Prawdziwe Nieprawdziwe Życie-Robert Mioduszewski - Prawdziwe nieprawdziwe historie - Robert Mioduszewski — Ridero\nBezpłatny fragment - Prawdziwe Nieprawdziwe Życie-Robert Mioduszewski\nPrawdziwe nieprawdziwe historie\nCiało, umysł i duszaScience FictionProza współczesnaBiografie i autobiografiePolski\nMoja historia tak naprawdę zaczyna się od Boga, miał swoje anioły, ale chciał więcej, stworzyć coś czego nie było. Stworzył ludzi na podobieństwo swoje, na początku Adama i Ewe, później więcej się ich zrobiło, podarował im planetę mieli wszystko. Diabeł był aniołem, pewnego razu zazdrościł, że ludzie są tak ważni dla niego, więc podpuścił Boga, żeby wystawił ich na próbę, dał im jabłoń i nie mogą zrywać z niej owoców. Bóg wiedział wszystko co chodzi po głowie diabłu, ale postanowił, że udowodni coś diabłu i ludziom, to że trzeba ufać, a nie kombinować i podpuszczać. Zrobił tak jak chciał, Bóg podarował im tą jabłoń i zakazał zrywać owoców. Ludzie posłuchali Boga, ale diabeł nie darował sobie tego, że ludzie słuchają Boga. Postanowił podpuszczać Adama i Ewe na początku nie chcieli słuchać diabła, ale w końcu się złamali i posłuchali, jak ktoś w kółko powtarza coś bez ustanku to każdy miałby dość, temu ludzie sie złamali i zerwali jabłko. Ewa była słabsza, więc szybciej się złamała i to wykorzystał diabeł i dzięki temu dotarł do Adama, gdy Adam i Ewa, pierwsi ludzie na tej planecie się złamali, diabeł pewny, że teraz Bóg nie będzie się interesował więcej ludźmi, poleciał do Boga z wiadomością, że ludzie nie słuchają Boga, żeby ich unicestwił, bo nie zasługują na istnienie. Bóg jednak postanowił zrobić coś innego, bo dobrze widział winę jednego i drugich. Diabłu podarował piekło, ludziom ziemię. Diabeł mógł nadal podpuszczać ludzi będąc w piekle, a ludzie mogli nadal żyć. Z jednej strony każdy dostał to na co zasłużył, ale i diabeł żył i ludzie, każdy ze swoim grzechem. Diabeł cierpiał w piekle, ludzie na ziemi. Ludzie, którzy umierali szli do piekła, za swoje występki, a diabeł też cierpiał, będąc w piekle, bo każdy człowiek który szedł do piekła przyprawiał o bół diabła, bolało i diabła i ludzi. Raz na dwa tysiące lat mogli się uwolnić wszyscy, mógł diabeł zrobić krok w kierunku ludzi, by nie grzeszyli i ludzie mogli zrobić krok by nie grzeszyć. Mamy rok dwa tysiące dziewiętnasty, a koniec świata przepowiadali wróżbici na rok dwa tysiące i byłby pewnie, gdyby nie jeden człowiek, który powiedział, że poświęci się, by ludzie mogli żyć nadal, w roku zerowym to był Jezus, jednak w dwutysięcznym roku Bóg powiedział, że drugiego Jezusa nie będzie, bo widział ile męk przeszedł Jezus, a ludzie nie zrozumieli, zginął tym razem wszyscy ludzie, a zostanie tylko garstka, która zacznie wszystko na nowo. Był jednak chłopak, który widział jak taki świat będzie wyglądał, zaczęcie wszystkiego od nowa, może Bóg podaruje wszystkie technologie ludziom, ale co znaczy garstka ludzi, gdy miliony lub miliardy zginął. Widział to w pewnym momencie życia, w którym, nie ważne, ważne że widział, powiedział, że poświęci swoje najlepsze lata życia za to, że ludzie będą mogli istnieć, ale tym razem grzech pierworodny zniknie i będzie sprawiedliwość na tym świecie, a każdy będzie odpowiadał przed własnym sumie- niem, gdzie chce się znaleźć, czy w niebie, czy w tych czarnych czeluściach na wieki, nie na dwa tysiące lat i tylko dobre serce Boga lub innego człowieka, będzie mogło z tej czeluści wyzwolić go lub ją. Mamy rok 2019 to ostatni rok by ludzie byli wolni i diabeł, więc i diabeł i ludzie postarają się, by świat był lepszy, w innym wypadku i diabeł i ludzie zginął, a zostanie tylko garstka ludzi, którzy będą tworzyć nowe życie na tej planecie.\nSprawiedliwość już wychodzi, film „Kler” który pokazał prawdziwe oblicze kościoła, który także grzeszył, chłopak ten który chciał by wszyscy żyli, chciał by w kościele katolickim księża też mogli mieć żony i dzieci, bo to był powód, że księża grzeszyli, gdyby mieli własne rodziny nie było by tego, na taką skale lub w ogóle, ludzie samotni durnieją w samotności i tylko obowiązki, musi być czas na prace, ale na czas z rodziną także, w pracy czas na prace i czas na głupiego papierosa lub posiłek, człowiek wtedy zbiera myśli i efektywniej pracuje. Wiele ludzi w roku dwa tysiące dziewiętnastym pokazuje prawdę co przeżyło\ni przez kogo, to rok sprawiedliwości i oczyszczenia z win, każdy powinien przeprowadzić rachunek sumienia, wybaczyć sobie i komuś innemu, a w kościele konfesjonały są dla ludzi, którzy ich potrzebują i nie można zmuszać kogoś do spowiedzi, ktoś potrzebuje psychologa idzie do psychologa, ktoś potrzebuje konfesjonału idzie do konfesjonału, można też w myślach zrobić rachunek sumienia i porozmawiać z Bogiem, Bóg jest wszędzie w nas samych także, w końcu stworzył nas na swoje podobieństwo. Jeśli ktoś potrzebuje mówić publicznie, że ktoś go skrzywdził to dobrze, jeśli ktoś potrzebuje porozmawiać z kimś na osobności też dobrze, jeśli ktoś wybaczył i nie potrzebuje nic mówić też dobrze. Powinniśmy być sobą nie możemy zmuszać się do niczego, to zmuszanie tworzy lęki, które w końcu nas przerastają i popełniamy błędy w życiu, za które my cierpimy i inni. Tutaj zaczyna się moja historia życia. Historia zaczyna się od kolejki w niebie, a za czym stoją wszyscy, za żonami, które Bóg przydziela przed wysłaniem na ziemię. Pamiętam jak wszedłem z mamą do korytarza, stoję sobie i pytam się mamy po co tu stoimy? Mama mówi, pokaże ci twoją, przyszła żonę, bo już wie- działa kim ona będzie. A ja mówię do mamy, mamo ale ja chcę wybrać sam. Mama mówi, to Bóg wybiera, a ja na to, że pogadam z Bogiem i na pewno go przekonam na swój wybór, mama mówi, że to niemożliwe, ja mówię dla mnie nie możliwe, zobaczysz mamo że mi się uda. Najpierw postanowiłem się rozejrzeć. Rozglądam się i widzę różne dziewczynki, mama mi pokazała jedną mówi to będzie twoja żona, spojrzałem na nią i widzę blondynkę zachmurzoną, taką widać, że będzie wredna, nie spodobała mi się od razu, mówię nigdy w życiu, już wolę być sam niż z nią. Myślę sobie rozglądnę się bardziej i nagle wchodzi dziewczynka z blond kręconymi włoskami uśmiechnięta z fajną mamą, od razu pomyślałem, że to będzie moja żona, pokazuję palcem i mówię do mamy, mamo to będzie moja żona, a mama ona już jest zajęta widzisz tamtego chłopaka, ja mówię tego wrednego typa? Chyba żartujesz nie pozwolę by z nim była. Mówię zrobię wszystko by Bóg dał mi ją za żonę, mama mówi to niemożliwe, a ja na to, to zobaczysz. Stoję myślę co by tu zrobić, myślę nie ma co czekać, trzeba działać. Nie czekając na nikogo, otworzyłem drzwi do Boga bez pukania, wchodzę i mówię, Boże chciałbym z tobą porozmawiać. Bóg mi mówi czekaj na swoją kolejkę, ja mówię nie mogę czekać, bo będzie za późno, ale Bóg się uparł, mówi wyjdź, ja mówię nie. Nagle wchodzi Jezus i Maryja, Maryja z kimś tam jeszcze rozmawiała, Jezus staną obok podszedł do Boga i coś na ucho szeptał, chyba się pytał kim jestem. Usłyszałem tylko, jak Bóg powiedział, przylazł i nie daje mi spokoju, ja nie mam czasu na niego teraz, zajmij się nim. Myślę sobie syn Boga, to pogadam z nim może on coś doradzi. Pytam się pomógłbyś przekonać Ojca bym mógł sam wybrać żonę, on do mnie mówi tu są inne zasady to Bóg wyznacza i rodzice. Ja pytam się czy nie można zmienić tych zasad, on mówi, zasady to zasady, to prawo Boże i ludzi, było uzgadniane od samego początku. Ja mówię Jezus pomóż, to ja ci pomogę, obiecuję, że więcej cię nie ukrzyżują. On mówi to niemożliwe, jeśli ludzie dużo nagrzeszą, ja muszę zejść i odkupić ich winy i właśnie czekam, kiedy to ma nastąpić, bo chyba niedługo, całe niebo się trzęsie co oni wyprawiają, mówi na ziemi jest właśnie druga wojna światowa, brat zabija brata, muszę zejść i oddać za nich życie, bo nastąpi koniec świata jak tego nie zrobię, mówi zresztą Ojciec też ma ich już dosyć, myśli nawet o tym by w końcu dać sobie z nimi spokój, bo ile razy można wysyłać syna na śmierć. Ja myślę, myślę, patrzę Maryja podchodzi do Boga i rozmawia z nim, następnie podchodzi do Jezusa i mówi musisz znów zejść na ziemię i oddać swoje życie, Jezus z pewnym grymasem twarzy, mówi znowu na krzyżu, czy coś gorszego będzie, widzę, że on też ma dosyć. Nagle ja myślę to moja jedyna szansa, mówię Jezus uszczęśliwię was wszystkich, Maryja będzie zadowolona, ty i twój Ojciec i pewnie inni ludzie, że ty nie giniesz tym razem, ale mam warunek, żonę wybiorę sobie sam i każdy człowiek na ziemi, będzie miał takie prawo niezależnie od wyznania. Jezus widać się ucieszył, Maryja zaczęła się zastanawiać i próbowała mnie przekonać, że to obowiązek Jezusa, więc długo nie czekając, podszedłem do Boga i mówię Boże ja zejdę na ziemię i albo oddam życie za Jezusa, albo przekonam, żeby więcej nie walczyli ze sobą i mówię, jeśli mi się nie uda, to zniszczysz cały świat i będziesz mieć spokój, tylko proszę o jedno, daj mi jakiś talent i chcę część życia przeżyć tak, jak sobie chcę i będę robił, co mi żywnie się podoba i będę miał tyle szczęścia, że wszystko mi się uda, a później możesz mi zrobić pod górkę nawet, a talent jaki chcę mieć, zaraz powiem. Myślę co by tu wybrać, siła, ale ilu siłaczy zginęło na polach walki, np. Goliat i Dawid, pomyślałem, że Dawid był mądrzejszy, temu wygrał, więc już wiedziałem, że chcę być mądry, ale myślę co by tu jeszcze, pewnie będę mógł więcej mieć takich talentów. Myślę inteligencja ok, ale jak ją rozbudować i wtedy przyszło\nmi na myśl wyobraźnia i marzenia, jak będę marzył to wymyślę sobie co zechce, a inteligencja pomoże mi to zrealizować, nie ważne jakim sposobem. Podchodzę do Boga i mówię Boże oprócz żony, chcę jeszcze mieć inteligencje i wyobraźnie z marzeniami, oraz urodzić się jak nie będzie wojny i pamiętać poród, bo z tego co wiem, żadne dziecko nie pamięta tego. Bóg mówi, tylko tyle, za mojego syna mogę dać, co zechcesz, ja mówię tyle mi starczy. Bóg się śmiał i mówi, mój syn czynił cuda i go ukrzyżowali, a ty tylko z czymś takim chcesz przeżyć? Ja mówię wierzę w ciebie Boże, że mi pomożesz, bo twój syn nie będzie musiał cierpieć. Bóg mówi, a po co ci marzenia, ja mówię gdy człowiek ma marzenia, to ma jakiś cel, a gdy ma cel, to próbuje go zrealizować, człowiek bez marzeń nie ma celu, więc po co się starać, po co cokolwiek robić, o czym przekonałem się będąc już na ziemi, ale o tym później. Bóg uśmiechnął się i mówi ok, ale będziesz miał na karku jeszcze szatana, ciekawe co on na to, ja mówię też go przekonam, ale mówię on pewnie gorszy jest, więc chciałbym mieć trochę czasu by z nim pomówić, dopiero jak będę na ziemi. Wychodząc byłem zadowolony z siebie i zaczynałem myśleć, jak to będzie z szatanem, ale myślę pochwalę się mamie, że przekonałem Boga i sam mogę wybrać żonę i inni też, ale ja mam pierwszeństwo. Podchodzę do tej blondynki i mówię będziesz moją żoną, widać spodobałem się jej, ale mówi do mnie, mama mi mówiła, że inny będzie moim mężem, ja mówię twoja mama się myli, ona na to, moja mama, nigdy się nie myli, a ja mówię tym razem się myli, bo to ja wybrałem ciebie sam. Ona zdziwiona i mówi przecież to niemożliwe, żebyś wybrał sam, ja mówię, od dziś zasady się zmieniły, ja je zmieniłem, ona uśmiechnęła się i mówi, to ja chcę takiego męża. Mówi mamo widzisz jakiego będę miała męża, mama zdziwiona, ale widać było, że też się\nucieszyła, bo tamten to był jakiś cwaniak, pewnie by ją krzywdził. Podszedłem do mamy i mówię możemy mamo już iść, załatwiliśmy co mieliśmy załatwić. Wracaliśmy i ja się strasznie cieszyłem, że będę miał taką fajną żonę, uśmiechniętą i wesołą, ale z drugiej strony bałem się tego szatana, myślę ciekawe co wymyśli. Kolejną fajną rzeczą było to, że nie będę żył jak będzie wojna, coraz więcej plusów, ale i minusów. Myślę, co będzie to będzie, z takimi talentami, nie może być źle. Na drugi dzień, miałem się urodzić na ziemi, pamiętam, że jeszcze prosiłem Boga, bym się urodził normalnie, jak każde inne dziecko, czego Bóg wysłuchał. Pamiętam, jak się rodziłem. Pamiętam ten moment. Widziałem ciemność na przemian z czerwienią, ciemną czerwienią. Czułem ciepło otaczające moje ciało. Słyszałem dudnienie, a raczej bicie mojego ser- ca lub mamy. Słyszałem głosy, choć wtedy nie wiedziałem co to jest, ale było to przyjemne i dziwne na przemian, bo nie rozumiałem tego co mówią, choć wtedy nawet nie wiedziałem że to jest mowa, dla mnie były to dźwięki przyjemne bardziej i mniej. Słyszałem przelewanie sie wody choć wtedy nie wiedziałem co to jest. Tak trwałem jakiś czas, czasem widziałem jaśniejszą czerwień chyba było to światło, choć wtedy nie zdawałem sobie z tego sprawy. Przyszedł dzień, że nagle zrobiło się zimno, najprawdopodobniej wody odeszły. Czułem że coś mnie ciągnie w dół bardzo się tego bałem i nie chciałem tego chciałem zostać tam gdzie byłem, ale to było silniejsze. Poczułem zimno i nagle otworzyłem lekko oczy raziło mnie światło, bardzo silne światło jasne, więc zamykałem oczy, chciałem odpocząć i potrzebowałem spokoju. Pamiętam swój krzyk i nagle wszystko znikło z mojej pamięci. Pamiętam jeszcze jak byłem w środku te jaśniejsze momenty gdy światło było bardziej czerwone było cieplej i przyjemniej. Pamiętam, że otaczał mnie jakiś płyn, ale nie przeszkadzał mi w oddychaniu, był przyjemny. Jak już wyszedłem na zewnątrz to przez długi czas nic sobie nie przypominałem. Z lat młodości pamiętam jak leżałem na łóżku nogę miałem założona na nogę i trzymałem butelkę z mlekiem, pijąc mleko, nigdy nie zapomnę smaku tego mleka. W wieku 5 lat byłem chłopcem pogodnym i zwinnym, może trochę niedoświadczonym, ale z wieloma przyjaciółmi. Mieliśmy paczkę ja najmłodszy, reszta starsi ode mnie. Andrzej, Grześ, Tomek to nie wszyscy, było ich więcej, choć z nimi to pamiętam lata najmłodsze. Robiliśmy szałas z koców i stojaków. Codziennie lub co któryś dzień zbieraliśmy się i wymyślaliśmy co robimy. Zazwyczaj graliśmy w karty. Nie były to zwykłe gry, bo byli wygrani i przegrani. Przegrani dostawali lanie, wygrani bili. Oczywiście nie było to jakieś bicie, by poniżyć czy zniszczyć, ale dla zabawy. Czasem graliśmy na bicie po rękach, kto przegrał to dostawał od każdego w zależności ile wygrał tyle razów dłonią w dłoń, były też akcje bardziej ekstremalne, typu bicie kartami po tyłku lub po ręku, a jeśli komuś karty się rozsypały to role się zamieniały i ta osoba, która biła dostawała. Tak mniej więcej spędzaliśmy czas jak nie było komputerów i dzisiejszych gier. Graliśmy w kuku albo wojnę, dziś dzieci graja w wojnę na komputerze typu „call of duty” czy „battlefield” albo „cs: go”. My mieliśmy wtedy takie zabawy. Albo zbieraliśmy się z chłopakami i graliśmy w kreca. W kreca to były rożne akcje, albo po ziemi, albo po drzewach. Moje ulubione to były po drzewach. Wspinaczka i schodzenie po gałęziach, by ktoś nas nie złapał to było super, tym bardziej gdy się wspinało po wierzbach, gdzie gałęzie były miękkie i łatwo się po nich poruszało, no i tak bawiłem się w kreca do momentu, aż biegłem i zaczepiłem się o korzeń, przewróciłem i padłem na rozbite szkło po piwie. Ręka rozwalona, krew sika ja w płacz, że umrę i z bekiem do mamy by ratowała. Mama na tamte czasy długo nie myśląc, nie jeżdżąc po lekarzach domowym sposobem starała się pomóc. Wyjęła szkło siedzące w ranie, ślad mam do dzisiaj, umyła rękę przyłożyła nie soloną słoninę i zabandażowała ranę. Chodziłem tak z tydzień, może dwa, rana się szybko zagoiła. Została tylko blizna, a raczej pasek po rozcięciu. Czasem pamiętamy wczesne lata młodości.\nOpisywałem wam już co dziecko odczuwa będąc w brzuchu i rodząc się, ale to nie wszystko. Dziecko już zaczyna myśleć w brzuchu u mamy, słucha słów i się uczy, dziecko to wyraźnie słyszy. Po narodzinach także słyszy. Uczy się i rozumie jedynie samo nie potrafi odpowiedzieć. Spytacie dlaczego dziecko po narodzinach nie mówi tylko płacze, z prostego powodu bo nie umie mówić, choć na pewno by chciało. Pamiętam moje młode lata, gdy byłem dzieckiem, dzieckiem które nie mówi. Dlaczego dzieci nie mówią, bo nie maja wykształconych mięśni twarzy, nie potrafią składać buzi, tak by mówić choć próbują, ale wychodzi im zwykle ble, glu itp. Pamiętam jak ja próbowałem coś powiedzieć i nie wychodziło, przez to czasem płakałem i inne dzieci też temu płaczą. Próbują naśladować osoby, które kręcą się obok, ale im to nie wychodzi. Rodzice powtarzają słowa uczą dziecko i wtedy dziecko próbuje, no i oczywiście w końcu się udaje. Mówią pierwsze mama lub tata, myślicie czemu dziecko mówi mama lub tata jako pierwsze słowa, bo ciągle im to powtarzają, dziecko próbuje do momentu, aż się uda. Dziecko myśli będąc małym, ale nie potrafi robić wielu rzeczy. Pamiętam ile się męczyłem, żeby powiedzieć mama czy tata. Powtarzali mi to w kółko, ja próbowałem powiedzieć, ale nie potrafiłem. Trenowałem mięśnie żuchwy, pamiętam jak się tego nauczyłem. Dzieci robią ruchy szczęką dorośli myślą, że to grymas na twarzy dziecka, ale dziecko próbuje rozruszać mięśnie. Pamiętam jak powiedziałem pierwsze słowo ile było radości, dla mnie też, bo mi się udało, byłem z siebie dumny, tego nie zapomnę. Gdy powiedziałem pierwsze słowo próbowałem powiedzieć kolejne, nie wyszło mi to za pierwszym razem, gdy rodziców nie było sam próbowałem mówić słowa, gadałem jakieś bzdury, bo nie pamiętałem słów, ale nauczyło mnie to tego, że jak się ćwiczy, to w końcu wyjdzie. Nie wiem w jakim wieku zacząłem mówić, bo nie pytałem rodziców, ale byłem mały. Gdy dziecko jest w brzuchu rozmawiajcie z nim, będzie mądrzejsze i szybciej będzie się uczyć, wiem to po sobie. Gdy dziecko powie pierwsze słowo, uczcie go kolejnych, ale mało skomplikowanych, by szybciej rozruszało szczękę i nie zniechęcało się, dziecko widzi waszą radość i czuję gdy mu się uda powiedzieć słowo po was, cieszy je to. Dorośli maja dzieci za malutkie i takie, które nic nie rozumieją, a dzieci wiele widzą i rozumieją mimo młodego wieku. Nie lubią kłótni, wolą jak się uśmiechacie, kłótnie je straszą i przerażają. Gdy pieścicie się do dziecka ono to podłapuje, rozmawiajcie normalnie, możecie naśladować słowa dziecka, by przejść za chwilę do normalnych słów, dziecko to podłapie i odważy się spróbować i mówić. To przyśpiesza mowę dziecka, skąd to wiem po sobie, ja tak zaczynałem. Pewnie myślicie, że wymyślam bajki, ale tak nie jest, nie wiem jakim cudem, ale pamiętam lata młodości, taka pamięć wsteczna, ale nie zawsze, tylko w niektórych momentach.\nZacznę moją kolejną opowieść od wczesnej młodości. Byłem pogodnym i wesołym chłopcem, bardzo religijnym, bo tak zostałem wychowany. Zawsze potrafiłem radzić sobie w każdej sytuacji. Moja mama zaczęła nas uczyć pisać i liczyć już w wieku 4—5 lat. Ja z chęcią się uczyłem bo lubiłem dużo wiedzieć, więcej od innych. W wieku 2—3 lat przewróciłem brata ciotecznego, po czym zostałem skrzyczany strasznie przez babkę i jego rodziców, bo się rozpłakał. Wystraszyli mnie na tyle, że zacząłem się jąkać. Strasznie się jąkałem, nie potrafiłem wymówić słowa. Nawet przestałem mówić w ogóle, bo było mi wstyd, że się jąkam. Mama woziła mnie po lekarzach, ale to nie pomagało, aż jedna lekarka zaproponowała znachorkę z Orli. Pojechaliśmy tam, pomodliła się, machnęła czymś nad głową i dała chlebek. Coś trzeba było wyrzucić takie zawiniątko na rozstaju dróg i w domu przed snem pomodlić się, stanąć na progu, zjeść kawałek tego chlebka i prawą lub lewą ręką wrzucić za siebie nie pamiętam tylko co. Dziwne bo to jedyne pomogło, jąkanie zaczęło ustępować po tygodniu, po miesiącu mówiłem już normalnie do tej pory mówię. Taka dziwna sytuacja, ale ważne, że pomogło. W wieku 5 lat ciocia mojej mamy zabrała mnie do swojego syna na wakacje, pod niemiecką granicę do miasta Kostrzyń. Wystarczyło przejść most i były już Niemcy. Fajnie mieli własny dom, taką wille i miałem swój pokój, polubiłem wujka od razu, ciocia chyba nie za bardzo za mną przepadała, bo wujek trochę mnie faworyzował względem ich córki, ale też była ok. Ich córka była ładna, nawet mi się podobała moja kuzynka, ale strasznie wredna była. Miała koleżankę razem na mnie nadawały. Trochę to była taka miłość młodzieńcza, ale nie zdawałem sobie sprawy, że i tak ta miłość nie ma sensu, zresztą często się sprzeczaliśmy, głownie przy stole, była rozpieszczoną pannicą. Któregoś razu się posprzeczaliśmy, jakiś sąsiad starszy wyszedł i chciał mi wlać, przewrócił tylko, ale tak się wkurzyłem, że chwyciłem za kamień leżący blisko i chciałem w niego rzucić. Na szczęście wyszła ciocia mojej mamy, nazywałem ją babcią. Uspokoiła mnie i nie rzuciłem, to była dobra i religijna kobieta. Po tej akcji nie odzywałem się do córki mojego wujka, do momentu, aż z koleżanką nie zaczęły mnie podrywać. Pogadaliśmy sobie i rozeszło się po kościach. Pamiętam jak wujek poszedł z psem na spacer, poszedłem go szukać. Idę po jakiś górkach, jestem na dole i z góry widzę wujka z psem, zawołałem go, pies nagle zaczął biec w moją stronę. Nie znałem go, chyba wujek i ja się razem przestraszyliśmy. Wujek krzyczał żebym się nie ruszał, żebym nie uciekał i tak zrobiłem. Pies w moment był koło mnie, był to owczarek niemiecki większy ode mnie, stałem w bezruchu i starałem się nie bać. Gdy wujek podbiegł złapał psa i ja już się nie bałem. Pies tylko obiegł mnie na około i obwąchał, stałem jak wryty. Wujek chyba chciał mieć syna, a miał córkę może temu tak mnie polubił. Pamiętam jak zabrał nas nad jakieś jezioro, fajne domki były tam góralskie. W dzień kąpałem się w jeziorze, nie umiałem pływać, a moja kuzynka ze skrzydełkami na rękach udawała, że potrafi i trochę mi dokuczała. Wieczorem piekliśmy barana na ognisku na rożnie. Nie lubiłem mięsa, ale wujek mnie przekonał że jest dobre i spróbowałem. Zjadłem kawałek mimo, że strasznie wybredny byłem i jestem do mięsa. To był fajny czas, ognisko śpiewy, na około było słychać śpiewy także innych ludzi. Taka miła atmosfera wtedy panowała, śmiechu i zabawy. Gdy z babcią wracałem pociągiem to też było fajnie, ludzie wtedy byli inni, bardziej mili i usłużni. Już wtedy uczono mnie, że starszym trzeba ustąpić miejsca w pociągu. To była fajna przygoda, taka podróż przez całą Polskę pociągiem.\nJa jako najstarszy z rodzeństwa zawsze musiałem opiekować się siostrami. Często stawałem w ich obronie, taka karma. Nauczono mnie, że kobieta jest krucha, ale dziś to się zmienia, są bardziej silne od mężczyzn. Więc w młodości opiekowałem się nie tylko siostrami, ale wszystkimi kobietami. Nie raz biłem się z powodu dziewczyn, by obronić. W pewnym momencie jednak zrezygnowałem z bójek, bo to nic nie dawało. Robiłem sobie tylko wrogów, a one i tak były jakie były. Więc zacząłem się trzymać z chłopakami. To z nimi grałem w różne gry i bawiłem się. Graliśmy w kreca na ziemi i na drzewach, w wojnę, graliśmy w karty, w późniejszym wieku grałem w koszyków- kę i piłkę nożną, czasem ze starszymi od siebie, ale dobry w tym byłem. Wychodziłem z założenia, że jeśli coś robisz rób to dobrze i robiłem. Poszedłem w końcu do szkoły, miałem kawałek, najbardziej bałem się psów bo latały bezdomne, raz jeden taki wielki z czerwonymi oczami biegał strasznie się go bałem, że rzuci się na mnie, strasznie wyglądał i był większy ode mnie. Do szkoły już od małego chodziłem sam, kilka razy mama mnie zaprowadziła by pokazać gdzie jest szkoła. Poznawałem nowe osoby, było fajnie. Były ładne dziewczyny w klasie więc podkochiwałem się w niektórych, ale byłem na tyle nieśmiały by nie zaczepiać ich. W Szkole na początku zdawałem z czerwonym paskiem, dopóki nie trafili się nauczyciele, którzy zniechęcali mnie do nauki. Pamiętam historyka „Barszczewski” miał na nazwisko, taki łysy groźnie wyglądał, wszyscy się go bali. Na lekcjach bił przedmiotami lub otwartą ręką, czasem w tył głowy lub po rękach. Pamiętam jedna dziewczyna strasznie się go bała i schowała się w łazience przed nim, że niby w toalecie jest. Poszedł przyprowadził ją na środek klasy i kazał się rozbierać, nie wiem co chciał zrobić. Ona się rozpłakała i zrezygnował, cała klasa w szoku, od tej pory każdy się go bał, ale nikt nic nie powiedział. Był łysy podobno z powodu jakiejś choroby. Ja się modliłem żeby z nim lekcji było jak najmniej, chyba temu nigdy nie lubiłem historii, pewnie z jego powodu. Teraz sam taką historię tworzę. Szkoła podstawowa miałem swoją paczkę, Artur i Wojtek trzymaliśmy się razem. Artur był zwariowany, zawsze wpędzał nas w kłopoty, przychodziły mu różne pomysły do głowy. Wojtek był naszym obrońcą w razie czego, był największy w klasie i najsilniejszy, czasami gdy stawał w naszej obronie bił się ze starszymi chłopakami ze starszych klas, kawał chłopa z niego było. Czego my nie robiliśmy razem, nieraz szło się jabłka zrywać po\nludziach, a później uciekaliśmy, nawet psami nas szczuto. Artur zawsze nas wkręcił w coś. W późniejszych latach spotykaliśmy się by pograć razem w piłkę nożną lub koszykówkę, ja mimo niskiego wzrostu świetnie sobie radziłem, miałem cela do kosza z dalekich odległości rzucałem i trafiałem, a w piłkę nożną byłem mistrzem, nie jedno sito się założyło kolegom. Czasem graliśmy po kilka godzin, wracałem do domu cały mokry i czułem że się wyszalałem, ze snem nigdy nie miałem problemu. Później era komputerów nadeszła. Pamiętam jak mama zapisała mnie i siostry do klubu. One miały tańczyć, ale niedługo po tym zrezygnowały, mnie mama zapisała na kurs krótkofalowca. Nadawałem morsem, a przynajmniej próbowałem, bardziej interesował mnie komputer w sali krótkofalowców, ale chłopacy byli starsi i nie dawali pograć. Pewnego razu zauważyłem inny kurs dla komputerowców, od razu wiedziałem, że muszę tam chodzić, potrzebowałem tylko zgody od rodziców, ale zgodzili się. Zawsze ciągnęło mnie do technologii i nowinek. Nasze zajęcia polegały na nauce programowania, a na koniec godzinka grania, co to była za radość pograć w coś, jedna z gier „Kung Fu Master” albo „Bruce Lee”, graliśmy ile tylko się dało. Chodziłem tam długo, dopóki nie zachorowałem na grypę i nie mogłem chodzić. Później tato kupił nam grę, takie dwa joysticki były, jeśli można je tak nazwać, po prostu suwaki. Latała piłka w kształcie kwadrata i były dwie pałeczki, którymi się ją odbijało, graliśmy godzinami, a przynajmniej ja. Pamiętam pierwszy kolorowy telewizor rosyjski, kolory blade, ale jakiś kolor był, ale jaka radocha, że można coś w kolorze obejrzeć. Pierwszy odtwarzacz video, ja wtedy nic innego bym nie robił tylko oglądał filmy. Specjalnie jeździłem na rynek, by kupić,\na później wymieniać filmy. Jakie to filmy były Rambo, Rocky, Robocop filmy mojej młodości. Kupowało się kasety i przegrywało by mieć w swoich zbiorach. Później wprowadzili kodowanie w wypożyczalniach to załatwiłem sobie dekoder który rozkodowywał kasety i też mogłem nagrywać. To były czasy kombinowania, żeby mieć coś. Później namówiłem tate by kupił inny komputer był to „Spectrum+” tam dopiero były gry, siedziałem po nocach grając w nie. Nie każdy miał komputer, a chciało się pograć. Kiedyś zaszedłem do salonu gier, był w takiej piwnicy. Wchodząc wiedziałem, że będą starsi chłopacy i mogą zabrać pieniądze, więc ukryłem w skarpecie, a jedną złotówkę na grę włożyłem do kieszeni. Zagrałem tylko raz i wychodziłem po schodach na górę, przestąpiło mi drogę trzech starszych chłopaków, chcieli pieniędzy. Byłem twardy i nie zdradziłem się, że mam pieniądze mimo, że przyłożyli mi nóż do szyji. Wyszedłem i uśmiechnąłem się do siebie, ale mało brakowało, mogło to różnie się dla mnie skończyć. Więcej już tam nie chodziłem. Poszedłem do znajomych co mieli komputer, tak się zagrałem i zasiedziałem, że musiałem wracać ostatnim autobusem po ciemku, ale warto było. Rodzice zrobili mi awanturę wtedy, bo byłem młody i nie powinienem o tej porze wracać do domu, nie wiedzieli, gdzie jestem nie dziwie się im teraz. Pewnie nie wróciłbym do domu w ogóle, ale udało im się dodzwonić do znajomych, bo odchodzili od zmysłów, chcieli policje wzywać, a ja sobie grałem w najlepsze, nie zdając sobie sprawy, która godzina.\nW szkole podstawowej byłem tylko raz na dyskotece, wcale mi się nie spodobało nie było z kim tańczyć, chłopacy tylko biegali jak oszalali, a dziewczyny same nie wiedziały czego chcą. Wolałem już siedzieć w domu i czymś się zająć. Kiedyś lubiłem grać na takim małym, pianinku który dostałem lub rysować. Na pianinku grałem ze słuchu, jak coś usłyszałem to próbowałem to zagrać, chyba zostało mi to do dziś, rysunek zresztą też. Nigdy nie lubiłem śpiewać to teraz nadrabiam. Pamiętam pojechaliśmy z klasą na biwak pod namioty, były tam prysznice, a koledzy namówili by dziewczyny podglądać, to dopiero była checa. Poszliśmy szukać kąpiących się dziewczyn, a wylądowaliśmy w toalecie. Chcieliśmy numer jakiś wywinąć, koledzy wypchnęli mnie na środek toalety a tam nauczycielka wychodzi i mówi, a co ty tu robisz, uciekaliśmy stamtąd pamiętam, a ja unikałem wychowawczyni przez cały biwak. Teraz się śmieje z tego, ale wtedy nie było mi do śmiechu, że tak koledzy mnie załatwili. W ogóle biwak był z przebojami przez moich kolegów. Niektórzy koledzy wcześnie zaczęli palić papierosy, ja dużo później. Czasami chodziłem z nimi za szkołę, by dotrzymać towarzystwa i pogadać, mimo że częstowali nie paliłem, byłem z tych ułożonych i grzecznych.\nPamiętam jak rodzice wysłali nas na kolonie, siostrom się chyba nie bardzo podobało, ale mi tak, mieszkałem w pokoju ze starszymi chłopakami, każdy miał obowiązki musiał sprzątać po sobie trochę jak w wojsku, raz na jakiś czas przypadała kolej sprzątania całego pokoju. Fajne miejsce nad wodą, dyskoteki, które akurat tam mi się podobały. Fajna muzyka Modern Talking itp., muzyka lat osiemdziesiątych, same hity. Pamiętam jakaś starsza dziewczyna, wyższa ode mnie latała za mną na dyskotece by ze mną zatańczyć, a ja głupi uciekałem, w dodatku ładna była, ale chyba byłem zbyt nieśmiały, by się odważyć na taniec z nią, a mogła to być miłość. Czasem takie okazje przechodzą nam koło nosa z powodu nieśmiałości. Pamiętam wtedy pierwszy raz zetknąłem się z sagą „Star Wars”, nakupowałem żołnierzyków z tego filmu i bardzo chciałem go obejrzeć. Zresztą lubiłem się bawić jako dziecko żołnierzykami różnymi. W młodym wieku dostałem książkę o majsterkowaniu, wszystko chciałem zrobić z niej, ale nie zawsze miałem materiały na to. Robiłem swoim żołnierzykom ruchome kolejki linowe, używałem pudełek po zapałkach i nitek, czego ja nie wymyślałem, prawdziwy majsterkowicz ze mnie był, ale to nie to było moim powołaniem. Do kościoła chodziłem przynajmniej raz w tygodniu albo i częściej, dlatego teraz nie chodzę, bo wysłuchałem chyba wszystkie kazania już. Pamiętam jak raz miałem iść do spowiedzi ksiądz na mnie i kolegów nakrzyczał, że przyszliśmy bez przygotowania, od tamtej pory nie lubiłem spowiedzi i bałem się jej. Teraz się nie spowiadam, bo uważam, ze to Bóg mnie rozliczy nie księża, Bóg jest wszędzie mogę z nim w każdej chwili rozmawiać bez udziału księży, nie są mi do niczego potrzebni. Moja spowiedź przed Bogiem wystarczy by Bóg mi odpuścił grzechy, człowiek tego robić nie musi, bo księża to zwykli ludzie, tacy jak każdy i też popełniają błędy. Takie moje podejście do życia. A co do księży to moim zdaniem powinni mieć legalnie żony, wtedy nie byłoby żon na lewo i nie było by całej tej patologi wśród księży. Jako najstarsze dziecko ciężko jest, za wszystko odpowiedzialny jesteś ty. Musisz dźwigać ten ciężar, jesteś zdany na siebie. Zabawy zabawami, ale musisz trzymać rękę na pulsie. Moja pierwsza odpowiedzialność, to gdy siostry zaczęły jeść żarówki na choince podłączone do prądu, na szczęście w porę wyłączyłem z zasilania, bo mogło być różnie. Siostry też udane zrobiły mi kiedyś kawał, wysłały kiedyś ogłoszenie do”Przyjaciółki” taka gazeta w tamtym czasie, że szukam przyjaciół. Setki listów, oferty różne przychodziły. Najbardziej mnie rozśmieszył jeden list, jakaś dziewczynka napisała, że mam jej kupić pierścionek zaręczynowy, a ja miałem wtedy może z osiem lat, to było zabawne, ona pewnie też coś koło tego, patrząc na pisownie. Listonosz nie nadążał nosić listów, chyba był już zdenerwowany tyloma listami. Listy były różne, od wymiany znaczkami pocztowymi po zaręczyny. Ja na początku nie wiedziałem skąd tyle listów do mnie, ale później siostry się przyznały, miałem dość ich żartów. Takie zwyczajne, niezwyczajne życie.\nW szkole podstawowej miałem swoją paczkę przyjaciół, zawsze coś wymyślaliśmy i trzymaliśmy się razem. Byłem raczej osobą, która dobrze się uczyła, czerwony pasek itp., choć w wyższych klasach zapał do nauki osłabł, ale nie uczyłem się źle. Podstawówkę wspominam tak sobie, taki zwykły czas, raczej nauka niż zabawy czy szkolne dyskoteki. Szkoła średnia, trudno było wybrać nie było tak jak teraz tylu kierunków. Chciałem iść na elektronikę, ale tam cudem można było się dostać, więc nawet papierów nie składałem. Postanowiłem, że pójdę na kierunek elektryczny w innej szkole, nie był to szczyt moich marzeń, ale trudno się mówi. Musiałem przejść testy psychologiczne, każdy musiał kto tam się starał. Po testach, gdy sprawdzono wyniki wyszedł jeden z egzaminatorów i powiedział moje imię i nazwisko, zdziwiłem się, dlaczego mnie szuka, myślałem, że coś nie tak, a on chciał mnie zobaczyć, dlatego że napisałem najlepiej, nie wiem może ponad normę, pogratulował mi, a ja podziękowałem. Pierwszy rok był w miarę poznawałem nowych ludzi. Jednak w pewnym momencie straciłem zapał do nauki, może temu, że byłem starszy i chciałem trochę normalnego życia jak inni, gra w piłkę, koszykówkę, siatkówkę, poznawanie dziewczyn nowych, ogniska i imprezy. Jak to mówią hormony szaleją. W sumie to nie był zły czas, dopóki nie poznałem dziewczyny, która chciała, a może zrobiła to, nasyłając na mnie kolesi, tylko temu, że z nią zerwałem, po prostu źle trafiłem, pomyślałem sobie. Przez jakiś czas wolałem być sam, żeby nie wpakować się w taką samą minę no i wolałem, jak dziewczyna mieszka trochę dalej, żeby nie patrzeć, gdy coś pójdzie nie tak. Dziewczyny pojawiały się i znikały, ale starałem się rozstawać bez kłótni, by jednak to było w przyjacielskiej atmosferze rozstanie, załatwiałem to sam, bez pośredników, bo uważam, że takie sprawy załatwia się samemu. W końcu pojawiła się dziewczyna, ale ja musiałem iść do wojska. Było to dla mnie trudne, bo nie wiedziałem czy przetrwa ten związek to, więc zaproponowałem, że na czas wojska się rozstaniemy, jeśli to miłość to przetrwa próbę czasu. Jednak nie przetrwało, więc postanowiłem, że na czas wojska żadnych związków.\nTen czas był miły dobrze go wspominam, trochę zwiedziłem miejscowości i wesoło było z kolegami z którymi służyłem. Po wojsku szukałem pracy, nie było to łatwe, ale coś znala- złem, co do dziewczyn miałem dość szukania na siłę, czasem wszystko samo się układa. Zająłem się pracą, zakładałem możliwość wyjazdu za granice w celu zarobku, jednak życie płata figle i nie jest tak jak zakładamy. Wizy nie dostałem, więc nie mogłem wyjechać skupiłem się na pracy w Polsce. Pomagałem ojcu w działalności, ale to też się nie udało, z powodu zmiany prezesa i nowych zarządzeń. Taka historia prawdziwa, nieprawdziwa, zwykłe życie na dziś, wszystko zależy od drobnych szczegółów, by życie nam się odmieniło, w tym wypadku nie do końca szczegóły wpływały pozytywnie. Moim zdaniem nasze życie zależy od naszych wyborów, mamy wybór wyjechać za granice lub nie, to są nasze ścieżki życia, którymi podążamy i tak kreuje się nasze życie, inni ludzie też mają wpływ na nasze życie, ci których spotykamy codziennie lub co jakiś czas, nawet listek spadający z drzewa, ma wpływ na nasze życie, może je uratować lub zabić, swego czasu pomyślałem, że ludzie są połączeni z gwiazdami i planetami, jeśli układ planet zależy od pojedyńczego człowieka, to może być tak, że śmierć danej osoby może prowadzić do zmiany układu planet. To może mieć wpływ na warunki pogodowe, na to że planeta zmienia prędkość obrotu wokół własnej osi lub przebiegunowanie.\nMoje życie nie było nudne przyszedł czas na miłość. Czasem wiemy, że to właśnie miłość prawdziwa. Składa się na to i chemia i uczucia. Czym kierujemy się szukając miłości? Na pewno patrzymy na wygląd, później na charakter i co dana osoba sobą reprezentuje. Tak zaczyna się kolejna historia z mojego życia. Pracowałem w piekarni, na bułki słodkie i pączki nie mogłem patrzeć, wszędzie czułem ten zapach do przesady słodki. Odwiedziłem kolegę, a tam nowe znajome poznałem, fajne dziewczyny miłe i w ogóle, ale pomyślałem za młode dopiero 18 lat, nie będę nic kombinował. Miło nam się rozmawiało, polubiłem je i obiecałem, że następnym razem przywiozę coś słodkiego, bo ja na słodkie nie mogłem patrzeć. Następnym razem przywiozłem trochę pączków i się dogadaliśmy, że pójdziemy razem na dyskotekę. Przyjechałem wieczorem, dziewczyny nie były gotowe, więc z kolegami wybraliśmy się pierwsi, muzyka super, dobre klimaty, wzięliśmy piwo na początku z baru, by mieć lepszy humorek. Siedzimy pijemy, nagle do kolegi podchodzi jakaś dziewczyna i coś mówi na ucho, nie znam jej. Pytam się kolegi, kto to? On mówi nie poznałeś? Ja odpowiadam nie. A to jedna z tych znajomych, po makijażu i zmianie fryzury nie poznałem, dziwne, ale prawdziwe. Od razu spodobała mi się, ale miałem dylemat, bo wcześniej stwierdziłem, że daruję sobie znajomość z 18 latkami, mimo że ja miałem niedużo więcej jakieś 22—23 lata. Ale hormony zaczęły szaleć i były silniejsze. Pobawiłem się z dziewczynami razem w kółeczku, ale zaczęły się wolne utwory, więc do niej podszedłem i spytałem czy zatańczy, potwierdziła. Tańczyliśmy razem całą dyskotekę. Po imprezie odprowadziłem do domu i rozmawialiśmy. Walczyłem ze sobą czy zrobić krok dalej czy nie. Zbliżaliśmy do domu,\nzostawało coraz mniej czasu, gdy wchodziliśmy do klatki w bloku złapałem za rękę i przysunąłem ją do ściany zbliżając się i zadając pytanie, czy chce być ze mną. Odpowiedziała twierdząco po czym ją pocałowałem, dość długo, ale nie na tyle długo by ktoś nas zaskoczył. Weszliśmy jakby nigdy nic, umówiliśmy się, że innym nic nie będziemy na razie mówić. Wychodziliśmy do kuchni niby po coś, ale tylko po to by pocałować się, dotknąć ręką. To było zarówno podniecające jak i tajemnicze. Tak rodziła się prawdziwa miłość, my tylko dla siebie nie dla innych. W tym wypadku odległość, która nas dzieliła nie była zbyt dobra, wolałbym by mieszkała blisko, bym mógł ją widzieć codziennie. Nieraz martwiłem się o nią, co robi, czy nic złego jej się nie dzieje. W pracy mówiłem o niej, że mam anioła, choć współpracownice śmiały się i mówiły, zobaczysz kiedy ten anioł rogi pokaże, ale ja ich nie słuchałem. Pewnego razu moja dziewczyna zaprowadziła nas do wróżki. Wróżka zaczęła nam wróżyć, mi powiedziała, że zdradzę ją z blondynką, w co nie chciałem wierzyć, za bardzo ja kochałem. W pewnym momencie, zaczęła się zastanawiać i nakreśliła mi znak krzyża na ręku, nie pamiętam czy patyczkiem czy ołówkiem i nie wiedziałem dlaczego. Gdy wychodziliśmy uścisnęła mi dłoń, ale mojej dziewczynie nie, nie wiem dlaczego. Gdy wyszliśmy dziewczyna mówi do mnie, że ta wróżka podobno co przepowie to się sprawdza, tak mówią ludzie, ale ja powiedziałem, że może i tak, ale nie zdradzę cię. Wsiedliśmy do auta i jeszcze chwile rozmawialiśmy na temat tego co mówiła, tylko to było dziwne, bo moja dziewczyna mówiła o czymś innym niż ja. Spieraliśmy się co usłyszeliśmy, ja mówię jedno ona drugie, ale po chwili darowałem sobie. Wszystko było dobrze, dopóki moja dziewczyna nie zadzwoniła do mnie, że idzie na dyskotekę. Na początku nie miałem nic przeciwko, ale zażartowałem, że przecież mieliśmy nie chodzić sami na imprezy i wtedy ona wpadła w szał, zrobiła mi taką kłótnie przez telefon, jakby chciała zerwać, co mnie bardzo zabolało, pozwoliłbym jej, bo jechała z rodzeństwem, ale ta kłótnia była nie potrzebna. Po chwili powiedziałem dobrze jedź, ale ja też sam będę chodził na imprezy. Chciałem się nawalić jak stodoła, samemu lub z kumplami. Długo nie musiałem czekać na imprezę, jakaś znajoma zadzwoniła i chciała się spotkać i pogadać, nie wiedziałem czemu, widzieliśmy się z raz czy dwa. Gdy się spotkaliśmy zaprosiła mnie na osiemnastkę do siostry, zgodziłem się, bo myślę napiję się w końcu. Poszedłem, napiłem się, wylądowałem w łóżku z blondynką i tak się okazało, że wróżka prawdę powiedziała, zdradziłem. Byłem z nią tydzień czasu, po czym zakończyłem znajomość mówiąc, że wróciłem do byłej bo ją kocham, tak bo przez chwile była byłą. Po imprezie spotkałem się z moją dziewczyną, powiedziała mi, że tańczyła z kolegą i ją pocałował, nasze ścieżki na kilka dni się rozeszły, po czym przepraszała przez telefon i wybaczyłem jej. Byliśmy długo jeszcze ze sobą, ale sumienie nie dawało mi spokoju, cierpiałem z każdym dniem. W końcu chyba nie wytrzymałem i powiedziałem koledze, że ją zdradziłem. Straciłem pracę, więc nie widywaliśmy się zbyt często, a rodziców nie chciałem prosić o pieniądze na bilet. Gdy się spotykaliśmy, kłótnia na dzień dobry, co mnie bardziej dobijało. W pewnym momencie zadzwoniła, że pewnie mam inna, albo że zdradzam, nie było to prawdą, jeden z telefonów w którym powiedziała, że to koniec. Spotkaliśmy się później, by porozmawiać, wyrzucała mi cały czas, że ją zdradzam, w końcu nie wytrzymałem i powiedziałem, że zdradziłem, ale tylko raz właśnie z tą blondynką i było to prawdą. Płakała ja ją przytuliłem, chciałem jakoś pocieszyć, powiedziałem jej jak już trochę doszła do siebie, że idę i że zasługuje na kogoś lepszego ode mnie. Czy trafiła na kogoś lepszego nie wiem, sama wie najlepiej. Nasze drogi się rozstały. Często myślałem o niej, czy wszystko w porządku, czy jest szczęśliwa, ale tak naprawdę na rozmowę czekałem osiemnaście lat, teraz już nie rozmawiamy. Tak to bywa czasem z miłością, nawet tą jedyną. Na pewno każdy z was ma swoja historię prawdziwej miłości, u każdego wygląda ona inaczej. Czasem później jesteśmy z kimś innym, ale zawsze pamiętamy ta prawdziwą miłość, czy mówimy o niej, z tym to różnie bywa. Czy wróżki mówią prawdę, to zależy do jakiej wróżki trafimy, czy ta która liczy sto złotych albo więcej za wizytę, czy ta która nic nie mówi i czeka, że damy cokolwiek. Czy takiego chciałem życia, czy takiej wróżby, chyba nie, ale co nam pisane to nie przeskoczymy tego. Z tego co pamiętam to dróg miałem wiele do wyboru, poszedłem tą, czy była najlepsza, dowiemy się po śmierci, wy także. Ja znałem kilka i znałem zakończenia, wybrałem optymalną dla wszystkich.


"Przedszkole bez smogu" - zagłosuj na przedszkole SŁONECZKO - Moje Błonie\nStrona główna Aktualności „Przedszkole bez smogu” – zagłosuj na przedszkole SŁONECZKO\nFirma Electrolux w ramach kampanii „Przedszkole bez smogu” przeznaczyła 20 oczyszczaczy powietrza dla 20 przedszkoli, żłobków, które uzyskają największą liczbę głosów. „Przedszkole bez smogu” to nie tylko konkurs, ale również kampania informacyjna dotycząca smogu, zanieczyszczenia powietrza oraz ochrony najmłodszych przed skutkami zanieczyszczonego powietrza.\nWśród kilkuset żłobków i przedszkoli znajduje się również Niepubliczne Przedszkole „Słoneczko”, które znajduje się przy ulicy Marcina Kasprzaka 7 na bydgoskim Błoniu. Dlatego zachęcamy gorąco do głosowania na „Słoneczko”, wystarczy kliknąć w link https://przedszkolebezsmogu.pl/potwierdz/1668 i potwierdzić podając adres mail. Aktualne wyniki głosowania dostępne pod adresem: https://przedszkolebezsmogu.pl/ranking\nZasady głosowania w „Przedszkole bez smogu”\nKażda osoba może zagłosować na placówkę raz dziennie.\nNiestety każdy głosujący powinien mieć również konto w serwisie Facebook.\nKażdy głosujący może uzyskać dodatkowy punkt poprzez poprawną odpowiedź na jedno z 20 losowych pytań – dodatkowy głos można uzyskać tylko raz.\nGłosowanie trwa do 07.02.2021r.\nPure A9 – nagroda w kampanii „Przedszkole bez smogu”\nCzym jest CADR?\nCADR (wskaźnik czystości dostarczonego powietrza, z ang. Clean Air Delivery Rate). CADR jest międzynarodowym standardem dla mierzenia skuteczności oczyszczacza powietrza. Ocena ta wskazuje faktyczną objętość przefiltrowanego powietrza dostarczonych przez oczyszczacz powietrza. CADR pokazuje, ile czystego powietrza trafia w ciągu 1h do pomieszczenia. Oczyszczacz Pure A9 dostarczana aż 485 m³/h czystego powietrza, co oznacza, że pomieszczenie o powierzchni 20m2 zostanie w pełni oczyszczone w niecałe 7 minut.\nPure A9 (PA91-405GY) jest zalecany do pomieszczeń do 92 m². Oczyszczacz wyposażony jest w filtr antysmogowy, który wykorzystuje technologię HEPA13, zapewniając 99,98% filtrację cząstek o wielkości zaledwie 0,3 µm. Powłoka antybakteryjna neutralizuje enzymy bakteryjne na poziomie komórkowym, eliminując do 99,9% bakterii występujących w domu i zapobiegając ich dalszemu rozwojowi.\nUwolnij przedszkole od smogu, alergii, kurzu i bakterii! Zadbaj o dzieci, wnuki 🙂\nDlatego prosimy o głos dla Niepublicznego Przedszkola „Słoneczko”.\nPoprzedni artykuł4 tydzień 2021 – wyłączenia prądu\nNastępny artykuł525220080 – dzwoni do Ciebie ten numer? Odbierz go.\nCzytelnik 28 stycznia 2021 At 18:20\nSuper sprawa 🙂 Godna większego nagłośnienia. Z pewnością powinno trafić do rodziców dzieci uczestniczących w przedszkolu „Słoneczko” 😉\n7 tydzień 2021 bez prądu – sprawdź gdzie planowane są wyłączenia...\n#Misja Marcin – zbiórka charytatywna


Jabłczan diargininy - Encyklopedia Składników - Sklep internetowy TANIE ODŻYWKI - Sklep internetowy TANIE ODŻYWKI\nStrona główna > Encyklopedia>J-L>Jabłczan diargininy\nJabłczan diargininy (Diarginine malate) – jest to związek łączący cząsteczkę argininy z kwasem jabłkowym (na jedną cząsteczkę argininy przypadają dwie kwasu jabłkowego). Ma to zapewnić większą biodostępność niż tradycyjnej L-argininy. Zwiększony potencjał energetyczny związku wynika z dostarczenia kwasu jabłkowego uczestniczącego w cyklu Krebsa....\nJabłczan diargininy (Diarginine malate) – jest to związek łączący cząsteczkę argininy z kwasem jabłkowym (na jedną cząsteczkę argininy przypadają dwie kwasu jabłkowego). Ma to zapewnić większą biodostępność niż tradycyjnej L-argininy. Zwiększony potencjał energetyczny związku wynika z dostarczenia kwasu jabłkowego uczestniczącego w cyklu Krebsa.\nJabłczan diargininy poprawia wytrzymałość treningową co jest istotne zwłaszcza w okresach wyczerpujących okresów treningowych o wzmożonej intensywności. Stymuluje syntezę tlenku azotu, co przekłada się na zwiększoną „pompę mięśniową”, z wszystkimi korzyściami, które jej towarzyszą.\nJabłczan diargininy rzadko występuje jako samoistny suplement, najczęściej jest jednym z bardzo istotnych składników produktów złożonych, zazwyczaj wieloskładnikowych preparatów przedtreningowych.


eva's shoes diary: czerwca 2012\neva's shoes diary\nSobotnia noc. Pora na paryski szyk. Dla nowoczesnej Audrey Hepburn. Givenchy to były jej ulubione perfumy...\nBłyszcząca miętka. Na błyszczący piątkowy wieczór. Limonka i mięta. Albo mojito:)\nAutor: ewa o 13:20 Brak komentarzy:\nBarwy morskich toni. W końcu nazwa marki zobowiązuje. Odrobinę przekombinowane, ale każdy wie, że liczy się obcas. I paseczek łączący palce z kostką.\nzdjęcia ze strony luisaviaroma.com\nAutor: ewa o 15:09 Brak komentarzy:\n14 centymetrów to przepis na udany dzień. Co może być bardziej brytyjskie niż Burberry? Skóra pytana i odcienie żółci mogą wyglądać trochę groźnie. Ale nic tak nie dodaje pewności siebie jak skóra węża.\nZdaje się że na razie na długo nie założymy sandałków. Ale deszcz nie wyklucza ładnych butów. A przynajmniej ciekawych. Co powiecie o tych? To już propozycja na jesień. Czerń i złoto. Starodawna elegancja w nowoczesnym wydaniu.\nzdjęcia ze strony solestruck.com\nAutor: ewa o 15:44 Brak komentarzy:\nNajbezpieczniej jest w komputerowym świcie. I wcale nie jest tam brzydko. Piksele są też dobrym wzorem na baletki. Szczególnie te, rodem z francuskiego baletu. Bo w balecie nie wszystko jest białe.\nAutor: ewa o 13:55 Brak komentarzy:\nKoronkowo. W eleganckich kolorach na elegancką niedzielę. I ten obcas!\nzdjęcia ze strony asos.com\nAutor: ewa o 15:01 Brak komentarzy:\nPanny szykujcie kwiaty! Czas wicia wianków i rzucania je do wody. Najlepiej boso. Lepiej jednak nie ryzykować i założyć coś naprawdę wyjątkowego. Jeśli nie wianek nie pomoże, Jimmy Choo na pewno da radę.\nzdjęcia ze strony mytheresa.com\nAutor: ewa o 12:02 2 komentarze:\nMiętówki. Na chłodniejszy dzień lata.\nAutor: ewa o 10:10 Brak komentarzy:\nPiękno może też tkwić w prostocie. Jasne kolory i naturalne materiały. Subtelność i delikatność. Takie powinno być lato.\nzdjęcia ze strony saksa\nAutor: ewa o 12:59 Brak komentarzy:\nWspółczesna Maria Antonina. Sielankowe klimaty i wieczne umiłowanie przepychu. Nawet w bliskości z naturą. Sztuka jest wszędzie. Sztuka kocha również stopy.\nAutor: ewa o 12:42 Brak komentarzy:\nW kolekcjach Eliego Saaba najpiękniejsze są suknie. Nie przez przypadek - to prawdziwe dzieła sztuki, a czym byłaby moda bez sztuki, a sztuka bez mody? Nie inaczej jest z butami. Elie Saab proponuje klasykę. Granat i złoto.\nFuksja. Kontynuuję motyw kwiatowy. Chabry, maki i słoneczniki. Dziś kwiaty z domowego ogródka. Albo miejskiego balkonu. Salvatore Ferragamo i lody malinowe.\nAutor: ewa o 16:26 Brak komentarzy:\nKwiatowa niedziela. Spacerowo w kwiatach. Wiła wianki i rzucała je do falującej wody!\nAutor: ewa o 12:12 Brak komentarzy:\nZatasiemkowani. Tasiemkowe sandałki. Związane stopy, ale nie wyobraźnia.\nAutor: ewa o 20:19 Brak komentarzy:\nPrzez rok prowadziłam projekt butowego pamiętnika. Później pisałam ogólnie i mało konkretnie. Teraz zabieram się za kolejny projekt. Ważny i osobisty. Kolekcja wrażeń i zapiski z podróży. Wysokie krawiectwo myśli. Zapraszam.


[ 334 posty(ów) ] Idź do strony Poprzednia 1 ... 13, 14, 15, 16, 17 Następna\n#301 Wysłany: 16 Mar 2018 15:44\nPapierosy i alkohol: zależy czy transport drogowy (granica lądowa) czy transport lotniczy i morski oraz czy podróżny mieszka w strefie nadgranicznej czy poza (szczegóły poniżej):\n1. wyroby tytoniowe, jeżeli są przywożone w transporcie lotniczym lub w transporcie morskim przez podróżnego, który ukończył 17 lat:\ntytoń do palenia – 250 g;\n2. wyroby tytoniowe, jeżeli są przywożone w transporcie innym niż lotniczy lub morski przez podróżnego, który ukończył 17 lat:\ntytoń do palenia – 50 g;\n3. napoje alkoholowe, jeżeli są przywożone przez podróżnego, który ukończył 17 lat:\nnapoje powstałe w wyniku destylacji i wyroby spirytusowe o mocy objętościowej alkoholu powyżej 22 %, alkohol etylowy nieskażony o mocy objętościowej alkoholu wynoszącej 80 % i więcej – 1 litr lub\npiwo – 16 litrów;\n4. napoje alkoholowe, jeżeli są przywożone przez podróżnego, który ukończył 17 lat, który ma miejsce zamieszkania w strefie nadgranicznej lub jest pracownikiem zatrudnionym w strefie nadgranicznej, lub jest członkiem załogi środków transportu wykorzystywanych do podróży z terytorium państwa trzeciego na terytorium UE:\nd) piwo – 2 litry\n#302 Wysłany: 17 Maj 2018 21:31\nCzas oczekiwania w Korczowej sroda wieczór 3.5godziny.Powrót w sobotę okolo 16 okolo 30minut w Kroscienku.Pani celnik robiła awanturę za 2 bulki i 100gram sera żółtego.Nie wolno wwozić do Polski.Kazała nam mieć do jedzenia tylko drożdżówki.\n#303 Wysłany: 13 Lip 2018 11:56\nWitam, pierwszy raz bede przekraczal granice, i mam pytnie. Czy jadac z osobą z Ukrainy moge na granicy zająć pas EU ? Czy tylko mozna go zajac jesli w aucie znajduja sie osoby z EU ?\n#304 Wysłany: 13 Lip 2018 12:14\nKilometry: 412 687\nJakiś czas temu jechałem busem do Lwowa. Byłem jedynym nieukraincem. Mimo to kierowca uznał, że wystarczy to do wjeżdżania pasem EU. Powiedziano mu, że tak nie powinien ale puszczono (ostatni raz - na pewno!)\n#305 Wysłany: 13 Lip 2018 12:23\nDziękuje za szybka odpowiedz. Kiedyś bylem w podobnej sytuacji, w busie tylko ja bylem z EU, stalismy na pasie all pasporte i powiedziano nam, ze dzieki mnie moglismy stac na pasie EU i szybciej bysmy przejechali.\n#306 Wysłany: 17 Lip 2018 18:58\nWitam ponownie, mam pytanie odnośnie przekraczania granicy po stronie Ukraińskiej. Czytałem artykuł o tym krok po kroku i chciałbym potwierdzić czy po Ukraińskiej stronie na tej ważnej kartce od żołnierza Ukraińskiego z numerem rejestracyjnymtrzeba przejść trzy kontrole( auta, celna i paszportową i dostać trzy pieczątki na tej kartce żeby wyjechać z granicy ? Z góry dziękuje za odpowiedz.\n#307 Wysłany: 17 Lip 2018 19:54\nNa karteczce masz wpisany numer rejestracyjny i ilość osób w aucie oraz dostajesz dwie pieczątki(pogranicznik,celnik)\n#308 Wysłany: 17 Lip 2018 20:00\nDziękuje za szybką odpowiedz czyli pogranicznik który sprawdza mi auto i celnik w budce i to wszystko ? Myslałem ze jeszcze do jednej budki muszę iść z papierami i dostać trzecia pieczątkę.\n#309 Wysłany: 17 Lip 2018 20:48\nKilometry: 29 350\n2 pieczątki i tyle\nkontrola celna (z autem)\nKilka razy przejeżdżałem autem w konfiguracji 2osoby EU+ 1/2 osoby nonEU i zawsze wjeżdżałem na pas EU, pierwszy raz tylko spytałem się czy tak mam zrobić i potem już wjeżdżałem bez pytania.\nAle tez zawsze jako kierowca.\nTydzień temu rekord w Dołhobyczowie - 20minut na całość godzina ok 22.00, bez Taxfree\n#310 Wysłany: 17 Lip 2018 21:00\nDziękuje za odpowiedzi, teraz już wszystko wiem czego pewny nie byłem. Wyjeżdżam swoim autem pierwszy raz w sobotę i dlatego miałem takie zapytania.\n#311 Wysłany: 02 Sie 2018 12:17\nKilometry: 38 197\nJa mam taką wątpliwość - wybieram się do Lwowa autem, jestem współwłaściciel samochodu wpisanym w dowód rejestracyjny - więc tutaj problemów nie powinno być. Jest też na samochód wyrobiona zielona karta, tylko szkopuł w tym, że "nazwisko posiadacza polisy (lub użytkownika pojazdu) jest wpisany tylko 1 współwłaściciel, mojego nazwiska tam nie ma (pewnie dlatego że on kupował polisę) - przyczepią się o to czy nie ma sie czym przejmować ?\n#312 Wysłany: 02 Sie 2018 14:36\nSkoro w dowodzie widniejesz jako współwłaściciel to nie powinno być problemu - polisa ubezpieczeniowa jest wystawiana na głównego właściciela.\n#313 Wysłany: 02 Sie 2018 14:43\nMam do wyboru wjechać do UA przez Krościenko, a wrócić przez przejście ukraińsko słowackie Użhorod/Vysne Nemcke lub na odwrót.\nOrientujecie się jak będzie korzstniej ?\n#314 Wysłany: 02 Sie 2018 16:33\nMiałem dokładnie taką samą sytuację trzykrotnie przekraczając granicę w Korczowie - za każdym razem w ogóle nikt nie pytał o zieloną kartę\n#315 Wysłany: 02 Sie 2018 16:43\nWjechać przez Użhorod, odprawa idzie tam całkiem sprawnie, chociaż przejście jest duże.\nNatomiast z powrotem warto wrócić przez bardzo kameralne przejście: Malyj Bereznyj - Ubl'a, panuje tam naprawdę swobodna atmosfera, kolejek praktycznie nie ma, a celnicy przymykają oko nawet na znacznie przekraczane limity.\n#316 Wysłany: 12 Sie 2018 23:23\nzakupiłem jakiś czas temu samochód którego nie chcą mi przerejestrować w W.K.. (temat rzeka)\nCZy będąc właścicielem tego pojazdu (posiadam umowę kupna) mogę z nią wjechać na Ukraine?\nCzy lepiej ogarnąć umowę użyczenia od tego starego właściciela ?\nOstatnio edytowany przez Abcn, 14 Sie 2018 12:29, edytowano w sumie 1 raz\n#317 Wysłany: 14 Sie 2018 12:15\nZ umową kupna/sprzedaży nie przejedziesz przez granicę UA....\nChcąc legalnie wjechać musisz mieć upoważnienie od właścieciela zaprzysiężone u notariusza + tłumaczenie.\n#318 Wysłany: 14 Sie 2018 12:30\nKilometry: 106 975\nHej, zakupiłem jakiś czas temu samochód którego nie chcą mi przerejestrować (temat rzeka)\nMiałem problem przejechać na miękkim dowodzie, więc bez upoważnienia nie ma szans.\n#319 Wysłany: 14 Sie 2018 23:40\nDzięki za odpowiedź. ogarnąłem już papiery na inny samochód bo do poprzedniego właściciela nie dam rady się dostać,\nI udało się wjechać na miękkim?\n#320 Wysłany: 15 Sie 2018 08:11\nTak, ale trochę mnie trzymał wypytywał gdzie jadę, kiedy wracam. Musiałem pokazywać bilety powrotne (samochód miał zostać na lornisku a dalej pociąg, samolot po Ukrainie).\nW końcu gdzieś zadzwonił i mnie puścił.


Fortuna I liga. W Bełchatowie piłkarze i sztab szkoleniowy GKS-u mają dość zaległości w wypłatach. Będzie strajk - Sport WP SportoweFakty\nMiarka się przebrała. Kilkumiesięczne zaległości w wypłatach pensji spowodowały, że piłkarze i sztab szkoleniowy GKS-u Bełchatów w środę nie wezmą udziału w treningu. Pod znakiem zapytania stoi ich gra w piątkowym sparingu z Radomiakiem Radom.\nSzymon Łożyński 18 Lutego 2020, 18:51\n"Mając na uwadze brak konkretów w kwestii uregulowania zaległych wynagrodzeń, podjęliśmy trudną decyzję o tym, że w środę 19 lutego nie będziemy uczestniczyć w treningu oraz bierzemy pod uwagę rezygnację z udziału w piątkowym sparingu z Radomiakiem Radom. Do czasu otrzymania choćby jednego zaległego wynagrodzenia nie weźmiemy także udziału w akcjach marketingowych klubu. Oczekujemy na szybkie i klarowne decyzje w sprawie przyszłości drużyny oraz naszego klubu" - napisali piłkarze i trenerzy GKS-u Bełchatów w oświadczeniu dla mediów.\nFinansowe problemy beniaminka Fortuny I ligi zaczęły się w czerwcu 2019 roku, gdy nowej umowy na sponsorowanie klubu nie podpisała firma PGE, dotychczasowy główny sponsor drużyny. Co prawda klub przystąpił do rozgrywek, ale sytuacja finansowa nie jest w nim najlepsza.\nW dalszej części oświadczenia piłkarze i trenerzy GKS-u informują, że zaległości w wypłatach sięgają już kilku miesięcy. Zawodnicy i szkoleniowcy długo czekali z podjęciem działań, ale w końcu i ich cierpliwość skończyła się.\n"Niestety stajemy pod "ścianą", ponieważ dotychczasowe zapewnienia ze strony różnych instytucji, które miały wesprzeć klub, nie przerodziły się w konkrety a zaległości wobec zawodników i członków sztabu szkoleniowo-medycznego sięgają nawet do czterech miesięcy" - czytamy w dalszej części oświadczenia.\n"Przypominamy, że od awansu do Fortuna 1 Ligi, byliśmy zapewniani o ustabilizowaniu sytuacji w klubie przede wszystkim dzięki nowej umowie ze sponsorem strategicznym oraz wsparciu ze strony innych podmiotów. To się nie stało a my czujemy się, delikatnie mówiąc, rozczarowani, tak jak kibice i pracownicy GKS Bełchatów" - podkreślają piłkarze i sztab szkoleniowy klubu.\nW oświadczeniu zwrócili także uwagę, że ich kontrakty należą do najniższych w Fortuna I lidze i nie mają na tyle oszczędności, by dalej móc za nie funkcjonować. Zawodnicy i trenerzy wierzą jednak, że dzięki protestowi sytuacja finansowa w klubie się poprawi.\n"Mamy nadzieję na zrozumienie ze strony naszych sympatyków, którzy przekonali się nie raz, że mogą na nas liczyć. Stworzyliśmy dobrą drużynę i pozytywną atmosferę, która pozwala nam na przetrwanie tego ciężkiego okresu. Wierzymy, że można to wszystko utrzymać i z powodzeniem rywalizować wiosną w Fortuna 1 Lidze".\nPo 20 kolejkach GKS Bełchatów z 24 punktami na koncie zajmuje 13. miejsce w tabeli Fortuna I Ligi.\nWidzew Łódź przegrał na pożegnanie z Turcją\nBubba 19-02 19:32 Zgłoś komentarz\nA my swoje 19-02 10:31 Zgłoś komentarz\nPeter Stiepa 19-02 06:12 Zgłoś komentarz\nKrzysztof Kopacz 18-02 21:40 Zgłoś komentarz\nBełchatów Polska Piłka nożna GKS Bełchatów Fortuna I liga


Serial | medium sweet books\nPółnoc-Południe miniserial BBC\nFiled under: Serial by shapeofmyheart1 — 2 Komentarze\nNorth-Soth to kolejna udana produkcja BBC, tym razem na motywach powieści Elisabeth Gaskell. Jak usłyszalam ten tytuł oczywiscie jednoznacznie skojarzył mi się z amerykańską produkcją o wojnie secesyjnej. Natomiast w tym serialu BBC sielankowe południe Anglii zostaje skonrontowane z przemysłową, zdawałoby się burą i mroczną północą.\nCytując za FILMweb:\n„Margaret Hale (Daniela Denby-Ashe) dorasta w komfortowych warunkach w rolniczej południowej Anglii. Ale kiedy jej ojciec, pastor Richard Hale (Tim Pigott-Smith), niespodziewanie opuszcza Kościół z pobudek sumienia, przenosi całą rodzinę: słabowitą żonę Marię (Lesley Manville) i służącą Dixon (Pauline Quirke) do miasta przemysłowej północy – Milton. Margaret i jej rodzina wystawiona jest na poważny kulturowy szok. Od razu po przybyciu do Milton społeczne koszty rewolucji przemysłowej są dla dziewczyny jasno widoczne. Toteż panna Hale zaczyna darzyć miasto i jego mieszkańców sporą niechęcią. Jednym z nich jest John Thornton (Richard Armitage), właściciel zakładu przemysłu bawełnianego. Margaret postrzega go jako uosobienie wszystkiego, czego nie znosi w północy Anglii. Jakkolwiek losy Margaret i Johna wyglądają na splecione… .”\nDla mnie serial był ogromnym zaskoczeniem, bo o ile filmów o sielankowej Jane Austionowskiej części Anglii jest sporo to nigdy nie widziałam serialu o wydawałoby się nudnej Anglii przemysłowej. Dzięki temu serialowi poznajemy życie i problemy wszystkich warstw społecznych oraz widzimy relacje jakie miedzy nimi się tworzą. Serial też ukazuje jak ludzie łamali te sztywne bariery. Główna bohaterka to przedstawicielka klasy średniej, która przyjaźni się zarówno z robotnikami z fabryki, jak i uczęszcza na salony bogatych fabrykantów. Tło społeczne i obyczajowe jest przedstawione przez scenarzystów z wyjątkową dbałością o odzwierciedlaenie realiów.\nOczywiście w serialu mamy też wątek miłosny, o którym pisać nie będę, bo wydaje mi się, że jednak jest on zgrabnie wpleciony w oddane z ogromną dbałością o szczegóły tło obyczajowo-społeczne.\nJedynym drażniącym mnie elementem jest postać głownej bohaterki, która jest taką typową siłaczką, jednocześnie według mnie mająca ogromne problemy z podejmowaniem decyzji co do swojego życiaprywatnego. Z jednej strony wspołczująca, zaangażowana społecznie działaczka, z drugiej to typowa angielska panienka, która sama przed sobą się nie potrafi przyznać co dla niej jest ważne.\nPolecam ze względu głównie na innowacyjność tematu\nNasze ulubione seriale – zabawa:)\nFiled under: Serial by shapeofmyheart1 — 4 Komentarze\nZostałam zaproszona do tej sympatycznej zabawy przez Bigosową z blogu Bigos Kulturalny.\nMoże będę monotematyczna, ale numer jeden to zdecydowanie Sherlock w wydaniu modern-jestem zdecydowanie SHERLOCKED od pierwszego odcinka. Wciągający, intrygujący, frapujący, zabawny, inteligentny i zabawny-więcej nie trzeba.\nJeżeli chodzi o seriale historyczne to zdecydowanie Downton Abbey – powiem tak mimo, iz serial jest typowo obyczajowy wciągnął nawet mojego męża, który raczej za takim klimatem filmow nie przepada. Do tego te kostiumy, atomosfera…ja jestem zauroczona i z niecierpliwością czekam na kolejny sezon.\nKolejny mój typ to Rodzina Borgiów – mimo, że sięgnęłam po ten serial zdecydowanie sceptycznie do niego nastawiona-raczej nie lubię takich pozycji, którymi się wszyscy nimi zachwycają, to okazał się wart zachwytów nad nim. wierne tło historyczne, niesamowite odzwierciedlanie realiów poprzez wnętrza i ubiory, wciągajaca akcja, pełna intryg i niespodziewanych zwrotów.\nJeżeli chodzi o seriale kryminalne to zdecydowanie typ nr 1, odkryty niedawno serial BBC Luther, o którym niedawo pisałam. Główny aktor dostał ostanio Grammy za swoją role w tej produkcji, co nie ukrywam bardzo mnie ucieszyło.\nNo i na koniec muszę wspomnieć o serialu, który mogę określic jako mój pierwszy dorosły serial, oglądany zawsze w czwartki o 22, który pozwalał zobaczyć inny świat. Odtąd każdy prawniczy serial będę porównywać do tego właśnie-mowa oczywiście o Ally McBeal. Soundtrack to tego serialu do tej pory wożę ze sobą w aucie i często do niego wracam. Ten zachwyt nad tym serialem, tak innym i nowoczesnym jak na tamte czasy towarzyszy mi do dziś, teraz już jako bardzo mile sentymentalne wspomnienie.\nLuther-sezon I i II\nFiled under: Serial by shapeofmyheart1 — Dodaj komentarz\nTo kolejny z seriali produkcji BBC poleconych nam przez znajomą. Cytując za Filmwebem:\n„Luther to ciężki psychologiczny kryminał, w którym Idris Elba wciela się w postać policjanta zmagającego się z własnymi demonami. Nierzadko staje się przez to groźniejszy od samych przestępców, których ściga. To 60 minut wciągającej, wartkiej akcji, gdzie wraz z głównym bohaterem wdajemy się w psychologiczny romans z obsesyjnymi mordercami.”\ni rzeczywiście nie jest to seria lekka i łatwa, nie da się kilku odcinków obejrzec po kolei, a jednak wciąga tak bardzo, że żal, że nie ma jeszcze 3. sezonu.\nGłówny bohater jest niewątpliwie jednym z najbardziej skomplikowanych postaci w serialach kryminalnych, które dotychczas oglądałam-nie jest to typowy amerykański glina, ktory wpada do pomieszczenia, dużo krzyczy, strzela, rzuci żartem i sprawa rozwiązana. Niesamowicie inteligentny, potrafiacy wytropić każdego przestępcę, znaleźć sposób na trafienie do niego, czy też, zacząć szukać śladów tam, gdzie wydawałoby się, że się nic nie znajdzie, a sprawa z góry skazana jest na niepowodzenie, powoduje, że z widz powinien go podziwiać. Jednak Idris Elba wcielił się w postać wielopłaszczyznową, niejednoznaczną a tym samym bardzo frapująca, bo oprócz tego, ze ten niezwykle inteligentny detektyw doskonale radzi sobie w pracy to zupełnie nie radzi sobie w kontaktach z innymi ludźmi, nie tylko w sferze zawodowej – wydaje się, że żadana z jego międzyludzkich znajomości nie jest prosta, czy poukładana, a sam główny bohater nie może być po obejrzanych 2 sezonach oceniony w sposób jednoznaczny. Do tego pwne jego zachowanie, służące zdawaćby się mogło słusznym celom są niejednoznaczne morlanie lub po prostu zaskakujące patrząc na to, że powinniśmy go widzieć jako dającego przykład przełożonego dla swch pracowników policjanta.\nTym razem współcześnie – Sherlock Serial BBC\nNie jestem szczególną fanką tej postaci oraz jego przygód, więc ze sporym dystansem podchodziłam do tego 3-odcinkowego serialu produkcji BBC. I muszę przyznać, że tym razem rozczarowanie było wyjątkowo przyjemne 🙂 Każde łótorej godziny spędzone przy kolejnych odcinkach to wyjątkowa przyjemność dla fanów kryminałów.\nTym razem mamy do czynienia ze współczesną wizją klasyki, a akcja dzieje się obecnie w Londynie. Co zachwyca – zdecydowanie wartka akcja, mnóstwo zwrotów, zaskakujące pointy i uroczy sarkazm głównego bohatera, który poraża wręcz swoją inteligencją i umiejętnościami dedukcji. Do tego świetny montaż i zdjęcia podreślajace to, co najwazniejsze-stop kaltki, wiele perspektyw, treści smsów, które pojawiają sie na ekranie głównym. Wszytko to sprawia, że wydawałoby się zgrany już temat pokazany jest w sposób wyjątkowo nowatorski i zaskakujący. A jednocześnie same wątki kryminalne pozostają jednak w tym Sherlokowskich duchu, dzięki czemu mamy dla lubiących kryminały doskonałe zagadki, intrygi i śledztwa, bez tej całej komercyjnej i brutalnej gangsterskiej rzeczywistości z amerykańskich filmów.\nGorąco polecam-moja ocena 10/10\nSerialowo – Rzym\nFiled under: Serial by shapeofmyheart1 — 3 Komentarze\nRzym to kolejny serial historyczny, po który sięgnelismy (po ekranizacji Filarów Ziemi Folleta i Borgiach, obie pozycje gorąco polecamy). Jest to również kolejny serial telewizyjny nakręcony przez HBO, z którego obejrzeliśmy 4 pierwsze odcinki pierwszego sezonu. Akcja zaczyna się w 52 r. p.n.e., kiedy to zwycięski Julisz Cezar po zakończonym zwycięstwem podbojem gali planuje swój powrót do Rzymu. W Rzymie jednak bynajmniej nie z radością czeka na Cezara jego przyjaciel obawiający się tak ogromnej potęgi jaką reprezentuje Cezar wraz z podległymi mu żołnierzami. Serial z dużymi detalami ukazuje zarówno życie codzienne ówczesnych mieszkańców-poznajemy je wraz z dwoma żółnierzami Cezara, który tworzą drugi wątek serialu oraz polityczne-walka o władzę, intrygi, przygotowywanie buntu. Wszystko to powoduje, że widz ma ochotę na dużo więcej niż de facto oferuje mu serial-owszem jest pokazane są wiernie hiestoryczne realia, wiele watków pobocznych nakłada sie na siebie i zazębi, ale tak naprawdę brak w tym prawdziwej akcji, czegoś co popycha serial do przodu, sprawia, że sięgamy po kolejny odcinek z tym samym niepokojem i oczekiwaniem na nowe przygody bohaterów. Nas nie zachwycił-pewnie jesteśmy w mniejszości.\nNasza ocena 4/10\nTym razem serialowo Downton Abbey\nJakiś czas temu odkryliśmy przyjemność oglądania różnych seriali, zaczeliśmy od ekranizacji Filarów ziemi, potem byli Borgiowie, teraz przyszedł czas na Downton Abbey\nTo serial historyczny, którego akcja ropoczyna się przed I wojną światową a ostani odcinek, który obejrzeliśmy dzieje się w 1919 r. (na razie to 8. odcinek 2. serii). Zawsze fascynował mnie czas dwudziestolecia międzywojennego, dlatego tym bardziej ucieszył mnie serial dotyczący tych czasów. Głównymi bohaterami serilau jest rodzina Crawley i ich służący. Oglądając kolejne odcinki poznajemy życie zarówno jednych jak i drugich. Dla mnie niewątpliwie najbardziej fascynujące było to, jak bardzo ich życie jest ze sobą powiązane oraz to jak doskonale zorganizowane były ówczene rezydencje, tak, aby wszystko działo się tak, jak być pwonno, nie było żadnych wpadek itp. Ciekawym wątkiem jest też wprowadzanie różnego rodzaju nowinek technicznych-jak telefon czy gramofon oraz perypetie czesto z tym związane. Serial porusza wiele problemów tamtych czasów – emancypacja kobiet, powrót żołnieży do normalnego życia po wojnie, aranżowanie małżeństw i wiele innych, dzięki czemu mamy wyjątkowo dokładny obraz życia w tamtych czasach. Dla mnie to fascynujące. Dodatkowo serial zawiera wiele wiele watków, z których wiele opiera się na różnych intrygach, knowaniach i spiskach, co czyni serial jeszcze bardziej interesującym i wciągającym.


Agenci NCIS: Nowy Orlean 5, odc. 6. NCIS: New Orleans 5, s05e06\nAgenci NCIS: Nowy Orlean 5, odc. 6\nNCIS: New Orleans 5: Pound of Flash, s05e06\n18:20 AXN Black\nSekretarce Pride'a, Ginny Young, udaje się uciec porywaczom. Oddział NCIS odkrywa dowody w sprawie podejrzanego o wielokrotną kradzież organów. Pride zwraca się do swojego przyjaciela, lekarza Calvina Atkinsa, z prośbą o medyczne i duchowe wsparcie. Nie potrafi bowiem sobie poradzić z konsekwencjami niedawnych wydarzeń, podczas których o mało nie stracił życia.


Jakie pyszności przygotować na urodziny dziecka? | Idzie Nowe\n19 czerwca 2020 17 czerwca 2020 Idzie Nowe\tBrak komentarzy\nPrzyjęcie urodzinowe jest wielkim wydarzeniem w życiu dziecka, dlatego dorośli starają się o odpowiednią jego oprawę. Wiąże się to z przygotowaniem ozdób, zestawu zabaw oraz smacznych przekąsek. Powinny być zdrowe, zróżnicowane smakowo, a przede wszystkim estetycznie podane, by zachęcić do jedzenia i te dzieci, które są niejadkami. Można podać ozdobne kanapeczki, kolorowe koreczki, mini burgery czy pizzę.\nPoza wytrawnymi przekąskami urodziny dziecka nie mogą obyć się bez deserów. Nie muszą one zawierać dużej ilości cukru, można przygotować i takie, które są zdrowe, zawierające dużą ilość owoców. Poza tortem, który pełni główną rolę podczas imprezy warto przygotować lody, ponieważ uwielbiają je wszystkie dzieci. Do ich podania najlepiej nadają się specjalne pucharki do lodów, w których przy pomocy owoców, bitej śmietany i posypek można stworzyć piękny, smaczny deser, będący jednocześnie wspaniałą atrakcją. Świetnie sprawdzą się też drobne ciasteczka, rogaliki, czy batony zrobione z orzechów i suszonych owoców. Poza tym warto przygotować niewielkie galaretki z owocami, w różnych kształtach\n← Trendy sezonu 2020 w męskiej modzie ulicznej\nZalety korzystania z profesjonalnych akcesoriów piekarskich →


PYBS01 (4 CZĘŚCI) SKRZYNIE PLYOMETRYCZNE SOFT ZESTAW HMS PREMIUM\n» PYBS01 (4 CZĘŚCI) SKRZYNIE PLYOMETRYCZNE SOFT ZESTAW HMS PREMIUM\nCena sugerowana: 1 875,00 zł 1875.00\nKod produktu: 17-62-107\nPYBS01 HMS PREMIUM, to zestaw czterech miękkich skrzyń plyometrycznych, o różnych wymiarach.\nSkrzynie PYBS01 HMS, wykonane są z trwałych materiałów, które czynią je solidnymi, a jednocześnie na tyle miękkimi z zewnątrz, żeby zabezpieczać ćwiczącego przed ewentualnym urazem, spowodowanym uderzeniem. Przewracając każdą ze skrzyń, otrzymujemy trzy różne wysokości, a jednocześnie inną powierzchnie treningową. Elementy można dowolnie ze sobą łączyć i ustawiać jedno na drugim, bez obaw, o możliwość przewrócenia. Daje to możliwość, ciągłego progresu umiejętności i wytrenowania. Skrzynie wytrzymają nawet najbardziej intensywne treningi, są również odporne na pot i wilgoć.\n01: 90 x 75 x 15 cm\n02: 90 x 75 x 30 cm\n03: 90 x 75 x 45 cm\n04: 90 x 75 x 60 cm


PŚ w kajakarstwie: Polacy pięciokrotnie na podium - Nasz Dziennik\nPŚ w kajakarstwie: Polacy pięciokrotnie na podium\nNiedziela, 22 maja 2022 (15:44)\nAktualizacja: Niedziela, 22 maja 2022 (15:50)\nReprezentanci Polski pięciokrotnie stawali na podium podczas niedzielnych finałów Pucharu Świata w kajakarstwie rozgrywanego w czeskich Racicach. Zwycięstwo zanotowały Karolina Naja i Anna Puławska w dwójce na 500 m.\nWicemistrzynie olimpijskie z Tokio były faworytkami rywalizacji, wcześniej pewnie wygrały przedbieg oraz półfinał. Biało-Czerwone o ponad pół sekundy pokonały Niemki, w składzie których płynęła była reprezentantka Polski Paulina Paszek. Na tym dystansie dobrze spisała się też druga z polskich osad – Marta Walczykiewicz i Katarzyna Kołodziejczyk, które w takim zestawieniu debiutowały w międzynarodowej rywalizacji i uplasowały się na piątej pozycji.\nW sobotę Naja i Puławska wraz z Adrianną Kąkol oraz z Dominiką Putto wygrały również finał czwórek na 500 m.\nWalczykiewicz, srebrna medalistka igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro, nie mogła być jednak do końca zadowolona ze swojego startu w Racicach, bowiem w swojej koronnej konkurencji – jedynce na 200 m, była też piąta. Lepsza od niej okazała się m.in. druga z Polek – Putto, która przegrała tylko z doświadczoną Słowenką Anją Osterman.\nNa podium stanęła Justyna Iskrzycka, która w nieolimpijskiej konkurencji K1 1000 m była druga.


Dr Wiszczun: Lepiej mieć 500 zł więcej, lecz tak nie zachęcimy Polek do rodzenia RODZINA 500 + - Dziennikzachodni.pl\nDr Wiszczun: Lepiej mieć 500 zł więcej, lecz tak nie...\n7 lutego 2016 07:55 07.02.2016 07:55\nDr Ewelina Wiszczun, demograf z Uniwersytetu Śląskiego ©Marzena Bugała-Azarko\nWNIOSEK O WYPŁATĘ 500 ZŁ NA DZIECKO W RAMACH PROGRAMU RODZINA 500 +\nW tym tygodniu do Sejmu trafił projekt programu Rodzina 500 plus. Czy spełni swoje najważniejsze założenia? Pomoże w wychowaniu dzieci i spowoduje, że rodziny chętniej będą decydowały się na kolejną pociechę? Dziś dzietność w kraju jest bardzo niska. Na 100 kobiet w wieku rozrodczym przypada 130 urodzonych dzieci, co daje wskaźnik 1,3. Jest więc co poprawiać.\nPieniądze, jakie otrzymają rodzice, w jakiś sposób pomogą w wychowaniu dzieci. Ale program absolutnie nie zmieni demografii. By tak się stało, potrzeba systemowych działań. 500 złotych na rękę w tym nie pomoże.\nPolki będą rodziły dzieci, kiedy w kraju będzie stabilna sytuacja gospodarcza i stabilny rynek pracy. Ich decyzję o powiększeniu rodziny może przyspieszyć też zapewnienie w pełni bezpłatnego dostępu do żłobków, przedszkoli czy klubów malucha. Wtedy będą miały pewność powrotu do pracy i pozostawienia dziecka pod dobrą opieką. Za przykład stawiam włoskie rozwiązanie, w którym dopłaca się przez 6 miesięcy kobiecie, która wróciła do pracy, 600 euro miesięcznie na opiekunkę do dziecka albo na możliwość skorzystania z usług prywatnego bądź państwowego żłobka.\nWraz z posłaniem dziecka rusza lawina chorób. Jeśli dziadkowie pracują, a nas nie stać na opiekę, zostaje nadzieja, że szefowi w końcu nie puszczą nerwy.\nNajprościej jest dać ludziom pieniądze do ręki i powiedzieć, zróbcie z nimi, co chcecie. To wygodne rozwiązanie, ale nieefektywne. Rodzina 500 plus ukierunkowana jest na pomoc finansową, brakuje w niej np. pomocy usługowej. Nie ma rozwiązań, które wsparłyby matki powracające do pracy. Nikt nie pomyślał o zapewnieniu im w pełni darmowej opieki nad dzieckiem. Nie zwrócono uwagi na kwestię elastyczności pracy. A to element, który matkom opiekującym się dziećmi bardzo się przydaje.\nProszę podać mocne strony 500 plus.\nJest ich zdecydowanie mniej. Jeśli ktoś dostanie 500 złotych, to pewnie je wyda. Tym samym program wpłynie na większą konsumpcję w kraju i pobudzi gospodarkę. Ale tylko przez chwilę. Jednak ten argument nie ma nic wspólnego z polityką prorodzinną.\nProgram wpłynie na dezaktywizację zawodową kobiet, które zarabiają najmniej. Przy trójce dzieci i rezygnacji przez nią z pracy, dochód w rodzinie może być mniejszy niż 800 zł. Wtedy od państwa dostaną 1500 złotych. To jaki jest sens pracować za mniej? Dojdą do wniosku, że praca im się nie opłaca. Pamiętajmy, że Rodzina 500 plus pod każdym względem jest bardzo droga. Ministerstwo oblicza, że dzięki programowi urodzi się rocznie około 30 tys. dzieci w Polsce, zatem jedno dziecko w tym programie kosztuje nas 840 tys. zł. Samorządy muszą zatrudnić ogromną ilość urzędników, którzy mają obsługiwać program. Sposób dystrybuowania środków też pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowe pieniądze pochłonie kontrolowanie, czy rodziny nie marnotrawią wsparcia. Przez to wszystko program odbije się negatywnie na polityce gospodarczej kraju. W przyszłych latach może wzrosnąć deficyt budżetowy. Na koniec demografia. Jak już mówiłam, bez pewnej pracy i opieki dla dziecka nie ma szans na wyższy przyrost.\nMimo to lepiej mieć w portfelu 500 złotych więcej, niż nie mieć.\nMam wrażenie, że Polacy nie są świadomi, że sami sobie finansują to wsparcie. Jeżeli rząd mówi, że coś nam da, to znaczy, że da nam nasze własne pieniądze. Środki przeznaczone na program pochodzą m.in. z dwóch nowych podatków - bankowego i od obrotu handlowego. Wprowadzenie ich może spowodować wzrost cen w sklepach czy wzrost opłat bankowych, który odczuje na własnej skórze każdy z nas.\nKobiety wolą pracować czy dostawać zasiłki i siedzieć w domu z dzieckiem?\nDlaczego pyta pani tylko o kobiety? Wychowaniem dzieci zajmują się najczęściej dwie osoby. Wszystkie badania wskazują, że Polki po urodzeniu dziecka chcą wrócić do pracy. Mimo to liczba kobiet, którym to się nie udaje, mocno poszła w górę. Dane Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wskazują, że w 2008 roku liczba kobiet, które po urodzeniu dziecka nie wróciły do pracy, wyniosła 159 902. W ciągu pięciu lat wzrosła ona niemal o połowę (49,6 proc.) i w 2013 r. wyniosła 239 236 osób. Od tej pory utrzymuje się na podobnym poziomie. Powód? Brak stabilności na rynku pracy. Rząd zamiast dawać pieniądze, powinien wraz z przedsiębiorcami, samorządami i organizacjami społecznymi pracować nad tworzeniem rynku pracy przyjaznego dla mam.\nFrancja, Niemcy, Irlandia, Szwecja. W większości europejskich krajów znajdziemy odpowiednik Rodziny 500 plus.\nDokładnie. Tylko proszę zauważyć, że w tych krajach zasiłki są jednym z elementów, zazwyczaj nie najważniejszym, szeroko rozumianej polityki prorodzinnej. Kwota, jaką zapewniają, jest zbliżona do tej zaproponowanej przez polski rząd. A podkreślę, że budżet tych państw jest o wiele większy niż nasz. Gospodarka bardziej stabilna. Na dodatkową pomoc mogą liczyć najbiedniejsze rodziny czy wychowujące niepełnosprawne dzieci. Do tego poza pieniędzmi, państwa zapewniają inne udogodnienia, np. usługi.\nWe Francji czy Irlandii rodziny dostają specjalny dodatek mieszkaniowy.\nTo ciekawe rozwiązanie. Dochodzi też większy dostęp do tanich mieszkań. Tym samym młodzi ludzie mają większą możliwość usamodzielnienia się. Co zwiększa szansę na podjęcie decyzji o dziecku.\nMimo że wsparcie jest tak duże, to wskaźnik dzietności - choć wyższy niż w Polsce - z nóg nie powala. Tylko we Francji i Irlandii przekracza 2, wynosi dokładnie 2,01.\nEuropejski model rodziny zmienia się. A we Francji to imigranci rodzą najwięcej dzieci. Decydując się na kolejne dziecko zastanawiamy się, jakie niesie to konsekwencje. Mamy świadomość, że nawet gdy system wspierania rodziny jest bardzo bezpieczny, to sytuacja w kraju może się zmienić. A ten wprowadzany w Polsce jest wyjątkowo chwiejny.\nTeraz nad projektem pochylą się posłowie. Mogą zgłaszać poprawki. Co by pani zmieniła?\nWprowadziłabym górne kryterium dochodowe, uwzględniałbym osoby samotnie wychowujące jedno dziecko, nawet jeżeli przekraczają kryterium dochodowe. Polski nie stać na rozdawanie pieniędzy publicznych wszystkim rodzicom. Polityka społeczna nie może przeszkadzać w rozwoju gospodarki, a tak się może stać. Rodzice powinni mieć wybór, w jakiej formie chcą otrzymywać wsparcie. Lepszym pomysłem jest ulga podatkowa, która byłaby tańszym rozwiązaniem.\nPierwsze czytanie tej ustawy w Sejmie ma odbyć się 9 lutego. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, ustawa ma wejść w życie 1 kwietnia. Pierwsze czytanie w Sejmie odbędzie się 9 lutego. Po zakończeniu prac w Sejmie i Senacie, ustawa trafi do podpisu prezydenta. Zgodnie z zapisem w projekcie - program wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca, następującego po miesiącu od jej ogłoszenia. Oznacza to, że aby mogła zacząć obowiązywać od 1 kwietnia, musi być najpóźniej podpisana 1 marca.\nPrzez pierwsze trzy miesiące świadczenia będą wypłacane wstecz. Chodzi o rozładowanie kolejek chętnych, które mogą się utworzyć zaraz na początku wejścia w życie tego programu. Oznacza to, że jeśli wniosek złożymy w maju, to otrzymamy wyrównanie także za kwiecień.\nDo programu będzie można przystąpić w dowolnym momencie, ale nie będzie obowiązywało wówczas świadczenie wyrównawcze. Gdy wniosek złożony będzie przed 10. dniem miesiąca, pieniądze zostaną wypłacone do końca tego miesiąca. Natomiast złożenie wniosku po tym terminie spowoduje, że pieniądze otrzymamy dopiero na koniec kolejnego miesiąca.\nW pierwszym roku działania programu świadczenie będzie wypłacane do 30 września 2017 roku. Później trzeba będzie co roku składać wnioski w tej sprawie. Jeśli wniosek na kolejny okres złożymy od 1 do 31 sierpnia, wówczas pieniądze zostaną nam wypłacone do końca października danego roku. Natomiast gdy spóźnimy się i wniosek złożymy w okresie od 1 września do 31 października, pieniądze zostaną wypłacone do 30 listopada.\nJeśli złożymy nieprawidłowo wypełniony wniosek albo nie złączymy wszystkich wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenia wychowawcze ma obowiązek wezwać nas do uzupełnienia braków. W pierwszej sytuacji, kiedy błędnie wypełnimy wniosek o wypłatę świadczenia, będziemy mieć maksymalnie 14 dni na jego poprawne uzupełnienie. Natomiast gdy braknie wymaganych oświadczeń lub innych dokumentów, podmiot realizujący ten program musi dać nam od 14 do 30 dni na ich dołączenie. Niezastosowanie się do tych wezwań będzie skutkowało tym, że nasz wniosek nie zostanie rozpatrzony.\nKomu przysługuje 500 zł na dziecko? Gdzie złożyć wniosek?\nKto będzie mógł starać się otrzymać to świadczenie? Jakie kryteria musi spełnić? Gdzie będzie można złożyć wniosek w tej sprawie? Oto najważniejsze założenia projektu ustawy:\nWniosek o przyznanie tego świadczenia może złożyć matka, ojciec, opiekun prawny lub opiekun faktyczny dziecka.\nPrzyjmowaniem wniosków i wypłatą dofinansowania będą zajmować się gminne lub miejskie ośrodki pomocy społecznej, chyba że wypłatą świadczeń socjalnych w danych miejscowościach zajmują się urzędy gminy/miasta albo inne jednostki organizacyjne, np. centra świadczeń socjalnych.\nRodzice co najmniej dwójki niepełnoletnich dzieci nie będą musieli składać specjalnych oświadczeń o uzyskiwanych dochodach.\nNatomiast takie oświadczenia będą musiały złożyć osoby, które ubiegają się o dofinansowanie na pierwsze niepełnoletnie dziecko. Świadczenie zostanie przyznane, jeśli w danej rodzinie dochód na jednego członka nie przekracza 800 zł, a w przypadku gdy dziecko jest niepełnosprawne - pułap ten wzrasta do 1200 zł.\nDodatkowe dokumenty będą wymagane również w sytuacji np. adopcji (zaświadczenie sądu opiekuńczego lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postępowaniu sądowym ws. przysposobienia dziecka), rozwodu lub separacji rodziców (prawomocne orzeczenie sądu) albo innego prawnego opiekuna dziecka (orzeczenie sądu opiekuńczego).\nŚwiadczenie wychowawcze nie będzie przysługiwało, jeśli: dziecko pozostaje w związku małżeńskim; dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie lub pieczy zastępczej; pełnoletnie dziecko ma ustalone prawo do świadczenia wychowawczego na własne dziecko; członkowi rodziny przysługuje prawo do podobnego świadczenia za granicą, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub inne umowy międzynarodowe stanowią inaczej.\nO świadczenie wychowawcze mogą ubiegać się również cudzoziemcy, którzy mieszkają w Polsce wraz ze swoją rodziną. Dotyczy to osób, które otrzymały zezwolenie na pobyt czasowy w związku z wykonywaniem pracy wymagającej wysokich kwalifikacji (art. 127 ustawy o cudzoziemcach z 2013 roku) lub cudzoziemców, którzy posiadają kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”. Dofinansowania natomiast nie otrzymają: obcokrajowcy, którzy otrzymali zezwolenie na pracę w Polsce przez okres maksymalnie sześciu miesięcy, osoby, które mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy oraz studenci zagraniczni.\nCo miesiąc rodziny, które złożą wniosek, będą otrzymywać 500 zł na wszystkie uprawnione do tego świadczenia dzieci. W projekcie ustawy znalazł się również zapis, że Rada Ministrów może podnieść, w drodze rozporządzenia, tę kwotę na podstawie prognozowanego średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, przyjętego w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy.\nPieniądze będzie można odbierać w kasach lub złożyć polecenie wykonania przelewu bankowego.\nŚwiadczenie przysługuje również w sytuacji, gdzie dziecko zamieszkuje z rodzicami lub faktycznymi opiekunami przez niepełny miesiąc. Wówczas 500 zł dzieli się przez liczbę dni miesiąca, a następne uzyskaną kwotę mnoży się przez liczbę dni, które w danym miesiącu dziecko przebywało razem ze swoimi opiekunami.\n(opr. Kamila Rożnowska)\nustawa 500 zł na dziecko\nDodatkowa łaska to 500 zł.\nAdam z Zawiercia. (gość) 08.02.16, 09:54:05\nJak się czyta słowa wszelakiej maści specjalistów wiedzących b.wiele lub wszystko to ręce opadają za taką specjalizację.! Po pierwsze Polskie Pani mają pogląd że wpierw czas należy poświecić na...rozwiń całość\nJak się czyta słowa wszelakiej maści specjalistów wiedzących b.wiele lub wszystko to ręce opadają za taką specjalizację.! Po pierwsze Polskie Pani mają pogląd że wpierw czas należy poświecić na wygórowane ambicje i popłatną pracę, w drugim rzędzie dopiero przyszłość i rodzina a w zasadzie to 2+1 jest wystarczające dla jej strudzonej osoby no i ze względów zdrowotnych. Po wtóre wyjść za mąż za pana z zacnym portfelem i mieć wszelakie wygody na tym padole. Wreszcie po trzecie jak można być obsraną dziećmi? Zamiast pójść do kina lub na bal.!??\nTo wszystko w tym kraju JEST CHORE w całej rozciągłości . Ponieważ nic nowego nie przedstawia każdy kolejny rząd , poza chęcią napełnienia własnej kieszeni i wydojeniu obywatela do cna.!!!\nCzy jest ktoś taki kto potrafi zrobić poprawkę czegoś co jest BUBLEM w całości.??? Jeszcze się taki nie narodził. Rząd za wszelką cenę chce nas ubezwłasnowolnić i to do swojego sposobu zarządzeń\npocząwszy od poprzednich dziejów każdy kurczowo się trzyma zasad że to rząd winion sprawować opiekę nad obywatelem i to pod każdym względem sprowadza się do poddaństwa.!!! Kto sobie by pozwolił tak naprawdę by obca osoba miała decydować co zrobić z moimi zarobkami??? Czy też uposażeniem.? Nie ma takiej osoby , ale rząd do tego zmierza i to każdy kolejny.! Co może wiedzieć osoba wykształcona zawodowo b. wysoko O DZIECKU skoro sama go nie urodziła i wychowała.?\nDlaczego za tym np. sędzina w sądzie orzeka że dziecko winno się zabrać rdzennym rodzicom i oddać do rodziny zastępczej?/zamiast pomóc z urzędu tejże rodzinie.! Co to za PRAWO rządzi w tym kraju? Czyż to nie CZERWONY KAPITALIZM decyduje o być albo nie być w tym kraju??? To wszystko to straszna choroba która drąży społeczność /jak zdechłą rybę / od głowy.??? Bo moim zdaniem tak jest.! Te wszelkiego typu zalecenia rządowe w tej tylko kwestii jak rodzina+ 500 powoduje że zatrudni się kolejne parę tysięcy osób na obsługę tego założenia? A co gorsze prócz tego " dobrego "\nto właśnie wyrwanie z kieszeni obywatela kolejnych złotówek w ramach podatku czy też WAT-u.\nJak już pisałem zło tkwi gdzie indziej a które władza skrupulatnie utajnia przed wiedzą obywatela.\nNikomu w tym kraju nie jest potrzebny a wręcz zbędny system zarządzania ,opieki społecznej czy też centralizmu w zarządzaniu i dzieleniu wysiłku naszej pracy. Robi się z obywatela NIEUDACZNIKA a\nwięc nie szukajmy wszelakich przyczyn za górami czy morzami kiedy one tkwią w samych nas i w\nsystemie jaki nam ktoś nałożył jak obrożę na kark i szuka przyczyn dlaczego nasza miska jest próżna.!!! A koryto u władzy tak obficie wypełnione.? Jeżeli wszyscy są za słowem równość i wpisuje się to do konstytucji to niechaj ono takowym będzie.! Precz za tym z wszelkiego rodzaju przywilejami i immunitetami czy też prawami NIETYKALNOŚCI . Jak równość to równość, przeciw czemu są wszyscy OD KORYTA??? Tu w żadnej mierze rząd nam nic nie daje? Wręcz zabiera i to bezczelnie wmawiając że coś daje.!!!zwiń\njonka (gość) 07.02.16, 17:15:40\nPolki zrezygnują z pracy?kpina. Jak zarabia teraz 1300 mając trójkę dzieci to przecież jak zrezygnuje z pracy to nic na tym nie zyska!!!!a tak dodatkowy 1000lub 1500 w domowym budżecie. A propos...rozwiń całość\nPolki zrezygnują z pracy?kpina. Jak zarabia teraz 1300 mając trójkę dzieci to przecież jak zrezygnuje z pracy to nic na tym nie zyska!!!!a tak dodatkowy 1000lub 1500 w domowym budżecie. A propos żłobków czy przedszkoli to przecież jak dostanie 500 na dziecko to będzie mogła zapłacić za pobyt. To teraz jej się nie opłaca pracować bo jak ma 1300 to większość wyda z wypłaty na żłobek czy przedszkole. U nas przedszkole kosztuje z obiadami od 7 do 16 312zl. Ja też mam trójkę ale ciut starszych i jak dostaniemy 1500(dodam,że jesteśmy sami na tym świecie,bez mam teściowej czy rodzeństwa)to już wiemy z mężem że 700 zapłacimy opiekunce za odprowadzenie dzieci do szkoły,potem odebranie i ze dwie godzinki siedzenia no i może któryś weekend.. Jeszcze zostanie 800 a najważniejsze że w czasie choroby będą miały z kim w domu zostać. Dla mnie zbawienie!!!!komu się nie chce pracować to i tak nie będzie. Ja zarabiam 1300 i lubię bardzo swoją pracę. Jak nic rząd nie dawał to było źle jak chce dać to też źle. Tylko Polak tak potrafi.zwiń\nJochana (gość) 08.02.16, 07:26:42\nJa mam jedno dziecko i płace opiekuńce 800 zł netto + ubezpieczenie za 4,5 godzin , od poniedziałku do piątku, a u Ciebie jest trójka dzieci , i nie wiem czy on nie ma racji.......?.\nStanik z Rybnika (gość) 07.02.16, 12:59:13\nNa dzień dzisiejszy mamy najglubszy rząd w Europie prowadzą do ruiny gospodarczej kraj , jak już wiadomo Matki z 3ga dziećmi przestaną pracować aby dostać 1500zl a zarobią 1100 -1300zl miesięcznie...rozwiń całość\nNa dzień dzisiejszy mamy najglubszy rząd w Europie prowadzą do ruiny gospodarczej kraj , jak już wiadomo Matki z 3ga dziećmi przestaną pracować aby dostać 1500zl a zarobią 1100 -1300zl miesięcznie nie będą opłacać ZUS ,podatków itd. , i to samo dotyczy mężczyzn a szczególnie wielodzietnych Rodzin ,nie będą pracować bo dostaną więcej zasiłku na dzieci nisz zapracuja.\nP. Premier na sołtysa w małej wsi by się nie nadawała a co dopiero rządzić tak dużym krajem jak Polska. 500zl na Dziecko to ruina gosparcza bo te pieniądze trzeba skądś wziąść .Obciążyć ludzi z inicjatywą , przedsiębiorców , podatkami zamiast wygospodarować.\nMałe firmy Zjednoczone pójdą plajte te duże zwolnia ludzi by te straty PISowskie podatki pokryć.\nNie jestem za ani przeciw ale żeby jednemu wziąść i drugiemu dać to umie każdy złodziej , a jeszcze lepiej potrafi ten co jest broniony\nprawem , jak w 1945r.na ziemiach po niemieckich i na Śląsku.zwiń\nStanik - zanim klikniesz "DODAJ"...\nzak1953 (gość) 07.02.16, 14:53:22\nprzeczytaj co napisałeś. I popraw błędy, bo przyjdzie nam się wstydzić za twoje pisanie z błędami. A to, że kończyłeś polską szkołę nie jest dobrym wytłumaczeniem dla prawdziwego Ślązaka. Nawet jak...rozwiń całość\nprzeczytaj co napisałeś. I popraw błędy, bo przyjdzie nam się wstydzić za twoje pisanie z błędami. A to, że kończyłeś polską szkołę nie jest dobrym wytłumaczeniem dla prawdziwego Ślązaka. Nawet jak piszesz po polsku, rób to bobrze i poprawnie. zwiń\nReklama dzwignio ynteresu!\nAkademik Frouov (gość) 07.02.16, 10:05:52\nA u pani doktor, to skolko rebionkow?\nleśniczy (gość) 06.02.17, 14:22:46\nPocachontas chyba ma już jakieś potomstwo


Ściany fundamentowe z prefabrykatów. Kiedy stosować? Wady i zalety. – Porady budowlane. Budowa i remont.\nŚciany fundamentowe z prefabrykatów. Kiedy stosować? Wady i zalety.\nWśród prefabrykatów wykorzystywanych do wykonania ścian fundamentowych znajdują się betonowe i żelbetowe. Są przygotowywane na zamówienie, zgodnie z dokumentacją techniczno – montażową sporządzaną na podstawie projektu. W większości firm dokumentacja jest wykonywana bezpłatnie. Podczas składania zamówienia należy określić wymiary ścian oraz czy mają być z otworami, czy bez. Jest to bardzo istotne, ponieważ gotowych prefabrykatów nie można ciąć. Standardowe rozmiary ścian to długość 2,4 – 6 m i wysokość wynosząca powyżej 2,5 m. Ich parametry wytrzymałościowe są odpowiednio udokumentowane. Prefabrykaty pozwalają na bardzo szybkie wyprowadzenie fundamentów do stanu zerowego, co jest ich dużą zaletą. Ustawienie ścian zajmuje zwykle kilka godzin, a następnego dnia można przystąpić do dalszych prac. Bardzo często producenci oferują też gotowe betonowe schody z podestami.\nBudowa ścian prefabrykowanych jest różna, w zależności od rodzaju. Pierwszy typ ma postać gotowej, zbrojonej przegrody o grubości około 15 cm. Wystarczy ustawić je w wyznaczonych miejscach, a następnie połączyć za pomocą zbrojenia umieszczanego w wyprofilowaniach krawędzi. Drugi rodzaj ma postać dwóch cienkich płyt betonowych połączonych ze sobą zbrojeniem. przestrzeń między płytami musi zostać zabetonowana. W ten sposób powstaje monolityczna ściana o grubości wynoszącej około 20 – 40 cm. Gdy projekt przewiduje dodatkowe zbrojenie pionowe, które wzmacnia nośność ściany, zostaje ono umieszczone w przestrzeni między płytami, przed wypełnieniem jej betonem. Ściany powinny zostać spięte wieńcem u góry. Usztywni konstrukcję i połączy ściany ze stropem nad piwnicą. Kolejną zaletą ścian prefabrykowanych jest gładka powierzchnia, dzięki czemu mogą zostać łatwo zaizolowane i estetycznie wykończone, bez konieczności wyrównywania powierzchni. Mają dużą nośność przy niewielkiej szerokości, dlatego piwnica zostaje powiększona o kilka centymetrów przestrzeni użytkowej.\nWadą ścian prefabrykowanych jest potrzeba wykorzystania ciężkiego sprzęgu, takiego jak dźwig i samochód. Ponadto należy odpowiednio przygotować drogę dojazdową i teren działki, żeby maszynom został zapewniony wygodny wjazd i żeby miały możliwość manewru. Wynajem ciężkiego sprzętu powoduje wzrost kosztów inwestycji. Aby uniknąć przestojów i zwiększonych kosztów, należy przygotować ławy fundamentowe do ustawienia na nich ścian. Przed montażem powinny być stwardniałe i zaizolowane oraz pokryte warstwą zaprawy, na której zostaną ustawione prefabrykaty. Z drugiej strony koszty budowy można uznać za zaletę prefabrykatów. Jeżeli weźmie się pod uwagę oszczędzony czas i robociznę, wydatki nie będą duże, w porównaniu z innymi sposobami budowy domu.\nSprawdź również:Schody prefabrykowane. Wady i zalety.Budowa fundamentów. Jakie są etapy? Jakie materiały są…Schody żelbetowe czy drewniane? Które wybrać?Szlifowanie gładzi gipsowej na mokro.Zasady montażu ścian działowych o konstrukcji…Jak przystosować piwnicę do mieszkalnych celów?Zaprawa murarska w piance. Warto? Wady i zalety.Najważniejsze etapy montażu schodów drewnianych. Jak…Ocieplenie ścian działowych na poddaszu użytkowym.…\nfundament, ściany z prefabrykatów Previous post


Nowy cykl katechez – 8 błogosławieństw | Bracia mniejsi konwentualni Prowincji św. Maksymiliana – franciszkanie\n31 stycznia 2020 | autor: Administrator\nPapież zauważył, że każde z Błogosławieństw zawiera trzy części. Pierwsze jest zawsze samo słowo: „błogosławieni”; następnie ukazana jest sytuacja, w której znajdują się owi błogosławieni: ubóstwo w duchu, smutek, pragnienie sprawiedliwości oraz inne; na końcu podany jest motyw błogosławieństwa, wprowadzony poprzez spójnik „ponieważ”: „Błogosławieni ci ponieważ, błogosławieni tamci ponieważ…”. „W ten sposób mamy osiem Błogosławieństw – podkreślił Franciszek – i byłoby czymś pięknym nauczenie się ich na pamięć, aby je powtarzać oraz w umyśle i w sercu nosić to prawo, które dał nam Jezus”. Motywem błogosławieństwa nie jest aktualna sytuacja, ale nowa perspektywa, którą ukazuje Pan, jako dar od Boga.\n„Ale co znaczy słowo «błogosławiony»? ponieważ każde z ośmiu Błogosławieństw rozpoczyna się słowem «błogosławiony» – podkreślił Papież. – Pierwotne określenie nie wskazuje na kogoś, kto ma pełny brzuch lub dobrze sobie radzi, ale na osobę, która znajduje się w stanie łaski, która dokonuje postępów w łasce Boga i która wzrasta na Bożej drodze: cierpliwość, ubóstwo, służba innym, pocieszanie… Kto wzrasta w tym, to jest szczęśliwy, błogosławiony.“\n„Błogosławieństwa prowadzą do radości, zawsze. Są drogą prowadzącą do radości – podkreślił Franciszek. – Bardzo dobrze nam zrobi wzięcie dzisiaj Ewangelii Mateusza, rozdział piąty, wersety od pierwszego do jedenastego i przeczytanie Błogosławieństw – może kilka razy, również w ciągu tygodnia – aby zrozumieć tę tak piękną drogę, tak pewną osiągnięcia szczęścia, które Pan nam proponuje.“\nbłogosławieństwa Franciszek katecheza


Kondrusiewicz – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n05 lip 202161106 Białoruskie media publikują w niedzielę wideo z Mszy św. odprawionej w archikatedrze Najświętszego Imienia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku, podczas której wierni odśpiewali pieśń „Mahutny Boże” (Boże Wszechmogący). Dwa dni wcześniej Aleksander Łukaszenka przestrzegał katolików przed śpiewaniem tego hymnu i...\n15 kw. 20210572 14 kwietnia 2021 roku, w 30. rocznicę odrodzenia struktur Kościoła katolickiego na Białorusi, w Mińsku odbyła się 80. sesja plenarna Konferencji Biskupów Katolickich Białorusi. W spotkaniu uczestniczyli wszyscy białoruscy hierarchowie oraz Nuncjusz Apostolski w Republice Białorusi abp Ante Jozic. Głównym punktem...\n07 kw. 20210233 Na Białorusi prawem są słowa Łukaszenki. Jak uzna, że trzeba ich wsadzić do więzienia, to tak się stanie. Najważniejsze, żeby się przestraszyli represji. Niech siedzą cicho, niech nie uczestniczą w opozycyjnych demonstracjach, niech nie kontaktują się z Polską, niech sobie dadzą spokój z jakimś tam Związkiem...\n04 mar 20210249 Irena Biernacka, prezes Oddziału Związku Polaków na Białorusi w Lidzie została skazana przez sędziego Igora Koszko na grzywnę w wysokości 1500 rubli białoruskich, co stanowi ponad 500 USD. O wyroku poinformowała na Facebooku prezes ZPB Andżelika Borys. Działaczka polskiej mniejszości na Białorusi była sądzona za...\n04 mar 20210207 Irena Biernacka, prezes Oddziału Związku Polaków na Białorusi w Lidzie ma się stawić 4 marca w Sądzie Rejonowym Lidzie, w związku ze wszczętym przeciwko niej postępowaniem administracyjnym. Wobec polskiej działaczki sąd może zastosować nowe, surowsze niż dotąd, kary, które obowiązują na Białorusi od 1 marca. Z...