawdzenia wszystkich rodzajów kotłów. Oczywiście do tych najpopularniejszych...\nOferty na montaż klimatyzatora można z łatwością odszukać w sieci i pożądane byłoby wybrać takie poszukiwania, bowiem mogą one sprawdzać się fantastycznie. Skorzystanie z najniezwyklej renomowanych ofert od najlepszych firm będzie zachwycało i niesłychanie mocno weseliło. Wybieranie takich ofert będzie miało faktycznie sens i będzie...\nWszystkie prace związane z czyszczeniem odbywają się z użyciem wysokiej jakości środków, które pozwalają na bardzo sprawne usuwanie wszystkich zabrudzeń. Naprawdę należałoby rozważyć więc takie podejście do sprawy i korzystanie z najlepszych produktów, których jakość będzie dostosowana do potrzeb i wymagań wszystkich osób. Należałoby...\nRzeczywiście należałoby postawić na takie działanie i poszukanie odpowiednich ekspertów. Niesłychanie często w najlepszych firmach można również odszukać gotowe projekty wnętrz Katowice. Niesłychanie często można dopasować je do swojego mieszkania i dzięki temu zdecydowanie łatwiej wybrać takie oferty i rozwiązania, które sprawdzą się...\nW internecie możliwe jest odnalezienie niesłychanie sporo interesujących i niesłychanie korzystnych propozycji dla siebie, które będą dostosowane do potrzeb i postawienie, na które będzie miało jak najbardziej sens w każdej sytuacji. Wybieranie najlepszych rozwiązań i produktów sprawdzi się tym samym wyśmienicie i sprawi olbrzymią radość...\nDecydując się na transport mebli z udziałem profesjonalnej firmy nie musimy przejmować się załadunkiem do wozu. Mieszkając na drugim piętrze w bloku nie musimy martwić się o bezpieczeństwo naszych mebli. Pracownicy firm transportowych dysponują specjalne pasy i wózki transportowe. Dodatkowo potrafią używać ich w profesjonalny sposób, aby...\nNajlepsze firmy, jakie oferują składanie mebli niezwykle w wielu przypadkach oferują wartościowe usługi na faktycznie wysokim poziomie. Oferty takich przedsiębiorstw sprawdzą się fantastycznie i będą odpowiadały wymaganiom wszystkich klientów. Decydowanie się na korzystanie z takich firm sprawdzi się faktycznie świetnie i będzie...\nBardzo często w ofertach takich firm dostępne jest również projektowanie ogrodów Łódź. Dużo osób zapomina o tym, iż etap projektowania ma duże znaczenie dla powodzenia całego projektu i warto się na nim skupić. Prawidłowo zaprojektowany ogród to ponieważ wysoki komfort korzystania z niego. Przestrzeń będzie niezmiernie funkcjonalna i...\nWybierając firmy o pożądanych kwalifikacjach do świadczenia takich prac można niezmiernie mnóstwo zyskać i można być niezmiernie zadowolonym z najlepszego starania i podejścia do sprawy, jakie będzie w stanie sprawdzić się znakomicie w swoim zadaniu. Posiadając drzewa w ogrodzie należy również decydować się na prace na wysokościach Łódź...


Maria Skłodowska-Curie Maria Isabel Sanchez Vegara - Opinie i ceny - sklep internetowy Allegro.pl\nMaria Skłodowska-Curie Maria Isabel Sanchez Vegara\nOpinie o Maria Skłodowska-Curie Maria Isabel Sanchez Vegara\n17 grudnia 2020 od a...4\n9 grudnia 2020 od k...a\n8 grudnia 2020 od k...8\n11 listopada 2020 od w...8\nPoznaj historię Marii Skłodowskiej-Curie! Mała Maria była bystrą dziewczynką i bardzo chciała się uczyć. Nie pozwolono jej studiować na polskim uniwersytecie, ponieważ była kobietą. Nie przeszkodziło to Marii zostać naukowcem, a jej wybitne osiągnięcia zyskały uznanie na całym świecie i do dziś są wykorzystywane w medycynie. Odkryła pierwiastki rad i polon oraz została dwukrotnie uhonorowana Nagrodą Nobla jako pierwsza i jedyna kobieta w historii. To inspirująca historia błyskotliwej i odważnej kobiety, której upór i wytrwałość w poszukiwaniu wiedzy pozwoliły na zrewolucjonizowanie nauk przyrodniczych! Mali WIELCY - bestsellerowa seria uznana przez krytyków i uwielbiana przez czytelników na całym świecie! Galeria inspirujących postaci i setki książek, książeczek i gier sprzedawanych w milionach egzemplarzy - teraz w języku polskim!\nPoznaj niezwykłe historie wybitnych osób - od malarek, muzyków, projektantek po naukowców, polityków, sportowców i odkrywczynie! Wszyscy zapisali się w dziejach świata, a każde z nich było kiedyś dzieckiem, które miało marzenia.\nPoznaj historię Marii Skłodowskiej-Curie! Mała Maria była bystrą dziewczynką i bardzo chciała się uczyć. Nie pozwolono jej studiować na polskim uniwersytecie, ponieważ była kobietą. Nie przeszkodzi...\nMALI WIELCY MARIA SKŁODOWSKA-CURIE Sanchez-Vegara\nMali Wielcy. Maria Skłodowska-Curie Maria Isabel\nMali WIELCY Maria Skłodowska-Curie Maria Isabel\nMARIA SKŁODOWSKA-CURIE. MALI WIELCY MARIA ISABE\nMali WIELCY. Maria Skłodowska-Curie - Maria Isabel\nMali WIELCY Maria Skłodowska-Curie _Sanchez-Vegara\nMALI WIELCY. MARIA SKŁODOWSKA-CURIE MARIA..\nMali WIELCY. Maria Skłodowska-Curie - Sanchez Vega\nMali WIELCY. Maria Skłodowska-Curie Smart Books\nMali WIELCY. Maria Skłodowska-Curie Maria Isabel S\nMali Wielcy Maria Skłodowska-Curie Dla dzieci\nMali WIELCY Maria Skłodowska-Curie - Sanchez-Vegar\nMali WIELCY. Maria Skłodowska-Curie, Wydawnictwo S\ncofnij do Encyklopedie, słowniki i atlasy


9 godzin i 11 minut temu\tU nas nie chcia�a by przyjecha� ani jedna karetka! (a je�li by przyjecha�a to z wielk� �ask�). Tam gdzie ludzie maj� bro� s�u�ba zdrowia dzia�a znacznie sprawniej. M�wi�c pro�ciej Lekarze czuj�c bata w postaci zdesperowanego pacj�ta(by� mo�e uzbrojonego) niedopuszczaj� si� zaniedba�, matactwa i �apuwkarstwa. W wyniku zaniedba� i olewania ludzi przez lekarzy i piel�gniarki ginie wi�cej ludzi ni� w wypadku u�ycia broni przez kilku wariat�w (przy okazji zostali by pewnie unicestwieni).\n9 godzin i 48 minut temu\tDalekiej by nie trafi�.\n9 godzin i 51 minut temu\t15-latek bliskim przyjacielem 20-latki???\n9 godzin i 55 minut temu\tjw. takie powiedzenie\n10 godzin i 24 minut temu\tdostep do broni, br,brr,brrr\n10 godzin i 25 minut temu\tNie �ebym si� czepia� ,gdy� bardzo wsp�czuje i szkoda dziewczyny,ch�opaka zreszt� tez... ale po co na miejsce przyjecha�y 3 ambulansy a je�li ju� czy to takie wa�ne? ze 3 ? do jednej postrzelonej dziewczyny ?? ale rozumiem to chyba jest kontra do wypadku w Londynie gdzie nie przyjecha�a ani jedna Oo\n10 godzin i 27 minut temu\tto by�a �miertelnie bliska przyjaci�ka. I po co te 3 ambulansy? Chyba �eby sk�r� sprzeda�.\n9 godzin i 45 minut temu\tCzy to nie jest polski pomysl ze skorka i karetkami? Lodzianie sa do tego zdolni.:)\n11 godzin i 8 minut temu\ta wy od razu na niego....\n13 godzin i 9 minut temu\tZbierala na niego haki zapewne.\n14 godzin i 14 minut temu\tCiekawe okreslenie. Mrozi krew w zylach.\n14 godzin i 18 minut temu\t"Przypadkiem" (czyt. przez g�upot� i ch�� popisania si�) zabi� swoj� przyjaci�k�. Szpital psychiatryczny...\n11 godzin i 6 minut temu\tDok�adnie tak jak piszesz. Ch�opak chcia� zab�ysn�� w towarzystwie. W �yciu sobie tego nie wybaczy biedak.\n9 godzin i 32 minut temu\tA ja proponuj� odstrzeli� mu jaja....�eby za ka�dym razem pami�ta� i tym co zrobi� i nie p�odzi� w przysz�o�ci podobnych chorych psychicznie.


Strona główna > PRACA W ROPS > Ogłoszenia/Wyniki > Nabór na wolne stanowisko: referent/inspektor ds. badań i analiz w Dziale ds. projektu "Małopolskie Obserwatorium Polityki Społecznej - Etap I", w pełnym wymiarze czasu pracy-Nr REF. FK-110-1-27/14 - umowa na zastępstwo, składanie aplikacji do dnia 18 sierpnia 2014 r.\nNr referencyjny: (FK-110-1-27/14) Data: 2014-08-26\nTest kwalifikacyjny na stanowisko: referent/inspektor ds. badań i analiz, Nr REF. FK-110-1-27/14, odbędzie się w dniu 26 sierpnia 2014r. o godz. 9:00 w siedzibie Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie, ul. Piastowska 32 sala nr 16. W tym samym dniu odbędzie się również II etap selekcji merytorycznej - rozmowy kwalifikacyjne dla Kandydatów, którzy najlepiej napiszą test kwalifikacyjny. Pokaż szczegóły >\nWyniki naboru Data: 2014-08-29 Nr referencyjny: FK-110-1-27/14\nW wyniku przeprowadzonego naboru na stanowisko: referent/inspektor ds. badań i analiz w Regionalnym Ośrodku Polityki Społecznej w Krakowie – Dział ds. projektu „Małopolskie Obserwatorium Polityki Społecznej”, wybrana została przez Komisję rekrutacyjną Pani Aleksandra Piłat zamieszkała w Krakowie, jako jedyna Kandydatka na stanowisko, jednocześnie wysoko oceniona przez Komisję.


Artem Shabanov w Legii Warszawa wypożyczeny do 30 czerwca 2021 roku - Golf News\nArtem Shabanov w Legii Warszawa wypożyczeny do 30 czerwca 2021 roku\n– Legii bardzo zależało, żeby mnie pozyskać. O zainteresowaniu wiedziałem już podczas zgrupowania w Dubaju. Kiedy pojawiła się konkretna oferta, wszystko wydarzyło się w trzy dni. To mój pierwszy klub zagranicą, będę przyzwyczajał się do otoczenia, ale już teraz jestem gotowy do gry na 100 procent – mówi Artem Shabanov.\nPrevious Prezydent WADA Witold Bańka z wizytą w Legia Training Center


Mieczysław Pokój Zakład metalowy, Bramy, ogrodzenia, kraty - Wyszukiwarka firm BiznesFinder.pl\nWysokiej klasy wyroby stalowe\n72-004 Tanowo , Wojska Polskiego 129a (woj. zachodniopomorskie)\nSiedzibą zakładu metalowego, którego właścicielem jest Mieczysław Pokój jest Tanowo, w powiecie polickim, na terenie województwa zachodniopomorskiego. Jesteśmy firmą z wieloletnimi tradycjami, istniejemy bowiem od 1967 roku.\nSpecjalizujemy się w produkcji elementów stalowych oraz z mosiądzu. Nasz asortyment cechuje się wysoką jakością i trwałością, a także niebanalną estetyką. Nasza aktualna oferta to:\nogrodzenia z mosiądzu,\nProdukty wykonywane są pod indywidualne zamówienie i charakteryzują się ciekawym designem dopasowanym do potrzeb Klienta i estetyki konkretnego pomieszczenia, czy budynku. Wszystkie produkty spełniają niezbędne normy i posiadają odpowiednie atesty, zaś do ich tworzenia wykorzystujemy najlepszej jakości stal i inne materiały.\nRozszerzeniem oferty jest armatura dla przemysłu okrętowego oraz stolarka zabezpieczeniowa. Współpracujemy zarówno z klientami indywidualnymi, jak i firmami, czy instytucjami takimi,jak poczta, czy bank. Polecamy również elementy wystroju wnętrza wykonane ze stali czarnej, nierdzewnej i mosiądzu.\nZa jakość naszego asortymentu odpowiada doświadczona kadra pracowników, którzy mają do dyspozycji specjalistyczny sprzęt. Dbamy o terminową realizację zleceń.\nZależało mi na terminie, ale wywiązali się ze zlecenia nawet przed czasem. Po prostu profesjonaliści.\nWszystko ok, jestem bardzo zadowolony z wykonanych trzech balustrad.\nEleganckie wykończenia, balustrada dopracowana, absolutnie nie ma się do czego przyczepić. Warto na nich postawić.\nFirma z tradycjami więc spodziewałem się rzetelnego wykonania i się nie zawiodłem. Brama z ogrodzeniem spełniły moje oczekiwania w stu procentach. Polecam firmę.\nAtrakcyjna cena idzie w parze z wysoką jakością. Polecam!\nZapewniają atrakcyjne ceny i zawsze terminową realizację zlecenia.\nZamówiliśmy z żoną balustradę do naszych drewnianych schodów. Jesteśmy zadowoleni. Polecam!\nOgrodzenie i brama, której wykonanie zleciłem tej firmie jest idealna. Wszystko zrobili według moich wskazówek.\nJestem zadowolony z balustrady, którą wykonała dla mnie ta firma. Świetna jakość wykonania i atrakcyjna cena.\nJaka jest nazwa firmy Nazwa to: Zakład Metalowy Mieczysław Pokój\nJaki jest adres firmy Zakład Metalowy Mieczysław Pokój Adres to: 72-004 Tanowo , Wojska Polskiego 129a (woj. zachodniopomorskie)\nJaki jest kontakt telefoniczny do firmy Zakład Metalowy Mieczysław Pokój Kontakt telefoniczny to: 608 043 924\nJaki jest e-mail do firmy Zakład Metalowy Mieczysław Pokój E-mail to: mietpok@wp.pl\nJaki jest NIP firmy Zakład Metalowy Mieczysław Pokój NIP to: 8531069810\nJaki jest numer REGON firmy Zakład Metalowy Mieczysław Pokój Numer REGON to: 810824926\nJakie są współrzędne geograficzne firmy Zakład Metalowy Mieczysław Pokój Współrzędne geograficzne to: 53.53339°N 14.46403°E\narmatura dla przemysłu okrętowego\nogrodzenia z bramami


Happy End: Nasza muzyka jest kultowa i ponadczasowa - NaszeMiasto.pl\nKorzystając z okazji – proszę osoby zainteresowane o przysyłanie zdjęć i informacji na nasz adres: happyend@jaksiemasz.pl\n. Ale uwaga – prosimy również o dużą dozę samokrytyki. Szukamy dziewcząt o fotogenicznej urodzie i bardzo zgrabnej figurze. Rodziców też zachęcamy do skorzystania z tej jedynej, niepowtarzalnej okazji dla swoich nastoletnich pociech. Nie przegapcie tej okazji! W przyszłym sezonie wybrane osoby będą występować z nami podczas naszych koncertów, a kiedy wykażą się pracą i dużymi umiejętności – będziemy promować samodzielną grupę młodych wykonawców, dla których przygotuję specjalny, nowy repertuar. W programie oczywiście planujemy udział występującej już z nami Formacji „Misskotki”. Czekamy na Wasze zgłoszenia do 10 listopada.\naktualizacja: 30.10.2007 22:34\nŹródło: Happy End: Nasza muzyka jest kultowa i ponadczasowa - Polska NaszeMiasto.pl


Ulubieńcy korozji, czyli najbardziej rdzewiejące samochody | Motofakty\nMarcin Lewandowski 9 sierpnia 2016, 13:37\nKorodujące samochody Planując zakup samochodu używanego chcemy, by służył nam przez kilka lat. Oprócz standardowej troski o bezwypadkową przeszłość i o realny przebieg powinniśmy też wziąć pod uwagę jego skłonność do korozji. Fot. Newspress\nPlanując zakup samochodu używanego chcemy, by służył nam przez kilka lat. Oprócz standardowej troski o bezwypadkową przeszłość i o realny przebieg powinniśmy też wziąć pod uwagę jego skłonność do korozji.\nW niektórych autach potrafi pojawić się już po dwóch, trzech latach od nowości. Takich niespodzianek lepiej unikać. Oto lista samochodów, które należy bacznie obejrzeć przed kupnem, lub wręcz z nich zrezygnować. Do zestawienia wybraliśmy popularne samochody, których produkcja trwała po roku 2000.\nW latach 80. upowszechniły się metody zabezpieczania karoserii samochodowych przed korozją za pomocą cynkowania. Liderem w tej dziedzinie było Audi. Od tamtej pory coraz więcej modeli różnych marek przez lata opiera się jej, a niektóre wręcz nie chcą rdzewieć. Niestety wciąż są modele, których ochrona w tym zakresie pozostawia wiele do życzenia. Nieraz już po kilku latach pojawiają się w nich pierwsze ogniska rdzy, a rdzawe naloty są niemal normą.\nzakup samochodu używanego chcemy, by służył nam przez kilka lat. Oprócz standardowej troski o bezwypadkową przeszłość i o realny przebieg powinniśmy też wziąć pod uwagę jego skłonność do korozji.\nFot. Newspress">Czułe podbrzusze\nSamochody produkowane w Japonii nie są już tak liczne na naszym rynku, bowiem wiele tamtejszych marek ma swoje fabryki w Europie. Ale wciąż Subaru, Lexus i Mazda, a także wybrane modele innych marek pokonują długą drogę morską, by dotrzeć do klientów na Starym Kontynencie. Oddziaływanie soli morskiej podczas podróży powoduje, że podwozia tych modeli zaczynają rdzewieć nieco wcześniej, niż modeli pokonujących drogę z fabryki do dilera jedynie lądem. Ale i tu są równi i równiejsi. Subaru i Lexus mają dobrą opinię jeśli chodzi o odporność na korozję, Mazdy wręcz odwrotnie. To jednak nie problem tylko japończyków, np. BMW serii 3 (E46) z początku produkcji oraz Ford Ka miały tak słabo zabezpieczoną podłogę, że po przerdzewieniu tylne zawieszenie może od nich odpaść.\nTajemnicą Poliszynela jest to, jak sól drogowa wpływa na kondycję blach samochodowych. Egzemplarze importowane ze Szwajcarii, czy innych miejsc w Europie, gdzie zimą nie używa się soli mają nadwozia i podwozia w dużo lepszym stanie, niż egzemplarze eksploatowane w Polsce od nowości. Rozwiązaniem tego problemu może być zabezpieczenie podwozia specjalnymi specyfikami, jednak taki zabieg trzeba przeprowadzić dość wcześnie i powtarzać go nie rzadziej, niż co trzy lata.\nSchowana pod uszczelką\nPoza podwoziem rdzy należy szukać w nadkolach, na dolnych rantach drzwi, tylnej klapy, na podszybiu, a także pod wszelkiego rodzaju uszczelkami. Przed zakupem pod kątem korozji należy sprawdzić także te modele, które nie słyną z rdzy. W takich wypadkach jej obecność może świadczyć o nieprawidłowo przeprowadzonej naprawie blacharskiej w przeszłości. Wyjątkiem jest m.in. przednia maska, na której przedniej krawędzi rdza może pojawić się w wyniku mechanicznego uszkodzenia lakieru, np. przez uderzenia drobnych kamieni.\nNa kolejnych stronach prezentujemy przegląd modeli słynących z podatności na korozję i wskazujemy ich słabe punkty.\nFocus pojawił się na rynku w 1998 roku i miał być nową jakością. No i był, choć po Escorcie odziedziczył skłonność do rdzy. Pojawia się ona na błotnikach, nadkolach, drzwiach, okolicach wlewu paliwa i tylnej klapie. W pierwszej generacji rdza była prawdziwą plagą. Jeśli nie występuje, to oznacza prawdopodobnie regularne zabezpieczenia dokonywane przez właściciela, lub naprawę blacharską.\nW pierwszej generacji rdza była prawdziwą plagą, więc w drugiej miało być znacznie lepiej. Okazało się jednak, że część egzemplarzy Focusa II też rdzewieje w tych samych miejscach, choć mniej niż poprzednik. Co ciekawe niektóre sztuki opierają się jej dość dobrze przez dłuższy czas. Mimo to przed zakupem warto obejrzeć auto od spodu.\nTrzecia generacja Mondeo debiutowała w 2000 roku. Choć jest lepiej zabezpieczona antykorozyjnie od swojego mniejszego kuzyna, a także od rdzewiejącej w całości pierwszej generacji, to rude naloty i tak pojawiają się na rantach drzwi, nadkolach, czy klapie bagażnika. Po liftingu z 2003 roku zabezpieczenie wyraźnie się poprawiło.\nInne modele Forda za skłonnością do korozji:\n- Ford Ka I (1996-2008) – podłoga, progi, błotniki tylne\n- Ford S-Max I (2006-2015) – podwozie, drzwi, klapa tylna\nPierwsza generacja Mazdy 6 miała słabe zabezpieczenie antykorozyjne, prawdopodobnie najsłabsze ze wszystkich modeli tego producenta. To wina „ciężkich czasów” zmuszających do cięcia kosztów produkcji. W szóstce przekłada się to na powszechnie występującą rdzę, którą najczęściej znajdziemy w podwoziu, nadkolach, na błotnikach, drzwiach, masce, ale też w profilach zamkniętych.\nCzy druga generacja Mazdy 6 jest wolna od rdzy? Niestety nie, jej występowanie nie jest tak powszechne jak w pierwszej generacji, ale nadal pojawia się dość szybko. Ruda atakuje tylne nadkola, drzwi i tylną klapę. Dodatkowo w modelach z nadwoziem kombi może pojawić się w okolicach mocowania relingów dachowych.\nTylne nadkola to najsłabszy punkt nadwozia trójki. Nie tylko ich nie wygłuszono, co przekłada się na hałas w kabinie, ale też poskąpiono zabezpieczenia antykorozyjnego. Tam rdza pojawia się najwcześniej. Następnie atakuje tylne błotniki, progi i drzwi. Można ją też znaleźć w zawieszeniu, co może utrudnić jego serwis.\nInne modele Mazdy za skłonnością do korozji:\n- Mazda 2/Demio (2002-2007) – błotniki tylne\n- Mazda 5 (2005-2010) – nadkola, podłoga\n- Mazda MX-5 NB (1998-2005) – nadkola, błotniki, progi, drzwi, tylna klapa\n- Mazda MX-5 NC (2005-2015) – tylna klapa, maska, progi, błotniki\nOpel Astra II Classic (2004-2009)\nPierwsza generacja Astry była ogromnie podatna na korozję, z drugą generacją było lepiej, choć nie idealnie. Rdza jeśli się pojawia, to w podwoziu. Wbrew pozorom wiek nie ma tu nic do rzeczy, do 2004 roku nadwozie było cynkowane, zaś w wersji Classic zabezpieczano już tylko wybrane elementy. Dlatego w tym modelu korozja tylnych nadkoli, błotników, rantów drzwi, czy maski nie jest niczym niezwykłym.\nCorsa czwartej generacji to jedno z ulubionych aut Polaków. Niestety mimo młodego wieku nie jest ona wolna od rdzawych punktów zapalnych. Przede wszystkim pojawia się po wewnętrznej stronie maski. Ogniska korozji mogą też pojawić się na tylnych błotnikach, czy tylnej klapie.\nDaewoo Matiz (1998-2007)\nProdukowany w FSO Matiz zastąpił Tico i niemal z miejsca stał się hitem sprzedaży. Po latach wyszło marne zabezpieczenie antykorozyjne, a wręcz jego brak. Rdza atakuje wszystko, najbardziej widoczne miejsca to progi, tylne błotniki i dolne ranty drzwi. Pod spodem może być jeszcze gorzej.\nInne modele Daewoo za skłonnością do korozji:\n- Daewoo/FSO Lanos (1997-2008) – nadkola, progi, przewody hamulcowe\nMercedes ML W163 (1997-2004)\nPrzełom lat 90. i 00. był najgorszym okresem w dziejach Mercedesa. Kłopoty jakościowe nie ominęły elementów nadwozi, które rdzewiały na niespotykaną dotąd skalę. Produkowany w USA ML pierwszej generacji wcale nie jest wyjątkiem. Rdza atakuje progi, błotniki, nadkola oraz elementy karoserii.\nMercedes E Klasa W210 (1995-2003)\nMercedesowi ML można było wiele wybaczyć ze względu na pochodzenie, ale E Klasa to model od którego wymagano jakości. Z tą w W210 było słabo z każdej strony, a zabezpieczenie nadwozia okazało się wyjątkowo mizerne. Rdzawe naloty atakowały podwozie, progi, błotniki, kielichy, drzwi, ramki szyb drzwiowych (pod uszczelkami), klapy bagażnika i to już w kilka lat od daty produkcji.\nInne modele Mercedesa za skłonnością do korozji:\n- Mercedes A Klasa W168 (1997-2004) – błotniki, drzwi, klapa, progi\n- Mercedes B Klasa W245 (2005-2011) – drzwi, klapa, kielichy\n- Mercedes C Klasa W203 (2000-2006) – nadkola, błotniki, progi, klapa\nXsara to jeden z najbardziej udanych modeli Citroena. Mimo całkiem wysokiej bezawaryjności cierpi on na ciągłe ataki rdzy. Można się jej spodziewać na podłodze, w okolicy koła zapasowego, na progach, czy błotnikach. To samo dotyczy spokrewnionego minivana o nazwie Xsara Picasso.\nInne modele Citroena za skłonnością do korozji:\n- Citroen Saxo (1996-2003) – tylne nadkola, błotniki, podłoga bagażnika\n- Citroen Xsara Picasso (1999-2008) – progi, błotniki, nadkola\nNavara była przełomowym pickupem. Zaoferowała obszerną kabinę i niespotykany dotąd komfort. Ale rdza atakuje w niej najistotniejszy element konstrukcyjny, czyli ramę nośną, co może mieć poważne konsekwencje. Oprócz niej całe podwozie pokrywa często rudy nalot. Dlatego przed zakupem dobrze jest dokładnie obejrzeć auto na podnośniku.\nInne modele Nissana za skłonnością do korozji:\n- Nissan Micra K11 (1992-2003) – progi\n- Nissan Primera P11 (1996-2002) – progi, drzwi\nKia Cee'd / Hyundai i30 (2006-2012, 2007-2011)\nBliźniacze modele koreańskiego producenta okazały się przełomem w dziedzinie prowadzenia i wykończenia wnętrza. To pierwsze auta tych marek, które w starciu z konkurencją nie mają się czego wstydzić – oprócz słabo zabezpieczonego nadwozia. Obydwa auta mimo niedużego wieku mają już problemy z korozją, która atakuje ranty drzwi i klapę bagażnika.\nSuzuki Swift II (1989-2004)\nSwift drugiej generacji był na tyle udany, że produkowano go przez piętnaście lat. Dobrego słowa nie można jednak powiedzieć o trwałości nadwozia, które rdza zżera koncertowo. Atakuje całe podwozie z podłogą i progami włącznie, a także nadwozie, szczególnie tylne błotniki.\nInne modele Suzuki za skłonnością do korozji:\n- Suzuki Jimny (1998-obecnie) – rama, podłoga nadwozia\nPozostałe samochody mające problemy z korozją:\n- Alfa Romeo 156 (1996-2007) – podłoga, progi, ranty drzwi\n- BMW serii 3 E46 (1998-2007) – podwozie, drzwi\n- Dacia Logan I (2004-2012) – rynienki, błotniki, podwozie\n- Daewoo-FSO Polonez Caro/Atu Plus (1997-2002) – praktycznie całe podwozie i nadwozie\n- Fiat Siena/Palio (1997-2005) – nadkola, progi, drzwi, klapa\n- Honda Civic VIII (2005-2012) – dach przy przedniej szybie\n- Mitsubishi Lancer (2000-2007) – tylne nadkola i błotniki, końcówki progów\n- Mitsubishi Carisma (1995-2004) – progi, nadkola, błotniki, podwozie, drzwi\n- Renault Megane II (1995-2002) – błotniki, progi\n- Toyota Avensis I (1997-2003) – podłoga, progi, dolne krawędzie drzwi\n- Volkswagen Passat B5 (1996-2005) – przednie błotniki, tylna klapa, drzwi\n- Volkswagen Passat B6 (2005-2010) - tylne nadkola, klapa, drzwi\n- Volvo S40/V40 (1996-2004) – nadkola, progi, podłoga, drzwi, błotniki, tylna klapa\nnajbardziej rdzewiejące samochody\nsamochody które nie rdzewieją\nauta które nie rdzewieją\nnajmniej rdzewiejące auta\nkorozja samochodów ranking\nFabryczne zabezpieczenia antykorozyjne - choć coraz lepsze - nie eliminują ryzyka korozji. Dlatego warto zainwestować konserwację bądź poprawę powłoki...\n25 grudnia 2019, 17:29\nrust check opinie\nrust check cena\nraszczek do konserwacji samochodu\nNawet w miarę nowy samochód z gwarancją na lakier i perforację nadwozia może rdzewieć. Aby uniknąć kosztownych napraw, stan blach kontroluj dwa razy do roku.\n6 listopada 2017, 12:06\njak zapobiegać korozji samochodu\nodprysk lakieru rdza\njak zabezpieczyc ryse na samochodzie\nW gospodarce naszego kraju, korozja jest bardzo poważnym problemem. My, kierowcy odbieramy ją tylko z punktu widzenia rdzawych zacieków na samochodzie lub tez...\n15 listopada 2013, 9:15\ngolf 4 korozja podszybia\nprzyczyny korozji nadwozia\nwalka z rdza\nkorozja podwozia w samochodzie\nNie daj się korozji\nW ciągu zimy na polskich drogach pojawiają się tysiące ton soli. Polska należy do jednych z nielicznych krajów w Unii Europejskiej, gdzie na drogi wysypuje się...\n24 października 2012, 9:14\njak uniknąć korozji\nkorozja nadwozia naprawa\nkorozja blach samochodowych\nkorozja jak szybko postepuje\nJedną z paryskich premier Mazdy była nowa wersja silnika wysokoprężnego Mazdy 3 o pojemności 1,6 litra, spełniająca normę emisji spalin Euro V. Silnik generuje...\n13 października 2010, 7:12\nczy mazda 3 rdzewieje\nmazda 3 wkładanie silnika\nPeugeot 406 z 1997 r.\nMocne i słabe strony oraz niezawodność eksploatacyjną samochodu osobowego można ocenić tylko w czasie normalnego, długotrwałego użytkowania.\n15 maja 2006, 12:00\npeugeot 406 korozja\npeugeot 406 pojemność zbiornika paliwa\npeugeot 406 usterki\npeugot 406 1997\npeugeot 406 rdza\nwnętrze peugeot 406\npeugeot 406 kombi 1997\npeugeot 406 wnetrze\npeugeot 406 1997 opinie


Świeża i pachnąca cały dzień - ...::SAMOTNI::...\nŚwieża i pachnąca cały dzień\nWysłany: Sob 22:08, 21 Lip 2007 Temat postu: Świeża i pachnąca cały dzień\nDobrą formę i poczucie komfortu w upalne dni zapewnią ci antyperspirant i lekka woda toaletowa.\nZ nieba leje się żar, a z nas... pot. No cóż, na ogół źle znosimy upał i związane z nim reakcje naszego ciała - reakcje jak najbardziej prawidłowe! Pocenie się jest bowiem naturalnym procesem odpowiedzialnym za regulację cieplną organizmu. Kiedy temperatura ciała jest zbyt wysoka, zaczyna wydobywać się pot. Gdy paruje on ze skóry, oddaje otoczeniu ciepło i w ten sposób organizm skutecznie się schładza. Sam pot jest bezwonny, ale gdy dłużej pozostaje na skórze, staje się dobrym podłożem do rozwoju bakterii, powodujących niemiły zapach. Tej woni można nie tylko skutecznie się pozbyć, a nawet sprawić, że w ogóle się nie pojawi\nWysłany: Sob 22:09, 21 Lip 2007 Temat postu:\nAntyperspiranty to jest to!\nKlasyczne dezodoranty neutralizują zapach potu. Ich zadaniem jest również pochłanianie nadmiaru wilgoci. To jednak za mało. Od skutecznego produktu przeciwko poceniu oczekujemy obecnie znacznie więcej - i dostajemy to! Są przecież antyperspiranty, które hamują aktywność gruczołów potowych, zmniejszając wydzielanie potu. Dobry antyperspirant ma jeszcze jedną zaletę - pielęgnuje i nawilża okolice pach, można go zazwyczaj używać bezpośrednio po depilacji. Chociaż wiekszość tych kosmetyków obiecuje długotrwałą ochronę, warto powtarzać aplikację co parę godzin. Zarówno dezodoranty, jak antyperspiranty nakładamy wyłącznie na świeżo umytą i osuszoną skórę.\nDepilacja to konieczność\nW upalne dni dokładna depilacja jest nie tylko warunkiem dobrego wyglądu, ale przede wszystkim sprawą higieny. Żaden dezodorant nie pomoże, jeśli skóra pod pachami nie będzie gładka! Jeśli używasz klasycznej maszynki do golenia, zwróć uwagę, żeby nie dociskać jej zbyt mocno, w przeciwnym razie możesz uszkodzić delikatną skórę i spowodować podrażnienia. Zwolenniczki depilacji środkami chemicznymi (np. piankami) powinny obserwować, czy nie pojawiają się zaczerwienienia, wysuszenie lub złuszczanie skóry - w takich przypadkach trzeba zmienić sposób depilacji.\nWysłany: Sob 22:10, 21 Lip 2007 Temat postu:\nGdy jest gorąco, twarz zaczyna błyszczeć. Dotyczy to nie tylko cery przetłuszczającej się, ale prawie każdej. Niezastąpione są wtedy bibułki matujące (np. Dermika). Jeśli nie masz ich pod ręką, użyj zwykłej chusteczki higienicznej - przykładaj do policzków, nosa i brody. Nie trzyj! Szybkie odświeżenie i ochłodę daje woda termalna w sprayu (np. Iwostin, La Roche-Posay). Można nią spryskiwać twarz tak często jak lubisz, bez obawy zniszczenia makijażu. Do dłoni i ciała można też użyć chusteczek odświeżających nasączonych lekkim balsamem (np. Cleanic).\nLekko, radośnie, kwiatowo\nTak pachnie latem kobieta! Zrezygnuj z cięższych perfum, nawet gdy są ulubione. Możesz użyć ich odrobinę jedynie wieczorem. W ciągu dnia odpowiednia będzie świeża woda toaletowa z energetyzującymi nutami owocowymi - jabłka, limonki, melona i czarnej porzeczki, lub kwiatowymi - konwalii, jaśminu i peonii.\nDrogerię najlepiej odwiedzać rano, nie używaj tego dnia żadnych kosmetyków zapachowych.\nNie testuj więcej niż dwa, trzy zapachy - większej ilości woni twój nos po prostu nie odróżni.\nSpryskaj nadgarstek, odczekaj pół godziny i sprawdź, czy zapach wciąż ci się podoba.\nNie kupuj wody takiej jak koleżanka, na jej skórze kosmetyk może pachnieć inaczej.