Inicjatywy rodziców - Niepubliczne Przedszkole Calineczka | Niepubliczne Przedszkole Calineczka\nW ramach zajęć z zakresu edukacji zdrowotnej gościliśmy w grupie Tulipany mamę Michałka panią Joannę Kęszycką oraz mamę Jasia panią Marzenę Kęszycką, które przygotowały i przeprowadziły pokaz kulinarny „Zdrowo i kolorowo” -Rodzic Ekspertem przy użyciu Termomiksów oraz wyciskarki do owoców. Dzieci czynnie uczestniczyły w zajęciach przygotowując razem z mamami ciasto marchewkowe, ciasto dyniowo-jabłkowe, mufinki bananowe, kanapki z pastą jajeczną oraz zdrowy naturalny sok z pomarańczy, jabłek, marchwi, grejfruta i ananasa :)przedszkolaki mogły zapoznać się także z działaniem i budową urządzeń elektrycznych:) wszystko było pyszne i zdrowe..mniam ! :)\nW ramach zajeć z inicjatywy rodziców grupa Stokrotki gościła mamę Kubusia- panią Jolantę Szamer, która z okazji Dnia Ustawy o Ochronie Zwierząt wykonała z dziećmi pracę plastyczno-techniczną : wiejską zagrodę i zoo ze zwierzętami egzotycznymi. Dziękujemy za miło spędzony czas i świetną zabawę. :)\nDzieci z gr. Słoneczniki i Maki mogły dziś z bliska oglądać wozy strażackie i sprzęt pożarniczy, wysłuchały również opowieści o trudnej i niebezpiecznej pracy strażaka. Dowiedziały się także, w jakich okolicznościach można wezwać Straż Pożarną i że strażacy nie tylko gaszą pożary, ale również są wzywani do wypadków samochodowych, ratują zwierzęta, pomagają przy powodzi. Przez chwile wszyscy uczestnicy wycieczki mogli poczuć się jak strażacy przymierzając hełm czy wsiadając do wozu strażackiego. Po tym spotkaniu nie tylko chłopcy stwierdzili, że w przyszłości chcieliby zostać strażakami :) Serdecznie dziękujemya tacie Igora Jachowicz za zorganizowanie wycieczki i miłe przyjęcie w straży naszych przedszkolaków :)\nMama Hani pani Małgosia przygotowała zajęcia kulinarne dla grupy Stokrotek podczas których maluchy piekły ciasto marchewkowe. Pieczenie ciasta to także nauka planowania, organizowania i uczestnictwa w pewnym procesie. Dzieci podczas takich zajęć rozwijają swoją uważność oraz koncentrację. Bardzo dziękujemy super mamie\nSerdecznie dziękujemy mamie Jakuba Ratajczyka za zaprezentowanie dzieciom instrumentu muzycznego-gitary oraz mini koncert :)\nSerdecznie dziękujemy pani Edycie Piotrowskiej mamie Filipka, która jest nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szkół Zawodowych im. Zesłańców Sybiru w Kaliszu za poprowadzenie zajęć ogólnorozwojowych w grupie Różyczki- pt: „Gimnastyka ważna sprawa”- RODZIC EKSPERTEM :)\nBardzo dziękujemy pani Małgorzacie Smug za przygotowanie i przeprowadzenie zajęć :) Super mama z super pomysłami :)\nDzieci z grupy Różyczki odwiedził tata Janka pan Paweł Kęszycki, który jest ornitologiem. Przedszkolaki dowiedziały się wiele na temat ptaszków zimujących w Polsce oraz poznały łatwy sposób na szybkie przygotowanie karmnika z plastikowej butelki. Tata Janka opowiedział dzieciom także o obrączkowaniu ptaków i obiecał, że wiosną dowiemy się znacznie więcej :) już nie możemy się doczekać :)\nW ramach piątkowych poranków czytankowych gościliśmy dziś w grupie Stokrotek mamę Agnieszki panią Ewę Jaźwiec, która przeczytała ulubioną bajeczkę przedszkolaków „Tupcio Chrupcio”. Serdecznie dziękujemy :)\nSerdecznie dziękujemy mamie Hani pani Małgorzacie Smug za przygotowanie i przeprowadzenie zajęć w Akademii Franklina. Do naszego Kącika Czytelniczego z pewnością będą przybywały nowe pozycje przygód dzielnego żółwika.\nMama Ali i Michałka pani Dorota Cicha, która pracuje jako nauczycielka języka niemieckiego w kaliskiej „Samochodówce” przyniosła do grupy Tulipany różnego rodzaju mapy i globus. Dzieci dowiedziały się gdzie na mapie świata leżą poszczególne kontynenty oraz w jakim języku mówią ludzie zamieszkujący te tereny. Dzieci na co dzień uczą się języka angielskiego i migowego dlatego chętnie zaznajomiły się ze zwrotami w języku niemieckim i hiszpańskim. Serdecznie dziękujemy za pouczającą i ciekawą lekcję\nZ inicjatywy pani Marczak trzech wychowanków Domu Dziecka w Pleszewie otrzyma paczki przygotowane przez rodziców: Nadii, Michasi i Natana. Wcześniej dzieci napisały list do Św. Mikołaja i wymieniły w nim swoje wymarzone prezenty a wspaniali rodzice postanowili je zrealizować. Serdecznie dziękujemy panu Jackowi Kossowskiemu oraz pani Marcie Reksie :) Mamy cudownych rodziców!!! :)\nWe współczesnym świecie mediów i zabawek elektronicznych maskotka pluszowego misia dla niektórych dzieci może być mało atrakcyjna, ale nie dla przedszkolaków z Calineczki, które przyniosły do przedszkola swoje ulubione misie i razem z nimi uczestniczyły w zabawie tanecznej i konkursach :) Specjalne podziękowania kierujemy dla mamy Zosi Broniarczyk pani Ewy, która napisała i zilustrowała bajkę o misiu oraz upiekła pyszne misiowe ciasteczka…. mniam :)\nZ inicjatywy rodziców odwiedził grupę Słoneczniki tatuś Wiktorii pan Grzegorz Pardela by wspólnie z dziećmi porozmawiać na temat samolotów. Przedszkolaki podczas spotkania wykonały własne, kolorowe, papierowe samoloty by później wypróbować jak potrafią wysoko poszybować. Zabawa była wspaniała\nTo już drugie spotkanie z mamą Julki panią Iwonką Górską oraz pracownią Ifffka Design. Dziś podczas warsztatów wyklejaliśmy filcową pizzę, skrawki filcu w różnych kolorach imitowały żółty serek, ogórka, salami, kiełbaskę a nawet sos czosnkowy. To była pyszna zabawa Serdecznie dziękujemy za poświęcony nam czas\nRok szkolny 2014/15 został ogłoszony przez panią minister Edukacji rokiem szkoły zawodowców… postanowiliśmy przystąpić do kampanii i poprzez zawody naszych rodziców poszerzać wiedzę o pracy zawodowej. Dziś pracownia Ifffka Design zaprezentowała swoje przepiękne rękodzieła a pod okiem mamusi Julki powstały kolorowe naszyjniki. Dzieci ogromnie zaangażowały się w pracę by zrobić własnoręcznie prezent dla mamy… a dziewczynki z dumą prezentowały swoje wyroby Serdecznie dziękujemy pani Iwonce Górskiej za cierpliwość, wyrozumiałość i wspaniałe zajęcia\n„Cicho-sza” Agroturystyka w Niedźwiedziu- wycieczka w całości zorganizowana i sfinansowana przez rodziców, którzy wspólnie z dziećmi i nauczycielkami postanowili miło spędzić sobotni czas na łonie natury.\nZ inicjatywy tatusia Natalki, który posiada uprawnienia trenerskie dzieci z grupy Margaretki uczyły się grać w tenisa na kortach przy hali Arena. Trening przedszkolaki rozpoczęły rozgrzewką a po niej starały się opanować poprawny chwyt rakiety oraz swobodne podbijanie piłeczki. Wreszcie przyszedł czas na przebijanie piłki przez siatkę i rywalizację z rówieśnikami.\nZ inicjatywy rodziców dzieci z grupy Margaretki wybrały się na edukacyjną wycieczkę do LEROY MERLIN w Kaliszu. Mama Oliwierka, która jest pracownikiem tego marketu oprowadziła dzieci po sklepie omawiając poszczególne działy jednocześnie pokazując maluchom swoje stanowisko pracy. Przedszkolakom najbardziej spodobało się wśród kwiatów i zieleni czyli w „ogrodzie Leroy Merlin”. W drugiej części wycieczki kierownictwo sklepu przygotowało dla dzieci niespodziankę, która bardzo im przypadła do gustu. Wszyscy otrzymali przybory papiernicze, ozdoby wielkanocne i tworzyli własne koszyczki świąteczne oraz sadzili rzeżuchę. Powstały piękne, kolorowe prace a my mogliśmy poczuć nastrój nadchodzących Świąt Wielkanocnych.\nZ okazji Dnia Dziecka z inicjatywy rodziców został powołany „TEATR POD PARASOLEM”. Rodzice zaprosili do współpracy nauczycielki i pracowników przedszkola, studentki oraz aktora kaliskiej sceny Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego- Jacka Jackowicza i wspólnie wystawili „Calineczkę” J.CH. Andersena. Amatorzy przy ogromnym wsparciu profesjonalisty stworzyli wspaniały obraz pełen zabawnych tekstów, wesołej znanej dzieciom muzyki zapraszając ich jednocześnie do wspólnego tańca i zabawy. Bajkę razem z dziećmi oglądali zaproszeni goście z Rady Miasta z vice prezydentem Dariuszem Godzińskim na czele oraz posłem Adamem Rogackim. Brawom i bisom nie było końca a zadowoleni aktorzy mieli poczucie dobrze wypełnionej misji\nMama Julci reprezentująca pracownię krawiecką Ifffka Designe ogłosiła konkurs plastyczny dla dzieci pt: „MÓJ WYMARZONY PRZYTULAK”. Zadaniem dla przedszkolaków było narysowanie swojego wymyślonego przytulaka (oczywiście nie mógł to być bohater z bajki już istniejący), gdyż chodziło o kreatywność i pracę twórczą dziecka. Wśród nadesłanych prac wybrano trzy projekty, które w nagrodę zostały uszyte. Zwycięzcą gratulujemy.\nZ inicjatywy rodziców odbyło się w grupie Tulipany zajęcie edukacyjne „Wielkanocne Zwyczaje”, które w całości zostało przygotowane i przeprowadzone przez mamę Zosi i mamę bliźniaków Ali i Michałka. Podczas zajęć przedszkolacy dowiedzieli się mnóstwo ciekawostek na temat jajka, poznali rodzaje jajek i ptaków, które je znoszą.Podczas krótkiej pogadanki maluchy poznały także wielkanocne zwyczaje naszych niemieckich sąsiadów oraz brały udział w licznych konkursach „z jajem” a z odrysowanych rączek powstały śliczne prace plastyczne przedstawiające kurę i koguta. Na koniec nie obyło się bez niespodzianki- miłego gościa- króliczka Zdzisława, którego każdy chciał pogłaskać i przytulić.


PREZENT dla noworodka uroczy zestaw w pudełku kraft ŚwistakPakuje.pl\nŚwistakPakuje.pl/ OFERTA/ Zestawy/ Dla noworodka/ ZESTAW prezent dla nowonarodzonego dziecka\nZESTAW prezent dla nowonarodzonego dziecka\nUroczy zestaw upominków dla maluszka, który zachwyci nie tylko wyglądem, ale i ucieszy świeżo upieczonych rodziców przydatnością\nKategorie: Baby Shower, Dla noworodka, Zestawy\nZestaw uroczych prezencików dla maluszka, który właśnie pojawił się na świecie. W kraftowym pudełku znajdują się cudowne prezenciki, które prędzej czy później przydadzą się dziecku i jego rodzicom. To, po co świeżo upieczeni rodzice sięgną najprędzej to mięciutki w dotyku, przemiły i delikatny kocyk – przytulanka. Pluszowy miś i kocyk tworzą całość. Przytulankę można dziecku układać przy główce czy rączkach już od pierwszych dni życia. Drugim niezbędnym upominkiem, który przyda się dosyć szybko jest drewniany gryzak w kształcie misia. Idealnie się sprawdzi w okresie ząbkowania.\nNieco później z kolei niezbędne okażą się drewniane dwa drewniane pudełeczka. Jedno z nich jest przeznaczone na pamiątkowy pierwszy ścięty kosmyk włosów. Druga szkatułka to miejsce, w którym możecie przechowywać pierwszego mleczaka.\nWarto wspomnieć, że opisane elementy zestawu znajdują się w modnym pudełku, z sizalową wyściółką wyściełającą dno. Wieko pudełka z kolei zdobi jasna satynowa wstążka przewiązana na kokardę. Wieczku dodaje uroku drewniana zawieszka w kształcie konika na biegunach. Zestaw jest gotowy do wręczenia.\nZwyczajowo utarło się, że do noworodka na pierwsze odwiedziny przychodzi się z prezentem. Warto postawić na takie upominki, które będą przydatne maluszkowi w najbliższych miesiącach. Zestaw w stylu boho w ozdobnym pudełku z kokardką to gotowy do wręczenia prezent. Z pewnością świeżo upieczeni rodzice będą zadowoleni ze wszystkich elementów zestawu.\nPrezent dla noworodka można wręczyć już podczas wizyty w szpitalu, tuż po narodzinach, bądź przy pierwszych odwiedzinach w domu. Zestaw upominkowy ma charakter uniwersalny i można go wręczyć zarówno chłopcu, jak i dziewczynce. Pudełko z kocykiem przytulanką, gryzakiem i pudełeczkami na pierwszy ząbek i kosmyk włosów to także świetna propozycja prezentu na baby shower. Zwłaszcza gdy rodzice chcą ujawnić dopiero na przyjęciu płeć dziecka. Wówczas prezenty dla maleństwa powinny mieć uniwersalny charakter. Prezent dla noworodka, możesz także nadać jako paczkę, jeśli nie możesz osobiście go wręczyć. Pudełeczko jak już wspomnieliśmy wcześniej jest gotowym do podarowania prezentem.\nWygląd drewnianego gryzaka wysyłany losowo, kształt misia może nieco się różnić od tego, który widać na zdjęciu.\nNapisz pierwszą opinię o „ZESTAW prezent dla nowonarodzonego dziecka” Anuluj pisanie odpowiedzi


Haulotte | Rothlehner - Part 8\nOferta podnośników koszowych Bolesławiec\n7 Grudzień 2016 By Miroslav Budim\nOferta podnośników koszowych Jelenia Góra\nOferta podnośników koszowych Legnica\nSprawdź, co możemy Ci zaoferować. Jesteśmy wiodącą marką wśród dostawców podnośników koszowych, która stale poszerza gamę produktów. ROTHLEHNER to wiodący dostawca podestów ruchomych na polskim rynku. W ofercie naszej firmy znajdą Państwo szeroką gamę nowych oraz używanych podnośników koszowych. Świadczymy również wysokiej jakości usługi serwisowe. W odpowiedzi na indywidualne potrzeby Klienta, oferujemy także wynajem zwyżek.…\tWięcej\nOferta podnośników koszowych Wałbrzych\nZachęcamy do zapoznania sią z naszą ofertą Jesteśmy liderem w zakresie sprzedaży podestów ruchomych. Firma ROTHLEHNER zajmuje się sprzedażą podnośników koszowych, zarówno nowych jak i używanych. Posiada w swojej ofercie maszyny takich marek jak Haulotte Group oraz PB Lifttechnik, które znacznie ułatwiają różnego rodzaju prace budowlane czy konserwacyjne. Starając się wyjść naprzeciw potrzebom naszych Klientów, stworzyliśmy…\tWięcej\nROTHLEHNER – Podesty ruchome sp. z o.o. jest częścią Grupy ROTHLEHNER, która już pół wieku specjalizuje się w dostarczaniu swoim klientom podestów ruchomych, podnośników koszowych oraz zwyżek różnego typu. Dzięki temu oraz gruntownej znajomości polskiego rynku, na którym działamy już od 20 lat jesteśmy w stanie dostarczyć naszym klientom najlepszej jakości sprzęt doskonale dopasowany do…\tWięcej\nOferta podnośników koszowych Legionowo


Sprawniej, ale bez kosztów? | Express Bydgoski\nSprawniej, ale bez…\nSprawniej, ale bez kosztów?\nPo tym, jak Bogumiła Pęczkowska powróciła do Gniewkowa na utracone przed 4 laty stanowisko sekretarza, w gminie Inowrocław nie ma chwilowo skarbnika. Powstaje także nowy wydział.\nW gmachu przy ulicy Królowej Jadwigi 43 po wyborach wprowadzane zostały zmiany kadrowe. Wójt Lech Skarbiński najpierw dobrał sobie najbliższych współpracowników, a teraz reorganizuje kolejne wydziały. W wyniku tych roszad etaty straciły dwie urzędniczki.\n<!** reklama left>- Zlikwidowano stanowisko do spraw administracyjno-gospodarczych oraz BHP, a także zredukowano etat inspektora do spraw rolnych i melioracji. Teraz sprawami administracyjno-gospodarczymi zajmują się dwie pracownice: Grażyna Głuszek i Stefania Szydełko, a obowiązki inspektora spraw rolnych i melioracji przejęły Agnieszka Kremska i Grażyna Szwydowska - informuje sekretarz urzędu Tadeusz Kacprzak.\nPowstaje też nowy wydział, który będzie się zajmował sprawami inwestycji. Ta dziedzina w poprzedniej kadencji strasznie bowiem kulała, a radni ubolewali, że ich gmina pozostaje pod tym względem daleko z tyłu za innymi samorządami. Teraz ma się to jednak zmienić. Pierwszym krokiem było utworzenie dwóch nowych stanowisk. Inspektorem do spraw dróg i remontów został Krzysztof Kaszak, a nad przebiegiem gminnych inwestycji czuwa Leszek Lewandowski.\n- Chcemy utworzyć ten referat bez zwiększania kosztów administracji, dlatego konieczna była likwidacja dwóch stanowisk - tłumaczy sekretarz. Nadal jest wakat na stanowisku gminnego skarbnika. Bogumiła Pęczkowska opuściła bowiem biuro przy Królowej Jadwigi 43 w Inowrocławiu i przeprowadziła się do gabinetu sekretarza w gniewkowskim magistracie. Mimo starań, włodarzowi nie udało się dotąd znaleźć godnego następcy na to stanowisko. Do czasu, gdy nowa osoba nie obejmie funkcji, pieczę nad gminnymi wydatkami i dochodami sprawować będzie Aldona Sulinowska.


październik 2020 – Oddział PTTK Radlin\n25 października 2020 4 listopada 2020 Bogdan Tytko\nPoniższe zdjęcia przedstawiają rzeczywisty wygląd naszej najnowszej odznaki krajoznawczej “Patronackie osiedla i kolonie robotnicze Śląska”. Regulamin zdobycia odznaki został bardzo uproszczony. Szczegóły pod podanym linkiem https://pttk.radlin.pl/?page_id=3300\n25 października 2020 25 października 2020 Bogdan Tytko\nAnkieta dla członków “Sokoła”\n10.10.2020 XXXIII Rajd Zakończenie sezonu “Sokoła”\n12 października 2020 25 października 2020 Bogdan Tytko\nW sobotę 10 października przy dosyć pięknej pogodzie przed godziną 13 zaczęli zjeżdżać uczestnicy 33 zakończenia sezonu “Sokoła”. Na miejscu z tyłu “Górniczej Strzechy” przeprowadziliśmy trzy konkursy rajdowe z nagrodami dla najlepszej trójki. W konkursie rzutu oponami najlepszymi okazali się: 1.Adolf G., 2.Grzegorz K., 3.Marek K. Konkurs rzutu byle czym wygrała Beata K., drugi był Jerzy G. a trzeci Jacek A. Natomiast trzeci konkurs rzutu do kosza rozegrany został w dwóch kategoriach: dzieci 1.Oliwier G., 2.Patryk P., 3.Karina G., 4.Jakub O., oraz pozostali 1.Beata K., 2.Grzegorz K., 3.Jerzy G. Patronem honorowym i sponsorem wszystkich nagród był Związek Zawodowy “Kadra” Kadry Zarządzającej i Wykonawczej przy PGG. Tradycyjnie na rajdzie odbyło się głosowanie na “Imprezę roku” przygotowane przez Darka i Łukasza. Wyniki poznamy na zebraniu podsumowującym sezon 2020. Przy ognisku podczas pieczenia kiełbasy była okazja do wspominania minionego roku i snucia planów na następny. Z wiadomych względów rok miniony był wyjątkowy, a przyszły może być podobny. Miejmy jednak nadzieję że będzie dużo lepszy. Dziękuję wszystkim za udział i pomoc w organizacji rajdu.\n10.10.2020 Zakończenie sezonu\n5 października 2020 5 października 2020 Bogdan Tytko\nZapraszamy na zakończenie sezonu “Sokoła” w sobotę 10 października na godzinę 13.00. Meta rajdu usytuowana będzie w parku za Górniczą Strzechą.\nW niedzielę 4 października2020 roku odbył się (przesunięty w terminie z 26.09.2020) kolejny już rajd z cyklu „Patronackie Kolonie i Osiedla Robotnicze Śląska”. Tym razem zaplanowano zwiedzanie patronackich kolonii i osiedli robotniczych w Zabrzu.\nZachowując w czasie trwającej pandemii odpowiednie warunki sanitarne udało się przy zmiennej pogodzie i zdyscyplinowaniu uczestników zrealizować w 100 % zaplanowaną trasę i obiekty. Pokonaliśmy trasę rozpoczynając z deszczem aby po 54 km zakończyć zwiedzanie przy pogodzie słonecznej.\nW wycieczce uczestniczyło 19 rowerzystów (w tym 2 panie). Zwiedzono ogółem 11 kolonii i osiedli w tym te najciekawsze – Borsigwerk w Biskupicach, Ballestrema w Rokitnicy oraz Donnesmarcka na Zandce. Zwiedzono również drewniany kościół katolicki św. Jadwigi w Zaborzu oraz ewangelicki w Mikulczycach, kilka miejsc pamięci ofiar górniczego stanu, nowy Pomnik Historii czyli Kopalnię GUIDO oraz Sztolnię Królowa Luiza.\nDziękuję uczestnikom za wytrwałość i wyrozumiałość a kierowcom samochodów za dowóz do Zabrza i powrót.\n3.10.2020 Żelazny szlak\nW sobotę 3 października przy pięknej pogodzie mieliśmy okazję poznać szeroko reklamowany w ostatnim czasie, a znajdujący się niedaleko od nas Żelazny Szlak Rowerowy. O 9 ruszyliśmy z Radlina trochę pagórkowatą trasą do Godowa. Tam rozpoczęliśmy naszą przygodę na Żelaznym Szlaku. Cała pętla mająca 55 km biegnie przez Gminy: Godów, Jastrzębie Zdrój, Zebrzydowice, Karwina i Petrovice u Karwiny. My przejechaliśmy trasą około 30 km. W związku ze wspaniałą pogodą na szlaku pojawiło się sporo rowerzystów zarówno młodszych, jak i starszych należało więc zachować szczególną uwagę. Myślę, że propozycja jest warta uwagi i może jeszcze któryś jesienny dzień można poświęcić na przejechanie całej trasy.


Lisa Brennan-Jobs, Płotka — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKorekta: URSZULA SROKOSZ-MARTIUK, LIDIA TIMOFIEJCZYK, ANETA TKACZYK\nProjekt okładki: © ALISON FORNER\nOpracowanie okładki i stron tytułowych na podstawie oryginału (Grove Press, 2018): MAREK PAWŁOWSKI\n© Copyright by Lisa Brennan-Jobs, 2018\n© Copyright for the Polish translation by Agnieszka Sobolewska\nTRZECI RYBAK: (...) Rzecz to jednak dziwna, panie majstrze, jak ryby żyją w morzu.\nPIERWSZY RYBAK: Jak ludzie na lądzie: wielkie jedzą małe. Z niczym nie mogę lepiej porównać naszych bogatych skąpców jak z wielorybem; igra i koziołkuje, pędząc przed sobą biedny drobiazg, który na koniec jednym kęsem pożera. Słyszałem ja o takich wielorybach na lądzie, które nie zamkną gęby, póki nie połkną całej parafii z kościołem, dzwonnicą, dzwonami i wszystkim.\nWILLIAM SZEKSPIR, Perykles\nByło istotnie ciekawym przeżyciem stanowić nierozpoznane źródło tej publicznej atrakcji i stać tak w zimnym deszczu – człowiek czuł się jak widmo.\nSAUL BELLOW, Dar Humboldta\nTrzy miesiące przed śmiercią mojego ojca zaczęłam kraść różne rzeczy z jego domu. Chodziłam boso po pokojach i wsuwałam przedmioty do kieszeni. Wzięłam róż, pastę do zębów, dwie wyszczerbione seledynowe ceramiczne miseczki, buteleczkę lakieru do paznokci, parę znoszonych skórzanych baletek i cztery poszewki na poduszki, kiedyś białe, teraz pożółkłe jak zęby starego człowieka.\nZa każdym razem, kiedy ukradłam którąś z tych rzeczy, czułam się zaspokojona. Obiecywałam sobie, że to będzie ostatni raz. Przemożna jednak chęć wzięcia czegoś jeszcze szybko wracała, jak nieugaszone pragnienie.\nWeszłam na palcach do pokoju ojca, uważając, żeby w progu nie nadepnąć na skrzypiącą deskę parkietu. Dawniej, kiedy jeszcze mógł wchodzić po schodach, miał tutaj swój gabinet, ale teraz tu spał. W pokoju panował bałagan, wszędzie pełno było książek, listów i buteleczek z lekami; szklanych jabłek, drewnianych jabłek; nagród, czasopism i stert papierów. Na ścianie koło niego rozciągała się smuga różowego światła.\nSiedział w łóżku, oparty na poduszkach. Miał na sobie szorty, z których wystawały gołe nogi, chude jak przedramiona, zgięte niczym u konika polnego.\n– Hej, Lis – powiedział.\nObok łóżka stał Segyu Rinpocze. Natykałam się na niego ostatnio, kiedy przychodziłam odwiedzić ojca. Był to niski Brazylijczyk o błyszczących ciemnych oczach i zachrypniętym głosie, buddyjski mnich w brązowych szatach przykrywających okrągły brzuch. Zwracaliśmy się do niego jego tytułem: Rinpocze. Tybetańscy święci mężowie czasami rodzili się teraz na Zachodzie, na przykład w Brazylii. Nie robił na mnie wrażenia świętego – nie był wyniosły ani nieprzenikniony. Z czarnej płóciennej torby koło nas dochodził szum silniczka i pompy tłoczącej substancje odżywcze przez rurkę, która znikała gdzieś pod pościelą.\n– Dobrze jest dotykać jego stóp – oznajmił Rinpocze, obejmując dłońmi stopę chorego, leżącą na łóżku. – O tak.\nNie wiedziałam, czy miało to być dobre dla ojca, czy dla mnie, czy może dla nas obojga.\n– Okej – odparłam i wzięłam w ręce drugą stopę w grubej skarpecie, chociaż czułam się dziwnie, obserwując twarz ojca, bo kiedy krzywił się z bólu lub złości, robił podobną minę jak wtedy, gdy zaczynał się uśmiechać.\n– Przyjemne uczucie – powiedział ojciec, zamykając oczy. Zerknęłam na stojącą obok komodę i na półki na przeciwległej ścianie, szukając wzrokiem przedmiotów, które chciałabym zabrać, chociaż wiedziałam, że nie odważę się niczego ukraść mu tuż sprzed nosa.\nKiedy spał, chodziłam po domu, szukając sama nie wiem czego. Na kanapie w salonie siedziała pielęgniarka, z rękami na podołku, i nasłuchiwała, czy ojciec nie woła jej na pomoc. Dom był cichy, dźwięki przytłumione. Patrzyłam na ściany z białych cegieł przypominających poduszeczki. Pod stopami czułam chłód terakotowej podłogi, z wyjątkiem miejsc, które słońce ogrzało do temperatury skóry.\nW szafce w toalecie koło kuchni, gdzie kiedyś leżał zaczytany egzemplarz Bhagawadgity, znalazłam butelkę drogiej różanej mgiełki do twarzy. Zamknęłam drzwi i przy zgaszonym świetle, siedząc na desce klozetowej, rozpyliłam ją do góry. Opadła wokół mnie, chłodna i święta, jak w lesie albo w starym kamiennym kościele.\nLeżał tam też błyszczyk do ust w srebrnej obsadce, z pędzelkiem z jednej strony i mechanizmem do wykręcania z drugiej: po przekręceniu porcja kosmetyku wyciekała na środek pędzelka. Musiałam go mieć. Wetknęłam błyszczyk do kieszeni, żeby go zabrać do dwupokojowego mieszkania w Greenwich Village, które dzieliłam ze swoim chłopakiem. Wiedziałam, byłam pewna jak jeszcze nigdy dotąd, że ten błyszczyk dopełni moje życie. Chcąc odwiedzać chorego ojca w jego pokoju, musiałam unikać gosposi, mojego brata, sióstr i macochy, żeby nie przyłapali mnie na kradzieży ani nie sfrustrowali, udając, że mnie nie widzą albo nie odpowiadając na moje „cześć”. Spryskiwałam się różanym sprayem po ciemku w łazience, żeby zmniejszyć poczucie, że znikam – bo wewnątrz opadającej mgiełki czułam, iż odzyskuję kontury. Wizyty u ojca zaczynały być dla mnie ciężarem, uciążliwością.\nW ciągu poprzedniego roku odwiedzałam go w weekendy mniej więcej raz na dwa miesiące.\nPrzestałam liczyć na wielkie pojednanie, takie jak na filmach, a jednak przyjeżdżałam nadal.\nMiędzy tymi wizytami widziałam mojego ojca wszędzie, w całym Nowym Jorku. Siedział na fotelu w kinie – dokładnie taki sam zarys szyi, szczęki i kości policzkowej. Na ławce nad rzeką Hudson, gdzie biegałam zimą, patrzył na przycumowane statki. Na peronie metra, kiedy jechałam do pracy, oddalał się w tłumie. Chudzi mężczyźni o oliwkowej cerze, długich palcach, szczupłych nadgarstkach, z kilkudniowym zarostem, którzy, oglądani pod pewnym kątem, wyglądali zupełnie jak on. Za każdym razem musiałam podejść bliżej, żeby sprawdzić, z sercem w gardle, chociaż wiedziałam, że to nie może być on, bo przecież leżał chory w łóżku w Kalifornii.\nWcześniej, w okresach, kiedy prawie ze sobą nie rozmawialiśmy, wszędzie widziałam jego zdjęcia. Widok tych fotografii dziwnie mnie ożywiał. Podobnie się czułam, kiedy w lustrze na drugim końcu pokoju mignęło mi moje odbicie i myślałam, że to ktoś inny, a po chwili uświadamiałam sobie, że to moja własna twarz: spoglądał na mnie z czasopism, gazet i ekranów w każdym mieście, w jakim byłam. To jest mój ojciec, nikt o tym nie wie, ale to prawda.\nZanim się z nim pożegnałam, poszłam do łazienki, żeby jeszcze raz spryskać się mgiełką. To był naturalny spray, co oznaczało, że w ciągu kilku minut tracił ostry zapach róż i nabierał bagiennego fetoru, chociaż w tamtej chwili nie zdawałam sobie z tego sprawy.\nKiedy weszłam do pokoju ojca, właśnie wstawał. Patrzyłam, jak jedną ręką obejmuje obie nogi, a drugą odpycha się od wezgłowia, żeby przekręcić się o dziewięćdziesiąt stopni, potem obiema rękami przenosi nogi nad krawędzią łóżka i stawia je na podłodze. Kiedy się uścisnęliśmy, poczułam jego żebra i kręgi. Od spoconego ciała bił stęchły zapach leków.\n– Niedługo wrócę – powiedziałam.\nOdsunęliśmy się od siebie i zaczęłam iść w stronę wyjścia.\n– Śmierdzisz kiblem.\nZanim skończyłam siedem lat, przeprowadzałyśmy się z matką trzynaście razy.\nZawsze dotąd wynajmowałyśmy coś nieformalnie, pomieszkiwałyśmy a to w umeblowanym pokoju u znajomych, a to w tymczasowo podnajętym lokum. Ostatnie miejsce przestało się nadawać do życia, kiedy ktoś bez ostrzeżenia sprzedał lodówkę. Następnego dnia matka zadzwoniła do mojego ojca, poprosiła go o więcej pieniędzy, a on podniósł alimenty o dwieście dolarów miesięcznie. Wtedy przeprowadziłyśmy się do mieszkania na parterze niewielkiego budynku na tyłach domu przy Channing Avenue w Palo Alto, pierwszego lokum, które matka wynajęła samodzielnie, a w umowie wpisane było jej nazwisko. Nowe mieszkanie miałyśmy tylko dla siebie.\nStojący na posesji dom był ciemnobrązowy, zbudowany w stylu rzemieślniczym. Zamiast trawnika po ziemi wił się zakurzony bluszcz. Rosły tam też dwa przygarbione karłowate dęby, konarami prawie dotykające ziemi. Między drzewami a bluszczem rozciągały się pajęczyny, zbierające pyłek, który świecił w słońcu na biało. Naszego bloku nie było widać z ulicy.\nWcześniej mieszkałyśmy w pobliskich miastach – Menlo Park, Los Altos, Portola Valley – ale to Palo Alto zaczęłyśmy nazywać domem.\nZiemia była tu czarna, mokra i wonna. Pod kamieniami odkrywałam czerwone żuczki, różowe i popielate robaki, cienkie wije i stalowoszare stonogi, które zwijały się w opancerzone kulki, kiedy je niepokoiłam. Powietrze pachniało eukaliptusem, nagrzaną słońcem ziemią, wilgocią, skoszoną trawą. Miasto przecinały tory kolejowe. W ich pobliżu mieści się Uniwersytet Stanforda, z trawiastym owalem kampusu i obramowaną złotem kaplicą na końcu wysadzanej palmami drogi.\nW dniu, w którym się wprowadziłyśmy, matka zaparkowała samochód i wniosłyśmy do środka nasze rzeczy: sprzęty kuchenne, futon, biurko, fotel bujany, lampy, książki.\n– To dlatego nomadom nie udaje się niczego zrobić – stwierdziła matka, dźwigając jeden z kartonów. Włosy miała potargane, a dłonie upstrzone białą farbą do gruntowania płótna. – Nie zatrzymują się w jednym miejscu na tyle długo, żeby zbudować coś trwałego.\nZ dużego pokoju przesuwne szklane drzwi prowadziły na mały taras. Dalej widać było skrawek suchego trawnika z ostami, karłowaty dąb i figowiec – oba drzewa wyglądały rachitycznie – oraz rząd bambusów. Matka stwierdziła, że trudno się ich pozbyć, kiedy się ukorzenią.\nGdy skończyłyśmy się rozpakowywać, wzięła się pod boki i razem zlustrowałyśmy pokój bacznym wzrokiem: z całym naszym dobytkiem nadal wydawał się pusty.\nNastępnego dnia matka zadzwoniła do mojego ojca do biura, żeby poprosić o pomoc.\n– Elaine weźmie furgonetkę i pojedziemy do domu twojego ojca po kanapę – oznajmiła matka kilka dni później. Ojciec mieszkał w Monte Sereno koło Saratogi, na przedmieściach, jakieś pół godziny drogi od nas. Nigdy nie byłam u niego w domu ani nie słyszałam o tym mieście – spotkałam się z nim tylko kilka razy.\nKiedy matka zadzwoniła do ojca, zaproponował, że odda nam niepotrzebną kanapę. Wiedziała jednak, że jeśli szybko jej nie odbierzemy, on wyrzuci mebel albo cofnie swoją ofertę. A kto wie, kiedy znów będziemy mieć dostęp do furgonetki Elaine?\nChodziłam do tej samej pierwszej klasy co bliźniaki Elaine, chłopiec i dziewczynka. Elaine była starsza od mojej matki, czarnowłosa, a luźne kosmyki jej falowanych włosów w pewnym oświetleniu tworzyły wokół jej głowy aureolę. Moja matka była młoda, wrażliwa i promiennie piękna, bez męża, domu i rodziny, podczas gdy to wszystko miała Elaine. Za to matka miała mnie, a ja – dwa zadania: po pierwsze, chronić ją, tak by ona mogła chronić mnie; a po drugie – ukształtować ją, zahartować i „oszlifować”, aby umiała poradzić sobie ze światem, tak jak się szlifuje powierzchnię papierem ściernym, żeby farba się trzymała.\n– W lewo czy w prawo? – pytała raz po raz Elaine. Śpieszyła się, musiała zdążyć na wizytę u lekarza. Matka była dyslektyczką, ale upierała się, że to nie dlatego nie korzysta z map. Miała mapy w głowie, twierdziła, potrafiła trafić wszędzie, gdzie już kiedyś była, nawet jeśli musiała parę razy skręcić, żeby zorientować się w otoczeniu. A jednak często się gubiłyśmy.\n– W lewo – powiedziała. – Nie, w prawo. Czekaj. A, dobrze, w lewo.\nElaine była trochę poirytowana, ale matka nie przeprosiła. Zachowywała się, jakby była równa osobom, które ją ratują.\nSłońce rysowało koronkowy wzór na moich nogach. Powietrze było wilgotne i gęste. Kręciło mnie w nosie od korzennego zapachu drzew laurowych i ziemi.\nWzgórza w miejscowościach wokół Palo Alto powstały w wyniku podziemnych przesunięć i wstrząsów, ocierania się płyt tektonicznych o siebie.\n– Musimy być blisko linii uskoku – stwierdziła matka. – Gdyby teraz było trzęsienie ziemi, wleciałybyśmy w sam środek rozpadliny.\nZnalazłyśmy właściwą drogę, a potem zadrzewiony podjazd z trawnikiem na końcu – kręgiem jasnozielonej trawy z cienkimi pędami, które wyglądały na miękkie w dotyku.\nDom był dwupiętrowy, z dwuspadowym dachem, pokrytym ciemnym gontem odcinającym się od białego tynku. W wysokich oknach załamywało się światło. Właśnie takie domy rysowałam na pustych kartkach.\nZadzwoniłyśmy do drzwi i czekałyśmy, ale nikt się nie zjawiał. Matka nacisnęła na klamkę.\n– Zamknięte na klucz – stwierdziła. – Cholera. Założę się, że nie przyjdzie.\nObeszła dom dookoła, sprawdziła okna i tylne drzwi.\n– Zamknięte! – wołała za każdym razem. Nie byłam przekonana, czy to rzeczywiście jego dom.\nMatka wróciła przed frontowe drzwi i spojrzała na przesuwne okna. Były za wysoko, żeby ich dosięgnąć.\n– Spróbuję tutaj – powiedziała.\nStanęła na głowicy zraszacza, potem na rynnie, złapała się krawędzi parapetu i przywarła do ściany. Znalazła nowe oparcie dla rąk i stóp, spojrzała do góry i podciągnęła się wyżej.\nPrzyglądałyśmy się temu z Elaine. Strasznie się bałam, że spadnie.\nOjciec miał podejść do drzwi i zaprosić nas do środka. Może pokazałby nam inne meble, których nie chciał, i powiedziałby, żebyśmy jeszcze kiedyś wpadły.\nTymczasem matka wchodziła do jego domu przez okno, jak złodziejka.\n– Chodźmy stąd! – zawołałam. – Chyba nie powinno nas tu być.\n– Mam nadzieję, że nie ma alarmu – odparła.\nWdrapała się na parapet. Wstrzymałam oddech, czekając na wycie syreny, ale wokół cały czas panowała cisza. Otworzyła zasuwkę, skrzydło okna z szurgotem podjechało do góry, a matka zniknęła w jego czeluści, noga za nogą, by po kilku sekundach pojawić się w blasku słońca w drzwiach frontowych.\n– Jesteśmy w środku! – oznajmiła.\nZajrzałam przez próg: światło odbijające się od drewnianych podłóg, wysokie sufity. Chłodna, pusta przestrzeń. Tego dnia – i później – ojciec kojarzył mi się z kręgami odbitego światła padającego z dużych okien, cieniem w głębi pokoi, stęchłym, słodkim zapachem pleśni i kadzidła.\nMatka i Elaine podniosły kanapę, wymanewrowały tak, żeby wynieść ją z pokoju i znieść po schodach.\n– Nie waży dużo – powiedziała matka.\nPoprosiła, żebym się odsunęła. Gruby stelaż z rafii był obity lnianą tkaniną o luźnym splocie. Do tego kremowe poduszki w czerwone, pomarańczowe i niebieskie kwiaty. Później przez wiele lat skubałam krawędzie ich płatków, usiłując wbić paznokcie pod ich namalowane koniuszki.\nElaine i matka poruszały się szybko, z powagą, trochę tak, jakby się gniewały. Matce wypadł z kucyka kosmyk włosów. Kiedy wepchnęły kanapę na tył furgonetki, wróciły do środka i wyniosły jeszcze fotel oraz puf do kompletu.\n– Dobra, jedziemy – zarządziła matka.\nZ tyłu nie było już miejsca, więc usiadłam z przodu, u niej na kolanach.\nMatka i Elaine były w szampańskim humorze. Zdobyły meble, a Elaine nie spóźni się do lekarza. To stąd mój wcześniejszy niepokój i czujność: czekałam na ten moment, chciałam zobaczyć moją matkę radosną i zadowoloną.\nElaine skręciła z podjazdu na dwupasmową szosę. Chwilę później minęły nas dwa radiowozy, jadące w przeciwnym kierunku.\n– Może jadą po nas! – odezwała się Elaine.\n– Mogli nas aresztować! – odparła matka, wybuchając śmiechem.\nNie rozumiałam, skąd u niej ten zaczepny ton. Przecież gdybyśmy trafiły do więzienia, toby nas rozdzielono. O ile mi było wiadomo, nie trzymano dzieci i dorosłych w tych samych celach.\nNastępnego dnia zatelefonował ojciec.\n– Hej, to wy się włamałyście i zabrałyście kanapę? – zapytał.\nŚmiał się. Oznajmił, że miał zainstalowany cichy alarm, który zadzwonił na lokalnym komisariacie, i do jego domu wysłano cztery radiowozy. Dotarły na miejsce zaraz po naszym odjeździe.\n– Tak, to my – odparła matka z nutką przekory w głosie.\nPrzez całe lata prześladowała mnie myśl o cichym alarmie i o tym, jak blisko byłyśmy niebezpieczeństwa, w ogóle o tym nie wiedząc.\nMoi rodzice poznali się w liceum Homestead w Cupertino w Kalifornii wiosną 1972 roku, kiedy on był w czwartej klasie, a ona w trzeciej.\nW środy przez cały wieczór matka z grupą przyjaciół kręciła film animowany na szkolnym dziedzińcu. Któregoś wieczoru mój ojciec podszedł do niej, kiedy stała w świetle reflektorów i czekała, żeby przesunąć postacie z plasteliny, i wręczył jej stronę z przepisanym przez siebie na maszynie tekstem piosenki Boba Dylana Sad-Eyed Lady of the Lowlands.\n– Oddaj mi, jak skończysz – powiedział.\nPrzychodził w każdą środę i trzymał świece, żeby mogła w ich świetle rysować między ujęciami.\nTego lata zamieszkali razem w domku na końcu Stevens Canyon Road. Ojciec zarabiał na czynsz, sprzedając tak zwane blue boxy, urządzenia, które robił razem ze swoim przyjacielem Wozem. Woz był inżynierem, kilka lat starszym od ojca, ciemnowłosym, nieśmiałym i pełnym pasji. Poznali się w klubie techników, zaprzyjaźnili, zaczęli współpracować, a później założyli razem Apple. Blue boxy emitowały sygnały umożliwiające darmowe rozmowy telefoniczne – nielegalnie. Woz z ojcem znaleźli w bibliotece książkę firmy telekomunikacyjnej, która wyjaśniała działanie tego systemu i podawała dokładną serię tych sygnałów. Trzeba było przytrzymać blue box przy słuchawce, a firma telekomunikacyjna łączyła dzwoniącego z dowolnym wybranym numerem na świecie. Sąsiedzi przy Stevens Canyon Road mieli agresywne kozy i kiedy rodzice przyjeżdżali do domu samochodem, ojciec odwracał uwagę kóz, a matka pędziła do drzwi, albo on obiegał auto i wynosił ją z niego na rękach.\nRodzice matki byli już wtedy rozwiedzeni, a ona tułała się między ich domami. Jej matka cierpiała na chorobę umysłową i stawała się coraz bardziej okrutna, a ojciec często wyjeżdżał służbowo. Nie pochwalał tego, że córka zamieszkała z chłopakiem, ale nie próbował ich powstrzymać. Ojciec mojego ojca, Paul, był ich planem oburzony, ale matka Clara potraktowała ich życzliwie i jako jedyna z rodziców przyszła któregoś wieczoru na kolację. Przygotowali dla niej zupę Campbella z puszki, spaghetti i sałatkę.\nJesienią ojciec wyjechał na studia do Reed College w Oregonie, ale po mniej więcej sześciu miesiącach przerwał naukę. Rodzice się rozstali. Matka twierdziła, że wcześniej nie rozmawiali tak naprawdę o tych sprawach, o swoim związku ani o zerwaniu, a ona zaczęła spotykać się z kimś innym. Wspominała też, że kiedy ojciec zrozumiał, że go rzuciła, był tak zdenerwowany, że ledwie mógł chodzić i tylko snuł się przygarbiony.\nZaskoczyło mnie, że to ona z nim zerwała, i zastanawiałam się, czy to rozstanie nie spowodowało, że mścił się na niej po moim urodzeniu. Kiedy rzucił studia, błąkał się bez celu, twierdziła matka, i tęsknił za nią, nawet kiedy była przy nim.\nOboje pojechali do Indii, ale oddzielnie. On podróżował przez pół roku, a ona przez rok, już po jego powrocie. Powiedział mi później, że wybrał się tam specjalnie po to, by poznać guru Neema Karoli Babę, ale kiedy przyjechał, guru właśnie zmarł. Pozwolono mojemu ojcu zostać przez kilka dni w aśramie, w której mieszkał guru. Dali mu biały pokój, pusty, jeśli nie liczyć posłania na podłodze i książki pod tytułem Autobiography of a Yogi (Autobiografia jogina).\nDwa lata później, kiedy firma Apple, którą ojciec założył z Wozem, dopiero ruszała, moi rodzice znów byli parą i mieszkali w ciemnobrązowym domu w stylu ranczerskim w Cupertino, razem z Danielem, chłopakiem, który, tak jak oni, też pracował w Apple. Matka zajmowała się działem pakowania. Postanowiła jednak odłożyć pieniądze, żeby opuścić przedmieścia i mojego ojca, który wiecznie miał humory, i zatrudnić się w restauracji ze zdrową żywnością Good Earth w Palo Alto, na rogu University Avenue i Emerson Street. Miała założoną spiralę, która jej jednak wypadła (oczywiście się nie zorientowała), co się zdarza w rzadkich przypadkach niedługo po założeniu wkładki, i matka odkryła, że jest w ciąży.\nNastępnego dnia oznajmiła to mojemu ojcu. Stali na środku pokoju koło kuchni, w którym nie było żadnych mebli, tylko dywan. Kiedy mu powiedziała, był wściekły, zacisnął szczęki, a potem wybiegł z domu, trzaskając frontowymi drzwiami. Wsiadł do samochodu i odjechał. Uznała, że musiał porozumieć się z adwokatem, który zakazał mu z nią rozmawiać, bo nie odezwał się już do niej ani słowem.\nRzuciła pracę w dziale pakowania w Apple, zbyt skrępowana, żeby zostać w jego firmie, będąc z nim w niechcianej ciąży. Pomieszkiwała u różnych znajomych. Poszła na zasiłek – nie miała samochodu ani żadnych dochodów. Myślała o aborcji, ale odwiódł ją od tego powtarzający się sen o lampie lutowniczej między jej nogami. Rozważała adopcję, ale jedyną pracowniczkę ośrodka planowania rodziny, której ufała i czuła, że na jej pomoc może liczyć, przeniesiono do innego okręgu. Żeby zarobić, sprzątała domy, i przez jakiś czas mieszkała w przyczepie. Cztery razy podczas ciąży pojechała na warsztaty medytacyjne, częściowo dlatego, że było tam w bród jedzenia. Ojciec dalej mieszkał w Cupertino, aż kupił dom w Monte Sereno, ten, z którego później wyniosłyśmy kanapę.\nWiosną 1978 roku, kiedy moi rodzice mieli po dwadzieścia trzy lata, matka urodziła mnie na farmie ich znajomego Roberta w Oregonie, z pomocą dwóch położnych. Cały poród trwał zaledwie trzy godziny. Robert robił zdjęcia. Ojciec przyjechał kilka dni później. „To nie moje dziecko” – powtarzał każdemu na farmie, ale i tak przyleciał, żeby mnie zobaczyć. Miałam czarne włosy i duży nos, więc Robert odparł: „A jest do ciebie podobna”.\nRodzice zabrali mnie na pole, położyli na kocu i przerzucali strony książki z imionami dla dzieci. Ojciec chciał nazwać mnie Claire. Przymierzali się do różnych imion, ale nie mogli dojść do porozumienia. Nie chcieli niczego naśladowczego, krótszej wersji dłuższego imienia.\n– A może Lisa? – zapytała w końcu matka.\n– Tak. Właśnie tak – odparł radośnie.\nNastępnego dnia wyjechał.\n– Czy Lisa to nie jest zdrobnienie od Elizabeth? – spytałam matkę.\n– Nie. Sprawdziliśmy. To oddzielne imię.\n– A dlaczego pozwoliłaś mu uczestniczyć w wybieraniu imienia dla mnie, skoro udawał, że nie jest moim ojcem?\n– Bo był twoim ojcem.\nW akcie urodzenia matka podała nazwiska ich obojga, ale ja dostałam tylko jej: Brennan. Na okalających dokument marginesach narysowała gwiazdki, same kontury, z pustym środkiem.\nKilka tygodni później zamieszkałyśmy ze starszą siostrą matki, Kathy, w miasteczku Idyllwild w południowej Kalifornii. Matka wciąż była na zasiłku. Ojciec nas nie odwiedzał ani nie płacił alimentów. Po pięciu miesiącach wyjechałyśmy, rozpoczynając nasz ciąg przeprowadzek.\nKiedy matka była w ciąży, ojciec zaczął prace nad komputerem, który później nazwał Lisa. Był to prekursor Macintosha, pierwszy komputer przeznaczony na rynek masowy, z zewnętrzną myszką – dużą jak spory kawał sera – i dołączonym oprogramowaniem na dyskietkach opisanych „LisaCalc” i „LisaWrite”. Okazał się jednak komercyjną porażką, był za drogi. Ojciec najpierw pracował w zespole, który tworzył Lisę, ale potem przeszedł do konkurencyjnego zespołu Maca. Produkcję komputerów Lisa wstrzymano, a trzy tysiące niesprzedanych urządzeń trafiło później na wysypisko w Logan w Utah.\nPrzez pierwsze dwa lata mojego życia matka dorabiała do zasiłków, pracując jako sprzątaczka i kelnerka. Ojciec nam nie pomagał. Mój dziadek – ojciec matki – i jej siostry dorzucali się, kiedy mogli, ale nie były to duże sumy. Matka znalazła dla mnie opiekę w przykościelnym żłobku prowadzonym przez żonę pastora. Przez kilka miesięcy mieszkałyśmy w pokoju, o którym matka dowiedziała się z tablicy ogłoszeń dla kobiet w ciąży rozważających adopcję.\n– Płakałaś, a ja płakałam z tobą. Byłam taka młoda, nie wiedziałam, co robić, i twój smutek sprawiał, że ja też robiłam się smutna – mówiła matka o tamtych latach.\nWydawało mi się, że to niedobrze. Zbyt silne połączenie, stapianie się w jedno. Mimo wszystko jednak jakoś mnie to ukształtowało – czasami wczuwałam się w innych tak mocno, jakby byli mną. Przez nieobecność ojca wybory matki sprawiały wrażenie bardziej dramatycznych, jakby dokonywała ich, stojąc na tle czarnej kotary.\nObwiniałam ją później o to, że mam trudności z zasypianiem w pomieszczeniu, w którym słychać jakiekolwiek odgłosy.\n– Powinnaś była dopilnować, żebym spała też w głośnych miejscach – powiedziałam.\n– Ale nikogo innego z nami nie było – odparła. – Co miałam robić, walić w garnki i patelnie?\nKiedy skończyłam rok, dostała pracę kelnerki w Varsity Theatre, restauracji w Palo Alto połączonej z artystycznym kinem. Znalazła w pobliżu dobry, niedrogi żłobek w Downtown Children’s Center.\nW 1980 roku, kiedy miałam dwa lata, prokurator okręgowy San Mateo w Kalifornii pozwał mojego ojca o alimenty, a także o zwrot kosztów zasiłków wypłaconych dotąd ze stanowej kasy. Sprawę wniósł stan Kalifornia w imieniu mojej matki. W odpowiedzi ojciec wyparł się mnie, zeznając pod przysięgą, że jest bezpłodny i twierdząc, że jestem dzieckiem innego mężczyzny, którego nazwisko podał. Na wniosek sądu zbadano dokumentację medyczną i stomatologiczną tego człowieka, a kiedy okazała się niezgodna z moją, prawnicy ojca stwierdzili, że „między sierpniem 1977 roku a początkiem stycznia 1978 roku powódka odbywała stosunki seksualne z pewną osobą lub osobami, których nazwisk pozwany nie zna, ale powódka dobrze wie, o kogo chodzi”.\nKazano mi zrobić badanie DNA. Te testy były nowością, przeprowadzano je wtedy na próbkach krwi, a nie na wymazie z jamy ustnej. Matka wspominała, że pielęgniarka nie mogła znaleźć żyły i kłuła mnie igłą w przedramię, a ja wyłam. Ojciec też tam był, bo sąd kazał nam wszystkim stawić się w szpitalu o tej samej godzinie. W poczekalni matka i ojciec zachowywali się wobec siebie uprzejmie. Przyszły wyniki badania: prawdopodobieństwo, że jesteśmy spokrewnieni, wynosiło 94,4 procent – była to najwyższa wartość, jaką dawało się zmierzyć dostępnymi wtedy instrumentami. Sąd nakazał ojcu pokryć koszty zasiłków w wysokości około 6000 dolarów i płacić alimenty w kwocie 385 dolarów miesięcznie, którą on podniósł do 500 dolarów, a także ubezpieczenie medyczne do czasu, aż skończę osiemnaście lat.\nJest to sprawa numer 239 948 z powództwa okręgu San Mateo przeciwko pozwanemu w osobie mojego ojca, zarchiwizowana na mikrofiszach w sądzie okręgowym. Ojciec podpisał się na dokumentach małymi literami, mniej wyćwiczoną wersją autografu, którego będzie używał później. Podpis mojej matki jest ściśnięty i rozchwiany. Złożyła go dwa razy: na linii i pod spodem. Początek trzeciego podpisu skreśliła – gdyby go dokończyła, unosiłby się nad tamtymi dwoma.\nSprawa została sfinalizowana 8 grudnia 1980 roku. Adwokaci ojca naciskali, żeby ją zamknąć, a matka nie rozumiała, dlaczego tak nagle chcą skończyć proces, który ciągnął się miesiącami. Cztery dni później Apple weszło na giełdę i majątek mojego ojca zyskał wartość dwustu milionów dolarów.\nWcześniej jednak, tuż po zamknięciu sprawy w sądzie, ojciec przyjechał odwiedzić mnie u nas w domu przy Oak Grove Avenue w Menlo Park, gdzie wynajmowałyśmy kawalerkę. Nie pamiętam tej wizyty, ale widziałam go wtedy po raz pierwszy od czasu, kiedy byłam noworodkiem w Oregonie.\n– Wiesz, kim jestem? – zapytał. Odgarnął włosy wpadające mu do oczu.\nMiałam dwa i pół roku. Nie wiedziałam.\n– Jestem twoim ojcem. – („Zupełnie jakby był Darthem Vaderem”, skomentowała później matka, kiedy mi to opowiadała). – Jestem jednym z najważniejszych ludzi, których będziesz znać w życiu.\nNa naszej ulicy nasiona drzew pieprzowych w różowych osłonkach zwieszały się z gałęzi na tyle nisko, że mogłam ich dotknąć, i pękały z cichym trzaskiem, kiedy rozcierałam je w palcach. Liście, o kształcie podobnym do rybiego szkieletu, kołysały się w podmuchach bryzy. Krzyki gołębiaków przypominały dźwięki rozstrojonego oboju. Chodnik wokół niektórych pni wybrzuszał się i pękał. „To przez korzenie drzew – powiedziała matka. – Są na tyle silne, że wypychają cement”.\nStałam z matką pod prysznicem, po ścianie ściekały kropelki wody. Były jak zwierzątka: drgały i poruszały się po krętych ścieżkach, to wolniej, to szybciej, zostawiając za sobą ślad. Kabina prysznicowa była ciemna, z kafelkami i zasłonką. Kiedy matka odkręcała gorącą wodę, krzyczałyśmy: „Otwarte pory!”, a kiedy leciała zimna, wrzeszczałyśmy: „Zamknięte pory!”. Tłumaczyła mi, że pory to otworki w skórze, które się otwierają pod wpływem ciepła i zamykają, gdy jest zimno.\nObejmowała mnie pod prysznicem, a ja wtulałam się w nią i nie byłam pewna, gdzie kończy się ona, a zaczynam ja.\nChciała być dobrą matką i jednocześnie odnoszącą sukcesy artystką. Przy każdej przeprowadzce targała ze sobą dwa duże albumy: z fotografiami z mojego porodu i ze swoimi pracami, który nazywała swoim portfolio. Ten pierwszy wolałabym, żeby wyrzuciła, bo zdjęcia pokazywały nagość, a o ten drugi się martwiłam, że może go zgubić.\nKup i pobierz za 39,90 zł 32,72 zł ($ 10,76 $ 8,82)


przez sorensen 12 lis 2011, 22:22\nprzez Laima 13 lis 2011, 00:30\nprzez JOSE 2 13 lis 2011, 00:40\nprzez Noopii 13 lis 2011, 08:55\nprzez sorensen 13 lis 2011, 09:41\nNoopii napisał(a): sorensen,są ludzie ktorzy mają osobowość depresyjną...\nprzez Sabaidee 13 lis 2011, 09:50\nprzez sorensen 13 lis 2011, 09:54\nSabaidee napisał(a): sorensen, nie ma wiecznej depresji. Jeśli stan, który opisujesz trwa kilka lat to wygląda mi to ewidentnie na dystymię. Jakie leki przyjmujesz?\nprzez Sabaidee 13 lis 2011, 10:03\nprzez sorensen 13 lis 2011, 10:09\nSabaidee napisał(a): sorensen, i to by właśnie potwierdzało dystymię. Zwykle dystymicy stan obniżonego nastroju traktują jako stan zupełnie naturalny - "taki już jestem". Ja walczę z dystymią od wielu lat. Bardzo pomógł mi citabax 20 mg. Wpadam w jakieś dołki, ale nie są one głębokie i dość łatwo jest mi się z nich wygrzebać. Chodzisz na terapię, więc ktoś Cię wcześniej diagnozował. Może problem tkwi właśnie w niewłaściwej diagnozie.\nprzez Noopii 13 lis 2011, 11:17\nprzez Sabaidee 13 lis 2011, 11:25\nprzez Noopii 13 lis 2011, 11:34\nprzez carlosbueno 14 lis 2011, 20:47\nprzez sorensen 17 lis 2011, 21:45\ncarlosbueno napisał(a): ja mam lekką depresje, dystymię całe życie. Zawsze, od wczesnego dzieciństwa byłem pesymistycznie nastawiony do wszystkiego, miałem i mam b. niska samoocenę i trudno mi się do czegokolwiek zmobilizować. Leki nie bardzo mi na to pomagają, też się zastanawiam czy ja po prostu już taki jestem i nie da się tego zmienić skoro ja zawsze taki byłem.


Boks: w niedzielę w Jastrzębiu zakończyły się mistrzostwa Polski Sport\nMichał Zichlarz 14.09.2003 00:00\nTrójka bokserów ze Śląska: Robert Gortat po raz piąty, a Wojciech Ziora i Andrzej Liczik po raz pierwszy została mistrzami Polski. Turniej w Jastrzębiu nie stał jednak na najwyższym poziomie\nTrwające od czwartku zawody potwierdziły regres w tej dyscyplinie. Pojedynki nie stały na najwyższym poziomie, na trybunach nie było zbyt wielu kibiców. Nawet wczorajsze finałowe walki nie zdołały wypełnić jastrzębskiej hali. Z niezłej strony pokazali się bokserzy z naszego regionu. Zdobyli wprawdzie znacznie mniej medali niż przed rokiem, ale trzeba pamiętać, że z tegorocznych rozgrywek ligowych z powodu trudnej sytuacji finansowej wycofały się ekipy Imeksu Jastrzębie i Kleofasa Katowice.\nPięściarze ze Śląska dominowali w lżejszych kategoriach. Już w pierwszej finałowej walce złoty medal zdobył Wojciech Ziora. 27-letni bokser Walki Zabrze pokonał 18-letniego Łukasza Maszczyka, wychowanka naszego jedynego amatorskiego mistrza świata Henryka Średnickiego. - To największy sukces w mojej karierze, ale o wygraną nie było łatwo, bo Łukasz to utalentowany i ambitny chłopak - mówił po walce Ziora. Bardzo szczęśliwy był klubowy trener pięściarza z Zabrza Krzysztof Tabak. - Przyjechaliśmy do Jastrzębia w czwórkę, a wyjeżdżamy z dwoma medalami, w tym jednym złotym. Co ma powiedzieć taki Gwarek Łęczna? W półfinałach mieli pięciu zawodników, a w finale nikogo - podkreślał trener Walki.\nW kolejnej wadze doszło do bardzo ciekawie zapowiadającego się pojedynku Rafała Kaczora z Andrzejem Rżanym. Obaj zawodnicy nie przepadają za sobą. Widać to było również na ringu. Przez cztery rundy trwała zażarta walka z dużą wymianą ciosów. W czwartym starciu do energicznych ataków ruszył Kaczor. Wydawało się, że ruchliwy pięściarz Victorii Jaworzno może poważnie zagrozić Rżanemu, walczącemu w Jastrzębiu o swój dziesiąty tytuł mistrza Polski. Sędziowie zdecydowali jednak inaczej i wypunktowali wysoką wygraną boksera Gwardii Wrocław. - Walka była wyrównana. Może przegrałem, ale na pewno nie tak wysoko. Sędziowie się wygłupili. Andrzej cały czas trzymał. To było chyba widać. Po trzech rundach wiedziałem, że przegrywam siedmioma punktami. Musiałem więc ruszyć do przodu - komentował po walce Kaczor.\n- To była jedna z łatwiejszych finałowych walk z tych dziesięciu, które stoczyłem. Rafał Kaczor i jego ojciec szkalują mnie w gazetach. Ja przyjmuję to spokojnie. Chcę jeszcze poboksować dwa lata i pobić rekord Zbigniewa Pietrzykowskiego, który mistrzem Polski był jedenastokrotnie - odpowiadał Rżany, uznany za najlepszego pięściarza mistrzostw.\nKolejne walki nie wzbudzały już takich emocji. W wadze 54 kg triumfował murowany kandydat do złota Liczik. Dla Ukraińca z polskim obywatelstwem było to pierwsze mistrzostwo Polski. - W mistrzostwach Ukrainy wywalczyłem dwa razy srebro i trzy razy brąz. Złota nigdy nie było - mówił zadowolony pięściarz Victorii. Swój czwarty tytuł zdobył Krzysztof Szot, jeszcze do niedawna zawodnik Imeksu, teraz walczący w barwach PKB Poznań.\nPotem z ringu wiało nudą. Kilkuset kibiców zdołał natomiast rozbawić Wojciech Rupiński. Sędzia z Gdańska charakterystycznym sposobem poruszania się po ringu i głośnymi komendami: "stop" oraz "boks" co chwilę wywoływał aplauz widowni.\nFanów na dobre rozgrzały dopiero dwie ostatnie walki w najcięższych wagach. Szczególnie pojedynek Roberta Gortata z Markiem Tomalą mógł się podobać. Było w nim sporo emocji i mocnych ciosów. W drugiej rundzie po jednym z uderzeń Gortata zawodnik AKS Strzegom był nawet liczony. Od drugiego starcia Tomala walczył zresztą z rozbitym nosem. - Ta walka to była ozdoba mistrzostw. Nie było mi łatwo, bo rywal miał wagę 91 kg, a ja tylko 82. Wcale nie dlatego walczyłem w ciężkiej, żeby uniknąć spotkania z Aleksym Kuziemskim. Zrobiłem to dlatego, żeby przejść do historii. Dzięki wygranej mam na swoim koncie złote medale mistrzostw Polski z lekkośredniej, półciężkiej i teraz z ciężkiej - podkreślał Gortat. W najcięższej walce turnieju niespodziankę sprawił Mariusz Wach. Pięściarz Gwardii Warszawa i podopieczny byłego wicemistrza świata Pawła Skrzecza w ładnym stylu pokonał faworyzowanego Grzegorza Kiełsę.\nWaga 48 kg: Wojciech Ziora (Walka Zabrze) - Łukasz Maszczyk (Gwardia Warszawa) 12:10; 51 kg: Andrzej Rżany (Gwardia Wrocław) - Rafał Kaczor (Victoria Jaworzno) 30:15; 54 kg: Andrzej Liczik - Zbigniew Kołacz (obaj Victoria Jaworzno) 18:6; 57 kg: Krzysztof Szot - Damian Ławniczak (obaj PKB Poznań) 15:7; 60 kg: Mariusz Koperski (PKB) - Marcin Łęgowski (Hetman Białystok) 11:4; 64 kg: Artur Bojanowski (Wda Świecie) - Krzysztof Chudecki (PKB) 15:9; 69 kg: Mirosław Nowosada (Hetman) - Piotr Olejniczak (PKB) 21:8; 75 kg: Piotr Wilczewski (Hetman) - Artur Zwarycz (Gwardia Wrocław) 13:5; 81 kg: Aleksy Kuziemski - Krzysztof Zimnoch (obaj Hetman) 19:6; 91 kg: Robert Gortat (Energetyk Jaworzno) - Marek Tomala (AKS Strzegom) 17:15; + 91 kg: Mariusz Wach (Gwardia Warszawa) - Grzegorz Kiełsa (Hetman) 22:8.\ntrzykrotny medalista olimpijski, jedenastokrotny mistrz Polski\nNajładniejszą walką finałów był pojedynek Gortata z Tomalą. Trudno jednak wskazać wybijające się osobowości tych mistrzostw. Brakuje bokserów, którzy prezentują jakiś styl walki.\nsrebrny medalista olimpijski z 1980 r.\nPrzy tym całym zamieszaniu przed mistrzostwami miałem obawy, ale okazało się, że turniej został świetnie zorganizowany. Na pewno raził brak kibiców w hali. Naszej dyscyplinie potrzebny jest sukces, najlepiej olimpijski medal. Inaczej nie będzie dobrze.\nmedali zdobyli bokserzy ze Śląska w indywidualnych mistrzostwach Polski w Jastrzębiu (w tym trzy złote), a\nna ubiegłorocznych MP w Białymstoku (również trzy złote)


SŁONECZNA CHATKA proponuje…piątek, 26.06.2020 | Przedszkole Miejskie nr 2 w Lublińcu\nSŁONECZNA CHATKA proponuje…piątek, 26.06.2020\nWakacje to zazwyczaj dla nas wszystkich czas odpoczynku, wyjazdów, wzmożonej aktywności fizycznej i zabawy na świeżym powietrzu. Abyśmy przez cały rok z uśmiechem na twarzy wspominali ten czas musimy w szczególności zadbać o swoje bezpieczeństwo. Zapraszamy dzisiaj do poznania podstawowych zasad jak bezpiecznie zachowywać się podczas wakacji w górach.\nopracowanie: Anna Świder\nNa początku zapraszam Was do wesołej zabawy z tańcem zygzakiem.\nPrzed górską wyprawą zachęcam do obejrzenia bajki edukacyjnej pt. „Bezpieczeństwo w górach” z której dowiecie się jak bezpiecznie spędzić wakacje w górach, co zabrać ze sobą na wyprawę w góry, jak na taką wyprawę należy się odpowiednio ubrać oraz co najważniejsze jakie są numery alarmowe gdy jesteśmy wysoko w górach.\nPIOSENKA - GOPR NA RATUNEK\nWysłuchajcie piosenki z której dowiecie się kto pomaga turystom w górach gdy są w niebezpieczeństwie.\nKOLOROWANKA – NA GÓRSKIM SZLAKU Z MAPĄ\nCO ZABRAC NA GÓRSKA WYCIECZKE\nBEZPIECZNE WAKACJE W GORACH\nTEST – BEZPIECZEŃSTWO NA SZLAKU\nNa koniec poproście rodziców o pomoc w przeczytaniu pytań testu i postarajcie się udzielić prawidłowych odpowiedzi a dowiecie się czy jesteście dobrym kandydatem na górskiego włóczykija.\nTEST – BEZPIECZENSTWO NA SZLAKU\nNieprawdopodobna skala ataku wirusa i pandemia, którą wywołał zmienił każdy fragment naszego życia.\nEdukacja to jeden z tych obszarów, gdzie nauka stała się nie tylko sprawą dzieci i nauczycieli, ale w dużej mierze Rodziców. Wkroczyła do domów rodzinnych i zmieniła swój charakter całkowicie.\nDlatego dziękuję Wam za wspólne chwile i aktywny udział w zajęciach. Ten trudny dla Wszystkich czas udowodnił, że zawsze można liczyć na wsparcie rodziców – Wasze zaangażowanie i entuzjazm z pewnością pobudzi w dzieciach chęci do dalszego działania, a to one odniosą najwięcej korzyści dzięki wspólnie podjętym działaniom. Ciągłość terapii zwiększa jej efektywność i stanowi podstawowy warunek osiągania pozytywnych rezultatów w procesie terapeutyczno – wychowawczym.\nDziś już ostatni raz przed wakacjami spotykamy się na naszych zajęciach. Zapewne wielu z Was będzie przeżywać miłe, wspaniałe chwile czy odbywać niezapomniane podróże.\nZobaczcie proszę bajkę, spróbujcie rodzinnie zaplanować Wasze wakacje:\nPamiętajcie jednak, aby wakacje były czasem radosnym, muszą być bezpieczne – bo tylko wtedy będą UDANE!\nPosłuchajcie proszę ZoZi:\nDrogie dzieci, zapewne każde z Was uwielbia pizzę. Ale czy wiecie, jak się ją przygotowuje? Zaśpiewajcie piosenkę, a poznacie przepis 🙂\nZapraszam Was teraz do pizzerii Caitie! Jej pierwszy klient właśnie zamówił pizzę ze wszystkimi dodatkami. Jakimi? Posłuchaj i powtórz.\nJeśli macie ochotę pobawić się sami w pizzerię, poproście rodziców o wydrukowanie planszy.\nPowered by WordPress | | Thanks to free magazine, wp portfolio themes and Fitness Free WordPress Themes


Celozja. Jesienne kwiaty na balkon | Dom.pl\nStart Ogród Celozja. Jesienne kwiaty na balkon\nJeżeli chcemy, by nasz balkon mienił się feerią barw również jesienią, postawmy na kwiaty balkonowe kwitnące właśnie w tym okresie. Ostatnio pisaliśmy o kolorowym wrzosowisku na balkonie, dziś przedstawiamy celozje – piękne rośliny balkonowe, które umilą nam wrześniową i październikową pluchę.\nCelozja jest rośliną kwitnącą – w zależności od odmiany – od czerwca do pierwszych przymrozków.\nCelozja to roślina jednoroczna, kwitnąca jesienią. Należy do rodziny roślin szarłatowatych, które występują ciepłych rejonach Azji, Afryki i Ameryki, ale przy odpowiedniej pielęgnacji i zapewnieniu właściwego stanowiska, może być uprawiana również w naszej strefie klimatycznej.\nCelozja jest bardzo dekoracyjna, gdyż jej kwiaty skupione są w postaci kłosów i nie tracą koloru nawet po zasuszeniu (może więc śmiało być stosowana w suchych bukietach). Roślina ta ma wiele odmian, w Polsce najczęściej uprawiana jest celozja pierzasta, srebrzysta lub kłosowa, o kwiatach w kolorze czerwonym, żółtym, białym lub różowo-fioletowym.\nCelozję wysiewa się wczesną wiosną. W czerwcu sadzonki należy przenieść w docelowe miejsce.\nCelozja w doniczce – uprawa\nCelozja może być uprawiana w doniczkach ustawionych na słonecznych lub lekko zacienionych balkonach. Miejsce powinno być osłonięte od wiatru i przeciągów.\nPodłoże w doniczce powinno być żyzne, lekkie i przepuszczalne. Na dnie doniczki warto zastosować drenaż, gdyż celozja nie lubi stojącej wody. Jest wręcz odporna na suszę, jednak, by zapewnić jej odpowiednie warunki, należy regularnie ją podlewać, by podłoże było lekko wilgotne.\nW okresie kwitnienia celozja powinna być nawożona raz w tygodniu płynnymi nawozami.\nCelozję śmiało uprawiać można również w ogrodzie, tworząc kolorowe rabaty.


Noclegi, Turystyka i Podróże - Katalog Stron - profesjonalny spis stron\nNasza baza noclegowa to najlepsze miejsce jeżeli szukasz agroturystyka, motele, campingi, wolne pokoje czy tanie zakwaterowanie. Tysiące tanich ofert noclegowych czekają na Ciebie. Dyskutuj na naszym forum turystyczny, kup tanie bilety lotnicze czy ubezpieczanie podróżne. Rozkłady autokarów czy noclegi na mazurach.\nTytuł: Noclegi, Turystyka i Podróże\nSłowa kluczowe: turystyka, portal turystyczny, apartamenty, nocleg, hotele, noclek, zakwaterowanie, Noclegi, kwatery prywatne, wolne pokoje\nPoszukujesz miejsca wypoczynku z najbliższymi? Planujesz urlop ze znajomymi? Jeśli tak to wykorzystaj sposobności, jaką przynoszą oferują tanie noclegi Stronie Śląskie. W tych i innych okolicach można odpocząć i zregenerować siły....\nSzybkie zwiedzanie Berlina w 2 dni »\nPrzewodnik po Berlinie BerlinTravel to strona turystyczna dla osób chcących zwiedzić sporo atrakcji i zabytków Berlina w 48 godzin takich jak znana w całej Europie Wyspa Muzeów czy Brama Brandenburska. Jak to zrealizować w tak kró...


Proste ciasteczka owsiano-czekoladowe bez pieczenia – SłodkaPlaneta.pl\nProste ciasteczka owsiano-czekoladowe bez pieczenia\nCzas przygotowania15 minutCzas gotowania35 minutCałkowity czas50 minut\nPyszne, bardzo proste do przygotowania i tanie. Do tego, żeby je przygotować, nie trzeba używać używania jakichkolwiek urządzeń, co czyni je perfekcyjnym deserem na lato! Smak ciasteczek często przypomina dorosłym dzieciństwo, kiedy w polskich domach królowały proste i błyskawiczne przekąski. Za ten deser pokochają Cię dzieci i na pewno będą prosić o więcej! Dowiedz się, jak przygotować proste ciasteczka owsiano-czekoladowe bez pieczenia!\nTo prawdopodobnie najprostszy i najlepszy sposób na ciasteczka na całym świecie. Banalny przepis dla początkujących, choć chętnie wracają do niego także zaawansowani cukiernicy. Nie znajdziesz tu nic trudnego. Wystarczy wymieszać płatki owsiane z czekoladą i voila! Pyszne ciastka gotowe. Te proste ciasteczka przygotuje każdy. Nie wymagają pieczenia ani stosowania żadnych sprzętów elektrycznych – wystarczy łyżka i miska. A do tego smakują wprost wybornie. Tak jak szybko się je przygotowuje, tak szybko znikają. Sprawdź!\nSkładniki na proste ciasteczka owsiano-czekoladowe\nPrzed przystąpieniem do robienia ciasteczek przygotuj płaską formę i wyłóż ją papierem do pieczenia. Wyciągnij wszystkie produkty, załóż fartuch i umyj ręce. Gotowe? To zaczynaj!\n½ szklanki cukru trzcinowego,\n1,5 szklanki płatków owsianych górskich lub błyskawicznych,\n3 łyżki pokrojonych ulubionych bakalii,\n90 g miękkiego masła 82%.\nJak przygotować ciastka bez pieczenia?\nWeź średni rondel, wlej do niego mleko, wsyp cukier, przesiej kakao i podgrzej. Cały czas mieszaj, aby nie dopuścić do przypalenia się zawartości oraz po to, żeby cały cukier się rozpuścił.\nGdy tak się stanie, zdejmij rondel z ognia i dodaj masło, połowę bakalii oraz płatki. Jeśli wybrałeś płatki górskie to przed użyciem warto je delikatnie zblendować, aby kawałki nie były zbyt duże.\nDokładnie wymieszaj zawartość rondla aż uzyskasz gładką, jednolitą masę.\nDrugi etap – przygotowanie ciasteczek owsiano-czekoladowych bez pieczenia\nCiastka nie wymagają pieczenia, jednak potrzebują kilku godzin leżakowania, po to, żeby dobrze wyschły.\nWeź łyżkę i nabierz porcję ciasta. Uformuj kulkę i połóż ją na przygotowanej wcześniej blaszce. Grzbietem dłoni spłaszcz ciasteczko. Możesz to także zrobić za pomocą naoliwionego tłuczka do mięs – odbite paski wyglądają bardzo oryginalnie.\nTak przygotowane ciastka obtocz w drobno posiekanych bakaliach i pozostaw do wysuszenia. Płatki nabiorą wilgoci od mokrych składników i staną się miękkie, więc nie musisz obawiać się „surowych” składników.\nCiasteczka można zjadać od razu, jednak jeśli chcesz je przechowywać, warto poczekać aż dobrze zastygną.\nPrzechowuj ciastka owsiano-czekoladowe w puszce lub szczelnie zamykanym pudełku. Zjedz w przeciągu kilku dni. Jeśli na dworze jest bardzo gorąco, umieść pojemnik z przekąskami w lodówce – dzięki temu się nie rozpuszczą.\nCiasteczka to świetny pomysł na drugie śniadanie. Spakuj dziecku do plecaka, wręcz partnerowi do pracy lub wybierz je do codziennej kawy, a na pewno zaczniesz miło dzień!\nZobacz więcej: https://wkuchnizwedlem.wedel.pl/przepis/jak-zrobic-ciastka-owsiane/


W ubiegły weekend policjant z Posterunku Policji w Bieżuniu podczas dnia wolnego od pracy wracał z synkiem do miejsca zamieszkania. Na prostym odcinku drogi zauważył jadącego z przeciwnego kierunku, „wężykiem”, innego uczestnika ruchu. Zwolnił i kilkadziesiąt metrów przed nim kierujący oplem zjechał na jego pas ruchu, pobocze, a następnie wjechał do przydrożnego rowu. W pierwszej chwili pomyślał, że kierującemu oplem coś się stało i wymaga pomocy. Kierujący próbował wyjechać z rowu na drogę. Był to sygnał dla mundurowego, że przyczyną tej sytuacji może być alkohol. Po otworzeniu drzwi kierowcy nie miał już żadnych wątpliwości, silny zapach alkoholu spowodował, że policjant przerwał niebezpieczną jazdę mężczyźnie, zabrał kluczyki, a o całej sytuacji powiadomił dyżurnego mławskiej komendy. Policjant z Bieżunia przekazał nietrzeźwego mężczyznę mundurowym z Komendy Powiatowej Policji w Mławie. Badanie stanu trzeźwości 41-letniego mieszkańca powiatu żuromińskiego wykazało blisko 3 promile alkoholu w organizmie.


Zimą warto pobiegać także na nartach | Biegam po Łodzi\nZ przygotowaniem kondycyjnym do uprawiania tego sportu biegacz nie powinien mieć większego problemu. Na pewno ten, kto biega długie dystanse (półmaraton, czy maraton) jest w stanie kilka godzin spędzić na nartach. Na początku pewne obawy może budzić sama technika biegu, ale nawet na pierwszym treningu wysportowana osoba będzie w stanie się poruszać. Później, to już tylko doskonalenie techniki, którą – jak to w wielu dyscyplinach bywa – doskonalić można przez całe życie :-). Bieganie na nartach to trochę tak, jakbyśmy uprawiali bieg i jednocześnie ćwiczylibyśmy górne partie ciała na siłowni. Na nartach uruchamiają się zasoby, których podczas biegu nie wykorzystujemy: pracować zaczynają ręce, w ruch idą barki, mięśnie grzbietu i brzucha. Poprzez to, że włączone są dodatkowe partie mięśni, bieganie na nartach znacznie poprawia wydolność organizmu. Natomiast mało ćwiczony jest mięsień dwugłowy uda. Po zakończeniu sezonu zimowego pierwszy dłuższy bieg bez nart zawsze kończy się bólem spowodowanym przesileniem tych nieużywanych na nartach mięśni.\nNa pewno trzeba kupić sprzęt. Jest kilka rodzajów nart biegowych, które mają trochę inne przeznaczenie. Generalnie do wyboru mamy styl klasyczny i styl łyżwowy. Do jednego i drugiego stylu potrzebujemy trochę innych nart. Z grubsza rzecz biorąc narty do klasyka są dłuższe i w środkowej części mają tzw. strefę odbicia o długości około 60 cm. Narty do stylu klasycznego powinny być dłuższe od wzrostu biegacza o około 25 cm. Narty do kroku łyżwowego są krótsze i dobiera się je dodając do wysokości biegacza około 15 cm. Z kijkami natomiast postępujemy odwrotnie: do klasyka dobieramy krótsze, a do „łyżwy” kupujemy dłuższe.\nJazda techniką łyżwową jest szybsza, wybierają ją osoby o charakterze sportowca. Technikę klasyczną szczególnie docenią ci, którzy lubią łączyć sport z rekreacją, poznawaniem okolic, turystyką i krajoznawstwem. Do „łyżwy” potrzebny jest pas ubitego choć trochę śniegu, o co w mieście, które nie ma biegowego ośrodka narciarskiego, jest raczej trudno. W Łodzi możliwości jazdy stylem łyżwowym ograniczają się właściwie tylko do okolic Arturówka i Łagiewnik. Ścieżki w tych lasach są odśnieżane przez pług, dzięki czemu powstają trasy nadające się do uprawiania narciarstwa biegowego krokiem łyżwowym. W innych miejscach (np. parkach) ścieżki są odśnieżane i posypywane piaskiem, przez co „łyżwą” tam raczej nie pojeździmy. Krok klasyczny natomiast daje nam pod tym względem dużo większą swobodę. Pojedziemy nim gdzie chcemy, pod warunkiem, że jest wystarczająca ilość śniegu.\nJeżeli wybierzemy styl klasyczny, to zdecydować musimy, czy kupić narty z łuską czy bez łuski. Jest to bardzo często zadawane pytanie. Ci, którzy lubią się bawić, kombinować i nie boją się smarowania mogą wybrać nartę gładką i uczyć się tajników smarowania. Taką nartę trzeba posmarować osobno na jazdę i osobno na trzymanie/odbicie. Ci, którzy cenią sobie komfort wybiorą raczej nartę z łuską, która nie wymaga smarowania na odbicie, które jest najtrudniejsze. Narta z łuską jest dzięki temu bardziej uniwersalna. Nadaje się właściwie na każde warunki i „nie boi się” sytuacji, kiedy na trasie występują zmienne warunki – raz świeży śnieg, za chwilę zmrożony, itp. Dobra łuska, a przede wszystkimi narta dobrze dobrana do wagi biegacza, zawsze będzie trzymać, no może poza sytuacją, kiedy przyjdzie nam jechać po lodzie. Wówczas narta wyposażona w łuskę trzyma słabo i wyższość zdobywa tu narta smarowana, którą wówczas smarujemy tzw.Klisterem i po kłopocie.


Sobótka ma wielkie szanse gościć piłkarskie drużyny na Euro 2012 | Gazeta Wrocławska\nSobótka ma wielkie…\nSobótka ma wielkie szanse gościć piłkarskie drużyny na Euro 2012\nMagdalena Kozioł 16 lipca 2010, 7:35\nW Sobótce remontowany jest dla piłkarzy hotel Zamek Góra Fot. Paweł Relikowski\nPodwrocławska Sobótka, Wojanów spod Jeleniej Góry oraz Trzebieszowice koło Lądka-Zdroju. Te trzy dolnośląskie miejscowości - jak ustaliła "Polska - Gazeta Wrocławska" znajdą się w przygotowywanym właśnie przez UEFA katalogu centrów pobytowych dla piłkarzy, którzy przyjadą do nas na Euro 2012. Katalog zawierający oferty 20 miast z całej Polski, ma się ukazać we wrześniu tego roku. Wtedy też UEFA wyśle go do wszystkich federacji piłkarskich w Europie.\nKatalog nie przesądza jeszcze o tym, że w którymś z tych miejsc rzeczywiście trenować będą piłkarze, jest jednak dla nich cenną wskazówką, gdzie mogą liczyć na najlepsze warunki. Ostateczną decyzję o wyborze miejsca treningów podejmować będą samodzielnie poszczególne kraje.\nUEFA zaprosi piłkarzy do trzech miast w regionie\nO miejsce w katalogu UEFA oprócz trzech wymienionych już miejsc, walczyło jeszcze 12 dolnośląskich samorządów. Wszystko wskazuje, że walkę przegrają, głównie z powodu braku odpowiedniej bazy hotelowej. Miejsc noclegowych, którymi zainteresowana była UEFA nie mają m.in. Dzierżoniów, Lubin, Świdnica, Milicz, Trzebnica.\nW tym ostatnim mieście sprawą inwestycji na Euro 2012 ma zająć się Naczelny Sąd Administracyjny. Od jego wyroku (zapadnie 30 sierpnia) zależy, czy hotel w Trzebnicy powstanie mimo protestów sąsiadów z działki na której miał być budowany.\nMarek Długozima, burmistrz Trzebnicy, ciągle jest optymistą.\n- Mamy 99 proc. szans, że znajdziemy się w katalogu UEFA - nie traci nadziei. - A jeżeli nie? Baza się nie zmarnuje, będzie służyła mieszkańcom i III-ligowej Polonii Trzebnica.\nCzarny scenariusz nie przeraża też Ewy Szczepaniak, sekretarza miasta w Oławie. - Robimy to dla oławian - tłumaczy. - Trzy nowe boiska staną się zapleczem dla organizowania u nas różnych imprez sportowych - deklaruje Szczepanik. Podobnie mówią urzędnicy samorządowi z Krośnic koło Milicza.\nJednak władze podwrocławskich miast ciągle liczą na to, że mimo nieobecności ich miejscowości w prestiżowym katalogu UEFA, zagraniczne drużyny i tak u nich zagoszczą.\n- Mamy pomysł, żeby wydać swój, dolnośląski katalog i zamieścić w nim centra, których nie pokazała UEFA - mówi Marcin Dymalski, który Biurze ds. Euro 2012 Urzędu Miejskiego we Wrocławiu zajmuje się centrami treningowo-pobytowymi.\nWłaśnie z tą nadzieją otwarty niedawno hotel Jakub Sobieski w Oławie będzie podnosić standard: z trzech do czterech gwiazdek.


Odwodnienie liniowe z polimerobetonu Scala Self koryto 10 cm z rusztem żeliwnym B125 h100 b100 szer. dł. 1mb - Artbud.pl\n» Odwodnienie liniowe z polimerobeton ...\nOdwodnienie liniowe z polimerobetonu Scala Self koryto 10 cm z rusztem żeliwnym B125 h100 b100 szer. dł. 1mb\nCena: 168,90 zł 137.32\nCena w innych sklepach: 159,40 zł\nOdwodnienie liniowe koryto z polimerobetonu z rusztem żeliwnym o klasie wytrzymałości B125. Montowanie na pióro - wpust.\nkoryto 10 cm z rusztem żeliwnym B125 h100 b100 szer. dł. 1mb zamocowanie na śrubę\nCena dotyczy 1 sztuki w ilości pełnych palet: 1 paleta.\nKanały są połączone ze sobą poprzez system pióro-wpust.\nStrzałka na elementach kanału wskazuje kierunek spadku wody. Podczas instalacji elementy kanałów muszą być utrzymywane w czystości.\nWodoszczelność kanału uzyskuje się poprzez wypełnienie spoin dostosowanym do tego specjalnym uszczelniaczem. Ruszty muszą być zainstalowane i zabezpieczone przed zalaniem betonem, który je otacza.\nZarówno ruszty jak i krawędzie profilu najlepiej zabezpieczyć folią syntetyczną która, zostanie usunięta po zakończeniu prac.\nGórne krawędzie rusztu muszą zostać zainstalowane od 3 do 5 mm poniżej powierzchni terenu w celu zapewnienia optymalnego przepływu wody i ochrony brzegów kanału.\nKanały polimerobetonowe wyprodukowane są z ulepszonej mieszanki poliestrowej, żywicy i kruszywa kwarcowego. Polimerobeton jest nowoczesnym produktem wysoce mechanicznie i chemicznie odpornym.\nZe względu na swoje właściwości polimerobeton jest bardziej odporny od betonu tradycyjnego.\nElastyczność 30N /mm2\nChłonność wody mniej niż 0,5%\nWspółczynnik rozszerzenia 0,018mm/m/C\nStandardowy polimerobeton jest odporny na: roztwory soli, kwasy ziemne, oleje, benzyny, brudną wodę itp.\nPolimerobeton jest odporny na temperatury wahające się od -60C do +80C\nPolimerobeton oferuje bardzo mocną strukturę, która chemicznie i mechanicznie jest o wiele lepsza od konwencjonalnego betonu. W ten sposób możemy produkować kanały z relatywnie cieńszymi ściankami, poprzez to kanał ma lżejszą wagę.\nInstalacja kanałów z polimerobetonu jest o wiele łatwiejsza i zdecydowanie szybsza gdyż nie jest potrzebne użycie ciężkiego sprzętu.\nZe względu na niską chłonność wody oraz gładką powierzchnię – nie ulega uszkodzeniu.\nGęsta struktura i gładka powierzchnia\nRedukuje powstawanie osadów i wzrostu roślinności w kanale.\nKanały dostarczane są na paletach układane warstwami w poprzek. Kanały PARKING i TOP pakowane są na paletach bez zamontowanych rusztów; kanały SELF klasy A15 oraz wszystkie kanały SUPER pakowane są wraz z zamontowanymi rusztami.\nWymiary i usytuowanie wykopu powinno uwzględniać wymiar fundamentu, wysokość kanału lub szczytu krawężnika. Jakość i grubość betonu który otacza kanał zależy od przewidywanego obciążenia\nPoniższa tabela przedstawia minimalne wymiary i jakość betonu zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 1433. Kanały odwadniające STORA-DRAIN typu M są zgodne z artykułem 3.3 normy PN-EN 1433.\n(*) Dla klas D400-E600-F900 kanały muszą być w całości wspierane z boku betonem\nDenko pełne z polimerobetonu z kroćcem do kanału odwodnienia Scala H=90 lub H=100 (zł/szt)\nDenko z kroćcem do odwodnienia Scala. H=90 lub H=100 Ważne! Warunki realizacji zamówienia i dostawy produktu: Złożenie przez klienta zamówienia poprzez dodanie produktu do koszyka nie jest równoznaczne z kupnem produktu. Sprzedawca traktuje to jako z...\nDenko pełne z polimerobetonu do kanału odwodnienia Scala H=90 lub H=100 (zł/szt)\nDenko pełne z polimerobetonu. H=90 lub H=100. Ważne! Warunki realizacji zamówienia i dostawy produktu: Złożenie przez klienta zamówienia poprzez dodanie produktu do koszyka nie jest równoznaczne z kupnem produktu. Sprzedawca traktuje to jako zamówien...\nOsadnik piasku Scala Self. Ruszt żeliwny, Klasa B125. Wymiary: B100 (zł/szt)\nOsadnik piasku z kuwetą z żeliwnym rusztem. Uwaga! Fotografia przedstawia osadnik z rusztem ocynkowanym Ważne! Warunki realizacji zamówienia i dostawy produktu: Złożenie przez klienta zamówienia poprzez dodanie produktu do koszyka nie jest równoznacz...\nCena: 423,80 zł (netto: 344,55 zł )\nCena: 93,20 zł 110,00 zł (netto: 75,77 zł 89,43 zł )\nOdwodnienie prysznicowe liniowe odpływ 80 cm kod 008 C FERROPLAST (szt.)\nodwodnienia prysznicowe ze stali nierdzewnej. Syfon ze stali nierdzewnej, w komplecie membrana uszczelniająca.\nOdwodnienie liniowe Profi NW 300 ze spadkiem kaskadowym klasa D/E KESSEL (szt)\nOdwodnienie liniowe Profi NW 300 wykonany ze spadkiem kaskadowym oraz z korytem z polimerobetonu z krawędzią (4mm) i rusztem z GGG, w klasie D/E. Długości odwodnienia 0,5mb lub 1mb. Dostawa wraz z rusztem przykręcanym śrubami. Tylko odwodnienia KESSE...\nKostka brukowa Holland Bruk Bet prostokąt\nKostka brukowa model Holland to prostokątne, średniej wielkości kostki, o proporcji boków 1:2. O jej walorach praktycznych i w konsekwencji popularności i wszechstronnemu zastosowaniu sprzyja prostota i klasyczny\nKostka brukowa Cegiełka grubość. 4cm\nwym. 10x20cm, kolor szary i brązowy,


Gorzyce - Zielona i Przyjazna Gmina - ELIS\nDziś jest 14.12.2018 23:44 Imieniny: Jana, Alfreda\nfax. (32) 45 12 073\nZESPÓŁ MUZYCZNY \_"ELIS\_"\nJesteśmy zespołem muzycznym działającym od 10 lat w branży rozrywkowej. W ciągu tak długiego okresu zdobyliśmy doświadczenie w prowadzeniu i obsłudze imprez.\nBrygida Stopa - wokalistka, gitarzystka, kompozytor utworów własnych.\nMartyna Baran - wokalistka, chórki, akustyk.\nPodczas imprezy weselnej zespół \_"Elis\_" stara się zawsze zadbać w pełni o zagospodarowanie każdej minuty swoim gościom i osobom uczestniczącym w zabawie. Nasze usługi wykonujemy na terenie całej Polski i nawet poza granicami naszego kraju.


Na Zamojszczyźnie buraki będą siać po Wielkanocy / Rośliny okopowe w Polsce, uprawa, przykłady, ceny, choroby roślin okopowych / Agropolska\n30-03-2021,18:40\tAktualizacja: 30-03-2021,18:51\nPóźna tegoroczna wiosna i nadchodzące pogorszenie pogody spowodowało, że na Zamojszczyźnie rolnicy nie spieszą się z siewem buraków cukrowych. Nadmierny pośpiech może przynieść fatalne skutki.\nDuża wilgotność gleby spowodowała, że większość plantatorów nie wysiało jeszcze nawozów azotowych pod burak cukrowy. Część musi jeszcze rozsiać nawozy fosforowo-potasowe, bo nie zrobiła lub nie mogła tego zrobić jesienią. Niektórzy celowo nie wysiali nawozów, bo nie byli pewni, czy w tym sezonie będą uprawiać buraki po bardzo kiepskim 2020 roku.\nW połowie tego tygodnia ruszyły siewy buraków cukrowych w rejonie działania koncernu Südzucker Polska - poinformowała spółka. - Pierwsze buraki zostały wysiane 24 marca w rejonie Kazimierzy Wielkiej w...\nW gospodarstwie Witolda Ferensa w Sahryniu, w którym od 2010 roku prowadzę doświadczenia z aplikacją dolistną krzemu w uprawie buraka cukrowego od wielu lat fosfor i potas stosowane są jesienią. Wcześniej składniki te trafiały pod pług przed wykonaniem orki przedzimowej, a po zaniechaniu uprawy płużnej – pod agregat uprawowy. Od kilku lat nawozy azotowe stosuje się w jednej dawce przed wykonaniem uprawy przedsiewnej.\nW tym roku rolnik planuje zastosować nawóz azotowy zawierający 27 proc. azotu (13,5 proc. w formie azotanowej i 13,5 proc. w formie amonowej) z dodatkiem wapnia, magnezu i boru w dawce 500 kg na 1 ha. W ten sposób łączna dawka azotu wyniesie 135 kg N/ha. Pogłównie w formie dolistnej stosowane są dwukrotnie nawozy dolistne zawierające głównie bor w łącznej dawce ok. 600 g B na 1 ha. Dodatkowo wykonywane są zabiegi aplikacji dolistnej produktami zawierającymi krzem – najczęściej trzykrotne.\nCześć rolników wciąż popełnia poważny błąd stosując zbyt duże dawki azotu. Tracą na tym wielokrotnie. Po pierwsze, większe dawki azotu to wyższy koszty nawożenia, co jest szczególnie kosztowne w tym sezonie, gdy ceny nawozów azotowych poszybowały w górę. Po drugie, wraz ze zwiększaniem się dawek azotu pogarsza się jakość technologiczna korzeni (zmniejszenie zawartości cukru a wzrost składników melasotwórczych, w tym azotu szkodliwego) i maleje plon korzeni, co w efekcie powoduje zmniejszenie plonu biologicznego i technologicznego cukru. Do wzrostu kosztów nawożenia przyczynia się też podział dawki na przedsiewną i pogłówną, co wymaga dodatkowego przejazdu roboczego z rozsiewaczem na polu. Niezrozumiałe jest także stosowanie nawozów azotowych po wykonaniu uprawy przedsiewnej, a nie przed.\nZ rozmów z rolnikami wynika, że dużym zainteresowaniem w tym roku cieszą się nasiona buraka cukrowego odmian "Conviso Smart", które odznaczają się tolerancją na substancje czynne z grupy inhibitorów ALS (foramsulfuron i tienkarbazon metylu) zawartych w herbicydzie Conviso One 080 OD. W tym roku po raz pierwszy zostały zarejestrowane dwie takie odmiany: BTS Smart 9635 i Smart Latoria KWS. Są one przydatne przede wszystkim w sytuacji, gdy na plantacji występują burakochwasty z poprzednich lat. Jest to też pewien sposób na ograniczenie asortymentu substancji czynnych herbicydów stosowanych do odchwaszczania plantacji buraka cukrowego.\nO terminie siewu buraka cukrowego decyduje temperatura gleby na głębokości 10 cm. Powinna ona wynosić co najmniej 6 stopni C. W poprzednich latach na Zamojszczyźnie zbyt wczesny siew często powodował wydłużanie okresu wschodów i zwiększenie ich nierównomierności. W efekcie wschody z siewów późniejszych o kilkanaście dni były szybsze i bardziej wyrównane niż ze wcześniejszych.\nTrudno jest wybrać takie termin siewu, aby uniknąć ryzyka uszkodzenia roślin przez przymrozki. Jak pokazują poprzednie lata przymrozki występują nie tylko w okresie 12-15 maja, ale znacznie wcześniej, bo także w kwietniu. Należy pamiętać, że siewki buraka cukrowego są najbardziej wrażliwe na uszkodzenia przez ujemne temperatury w pierwszej dobie po wschodach. Z czasem ich odporność na niskie temperatury stopniowo wzrasta. Dość wczesny siew buraka pozwala ograniczyć straty powodowane przez szarka komośnika.\nZakończyła się 19. kampania cukrownicza Krajowej Spółki Cukrowej. W jej siedmiu krajowych cukrowniach skupiono i przerobiono 6,2 mln ton buraków cukrowych, z których wyprodukowano 820 tys. ton cukru. W lutym i marcu będzie...\nW gospodarstwie Witolda Ferensa siew buraka cukrowego w 2020 r. przeprowadzono 4 kwietnia, a w tym roku planuje się go wykonać tuż po Świętach Wielkanocnych - 6 lub 7 kwietnia. Pozwoli to dotrzymać optymalną długość okresu wegetacji - 180 dni, przy założeniu, że zbiór buraka cukrowego zostanie przeprowadzony w pierwszej połowie października.\nBurak cukrowy zaleca się wysiewać w rzędzie co 18 cm. Rzadsze siewy ograniczają co prawda zużycie nasion, ale zwiększają ryzyko nieuzyskania optymalnej obsady roślin, co jest główną składową plonu korzeni. Z kolei plon korzeni w największym stopniu decyduje o plonie biologicznym i technologicznym cukru.\nSpecjaliści z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu oraz z TSD IOR-PIB w Toruniu zajmujący się opracowaniem skutecznych metod ograniczania strat powodowanych przez szarka komośnika w uprawie buraka cukrowego zalecają od strony ubiegłorocznych plantacji buraka siew przeprowadzić nie co 16–21 cm, a co 6 cm, co ma na celu zatrzymanie migrujących owadów na skraju pola. Ma to ułatwić ich zwalczanie, a jednocześnie zwiększyć szansę uzyskania obsady roślin zbliżonej do optymalnej. Niestety, powoduje to wzrost zużycia nasion.\nGłębokość siewu buraka cukrowego powinna wynosić 2-4 cm. Głębsze umieszczanie nasiona wydłuża wschody i zwiększa ich nierównomierność. Z kolei zbyt płytki siew utrudnia kiełkowanie nasion, a zeszłoroczne obserwacje potwierdziły także silniejsze ich uszkadzanie przez myszy.\nWażne jest, aby nasiona umieścić na jednakowej głębokości na całym polu, o czym w znacznym stopniu decyduje właściwa uprawa przedsiewna. Powinna być ona wykonana metodą "jednego przejazdu" i nie może powodować przesuszenia gleby. Nie powinno się używać do uprawy przedsiewnej narzędzi aktywnych, które rozpylając glebę nie tylko niszczą strukturę gruzełkowatą, ale także znacząco zwiększają ryzyko powstania zaskorupienia gleby w razie wystąpienia intensywnych opadów.\nburak cukrowy nawożenie azotem siew buraka zamojszczyzna witold ferens sahryń


Mieszkanie na sprzedaż - Zakopane - MS-958 - 33.34m² - VEGA Nieruchomości\n12 597,48 zł/m2 cena: 420 000 zł\nKAMERALNE MIESZKANIE W ZAKOPANEM\nNa sprzedaż kameralne mieszkanie o pow. 33,34 m2, zlokalizowane w Zakopanem. Lokal położony na III piętrze, wyposażony.\n-salonu połączonego z kuchnią z wyjściem na balkon od strony południowej,\n-łazienki (kabina prysznicowa, pralka),\nDo mieszkanie przynależy piwnica. Miejsce postojowe zewnętrzne ogólnodostępne. Brama wjazdowa na pilota. Niskie koszty utrzymania , ogrzewanie geotermalne, Czynsz ok.350 zł/mc. Energia elektryczna liczona wg. wskazań licznika. Lokal idealnie nadaje się do zamieszkania na stałe jak i również do najmu krótkoterminowego. W sąsiedztwie znajdują się: sklepy, apteka, tereny spacerowe, ścieżki rowerowe. Do Krupówek ok. 700 m.\nSymbol oferty MS-958\nPowierzchnia 33,34 m²\nPowierzchnia użytkowa 33,34 m²\nOpłaty w czynszu CO, eksploatacja, fundusz remontowy, kanalizacja, śmieci, Woda\nWoda ciepła z CO\nA P A R T A M E N T Z WŁASNĄ SAUNĄ Apartament położony w spokojnym, widokowym miejscu Zakopanego. Budynek z 2003 roku. Do dyspozycji gości zaplecze rekreacyjne, basen, sauna. Apartament o pow. 52,49m2, położony w przyziemiu. Sprzedaż lokalu z całym wyposażeniem. Skład ...\n7 601,45 zł\nAPARTAMENT W ZAKOPANEM Na sprzedaż apartament o powierzchni użytkowej 42,05 m2. zlokalizowany w spokojnej dzielnicy Zakopanego, w pobliżu wyciągów narciarskich, szlaków turystycznych. Lokal położony na I piętrze, składa się z: -salonu połączonego z aneksem ...\n9 995,45 zł\nPRZYTULNY APARTAMENT W ZAKOPANEM Na sprzedaż przytulny apartament zlokalizowany w Zakopanem w pobliżu szlaków turystycznych. Lokal o powierzchni 38 m2, położony na III piętrze w budynku z 2009 roku z windą. Skład lokalu: -salon połączony z aneksem kuchennym ...


#381 Wysłany: 08 Mar 2020 19:42\nTradycyjne linie nie pobierają opłaty za odprawę na lotnisku (jeszcze ), ale oczywiście zawsze zachęcają do odprawy on-line (stąd podejrzewam takie info w mailu)\nMasz nr rezerwacji? Patrzyłeś na swoją rezerwację na stornie lufy? Masz tam oba odcinki? Jak tak to najprawdopodobniej będziesz się mógł odprawić na wszystkie loty na stronie lufy\n#382 Wysłany: 08 Mar 2020 19:54\n@Mixsa UIA pobiera od dłuższego czasu\n#383 Wysłany: 08 Mar 2020 20:30\noooo, a to niespodzianka\n#384 Wysłany: 08 Mar 2020 20:39\nDopiero co Eurowings wprowadził opłatę za odprawę na lotnisku.\n#385 Wysłany: 08 Mar 2020 21:41\nAle Lufthansa póki co jeszcze tego nie robi.\n#386 Wysłany: 09 Mar 2020 00:17\nNa wstępie chciałbym się z Wami przywitać.\nWylatuję do Buffalo w USA. Wykupiłem bilet, który ma jeden numer w obydwie strony.\nTrasa do USA, wylot WAW do AMS w Amsterdamie czas 2godz.35 minut, wiem, że zdążę, następnie z AMS do Detroit i z Detroit do Buffalo.\nCzy karty pokładowe otrzymam w Warszawie na cały lot? Wylot z W-wy do Amsterdamu liniami KLM, ale na bilecie jest napisane Delta Air Lines, w pozostałych lotach przewoźnikiem jest Delta. Czy w Amsterdamie będę musiał się ponownie odprawić? Przepraszam, ale jest to mój pierwszy lot za ocean z przesiadkami.\nPowrót za 2 tygodnie od wylotu, czy w Buffalo będę odprawiony też na cały lot (karty pokładowe)?\n#387 Wysłany: 09 Mar 2020 00:33\nOdprawiasz się tylko raz przy wylocie do Stanów i potem znowu przy powrocie do Polski. Zależy od agenta, ale prawie na pewno dostaniesz od razu kartę/karty na wszystkie loty.\n#388 Wysłany: 09 Mar 2020 00:38\nTo znaczy na Okęciu?\n#389 Wysłany: 09 Mar 2020 08:41\n#390 Wysłany: 12 Mar 2020 20:56\nBardzo Wam dziękuję za pomoc. Fantastyczne forum.\nMam nadzieję, że loty do USA wrócą, na szczęście mam wylot we wrześniu\n#391 Wysłany: 09 Sie 2020 20:11\nCześć, nie jestem pewien czy piszę w odpowiednim temacie, jednak wierzę że znajdę tu odpowiedź na nurtujące mnie pytanie. Otóż planuję wyjazd do Aten we wrześniu, i szukam najkorzystniejszego powrotu cenowo 10 września, używam aplikacji skyscanner i wpadł mi w oko tranzyt przez Mediolan Bergamo, gdzie jest 1:25h na przesiadkę. Nigdy nie byłem na tym lotnisku, czy ten czas jest w zupełni wystarczający? Pytam ponieważ znalazłem tą opcję szukając lotów osobno trybem <<wszędzie>>, gdy szukałem po prostu Ateny -> Polska nie wyszukało mi takiego połączenia. Dlatego zastanawiam się co może tutaj być nie tak\n#392 Wysłany: 09 Sie 2020 20:26\nPewnie oddzielne bilety.\nNawet niewielka obsuwa pierwszego i musisz kupic nowy bilet na drugi.\n#393 Wysłany: 10 Sie 2020 20:02\n(...) tranzyt przez Mediolan Bergamo, gdzie jest 1:25h na przesiadkę. Nigdy nie byłem na tym lotnisku, czy ten czas jest w zupełni wystarczający? Pytam ponieważ znalazłem tą opcję szukając lotów osobno trybem <<wszędzie>>, gdy szukałem po prostu Ateny -> Polska nie wyszukało mi takiego połączenia. Dlatego zastanawiam się co może tutaj być nie tak\nmoim zdaniem mało bezpieczne. Zwłaszcza, że po przylocie w BGY mierzą temperaturę [jak byłem w czwartek, to była do tego kolejka na 20 minut stania] - jak lecisz z podręcznym, to może się udać, ale wcale nie musi. Z rejestrowanym nie ma szans.\nTym bardziej, że jeśli to loty Ryanem/Wizzem (czy w sumie jakimikolwiek tanimi liniami), a tak jest na 95%, to masz dwa osobne bilety, więc każdy lot jest wg linii odrębną sprawą. Lepiej mieć trochę dłuższą przesiadkę w BGY - po pierwsze ze względu na to, żeby było bezpieczniej, a po drugie - żeby móc wyskoczyć na parę godzin do samego Bergamo (lotnisko jest blisko miasta), w takim układzie masz bonus w postaci właśnie zwiedzania Bergamo\n#394 Wysłany: 10 Sie 2020 20:14\nDa się w Bergamo przejść bez wychodzenia do strefy odlotów\n#395 Wysłany: 08 Kwi 2021 11:06\nA orientuje się ktoś jak to jest w sytuacji: jedna linia lotnicza (krajowy przewoźnik, nie tania linia), bilet w jedną stronę, ale kupiony jako dwie osobne rezerwacje w dwóch różnych momentach, tzn jeden bilet z A do B i drugi bilet B do C. 1h na przesiadkę w B,. Czy jestem w stanie nadać bagaż już w kraju A do C i tak też dostać kartę pokładową, podobnie jak gdy kupuje się bilet łączny za jednym razem?\n#396 Wysłany: 08 Kwi 2021 11:14\nJeśli A-B i B-C to ta sama linia, wtedy nie powinno być z tym problemu. Tak jest np. w Locie.\nSprawdzone na odcinku LHR-WAW (1 BILET), WAW-KTW (2 bilet)


Ulubieniec Roberta Rodrigueza u Tarantino - WP Film\nUlubieniec Roberta Rodrigueza u Tarantino\n*Tom Savini dołączył do obsady nowego filmu Quentina Tarantino, "Django Unchained".*\nObraz przedstawi historię oswobodzonego niewolnika Django (Jamie Foxx), który będzie próbował odbić żonę z niewoli oraz zemścić się na swoim byłym mentorze Calvinie Candie (Leonardo DiCaprio). W realizacji planów pomoże mu pewien niemiecki łowca nagród (Christoph Waltz).\nSavini zagra Ellisa Brittle, jednego z trzech kryminalistów odpowiedzialnych za gwałt na żonie Django, Broomhildzie.\nW filmie wystąpią także Kurt Russell, Don Johnson, M.C. Gainey, Dennis Christopher, Gerald McRaney, Laura Cayouette i Samuel L. Jackson. Pierwszy klaps ma paść już w listopadzie w Nowym Orleanie. Premiera planowana jest na 25 grudnia przyszłego roku.\nTom Savini jest jednym z ulubieńców współpracownika i przyjaciela Tarantino, Roberta Rodrigueza. Reżyser regularnie obsadza aktora w swoich projektach, m.in. "Od zmierzchu do świtu", "Grindhouse vol. 2. Planet Terror" oraz "Maczeta".


5 najczęstszych zaburzeń związanych z uzależnieniami - FOCUS Gliwice\n5 najczęstszych zaburzeń związanych z uzależnieniami\nWydaje się, że niektóre zaburzenia występują parami. Choroba serca często występuje po rozpoznaniu cukrzycy, a alergie często towarzyszą astmie. Ten sam rodzaj efektu łączenia czasami pojawia się w przypadku uzależnień. W rzeczywistości dość często niektóre narkotyki są związane z zaburzeniami psychicznymi. Jest to jedna z najczęściej spotykanych kombinacji zdrowia psychicznego i uzależnień.\nNadużywanie alkoholu wiąże się z wieloma problemami zdrowia psychicznego, w tym z takimi zaburzeniami jak:\nAntyspołeczne zaburzenia osobowości mają najściślejszy związek z alkoholizmem, ponieważ ludzie, którzy regularnie piją są 21 razy bardziej podatni na nie niż ludzie, którzy nie chorują na alkoholizm. Często te dwa zaburzenia rozwijają się we wczesnym okresie życia, ale alkoholizm może pogorszyć leżącą u podstaw chorobę psychiczną, ponieważ osoby, które są odurzone mogą obniżyć zahamowania, co powoduje, że ich zachowania aspołeczne są bardziej rozpowszechnione.\nUzależnienie od marihuany i schizofrenia\nNie jest niczym niezwykłym, że osoby chorujące na schizofrenię popadają w uzależnienia. W rzeczywistości badania Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego sugerują, że około połowa wszystkich osób ze schizofrenią nadużywa substancji psychoaktywnych. Istnieje jednak szczególnie uderzający związek między nadużywaniem marihuany a schizofrenią. Nie jest jasne, dlaczego ludzie ze schizofrenią jej nadużywają, ponieważ wywołuje ona wiele takich samych objawów, jakich doświadczają ci ludzie w epizodzie schizofrenii, ale nadużywanie marihuany jest co najmniej dość częste u osób ze schizofrenią.\nUzależnienie od kokainy i zaburzenia lękowe\nLudzie, którzy nadużywają kokainy, często przyjmują ten narkotyk, ponieważ powoduje to uczucie euforii i mocy. Jednak dalsze stosowanie prowadzi do objawów, które są bardziej wskazują na zaburzenia lękowe takie jak:\nObjawy te mogą zanikać u osób, które osiągają długotrwałą trzeźwość, ale czasami utrzymują się, a myśli i zachowania pozostają, nawet gdy pacjent nie zażywa narkotyku.\nUzależnienie od opioidów i PTSD\nZespół stresu pourazowego (PTSD) jest chorobą psychiczną, która pojawia się w następstwie bardzo poważnego epizodu, w którym dana osoba uniknęła śmierci lub obserwowała śmierć kogoś innego. Często ludzie, którzy przeżyją te epizody, doświadczają obszernych obrażeń fizycznych, a obrażenia są leczone lekami przeciwbólowymi na receptę. Leki te mogą również zwiększyć poczucie przyjemności i spokoju, a czasami osoby z PTSD wykorzystują leki, aby doświadczyć euforii.\nUzależnienie od heroiny i depresja\nPodczas gdy heroina może sprawić, że uzależnieni poczują się wyjątkowo przyjemnie w krótkim czasie, długoletnie przyjmowanie może uszkodzić części mózgu odpowiedzialne za wytwarzanie sygnałów przyjemności. Z czasem może dojść do uszkodzenia mózgu, które prowadzi do depresji. Takie osoby są fizycznie zdolne do odczuwania szczęścia, jedynie podczas zażywania narkotyku.\nZwiązek narkotyków i alkoholu z chorobami psychicznymi jest niezwykle powszechny, ale na szczęście można go niwelować, stosując leczenie i trzeźwość.\nJeśli powyższe zaburzenia dotyczą Ciebie lub Twoich bliskich – zalecamy wizytę w Naszej Poradni.