Między lądem a morzem [Joseph Conrad] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00032 004343 21552813 na godz. na dobę w sumie\nMiędzy lądem a morzem - ebook/epub\nAutor: Joseph Conrad Liczba stron: 242\nISBN: 978-83-272-2407-1 Data wydania: 2010-08-05\nMIĘDZY LĄDEM A MORZEM Joseph Conrad Tłum. Jan Lemański W tym życia błędnym kole Niż płakać, śmiać się wolę, Nie wpadam w melancholię, Choć ostry krzew ukole W tym życia błędnym kole. A. Sycona Kapitanowi C. M. HARRISOWI byłemu właścicielowi i dowódcy „ARABY MAID”, okrętu handlowego krążącego po archipelagu NA PAMIĄTKĘ dawnych dni przygód\nOD AUTORAJedyny łącznik wiążący te trzy opowiadania jest, że się tak wyrażę, natury geograficznej; rozgrywają się one bowiem – czy to na lądzie, czy na morzu – w tej samej okolicy świata, którą można by nazwać okolicą Oceanu Indyjskiego z wszelkimi jego odnogami i przedłużeniami na północ od równika aż do Zatoki Syjamskiej. Jeżeli chodzi o czas, to należą do okresu następującego bezpośrednio po wydaniu powieści o niezręcznym tytule: W oczach Zachodu, a jeśli chodzi o samego autora, pojawienie się ich łączy się z zasadniczym przełomem w losach jego twórczości. Gdyż faktem jest niezaprzeczonym, że W oczach Zachodu niełaskawie zostało przyjęte przez publiczność, podczas gdy powieść pod tytułem Los, która ukazała się zaraz po tomie opowiadań Między lądem a morzem, znalazła od razu znacznie liczniejszych czytelników niż jakakolwiek inna z moich książek. Niniejszy tom, złożony z trzech opowiadań, został również dobrze przyjęty – i prywatnie, i publicznie, i z punktu widzenia wydawcy. To drobne powodzenie zjawiło się w samą porę, aby pokrzepić moją osłabłą ziemską powłokę. Książkę tę bowiem można zaiste nazwać utworem rekonwalescenta – przynajmniej w trzech czwartych jej częściach – ponieważ Ukryty sojusznik, opowiadanie środkowe było napisane znacznie wcześniej niż dwa pozostałe. Moje wspomnienia dotyczące książki W oczach Zachodu łączą się ze wspomnieniem ciężkiej choroby, która zdawała się czyhać jak tygrys ukryty w dżungli na zakręcie ścieżki, aby rzucić się na mnie w chwili, gdy ostatnie słowa tej opowieści zostaną napisane. Wspomnienie choroby bardzo jest podobne do wspomnienia nocnej zmory. Gdy wstałem z niej w stanie wielkiego wyczerpania, błysnęło mi natchnienie, aby skierować chwiejne kroki ku Oceanowi Indyjskiemu; nikt nie zaprzeczy, że była to zasadnicza zmiana otoczenia jak też atmosfery panującej nad Jeziorem Genewskim. Uśmiech szczęścia, ta najczystszej wody opowieść o Oceanie Indyjskim – zaczęta tak osłabioną i drżącą ręką, że pierwsze dwadzieścia czy więcej stron musiałem rzucić do kosza – stała się wreszcie taka, jaka przedstawia się obecnie oczom czytelnika. Co do mnie, chcę tylko zaznaczyć, że z powodu tej noweli klepali mnie najniespodziewaniej po plecach różni nie znani mi dotąd ludzie, z których najważniejszym był oczywiście wydawca popularnego przeglądu ilustrowanego, gdzie nowela ukazywała się w odcinkach. Któż wobec tego ośmieli się powiedzieć, że to nie zmiana klimatu sprowadziła taki sukces? Pochodzenie środkowej noweli, Ukryty sojusznik, jest zupełnie odmienne. Została napisana znacznie wcześniej i ukazała się pierwszy raz w „Harper's Magazine”, w pierwszej połowie 1911 roku, o ile sobie przypominam. A może i w drugiej połowie. Wspomnienia moje są co do tego mgliste. Zasadniczy wątek opowiadania był moją własnością na wiele lat przedtem; w gruncie rzeczy był również wspólną własnością całej floty okrętów handlowych, krążących między Indiami, Chinami i Australią, tej wielkiej kompanii, której ostatnie lata zbiegły się z pierwszymi latami moich wędrówek po szerokich morzach. Fakt, o którym mowa, wydarzył się na pokładzie wybitnej jednostki tej kompanii, a mianowicie na „Cutty Sark”, statku należącym do pana Willisa. Był to znany w swoim czasie armator, z gatunku tych ludzi (wszyscy są już dzisiaj pod ziemią), którzy asystowali zawsze przy wyruszaniu ich statków w podróż, ku owym dalekim brzegom, gdzie prezentowały one godnie szanowaną flagę właściciela. Cieszą się, że miałem choć raz sposobność ujrzeć pana Willisa pewnego bardzo ponurego i wilgotnego ranka; stał na występie kamiennego podmurowania w New South Dock i patrzył, jak jeden z jego kliperów wyrusza w podróż do Chin. Była to imponująca męska postać w nieodłącznym białym kapeluszu, znanym tak dobrze w porcie londyńskim. Czekał, aż statek zwróci się dziobem w dół rzeki, i wówczas dopiero skinął ku niemu z godnością wielką dłonią w rękawiczce. O ile wiem, owym statkiem mógł być nawet i „Cutty Sark” we własnej osobie, ale w każdym razie nie wyruszał wówczas w tamtą fatalną podróż. Nie znam daty faktu, na którym opiera się treść Ukrytego sojusznika; wypłynął na jaw i dostał się nawet do gazet w środku lat osiemdziesiątych, ale słyszałem o nim już i przedtem – niejako prywatnie – od oficerów wielkiej „floty wełnianej”, w której przesłużyłem pierwsze lata moich wędrówek po głębokich wodach. Ów fakt wypłynął wśród okoliczności dość dramatycznych, które jednak nie mają nic wspólnego z moją nowelą. W ściślej morskiej części moich pism ten fragment widowiska może zająć miejsce jako jeden z moich dwóch utworów „spokojnych”. Bowiem jeśli przyjmiemy klasyfikację według tematów, stworzyłem dwa utwory „burzliwe”, a mianowicie: Murzyna z załogi Narcyza i Tajfun, oraz dwa utwory „spokojne”: ten właśnie i Smugę cienia, książkę należącą do późniejszego okresu. Pomimo formy autobiograficznej te dwa wymienione opowiadania nie są oparte na wspomnieniach osobistych. Treść ich wiąże się z czymś rozleglejszym, choć nie tak ściśle określonym – z charakterem, wizją i odczuciem pierwszych dwudziestu lat mojego niezależnego życia. To samo da się powiedzieć i o Frei z Siedmiu Wysp. Zwymyślano mnie setnie za napisanie tej noweli ze względu na jej okrucieństwo – i w publicznych artykułach, i w listach prywatnych. Pamiętam taki list od jednego pana z Ameryki; nie posiadał się wprost z oburzenia. Oświadczał mi wśród przekleństw i wymysłów, że nie miałem prawa napisać rzeczy tak pełnej okrucieństwa, która boleśnie rozdarła mu serce. Był to list bardzo ciekawy. A przy tym wywierał wrażenie. Nosiłem go przez kilka dni w kieszeni. Czy miałem prawo napisać tę nowelę? Byłem przejęty szczerością tego oburzenia. Czy miałem rzeczywiście prawo? Czy doprawdy zgrzeszyłem okrucieństwem – jak twierdził ten człowiek? A może to on był szalony? Ale chyba nie – gdyż w jego szaleństwie była pewna metoda… Ułożyłem w myśli gwałtowną replikę; replikę pełną łagodnych perswazji; replikę wyniosłą i górną; ale żadna z nich nie pojawiła się nigdy na papierze i zapomniałem już, jak były sformułowane. Nawet i list rozgniewanego pana gdzieś się zapodział i pozostały tylko karty opowiadania, których odwołać nie mogę – i nie odwołałbym, gdyby to nawet było możliwe. Miło mi jednak pomyśleć, że obie kobiety tej książki: Alicja, ponura, bierna ofiara losu, i Freja, dziewczyna o dużej indywidualności, nie wątpiąca ani przez chwilę, że jest panią własnego przeznaczenia – że te kobiety musiały zyskać pewną sympatię, bowiem ze wszystkich moich nowel ten tom właśnie wzbudził oddźwięk największy i najbardziej bezpośredni. J. C.\nUŚMIECH SZCZĘŚCIAOPOWIEŚĆ PORTOWA Już od samego wschodu słońca stałem zapatrzony w dal. Statek cicho sunął po gładkiej wodzie. Po sześćdziesięciodniowej podróży pilno mi było wylądować na tej urodzajnej i pięknej wyspie podzwrotnikowej. Entuzjastyczniejsi z jej mieszkańców mówią o niej z upodobaniem jako o „Perle Oceanu”. Owszem, nazywajmy ją „Perłą”. To dobra nazwa. Perła, z której sączy się na świat dużo słodyczy. Chcę wam przez to tylko powiedzieć, że rośnie tam najprzedniejsza trzcina cukrowa. Dla niej i z niej żyje cała ludność „Perły”. Cukier jest dla niej, że się tak wyrażę, chlebem powszednim. I ja przybywałem tutaj po ładunek cukru w nadziei, że zbiory się udały i że frachty będą wysokie. Burns, mój starszy oficer, rozpoznał ląd najpierwej i niebawem zachwyciła mnie błękitna, strzelista jego zjawa, nieomal przezrocza na tle jasnych niebios, czysta emanacja, ciało astralne wyspy jakiejś, powstające z daleka na moje przywitanie. Rzadkie to było zjawisko – widok owej „Perły” z odległości sześćdziesięciu mil. Czyżby doprawdy miało mnie spotkać na tej wyspie coś tak wyjątkowo szczęsnego jak ta przepiękna, rozmarzająca wizja, którą tylko niewielu żeglarzom, wybrańcom, zdarzyło się ujrzeć? Lecz z radosnym uczuciem, żem odbył kurs, łączyła się okropna myśl o interesach. Niepokoiłem się o sku teczne ich załatwienie i chciałem też usprawiedliwić pochlebną szczerość danych mi przez mego armatora zleceń, ujętych w szlachetną formułę: „Pozostawiamy panu użycie statku tak, jak pan to uzna za najlepsze…” W ten sposób cały świat był mi oddany na pokaz moich zdolności, które jednak nie wydawały mi się większe od łepka szpilki. Tymczasem wiatr ustał i Burns zaczął robić nieprzyjemne uwagi o moim zwykłym braku szczęścia. Widać jego oddanie dla mnie pobudzało go do krytycznych dogadywań przy każdej sposobności. Nie traktowałbym wszakże pobłażliwie jego humorów, gdyby nie ta fatalna okoliczność, że swego czasu pielęgnowałem go w rozpaczliwej morskiej chorobie. Wydarłszy go, że tak powiem, z objęć śmierci, byłoby mi głupio wyrzucać takiego sprawnego oficera. Ale czasami pragnąłem, żeby się sam podał do dymisji. Za późno było na lądowanie i musieliśmy kotwicować za przystanią aż do następnego dnia. Nastała noc przykra i bez wypoczynku. Nie znając tej obcej dla nas obu redy, i Burns, i ja przebyliśmy niemal cały czas na pokładzie. Kłęby chmur staczały się z porfirowych skał, u podnóża których leżeliśmy. Zerwał się wiatr i huczał wśród obnażonych rej, wydając srogi poryk z przygrywką żałosnych jęczeń. Szczęście to dla nas; żeśmy zdążyli opuścić kotwicę przed zapadnięciem zmroku, powiadam. Mielibyśmy paskudną, trwożną noc, kołacząc się pod żaglami za portem. Ale mój starszy oficer był nieprzejednany. – Pan nazywa to szczęściem, proszę pana! Tak… nasze zwykłe szczęście. Ten rodzaj szczęścia nie ma już, Bogu dzięki, od siebie gorszego. Tak burczał wśród tych czarnych godzin, ja zaś przeżuwałem swój zasób filozofii. Ach, cóż to była za jątrząca, mozolna, nie kończąca się noc – ten postój na kotwicy tuż u owego ciemnego wybrzeża. Naokoło statku słychać było warkot wzburzonej wody. Od czasu do czasu dzika dma wichury z jakiegoś skalnego żlebu w górach wyszarpywała z lin naszego takielunku rozdzierająco płaczliwy ton, jakby zawodzenie potępieńczej duszy. I O godzinie wpół do ósmej, gdy wreszcie statek zawinął do portu i gdy przycumowano go w odległości rzutu kamieniem z wybrzeża, mój zapas filozoficznego spokoju prawie już się wyczerpał. Spieszyłem się na gwałt z ubraniem, gdy steward wlazł mi do kajuty niosąc na ręku mój poranny garnitur. Byłem głodny, strudzony, przygnębiony, wplątany głową w świeżą koszulę, której zbytek krochmalu nadał irytującą sztywność; zgrzytnąłem, żeby się co tchu zwijał ze śniadaniem. Chciałem co prędzej być na brzegu… i – Słucham, panie kapitanie. Gotowe na ósmą, panie kapitanie. Tam oczekuje jeden z lądu i życzy sobie rozmówić się, panie kapitanie. Zaciekawiła mnie ta niezdarnie wyrecytowana wiadomość. Szarpnąłem koszulą i wynurzyłem głowę z wytrzeszczonymi oczyma. – Tak rano! – wrzasnąłem. – Co to za jeden? Czego chce? Przybywając z morza na ląd człowiek musi podejmować egzystencję w nadzwyczaj nieunormowanych warunkach. Najdrobniejszy wypadek uderza zrazu nowością. Tak wczesna wizyta była wielką niespodzianką dla mnie; ale nie widziałem stąd racji, żeby mój steward miał aż tak wyjątkowo ogłupiałą minę. – Czy nie spytałeś o nazwisko? – indagowałem surowo. – Nazywa się Jacobus, zdaje mi się – bąknął zawstydzony. – Pan Jacobus! – zawołałem, bardziej niż kiedykolwiek zdziwiony, ale już w całkiem innym humorze. – Dlaczego nie powiedziałeś mi tego od razu? Lecz ten gamoń już się wymknął. Przez otwarte na chwilę drzwi mignęła mi wysoka, dorodna postać mężczyzny stojącego w kabinie bufetowej, przy stole, na którym już leżał obrus – obrus „portowy”, nieskazitelnie czysty i olśniewająco biały. Jak dotąd, wszystko w porządku. Poprzez zamknięte drzwi rzuciłem uprzejmie, że ubieram się i że za chwilę będę mu służył. W odpowiedzi doleciało mnie zapewnienie gościa, wypowiedziane niskim, spokojnym półgłosem, że nie ma się co śpieszyć. Jego czas należy do mnie. Ośmiela się przypuszczać, że niebawem poczęstuję go filiżanką kawy. – Obawiam się, że będzie pan miał skąpe śniadanie – wołałem usprawiedliwiająco. – Byliśmy sześćdziesiąt jeden dni na morzu, wie pan. – Doskonale, kapitanie – odrzekł mi na to z łagodnym śmiechem. Słowa, brzmienie głosu, przelotnie ujrzana sylwetka tego mężczyzny w bufecie, wszystko to miało cechę jakiejś niespodzianki, tchnęło czymś zacisznie spokojnym, pomyślnym. A jednak nie mogłem jeszcze ochłonąć ze zdziwienia. Co ma oznaczać ta wizyta? Czyżby to jakiś ciemny zamach na moją kupiecką naiwność? Ach, te sprawy handlowe! że też muszą psuć najpiękniejsze życie pod słońcem! Dlaczego morze służyć ma tylko na użytek handlu – albo wojny? Po co na nim zabijać i kupczyć dla samolubnych celów, tak w gruncie rzeczy mało ważnych? Byłoby daleko pięk niej żeglować ot, tak sobie, do tej lub owej przystani, z kawałkiem lądu dla rozprostowania nóg, dla nabycia paru książek i dla chwilowego odświeżenia kuchni. Lecz żyjąc w tym świecie mniej lub więcej zabójczym i rozpaczliwie handlarskim jest oczywiście moim obowiązkiem jak najzręczniej to wyzyskać. List mego armatora, jak już powiedziałem, zostawił memu uznaniu rozporządzenie się statkiem w sposób, jaki będę uważał za najlepszy. Lecz w liście tym było postscriptum mniej więcej tak brzmiące: „Bynajmniej nie chcąc uszczuplać Pańskiej swobody działania, piszemy przez odchodzący pocztowiec do kilku naszych przyjaciół handlowych, którzy tam mogą Panu być w czymś pomocni. Zwłaszcza życzylibyśmy sobie, alby Pan zgłosił się do p. Jacobusa, znacznego kupca i przedsiębiorcy. Jeżeli Pan się z nim zetknie, potrafi on zapewne dać Panu wskazówki co do zyskownego zatrudnienia statku.” Zetknąć się z nim! Faktem jest, że znaczna ta osobistość była tu, na pokładzie, prosząc o filiżankę kawy. A ponieważ życie nie jest baśnią, zastanowiło mnie nieprawdopodobieństwo tego zdarzenia. Czyżbym odkrył czarodziejski jakiś zakątek ziemi, gdzie bogaci kupcy śpieszą co sił na pokład statku, jeszcze zanim go na dobre przycumowano? Byłaż to czarna magia czy może tylko jakiś podstęp używany w kupiectwie? Nasunęło mi się w końcu podejrzenie (gdym zawiązywał krawat), że przesłyszałem się co do nazwiska. Myślałem często podczas rejsu o znakomitym panu Jacobusie i może słuch mój został oszukany jakimś dalekim podobieństwem brzmienia… Steward mógł był powiedzieć: Antrobus – lub może Jackson. Lecz gdym wyszedł ze swej kabiny z urzędowo pytającym: „Pan Jacobus?”, spotkało mnie w odpowiedzi spokojne „tak”, wypowiedziane z łagodnym uśmie chem. To „tak” było rzucone jakby od niechcenia. Widać nie robił sobie wiele z faktu, że to on właśnie jest panem Jacobusem. Przyjąłem do wiadomości jego rysopis: duża, bladawa twarz, rzadkie włosy na czubku głowy, tak samo rzadkie bokobrody o jakimś wyblakłym, nieokreślonym kolorze, ciężkie powieki; grube, dobrotliwe wargi, o ile ich nie otwierał, robiły wrażenie jakby sklejonych. Mdły uśmiech. Powolny, cichy człowiek. Wymieniłem nazwiska dwu moich oficerów, którzy właśnie zeszli na śniadanie; czemu jednak milcząca postawa Burnsa wyrażała jakby hamowane oburzenie – nie mogłem zrozumieć. Gdyśmy siadali do stołu, doleciały mych uszu oderwane słowa jakiejś sprzeczki na trapie. Ktoś obcy najwidoczniej chciał zejść, by rozmówić się ze mną, a steward sprzeciwiał się temu. – Pan nie może się z nim widzieć. – Dlaczego nie mogę? – Kapitan zajęty śniadaniem, mówię panu. Zaraz wychodzi na ląd i może się pan zwrócić do niego na pokładzie. – To nieładnie! Pan wpuszczasz… – To nie moja rzecz. – O tak, pańska. Każdy powinien mieć takie same szanse. Pan wpuszczasz tam tego jegomościa… Reszty nie dosłyszałem. Dokonawszy zwycięsko odparcia owej osoby, steward zeszedł do nas. Nie mogę powiedzieć, że miał rumieńce – był to Mulat – lecz wyglądał na podchmielonego. Podawał półmiski i stał przy kredensie z miną speszonej obojętności, którą zwykł był przybierać, kiedy coś przemędrkował i bał się wskutek tego wpaść w tarapaty. Pogardliwy wyraz, z jakim Burns wodził oczyma od niego ku mnie, był niezwykły. Co znów ukąsiło mego pierwszego oficera, nie mogłem się domyślić. Gdy milczy kapitan, nikt nie zabiera głosu; jest to zwyczaj przyjęty na okrętach. A ja nie odzywałem się po prostu dlatego, że oniemiałem wobec wspaniałości przyjęcia. Przygotowany zastać zwykłe morskie śniadanie, ujrzałem prawdziwą ucztę, składającą się z prowiantów lądowych: jaj, kiełbas, masła, najwyraźniej pochodzącego nie z duńskiej puszki, kotletów baranich i nawet półmiska ziemniaków. Od trzech tygodni nie oglądałem prawdziwego, żywego kartofla. Przypatrywałem im się z zajęciem, a pan Jacobus objawił mi się jako człowiek ludzki, domator i nawet cokolwiek odgadywacz myśli. – Skosztuj no pan ich, panie kapitanie – zachęcał mnie przyjaznym półgłosem – wyborne. – Wyglądają na to – przyznałem. – Rosną na tej wyspie, przypuszczam. – O, nie, sprowadzone. Te, co tu rosną, byłyby kosztowniejsze. Przygnębiała mnie ta głupia rozmowa. Byłżeż to temat do dyskusji dla znacznego i bogatego kupca? Znajdowałem, że prostota, z jaką się u mnie rozgościł, miała w sobie coś pociągającego, ale o czym tu mówić z człowiekiem niespodzianie do was przychodzącym po sześćdziesięciu i jednym dniu podróży morskiej, z jakiejś całkiem nieznanej mieściny na wyspie, której się nigdy przedtem nie widziało? Jakież (poza cukrem) były palące kwestie tej okruszyny ziemi, jej plotki, jej tematy konwersacyjne? Wciągnąć go od razu do rozmowy o interesach byłoby prawie nieprzyzwoicie lub nawet gorzej: niepolitycznie. Wszystko, co na razie mogłem zrobić, to trzymanie się starego, wyżłobionego koryta. – Czy tu na ogół drogi prowiant? – spytałem bolejąc wewnętrznie nad jałowością swoich myśli. – Tego bym nie powiedział – odrzekł spokojnie, w ten swój powściągliwy sposób, jak gdyby oszczędzający tchu. Nie chciał się wypowiadać jaśniej, ale nie wykręcał się od przedmiotu rozmowy. Spoglądając na stół z intencją całkowitej wstrzemięźliwości (nie chciał nic jeść, choć go częstowałem), wszedł w szczegóły co do artykułów spożywczych. Wołowinę sprowadza się po większej części z Madagaskaru; baranina, oczywiście, rzadka i cokolwiek za droga, lecz dobre jest mięso koźle… – Czy to z koźlego mięsa te kotlety? – zawołałem czym prędzej, wskazując na jeden z półmisków. Stojący u kredensu w sentymentalnej pozie steward zrobił nagły ruch. – Nie, proszę pana, jak Boga kocham, to prawdziwa baranina! Burns, przebrnąwszy przez śniadanie z oznakami zniecierpliwienia, jak gdyby zrozpaczony swym przymusowym udziałem w jakimś potwornym błazeństwie, wymamrotał krótką formułę przeproszenia i wyszedł na pokład. Wkrótce potem drugi oficer usunął z kajuty swą gładką, czerwoną fizjonomię. Z aptetytem sztubaka, jako że był po dwu miesiącach kuchni okrętowej, oddał on cześć temu bankietowi. Ale ja nie. Trąciła ta uczta jakimś wybrykiem. Lecz w każdym razie było czynem godnym uwagi to tak szybkie jej wystawienie. Winszowałem stewardowi jego zręczności tonem cokolwiek złowróżbnym. Uśmiechnął się błagalnie i swymi czarnymi oczyma błysnął w kierunku gościa w sposób jakiś taki, że nie wiedziałem, co o tym myśleć. Gość szeptem poprosił o drugą filiżankę kawy i ascetycznie ogryzał kawałek twardego okrętowego suchara. Nie wiem, czy ostatecznie spożył z niego choć cal kwadratowy, lecz tymczasem, jak gdyby niechcący, dał mi pełne obliczenie stanu żniw cukrowych, miejscowych domów handlowych i rynku frachtowego. Cała ta gawęda była przetykana napomknieniami o pewnych osobach, równającymi się niedomówionym… przestrogom, ale jego blada, mięsista twarz zachowywała wyraz jednostajny, bez błysku, jak gdyby nie poczuwała się do łączności ze swym głosem. Możecie sobie wyobrazić, jak nadstawiałem uszu. Każde słowo było cenne. Mój pogląd na wartość przyjaźni handlowej uległ zmianie na jej korzyść. Podał mi nazwy wszystkich gotowych do wynajęcia statków, wraz z oznaczeniem ich pojemności i z nazwiskami kapitanów. Od tego, co stanowiło jeszcze informację handlową, zeszedł na plotki portowe. „Hilda” w sposób niewytłumaczony zgubiła swój galion w Zatoce Bengalskiej i jej kapitan niezmiernie jest tą stratą przejęty. On i statek podeszli w lata razem i stary pan wyobraził sobie, że ten dziwny wypadek jest zwiastunem jego własnego końca. „Stella” doświadczyła okropnej pogody koło Przylądka: woda zalała pokład i zmyła ta, burtę pierwszego oficera. Zaledwie na kilka godzin przed zawinięciem do portu zmarło dziecko. Biedny kapitan H. i jego żona są złamani. Gdyby zdążyli przywieźć je żywe do portu, to prawdopodobnie można by je było uratować; lecz ostatnio przez jakiś tydzień nie mieli wiatru, lekkie bryzy i… dziecko mają chować dziś po południu. Przypuszcza, że będę na pogrzebie… Wzdrygnąłem się. – Czy uważa pan, że powinienem? – spytałem. Uważał stanowczo, że tak. Będzie to przyjęte z wielkim uznaniem. Wszyscy kapitanowie w porcie wezmą udział. Biedna pani H., ścięta z nóg. Dostatecznie ciężki cios dla H… – w ogólności. – A pan, panie kapitanie, przypuszczam, że pan nieżonaty? – Nie, nie jestem żonaty – odpowiedziałem. – Ani żonaty, ani nawet zaręczony. W duchu dziękowałem swym gwiazdom i podczas gdy on uśmiechał się w zamyśleniu, jak gdyby rojąc o czymś, wyraziłem mu swą wdzięczność za wizytę i za ciekawe informacje handlowe, których mi był łaskaw udzielić. Lecz nie powiedziałem nic o swym zdziwieniu. – Oczywiście, rzecz postanowiona, że będę u pana w tych dniach, bezwarunkowo – zakończyłem. Spojrzał ku mnie spod wzniesionych powiek, niby wyraziście, ale przybrał raczej wyraz jeszcze senniejszy niż przedtem. – Stosownie do zleceń mego armatora – dodałem wyjaśniająco. – Otrzymał pan niezawodnie jego list? Tym razem prócz wzniesienia powiek podniósł jeszcze brwi, lecz bez żadnego szczególnego objawu uczuć. Przeciwnie, uderzyła mnie jego zupełna niewzruszoność. – A! Zapewne ma pan na myśli mego brata. Teraz ja miałem powiedzieć „A!”. Lecz w moim głosie, ufam, nie było nic więcej ponad grzeczne zdziwienie, gdy zapytałem, czemu więc zawdzięczam przyjemność… Sięgnął powoli do bocznej kieszeni. – Mój brat to całkiem inna osoba. Ale mnie tu dobrze znają w tej części świata. Słyszał pan zapewne… Wziąłem podaną mi kartę. Gruba handlowa karta, na miły Bóg! Alfred Jacobus – tamten był Ernest – kupiec w zakresie wszelkiego rodzaju okrętowej aprowizacji! Prowiant solony i świeży, oleje, farby, liny, płótno żaglowe etc., etc. Zawiera umowy na dostawę żywności statkom po cenach umiarkowanych. – Nigdy o panu nie słyszałem – rzekłem porywczo. Właściwa mu ślamazarna niewzruszoność nie opuściła go. – Będzie pan zadowolony – wysapał spokojnie. Ale mnie to nie uspokoiło. Wyczuwałem tu coś, jakby podejście. Jednak oszukiwałem sam siebie – jeśli w ogóle było tu jakieś oszukaństwo. Do kaduka, ta czelność w zaproszeniu się na śniadanie zwiodłaby każdego. I raptem uderzyła mnie myśl: przecież to on sprowadził wszystkie te wiktuały traktując to jako środek do ubicia interesu! – Musiał pan dziś wstać bardzo wcześnie – zauważyłem; Przyznał się z prostotą, że był na wybrzeżu przed szóstą oczekując wejścia mego statku do portu. Czułem teraz, że nie. odczepię się od niego w żaden sposób. – Jeśli pan myśli, że będziemy żyli na tej stopie – rzekłem obrzucając stół gniewnym spojrzeniem – to pan się grubo myli. – Wszystko będzie w porządku, kapitanie. Ja to doskonale rozumiem. Nic nie mogło wytrącić go z równowagi. Byłem niezadowolony, lecz nie mogłem zbytnio na niego powstawać. Udzielił mi sporo pożytecznych wiadomości, a prócz tego był bratem owego bogatego kupca. Wyglądało to dość osobliwie. Wstałem od stołu i krótko a węzłowato powiedziałem, że teraz muszę udać się na ląd. Od razu zaofiarował mi do dyspozycji swoją łódkę na cały czas mojego pobytu w porcie. – Używam jej tylko nominalnie. Mój człowiek cały dzień jest przy schodkach na nabrzeże. Wystarczy zagwizdać w razie, gdy panu potrzebna łódź. I zatrzymując się przed każdymi drzwiami, by mnie puścić przodem, w rezultacie uprowadzał mnie pod swoją strażą. Gdyśmy przechodzili przez pokład rufowy, jacyś dwaj obszarpańcy zbliżyli się i w grobowym milczeniu podali mi swoje karty handlowe, które wziąłem, nic nie mówiąc, pod jego ciężkim spojrzeniem. Niepotrzebna i posępna ceremonia. Byli to faktorzy innych dostawców okrętowych, a ten, nieporuszony za mymi plecami, ignorował ich istnienie. Rozstaliśmy się na nabrzeżu, gdy już wyraził mi swą niezachwianą ufność, że często będzie mnie oglądał w swej „składnicy”. Ma tam dla kapitanów palarnię z gazetami i z pudełkiem! „wcale znośnych cygar”. Pożegnałem go dość nieetykietalnie. Moi dostawcy przyjęli mnie ze zwykłą fachową serdecznością, lecz w ich obliczeniach możliwości zdobycia ładunku bynajmniej nie przedstawiały się tak korzystnie, jak ze słów. tego niewłaściwego Jacobusa mogłem oczekiwać. Naturalnie, że skłonny byłem teraz polegać raczej na jego wersji. Zamykając za sobą drzwi prywatnego oddziału biura pomyślałem sobie: „Hm… porcja kłamstw. Dyplomacja kupiecka. Człowiek musi się spodziewać takich rzeczy po powrocie z morza. Chcą mi zaczarterować statek poniżej cen rynku." W dużym oddziale zewnętrznym, zastawionym biurkami, wstał od stołu i zatrzymał mnie bawiąc uprzejmą rozmową szef kancelarii – wysoka, szczupła, wygolona postać, w nieskazitelnie białej odzieży, z krótko ostrzyżoną czarną głową, mieniącą się tu i ówdzie srebrnym połyskiem. Niezmiernie będą uszczęśliwieni mogąc mi czymśkolwiek wygodzić. Czy nie zajdę znów po południu? Co? Wybieram się na pogrzeb? O tak, biedny kapitan H… Na chwilę umilił swą długą twarz wyrazem żalu, że ten pracowity świat zmniejszył się o dziecko, które za chorowało podczas burzy, i umarło wskutek zbytniej ciszy morskiej, po czym obnażył zęby w rekinowym uśmiechu – o ile rekiny mają sztuczne zęby – i zapytał mnie, czy już zrobiłem jaki układzik co do bytności statku w porcie. – Tak, z Jacobusem – odrzekłem obojętnie. – To brat pana Ernesta Jacobusa, którego mi zarekomendowali moi armatorzy. Bez żalu dałem mu do zrozumienia, że nie jestem całkowicie zdany na łaskę i niełaskę jego firmy. Zacisnął wąskie usta z wyrazem powątpiewania. – Co? – zawołałem – czy nie jest bratem? – O, tak… Nie rozmawiają z sobą od osiemnastu lat – dodał po chwili znacząco. – Doprawdy? O cóż im poszło? – Och, o nic! O nic takiego, o czym by warto wspominać – zapewnił gorliwie. – Ma dość znaczne przedsiębiorstwo. Najlepszy tutejszy dostawca, niewątpliwie. Interes, nie ma co mówić, zupełnie porządny, ale tu ważną rzeczą jest też charakter osobisty, czyż nie? Sługa, panie kapitanie. Drobnym kroczkiem odszedł do swego pulpitu. Bawił mnie. Podobny był do starej panny, starej pannybiuralistki, urażonej jakąś niewłaściwością. Byłaż to niewłaściwość natury handlowej? Niewłaściwość natury handlowej to rzecz, którą trzeba brać na serio, ponieważ godzi w twoją kieszeń. A może on tylko jest drażliwy na punkcie obyczajności i nie podoba mu się to, że Jacobus pełni funkcję własnego agenta? To z pewnością jest nieobyczajne. Ciekaw byłem, co na to mówi jego brat – kupiec. Lecz znowu co kraj, to obyczaj. W skupisku ludzkim, tak odosobnionym i tak wyłącznie handlowym, istnieje własna miara poziomu socjalnego. II Byłbym się chętnie uwolnił od smętnej sposobności przelotnego poznania jednocześnie wszystkich kolegów kapitanów. Mimo to jednak poszedłem na cmentarz. Stanowiliśmy pokaźną gromadką ludzi z obnażonymi głowami, ciemno odzianych. Zauważyłem, że ci z nas, którzy najbardziej zbliżali się do archaicznego dziś typu wilków morskich, najwięcej byli wzruszeni – być może dlatego, że mniej mają „światowej ogłady” niż nowe pokolenie. Stary wilk morski z dala od swego naturalnego żywiołu był prostym i sentymentalnym zwierzęciem. Spostrzegłem, że jeden z nich stojący na wprost mnie, po drugiej stronie grobu, płacze rzewnymi łzami. Sączyły się po zoranej od niepogód twarzy jak krople deszczu po starym i wytartym murze. Później się dowiedziałem, że był on postrachem załogi, człowiekiem twardym; że nigdy nie miał żony ani swego własnego pisklęcia i że od najmłodszych lat zatrudniony żeglugą po morskich głębinach, znał kobiety i dzieci tylko z widzenia. Może opłakiwał stracone okazje, zazdroszcząc tylko ojcostwa, z dziwnej zawiści względem bólu, którego nigdy nie mógł zaznać? Człowiek, i nawet człowiek morza, jest zwierzęciem chimerycznym, jest wytworem ominiętej sposobności, a zarazem jej ofiarą. Ale ten sprawił, że zawstydziłem się swej nieczułości. Nie było we mnie łez. Ze straszliwą, krytyczną obojętnością słuchałem modlitwy pogrzebowej, którą mi raz czy dwa razy wypadło samemu odczytywać nad jakimś dzieciuchem z mej załogi, zmarłym ma morzu. Słowa te, słowa otuchy i brawury, skrzydlate słowa, tak ożywcze wśród nieobjętego bezmiaru wód i niebios, padały jakby znużone w tę małą mogiłkę. Na cóż się zdało pytać śmierci, gdzie jej żądło – tu, nad tym maleńkim, ciemnym doł kiem w ziemi? I myśli moje pobiegły ku sprawom życia – niezbyt zresztą podniosłym, jako to: statki, frachty, interesy handlowe. Człowiek pod względem niestałości uczuć żałośnie przypomina małpę. Mój wątek myślowy przyprawiał mnie o obrzydzenie, a jednak myślałem: „Czy uda mi się rychło zawrzeć kontrakt? Czas to pieniądz. Czy ten Jacobus rzeczywiście nastręczy mi (jaki dobry interes?… Muszę go w tych dniach odwiedzić.” Nie sądźcie, że narzucałem tym myślom jakowąś ścisłość. To raczej one mi się narzucały: niewyraźne, ciemne, niespokojne, wstydliwe. I miały w sobie jakąś tępą, ohydną, zawziętą uporczywość. Nie inaczej, tylko obecność tego upartego kramarza okrętowego nadała im bieg. Z żałobną miną stał tam wśród naszego grona marynarzy i gniew mnie chwytał na jego obecność, która, przypominając mi o jego bracie-kupcu, sprawiała, żem lżył samego siebie. Gdyż w samej rzeczy coś niecoś z przyzwoitego nastroju czułem w, sobie. To tylko ta myśl, która… Nareszcie to się skończyło. Biedny ojciec – mężczyzna lat czterdziestu, z czarnymi kępiastymi faworytami i z żałosną blizną na świeżo ogolonym podbródku – dziękował nam wszystkim połykając łzy. Ale czy to dlatego, że niezdecydowany co do powrotu ociągałem się z odejściem u bramy cmentarza, czy może dlatego, że byłem z nich najmłodszy, lub też widząc moje zasępienie, spowodowane wyrzutami sumienia, przypisywał je uczuciom podnioślejszym i odpowiedniejszym chwili, albo po prostu dlatego, że byłem mu jeszcze bardziej od innych obcy – mnie jednego wyróżnił. Idąc obok, jął mi ponownie dziękować słowami, których, zgryziony wewnętrznie, słuchałem w ponurym milczeniu. Raptem wsunął mi rękę pod ramię, a drugą zamachał w kierunku jakiejś wysokiej, słusznej postaci, która szła ulicą z dala, samotnie, w rozwianym lekkim szarym ubraniu. – To dobry chłop, rzeczywiście dobry chłop – tu przełknął spóźnione szlochanie – ten Jacobus. I szeptem tłumaczył mi, że Jacobus był pierwszym człowiekiem, który po przybyciu jego statku zjawił się na pokładzie i posłyszawszy o nieszczęściu zajął się wszystkim, dobrowolnie ofiarował swe usługi w załatwieniu zwykłych spraw, dostawił na brzeg papiery okrętowe, zarządził, co trzeba do pogrzebu. – Dobry chłop. Ja straciłem głowę. Przez dziesięć dni doglądałem żony. A ratunku żadnego. Pomyśl pan tylko! Drogi malec umarł tego samego dnia, gdy dobiliśmy do brzegu. W jaki sposób zdołałem wprowadzić statek do portu, Bóg jeden wie! Nie widziałem nic, nie mogłem mówić, nie mogłem… Słyszałeś pan niezawodnie, że w czasie tego rejsu wypadł za burtę pierwszy oficer. Nie było komu mnie wyręczyć. Biedna kobieta prawie oszalała, tam na dole, sama jedna wraz z… Na Boga! To nie jest sprawiedliwość. Szliśmy razem w milczeniu. Nie wiedziałem, jak się z nim rozstać. Na nabrzeżu puścił moje ramię i zaciekle uderzył pięścią w dłoń drugiej ręki. – Na Boga, to niesprawiedliwe! – krzyknął znowu. – Nie żeń się pan nigdy, chyba że wprzód potrafisz ugłaskać morze… To nie jest sprawiedliwość! Nie miałem zamiaru „ugłaskiwać morza”, więc gdy mnie opuścił, by udać się na pokład swego statku, żywiłem głębokie przekonanie, że nie ożenię się w ogóle. Gdy zatrzymałem się u schodków czekając na Jacobusowego wioślarza, który gdzieś zniknął, podszedł do mnie kapitan „Hildy” – miał w ręce cieniutką jedwabną parasolkę, a spiczaste brzegi gladstonowskiego, staromodnego kołnierzyka obramiały gładko ogoloną, szczupłą, rumianą twarz. Była dziwnie świeża na jego wiek, pięknie zarysowana i oświetlona przez nadzwyczaj jasne niebieskie oczy. Kępa siwych włosów, lśniących jak szklana przędza, kędzierzawiła się, nastroszona, pod rondem cennej, starej panamy z szeroką czarną wstążką. W wyglądzie tego żywego, schludnego staruszka było coś dziwnie anielskiego i zarazem chłopięcego. Jak gdyby znał mnie od dziecka i widywał co dzień; zagadnął mnie, udzielając mi zabawnego spostrzeżenia o jakiejś tęgiej Murzynce, która siedziała na stołku tuż przy krawędzi nabrzeża. Po czym zauważył uprzejmie, że mam bardzo ładniutki bark. Odwzajemniłem się również grzeczną, prędką odpowiedzią: – Nie jest tak ładny jak „Hilda”. Kąciki jego delikatnie wykrojonych, wrażliwych ust opuściły się natychmiast z wyrazem przygnębienia. – Mój Boże! Toż ja teraz prawie że nie mogę znieść jej widoku. Czy nie jest mi wiadomo – spytał z niepokojem – że zgubił galion swego statku? Kobieta w niebieskiej tunice lamowanej złotem, o twarzy może nie tak bardzo pięknej, ale te jej białe, cudownie ukształtowane, nagie ramiona, wyciągnięte, jak gdyby pływała… Czyżbym nie wiedział? Kto by się mógł takiej rzeczy spodziewać! I to po dwudziestu latach! Ze… sposobu, w jaki to mówił, nikt by się nie domyślił, że tu chodzi o kobietę wyciosaną z drzewa; drżący głos i wzburzenie starego pana nadawały jego płaczliwym żalom jakiś pociesznie zdrożny odcień – …Zniknęła w nocy – czysta, pogodna noc, z takim sobie leciutkim wzdęciem fali – w Zatoce Bengalskiej. Odeszła bez żadnego pluśnięcia; nikt na statku nie mógł wyjaśnić dlaczego, w jaki sposób, o której godzinie – po dwudziesta latach, które minęły tego października… Czy nie słyszałem o tym?… Zapewniłem go współczująco, że wcale nie słyszałem – i pogrążył się w bolesnych roztrząsaniach. Z pewnością nie znamionuje to nic dobrego. Jest w tym jakby ostrzeżenie. Lecz gdym zrobił uwagę, że przecież można sprokurować inny wizerunek kobiety, dostało mi się porządnie za to, żem to tak lekko potraktował. Pod jasną opalenizną twarz starego chłopca oblała się pąsem, jak gdybym mu zaproponował coś nieprzyzwoitego. Można zastąpić maszty, powiedział, albo zgubiony… ster, jakąś inną część okrętu, ale co za sens przyczepiać nową figurę? Jaka satysfakcja? Kogo to obchodzi? Widać, że mnie się nie zdarzyło być towarzyszem figury okrętowej przez przeszło dwadzieścia lat. – Nowy galion! – zrzędził z niegasnącym oburzeniem. – To tak, jak bym ja, wdowiec od dwudziestu ośmiu łat, dobiegających w maju, miał teraz właśnie co prędzej myśleć o prokurowaniu sobie nowej żony. Pan jesteś taki sam ladaco jak ten chłystek Jacobus. Wysoce mnie to bawiło. – A co zrobił ten Jacobus? Czy namawiał pana do małżeństwa, panie kapitanie? – dopytywałem się z szacunkiem. Ale jego już poniosło i tylko skrzywił się w gniewnym uśmiechu. – Sprokurować! W samej rzeczy! On jest z tego gatunku drabów, co to sprokurują panu wszystko, co pan zechcesz, za pieniądze. Nie upłynęła godzina, jak tu zacumowałem, gdy już dostał się na pokład i od razu chciał mi sprzedać biust, który przypadkiem miał tam gdzieś w swoim podwórzu. Podbechtał Smitha, mego pierwszego oficera, żeby o tym ze mną pomówił. „Panie Smith – powiadam – czy pan nie masz lepszego o mnie pojęcia? Czy ja jestem z tych, którzy podnoszą cudze, wyrzucone na śmietnik biusty?” I to jeszcze po tylu latach! Sposób, w jaki wyraża się niejeden z was, młodych ludzi… Udałem wielką skruchę I siadając do łodzi rzekłem rozważnie: – A zatem nie ma innej rady, jak tylko przytwierdzić gryf od skrzypiec, tylko to. Wie pan, taki snycerski kabłąkowaty ornament, pięknie złocony. Bardzo osowiał po swoim wybuchu. – Tak. Kabłąk. Być może. Jacobus tez wspominał o tym. On nigdy się nie znajdzie w kropce, jak chodzi o wyciągnięcie grosza z żeglarskiej kieszeni. On by mi kazał zapłacić tyle za ten rzeźbiony ornament, ile kosztuje cały dziób. Złocony gryf od skrzypiec, powiedziałeś pan, hę? Ośmielę się twierdzić, że to dobre dla pana. Wy, młodzież, nie macie, jak widać, poczucia tego, co przystoi. – Zrobił kurczowy ruch prawą ręką. -– Nie ma co mówić. Nic tu już nie pomoże. I właśnie puszczę co rychlej staruszka z gołą dziobnicą – jęknął posępnie. A potem, gdy moja łódź odbiła już od schodków, wytężył głos wołając z komiczną zapalczywością od krawędzi nabrzeża: – Tak, zrobię to! Choćby na złość tej pijawce, co dostarcza biusty. Stary ze mnie wróbel, nie zapominaj pan o tym. A wpadnij pan do mnie któregoś dnia na statek! Spędziłem pierwszy wieczór portowy w swej cichej klitce okrętowej; i dość byłem rad myśli, że to lądowe życie, z jego tak rażącą małostkową, denerwującą zbiorowością i z jego obfitością twarzy, nowych dla świeżo przybyłego z morza, nie będzie miało do mnie przystępu o kilka godzin dłużej. A jednak sądzone mi było jeszcze raz przed snem usłyszeć coś na nutę Jacobusa. Burns wyszedł po kolacji na ląd, ażeby, jak się wyraził, „rzucić okiem na świat”. Ponieważ było zupełnie ciemno, gdy mi oznajmił swój zamiar, nie dopytywałem się, co by tam chciał widzieć. W jakiś czas, już koło północy, siedząc z książką w mesie usłyszałem jego skradające się kroki i okrzyknąłem go po nazwisku. Burns wszedł trzymając w ręku laskę i kapelusz; odświętność jego lądowego stroju i mina obibruka z ohydnym pomrugiwaniem oka nadawały mu wygląd niewiarogodnie pospolity. Zaproszony, siadł, położył laskę i kapelusz na stole i po chwili rozmowy o sprawach statku zauważył: – Ładnych ja się powiastek nasłuchałem w porcie o tym gagatku, kupczyku okrętowym, co tak gracko wyłudził od pana robotę. Zrobiłem uwagę swemu byłemu pacjentowi z powodu jego nieodpowiedniego wyrażania się. Otrząsnął się tylko wzgardliwie. Ślicznie udana sztuczka, doprawdy: zdobyć abordażem cudzy okręt, zaopatrzyć go w prowiant na śniadanie w dwóch koszach dla całej załogi i najspokojniej wprosić się do kapitańskiego stołu! Nigdy w życiu nie słyszał o czymś tak chytrym i tak bezwstydnym. Zacząłem bronić niezwykłych metod Jacobusa. – On jest bratem jednego z najbogatszych kupców w tym porcie. Oczy pierwszego oficera trysnęły pięknie zielonymi iskrami. – Jego starszy brat nie rozmawia z nim od osiemnastu czy dwudziestu lat – oznajmił triumfująco. – Ot, w czym rzecz! – Wiem o tym wszystkim – przerwałem wyniośle. – Wie pan? Hm! – Myślami ciągle jeszcze krążył wokół etyki handlowego współzawodnictwa. – Nie mogę patrzeć na wyzyskiwanie pańskiej dobroci. On dał temu naszemu stewardowi pięć rupii w łapę, żeby go tu wpuścił, a może i więcej. Co to dla niego? Wliczy to do rachunku, i wię!cej jeszcze. – Czy to jest jedna z tych bajd, któreś pan słyszał w porcie? – spytałem. Zapewnił mnie, że jego własny rozsądek mógłby mu o tym powiedzieć. Nie, na brzegu słyszał, że nikt z szanujących się obywateli w mieście nie zbliża się do Jacobusa. Zamieszkuje pono jakiś obszerny staroświecki dom z wielkim ogrodem w jednym z zaułków. Powiedziawszy to Burns przybrał tajemniczy wyraz: – Trzyma tam w zaniknięciu jakąś dziewczynę, która, jak mówią… – Przypuszczam, żeś pan słyszał te wszystkie plotki w jakimś wybitnie dostojnym miejscu? – rzuciłem, jak można najuszczypliwiej. Cios był trafny, ponieważ Burns, jak wielu innych nieprzyjemnych ludzi, był niesłychanie drażliwy na punkcie miłości własnej. Pozostał w miejscu jak rażony gromem, z ustami otwartymi do zakomunikowania mi jakichś dalszych pogłosek, lecz nie dałem mu już do tego sposobności. – I w ogóle co mnie to, u diabła, może obchodzić? – dorzuciłem, cofając się do swej kabiny. Było rzeczą naturalną, że tak powiedziałem. Ale obojętności tej jakoś nie czułem. Dajmy na to, że zaprzątanie się moralną stroną swego dostawcy okrętowego jest absurdem, chociażby utrzymywał z nami jak najbliższe stosunki kupieckie; lecz jego osobowość wycisnęła na mnie swoje piętno już w pierwszym dniu mego pobytu w porcie w sposób wam już wiadomy.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Miedzy_ladem_a_morzem-ebookRO/p020464i020" target="_blank" title="Między lądem a morzem [Joseph Conrad] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Między lądem a morzem [Joseph Conrad] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


CosmeticsBag: Duet na medal - woda termalna Avene i chustki jednorazowe do twarzy (ręczniki)\nDuet na medal - woda termalna Avene i chustki jednorazowe do twarzy (ręczniki)\nDziś krótko i zwięźle o duecie, który odkryłam wyjeżdżając na wakacje- myślałam, ze przyda się taki duet w podróży, a tymczasem służy mi także i po- w domowym zaciszu :)\nMowa o wodzie termalnej doskonale wszystkim znanej - Avene - chyba bezkonkurencyjnej z tego rodzaju\n( no dobra, jeszcze przetestować muszę Uriage, by wydać ostateczny osąd) i ręcznikach papierowych z Rossmana.\nRęczników jest 30 sztuk i kosztują coś około 5,99zł w Rossmanie.\nJako, że twarz po spryskaniu jej wodą termalną Avene należy osuszyć, najlepsze są właśnie jednorazowe ręczniczki. Te są o wiele delikatniejsze niż takie kuchenne z rolki (sprawdzałam tą opcję). Te są mięciutkie i nie szorują buzi.\nPsikam w ten sposób twarz rano po przebudzeniu, a także często przed snem.\nJest to spora dawka pobudzenia, ale także nawilżenia naszej skóry.\nNaprawdę polecam. Niby nic- a cieszy :)\nAutor: Agi o 10/14/2012 05:49:00 PM\nEtykiety: Avene, ręczniki papierowe, Woda termalna\nzoila 14 października 2012 17:54\nTo także moje hity :)\nIwetto 14 października 2012 18:02\nJa lubię wodę LRP, chociaż akurat z Avene nie mam jeszcze porównania :)\nGoodForYouDP 14 października 2012 18:28\nHmmm...no właśnie...moja dermatolog mnie wiecznie gani za wycieranie buzi zwykłym ręcznikiem...chyba muszę wypróbować tych jednorazowych.\ntonia 14 października 2012 18:33\nJa te ręczniki z rossmana tez uwielbiam <3\nKazik 14 października 2012 19:02\nNie używałam jeszcze żadnej wody termalnej ;)\npowiew inspiracji 14 października 2012 19:11\nja używam do tego celu chusteczek :) Jeżeli chodzi o wody, które się osusza to ta z Avene jest najlepsza. Natomiast jeśli chodzi o wody, które aplikuje się na twarz pod krem zamiast serum nawilżającego to najlepsza jest woda Uriage :)\njoanna_n 14 października 2012 19:32\nPodpisuję się obiema rękami pod tym postem - dla mnie też chwilowo Avene jest bezkonkurencyjna i też planuję do testów dorzucić w końcu Uriage, żeby wyłonić ostatecznego zwycięzcę :) Te ręczniki z Rossmana też lubię, wiem, że czasem bywają na promocji, ale osobiście nigdy nie udało mi się trafić na nie za mniej niż 5 zł z hakiem...\nBogusiaM 14 października 2012 20:47\nmnie też;P ale tej z avene jeszcze nie miałam\nFrau Muffin 15 października 2012 12:45\nAvene jest niezastąpiona! Działa cuda jeśli pracuje się w klimatyzowanym pomieszczeniu jak i w miejscu gdzie jest centralne ogrzewanie (odkryłam zeszłej zimy, że niweluje zaczerwienienie i wysuszenie mojej skóry).\nanne-mademoiselle 15 października 2012 21:48\nMuszę zainwestować w takie ręczniczki :)


Lekarz uprawiał prywatę w godzinach pracy? | SuperNowości24\nLekarz uprawiał prywatę w godzinach pracy?\n– Dlaczego można przyjąć pacjenta prywatnie dużo wcześniej, a nie można tego samego zrobić na NFZ, skoro i tak jedne i drugie wizyty odbywają się w tych samych… godzinach pracy? – pyta Stanisław Długosz (41 l.), radny Kolbuszowej. Fot. Autor\nKOLBUSZOWA. Radny mówi o patologii w poradni specjalistycznej.\n– W jednej z poradni specjalistycznych w godzinach pracy lekarz przyjmował pacjentów prywatnie. W moim rozumieniu sprawy takie praktyki nie powinny mieć miejsca – oświadczył na ostatniej sesji Rady Miejskiej radny Stanisław Długosz (41 l.). – To chyba nie było w moim zakładzie pracy – odpowiedział zaskoczony Zbigniew Strzelczyk (56 l.), dyrektor Szpitala Powiatowego w Kolbuszowej.\n– W marcu b.r. chciałem zapisać mojego syna do jednej z poradni specjalistycznych – wspominał Stanisław Długosz (41 l.). – Najbliższy termin, jaki został wyznaczony, dotyczył końcówki czerwca. Oczywiście otrzymałem również informację, że gdybym się zgodził, to mogę ten termin przyspieszyć w ramach wizyty prywatnej. Skorzystałem z tej możliwości, gdyż zależało mi na tym, aby moje dziecko zostało przebadane – podkreślił kolbuszowianin.\nDyrektor szpitala: – Ja takich praktyk nie dopuszczam!\n– Moja żona, choć była umówiona na konkretną godzinę, musiała długo czekać na wizytę. W międzyczasie do tego gabinetu wchodzili pacjenci, którzy prawdopodobnie byli zapisani na wizytę bezpłatną. Takie praktyki nie powinny mieć miejsca – oświadczył.\n– To chyba nie było w moim zakładzie pracy – odpowiedział Zbigniew Strzelczyk (56 l.), dyrektor Szpitala Powiatowego w Kolbuszowej. – Oczekuję od pana skargi na piśmie. Bardzo o to proszę, bo ja takich praktyk nie dopuszczam. Oświadczam, że żaden z moich lekarzy nie ma prawa w godzinach pracy do jakichkolwiek prywatnej działalności – dodał.\n– Nie ma takiego zarządzenia dyrektora, które by zezwalało na jakiekolwiek branie pieniędzy w godzinach pracy za wyjątkiem poradni analitycznej. Wszelkie inne skierowania od lekarza na jakiekolwiek zabiegi są bezpłatne. Jeśli państwo płacicie, robicie to nielegalnie, tak samo jak ludzie, którzy pobierają za to pieniądze – kategorycznie zaznaczył Strzelczyk.\nCzapki z głów przed Stanisławem Długoszem za to, że publicznie opowiedział o przeżyciach swoich bliskich w szpitalu. Bo problem jest głęboki i dotyczy całej polskiej służby zdrowia. Wielu z nas to widzi, ale przyjmując za coś oczywistego, obojętnie macha ręką. Dobrze więc, że ktoś w końcu znalazł odwagę, żeby głośno to napiętnować.\nLekarz uprawiał prywatę w godzinach pracy? added by Redaktor on 5 czerwca 2013\na gdzie mam zgłosic jak widzę takiego lekarza w szpitalu który w czasie pracy przyjmuje 12 pacjentek- każda płaci 100 zł\nJak lekarz moze prywatnie przyjmowac pacjentow w Panstwowej Przychodni ?\nChce prowadzic prywatna praktyke lekarska to niech sobie wynajmie lokal i tam bedzie przyjmowal.\nInne postaepowanie to zlodziejstwo ktore jest przestepstwem i powinno byc scigane nie tylko poprzez Dyrekcje Przychodni ale rowniez poprzez Urzad Skarbowy.\n„..Jak lekarz moze prywatnie przyjmowac pacjentow w Panstwowej Przychodni ?…”\nSzanowny Panie niestety taka jest prawda. A US ,Dyrekcja? No cóż……\nDlaczego teraz płaczecie? Przecież chcieliście kapitalizmu, to macie. Za paskudnej komuny jakoś nie było kolejek. No, ale przecież mistrzowie współczesnej propagandy wciąż Wam wpierają, że żyje się coraz lepiej. Co było złe za komuny, to było złe, ale przecież nie wszystko. Propaganda TVN, TVP, Polsatu przypomina mi najlepsze minione czasy.\nUważacie Państwo,że tak się dzieje tylko w Rzeszowie i Kolbuszowej.?\nLudzie,przecież to jest fakt spotykany codziennie w rzeszowskich Szpitalach i Przychodniach! Dyrektorzy tych placówek dobrze o tym wiedzą-nie reagują bo boją się stracić lekarzy,dają im wolną rękę!Przecież lekarze idą razem,to grupa społeczna która w bezprawnej Polsce robią co chcą i biorą,ile się tylko da!Chyba nie mają sumienia i wrażliwości ludzkiej!!! Trzeba jak najszybciej oczyścić to skorumpowane środowisko.Komentarz ten nie dotyczy sumiennych i uczciwych lekarzy,dobrych specjalistów i fachowców,których jest dużo -za to Im dziękujemy:)\nW Rzeszowie w przychodni na ul. Warzywnej przez panią ortopedę byli (możliwe że teraz też są) przyjmowani pacjenci na Fundusz równocześnie z pacjentami firmy ubezpieczeniowej. Z tym, że ci drudzy innymi drzwiami w pierwszej kolejności przed pierwszymi. I ci na Fundusz czekali, czekali…


Sprzedam działkę : Tatynia , 5600 m2, 499000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka inna na sprzedaż Tatynia - 5600,0m2\n499 000 zł 89,11 zł/m2\nDziałka 5600,0m2, Tatynia\nCena za m2 89,11 zł/m2\nW ofercie sprzedaży nieruchomość gruntowa niezabudowana zlokalizowana w Tatyni, gmina Police. Najbliższe otoczenie stanowią podobne działki niezabudowane oraz zabudowa jednorodzinna. Działka zbliżonym kształtem do prostokąta. Znajdująca się częściowo w miejscowym planie zagospodarowania, który przewiduje: -teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej. Warunki zabudowy: -nieprzekraczalna linia zabudowy 6m, -30% powierzchni zabudowy dla działki budowlanej (około 3500m 2 ), -dla budynku mieszkalnego i mieszkalno-usługowego: 2 kondygnacje nadziemne, w tym poddasze, nie więcej niż 10m, -dla budynku usługowego: do 2 kondygnacje nadziemne, w tym poddasze, nie więcej niż 8,5m, Geometria dachu: -dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 30 o -50 o , kalenica główna usytuowana równolegle do drogi. Możliwy podział działki: -dla zabudowy mieszkaniowej nie mniej niż 900m 2 , -dla zabudowy usługowej nie mniej niż 450m 2 , 3500m 2 -część budowlana (MPZ) z linią brzegową. 2100m 2 -pod infrastrukturę rekreacyjna również z linią brzegową. Działka posiada operat szacunkowy na kwotę 831 000zł Działka idealna dla ludzi ceniących sobie ciszę i spokój oraz z pomysłem na inwestycję. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Michał Krawczyk (licencja nr: ) -------------------------- POMAGAMY W UZYSKANIU KREDYTU NA ZAKUP NIERUCHOMOŚCI - POSIADAMY OFERTĘ KILKUNASTU BANKÓW W JEDNYM MIEJSCU. NASZ INDYWIDUALNY DORADCA W PROFESJONALNY SPOSÓB POMOŻE WYBRAĆ NAJLEPSZĄ OPCJĘ DLA CIEBIE *Powyższa oferta ma charakter jedynie informacyjny i została utworzona na podstawie oświadczeń właściciela nieruchomości, niniejsza oferta nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 §1 kodeksu cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nNumer oferty: KNG-GS-9924-17\n1240 m2 127 zł/m2\nNa sprzedaż kompleks 17 działek w Tatyni. Działki o powierzchni od 1020m2- 1350m2. Nieruchomość zlokalizowana jest w sąsied...\nTatynia (do 1945 niem. Hagen) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Police p...\nDziałka objeta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ,położona koło Polic miejscowosci przylegającej bezpośrednio d...\n1530 m2 130 zł/m2\nTANIE DZIAŁKI DLA OSÓB PRAGNĄCYCH UCIEC OD MIEJSKEGO ZGIEŁKU Na sprzedaż 4 działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka zachodniopomorskie, Tatynia Powierzchnia: 5600,0 m2 Cena: 499 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr KNG-GS-9924-17\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka zachodniopomorskie, Tatynia Powierzchnia: 5600,0 m2 Cena: 499 000 PLN Proszę o kontakt


Wenus - Planety Układu Słonecznego - plakat\nPlakaty z serii “Astronomia” przedstawia wszystkie osiem planet Układu Słonecznego. Zostały one wykonane, specjalnie na nasze zamówienie, przez wrocławską artystkę. Ten plakat przedstawia Wenus, drugą pod względem odległości od Słońca planetę, która jest trzecim co do jasności obiektem widocznym na niebie. Jaśniej niż Wenus świeci tylko Słońce i Księżyc. Podobnie jak Merkury znana była już w starożytności.


Elektroniczna wysyłka Deklaracji VAT i JPK - Biuro KEA Wrocław | KEA\nOd 1 stycznia 2018 r. wszyscy podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zobowiązani są do składania deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 oraz VAT-7K wyłącznie za pośrednictwem środków elektronicznych.\nPodatnicy Ci zobowiązani są ponadto do przekazywania bez wezwania do resortu finansów informacji o ewidencji prowadzonej na potrzeby podatku VAT (JPK_VAT) również za pośrednictwem komunikacji elektronicznej.\nPlanowana likwidacja deklaracji VAT od 2019 roku\nW Ministerstwie Finansów prowadzone są prace analityczne i legislacyjne nad zastąpieniem deklaracji VAT w formie tradycyjnej deklaracjami składanymi w formie pliku JPK_VAT. Zgodnie z przyjętymi założeniami resort finansów planuje, aby rozwiązania zostały wprowadzone na początku 2019 r. (od stycznia 2019 r. – rozbudowanie JPK_VAT, od polowy 2019 r. - eliminacja deklaracji VAT).\nUrzędy skarbowe już zaczęły nakładać mandaty na przedsiębiorców, którzy z powodów problemów nie złożą JPK_VAT pomimo tego, że informacja o prowadzonej ewidencji nie posiada danych rozliczeniowych i w przypadku uchybienia terminu nie skutkuje uszczupleniem budżetu.\nJeśli przydarzają Ci się problemy z wypełnieniem JPK_VAT pomyśl o zleceniu prowadzenia księgowości ponieważ od momentu połączenia JPK_VAT i deklaracji wszystko skupi się na jednej informacji, której wypełnienie będzie bardziej skomplikowane niż wypełnienie JPK_VAT, dlatego już dzisiaj zachęcamy do współpracy. Wprowadzane przez resort finansów rozwiązania przygotowywane są na przysłowiową ostatnią chwilę. Nie daj się zaskoczyć i już dzisiaj zleć usługowe prowadzenie księgowości już od 100 zł netto. Zapraszamy do kontaktu.\n25.09.2018 / KEA


Home / Tag Archives: rocznica śmierci\nTag Archives: rocznica śmierci\n17 stycznia 2021\tLubuskie Możliwość komentowania Zabłocie: Msza Święta w intencji Romana Dmowskiego w 82. rocznicę śmierci. została wyłączona\nW niedzielę, siedemnastego stycznia o godzinie 10:00, w Zabłociu koło Jasienia miała miejsce Msza Święta w 82 rocznicę śmierci Romana Dmowskiego. Roman Dmowski był ojcem Polskiej niepodległości, przewodził polskiej delegacji na konferencji pokojowej w Paryżu i to właśnie on, wraz z Ignacym Janem Paderewskim, złożył podpis w imieniu państwa Polskiego …\n2 stycznia 2020\tWielkopolskie Możliwość komentowania Kalisz: Wszechpolacy upamiętnili 81. rocznicę śmierci Romana Dmowskiego została wyłączona\n31 sierpnia 2018\tPodlaskie Możliwość komentowania Białystok: Wszechpolacy na rocznicy śmierci Danuty Siedzikówny “Inki” została wyłączona\nDnia 28 sierpnia 1946 roku w komunistycznej katowni w wyniku wyroku sądowego została zamordowana bohaterska sanitariuszka – Danuta Siedzikówna. W związku z tym w rocznicę wydarzeń Młodzież Wszechpolska Białystok zaangażowała się we współorganizację uroczystości upamiętniającej “Inkę” oraz wielu innych Żołnierzy Wyklętych. Uroczystości zostały zorganizowane w 72. rocznicę śmierci sanitariuszki przy …\nSucha Beskidzka: Wszechpolacy oddali hołd pomordowanym na Makowskiej Górze\n12 kwietnia 2016\tMałopolskie 0\nDziałacze suskiej Młodzieży Wszechpolskiej w poniedziałek 4 kwietnia udali się do Makowa Podhalańskiego by uczcić pamięć o Polakach którzy zginęli na makowskiej górze dnia 4 kwietnia 1944 roku z rąk niemieckich oprawców. Zginęły wówczas 42 osoby w wieku od 3 miesięcy do 82 lat.\nI. rocznica śmierci mec. Zdzisława Krzemińskiego\n28 marca 2010\tMazowieckie, Wydarzenia 0\n26 marca 2010 roku, w pierwszą rocznicę śmierci mec. Zdzisława Krzemińskiego, przedwojennego wszechpolska i żołnierza Narodowych Sił Zbrojnych, działacze warszawskiej MW przybyli na cmentarz w Pyrach pod Warszawą, aby oddać hołd zmarłemu. Po zapaleniu zniczy, prezes okręgu mazowieckiego MW Witold Tumanowicz w kilku słowach wspomniał mecenasa Krzemińskiego i jego zasługi dla Ruchu Narodowego i polskiej adwokatury. Następnie odmówiono modlitwę i odśpiewano Hymn Młodych.


Tanie: MissLymi XXL 5XL Plus Size Kobiety Boho Sukienka Lato 2017 Vinatge Kwiatowy Print V Neck Krótki Rękaw Loose Casual Cotton Linen Dress, kup wysokiej jakości Dresses bezpośrednio od dostawców z Chin: MissLymi XXL-5XL Plus Size Kobiety Boho Sukienka Lato 2017 Vinatge Kwiatowy Print V-Neck Krótki Rękaw Loose Casual Cotton Linen Dress\nkupujący Uwaga : 1. Proszę wybaczyć 2-3 cm różnice ze względu na pomiarze ręcznym.\t2. Wszystkie pomiary są w jednostkę " cm ", 1 cm = 0.39 Inch, 1 cal = 2.54 cm.\t3. wielkość Chin różni się od, że w Europie, Proszę zapoznać się z naszą tabelę rozmiarów dokładnie przed płatności.\trozmiar Opis : Informacje O rozmiarze (1 cm = 0.39 Cal) Rozmiar CNramię i Tuleibiust Długość suknimankiet Hemcmcmcmcmcm M-L-XL-3 XL80146114421404 XL80146114421405 XL80146114421406 XL8014611442140darmowe Rozmiar 80 146 114 42 140 uwaga : Proszę wybaczyć 2-3 cm różnice ze względu na pomiarze ręcznym\to Wysyłce\tA. czas tranzytu waha się różnych metod wysyłki.\tB. będziemy wysyłać produkty w ciągu 3 dni roboczych od systemu potwierdziliśmy płatności;\tC. do najbardziej produktu oferujemy bezpłatną wysyłkę, ale należy zwrócić uwagę na to przed zakupem;\to Produkcie\tA. obiecujemy 100% obraz Rzeczywistych produktów.\tB. istnieje 2 ~ 3% różnica w zależności od ręcznego pomiaru.\tC. proszę sprawdzić pomiar mapa ostrożnie przed zakupem przedmiotu.\tD. ze względu na różnych monitorach wyświetlać różne, naprawdę czyni wyrafinowaną mapy kolorów i prawdziwe błąd jest normalne.\to Zapłacie\tA. oczekuje się, aby być odbierane w ciągu 3 dni od daty płatności aukcje bliską;\tB. nasza Ochrony kupujących TYLKO chroni Metod Płatności Ali Express naponiżej : polityka odpowiedź\tzapewniamy pozytywną informacje zwrotne po otrzymaniu płatności, wspieranie zdrowego Ali wspólnoty, mamy nadzieję, że zrobisz to samo dla us. We chcesz, aby zrozumieć, że cenimy obsługi klienta ogromnie.\tjeśli masz jakieś niezadowolenie, proszę dać nam szansę, aby rozwiązać problem dla ciebie przed zostawić nam negatywną opinię. jesteśmy pewni, że nie zawsze jest rozwiązaniem.\nXxxl, 4xl, 5xl, 6xl, Jeden rozmiar\nBawełna i Len,Bawełna


Kristen Ashley "Od pierwszego wejrzenia" |\nKristen Ashley „Od pierwszego wejrzenia”\n22 października 2020 1 comment 2020, 9/10, erotyczna, literatura amerykańska, Muza, powieść sensacyjna, romans\nRoxie miała pecha, trafiła na złego faceta, który na dodatek nie chciał pozwolić jej odejść. Ale miała plan, jak uciec i rozpocząć nowe życie. Szuka pomocy u wujka i tak trafia do Fortnum, gdzie od razu wpada w oko Hanka Nightingale’a. On też robi na niej wrażenie, ale kobieta zdaje sobie sprawę, że nie powinna nic z tym robić. Jednak do przystojnego policjanta nie dociera, że nie powinien spotykać się z byłą dziewczyną gangstera. Tym bardziej, że ten ostatni nie będzie chciał się pogodzić w odejściem Roxie, wplątując ją w niebezpieczną aferę.\nKsiążka Kristin Ashley jak zwykle wciągnęła mnie od pierwszego wejrzenia (albo od pierwszej strony) i bez reszty, od tej historii ciężko było się oderwać. Autorka jest bez wątpienia specjalistką od tworzenia historii, które są jednocześnie szalone, pełne akcji i przepełnione erotyzmem. Tu nie było miejsca na nudę, a kolejna dziewczyna udowodniła, że z pewnością zasługuje na miano Rock Chick.\n„Od pierwszego wejrzenia” to trzeci część serii zapoczątkowanej przez „Córkę gliniarza” – jeśli do tej pory nie czytaliście, a lubicie romantyczno-sensacyjny klimat, to koniecznie musicie nadrobić. Pozwoli Wam to lepiej zrozumieć szalone relacje między policją w Denver, pracownikami księgarnio-kawiarni Fortnum oraz agencji ochrony.\nWidać, że Kristen Ashley lubi kreować zaborczych i bardzo pewnych siebie mężczyzn (że o ich urodzie i magnetyzmie nie będę już wspominać). Miejscami ich nieustępliwość mnie denerwowała, miejscami rozczulała. Na szczęście wybierali sobie kobiety, które nie były tylko piękne, lecz były osobami, które w normalnych warunkach same zadbałyby o siebie. A, że warunki nie były normalne, groziło im niebezpieczeństwo, to może lepiej, że mogły liczyć na bezwzględne poświęcenie swoich mężczyzn, nawet jeżeli chciały tego uniknąć.\nAle nie tylko główni bohaterowie zasługują na uwagę. W książce przewija się cała gama barwnych i nieco szalonych postaci, które całkiem przypadkowo zaczęły tworzyć krąg przyjaciół, którzy gotowi są na wszystko. I nikogo nie dziwiła przyjaźń dziewczyny policjanta, dziewczyny gangstera i drag queen.\nKsiążka pełna była zwrotów akcji, szalonych pościgów i niebezpiecznych momentów. Ale nie mogło zabraknąć bardzo sugestywnych i gorących scen. To wszystko składa się na interesującą historię, podszytą dawką humoru, która idealnie trafia w mój gust. Dlatego jeśli poszukujecie lekkiej historii, która wciągnie Was bez reszty, to gorąco polecam całą serię Rock Chick.\nCykl: Rock Chick, tom 3\nTytuł oryginalny: Rock Chick Redemption


Jakiego forda probe wybrać 2.0 czy 2.5 V6 - Strona 5 - Forum Ford Club Polska\n02-11-2009, 12:03 #41\nmialem juz nie odpowiadać ale ..... powtarzam ze problem jest w pierscieniach(olejowych ), to one sie zużywają-zapiekają. Reszta pierscieni jest ok. Wrzuce link tym razem z zupełnie innych stron niż forum mazdy, ze stony forda probe, dokładnie od 3 -4 strony i postach kolegi piotrek85 jest rozwiązanie dymiącego z rana silnika 2.0l FS. Kolega piotrek 85 zrobil dokladnie to co ty mówisz ( i to co ja tez zrobiłem na początku walki z kopceniem z rana)czyli zrobil całą glowice z wymianą uszczelniaczy na nowe. Ale tak jak pisałem nie przynosi to w tych silnikach zadnego efektu, TYLKO ZMIANA PIERSCIENI NA RIK LUB ORIGINALNE ROZWIAZUJE PROBLEM. Ja ci kolego daje dokładne linki i rozwiązania problemów które ktoś już miał , również ja. I powtarzam pytanie jaką mazde miałeś?\nNo ale ty oczywiscie ten silnik 2.0 FS miałeś , naprawiałes, rozbierałeś i u ciebie to były uszczelniacze.\nNawet koleżanka YOLA na 3 stronie tego wątku zna rozwiązanie problemu bo też przez to przeszła i podała rozwiązanie kopcenia z rana tych silników.\nFORD MONDEO TREND FUTURA :esp,xenon, skóra ,alu 17,navi,tempomat, 6 biegów itd/ CRASH\nMAZDA 6 , Mercedes w168 1.9\nOstatnio edytowane przez jackoba1 ; 02-11-2009 o 16:28\n03-11-2009, 08:35 #42\nPodajesz pojedyncze przypadki byc moze zlego podejscia do silnika.\nAle jak sie wszystko zmieni i zostawi troche kasy w warsztacie to git.\n"problem jest w pierscieniach(olejowych ), to one sie zużywają-zapiekają. Reszta pierscieni jest ok." <= NIEMOZLIWE - Wszystkie pierscienie musialyby przepuscic zeby olej znalazl sie w komorze spalania. Poza tym rozrózniasz je ?!\njackoba1 WEZ SIE ZASTANOW\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Friday71\nZnajdz więcej postów napisanych przez Friday71\n03-11-2009, 08:37 #43\nPierscienie moga byc dodatkowo ale napewno nie tak jak Ty piszesz.\nZreszta odlaczam sie od tematu i tak przez pomylke tu zagoscilem na chwile, zeby ocknac troche jackoba - szkoda ze, chlopak bedzie dalej zyl w bledzie...\nOstatnio edytowane przez Friday71 ; 03-11-2009 o 08:40\n03-11-2009, 08:44 #44\nA ten link ktory dalej to juz koniec hahaha Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. [Tylko zarejestrowani użytkownicy widzą linki. ]\nWezcie sie zajmijcie czym innym bo ten samochod rano odpalil i wilgoc mu paruje z ukladu wydechowego ! na bialo - para wodna\nhehe a nie pierscienie mlotki


death metal | METAL Bone Army\nHate – Anaclasis: A Haunting Gospel of Malice & Hatred\nHate – Fountains Of Blood To Reach Heaven\nNa ten polski (a jakże!) zespół trafiłem już jakiś czas temu. Spodobał mi się od razu, gdyż jako iż byłem niemal oczarowany “Legionem”, drugą płytą zespołu Deicide, a kapela miała na koncie albumy brzmiące prawie tak samo jak Deicide.\nBloodbath – Mass Strangulation\nZłotych czasów to black metal w tej chwili nie ma niestety. Wiele zespołów odeszło od tradycyjnego napierdalania i wybrało gwiazdorskie obsady i wręcz filmowe zagrywki z nieśmiałym akcentem gitarowym. Inni z kolei skierowali się w stronę bardziej hard-rockowych brzmień okraszonych dla niepoznaki, szarpaniem gitar w charakterystyczny dla black metalu sposób. To trochę wywiera na mnie pewnego rodzaju niesmak i niedosyt, który nieco mnie wkurwia. Dlatego ta notka nie będzie zawierać przecukrzonych słodzikiem i miodnych dźwięków, a nieokrzesany i niewygładzony jazgot.\nPadło więc na “Mass Strangulation” zespołu Bloodbath, którego członkowie nie próżnują i w proteście przeciwko tej bezsmakowej i bezwartościowej obecnie papki, wydają albumy, których obecnie już prawie nikt nie wydaje. Brzmienia niczym nie zmącone i pełne tej agresji, jak z początków istnienia gatunku. Dodajmy do tego dosadną warstwę liryczną i mamy kandydata na dłuższe zagoszczenie na playliście pewnego serwisu wideo. Tych dźwięków aż chce się słuchać, mimo iż nazbyt skomplikowane i melodyjne to one nie są. Ale co ja tu się będe rozczulał, tak się kiedyś grało – konkretnie i na temat.


Droga do Sylwetki i Sprawności - mobi, epub , eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nDroga do Sylwetki i Sprawności - mobi, epub\nDroga do Sylwetki i Sprawności - mobi, epub - opis produktu:\nDowiesz się: Jak wpływają na nas ćwiczenia fizyczne i prawidłowe odżywianie — że dzięki temu wszystko nam się chce i na wszystko mamy siłę? Jak ilość, rodzaj i godziny posiłków wpływają na redukcję tkanki tłuszczowej lub budowanie masy? Dlaczego ludziom potrzebny jest cel i motywacja? Jak trenować by stać się wszechstronnym? Czy da się ćwiczyć bez nadmiernego budowania masy mięśniowej? Czy warto łączyć kalistenikę z siłownią? Jak osiągnąć wzrost siły?\neBook, multiformat: mobi, epub Droga do Sylwetki i Sprawności - mobi, epub pochodzi z wydawnictwa Ridero. Autorem książki jest Piotrek Mężyk. Należy do gatunków: czasopisma.\n-13% Droga do Sylwetki i Sprawności - mobi, epub ebook


Nad Piasecznem będzie bezpieczniej. Uruchamiają Sezonową Komórkę Policji ds. prewencji na wodach | Łęczna Nasze Miasto\nNad Piasecznem będzie bezpieczniej. Uruchamiają Sezonową Komórkę Policji ds. prewencji na wodach\nSM 13.07.2012 Zaktualizowano 13.07.2012\nNad jeziorem Piaseczno w miejscowości Kaniwola będzie bezpieczniej. Już w piątkowe popołudnie zacznie funkcjonować Sezonowa Komórka Policji ds. prewencji na wodach i terenach przywodnych. Łęczyńskich funkcjonariusze będą mieć wsparcie 10 policjantów z oddziałów prewencji policji KWP w Lublinie. Przez całą dobę będą oni czuwać nad bezpieczeństwem osób wypoczywających na terenie regionu.\nSezonowa Komórka ds. prewencji na wodach i terenach przywodnych będzie funkcjonować w Kaniwoli w gminie Ludwin. - Służbę całodobowo pełnić będą łęczyńscy policjanci przy wsparciu 10 funkcjonariuszy z Oddziału Prewencji Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie. Wzmożone patrole będą w godzinach popołudniowych i nocnych w weekendy - informuje sierż. Magdalena Myśliwiec z łęczyńskiej policji.\nPolicjanci będą pilnować porządku i czuwać nad bezpieczeństwem osób wypoczywających nie tylko nad jeziorem Piaseczno, ale i w innych miejscowościach naszego regionu. Funkcjonariusze zwrócą szczególną uwagę na drogi dojazdowe do jezior.\nSezonowa komórka będzie działać do końca wakacji.\nKontakt z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji w Łęcznej tel. 81 7527210 lub bezpłatny numer telefonu alarmowego 997, z telefonu komórkowego 112.\nsezonowa komórka pol...


Wycieczki dla nauczycieli CZECHY – AUSTRIA - Wycieczki dla nauczycieli\nWycieczki dla nauczycieli CZECHY – AUSTRIA\n1 dzień – Przyjazd do jednego z najpiękniejszych kompleksów jaskiń w Europie - Morawski Kras.\nZwiedzanie Punkevni jaskini – najpiękniejszej na Morawach, przejdziemy trasą turystyczną połączoną z przepłynięciem łodziami. Zobaczymy m.in. dno przepaści Macocha.\nPo wyjściu z jaskini wjazd wyciągiem na przepaść Macocha (zaskakujące widoki).\nPrzy możliwościach czasowych zwiedzanie dodatkowo - jaskini Katarzyńskiej, w której zobaczymy m.in. największą komorę w Morawskim Krasie oraz szaty naciekowe tworzące różnorodne figury. Zakwaterowanie w hotelu, obiadokolacja, czas wolny.\n2 dzień Śniadanie, wyjazd do centrum Wiednia.\nSpacer z przewodnikiem i zwiedzanie z zewnątrz: gotycka Katedra Św. Szczepana, dom Mozarta, Stary Rynek, Grabenstrasse, najważniejsze budowle na Ringu - Operę, Plac Marii Teresy, Hofburg - zimową rezydencję cesarską, Parlament, Ratusz, Uniwersytet i Kościół Wotywny.\nObiadokolacja, dalej udamy się do dzielnicy Wiednia - Donaustadt, w której znajduje się plaża Copa Cagrana, gdzie w letnie popołudnia i wieczory rozbrzmiewają latynoskie rytmy. A także romantyczne starorzecze Dunaju - Alte Donau, gdzie znajdują się urocze restauracje nad wodą i plaże miejskie. Wyjazd z Wiednia w godzinach wieczornych. Przejazd nocny do Polski.\n3 dzień – przyjazd w godz. rannych ok. 8:00 i zakończenie wycieczki.\nPrzedstawiona oferta zawiera przejazd nocny do Polski. Na życzenie jest możliwość zamówienia noclegu w Wiedniu lub Czechach i przejazdu w dzień.\nNa zamówienie dodatkowo* poza programem wycieczki, zwiedzanie jednego z wymienionych obiektów:\n- Muzeum Historii Sztuki – jedna z największych na świecie galerii malarstwa europejskiego;\n- Opery Wiedeńskiej.


Real z Superpucharem Europy! - Aktualności - LigaHiszpanska.com - Wszystko o LaLiga Santander\nStrona główna » Aktualności » Real z Superpucharem Europy!\nSędzia: Mazic M.\n09.08.2016, godzina 20:45\nMiejsce: Lerkendal Stadion\nMarco Asensio ('21)\nDaniel Carvajal ('84)\nMarco Asensio ('86)\nSergio Ramos ('90+3)\nJames Rodríguez ('93)\nDaniel Carvajal ('119)\nFranco Vázquez ('41)\nYevhen Konoplyanka ('72 karny)\nTimothée Kolodziejczak ('90)\nTimothée Kolodziejczak ('93)\n22 Isco Luka Modrić ('66)\n16 Mateo Kovačić James Rodríguez ('73)\n21 Álvaro Morata Karim Benzema ('62)\n6 Daniel Carriço Adil Rami ('51)\n8 Vicente Iborra Matias Kranevitter ('74)\n9 Luciano Vietto Yevhen Konoplyanka ('67)\nRelacje Cezary Kawecki @09.08.2016 | Przeczytano 1914 razy\nReal Madryt i Sevilla, triumfatorzy odpowiednio Ligi Mistrzów i Ligi Europy - mimo różnicy rozgrywek, przed pierwszym gwizdkiem żadna z drużyn nie była stawiana w roli murowanego faworyta. Z pewnością o wiele większą metamorfozę latem przeszła drużyna z Andaluzji, ale i tak można było mieć pewność, że podopieczni Jorge Sampaoliego stawią czoła dobrze przygotowanej drużynie Zidane'a.\nOd początku spotkania delikatną przewagę osiągnęli zawodnicy Realu, co udokumentowali już w 21. minucie. Po lekkiej przebitce w środku pola, futbolówka spadła pod nogi Marco Asensio, a ten atomowym uderzeniem z ponad 30 metrów zaskoczył wrytego w murawę Sergio Rico!\nPo straconej bramce Sevilla ruszyła do ataku. W 27. minucie przed dobrą okazją do wyrównania stanął Mariano, lecz jego uderzenie poszybowało wysoko nad poprzeczką, natomiast trzy minuty później groźnie z dystansu uderzył Daniel Carrico, ale tym razem na posterunku był Kiko Casilla. Do remisu udało się doprowadzić w 41. minucie - w polu karnym piłkę przyjął Vitolo, ale ta spadła pod nogi nowego gracza Sevilli, Franco Vazqueza, który mocnym strzałem wpakował ją do siatki.\nDruga połowa rozpoczęła się dosyć spokojnie od strzału Isco z 56. minuty, który jednak nie stworzył większego zagrożenia pod bramką Sevilli. Po godzinie gry na murawie pojawił się między innymi Karim Benzema, który chwilę po wejściu miał swoją okazję oraz Luka Modric, zastępując odpowiednio Alvaro Moratę i Isco. Po stronie Andaluzyjczyków z boiskiem pożegnali się Daniel Carrico i Luciano Vietto, których zastąpili Adil Rami i Jewhen Konoplyanka.\nW 71. minucie sędzia podyktował rzut karny dla Sevilli! Vitolo wdarł się w pole karne, a tam Sergio Ramos nie zdążył schować nogi, którą podciął swojego rywala. Do jedenastki podszedł wprowadzony Konoplyanka i bez problemu pokonał Kiko Casillę!\nKrólewscy w tym spotkaniu do momentu rzutu karnego jeszcze nie byli na pozycji przegranego, dlatego po golu Konoplyanki ruszyli do zmasowanego ataku. W 81. minucie przed dogodną okazją stanął Daniel Carvajal, ale jego uderzenie z ostrego kąta zostało sparowane na rzut rożny przez Sergio Rico.\nKiedy wydawało się, że podopieczni Zidane'a nic już nie zdziałają i puchar trafi do Andaluzji, w doliczonym czasie gry ponownie dał o sobie znać Sergio Ramos. Strzelec bramek z dwóch poprzednich finałów z Ligi Mistrzów z udziałem Królewskich znalazł się w polu karnym i otrzymał dośrodkowanie od Lucasa Vazqueza, które bez problemu zamienił strzałem głową na wyrównanie!\nTaki przebieg spraw spowodował, że na Lerkendal Stadion sędzia zarządził dogrywkę. Ta znacznie lepiej rozpoczęła się do Realu, bowiem już w 93. minucie po drugiej żółtej kartce boisko musiał opuścić Timothee Kolodziejczak. Kilka minut później omal nie doszło do niesamowitej sprawy - Sergio Ramos po raz drugi trafił do siatki, początkowo wybuchając ze szczęścia, ale chwilę potem sędzia odgwizdał faul obrońcy Królewskich.\nKolejne minuty nie przynosiły niczego ciekawego - grający w przewadze Real naciskał, ale nie mógł przeciwstawić się dobrze zorganizowanej, mimo grającej w osłabieniu, defensywie Sevilli. AŻ DO 119. MINUTY. Wówczas na szaloną, indywidualną akcję zdecydował się Dani Carvajal i zapewnił Realowi Superpuchar Europy!\nTagi: Dani Carvajal,\tfranco vazquez,\tJewhen Konoplyanka,\tMarco Asensio,\tReal Madryt,\tRelacje,\tSergio Ramos,\tsevilla,\tSuperpuchar Europy\ndodano: 10.08.2016, 12:19, #1 Arturro [88.220.49.***]\nJak zwykle Los Pedalos fartem coś ugrywają. Przecham Ramos odkupił winy bramką, po wcześniejszym spalonym ... Tak, miałem rację - pozbawiony honoru Morata (po tym jak go Sreal wykopał jak ćwoka, a ten wrócił na kolanach) grał typowy piach. Dno i wodorosty. Sreal ma formę odpowiednią do ligi ogórkowej ... i bardzo dobrze :)\ndodano: 10.08.2016, 23:27, #2 ytrdf [188.146.2.***]\nPedalos? zalosny jestes kibicu Barcelony... tak samo Real "ugrywa (nie wiem skad to słownictwo ale coz...) fartem" jak ostatnio Barca wygrała z Liverpoolem :D\ndodano: 11.08.2016, 11:08, #3 czarodziej\nJakby Real nie farcił to by wygrywali częściej ligę. W Anglii mówi się, że wygranie ligi jest trudniejsze od wygrania LM. W Hiszpanii powoli robi się podobnie chociaż to są różne rozgrywki wiadomo. Do wygrania ligi potrzeba jednak równej i dobrej gry, której Realowi brakuje, bo to zespół na jeden mecz. Przy korzystnym losowaniu LM jest dużo łatwiejsza niż LM. W lidze każdy gra dwa razy i trzeba być skupionym cały czas.\ndodano: 10.08.2016, 12:21, #4 Arturro [88.220.49.***]\nA .... zauważyłem, że GOLAZO zmienił obrazek. To bardzo dobrze, widać, że chłop się uczy. Gratuluję :)\ndodano: 10.08.2016, 18:21, #5 CR 007 Golazo\nNiedługo zawitam z nowym avatarem .Mianowicie: CR7 całującym Złota Piłkę ;D.To już w styczniu bodajże więc czekaj cierpliwie .\ndodano: 10.08.2016, 10:31, #6 Boixos Nois\nAsensio pięękna bramka, Carvajal jeszcze lepsza :D\nAle czy każdy ważny finał musi zepsuć ramos strzelając bramke w ostatnich sekundach?! Tego nienawidze..\nAsensio pięękna bramka, Carvajal jeszcze lepsza :D<br /> Ale czy każdy ważny finał musi zepsuć ramos strzelając bramke w ostatnich sekundach?! Tego nienawidze..\ndodano: 10.08.2016, 07:15, #7 aniaav\nPięknie. Dobrze zacząć od trofeum. Oby tak przez cały sezon.\ndodano: 10.08.2016, 01:11, #8 CR 007 Golazo\nCoś pięknego !!Bramka Asensio stadiony świata ,palce lizać!Cesarz Ramos znów pisze wspaniałą ,heroiczną historię !!Do tego niesamowity rajd Daniego przypieczętował ważne trofeum !!!Pięknie Madryt :D:DHM!!\ndodano: 10.08.2016, 02:26, #9 Redakcja ligabbva.pl: Cezary Kawecki\nPozostaje tylko życzyć, aby tak piękne bramki w wykonaniu wszystkich zawodników i tak wspaniałe emocje miały miejsce w całym sezonie LaLiga!\nAktualności: Superpuchar w pięciu zdaniach Aktualności: Asensio zostaje w Realu\nReal vs. Sevilla: 10 niezapomnianych momentów Wiele faktów łączy Real Madryt i Sevillę przed dzisiejszym spotkaniem o Superpuchar Europy.


Panele | informacje prasa24h.pl\nCoraz więcej osób stawia na odnawialne źródła energii zarówno w gospodarstwach domowych, jak również w przypadku biznesu. Oprócz argumentów ekologicznych, znaczenie ma również fakt, że inwestycje tego typu zaczynają się opłacać.\n17 listopada 2017 No Comments prasa24h\nDachówka tradycyjna, blachodachówka czy też pokrycie bitumiczne? No właśnie, które z tychże pokryć dachu wybrać? Możliwości jest sporo. Na dachu można także ułożyć papę czy też nawet strzechę, która jest widywana na wsiach. Wybór jakby nie było jest bardzo duży. Przy wyborze już konkretnego materiału należy sugerować się zasadą jaki\n7 kwietnia 2017 No Comments prasa24h\nPodbitka dachowa to niezwykle ważny element konstrukcji budynku, na który jednak często nie zwracamy szczególnej uwagi. Jeszcze niedawno bardzo rozpowszechnione było wykorzystywanie w tym celu tworzyw sztucznych – zwolennicy tego rozwiązania podkreślali, że drewno, z racji swoich właściwości, jest podatne na działanie czynników zewnętrznych. Dziś tendencja się odwraca i doskonale\nPopyt na podłogi, a szczególnie panele, o wysokim połysku systematycznie rośnie. Po kilku sezonach dominacji laminatów o wykończeniach satynowych, a nawet ultramatowych, do łask wracają eleganckie, lśniące powierzchnie. Podpowiadamy na co zwrócić uwagę decydując się na ich zakup i jak zaaranżować przestrzeń, by cieszyć się nią przez lata.


Pele: wprowadźmy sędziów bramkowych – Wiadomości Wprost\nDodano: 28 czerwca 2010, 15:08 / Zmieniono: 28 czerwca 2010, 15:08 1\n- Myślę, że sędzia bramkowy mógłby jednoznacznie ocenić taką sytuację. Widziałby lepiej, czy piłka znalazła się poza linią bramkową, czy nie - powiedział 69-letni, trzykrotny mistrz świata. Eksperyment z bramkowymi sędziami zastosowano już m. in. w meczach Ligi Europejskiej minionego sezonu.\nPele nie jest zwolennikiem elektronicznych nowinek, takich na przykład jak czip w piłce. - To problem techniczny. Gdyby na przykład bramkarz trzymał piłkę mocno w rękach i z nią minął linię bramkową czip by tego nie zarejestrował - dodał "król" futbolu.


Michał Kubalski ‹Dziedzictwo Algernona› (recenzja: Tony Gilroy „Dziedzictwo Bourne’a”) – Esensja\nTytuł Dziedzictwo Bourne’a\nTytuł oryginalny The Bourne Legacy\nData premiery 10 sierpnia 2012\nScenariusz Dan Gilroy, Tony Gilroy\nObsada Jeremy Renner, Edward Norton, Rachel Weisz, Oscar Isaac, Joan Allen, Scott Glenn, Corey Stoll, Albert Finney, Stacy Keach\n[Tony Gilroy „Dziedzictwo Bourne’a” - recenzja]\nBourne bez Bourne’a – da się? Da się. Jednocześnie „Dziedzictwo Bourne’a” jest bardzo silnie powiązane z poprzednimi filmami cyklu, a osoba i działania agenta z amnezją ciągle przewijają się przez ekran. Obraz nie wykracza poza schemat wyrysowany trylogią z Mattem Damonem, ale jako akcyjniak sprawdza się nieźle.\nDziałania Jasona Bourne’a zagrażają innym tajnym programom prowadzonym przez agencje rządowe USA. Szef National Research Assay Group, Eric Byer (Edward Norton), decyduje o likwidacji funkcjonariuszy, których podejrzane moralnie akcje mogłyby zostać ujawnione wskutek burzy medialnej rozpętanej przez Bourne’a i Pamelę Landy (Joan Allen) z CIA. Jeden z agentów, Aaron Cross (Jeremy Renner) cudem unika śmierci, lecz zamiast się ukrywać rusza w poszukiwaniu tajemniczych pigułek, które do tej pory zapewniał mu rząd. Łączy siły z dr. Marthą Shearing (Rachel Weisz), pracującą w laboratorium wydzielającym pigułki. Wkrótce okazuje się, że zdesperowany Cross ma do stracenia nie tylko życie, ale i coś więcej.\nTrylogia z Mattem Damonem opierała się na ciekawej postaci człowieka, który stara się odzyskać swoją tożsamość – i temat ten właściwie wyczerpała (przynajmniej w wersji filmu akcji). Nowe odsłony świata utajnionych agend rządowych i programów o niewinnie brzmiących nazwach wymagały czegoś nowego. Wybrano wątek równie ciekawy i również wiążący się z istotą osobowości ludzkiej – wątek inteligencji – ale można było ten skręt w stronę science fiction pełniej wykorzystać. Nie oznacza to, że motywacja uciekającego agenta nie przekonuje – wszak możliwość utraty poważnej części zdolności umysłowych Crossa jest nawet bardziej przerażająca (a przynajmniej o wiele bliższa czasowo) niż niemożność przypomnienia sobie przeszłości przez Bourne’a. Bourne mógł tymczasowo odpuścić, przyczaić się w Goa czy w Grecji, żeby opracować nowy plan, Cross nie ma ani chwili do stracenia, bo po kilku dniach bez pigułek nie będzie już w stanie obmyślić żadnego planu. Jednak ukazanie postępującej degradacji intelektualnej Crossa było w „Dziedzictwie…” zbyt subtelne, chwile zawahania w fabryce wirusów mogły umknąć uwadze widza.\nZirytować może także powtarzający się (po trylogii) motyw niechętnej pomocy atrakcyjnej niewiasty w potrzebie, która – oczywiście – szybko przekonuje się do silnego i sprawnego ubersamca; walkom brak nieco tej widowiskowości i szybkości, która była domeną Bourne’a (na szczęście nie zastosowano efektu zwolnionego ruchu). Nie ma tu powrotu do tej oszałamiającej prędkości, co u Limana i Greengrassa. Bo chociaż akcja zwalnia jedynie na krótkie momenty, to same sceny walki nie dają tego poczucia realizmu, jakie serwowała choćby pierwsza, pięciosekundowa walka Bourne’a w zurychskim parku.\nJednak poza tym „Dziedzictwo Bourne’a” to sukces Tony’ego Gilroya. Tak znane już, jak i nowe postacie wiarygodnie odgrywają swoje role – bezwzględny Edward Norton jako szczery wyznawca idei, że cel uświęca środki czy Zeljko Ivanek jako naukowiec z mroczną stroną to – poza Jeremym Rennerem – jasne punkty filmu. Rachel Weisz nie zawodzi, ale nie zapewnia jakichś szczególnych sensacji. Jeremy Renner jako Aaron Cross to zupełnie inny agent od Bourne’a – przede wszystkim dysponuje całością swych wspomnień i wszystkimi szczegółami szkolenia zabójcy. Jako spec od mokrej roboty (chociaż jego zadania nie są pokazane w filmie) zdaje się nie mieć większych wątpliwości co do charakteru swej profesji, co do konieczności zabijania nie tyle winnych, co szkodliwych dla „interesu państwa” osób. Cross jest mniej zagubiony, nie działa po omacku, chociaż tak jak Bourne wspaniale improwizuje. Możliwe, że retrospekcje co do przeszłości Crossa pojawią się w kolejnych częściach – bo po wstępnym sukcesie kasowym nie ma większych wątpliwości co do kontynuacji – zwłaszcza że wobec zakończenia wątku pigułek nieznana historia Crossa zdaje się oczywistym kierunkiem. Poczekamy, (z chęcią) zobaczymy.\n20 VIII 2012 14:40:29\nTyle, że "Bourne" Limana i Greengrassa to nie był "atrakcyjniak", ale coś, co wyznaczyło nowe trendy w kinowej sensacji. "Dziedzictwo" przy trylogii wypada, jakby to łagodnie ująć, blado.\n20 VIII 2012 15:55:51\nZgadza się. Wypada... bladziej, ale nadal jest przyzwoitym filmem.\n20 VIII 2012 16:06:42\n@Tyle, że "Bourne" Limana i Greengrassa to nie był "atrakcyjniak", ale coś, co wyznaczyło nowe trendy w kinowej sensacji.\nWybaczą, ale zupełnie nie czułem tego. Wiem, że takie deklaracje się wylewały z wielu miejsc, ale nie wydają mi się trafne. Pierwsze trzy filmy IMO dużo zawdzięczały głównie Damonowi, a czwarty - mimo jego braku - niespecjalnie cierpi, więc się raczej udało.


Cena od: 120 PLN / 1 dzień Obiekt Willa Na Złotym Widoku zlokalizowany jest w miejscowości Michałowice, 28 km od Świeradowa-Zdroju. Oferuje on ogród oraz bezpłatne WiFi. Wszystkie pokoje i apartamenty mieszczą w pełni wyposażoną łazienkę z prysznicem i suszarką do włosów.\nW naszej ofercie m.in.: bezpłatny parking, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, parking, dostęp do Internetu, sprzęt do grillowania, całodobowa recepcja, całkowity zakaz palenia, bezpłatne WiFi, zwierzęta domowe są akceptowane, parking na miejscu, piesze wycieczki, WiFi, prywatny parking, WiFi dostępne w całym obiekcie, ogrzewanie, pokoje rodzinne, taras, wspólna kuchnia, pokoje dla niepalących, ogród.\nWilla 4 osobowy (2 łóżka pojedyncze, 1 duże łóżko podwójne - 36 mkw);\nWilla 2 osobowy (1 duże łóżko podwójne - 25 mkw);\nWilla 3 osobowy (1 łóżko pojedyncze, 1 duże łóżko podwójne - 32 mkw);\nWilla 4 osobowy (1 duże łóżko podwójne, 1 łóżko piętrowe - 37 mkw).


Zbiorcza antena satelitarna - tematy na elektroda.pl 2\nZnaleziono około 160 wyników dla: zbiorcza antena satelitarna\nProszę o więcej informacji na temat tej instalacji, jakie są zastosowane anten, co jeszcze kolega chce podłączyć i co oznacza rozgałęzienie na kilkanaście gniazdek TV SAT i RTV? Czy jest też podpięta antena satelitarna do tej instalacji zbiorczej? Więcej szczegółów poprosimy...\nSAT Serwis bemo1 16 Kwi 2007 17:50 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 813\nMonitoring Wizyjny CCTV Robstar 17 Sty 2019 19:09 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 291\nBrak wejścia SAT w gniazdku -\nAntena zbiorcza to instalacja do TV DVB-T naziemnej. A nie Satelitarnej.\nSAT Początkujący _cheetah_ 14 Paź 2019 22:40 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 66\nInstalacje antenowe archiwum irekr 10 Paź 2010 05:58 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1752\nInstalacje antenowe archiwum tomarex 28 Paź 2012 02:33 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 3777\nPoczątkujący Elektronicy cichy977 31 Sty 2006 15:10 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 2156\nInstalacje antenowe archiwum ladovnik 29 Wrz 2012 07:50 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2880\nInstalacje antenowe archiwum niewolno2 20 Maj 2014 00:04 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1986\nOgłoszenia Elektronika tomarex 11 Sie 2009 16:57 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 615\nInstalacje antenowe archiwum EmBaS 21 Cze 2010 19:27 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 6420\nRTV Użytkowy marcin.waski 15 Sie 2012 12:36 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 8398\nSAT Serwis michcio 14 Kwi 2008 13:49 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 3516\nInstalacje antenowe archiwum 1098678 11 Mar 2018 06:47 Odpowiedzi: 37 Wyświetleń: 1941\nSAT Początkujący Adam94P 30 Mar 2018 22:11 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 1311\nPoczątkujący Elektronicy Martino123 11 Maj 2006 14:09 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 1071\nSAT Serwis meloch 10 Paź 2007 16:45 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2219\nSAT Początkujący C-Z-K 30 Kwi 2015 22:37 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 4536\nmam sygnał satelitarny z anteny zbiorczej To masz jeszcze multiband converter. Albo dostaniesz dodatkowy przewód od administratora budynku albo musisz zamontować własną antenę. Nie przeskoczysz tego. Przeskoczy, za mało wiesz. Multiband converter to koszt 300 zł+, nie wiadomo czy będzie dobrze...\nSAT Początkujący oshii 05 Maj 2015 10:25 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 942\nNewsy ghost666 03 Sie 2019 12:23 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 246\nnawigacja toyota avensis zbiorcza antena satelitarna wymiana przewodów zbiorniku paliwa agregat ssanie ruchoma szopka ruchoma szopka sterowanie pompką spryskiwaczy silniki mazdy równania węzłowe potencjometr telewizor


Wola Korybutowa: Audi zderzyło się z peugeotem. Ranni trafili do szpitala - Dziennik Wschodni\nWola Korybutowa: Audi zderzyło się z peugeotem. Ranni trafili do szpitala\nDwaj kierowcy trafili do szpitala, po tym, jak ich auta zderzyły sie na skrzyżowaniu w Woli Korybutowej.\nJak ustaliła policja do wypadku doprowadził kierowca audi.\nKierujący audi 61-letni mieszkaniec gminy Siedliszcze nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniu dróg. Doszło do zderzenia z peugeotem, którym kierował 21-letni mieszkaniec Łęcznej.\nKierujący samochodami byli trzeźwi. W wyniku doznanych obrażeń obydwaj zostali przewiezieni do szpitala.\ngość / 24 listopada 2010 r. o 17:47\nniestety kierowca AUDI zmarł w wyniku poniesionych obrażeń...\nPanie Kaziu niech odpoczywa Pan w pokoju [*][*][*]


V Parada Orkiestr\n29 czerwca 2013 r. w Prószkowie\nCzęść II. ( strona w budowie)\nPo przemarszu ulicami miasta Prószkowa, wspólnym zagraniu na 300 instrumentów "marsz" pod batutą Klaudiusza Lisonia, orkiestry zajęły trzy sceny i zaczęło sie wielkie granie. Przed sceną centralną rozluźniło się, fani podążyli za swoimi ulubionymi zespołami, na Rynek, albo na Plac Przyjaźni przed zamkiem.\nNie byłem wszędzie, więc moja relacja fotograficzna jest niekompletna i nie oddaje pełnej atmosfery tego Święta Muzyki w Prószkowie.\nFragmenty muzyczne, rozbawiona publiczność, znajome twarze , przyjaciele oraz interesujące twarze, były moim zainteresowaniem i znalazły się w zasięgu mojego obiektywu.\nPogoda podczas trwania "Parady Orkiestr" dopisała do samego końca. Impreza na tak wielką skalę może się tylko udać gdy organizatorzy i słońce na niebie nie zawiodą. Organizatorzy wszystko starannie przygotowali ( trzy sceny, nagłośnienie, oświetlenie, aprowizację dla głodnych, ochronę i dyskretną opiekę stróżów prawa). Wszystko razem dało bardzo licznej publiczności możliwość na spokojne i wygodne delektowanie oraz zabawę przy dobrej muzyce.\nWystępy przed tak dużą widownią to dla wielu młodych jeszcze artystów - trema, ale prószkowska publiczność wyrozumiała, gromkimi brawami dodawała ducha wykonawcom. Zdecydowana większość obecnych miała "Uśmiech na twarzy" co dla mojej kamery jest najważniejsze, smutków na co - dzień, mamy wystarczająco dużo, aby jeszcze podczas Parady mieć pochmurną twarz.\nOdwiedzin ogółem: 001757 Odwiedzin dzisiaj: 1


„Kiedy możliwe jest zasiedzenie nieruchomości?”\nPosiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie).\nNabyć nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego przez zasiedzenie może jedynie rolnik indywidualny w rozumieniu przepisów w/w ustawy, jeżeli powierzchnia nabywanej nieruchomości rolnej, wraz z nieruchomościami rolnymi stanowiącymi jego własność, nie przekroczy 300 ha użytków rolnych.\nJeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.\nPowyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza.


Pokoje Bystrzyca Kłodzka Szklary » Zarezerwuj Teraz\nPokoje Bystrzyca Kłodzka Szklary\nDysponujemy 30 miejscami noclegowymi.\nDoba hotelowa rozpoczyna się od godz. 15:00 a kończy o godz. 12:00 dnia następnego.\n3 apartamenty czteroosobowe.\n- 2 apartamenty składają się z salonu który posiada domowy dwuosobowy narożnik oraz sypialni.\n- 1 apartament składa się z dwóch sypialni.\nKażdy pokój i apartament wyposażony jest w\ntelewizor z pakietem kanałów,\nłóżka małżeńskie w apartamentach\nłóżka pojedyncze w pokojach dwuosobowych które łączymy na życzenie Gości,\nszafę na odzież,\nkomfortową łazienkę z natryskiem lub wanną,\nNa życzenie Gościa do niektórych z nich możemy wstawić dodatkowe łóżko dla dziecka lub osoby dorosłej.\nPrawie każdy naszych z pokoi i apartamentów posiada taras lub balkon ze stolikiem i krzesełkami z którego można podziwiać przepiękne leśne widoki, słuchać szumu potoku i rozświergotanych ptaków. Wieczorem możemy przekonać się że las pulsuje życiem słuchając ryku jeleni i odgłosów innych zwierząt.\nOrle Gniazdo to idealne miejsce dla osób ceniących spokój, komfort i bliskość natury.\nPokój dwuosobowy - 230zł / doba – z wyłączeniem Pakietów\nApartament czteroosobowy - 460zł / doba - z wyłączeniem Pakietów\nDostawka - 80zł / doba\nŚniadania - 35zł/osoba, dzieci od 4-10lat/25zł, dzieci do lat 4/ bezpłatnie.\nGrota solna : 20 zł/ os dorosła i 15 dziecko\nDzieci do lat 3 śpiące w łóżku z rodzicami- nocują nieodpłatnie.\nWypożyczenie łóżeczka wraz z pościelą - 50zł / doba.\nJeżeli szukasz pomysłu na swój wymarzony ślub i wesele to zachęcamy do skorzystania z proponowanej oferty na wesela. Dla swoich gości udostępniamy przestronne i bardzo komfortowe pokoje. Poza rewelacyjną kuchnią ze swojskimi, regionalnymi potrawami najlepszej jakości oferujemy do dyspozycji przestronną restaurację. Zorganizowane wesele w takiej górskiej aranżacji będzie niezapomnianym przeżyciem.\nSzukając w internecie ogłoszeń na pokoje Bystrzyca Kłodzka lub pokoje w górach warto zwrócić uwagę na standard oferowanych miejsc noclegowych. W naszej Willi każdy pokój wyposażony jest w wygodne łóżko / łóżka z materacami oraz szafę na ubrania oraz inne udogodnienia w zależności od wybranej opcji pokoju.\nPodaj swoje dane, wskaż datę i pokój jaki chcesz zarezerwować.\nPokój Select Pokój 1 Pokój 2 Pokój 3 Pokój 4 Pokój 5 Pokój 6 Pokój 7 Pokój 8 Pokój 9\nWybrany pokój lub apartament\n101A 102A 202A Standard - 2 os.\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez P.H.U. JUMAR BIURO PROJEKTÓW S.C, UL. ANDERSA 6C/3, 58-200 DZIERŻONIÓW, NIP. 882-205-10-80, na potrzeby realizacji powyższego zapytania zgodnie z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. 2016, poz. 922 z późn. zm.) oraz Ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (Dz.U. UE 2016 L 119).\nOpis apartamentów i pokoi\n101A - apartament czteroosobowy. Dwie sypialnie, szafa na odzież, stolik z krzesłami, stolik nocny, lampka nocna, łazienka z wanną, ręczniki kąpielowe, suszarka do włosów, taras, TV z pakietem kanałów każdej sypialni, bezpłatny dostęp do internetu. Idealny dla rodzin z dziećmi.\n102A - apartament czteroosobowy w którym znajduje się salon z domowym dwuosobowym narożnikiem, aneks kuchenny z lodówką i mikrofalówką oraz czajnik bezprzewodowy, stół z krzesłami, sypialnia z łóżkiem małżeńskim, stolik nocny i lampka, szafa na odzież, łazienka z natryskiem, ręczniki kąpielowe, suszarka do włosów. TV z pakietem kanałów w pokoju dziennym, bezpłatny dostęp do internetu, taras. Idealny na dłuższy pobyt i dla rodzin z dziećmi.\n202A - apartament czteroosobowy w którym znajduje się salon z domowym dwuosobowym narożnikiem, sypialnia z dwoma pojedynczymi łóżkami, stolik nocny i lampka, szafa na odzież, łazienka z natryskiem, ręczniki kąpielowe, suszarka do włosów. TV z pakietem kanałów w pokoju dziennym, bezpłatny dostęp do Internetu, taras. Idealny na dłuższy pobyt i dla rodzin z dziećmi.\nPokoje dwuosobowe w których znajdują się dwa łóżka pojedyncze, stolik nocny i lampka, stolik z krzesłami, szafa na odzież, łazienka z natryskiem, ręczniki kąpielowe, suszarka do włosów, TV z pakietem kanałów, taras lub balkon.


Mozaika biała, mozaiki białe – imozaiki.pl\nMozaiki cieszą się coraz większą popularnością. Sprawdzają się zarówno wewnątrz pomieszczeń, jak i na zewnątrz. W swoim otoczeniu stawiaj na trwałe produkty, które znajdziesz w tej kategorii! W naszej ofercie zebraliśmy mozaiki białe wykonane z różnych tworzyw, takich jak gres, ceramika czy kamień. Dostępne są też wersje matowe i z połyskiem. Takie rozwiązanie pozwala na dopasowanie odpowiedniego rodzaju płytek do zastanego wystroju. Jeżeli potrzebujesz wsparcia w zakresie doboru – skontaktuj się z nami. Chętnie pomożemy i doradzimy. Dzięki nam podejmiesz dobrą decyzję, w którym mozaika biała stanie się nieodłącznym elementem wystroju.\nWszystkie 1 2 3 3/R9 4 4/R10 4/R10B 4/R11C k.A.\nWszystkie Beżowy Biały Czarny Drewniany Niebieski Różowy Szary Złoty Żółty\nWszystkie 10 12 2 4 4-6 4.5 5 5.2 6 6.5 7 7-8 7.2 8 8-10 9\nWszystkie 100/200x24/34+150x20/24+300x20x5 100x100x10 10x20x8 10x36/10x10x9 10x48/15x48/23x48x9 10x48/73/98/123/173x8 125x285x10 12x48/98x9 12x92x8 15-69x8 15x15/15x32/9 15x15x4 15x15x8 15x48/98/148x4 15x48x8 15x50x8 15x6 180x52x6 20-40x9 20x20x4 21 22/47/74x300+94/260x47+150x74x5 23x148x8 23x23+23x73+73x73x8 23x23+56x56x6 23x23/23x48/48x48x9 23x23x10 23x23x4 23x23x6 23x23x8 23x26x5 23x48/10 23x48x12 23x48x6 240x60x8 25-105x15x8 25x25x2 25x25x4 25x25x5 25x25x7-8mm 275x300x4-6 30-60x8-10 30-70x8 30-80x9 305x305x10 32x32x8 35x35x4-6 45x6 45x95x6 47x47x7-8 48x48x10 48x48x4 48x48x6 48x48x7 48x48x8 51x59x5 51x59x6 52x52x6 54x47x7 55x55x6 60x240x6 60x48x7 610x610x10 73x73x6 900x128x4 93x88x8 95x110x6 96x96x6 97x47x7 97x97/34x34x6 97x97x6 98x49x4 98x98x8 d= 20-50x6 d=20-50x5\nMozaika szklana kolor biały połysk T 504\nMozaika szklana kolor mix niebieski biały połysk T 531\nMozaika szklana kolor biały połysk T 503\nMozaiki białe – dopasowane do każdego miejsca\nNiektóre z naszych propozycji charakteryzują się mrozoodpornością, dzięki czemu świetnie sprawdzą się na tarasach i balkonach. Mozaika biała może zostać położona na ścianach, ale też podłogach – zanim jednak podejmiesz decyzję, sprawdź jej klasę PEI, która pomoże dobrać odpowiednie do powierzchni rozwiązanie. Niektóre modele z naszej oferty są przystosowane do umieszczania ich w miejscach permanentnie mokrych i narażonych na zachlapanie – świetnie sprawdzą się w łazienkach i kuchniach. Ciekawą opcją są też płytki antypoślizgowe, które minimalizują ryzyko poślizgnięcia się i upadku. W naszym sklepie znajdziesz mozaiki białe o niestandardowych kształtach lub idealnie symetryczne kwadraty czy okręgi – dobierz je wedle swoich preferencji!\nChcesz ułożyć dekorację na ścianie, która optycznie rozjaśni pomieszczenie? Postaw na praktyczne mozaiki – najlepiej sprawdzą się naprzemiennie ułożone prostokątne elementy. Na podłogach idealnie sprawdzi się jodełka lub białe wersje przeplatane czarnymi, kontrastującymi elementami, które uczynią miejsce wyjątkowym. Warto stawiać na praktyczne rozwiązania – przekonaj się! Mozaika biała to tylko jedna z kategorii naszej oferty – sprawdź też pozostałe!