Ściągnij wersję do druku!\nPodrzuceni "mistrzowie" - tekst interwencyjny nr 21\nMoja reakcja na artykuł Magdaleny Wicherkiewicz.\n"Warsztat Formy Filmowej. Od fotografii poszukującej do medializmu i postawy analitycznej", KRESY nr 49, 1/2002.\nSądziłem do tej pory, że wszelkie poszerzanie i dopełnianie wiedzy przez historyków sztuki o dokonaniach toruńskiej grupy fotograficznej Zero-61 oraz łódzkiego multimedialnego "Warsztatu" powinno być dla współtwórcy tych ugrupowań należytą satysfakcją. Tak jednak nie jest, czego dowodem jest artykuł M. Wicherkiewicz zawierający wiele nieścisłości, uproszczeń, niechlujstwa warsztatowego i chyba sporo złej woli. W związku z tym tekst Pani kustosz stał się dla mnie ponurym przeżyciem, ponieważ wprowadza do historii sztuki nikomu niepotrzebny zamęt i dezorientację. Moje wątpliwości są tym bardziej uzasadnione, że mamy do czynienia z artykułem "specjalistki" pracującej w "dziale fotografii i technik wizualnych" pod kierownictwem mgr K. Jureckiego. Te historyczne braki i uproszczenia budzą szczególny niepokój, ponieważ autorka ma do dyspozycji w Muzeum najpoważniejszy zbiór materiałów i oryginalnych prac artystów związanych z łódzkim Warsztatem. Przerażają mnie te daleko idące insynuacje w postaci podrzuconych nam wyimaginowanych "mistrzów". Nie mogę pojąć intencji autorki tego haniebnego tekstu - w imię czego to robi? Przecież tym bogatsza będzie nasza kultura, im więcej będzie oryginalnych zjawisk na jej polu. Ciekawe jak zareagują na ten artykuł sami "mistrzowie" - Z. Dłubak, I. Pierzgalski i W. Hudon? Przecież to są nasi partnerzy artystyczni. Ich i nasza praca wzajemnie się uzupełniają, stanowiąc istotny fragment pejzażu sztuki polskiej lat siedemdziesiątych. Nawet współpracujący wtedy z Z. Dłubakiem młody W. Bruszewski podejmował na własną rękę zupełnie inne problemy artystyczne niż, jak chce p. Wicherkiewicz, jego mistrz. To są dwa różne charaktery i temperamenty twórcze, o czym powinna wiedzieć zbyt pewna siebie i nonszalancko traktująca fakty autorka omawianego tekstu. Wielokrotnie na ten temat zabierałem głos w tak zwanych "tekstach interwencyjnych" np. " O czystość źródeł...", czy w tekstach własnych, uwydatniając różnice jakie wystąpiły w światopoglądzie artystycznym Z. Dłubaka, a naszym - warsztatowym. Dla nas nie do przyjęcia była tradycja sztuki materialistycznej (marksistowskiej), której wyznawcą był nasz domniemany "mistrz" - w tej kwestii, przynajmniej ja, byłem na pewno kontrpartnerem. Moje teksty pod tytułem "Fotografia", "Fotografia astralna" i "Czeluście" z lat siedemdziesiątych, jednoznacznie dyskutują z pojęciem obiektywizmu lansowanym przez Z. Dłubaka. Równie wydatnie uwzględnia tę różnicę światopoglądową obszerny artykuł pod tytułem "Proces kształtowania się polskiej neoawangardy, FOTOGRAFIA - FILM 1947 do 1971" zamieszczony między innymi w katalogu - gazecie grupy Zero-61, wydanym z okazji rocznicowej wystawy na przełomie 1986 i 1987 roku w toruńskim Muzeum Okręgowym. Ten mój kluczowy materiał ma też swoje miejsce w krakowskim kwartalniku "Pismo" z 1988 roku. Ciekawe, dlaczego powyższego tekstu, który dość precyzyjnie wyjaśnia jak wyglądały nasze relacje z artystami i krytykami, nie bierze pod uwagę M. Wicherkiewicz? Moim zdaniem na sposób i metodę pracy w "Warsztacie" miał niewątpliwie duży wpływ prof. Bolesław Lewicki, szef Katedry Teorii i Historii Filmu. Na jego ekscentrycznych, żywych zajęciach, jeszcze w latach sześćdziesiątych, analizowaliśmy w Szkole Filmowej różne struktury montażowe, sporządzając wizualne partytury na papierze. To on, od 1966 roku podrzucał nam historyczne i aktualne lektury, uwzględniając w szerokim pojęciu rozwój myśli filmowej i fotograficznej. Dzięki niemu poznaliśmy pisma m. in. K. Irzykowskiego, R. Arnheima, H. Van Lira, J.Epsteina, A. Helman, A. Jackiewicza, R. Maya, C. Levi-Straussa, R. Jacobsona, R. Ingardena, E. Morina, A. Schaffa, H. Marshalla Mc Luhana, R. Barthesa, Ch. Metza.... Wydana w Polsce (1963 rok) książka "Film i rzeczywistość A. Bazina, była naszą obowiązkową lekturą, a rozdział "Ontologia i język" znaliśmy wyjątkowo dokładnie (fragmenty cytuje W. Bruszewski w katalogu toruńskiej wystawy "Kuźnia" w 1969 roku). Nas jednak już bardziej interesowały poglądy jego następców - R. Barthesa i Ch. Metza. W tych wielu lekturach odkryliśmy bardzo wcześnie, że dla badaczy fotografii lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych - FOTOGRAFIA jest formą samej realności. Na fotografii - jak mówi w swych tekstach amerykańska awangardzistka z lat czterdziestych Maya Deren - "obiekt stwarza własny obraz przez wypromieniowanie swego światła na światłoczuły negatyw. Udział człowieka w tym procesie zostaje wykluczony. Stąd rodzi się autorytet realności obrazu fotograficznego". Ten "materialistyczny" pogląd powielany przez A. Bazina relatywizują w latach sześćdziesiątych R. Barthes i Ch. Metz. Ich nowy stosunek do "rzeczywistości fotograficznej" przyjmują już całkowicie świadomie pod koniec lat sześćdziesiątych, przyszli "warsztatowcy". Najmłodszy z nas Paweł Kwiek przeprowadza nawet na ten temat swoiste badania z grupą uczestników ćwiczeń warsztatowych w czasie Akcji "Warsztat" w Muzeum Sztuki (1973 rok). Relacja subiektywnego z obiektywnym jest koronnym tematem przerabianym przez nas na początku lat siedemdziesiątych, zarówno w tekstach jak i pracach praktycznych. Podobnie myśli wyśmienicie przygotowany teoretycznie Jan Świdziński z Warszawy. Od 1971 roku nawiązujemy z nim bardzo ścisłą współpracę, zapraszając go do wielu inicjowanych przez nas akcji artystycznych. Świdziński pisze w 1974 roku precyzyjny tekst pod tytułem "Model kina", o istocie "warsztatowych" działań filmowych. Tylko on potrafił w tym czasie w Polsce zanalizować nasze filmy w kontekście tego, co zdarzyło się w tej materii na Zachodzie. Znalazł wiele różnic i umiał je uwydatnić. Tekst opublikowany jest w zeszycie teoretycznym WARSZTAT, nr 7- wydanym przez Katedrę Teorii i Historii Filmu PWSFTV i T, 1975 rok. Dziwne, czemu M. Wicherkiewicz nie uwzględnia w swoim artykule tych innych kontaktów, z których rodziło się nasze ogólne pojęcie o sztuce, jak np. współpracy z F. i S. Themersonami, J. Kurkiem, J. Patkowskim, G. Kwiatkowskim, S. Morawskim, E. Rudnikiem, B. Schaefferem, K. Sosnowskim, W. Chyłą, A. Pawłowskim, T. Pawłowskim, Z. Kulik, A. Mroczkiem, Przem. Kwiekiem, J. S. Wojciechowskim, A. Partumem, Z. Warpechowskim, R. Winiarskim, J. Beresiem, natomiast naszymi zagranicznymi partnerami byli m.in. M. Le Grice, R. Demarco, B. i W. Hein, J. Glusberg,T. Iimura, P. Weibel, V. Export, L. Beke, W. Raban, P. Sharits, D. Curtis, G. Schraenen, G. i E. Jappe, P. Rubin, D. Maurer, G. Bódy, M. Abramović, J. Valoch, F. M. Neusüss i wielu innych, których już nie sposób wymieniać... Wiedzę o sztuce i kulturze uzupełniały wspaniałe wtedy książki z włoskiego Centro Di, które otrzymywaliśmy w drodze wymiany za nasze zeszyty teoretyczne. Był cały skomplikowany układ międzynarodowych kontaktów, prowadzony przez nas dzięki uruchomionej na początku lat siedemdziesiątych Sztuce Poczty. Z powyższego tekstu jednoznacznie wynika, że nasza wiedza i ogólna orientacja składała się z bardzo wielu wątków. Grupa "Warsztat" miała charakter otwarty - naczelnym hasłem była komunikacja międzyludzka i wymiana myśli. Przez kontakty prywatne udało nam się wyjrzeć za socjalistyczny mur, tak więc Sztuka Poczty była dla nas jedyną szansą eksplikowania naszych idei zawartych w pracach, dokumentacjach, fotografiach, tekstach, filmach i kasetach video. Na zadane sobie koronne pytanie - skąd nagle w toruńskiej grupie fotograficznej Zero-61 i w łódzkim "Warsztacie" pojawiło się racjonalistyczne podejście do sztuki? - autorka omawianego tekstu nie odnajduje w latach sześćdziesiątych takich gestów, a w naszej łódzkiej działalności wywodzi je z wpływu konceptualizmu, nowoczesnych teorii kina - czyli z filmu strukturalnego New American Cinema i kina rozszerzonego. Nic podobnego! Jej teza jest z gruntu fałszywa. Wbrew pozorom racjonalna praktyka nadrealistyczna i neodadaistyczna pojawia się już w latach sześćdziesiątych, zwłaszcza w multimedialnym stowarzyszeniu artystycznym "Krąg" miała swoich wielu wyznawców. Należy w tym miejscu przypomnieć, że moje pierwsze prace, z którymi wybrałem się na egzamin do Szkoły Filmowej, a był to rok 1958 / 1959 -"Stopy" 1959, "Morze" 1959, malarskie luksografie ( "Karmin", "Labirynt", "Las", wszystkie z 1958 roku), oraz fotomontaż "Pijak" 1959, a nade wszystko pierwszy obiekt fotograficzny "Durszlak" 1960 - mają znamiona prac neodadaistycznych. Filmy z 1962 roku L. Oczkowskiego "Śmierć Andersena" i mój precyzyjnie skonstruowany kolaż filmowy "6000000" posiadają metaforyczną strukturę prac surrealistyczno - dadaistycznych. Ważna jest też z tego czasu wczesna syntetyczna twórczość fotograficzna W. Wojczulanisa, która bliska była fotografii amerykańskiej - np. E. Westona (motyw przekrojonej kapusty). Chciałbym zaznaczyć, że studiowaliśmy wspólnie amerykańską encyklopedię fotograficzną P. Pollocka z 1958 roku, znajdującą się w gabinecie sztuki Biblioteki Uniwersyteckiej. Tekst M. Wicherkiewicz obnaża jej nikłą orientację w naszych pierwszych gestach artystycznych. Przecież przy wykazaniu minimalnej chęci mogła tę wiedzę otrzymać, kontaktując się bezpośrednio z członkami obu grup. Dziwię się, że będąc kustoszem Muzeum Sztuki, nie dotarła do wielu materiałów archiwalnych, które się znajdują w tej placówce. Innym istotnym gestem natury racjonalnej są tak zwane ODNIESIENIA, które wystąpiły po raz pierwszy w mojej pracy pod tytułem "Kowal" z 1962 roku - jest to wizerunek człuchowskiego kowala wmontowany mechanicznie w duży obraz fotograficzny jego spracowanej dłoni. Praca ta znajduje się w toruńskich zbiorach muzealnych, ale jest też reprodukowana w książce J. Garzteckiego "Trzecie Oko" z 1975 roku wydanej w Krakowie. Jednak właściwe ODNIESIENIA występują później, na dużej jubileuszowej wystawie grupy Zero - 61 eksponowanej na dziedzińcu Collegium Minus. Wtedy to zestawiliśmy w plenerze nasze prace z elementami środowiska naturalnego. Ten racjonalistyczny problem odnotowuje dwóch warszawskich recenzentów tej wystawy - Juliusz Garztecki w tygodniku "Kultura", nr 9 i B. Łopieński w miesięczniku "Fotografia" nr 8, ( 1966 rok ). Dokładniej ten gest opisuję w "sprawozdaniu z dojrzewania" zamieszczonym w książce "Dekada 1980 - 1990" wydanej przez koszalińskie "Moje Archiwum" w 1990 roku. Omawiam go w tekście "Instalacje" zamieszczonym w zeszycie Centrum Sztuki - Orońsko, t. VII - 1994/99 pod tytułem "Sztuka instalacji". Wygląda na to, że autorka nie zna tych materiałów. ODNIESIENIA pojawiają się jeszcze raz w 1966 roku w innej formie na multimedialnej wystawie - zdarzeniu stowarzyszenia "Krąg" w toruńskim Dworze Artusa. Zderzyliśmy wtedy wypożyczone z Zakładu Nauki o Ziemi różnego rodzaju " kurioza przyrodnicze" np. ciele dwugłowe, wypchane ptaki, człowiecze i zwierzęce szkielety oraz wielki kręg wieloryba, z naszymi pracami umieszczonymi w czeluści znikomo oświetlonej galerii. Następne gesty neodadaistyczne występują obficie na drugiej wystawie "Kręgu" w Muzeum Okręgowym (Toruń, 1977 rok). W tym wypadku najbardziej dyskutowana jest fikcyjna postać Józefa Korbieli, który eksponuje min. obiekt pod tytułem " Dama z naszyjnikiem", "Epitafium Jana Gnata" oraz pastisze, doskonale wykonanych typowych prac uniwersyteckich, profesorów B. Kierzkowskiego, S. Kościeleckiego i M. Wiśniewskiego. Również fotografie J. Wardaka i A. Różyckiego grawitują w kierunku nadrealizmu. A szczególnie film A. Różyckiego z 1965 roku pod tytułem " Na wspomnieniach fali", składający się z rytmicznie zmontowanych układów przedwojennych pocztówek w relacji do starej piosenki " Cóż bez miłości wart jest świat...". W tych nastrojach dobrze czują się później również A. Mikołajczyk i M. Kokot. Tak więc, krytyczna postawa ironiczna czy sarkastyczna występuje w wielu pracach "zerowców" już od początku zawiązania grupy. W 1967 roku, jeszcze przed "Wystawą Subiektywną" w Krakowie, mnie osobiście interesuje PROBLEM PODWÓJNOŚCI - zestawień świata realnego z pozornym, w lustrzanych odbiciach, różnych interaktywnych obiektach, filmach i zdjęciach trickowych, które realizowałem w Szkole Filmowej. Z tej tendencji wywodzi się okazały obiekt fotograficzny "Koło rowerowe" z 1969 roku, który jest już pracą tautologiczną. Zestawiam w niej prawdziwe białe koło rowerowe z obrazem luksograficznym tego przedmiotu. W tym czasie postawę badawczą ujawniają jeszcze inne fotografie, np. "10 pól ostrości" 1969, "4 pola ostrości" 1969. Analityczny charakter ma również pierwszy film Warsztatu Formy Filmowej pt. " Rynek" zrealizowany z kolegami T. Junakiem i R. Meissnerem w 1970 roku na Czerwonym Rynku w Łodzi oraz realizacja przestrzenna "Ucho" W. Bruszewskiego z 1971 roku eksponowana na wystawie "Fotografów Poszukujących" w warszawskiej Galerii Współczesnej. Podobne próby podejmują również w swej twórczości A. Mikołajczyk i Paweł Kwiek. Pod koniec lat sześćdziesiątych, jeszcze przed powstaniem Warsztatu Formy Filmowej, odkrywamy wspólnie - w pracowni animacji filmowej doc. J. Kotowskiego - prekursorów fotograficznych ciągów analitycznych - pasjonował nas głównie E. Muybridge, T. Eatkins, E-J. Marey i włoscy futuryści... W ich stylistykę i problemy zagłębił się najwyraźniej Z. Rybczyński, jego graficzne partytury i skomplikowane realizacje filmowe wzbudziły powszechny zachwyt. Osobne miejsce w "Warsztacie" zajmował najmłodszy z nas Paweł Kwiek, który podjął operatorską współpracę ze studentami Akademii Warszawskiej. Zespół ten pracował nad twórczym rozwinięciem koncepcji przestrzennej prof. O. Hansena, a stanowili go min. J. S. Wojciechowski, Z. Kulik, Przemysław Kwiek, K. Zarębski... Ich wspólne prace filmowe, analizujące interesującą ideę Formy Otwartej, prezentowane były w Szkole Filmowej podczas mityngu artystycznego "Ósme Kino" w 1971 roku i rok później w Zakopanem na Przeglądzie Filmów o Sztuce. Pierwsze lata siedemdziesiąte przynoszą wyjątkową erupcję aktywności artystycznej studentów i absolwentów szkół wyższych, manifestowanej w Nowej Rudzie, gdzie w 1971 roku poznajemy J. Świdzińskiego zapraszając go natychmiast do Łodzi na jesienne "Ósme Kino". Zaczynamy jeździć z naszymi filmami i zestawami fotograficznymi po wielu krajowych galeriach o profilu autorskim. Odwiedzamy kilka miast - Kraków, Wrocław, Gdańsk, Lublin, Poznań, Warszawę, Toruń, Elbląg, gdzie organizujemy własnym sumptem, razem z G. Kwiatkowskim, wielki międzynarodowy przegląd "kina rozszerzonego" pod nazwą KINO - LABORATORIUM 1973 w Galerii EL jako V Biennale Sztuki. Nasze "Ósme Kino" przeciwstawiamy lansowanemu przez oficjalną krytykę filmową i państwową kinematografię zespołowi młodych realizatorów spod znaku "Trzecie Kino", które reprezentowali wtedy laureaci oficjalnych festiwali - dokumentaliści T. Zygadło, G. Królikiewicz, K. Kieślowski... Mamy zwolenników w redakcji krakowskiego tygodnika "Student", gdzie udaje nam się zamieścić dwa interwencyjne teksty - wspólny pt. "Oświadczenie" i mój "Paszkwil na Kinematografię". Redaktorzy K. Miklaszewski, T. Nyczek i M. Szybist sprzyjają nam i popierają w swoich tekstach nasze idee i interwencyjne akcje na państwowych fetach festiwalowych w Gdańsku, Łagowie i Zakopanem. Swymi bezpardonowymi interwencjami kompromitujemy twórców filmu "Dzięcioł" J. Gruzę i KTT oraz - przy innej okazji - K. Zanussiego, A. Konica, B. Porębę, J. Nasfetera, S. Chęcińskiego i wielu innych popularnych luminarzy naszej sztuki filmowej. W czasie tych wielu akcji pojawia się spora różnica zdań. "Nasze kino" zdecydowanie rezygnuje z chęci komercyjnych i politycznych, ma być odkrywaniem autentycznej rzeczywistości, różnych mechanizmów, które mają na nią wpływ. Odchodzimy zdecydowanie od artystowskich "operacji na realności" w romantycznym stylu T. Kantora. Wchodzimy naszą pracą w naturalne środowisko miejskie, tak jak to się dzieje podczas akcji zatytułowanej "Wyprzedaż mebli" w 1971 roku na łódzkim Czerwonym Rynku. W jesienny poranek różne sprzęty po mojej ciotce pozwalamy sprzedawać podstawionemu sprzedawcy p. W. Antczkowi po absurdalnie niskich cenach. Olbrzymie stoisko z szafami, lustrami, kanapami, puszkami z UNRY, starymi książkami jest oblegane przez gapiów i kupujących. Punktualnie o godzinie 12 - tej sprzedawca znika. Okazało się po paru minutach, że wszystko co pozostało po ciotce J. Konarzewskiej momentalnie rozkradziono, pozostała tylko podpalona przez jakiegoś chuligana stara kanapa. Obserwujemy zachowania innych ludzi, rozmawiamy i dyskutujemy z nimi, czasem kiedy trzeba interweniujemy - jesteśmy ich ciekawi, testujemy swoje schematyczne odruchy i przyzwyczajenia. Oddajemy pole sztuki innym ludziom, wzniecając akcję wspólnej deklamacji na ul. Piotrkowskiej "Ody do młodości" A. Mickiewicza - metodą słowo po słowie - przez przypadkowo napotkanych przechodniów. W czasie Akcji "Warsztat" w Muzeum Sztuki przeprowadzamy chyba pierwszą na świecie artystyczną transmisję telewizyjną w pejzażu miejskim. Trzy udźwiękowione obrazy telewizyjne, przesyłamy przy pomocy szkolnego wozu telewizyjnego przez, 12 godzin - z mieszkania prywatnego, warsztatu stolarskiego i skrzyżowania ulic - do sali muzealnej. Wcześniej w miejskim dzienniku ogłaszamy powszechny "konkurs na podpis artystyczny", który cieszy się olbrzymim zainteresowaniem. Organizujemy więc wystawę nadesłanych prac w Muzeum Sztuki i przydzielamy cenne nagrody książkowe. Innym razem P. Kwiek inicjuje w prowincjonalnych ośrodkach pod Łodzią akcje realizacji etiud filmowych przez młodzież szkolną. Całą grupą występujemy w różnych miastach z łódzkim teatrem emerytów Pana E. Kowalskiego. Stajemy się jego gorącymi wyznawcami, wystawiając jego dzieło pt. "Kariera i śmierć Adolfa Hitlera" w szkolnym teatrze i w Muzeum Sztuki w czasie wspominanej już wcześniej "Akcji Warsztat". Tuż przed niespodziewaną śmiercią poświęcamy w imię uszanowania specjalny film naszemu "profesorowi" W. Antczakowi pt. "Reinkarnacja" w 1974 roku. Dzięki współpracy z wieloma niekoniecznie profesjonalnie wykształconymi artystami i gruntownie opanowanej technice udaje się nam wielokrotnie wejść na nowe tereny kreacyjne, nieprzewidziane wcześniej przez naszą wyobraźnię . Jej próby przekraczania dla każdego z nas były największą artystyczną satysfakcją. W imię preferowanego przez nas samokształcenia na terenie Szkoły Filmowej organizujemy ogólnopolskie sesje i konferencje semiologiczne. Wydajemy własne zeszyty teoretyczne i analizujemy wspólnie wiele archiwalnych filmów z pierwszej awangardy francuskiej, niemieckiej i rosyjskiej. Studiujemy figury montażowe w filmach "szkoły radzieckiej" D. Wiertowa, S. Eisensteina i W. Pudowkina. Jeździmy do Wrocławia na spektakle J. Grotowskiego. Odkrywamy w archiwum jedyny zachowany przedwojenny film F. i S. Themersonów "Przygoda człowieka poczciwego" z 1937 roku, który prezentujemy na elbląskim międzynarodowym przeglądzie KINO - LABORATORIUM wraz z wyjątkowym dla nas filmem "Owoc granatu" w reżyserii - okrutnie prześladowanego w tym czasie przez władzę radziecką - bliskiego nam twórcę "kina osobnego" S. Paradżanowa. Prezentujemy nasze dyskusyjne etiudy w moskiewskiej i enerdowskiej szkole filmowej, kontaktujemy się systematycznie z filmowcami węgierskimi, w wyniku czego nawiązujemy nowe interesujące kontakty z młodymi realizatorami tzw. obozu socjalistycznego. W czasie pobytu w Łodzi odkrywa "Warsztat" i szef galerii w Edynburgu R. Demarco, zapraszając nas na wielki festiwal sztuki jako uczestników dużej prezentacji polskiej zatytułowanej ATELIER 72. Tam po raz pierwszy konfrontujemy nasze prace z artystami polskimi i awangardą całego świata. W tym "galopie artystycznym" nie widzę jakiejkolwiek roli dla statecznego Z. Dłubaka i innych podrzucanych nam mistrzów, raczej bliżej nas jest J. Świdziński, który z nami odbywa podróże po Europie, prezentując naszą twórczość w Amsterdamie, Padwie i Antwerpii. W kontekście artykułu M. Wicherkiewicz moja postać rysuje się wyjątkowo dwuznacznie. W momencie zakładania Warsztatu Formy Filmowej mam 31 lat. Jestem absolwentem dwóch wyższych uczelni. Pracuję jako nauczyciel akademicki w Szkole Filmowej i Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Mam za sobą ok. 12 lat "pracy w sztuce", wystawiając aktywnie na wielu ekspozycjach w kraju i za granicą prezentując, od 1959 roku swoje filmy, fotografie i prace plastyczne. Natomiast z tekstu omawianego przeze mnie artykułu wynika, że jestem jakimś niezdecydowanym i zdezorientowanym debiutantem, który nie może obejść się bez "mistrzów". To jakby ktoś dał mi w twarz, chcąc mnie tym gestem za coś upokorzyć i zdezawuować całą moją przeszło czterdziestoletnią praktykę artystyczną. Zastanawiam się tylko dlaczego robi to ta młoda niedoświadczona osoba, która - jak wynika z jej pobieżnie zredagowanego tekstu - do tego ataku się kompletnie nie przygotowała. Zwykła głupota ludzka nie wchodzi chyba w rachubę, bo byłoby to wszystko zbyt proste...\nJózef Robakowski, 2002\nKomentarz do podrozdziału ZRÓDŁA, str.212\nMoim zdaniem - pierwszą część dyskusyjnego tekstu powinien zanalizować osobnym omówieniem prof. dr hab. R. W. Kluszczyński, bowiem o jego koncepcji tej wielkiej historycznej ekspozycji "Warsztatu" tam jest mowa. Przypomnę tylko, że miała ona miejsce w warszawskim CSW latem 2000 roku. Mnie natomiast interesuje druga część tego tekstu od podrozdziału "Zródła" dotycząca "podrzuconych nam mistrzów".\n1. Nie było "zachodniego" wpływu filmu strukturalnego na początkową pracę Warsztatu Formy Filmowej.\n2. Nie istniała żadna relacja naszego zespołu do filmowców reprezentujących tzw. New American Cinema.\n3. "Kino rozszerzone" tak - było przez nas uprawiane od samego początku, bowiem działania multimedialne należą do tradycji neodadaistycznej, która nam była bliska.\n4. Do Warsztatu Formy Filmowej należało tylko czterech byłych członków grupy Zero - 61, tym samym nie stanowili oni większości zespołu łódzkiego.\n5. Sporo prac "warsztatowców" charakteryzowało się metaforycznym podejściem do filmu np. "Collage", "Inwentaryzacja", "Po człowieku", "Obszar", "Klaskacz", "Reinkarnacja", "Film"...\n6. Ironia i sarkazm pojawiały się nie tylko w działalności toruńskiej grupy Zero - 61, również grupa łódzka celowała w tym względzie - organizując różnego rodzaju prześmiewcze interwencyjne akcje w kraju i poza jego granicami.\n7. Tak, elementy ludyczne były immanentną cechą obydwóch zespołów.\n8. Postawa "neodadaistyczna" przyjęta była przez wszystkich realizatorów filmów i akcji "Warsztatu".\n9. W latach pięćdziesiątych i na początku lat sześćdziesiątych najbardziej charakterystyczną cechą stylistyczną polskiego filmu animowanego, filmu eksperymentalnego, plakatu, typografii, grafiki, baletu, literatury, teatru, kabaretu i sztuki użytkowej była surrealistyczno - dadaistyczna groteska traktowana przez ówczesnych twórców jako akt samoobrony niezależności twórczej.\n10. Książka U. Czartoryskiej "Przygody plastyczne fotografii" wydana w 1965 roku, a nie jak podaje M. Wicherkiewicz w 1966 roku, nie miała żadnego bezpośredniego wpływu na kształtowanie się naszej świadomości artystycznej. Była jedynie potwierdzeniem naszych już wcześniej uświadomionych gestów artystycznych.\n11. Na ostatnią zainscenizowaną przez nas w 1969 roku "przestrzeń mentalną" w toruńskiej KUŹNI nie miały żadnego wpływu instalowane w tradycyjnych galeriach, "estetyzujące" i tylko fotograficzne - aranżacje przestrzenne Z. Dłubaka.\n12. "Fotografowie poszukujący", - to tytuł wystawy warszawskiej z 1971 roku, natomiast autorce tekstu chodzi zapewne o krakowską wystawę "Fotografia subiektywna" z 1968 roku. Mylenie tych dwóch kluczowych wystaw fotograficznych świadczy o nikłej wiedzy historycznej M. Wicherkiewicz.\n13. W "kuźni" nie zastosowaliśmy tym razem żadnego "przedłużenia". Liczne obiekty i fotografie były eksponowane absolutnie osobno, kontrapunktowo do zastanej naturalnej przestrzeni.\n14. Nie studiowałem w łódzkiej uczelni na Wydziale Reżyserii Filmowej.\n15. Warsztat Formy Filmowej "TREŚĆ" powstał w maju 1970 roku w pracowni doc. J. Kotowskiego, a nie pod koniec 1970 roku jak sugeruje autorka bałamutnego tekstu.\nKomentarz do drugiego podrozdziału pt. FOTOGRAFIA W WARSZTACIE, str.213\n16. Nie poszukiwałem "języka sztuki", który dla dobra sztuki nie może istnieć.\n17. "Warsztatowcy" nigdy nie porzucili na zawsze odniesień symbolicznych.\n18. Prawie we wszystkich naszych tekstach i wypowiedziach telewizyjnych dotyczących pracy łódzkiego zespołu do tej pory podkreślamy olbrzymi wpływ idei konstruktywistycznych na naszą postawę i światopogląd artystyczny. W moim przypadku multimedialna kolekcja prywatnej Galerii Wymiany jest przedłużeniem bezinteresownego zbioru grupy "a.r." Na przykład R. Waśko, inicjator I "Konstrukcji w Procesie", zawsze powoływał się na tradycje działań łódzkich konstruktywistów. Obecna nasza wspólna inicjatywa przyznawania dorocznej nagrody imienia K. Kobro jest wyrazem hołdu żyjących artystów dla wybitnej rzeźbiarki. Ostatecznym potwierdzeniem są nasze filmy o sztuce z lat siedemdziesiątych i tworzone obecnie programy telewizyjne o "konstruktywizmie polskim", W. Strzemińskim, W. Szpakowskim, K. Kobro i H. Stażewskim.\n19. J. Zagrodzki, który jest absolwentem toruńskiego UMK, odegrał w naszym środowisku artystycznym lat siedemdziesiątych wielką rolę jako kustosz Muzeum Sztuki, inicjator wielu wystaw i spotkań w jego autorskiej Galerii "Ślad" przy Stowarzyszeniu Twórców Kultury. Autor wielu istotnych tekstów propagujących idee konstruktywizmu, "odkrywca niekończącej się linii" W. Szpakowskiego. Wreszcie twórca świetnej książki o K. Kobro, scenarzysta i współrealizator wielu naszych filmów o sztuce współczesnej oraz wykładowca historii sztuki w Szkole Filmowej.\n20. Śmieszna dla mnie jest sugestia w omawianym tekście, że byłem słuchaczem młodszego ode mnie wtedy jeszcze magistra Janusza Zagrodzkiego na wykładach historii sztuki w Szkole Filmowej, co świadczy o braku orientacji i konkretnej wiedzy historycznej M. Wicherkiewicz.\n21. Z. Dłubak był od momentu poznania go na "wystawie subiektywnej" naszym partnerem artystycznym. Jako nauczyciel akademicki spotykał się często z nami prywatnie bez tzw. dystansu profesorskiego, co nam się bardzo w nim podobało. Był też, szanowanym przez nas, dobrym organizatorem, chociaż nie mogliśmy mu wybaczyć tytułu wystawy krakowskiej - jako, że termin "fotografia subiektywna" był już od dawna upowszechnionym na całym świecie działem O. Steinerta z Essen.\n22. Faktycznie w ekspozycji "Warsztatu" brał udział współpracujący już wcześniej z nami Z. Dłubak, ale co ma wspólnego jego poetycki cykl pt. "Ocean" z fotografią analityczną?\n23. Niestety, nie odnajduję w realizacjach "warsztatowców" refleksji nad językiem "podpowiedzianych" przez dokonania Z. Dłubaka.\n24. W multimedialnych artystycznych przedsięwzięciach naszego zespołu brało udział wielu wybitnych twórców naszej kultury, wymienię tylko prof. S. Morawskiego, J. Świdzińskiego, prof. T. Pawłowskiego, J. Patkowskiego, G. Kwiatkowskiego, K. Sosnowskiego, A. Partuma, J. Boguckiego, R. Winiarskiego i wielu innych...\n25. W.Bruszewski był w bliskim kontakcie z Z. Dłubakiem, który był jego opiekunem pracy magisterskiej, niewątpliwie dobrze się rozumieli często współpracując ze sobą, ale nie widzę z tego powodu żadnej zależności artystycznej - to są dwaj osobni twórcy.\n26. Zapewniam, że nikt w Warsztacie Formy Filmowej nie "eksponował" ziarna fotograficznego jako problemu artystycznego, to jakaś bzdurna sugestia.\n27. Sam pisałem wstęp do katalogu dużej jubileuszowej wystawy studenckiej organizowanej przez nasz Zakład Fotografii na 25-lecie Szkoły Filmowej w miejscowym salonie BWA w 1973 roku. Tekst ten analizuje lansowane przez nas pojęcie "fotografii filmowej", której specyfika polegała na tzw. fotografii narracyjnej, budowaniu często skomplikowanych ciągów montażowych. Te "składanki" robione przez nas i studentów wynikające ze specyfiki uczelni filmowej, znacznie wyprzedzają wszystko to, co później nazwano narracją w fotografii.\n28. Różnego typu zapisami lub notacjami zarówno w fotografii, filmie lub w pracach video zajmowali się chyba wszyscy realizatorzy "Warsztatu".\n29. Niewiele nas łączyło z pracą artystyczną I. Pierzgalskiego, choć uchodził on wtedy za wybitnego twórcę. Wystawiał dzięki poparciu dyrektora Muzeum Sztuki R. Stanisławskiego na wielu światowych wystawach fotografii. Muszę jednak w tym miejscu stwierdzić dla równowagi, że nasze oryginalne fotografie i foto - obiekty miały również w latach siedemdziesiątych wyśmienity kurs w całej Europie. Wykaz tych ekspozycji znajduje się w naszej książce "Żywa Galeria" z 2000 roku, którą dla przyzwoitości powinna bardzo dokładnie przestudiować Pani kurator. Sympatyzowaliśmy raczej z bratem Andrzejem Pierzgalskim, który jako artysta konceptualny prowadził swoją unikalną łódzką galerię A4 w miejscowym BWA na ul. Piotrkowskiej 86.\n30. Moja przestrzenna praca, składająca się ze swobodnie wiszących na sznurach pasów fotograficznych, eksponowana w Zamku Ujazdowskim w czasie historycznej wystawy "Warsztatu" w 2000 roku jest na pewno INSTALACJĄ, a nie OBIEKTEM jak to twierdzi M. Wicherkiewicz.\n31. Tak, R. Waśko ukończył przed Szkołą Filmową, jeżeli się nie mylę, Technikum Budowlane w Nysie i chyba w związku z tym faktem uwielbiał posługiwać się w swych pracach hipotetycznym rysunkiem technicznym.\nKomentarz do podrozdziału FILM I WIDEO, str.215\n32. Jeszcze raz stwierdzam, że nikogo z nas nie pasjonowało ziarno na taśmie filmowej!\n33. Nasze akcje artystyczne i interwencje nie miały nic wspólnego z happeningami A. Kaprowa czy W. Vostella, przypominały raczej odległe wystąpienia sytuacjonistów europejskich.\n34. Na zakończenie mojego tekstu śmiem autorytatywnie stwierdzić, że zapis jazdy na rowerze w warszawskim studiu TVP W. Bruszewskiego nie miał nic wspólnego z fizyczną wytrzymałością ciała ludzkiego...\nKomentarz do podrozdziału ZAKOŃCZENIE, str.216\n35. Na zakończenie mojego obszernego wywodu bardzo poważna sprawa. Autorka tekstu "Warsztat Formy Filmowej..." w ostatniej części materiału, omawiając "problem władzy" i nasze "uwikłanie" w kontekst polityczny, wykazuje kompletną dezorientację i niemoc interpretacyjną . W związku z tym, nie jest w stanie zająć swojego własnego stanowiska. Odwołuje się, więc do haniebnej książeczki prof. P. Piotrowskiego "Dekada" z 1991 roku, w której cały nasz ruch progresywny lat siedemdziesiątych przedstawiony jest jako towarzystwo wzajemnej adoracji, świetnie prosperujące i kolaborujące z socjalistyczną władzą. Należy tylko przypuszczać, że te perfidnie postawione nam zarzuty w "Dekadzie" tym razem bezwiednie potwierdza M. Wicherkiewicz. Na szczęście później już w 1998 roku, problem "uwikłania" nas w pro - partyjne koneksje rozjaśnia młody historyk sztuki L. Olszewski, publikując swoją pracę magisterską pod znamiennym tytułem "Działalność Warsztatu Formy Filmowej jako przykład strategii sztuki wobec władzy w Polsce lat siedemdziesiątych" w poznańskim Wydawnictwie Naukowym Artium Quaestiones, t. IX. Nasza walka z Państwową Kinematografią była otwarta i bezpardonowa, objawiała się ona w bezkompromisowych tekstach i wielu organizowanych własnym sumptem ogólnopolskich manifestacjach. Z maniakalnym uporem zajmowaliśmy się uporczywym propagowaniem kina personalistycznego, własnego - tworzonego poza oficjalną produkcją i dystrybuowanego kanałami niezależnymi od administracji państwowej. Bezpośrednimi akcjami interwencyjnymi dość skutecznie wyprowadzaliśmy z równowagi, na ogół dobrze usposobionych organizatorów i filmowców z SFP. Przypomnę tu akcje bezpośrednie na festiwalach - fetach w Zakopanem, Gdańsku, Łagowie, ale też w Teatrze Wielkim w Warszawie czy Teatrze Polskim we Wrocławiu. Wbrew temu, co mówił na spotkaniu P. Piotrowski w Zamku Ujazdowskim w czasie dyskusji o "konceptualizmie polskim" naszych kolegów i przyjaciół z Węgierskiej Republiki Ludowej nie stać było wtedy na powołanie niezależnego, prywatnego kina z własną międzynarodową dystrybucją. Dowodem na tę moją sugestię jest wspólna inicjatywa z filmowcami węgierskimi, powołania w 1981 roku w Budapeszcie pod nazwą INFERMENTAL, która w ostatecznym rezultacie przyniosła pierwszy niezawisły od jakichkolwiek wpływów politycznych i komercyjnych, magazyn prac video, oparty na naszych "warsztatowych" doświadczeniach z lat siedemdziesiątych. Co ciekawe w początkowych latach osiemdziesiątych, w momencie strajku szkolnego w naszej uczelni filmowej, zarysowały się wyraźne różnice zdań co do dalszej koncepcji programowej. "Młodzi"- A. Holland, K. Kieślowski, J.Kijowski - zrzeszeni w Stowarzyszeniu Filmowców Polskich optowali za zdaniem "starych mistrzów", aby łódzką PWSFTV i T przenieść do Warszawy. Naszym zdaniem, miała ona jedynie zmienić profil na szkołę nowych elektronicznych mediów i pozostać w Łodzi jako placówka edukacyjna, niezależna od koniunkturalnych wpływów Komitetu Kinematografii i SFP. Przedstawiciele SFP rozpoczęli wtedy na łamach miesięcznika "KINO", oszczerczą batalię przeciwko nam. Odsyłam M. Wicherkiewicz do przestudiowania znamiennych materiałów historycznych na ten temat pomieszczonych w majowym numerze pt. "Spór o model" z 1980 roku. Była to walka na najwyższym szczeblu, przerwana dramatycznie przez sytuację Stanu Wojennego, w kontekście którego, nasze reformatorskie racje padły bezpowrotnie. Prawie wszyscy musieliśmy opuścić Uczelnię. Pozbawieni jakichkolwiek możliwości wielu z nas "wegetowało artystycznie i bytowo" do lat dziewięćdziesiątych. Nie uwzględnił w swych "opowiastkach" tych znamiennych wydarzeń prof. P. Piotrowski, widocznie dla niego one były nieistotne, bowiem łatwiej pisze się naszą historię w miękkim fotelu nie wychodząc z własnego domu. Teraz już na zakończenie pozostaje ostatnia bardzo delikatna kwestia ledwie zasygnalizowana w omawianym przeze mnie tekście - sprawa "oporu przeciwko socjalistycznej władzy" duetu artystycznego KwieKulik. To niezdecydowane, zaledwie minimalne dotknięcie tego niezmiernie istotnego problemu przez Panią kustosz - też świadczy o jej niekompetencji. Otóż - czas najwyższy tę sprawę na otwartym forum postawić. Narosło z tego powodu wiele nieporozumień, które spowodowała w swych opracowaniach uchodząca w swoim środowisku za rzetelnego badacza, historyk sztuki M. Sitkowska z Warszwy, mająca od wielu lat patent na historię tego duetu. Rosłem artystycznie obok Zofii Kulik i Przemka Kwieka przez całe lata siedemdziesiąte. Miałem więc wiele okazji poznać przekonania polityczne tej pary, a w szczególności P. Kwieka, z którym często dyskutowaliśmy przy okazji nocnych debat. Z tych rozmów wynikało jednoznacznie, że mieliśmy do czynienia z gorliwymi apologatami socjalistycznej doktryny PZPR. Dlatego twierdzę, że z tej artystycznej pary jedynie Z. Kulik weszła na drogę oporu dopiero w 1982 roku, w momencie własnoręcznego skreślenia się ze wspólnego zaproszenia na otwarcie ich wystawy w bojkotowanym przez nas Centrum Sztuki przy Pałacu Kultury i Sztuki. Ten gest wyjątkowo utkwił mi w pamięci ponieważ Z. Kulik była i jest dzisiaj znakomitą polską artystką.\nNa zakończenie w celu poszerzenia wiedzy historycznej dla p. M. Wicherkiewicz przygotowałem zestaw obowiązkowych lektur do podstawowego opanowania tematu:\nP. Pollack, The Picture History of Photography. Harry N. Abrams Inc. Publishers. New York 1958\nA. Bazin, Film i rzeczywistość, W A i F, Warszawa 1963\nJ. Garztecki, Fenomen Zero-61, Kultura, nr 9/1966\nKatalog toruńskiej wystawy "Kuźnia", Toruń 1969\nW. Roszewski, W starej kuźni, Fotografia, nr 9/1969\nJ. Robakowski, Jeszcze raz o " czysty film", Polska, nr 10/1971\nSiedem zeszytów "Warsztatu" wydanych w latach 1974 -1975\nK. Ebarhardt, Pół żartem - pół serio, Ekran, nr 29/1971\nW. Bruszewski, M. Koterski, A. Mikołajczyk, J. Robakowski, "Oświadczenie", Student, nr 9/1972\nK. Miklaszewski, Ósme Kino, Student, nr 22/1972\nJ. Robakowski, Paszkwil na Kinematografię, Student, nr 3/1973\nB. Zagroba, Kinolaboratorium, podróż do kresu filmu, Film, nr 43/1973\nB. Mruklik, Warsztat Formy Filmowej - profesja czy amatorstwo?, Kino, nr 12/1973\nB. Zagroba, Koncert na 400 gwizdków czyli egzorcyzmy nowej sztuki, Film, nr 25/1973\nU. Czartoryska, Akcja "Warsztat", Projekt, nr 1973\nR. Waśko, Warsztat Formy Filmowej (praca dyplomowa), PWSFTV i T, Łódź 1973/1974\nA. Sobota, Akcja "Warsztat", Odra , nr 2/1975\nA. Jackiewicz, Antropologia filmu, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1975\nK. Lubelski, Warsztat Formy Filmowej - próba dzisiejszej awangardy (prace naukowe Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, nr 137, red. A. Helman), Katowice 1976\nPraca zbiorowa, DOCUMENTA 6 (katalog, film eksperymentalny, manifest Warsztatu Formy Filmowej), Kassel 1977\nPraca zbiorowa, Film als Film (katalog wystawy), Kunstverein, Kolonia 1977\nJ. Robakowski (red.),Video - art (katalog prezentacji), Galeria Labirynt, Lublin 1976\nJ. Robakowski, Teksty 1970 - 1978, Galeria Arcus, Lublin 1978\nJ. Robakowski, Warsztat Formy Filmowej, Studia Artystyczne CDN..., MAW, Warszawa 1980\nJ. Robakowski (red.), 70/80 Teksty i koncepcje (nowe zjawiska w sztuce polskiej lat siedemdziesiątych, BWA, Sopot 1981\nGrupa Fotograficzna Zero - 61 (katalog wystawy), J. Robakowski, Proces kształtowania się polskiej neoawangardy FOTOGRAFIA - FILM (1946 - 1969), Muzeum Okręgowe, Toruń 1987\nJ. Robakowski, Proces kształcenia się polskiej neoawangardy FOTOGRAFIA - FILM 1946 - 1969, Pismo, nr 11/12, Kraków 1988\nW. Mischke (red.), Awangarda, Powiększenie, nr 3, Kraków 1988\nT. Samosionek, Sztuka video w Polsce (praca magisterska), PWSFTV i T, Łódź 1989\nB. Stokłosa, Warsztat Formy Filmowej, czyli rzecz o Warsztacie w czasie dyskursu o postmodernizmie [w:] Polska fotografia artystyczna ( IV sympozjum historyczne), Szczecin 1989\nJ. Świdziński, Model kina [w:] R. W. Kluszczyński, Film awangardowy w Polsce i na świecie, ŁDK, Łódź 1989\nJ. Robakowski,Dekada 1980 - 1990, (wybór tekstów), Moje Archiwum, Koszalin 1990\nM. Wasilewski (red.), VIDEO, Zeszyty Artystyczne PWSSP, nr 7, Poznań 1994\nJ. Robakowski "Teksty interwencyjne 1970 - 1995", Galeria Moje Archiwum, Koszalin 1995\nJ. Robakowski, "Instalacje" [w:] R. K. Bocheński (red.), Sztuka instalacji, t. VII, CRP, Orońsko 1998\nL. Olszewski, Działalność Warsztatu Formy Filmowej jako przykład strategii sztuki wobec władzy w Polsce lat siedemdziesiątych, Artium Quaestiones, z. IX, UAM, Poznań 1998\nL. Lechowicz, Grupa Zero - 61 (1961 - 1969, Przegląd Artystyczno - Literacki, z.10, Toruń 1999\nJ. Robakowski (red.), Żywa Galeria ( łódzki progresywny ruch artystyczny 1969 - 1981), ŁDK, Łódź 2000\nR. W. Kluszczyński, Warsztat Formy Filmowej, Centrum Sztuki Współczesnej - Zamek Ujazdowski, Warszawa 2000


Hallstatt – magia Górnej Austrii – Uzależniony od podróży\nprzez Wojciech Kulik · 8 maja 2016\nHallstatt to przepiękna wioska w Austrii położona nad jeziorem Hallstätter See. Krajobraz zapiera dech w piersiach, kojarzy się trochę z norweskimi fiordami, gdzie ze wszystkich stron otoczeni jesteśmy malowniczymi górami.\nPo raz pierwszy zobaczyłem Hallstatt prawie dwa lata temu. Zdjęcie charakterystycznego kościółka nad jeziorem, a w tle góry. Od razu otworzyłem notatnik i dopisałem:\ndo listy miejsc, które koniecznie chcę odwiedzić.\nW drodze do Hallstatt\nDo Salzburga dostałem się Eurobusem z Wrocławia (koszt biletu to 200 zł), tam spędziłem kilka dni, a następnie pojechałem do Bad Ischl autobusem 150, dalej pociągiem do Hallstatt, następnie czekał mnie jeszcze krótki rejs promem na drugą stronę jeziora i oto dotarłem.\nPodróż z Salzburga zajęła około 3 godziny i kosztowała 18 €. Licząc czas od Wrocławia, potrzeba by około 16 godzin, aby znaleźć się w Hallstatt.\nNajlepsza strona w Austrii, która pomoże w planowaniu przejazdów to www.oebb.at. Posiada ona wyszukiwarkę połączeń autobusowych i kolejowych. Dodatkowo możemy od razu sprawdzić cenę, a także kupić bilety. Dostępna jest też aplikacja na smartfona.\nBilety na autobus można dostać bez problemu u kierowcy. Natomiast na pociąg kupimy je w automatach ÖBB, które znajdują się na każdej stacji. Maszyna pozwala też na drukowanie zakupionych biletów online, wystarczy podać nr referencyjny.\nKraina ze zdjęcia\nMamy w głowie jakieś wymarzone miejsce i już widzimy jak się zbliża, jak rosną budynki i już wiemy, że zaraz staniemy w miejscu, które do tej pory istniało tylko na fotografii... najlepsze uczucie.\nPo dotarciu do Hallstatt, nie można oderwać oczu od krajobrazów wokół. Chciałoby się tu zostać jak najdłużej. Uliczki wyglądają niesamowicie, każda chatka to dzieło sztuki. Domki wznoszą się przy wąskich ścieżkach, w malowniczy sposób pokrywając zbocze góry. Wioska jest mała, więc bez problemu można ją przejść wzdłuż i wszerz. Warto zajrzeć do wszystkich zaułków.\nSymbolem Hallstatt jest charakterystyczny, szary kościół Ewangelicki. Wydawałoby się, że to nietypowy budynek, jednak jadąc przez austriackie wioski, zobaczymy sporo podobnych. Do środka można wejść za darmo, aczkolwiek powiedziałbym, że wygląda bardzo zwyczajnie.\nPunkt widokowy (World Heritage Skywalk)\nDroga na Skywalk\nMiejscem nr 1 jest dla mnie taras widokowy. Mógłbym przesiedzieć tam cały dzień. Nie bez powodu widok jaki się z niego rozciąga został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.\nŚcieżka prowadzi z wioski schodami w stronę góry Salzberg, następnie zaczyna się szlak. Bardzo przyjemna trasa z niesamowitymi widokami. Skywalk znajduje się 360 metrów nad Hallstatt, podejście zajmuje zaledwie 45 minut. Leniwi mogą wjechać kolejką (16 € w obie strony).\nTaras przy wodospadzie\nDrogę na szczyt urozmaica wodospad z tarasem widokowym. Fajne miejsce, szczególnie że pod nogami mamy kratę, przez którą widać rwący potok.\nWyruszając dalej z punktu widokowego, dotrzemy najpierw do budynków, gdzie znajduje się restauracja. Następnie miniemy chatki oraz stare zamknięte wejścia do tunelów kopalnianych. Od restauracji podejście jest bardzo strome, mimo iż prowadzi tędy droga samochodowa. Niestety dalej nie ma już nic ciekawego.\nKopalnia soli (Salzwelten)\nPod powierzchnią góry biegną tunele pierwszej na świecie kopalni soli. Wydaje się to niewiarygodne, ale jej wiek datowany jest na 7000 lat, czyli jest starsza o ponad 2000 lat od piramid w Egipcie!\nNiestety sezon zaczyna się właściwie od maja, więc podczas mojego pobytu kopalnia była zamknięta, jak również kostnica, czy wyciąg na platformę widokową 5 Fingers.\nKostnica (fot. Jitka Erbenová)\nJeżeli mamy ochotę na nietypowe zwiedzanie, to warto zajrzeć do kostnicy, w której znajduje się 1200 ludzkich czaszek. Szkoda, że była nieczynna, ale coś za coś... będąc przed sezonem mogłem za to pobyć na Skywalku bez tłumów wokół.\nDroga z Obertraun (w tle Hallstatt)\nRównież warto przynajmniej raz zrobić sobie spacer wybrzeżem do Obertraun. Po drodze rozciągają się ładne widoki na Hallstatt, są też ławeczki gdzie można odpocząć nad jeziorem. Spacer to około 5 km, z Obertraun można już podjechać do Hallstatt i wrócić z powrotem promem.\nDachstein - 5 Fingers\n5 Fingers (fot. Leo Himsl - dachstein.salzkammergut.at)\nNiesamowitym punktem widokowym jest również tzw. 5 Fingers, który znajduje się na górze Dachstein na wysokości 2108 m n.p.m. Można się tam dostać gondolą z Obertraun, która jest czynna od maja oraz w trakcie sezonu zimowego. Przejazd w obie strony kosztuje 26 €.\nCoś na ząb - o jedzeniu słów kilka\nPo całym dniu zwiedzania trzeba odzyskać energię. Idealnym miejscem na posiłek jest restauracja Bacht's Polreich tuż przy głównej drodze prowadzącej do centrum Hallstatt. Rozciągają się z niej piękne widoki na jezioro oraz pobliskie góry. Co ciekawe, jest taniej niż w Salzburgu.\nZdecydowanie polecam spróbować Käsespätzle - pyszny makaron z serem i cebulką za jedyne 9 €. Warto również zamówić na deser ciepły Topfenstrudel z sosem waniliowym. Na mniejszego głoda restauracja serwuje świetny krem z pomidorów.\nW Bacht's Polreich nawet widoki z toalety powalają:\nBacht's Polreich - toaleta :D\nWidać, że Hallstatt nie jest odludziem, na którym ludzie wypasają krowy. Zazwyczaj typowo turystyczne miejsca aż rażą po oczach, jednak nie w tym przypadku. Wszystkie chatki są tak ładnie odrestaurowane, że wioska zachowała swój niesamowity klimat. Szczególnie te wąskie górskie ścieżki, po których każdego dnia biega listonosz.\nNiby mała wioska, ale nawet sklep z biżuterią Swarovskiego się znajdzie. Jakby nie było, wciąż jest to miejsce, które choć raz w życiu warto zobaczyć.\nJadąc do Hallstatt najpierw widzimy kilku Japończyków na stacji kolejowej, myślimy sobie "ok, trafiła się wycieczka". Następnie przyjeżdżając na miejsce widzimy całe autokary, z których wysiadają kolejni. Idziemy dalej drogą i widzimy, że wszędzie są tylko Japończycy. Do tego przy drodze wyrastają drzewa wiśniowe.\nGdyby tak teleportować kogoś do tego miejsca i zapytać w jakim jest kraju, zapewne odpowiedziałby, że w Japonii. :-) Ciekawie to wygląda, szczególnie, że mają zwyczaj robienia miliona selfie w każdym możliwym miejscu, hehe.\nKopia Hallstatt w Chinach\nKopia Hallstatt w Chinach (fot. Vincent Yu AP)\nRównież bardzo dużo Chińczyków odwiedza te strony. Właśnie przed chwilą odkryłem w internecie, że tak im Hallstatt przypadło do gustu, że zbudowali jego kopię! Rozumiem, że można skopiować wzór t-shirtu... ale wioskę?! Moim zdaniem słaba to podróbka, no ale cóż... są Abibasy to i Halszad może być.\nNiesamowite widoki = niesamowite ceny\nTam gdzie turyści, tam i wysokie ceny, ale takich jak w Hallstatt to jeszcze nie widziałem. Nawet w Dubaju jest taniej. Jedna noc kosztuje ponad 1000 zł! Trochę taniej jest, gdy jedziemy większą ekipą, bo cały domek 4-osobowy można wynająć za około 2000 zł za noc.\nNa ratunek - Bad Aussee\nNa szczęście da się zwiedzić Hallstatt nie sprzedając nerki. Na ratunek przychodzą pobliskie wioski, już po przeciwnej stronie jeziora w Obertraun nocleg kosztuje 300 - 500 zł.\nJa zatrzymałem się w Bad Aussee, gdzie płaciłem jedynie 120 zł i do tego było jeszcze super śniadanko (nocleg z airbnb). Dojazd do Hallstatt pociągiem zajmował 15 minut, a cena biletu to 4 €. Zatem szukając noclegu, warto rozejrzeć się po okolicy, bo ceny są zdecydowanie niższe.\nPS. Na zakończenie mała rada: nie polecam chodzić po Skywalku w pochmurną, burzową pogodę. :D\nSkywalk to jeden wielki piorunochron\nNastępna historia Kraina jezior – co warto zobaczyć w austriackim regionie Salzkammergut?\nPoprzednia historia Mestia – podróż do gór Swaneckich


StockWatch.pl > Akcje > PGE zbuduje farmy PV o mocy do 600 MW wokół Bełchatowa do końca 2024 r.\nOpublikowano: 2021-04-14 11:26:23 ISB News\nOmawiane walory: PGE\n– Według wstępnych założeń, na kilku kompleksach działek o łącznej powierzchni ponad 500 ha zostaną zbudowane instalacje PV o łącznej mocy do 600 MW. Planujemy w tej lokalizacji również inwestycje w lądową energetykę wiatrową. Potencjał mocy oceniamy na ok. 100 MW. Zaplanowane projekty fotowoltaiczne i wiatrowe stanowią nasz wkład w transformację Bełchatowa, który z regionu tradycyjnie związanego z wydobyciem i konwencjonalnym wytwarzaniem będzie zmieniać się kierunku nisko i zeroemisyjnym – powiedział prezes spółki zależnej PGE Energia Odnawialna Marcin Karlikowski, cytowany w komunikacie.\n– Grupa PGE rozważa na tych terenach również budowę nowych farm wiatrowych. Realizacja tych zamierzeń jest jednak uzależniona w dużym stopniu od nowelizacji tzw. ustawy odległościowej. Jeśli zmiana prawa nastąpi jeszcze w tym roku, jest szansa na uruchomienie w okresie 5-7 lat nowych elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 100 MW – czytamy dalej.\nBudowa nowych farm wiatrowych i fotowoltaicznych jest częścią realizowanego przez Grupę PGE Programu Sprawiedliwej Transformacji Regionu Bełchatów. Zakłada on uruchomienie szeregu inwestycji w nisko i zeroemisyjne źródła energii, które stopniowo zastąpią konwencjonalną Elektrownię Bełchatów. Oprócz elektrowni wiatrowych i słonecznych powstaną tu m.in. instalacja termicznego przetwarzania z odzyskiem energii oraz Centrum Rozwoju Kompetencji, skoncentrowane przede wszystkim na rozwoju kompetencji i kwalifikacji związanych z odnawialnymi źródłami energii.\n– W dalszej przyszłości, obecnie eksploatowane wyrobiska kopalni zostaną zalane wodą. W efekcie powstaną najgłębsze w Polsce jeziora o łącznej powierzchni 3890 ha, wokół których powstanie infrastruktura turystyczna, generująca miejsca pracy dla tysięcy mieszkańców regionu – podano także.\nW marcu br. PGE informowała, że planuje przeznaczyć 5 mld zł na transformację regionu bełchatowskiego do 2030 r., a w regionie turoszowskim wyda 2,3 mld zł.\nPGE Energia Odnawialna jest obecnie największym producentem zielonej energii w Polsce. Posiada 17 farm wiatrowych, 29 elektrowni wodnych, 4 elektrownie szczytowo-pompowe oraz 5 farm fotowoltaicznych. Łączna moc zainstalowana wszystkich obiektów produkujących energię odnawialną wynosi 2 326,25 MW.\nNA PODOBNY TEMAT (o PGE)\nPGE miała wstępnie ok. 808 mln zł zysku netto w I kw. 2021 r.\nPGE Polska Grupa Energetyczna miała około 2 206 mln zł EBITDA w I kwartale 2021 r., podała spółka, powołując się na wstępne dane. Skonsolidowany zysk netto przypadający akcjonariuszom jednostki dominującej wstępnie wyniósł około 808 mln zł (czyli 0,43 zł na akcję).


W polskich szkołach na Litwie wystawa o Józefie Piłsudskim | dzieje.pl - Historia Polski\nPUBLIKACJA: 06.04.2018 Edukacja\nWystawa "Józef Piłsudski – mąż stanu Polski i Europy"\nW ramach obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości w szkołach polskich na Litwie prezentowana jest wystawa "Józef Piłsudski – mąż stanu Polski i Europy".\nPrzez ostanie dwa tygodnie miejscem ekspozycji była podwileńska szkoła w Awiżeniach, od piątku będzie pokazywana w szkole w Mejszagole.\n"Wystawa w naszych szkołach prezentująca postać marszałka jest bardzo ważną inicjatywą" - powiedział PAP nauczyciel historii w Gimnazjum im. Józefa Ignacego Kraszewskiego w Wilnie Waldemar Szełkowski, gdyż - jak zaznaczył - "niestety są tacy, którym nazwisko Piłsudskiego jest całkiem obce; niektórzy tylko je słyszeli i już zapomnieli".\nW szkołach polskich na Litwie nauczanie odbywa się według programu ogólnokrajowego tylko z polskim językiem wykładowym. Zgodnie z tym programem nazwisko marszałka Piłsudskiego pojawia się dopiero w 10 klasie, gdy uczniowie poznają historię Litwy XX wieku. Postać Piłsudskiego występuje tu dwukrotnie: o marszałku mówi się w kontekście Bitwy Warszawskiej i konfliktu o Wilno w 1920 roku.\n"O Józefie Piłsudskim więcej wiedzą uczniowie, którzy uczęszczają do kółek historycznych, uczestniczą w konkursach i projektach, a także harcerze, którzy często pełnią honorową wartę przy mauzoleum serca marszałka na Wileńskiej Rossie" - mówi Szełkowski. Dlatego "ta wystawa jest doskonałą okazją do zgłębienia naszej wiedzy o wielkim człowieku, naszym rodaku" - dodaje.\nZdaniem Szełkowskiego ekspozycję należałoby też pokazać w szkołach litewskich. "Zauważyłem, że litewscy historycy nieco łagodniej zaczynają postrzegać postać marszałka, coraz częściej wspominają o jego zasługach, mówią, że +to nasz człowiek, chociaż zbłądził w swoim czasie+" - wskazuje Szełkowski.\nOrganizatorami wystawy przygotowanej przez Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku są Ambasada RP na Litwie i Instytut Polski w Wilnie.\nWystawa na 19 bogato ilustrowanych planszach prezentuje biografię i dziedzictwo myśli marszałka. Po raz pierwszy na Litwie ekspozycja została zaprezentowana podczas konferencji naukowej "Bez emocji. Polsko-litewski dialog o Józefie Piłsudskim" w wileńskim ratuszu w grudniu 2017 roku.\nRzeszów: Wystawa multimedialna poświęcona Piłsudskiemu


Przedszkolaki | CENTRUM WIELOJĘZYCZNOŚCI\nWystępy na koniec roku a lękliwe dziecko.\nCzerwiec 15, 2015 Przedszkolakiadmin\nPamiętajmy, że występy, przedstawienia, teatrzyki z udziałem dzieci są organizowane dla dzieci właśnie, nie dla publiczności (mam, babć, tatusiów, dziadków czy innych osób). Dzieciom mówi się, że przedstawienie jest dla publiczności, ale przecież wiemy, że to ma służyć przede wszystkim dzieciom. Występ ma podnieść samoocenę dziecka, wzmocnić jego pewność siebie, pokazać, że potrafi, że nauczyło się tak wiele, że ćwiczenie pamięciowe wierszyka nie przerosło jego możliwości a występ nie wiązał się z tremą nie do pokonania. Po takim występie każde dziecko ma być dumne z siebie, z wykonanego zadania. Dlatego zadanie to ma być na miarę jego możliwości. Kilka podstawowych zasad:\n1. Dobieramy wierszyki tak, by były krótkie, stanowiły jedną całość, a ich kolejność była przypadkowa. Dzięki temu nie będzie miało znaczenia dla spójności przedstawienia, gdy ktoś nie przyjdzie. (Jeśli chcecie, to uzasadnię w następnym wpisie dlaczego przedstawienia typu „Królewna Śnieżka” z udziałem małych dzieci są niewskazane).\n2. Dzieci recytują trójkami. To sprawia, że jest im raźniej, że zawsze na próbie ktoś ten wierszyk powie (dzieci często chorują, ale to temat na inny wpis). Są dzieci, które pamięciowo dłużej uczą sie wierszyków, lub nie ćwiczą ich w domu. Dzięki recytacji w małych grupkach (dwójkami, trójkami) dzieci, które nie opanowały tekstu mogą spóźniając się nieco, recytować z innymi. Pani oczywiście jest dumna z każdego kto recytuje. Niedopuszczalne są uwagi typu: „Powiedz mamie, żeby z Tobą poćwiczyła”, czy też „No Zosia i Kasia ładnie, ale Zuzio jeszcze widać, że zmyśla i się spóźnia”. Dzieci się starają, a jeśli nie, to nie zwracajmy na to uwagi (przyczyn może być milion dwieście i każda z nich dla małego człowieka jest ważna). Próby do wystąpienia odbywają sie w miłej atmosferze. Jeżeli dzieci się na próbach nudzą, oznacza to, że potrzebują więcej tańczenia, ruchu, a mniej wierszyków, lub, że wierszyki są źle dobrane, nie wiążą się z ich dziecięcym światem.\n3. Dla dzieci, które są bardzo nieśmiałe podczas występów publicznych, nie potrafią opanować nawet krótkiego, jednozdaniowego tekstu (widziałam to na przykładzie uczennicy, która miała 11 lat), dodajemy element odczytywanych zdań z kartki lub obrazków do pokazania w trakcie występu. Kilkoro dzieci, w tym to, które paraliżuje mówienie z pamięci, odczytuje kolejno zdania i przypina je do ustawionego obrazka, rysunku itp. Dzięki temu, dziecko może wystąpić z innymi, jest pewne, że da radę i odnosi sukces: w pełni wykonuje powierzone mu zadanie. Należy zrobić to tak, aby inne dzieci, które nie mają podobnych problemów, też wystąpiły w scence z odczytywaniem z kartek. Jeśli inne dzieci nauczą się zdań z kartek na pamięć, mogą odczytywać je trzymając kartki w stronę publiczności, a nasze nieśmiałe dziecko odczyta kartę trzymając ją w swoją stronę i dopiero później odwróci ją w stronę publiczności.\n4. Jeżeli dziecko jest bardzo wrażliwe, lękliwe, lub ma stwierdzony mutyzm wybiórczy, w zależności od stopnia lęku, który może mu podczas przedstawienia towarzyszyć, proponujemy zadanie na miarę jego możliwości. W skrajnych przypadkach dzieci bardzo lękliwych, możemy ustawić dwójkę (minimum dwójkę i to dzieci, które się lubią) z boku sceny (najbardziej lękliwe dziecko stawiamy przy kotarze lub filarze, aby mogło się trochę schować, jeśli będzie miało na to ochotę, jeśli sytuacja je przerośnie. Nie mówimy dziecku, że dlatego stoi przy filarze albo kotarze, żeby się mogło schować!). Te wybrane dzieci mogą trzymać napisy, rekwizyty, podnosić je w odpowiednim czasie. Trzeba wytłumaczyć pozostałym dzieciom, jak ważne jest to zadanie, przecież dzięki temu rodzice będą wiedzieli jaki taniec jest tańczony, jaki jest tytuł i autor piosenki etc. Uwaga, dzieci trzymające napisy mogą również śpiewać, nie możemy zakładać, że strach i trema je sparaliżują, to jest zadanie, które pozwoli im na „ucieczkę” gdy poczują się zagrożone, ale ma dać również możliwość udowodnienia sobie, że dają radę i trzymać napisy i śpiewać!\n5. Pamiętajmy, że dziecku na widok publiczności mogą wyrosnąć skrzydła, lub możę chcieć ukryć się głeboko gdzieś i pobiec najdalej jak tylko może. To sprawa indywidualna. Powiedzmy mu po przedstawieniu przy wszystkich kolegach, że jestesmy z niego dumni. I bądźmy! Przytulmy. Przytulanie podnosi poziom oksytocyny bardzo pomocne w trudnych sytuacjach.\nA jeśli coś poszło nie tak, zmieńmy temat rozmowy i cieszmy się z bycia razem. Jeśli dziecko po występie chce od razu wrócić do domu, pozwólmy na to, nawet jeśli nasze plany były inne. Rodzicu, wróć do domu ciesząc się, że dla Ciebie, prawidłowy i harmonijny rozwój Twojego dziecka jest priorytetem. Gratuluję wszystkim rodzicom takiej postawy.\nWarsztaty w przedszkolu. cz.1. „O sprzątaniu”.\nListopad 30, 2014 Przedszkolakiadmin\nMamy za sobą nasze pierwsze warsztaty w przedszkolu. Jakże inne są teraz dzieci, jak inaczej wychowywane, jakże inni są ich rodzice. Jakże innych „narzędzi” i „technik” nam potrzeba w pracy z dziećmi. Budowlaniec, fryzjerka, hodowca, wszysycy nieustannie aktualizują swoją wiedzę dostosowując się do nowych warunków pracy, nowych produktów, nowych wymagań. Nauczyciele również, świadomi zmieniającej się rzeczywistości poszukują aktywnie nowych i skutecznych sposobór radzenia sobie w pracy z nowym „materiałem” jakim niewątpliwie są dzisiejsze dzieci stąd nasze warsztaty. Otwieramy nowym cykl poświęcony konkretnym rozwiązaniom w pracy przedszkolnej. Metody znane i lubiane, warte przypomnienia. Dziś słów kilka o sprzątaniu.\nPrzedszkolaki zazwyczaj nie lubią gdy mówimy: ” Dzieci, kończymy zabawę, sprzątamy”. No jak to? Teraz? Kiedy oni właśnie pobudowali te wszystkie mosty i przejazdy, drogi i tory, teraz gdy właśnie lalki wstały, dostały jeść i wybierają się na spacer? Teraz? W samym środku zabawy? Czy Ty, dorosły człowieku lubisz sprzątać tu i teraz bo akurat ktoś Ci kazał? Pomyśl drogi dorosły człowieku jak te maluchy się czują? W środku zabawy! Dzieci nie mają poczucia czasu, my w trakcie zabawy też je tracimy, i często wydaje im się, że to sprzątanie spada jak grom z jasnego nieba, tak właściwie każą sprzątać tuż po rozpoczęciu zabawy. No niesprawiedliwość ogromna.\nStosowana metoda „muzyczki” wydaje się dobrym panaceum na uniknięcie szoku a tym samym niezadowolenia dzieci. Za każdym razem, zanim zakończymy zabawę, dzieci słyszą ten sam utwór muzyczny, który oznacza, że za chwilę sprzątamy. Dzieci bawią sie jeszcze swobodnie, by po kilku minutach usłyszeć kolejny utwór, który oznacza „sprzątanie”.\nSprzątanie to układanie zabawek w miłej atmosferze, to przyjemna czynność po której patrzymy na naszą wykonanną pracę, na ślicznie ułożone klocki, samochody i lale. Pani jest z nas dumna i my się cieszymy. Ktoś nie chce? Niech żałuje, pobawimy się w przątanie bez niego. Może następnym razem się skusi. Dla wychowawcy to doskonała okazja by pochwalić dzieci ładnie sprzątające (bez porównywania do tych, które nie sprzątają!).\nSprzątanie miłe, wesołe, z muzyką, dla chętnych, z Panią aktywnie w nim uczestniczącą. Takie sprzątanie mam sens, kojarzy się miło a poprzedzone „muzyczką na pożeganie zabawy” nie jest nagłym przerwaniem przyjemności tylko jej przedłużeniem.


Apteki w Górecznie na KtoMaLek.pl – znajdź najbliższą aptekę z Twoim lekiem!\nApteki w Górecznie\n-- wybierz miejscowość --Czerniawa-ZdrójGórecznoŚwieradów-ZdrójWięcej miejscowości...\nSprawdź, które apteki w Górecznie posiadają Twój lek i zarezerwuj go już teraz!\nW Górecznie apteki od stycznia 2019 r. realizują elektroniczne recepty. Elektroniczna recepta to bezpieczniejsze rozwiązanie dla pacjentów, pracowników przychodni i pracowników aptek, które wyprze tradycyjne recepty. Elektroniczna recepta daje części pacjentów sposobność na zakupienie niezbędnych leków bez potrzeby odwiedzania gabinetu lekarskiego. To jednakowoż nie wszystkie benefity, które wiążą się z wprowadzeniem elektronicznej recepty. Elektroniczna recepta pozwala na zakupienie leków w wielu aptekach.


huawei vs usa | gsmManiaK.pl\n... obu koncernom. https://www.gsmmaniak.pl/1007610/zadne-tam-szpiegostwo-huawei-vs-usa-to-gra-o-pieniadze-ogromne-pieniadze/ Tymczasem wokół firmy zaczęły... walczy. Warto jednak dodać, że przeciwny bojkotowi jest sam założyciel Huawei. Huawei podkochuje się w Apple... od dłuższego czasu Ren Zhengfei to... swego rodzaju obsesja?\n... z poradnikiem Dawida. Co się dzieje pomiędzy Huawei i USA? Historia jest krótka, ale za to bardzo...Fi Alliance zawiesza współpracę z Huawei. Co to oznacza?. Żadne tam szpiegostwo. Huawei vs. USA to gra o pieniądze. ...Ogromne pieniądze, Google usuwa smartfony Huawei z listy urządzeń ...wspieranych przez Androida.\nPrzepychanki pomiędzy USA a Chińczykami... ciąg dalszy. Teraz Amerykanie nie chcą, abyśmy korzystali z rozwiązań technologicznych zaprezentowanych przez Huawei. Powód jest prosty. USA nie chcą sprzętu Huawei Jeszcze na początku 2018 roku pojawiły się informacje, z których wynikało, że amerykańskie służby ostrzegały obywateli przed korzystaniem ze\nOd dłuższego czasu, Huawei daje nam różnorodne znaki. Cały czas nie możemy być pewni jak zostanie nazwany następca Huawei P10. Chińczycy właśnie zastrzegli kolejne nazwy. Premiera Huawei P10 miała miejsce już dłuższy czas temu. Nic zatem dziwnego, że Chińczycy pracują nad nową wersją smartfona z tej serii. Na początku myśleliśmy, że producent zechce\nAgresywna ekspansja Huawei wciąż trwa. Chińczycy kuszą nowym plakatem z którego wynika, że wyprzedzą Samsunga i pierwsi zaprezentują smartfona z okrągłym wycięciem w ekranie na aparat. Infinity-O od Samsunga to przepis na sukces? Samsung zaprezentował podczas niedawnej konferencji nowy typ wyświetlacza, który wprowadzi do swoich smartfonów. Inifity-O,\nOstatnie premiery Huawei i HarmonyOS zapowiadały odrodzenie z popiołów i powrót na szczyt. USA ma jednak inne plany i ... rozszerzono go o kolejne restrykcje. Jaka jest przyszłość Huawei poza Chinami? Nowa lista obejmuje kolejnych 59 chińskich ... - który potencjalnie ma dostarczać w przyszłości procesory dla Huawei). Jakby\nTo już potwierdzone – Honor 20 trafi do polskiej sprzedaży już w piątek, a jego cena zwiastuje niebagatelny sukces sprzedażowy. Tani flagowiec oferuje mocnego Kirina 980, poczwórny aparat z matrycą 48 MP oraz efektownie wyglądającą obudowę. Ostrzycie sobie na niego zęby? Honor 20 – cena w Polsce Premiera Honora 20 nastąpiła w krytycznym momencie\n.... Nawet jednak z lepszym procesorem nie jest kolorowo, bo w USA cena od premiery spadła już o...200 dolarów! To tak.... https://www.gsmmaniak.pl/1118938/samsung-galaxy-s20-snapdragon-865-vs-exynos-990-petycja/ Jednocześnie oznaczałoby to, że serię S20 można... SoT mniej przy podobnym użytkowaniu (ekran Full HD+, 60 Hz). Huawei\nSamsung Galaxy Note 10 będzie pierwszym topowym flagowcem Koreańczyków, który ma być dostępny w Stanach Zjednoczonych głównie w wersji z układem Exynos 9825 - tylko jeden z operatorów dostanie Snapdragona 855. To trend odwrotny do oczekiwań sporej części maniaKów, którzy chcieliby łatwo kupić wariant z jednostką Qualcomma. Każdy maniaK wie, że od kilku\n...Na drugim krańcu tej sytuacji jest Huawei, które pomimo banu nałożonego przez prezydenta USA, radzi sobie doskonale i zabiera ... pierwsze, obecnie nie ma lepszych fotosmartfonów, niż flagowce Huawei, a nadchodzący Mate 30 Pro tylko przypieczętuje dominację ...w tej kwestii. Po drugie - Huawei wypuszcza całą masę\nCzy Samsung Galaxy Fold to największy marketingowa porażka Samsunga od czasów wybuchowego Note'a 7? Podobno została wyznaczona nowa data premiery składanego smartfona Koreańczyków. Czy jednak dowiozą oni to, czego nie udało się za pierwszym razem? Wyścig składaków został przerwany Galaxy Fold miał być wyjątkowy. Bardzo interesowała mnie ta odsłona ze\nLenovo ogłaszając wyniki kwartalne przyznało, że nie jest do końca zadowolone z przejęcia firmy Motorola, przede wszystkim z jednego powodu - korzyści okazały się znacznie niższe, niż oczekiwała tego chińska firma. Jesienią 2014 roku Lenovo odkupiło od Google spółkę Motorola Mobility, co w zamyśle chińskiego producenta miało w przyszłości pomóc firmie\nQualcomm nie bierze jeńców i pokazuje, że producent chipów montowanych w smartfonach może skutecznie zaszachować producentów urządzeń mobilnych. Branża staje na głowie, a poszczególne podmioty zastanawiają się - kto kolejny? Bo skoro padły już bastiony Apple i Samsunga, to powinno pójść z górki. Do sytuacji, w której wszędzie - poza Ameryką - w\n251 queries. 0,209, 0.209 (0,209) seconds.


Jak polubownie rozwiązać problemy z płatnościami? - POLIT Tłumaczenia\nJak polubownie rozwiązać problemy z płatnościami?\n17 lut Jak polubownie rozwiązać problemy z płatnościami?\nPosted at 21:58h in Biznes\tby\tRedakcja\nPrzedsiębiorcy, którzy mają problemy z płatnościami za wykonane usługi czy dostarczone towary, mogą skorzystać z różnego rodzaju narzędzi, jakie daje im polskie prawo.\nMoże być to przykładowo windykacja przedsądowa, w tym wypadku możemy wysłać przedsądowe wezwanie do zapłaty, które jest sygnałem dla naszego nieuczciwego klienta, że zostały podjęte pierwsze kroki w celu odzyskania należności. Oczywiście musimy mieć pewność, iż w tego rodzaju pismo dotarło do kontrahenta, możemy zanieść je osobiście, lub też wysłać za pomocą poczty lub kuriera z potwierdzeniem odbioru. Jeżeli pierwsze tego rodzaju upomnienie nie przynosi rezultatu, możemy wysłać kolejne, a także przedsądowe wezwanie do zapłaty, które oznacza, iż w przypadku niespłacenia należności, sprawa zostanie skierowana do sądu. Oczywiście tego rodzaju kroki podejmujemy kiedy nie możemy odzyskać naszych pieniędzy. W przypadku małych opóźnień możemy po prostu skontaktować się z naszym kontrahentem i wyjaśnić sprawę. Czasem może być to błahy problem związany z opóźnieniami płatniczymi czy pomyłką, zatem warto na początku próbować kontaktu i załatwienia sprawy bez wszczynania różnego rodzaju postępowań windykacyjnych.\nMożemy wówczas ustalić nowy termin spłaty zadłużenia, może się okazać iż dłużnik obecnie nie posiada odpowiedniej ilości gotówki, jednak sam spodziewa się spłaty faktury, zatem możemy ustalić kolejny ostateczny termin spłaty.\nTrzeba także pamiętać, że w przypadku dłuższych opóźnień możemy także naliczyć różnego rodzaju odsetki, będzie to niekorzystne dla kontrahenta. Dodatkowo w przypadku wejścia na drogę sądową może on zostać obciążony kosztami sądowymi, jak także kosztami wynikającymi z działań komornika. Wielu nieuczciwych konkurentów, którzy chcą jak najdłużej przeciągać spłatę, w przypadku pism o wszczęciu postępowania windykacyjnego spłaca swoje zadłużenie w stosunku do nas, zatem jest to dobry i często skuteczny krok. Możemy także poszukać pomocy prawnika, jeżeli sami nie wiemy w jaki sposób przygotować tego rodzaju pismo, dobrym pomysłem może być także skorzystanie z pomocy firmy windykacyjnej, która posiada odpowiednie doświadczenie w działaniach na tym polu. Z pewnością zależy nam, aby windykacja należności przebiegała szybko i sprawnie, dlatego też jeżeli zauważymy, iż nasze próby kontaktu, próby polubownego załatwienia sprawy nie przynoszą rezultatu, wówczas powinniśmy jak najszybciej skontaktować się ze specjalistami w dziedzinie odzyskiwania długów.\nWitaminy i minerały: niezbędne dla zdrowia


2015 Czerwiec | Dolnośląski Związek Piłki Ręcznej | Strona oficjalna\nPoznaliśmy skład grup 1 ligi\nDodane przez DZPR dnia Cze 30, 2015 w Aktualności\nZwiązek Piłki Ręcznej w Polsce ogłosił skład grup I ligi mężczyzn na sezon 2015/16. W zaproponowanym przez Kolegium Ligi podziale doszło ostatecznie do dwóch zmian. Oficjalny skład grup A i B I ligi mężczyzn w sezonie 2015/16: Grupa A Grupa B Wybrzeże Gdańsk (spadkowicz) Czuwaj Przemyśl SMS ZPRP Gdańsk SPR Tarnów Kar-Do Spójnia Gdynia KSZO Odlewnia Ostrowiec Św. Polski Cukier Pomezania Malbork MOSiR Bochnia (beniaminek) Meble Wójcik Elbląg MTS Chrzanów Vetrex Sokół Kościerzyna KSSPR Końskie Mueller MKS Grudziądz (beniaminek) Piotrkowianin Piotrków Trybunalski (z gr. A) Warmia Traveland Olsztyn Olimpia Piekary Śląskie MKS Kalisz (z gr. B) Viret CMC Zawiercie Orlen Wisła II Płock (beniaminek) Ostrovia Ostrów Wlkp. MKS Poznań UKS Olimp Grodków Warszawianka Warszawa LKPR Moto-Jelcz Oława (beniaminek) Wolsztyniak Wolsztyn Nielba Wągrowiec (spadkowicz) Real Astromal Leszno Siódemka Miedź...\nDodane przez DZPR dnia Cze 29, 2015 w Aktualności\nZespół Szkól Sportowych w Lubinie oraz MKS „Zagłębie” Lubin informują, iż są jeszcze wolne miejsca dla chłopców urodzonych w roku 1999 na nabór do klasy I LO o profilu matematyczno-biologicznym z rozszerzonym językiem angielskim, specjalizacja sportowa – piłka ręczna. Klasa objęta jest patronatem Klubu MKS „Zagłębie” Lubin. Zajęcia treningowe prowadzone będą przez trenerów Zagłębia, uczniom przysługuje bezpłatna opieka medyczna i sprzęt sportowy oraz uczestnictwo w rozgrywkach ligowych w kategorii junior młodszy. Zakwaterowanie i wyżywienie dla osób spoza Lubina z częściową odpłatnością klubu. Kontakt : 1. ZSS w Lubinie 76 724 73 00 sekretariat. 2. MKS „Zagłębie” Lubin ,Dariusz Bobrek – trener koordynator 693 552 672 3. Piotr Obrusiewicz – trener 695 082 680 4. Artur Pastuch – trener 609 119...\nMiedź poznała plan przygotowań\nSzczypiorniści Siódemki Miedź Legnica poznali plan przygotowań do nowego sezonu. Na pierwszym treningu legniczanie spotkają się 3 sierpnia. Tak jak w poprzednich latach zawodnicy Miedzi do nowego sezonu przygotowywać się będą na własnych obiektach. Legniczan czeka też sporo kontrolnego grania. Siódemka Miedź wystąpi aż w trzech turniejach. Na pierwszy wyjedzie do Wągrowca i przebywać tam będzie w dniach 15-16 sierpnia. Kolejny turniej odbędzie się 29 sierpnia w Legnicy. W hali przy Lotniczej wystąpią gospodarze, Nielba Wągrowiec i Wolsztyniak Wolsztyn. Tydzień później, 5 września podopieczni trenera Będzikowskiego pojadą na turniej do...\nKolejny zawodnik odchodzi z Miedzi\nKolejny zawodnik nie zagra w przyszłym sezonie w Siódemce Miedź Legnica. Pierwszoligowiec postanowił zrezygnować z usług Stanisława Makowiejewa. Klub rozwiązał z 24-letnim szczypiornistom kontrakt. Były już zawodnik legnickiej Miedzi zdobył w ubiegłym sezonie 93 bramki, co czyniło go jednym z najskuteczniejszych w drużynie. Prawdopodobnie Majowiejew wciąż będzie grał na zapleczu najwyższej klasy rozgrywkowej, gdyż jest bliski podpisania umowy z Czuwajem Przemyśl. Makowiejew jest trzecim po Tomaszu Kozłowskim i Pawle Matkowskim zawodnikiem, który opuścił Siódemkę. Fot....\nKrzysztof Przybylski w Ostrovii\nSternicy Klubu Piłki Ręcznej Ostrovia poinformowali o zatrudnieniu nowego szkoleniowca pierwszoligowej drużyny w sezonie 2015/2016. Został nim Krzysztof Przybylski – poinformował portal SportoweFakty.pl. 44-letni szkoleniowiec na tym stanowisku zastąpił Witolda Rojka, który Ostrovię prowadził przez ostatnie 2 lata. – Szkoda, że nie udało się znaleźć pracy na nowy sezon w ekstraklasie. Ostrovia to dla mnie nowe wyzwanie i będę się starał zbudować dobry zespół. Tutaj jest dobra atmosfera do piłki ręcznej i trzeba to wykorzystać – mówi Krzysztof Przybylski, który w ostatnich rozgrywkach prowadził Chrobrego...


Temat: Rosaline Nie Kwi 24, 2016 12:34 am\nWiek: 25 | Płeć: Kobieta\nRasa: Człowiek | Frakcja: - | Rodzinne strony: Okolice Denerim\n• Sztuka przetrwania (Standardowy)\n• Historia i język (Ekspert)\n• Finanse i rachunkowość (Standardowy)\n• Czaroznawstwo (Standardowy)\n• Wiedza o pustce (Standardowy)\n• Magia błyskawic (Ekspert)\n• Magia entropii (Mistrz)\n• Magia mocy (Ekspert)\nOprócz nałożonych na siebie męskich ubrań, tj. skórzanych spodni, czarnej koszuli, dobrej jakości, choć znoszonych już wysokich oficerek oraz czarnego płaszczu z głębokim kapturem, Rosaline ma w przepastnej torbie parę spodni i inną, podobną koszulę na przebranie oraz zimowy szal. Prócz tego wciśnięta jest tam księga z baśniami i legendami, aby dziewczynie się nie nudziło czasem. Ma również zapas suszonego mięsa, trochę suszonych owoców i manierkę z wodą, do tego bandaże, spirytus do przemywania ran i specyfik na w miarę spokojną noc bez snów. Do tego krzesiwo i hubkę oraz mieszek przyczepiony do pasa z zapasem monet na drobne wydatki.\nRosaline urodziła się w wielodzietnej, biednej rolniczej rodzinie mieszkającej w okolicach Denerim. Była siódmym dzieckiem, którym opiekowano się, dopóki nie zaczęła chodzić, mówić i sama sobą zająć. Krótko mówiąc, była nikim, do pewnego czasu. Zaczęło się od z pozoru niewinnej czynności - lunatykowania. Nie codziennie, ale czasami malutka Rosaline, która dopiero co nauczyła się chodzić, czasami wstawała i chodziła po chałupie, nieraz po zewnątrz. Raz nawet o mały włos nie zamarzła, gdy boso, w koszuli nocnej wyszła późną jesienią na spacer. Nikt się tym nie przejmował, nawet jeśli zaginęłaby w środku nocy. Cóż, jedna gęba mniej do wykarmienia, prawda? Zwrócono na nią uwagę dopiero wtedy, gdy pewnego razu z samego rana znaleziono ją śpiącą w najlepsze i tulącą się do boku zarżniętej krowy. Rodzina była wściekła - nie należeli do bogatych chłopów, a to była jedna z dwóch muciek. Od razu oskarżyli pięcioletnie dziecko o zabicie zwierzęcia, nie zważając na fakt, że Rosaline podczas lunatykowania nie miała zielonego pojęcia, co się dzieje. To zdarzenie mocno odbiło się na psychice dziewczynki. Nie każde dziecko przecież budzi się w kałuży krowiej krwi. Zaczęła miewać koszmary. Nie pamiętała żadnego z nich, ale budziła się z wrzaskiem, cała zlana potem. Rodzina szczerze miała jej dość. Niestety to nie był koniec. Rosaline w wieku około sześciu lat zaczęła rozmawiać sama ze sobą, a raczej z kimś lub czymś, czego ludzkie oko nie kogło zarejestrować. Czasami śniła na jawie albo gapiła się kilka godzin w jedno i to samo miejsce bez mrugnięcia okiem. Tego dla biednych, ograniczonych chłopów było za dużo. Przerażeni tym, co Rosaline wyprawiała, zawieźli ją do najbliższej placówki templariuszy i czym prędzej uciekli, prawdopodobnie niemal natychmiast zapominając o małej. Tam niemal od razu zauważono, że Rosaline przejawia umiejętności magiczne i zabrali ją do Twierdzy Kinloch, aby wyszkolić na maga. Chciałoby się wierzyć, że to koniec jej udręki, ale tak naprawdę to nie ograniczona rodzina była jej problemem, tylko towarzystwo, które jej nie zaakceptowało. Prawie siedem lat dziewczynka wychowywała się na wsi, w samotności, wytykana palcami przez swoje dziwne umiejętności. Nie miała tam przyjaciół, z którymi mogłaby się pobawić, nie nauczyła się być osobą towarzyską. Nic dziwnego więc, że nie mogła się przemóc i zagadać do któregoś z adeptów. Stała się typem samotnika, dziwaka, na który widok wszyscy milknęli i chichotali. Rosaline nie robiła nic, by zmienić opinię innych o sobie, wręcz przeciwnie, zrobiła z niej mur, którym się otoczyła. Pokochała samotność i to ona stała się jej kochanką.\nZeszło jej na nauce coś koło trzynastu lat. W tym czasie, nie zawracając sobie głowy spotkaniami towarzyskimi, siedziała w księgach i pochłaniała niezliczone ilości wiedzy, chcąc pokazać tym wszystkim snobom, że jest lepsza od nich. Z nauką magii też nie szło jej źle. Była pojętną, skorą do pracy uczennicą, która kiedy tylko mogła, szlifowała swoje umiejętności. Ale mimo jej talentu, wielu nie przepowiadało jej dobrej przyszłości. Rosaline bowiem przez większość czasu miewała koszmary, których nie pamiętała. Padały podejrzenia, jakoby to demony z Pustki nękały ją w snach. Templariusze i magowie zaczęli mieć podejrzenia, że Rosaline może nie zdać Katorgi. Oczywiście wszyscy byli zawiedzieni, że ktoś taki jak ona się zmarnuje, ale nic nie mogli zrobić, tylko mieć cichutką nadzieję, że w przyszłości dziewczyna zda najważniejszy z egzaminów. Na nadziei jednak Rosaline nie chciała polegać i postanowiła wziąć sprawę w swoje ręce. Zaczęła planować swoją ucieczkę. Nie chciała sprawdzać, czy przypuszczenia innych się sprawdzą. W wieku dwudziestu lat udało jej się to. Ledwo, ale uciekła. Przebrana w męski strój, z kapturem na głowie, szwendała się przez jakiś czas po lasach, bojąc się templariuszy, którzy mogliby ją złapać i z powrotem wsadzić do Kręgu. Dopiero, gdy strach przeminął, a dość długo to trwało, bo kilka miesięcy, Rosaline, brudna, z nieco dzikim wyrazem twarzy (samotność między ludźmi a samotność w dziczy to przecież dwie różne sprawy) wkroczyła w społeczeństwo. Zachowywała się nienormalnie, w każdym widziała donosiciela, swojego wroga. Nieufność zaślepiła wszystko. Każdego, kto próbował jej pomóc, widząc zdziczałą dziewczynę, w końcu zrażała. Niestety takim zachowaniem jedynie wzbudziła czujność templariuszy, którzy w końcu po nią przyszli. Znów więc musiała uciekać, chociaż tym razem nie w głuszę, a po prostu przed siebie. Zaczęła rozumieć, że jeśli ma przeżyć na wolności, musi wtopić się w tłum, a nie się z niego wyróżniać. Opamiętała się, choć czasami wciąż trudno jej poskromić dziką naturę. Od tej pory całe życie Rosaline się zmieniło - musiała uciekać, by nikt nie odkrył jej zdolności, by templariusze nie położyli na niej swoich łapsk. Jedyną niezmienną rzeczą są koszmary, które przyprawiają ją o bezsenność i irracjonalne zachowanie. One są zawsze, co kilka dni, czasem tygodni, ale nieważne, co by się nie stało, one powracają.\nRosaline to drobna, chuda dziewczyna. Włosy koloru miodu ma wiecznie związane w warkocz, a gdy je rozpuści, co doprawdy rzadko się zdarza, gdyż wiecznie jest w podróży, sięgają jej nieco dalej niż do połowy pleców. Twarz ma owalną, z lekko wystającymi kośćmi policzkowymi, małym noskiem, półpełnymi ustami i zielonymi niczym las wiosną oczami. W gruncie rzeczy Rosaline to piękna dziewczyna o całkiem przyjemnej dla oka figurze, choć całość psuje zmęczenie malujące się na jej obliczu, wieczne wory pod oczami i ogólnie oznaki niewyspania. Prócz tego garbi się lekko, jakby przytłoczona czymś, być może nawet swoim życiem, bo na to jej postawa wygląda.\nRosaline jest przede wszystkim nieufna. Nigdy w życiu nie zdobyła się na zaufanie wobec kogokolwiek, a jej kilkumiesięczny pobyt w lesie zaostrzył to tylko, sprawił, że dostała lekkiej awersji do społeczeństwa. W oczach oprócz zmęczenia czai się dzika, niebezpieczna iskierka, a jej postawa tylko potęguje wrażenie, że ma się do czynienia z nieobliczalnym człowiekiem, choć prawda jest taka, że Rosaline nie krzywdzi bez powodu. Zdarzyło jej się raz czy dwa zranić templariuszy czy napastnika, który uznał ją za łatwy łup, ale nigdy nie zabiła. Nigdy też nie użyła magii krwi, bo zwyczajnie się tego boi. Boi, że, gdy przekroczy tę granicę, to nigdy już nie będzie taka sama. A przecież nie była nikim innym, jak nieśmiałą, odrzucaną raz po razie dziewczyną, która po prostu jest przestraszona.\nJeśli to możliwe, chciałabym, żeby Rosaline wyewoulowała. Znaczy, aby choć trochę otwarła się na ludzi, bo wiadomo, apostatka, więc też ten kontakt musi być mimo wszystko ograniczony, a ona taki dzik jest trochę i trudno jej o normalną rozmowę często, więc żeby chociaż troszkę mogła nauczyć się tej towarzyskości.\nTemat: Re: Rosaline Nie Kwi 24, 2016 12:24 pm\n0 punktów wolnych. Ciekawa apostata o bardzo ludzkim usposobieniu, chociaż z ludźmi miała mało do czynienia. Dzika, inna lub po prostu zagubiona, co pocznie w świecie Thedas? Czy templariusze ją dorwą? Może zniknie, gdzieś daleko w cichym zaułku? Czy, nie oprze się krążącym dookoła niej demonom? Czas pokaże.\nTwoim opiekunem zostaje Lusacan. Jeśli chcesz zmienić prowadzącego na innego, powiadom administrację poprzez prywatną wiadomość. Wszelkie pytania, zastrzeżenia, plany także kieruj właśnie tam.


LISTY ZAŚWIATA | Tarot Marsylski\nOpublikowany 9 stycznia 2022 przez wieszcz\nBIBLITEKA WIEDZY DUCHOWEJ Nr 4.\nNAKŁAD WYDAWNICTWA, HEJNAŁ”, WISŁA (ŚLĄSK CIESZ.)\nDo jej przyjaciółki.\nI. Przekroczenie granicy\nII. Niespodzianki nowego życia\nIII. O błogosławieństwie nieba\nIV. O żalu za umarłymi\nV. Prawo duchowego wzrostu\nI. Po przestąpieniu granicy\nJak odczuwa się rozłąkę z przyjaciółmi, którzy pozostali przy życiu?\nII. Życie po drugiej stronie\nIII. Jak poszerzyć szczeliny\nIV. Właściwe i niewłaściwe korzystanie ze stosunków z duchami\nV. Otwarte drzwi do otwartej tajemnicy (O szóstym zmyśle czyli oku\nVI. Słowa pożegnalne\nJulja i Ellen, dwie kobiety w kwiecie wieku, żyły w długotrwałej serdecznej przyjaźni, która oparła się samej nawet śmierci. Obie gorliwe chrześcijanki więcej oddawały się czynieniu dobra żywym, niż rozmyślaniu o śmierci. Gdy jednak czasami cień śmierci osmętnił ich czynne życie, tern serdeczniej zacieśniał się węzeł ich przyjaźni, sięgającej w wieczność; zawsze wówczas przyrzekały sobie uroczyście, że ta z nich, która pierwsza zostanie odwołana, powróci do pozostałej, o ile to będzie dozwolonem, by od czasu do czasu rozradować się wzajemnem widzeniem. Wierzyły bowiem, że takie jawne świadectwo obecności tej, która odejdzie, rozprószy wszelką wątpliwość w pozostałej i przekona ją o dalszem trwaniu życia i miłości po tamtej stronie grobu.\nTymczasem lata mijały. Julja umarła. Cios dotknął boleśnie wszystkich jej przyjaciół, najokrutniej jednak cierpiała Ellen. Zdawało się, że tchnienie śmierci zgasiło całe światło jej życia. Przez kilka miesięcy uginała się pod ciężarem istnienia, pozbawionego obecnością przyjaciółki.\nAż pewnej nocy obietnica się ziściła. Ellen nocowała w swem dawnem miejscu zamieszkania i nagle obudziła się ze snu. Pomimo ciemnej nocy pokój pełen był światła i tuż blisko łóżka Ellen ujrzała Julję promieniującą życiem, pogodą i radością, w szacie, którą przywykła nosić za życia. Przyrzeczenia swego dotrzymała. Przez kilka chwil stała tak uśmiechnięta, ale milcząca. Ellen zanadto była wstrząśnięta, by móc przemówić. Niespodziewane, a nie pozostawiające wątpliwości spełnienie się serdecznego życzenia, odjęło jej wszelką władzę prócz jednej: odczuwania niewymownej radości. Zwolna, prawie niepostrzeżenie, postać znikała i Ellen znów pozostała sama. W kilka miesięcy później Ellen odwiedziła tę okolicę, i znowu Julja dotrzymała danej obietnicy i zjawiła się przyjaciółce. Zdarzyło się, że właśnie zatrzymałem się w tym samym domu, a że Julję znałem za życia i obchodziły mnie takie rzeczy, Ellen opowiedziała mi szczegóły obu tych odwiedzin. Opisawszy mi, w jaki sposób Julja ukazała jej się za pierwszym razem, tak dalej mówiła:\n“Ostatniej nocy znów ją widziałam tu, w moim pokoju. Oba razy ukazała mi się jednakowo. Spałam, nagle obudziłam się i ujrzałamją stojącą obok łóżka. Potem ginęła zwolna, zostawiając jeszcze trochę blasku nh miejscu, w którem stała. Za pierwszym razem sądziłam, że była to halucynacja, ponieważ ona nie tak dawno umarła, a ja byłam zupełnie przybita jej stratą; ale ostatniej nocy nie miałam żadnej wątpliwości, bo widziałam ją zupełnie dokładnie. Wiem, że to była Julja i że powróciła, aby dotrzymać obietnicy. Nie mogłam jednak usłyszeć jej głosu i gryzie mnie teraz myśl, że pewnie przyszła do mnie z jaką wieścią, a ja nie byłam w stanie zrozumieć, co mi powiedzieć chciała.”\nPonieważ w tym właśnie czasie ku memu własnemu zdumieniu zaczęła rozwijać się we mnie ukryta dotąd zdolność do automatycznego pisma, ofiarowałem się pozwolić Julji, skoro zechce i zdoła posługiwać się moją ręką, aby napisała co ma do przekazania. Pod pismem automatycznem rozumieć należy takie pismo, które wykonywa ręka osoby bez jej świadomej kontroli. Ręka pisze, jak gdyby sama przez się tak, że osoba, do której ręka należy, nie ma świadomości tego, co pisze. Jest to znany dobrze i prosty rodzaj medjumizmu, który w żadnym razie nie wyzyskuje uzdolnień piszącego, ani też osobowości jego nie stawia w zależność od jakiejś innej inteligencji. Pismo takie pochodzić może z podświadomości duszy lub być skutkiem bezpośredniego udziału jakiejś niezależnej, choć niewidzialnej inteligencji. Świadomości piszącego nie porusza to bynajmniej, gdyż otrzymuje on tą drogą wieści o dawno minionych zdarzeniach, o których nigdy nie słyszał, lub dokładne przepowiednie zdarzeń, mających nastąpić.\nOto jest sposób, w jaki otrzymałem zebrane w tej książeczce komunikaty. Wszystkie Listy od Julji były mi w ten właśnie sposób podane. Zasiadałem ze spokojną myślą, a trzymając pióro w ręku w sposób zwykły, udzielałem tego pióra Julji, obserwując ciekawie i sceptycznie, co też się napisze. Pierwsza część zbiorku napisana była jako listy Julji do Ellen. Utrzymane są tak, jak gdyby przychodziły od przyjaciółki do przyjaciółki; zaczynają się i kończą, jak gdyby pisząca posługiwała się jeszcze dawnem ciąłem, a nie korzystała z mojej ręki. Część druga pisana była w nierównych odstępach czasu w celu opublikowania. Pierwsza część jest zbiorem urywków z listów pisanych w ciągu sześciu prawie miesięcy wraz z przeznaczonemi w ciągu pisania uwagami dla mnie. Druga część zawiera komunikaty, podawane w różnych okresach czasu, jak to zaznaczone jest w tekście. Może czytelnik będzie żałował, że opowiadanie przerywają uboczne pytania i uwagi, kursywą drukowane. Po pewnym namyśle jednak zgodzi się chyba ze mną, że koniecznem było przytoczyć listy tak, jak były podane, to znaczy, z uwzględnieniem ówczesnego ich oddźwięku w myślach świadomego ducha samego piszącego, którego ręka stanowiła nieświadome narzędzie dla ich zakomunikowania; uwydatnia to lepiej, że listy Julji nie są wytworem mego świadomego umysłu, czy ducha.\nNie uważam za konieczne rozwodzić się szeroko nad tem, jak doszedłem do przekonania, że listy Julji są tem, za co się podają… komunikatami odcieleśnionego ducha, który w życiu ziemskiem był moją przyjaciółką, którego przyjaźń wszakże stała się dla mnie o wiele prawdziwszą i ściślejszą w przeciągu sześcioletniej już rozłąki.\nPrzekonanie to moje mogę rozłożyć na następujące główniejsze punkty:\n1. Początek komunikatów, jak opisałem go powyżej.\n2. Potwierdzenie, dane w pierwszym komunikacie co do uczynionego na łożu śmiertelnem serdecznego zobowiązania względem przyjacółki, o czem nie było mi wiadomem.\n3. Dokładny opis zdarzenia z r. 1885, o którem nigdy poprzednio nie słyszałem, a co i Ellen zupełnie zapomniała.\n4. Wypisanie moją ręką imion chrzestnych, a nawet przezwisk przyjaciół z jej ojczyzny, o których nigdy przedtem nie słyszałem.\n5. Żywe i serdeczne zainteresowanie osobiste, jakie wykazywała poruszająca moją ręką siła, dla osób i okoliczności, któremi ja sam znacznie mniej się przejmowałem, niż Julja.\n6. Silnie zaznaczona i niezmienna wrażliwość piszącego te listy, którą ja zaprawdę poszczycić się nie mogę, a nawet ze wstydem wyznać muszę, że pod wielu względami jej nia dorastam.\nDo tych dowodów wewnętrznej natury przybywa jeszcze fakt rzeczowy. Istnieją mianowicie osoby, obdarzone szczególną władzą psychiczną dostrzegania duchowych postaci, jakie nas wszystkich otaczają. Oczywiście ten rodzaj dowodzenia nie znajdzie posłuchu u ludzi, którzy zgóry zaprzeczają istnieniu takich postaci, lub możliwości dostrzegania ich przez tego lub owego. Ale nawet równie sceptyczne osoby byłyby w swem odrzekającem się niedowiarstwie napewno zachwiane, gdyby zechciały towarzyszyć mi do różnych jasnowidzów, nieznanych mi z oblicza i z nazwiska i tam się przekonać, jak ci ludzie, obdarzeni psychiczną siłą duchowego widzenia, wszyscy zgodnie opisywali postać charakterystyczną Julji. Ci, którzy wiedzą o istnieniu osób ze zdolnością jasnowidzenia, zrozumieją łatwiej moją wciąż wzrastającą pewność rzeczywistej obecności Julji, gdy przytoczę im jeszcze fakty następujące:\n1. Że osoby obce, które o istnieniu Julji nigdy nie słyszały, opisywały ją dokładnie, jak stoi obok mnie, kiedy ręka moja pisze automatycznie.\n2. Że niektóre z tych osób nietylko ją opisały, lecz mogły nazwać ją po imieniu.\n3. Że jedna z nich tutaj, a inna w ojczyźnie Julji podały jej przydomek, którego nie wyjawiałem, a który napróżno usiłowałem wmówić przez telepatję innemu medjum.\n4. Że pewien jasnowidzący wykonał portret Julji, zaczynając od kresek, z których narazie nic pojąć nie mogłem, a co on określił mi, że rysuje “panią, która pisze z panem”.\n5. Że w innym wypadku jasnowidzący w swym opisie podał mi takie szczegóły, co do których byłem przekonany, że się myli, które jednak uznane były za słuszne przez jej poufnych przyjaciół.\n6. Że stosownie do zawartej ze mną umowy Julja ukazywała się jasnowidzącemu, który przebywał bardzo daleko ode mnie.\nObok tych dowodów pozwalających wierzyć, że inteligencja, kierująca moją ręką, kiedy pisane były “listy od Julji”, nie jest mojem własnem “ja”, lecz inteligencją niezależną od mego powszedniego umysłu i wyższą od niego, istnieje jeszcze fakt, że w różnych okolicznościach przepowiadała ona z równą uporczywością, jak i dokładnością zdarzenia, które dopiero po miesiącach się dokonywały, a co do których jawnie się wypowiadałem, że nie wierzę, aby kiedykolwiek się spełniły.\nDlatego w żaden sposób nie mogę oprzeć się wnioskowi, że wszystkie te komunikaty są tem, za co się podają… prawdziwemi listami od prawdziwej Julji, która nie jest umarłą, a tylko wcześniej odwołaną. Wiem teraz, po pięcioletniem blisko i codziennem obcowaniu z nią zapomocą mej automatycznie piszącej ręki, że porozumiewałem się z inteligencją równą mojej, z równie dobitnie zarysowaną osobowością, z przyjaciółką tak wierną i serdeczną, jakiej nie znałem dotąd. Tym zaś, którzy podrwiwają sobie z podobnego cudu natury, chciałbym jeszcze dodać, że w tym wypadku ich ulubiona teorja świadomego oszukaństwa przynajmniej ze strony medjum zastosować się nie da, wyklucza ją bowiem fakt, że komunikaty pisane były moją własną prawicą, bez obecności innej widzialnej osoby.\nNikt nie uwierzy, znając przesądy krążące na ten temat, że z samej tylko uprzejmości, bez osobistego zainteresowania, wziąłbym na siebie wysoce niepopularną i ośmieszającą rolę wierzącego w rzeczywistość podobnych komunikatów. Przez długie lata z tego powodu ucierpiałem wiele zarówno w prywatnem, jak i w publicznem życiu.\nZdaję sobie jasno sprawę, że treść tej przedmowy posłuży do tego, iż wszystko, co powiem i zrobię w latach następnych, będzie przekręcone i zniesławione. Jest to niewątpliwie bardzo smutne, ale nie może zaważyć wobec doniosłości mojego świadectwa, że pisane moją ręką komunikaty uważam za bezwzględną prawdę.\nNa zakończenie muszę jeszcze dodać, że jakkolwiek źródło tych komunikatów jest pierwszorz,ędnej doniosłości, ponieważ zawierają one dowody leżące za odrębem ludzkiego dasięgu, to jednak wartość wewnętrzna trzech czwartych części “Listów od Julji” nie więcej zależy od teorji, co do ich pochodzenia, niż wartość dzieł dramatycznych Szekspira od teoryj, dotyczących ich twórcy. W. T. Stead.\nNawet gdyby chciano utrzymywać, że listy owe napisałem sam w nieświadomym stanie, nie zmieni to bynajmniej ich rzeczywistości, ani osłabi ich wymowną obronę życia wyższego. Mógłbym tylko życzyć sobie, abym zdołał w świadomym stanie pisać tak dobrze.\nWilliam Stead, znany publicysta angielski, a zarazem czynny bojownik spirytyzmu, który zginął podczas katastrofy “Titanika”. Oprócz wydawanego pisma, Borderland, założył on w Londynie na trzy lata przed śmiercią tak zwane Biuro Julji, do którego każdy mógł się zgłosić z prośbą o rozmowę z osobą nieżyjącą. Wymagano tylko bezinteresowności pobudek. Julja rozstrzygała o przyjęciu\nKategorie: Mediumizm. Tagi: biblioteka wiedzy duchowej, biuro Julji, Ellen, Julja, William Stead. Autor: wieszcz. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Drewniana kuchnia XXL z pralką + akcesoria kuchenne Ecotoys\nWykorzystanie najlepszych surowców do stworzenia kuchni sprawia, że posłuży ona wiele lat. Kuchnia została wykonana z wykorzystaniem drewna oraz płyty MDF. Kuchenka wyposażona jest we wszystko co potrzebne, m.in.: ruchomy kran, zlew, otwierany piekarnik, szafka, klikające pokrętła, zegar, mikrofala oraz pralka z otwieranymi drzwiczkami. Dodatkowo w zestawie znajduję się 5 akcesoriów kuchennych (garnek z pokrywką, patelnia, łopatka, chochelka), które urozmaicają zabawę. Wszystkie elementy drewniane pozbawione są niebezpiecznych krawędzi.\nWysokość: 96,5cm, szerokość: 96cm, głębokość: 37cm.\nWymiar opakowania: 105x44x14 cm, Waga: 20,1 kg\nKod producenta: 7258A\nPrezentacja wideo produktu: Drewniana kuchnia XXL z pralką + akcesoria kuchenne Ecotoys\nDrewniana kuchnia dla dzieci + zestaw akcesoriów Ecotoys\nDrewniane owoce do krojenia zestaw 20 sztuk Ecotoys\nDrewniane warzywa i owoce zestaw do krojena Ecotoys


Dodano: 24 maja 2018, 18:38 0\nGaz-System i Amber Grid podjęły pozytywną decyzję inwestycyjną dotyczącą budowy gazowego połączenia Polska-Litwa, poinformował Gaz-System. Podpisanie umowy Connection Agreement regulującą prawne, biznesowe i techniczne aspekty inwestycji odbyło się w Kopenhadze, podczas trwającego europejskiego Forum Infrastruktury Energetycznej, dodano.\n– Budowa interkonektora Polska - Litwa, jednego z ważniejszych projektów europejskich w obszarze gazowym, jest szansą na przerwanie dotychczasowej izolacji państw bałtyckich od europejskiego rynku gazu. Połączenie to umożliwi integrację tych krajów z konkurencyjnym rynkiem gazu UE, który chcemy wspólnie budować. Dzisiejsza uroczystość pokazuje, jak poważnie traktujemy ideę regionalnej solidarności energetycznej i budowy wspólnego rynku energetycznego w Unii Europejskiej. Warto podkreślić, że ta umowa w połączeniu z podpisaniem umowy o dofinansowanie (Grant Agreement) dla projektu Baltic Pipe to swoistego rodzaju krok milowy w stronę rozszerzenia europejskiego rynku gazu ziemnego na region Morza Bałtyckiego. Jest to również element realizacji planu działań BEMIP w zakresie połączeń międzystemowych na rynku energii państw bałtyckich – powiedział prezes Tomasz Stępień, cytowany w komunikacie.\nBudowa międzysystemowego połączenia Polska - Litwa znalazła się po raz kolejny na europejskiej liście projektów w sektorze gazu ziemnego, którym przyznany został status wspólnego zainteresowania (tzw. PCI - Project of Common Interest), opublikowanej 24 listopada 2017 r. przez Komisję Europejską. Prace przygotowawcze w ramach projektu uzyskały najwyższą możliwą wysokość pomocy finansowej UE (z instrumentu CEF) dopuszczalną dla prac studialnych, czyli 50 proc. Z całkowitej kwoty ponad 10 mln euro 2,5 mln euro przypadło spółce Amber Grid, a 7,6 mln euro otrzymał Gaz-System. Natomiast na prace budowlane ze środków UE, w ramach instrumentu „Łącząc Europę” (CEF), przyznano projektowi współfinansowanie do wysokości maksymalnie 266,4 mln euro. Z całkowitej kwoty dofinansowania, spółce Amber Grid przypadło prawie 58 mln euro, natomiast Gaz-System otrzymał ponad 208 mln euro, przypomniano także.\n„Zgodnie z decyzją ACER z 11 sierpnia 2014 r. w sprawie transgranicznej alokacji kosztów projektu, oprócz wsparcia finansowego UE, budowa GIPL, w tym część kosztów infrastruktury GIPL na terytorium Polski, zostanie dofinansowana przez Litwę, Łotwę i Estonię (OSP – operatorzy systemów przesyłowych). Odrębna umowa regulująca praktyczne wdrożenie ww. decyzji pomiędzy OSP tych państw, a Gaz-System została podpisana z datą 11 maja 2018 r” - czytamy w komunikacie.\nbiznes gospodarka polska litwa gaz gazociąg gaz-system


ŚWIĘTO BIAŁEJ LASKI I JUBILEUSZ KOŁA POLSKIEGO ZWIĄZKU NIEWIDOMYCH\nStargardzkie koło Polskiego Związku Niewidomych 14 lipca zorganizowało spotkanie z okazji Święta Białej Laski i 55-lecia koła. W świetlicy w Morzyczynie spotkali się członkowie związku oraz przedstawiciele zaprzyjaźnionych instytucji i organizacji.\nW tak wyjątkowym dniu nie zabrakło wspomnień oraz podziękowań tym, którzy przez lata tworzyli i rozwijali koło w Stargardzie, pomagając osobom niepełnosprawnym wzrokowo. Spotkanie było okazją do rozmów i wymiany doświadczeń. Udział w nim wzięli także członkowie związku z innych miast. Był również tort i muzyczny występ.\nZaproszeni goście składali życzenia, wręczali kwiaty i prezenty na ręce Pani Wandy Błasiak – Prezes stargardzkiego koła PZN. W spotkaniu wzięli udział: Członek Zarządu Powiatu Stargardzkiego Adam Chrałowicz wraz z Dyrektor Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia w Starostwie Powiatowym Małgorzatą Złotek, a także Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Stargardzie Monika Rygiel.


Detektor referencyjny : Liniowa detekcja pożaru\nDetektor referencyjny to opcja programowa detektorów Stratos pracujących w sieci.\nFunkcja ta pozwala określić, czy dym wykryty w chronionym pomieszczeniu pochodzi z tego pomieszczenia, czy też wykryty dym jest zassany z zewnątrz przez niesprawną wentylację – uszkodzone filtry.\nPrzed wprowadzeniem tej funkcji przez system Stratos montowano czujki kanałowe, które wykrywając dym blokowały centralę gaszeniową.\nNiestety układ taki nie chronił pomieszczenia przed przypadkiem wystąpienia pożaru równocześnie wewnątrz i na zewnątrz serwerowni.\nDlatego układ z detektorem odniesiania daje większą pewność zadziałania systemu we wszystkich zdarzeniach pożarowych.\nDetektor w sieci mając wprowadzony w ustawieniach adres detektora porównawczego (referencyjnego) porównuje poziomy dymu wykryty przez detektor porównawczy z poziomem (procentem) zadymienia u siebie. Zakładamy, że jeden lub więcej detektorów umieszczone są w pomieszczeniu chronionym, a detektor porównawczy pracujący np. przed wlotem powietrza do układu wentylacji (w czerpni). Poza porównaniem poziomu dymu detektor wewnątrz pom. chronionego analizuje się również czas transportu powietrza (dymu) od wlotu wentylacji do wnętrza chronionego pomieszczenia.\nJeśli poziom dymu w czerpni Dc jest równy lub wyższy od poziomy dymu w pomieszczeniu Dp oraz zachowany jest pomierzony Tp czas transportu Tt to detektor znajdujący się w pomieszczeniu chronionym podejmuje jedną z poniższych akcji:\nDc-Dp≥0 & Tt=Tp -  źródło dymu z zewnątrz\nDc-Dp<0 & Tt=Tp -  aktywuje alarm - źródło dymu wewnątrz\nDc-Dp<0 & Tt≤Tp -  aktywuje alarm- źródło dymu wewnątrz\nDetektor z wnętrza pomieszczenia chronionego aktywuje alarm tylko wtedy kiedy wykryty dym na 100% pochodzi z wewnątrz pomieszczenia, a jeśli pochodzi także z zewnątrz to jest go mniej niż dymu wygenerowanego wewnątrz chronionego, cennego pomieszczenia. Jeśli zostanie wykryty dym w czerpni, a potem po czasie Tp w pomieszczeniu to dym wykryty w czerpni jest odejmowany od dymu wykrytego w pomieszczeniu chronionym. Jeśli czas wykrycia dymu wewnątrz jest inny niż zadany lub dymu wykrytego wewnątrz jest więcej niż wykrytego w czerpni, aktywowany jest alarm.\nWycofanie odniesienia to pomierzony czas transportu powietrza od wlotu wentylacji do chronionego pomieszczenia.\nPoziom odniesienia to wartość procentowa pomierzona doświadczalnie, a będąca procentową wartością rozrzedzenia się dymu między punktem pomiaru np. w czerpni, a wnętrzem pomieszczenia chronionego gdyż część dymu pojawiającego się w miejscu pomiaru w czerpni do momentu dotarcia np. do serwerowni rozprasza się przez nieszczelności układu wentylacyjnego.\nProgramując detektor z układem referencyjnym we wszystkich detektorach w sieci wpisujemy adres detektora odniesienia.\nW naszym przypadku jest to detektor o adresie nr 1.\nDawniej montowano czujkę kanałową (punktową) na wlocie powietrza do serwerowni, a jej aktywacja blokowała zadziałanie centrali gaszeniowej. Niestety układ taki nie chronił pomieszczenia przed przypadkiem wystąpienia pożaru równocześnie wewnątrz i na zewnątrz serwerowni.\nFunkcja detektora referencyjnego dostępną jest od kwietnia 2022 także w ramach 1 klastra detektora Stratos ML