» Magister's on stop-tour - Portal Górski - Góry, Skały, Wspinanie, Ścianki Wspinaczkowe - PortalGorski.pl\nPortalGorski.pl Artykuły Inne Magister's on stop-tour\nMagister's on stop-tour\nKategoria: Artykuły\t/ Inne\nUtworzono: 16:27, 12 grudzień 2013\nPan Magister, Pani Magister… jak cudownie to brzmi. Ta perspektywa firm bijących się o nasz CV, zarabianych milionów... Ale za nim to wszystko nadejdzie, postanowiliśmy wspólnie z Tiną w ramach świętowania wybrać się gdzieś przed siebie na wspin.\nJako że milionów jeszcze nie zarabiamy, firmy się o nas nie biją, a znajomi marudzili, że początek roku akademickiego i obowiązki wzywają, więc postanawiamy wyruszyć autostopem. Transport zaplanowany, ale, w jakim kierunku jedziemy? Wybór pada na Słowenię (bo blisko, bo możemy, bo tam nie byliśmy, bo ewentualnie ruszymy gdzieś dalej). Plecaki spakowane, topo wydrukowane, ruszamy. Kiedy? Jutro!\nOstatnie poprawki w planach. fot. Tina\nPełni pozytywnej energii startujemy z węzła opatkowickiego w Krakowie, gdzie po 30 minutach zabiera nas pierwszy samochód. Na drodze do Cieszyna będziemy przesiadać się jeszcze kilka razy. Zabierze nas m.in. Pan doktor przedstawiający się, jako szalony PiS-ior; facet, którego kiedyś porzucił autobus w Austrii i na stopa go dogonił; tata Tiny przejeżdżający akurat przez Bielsko, wystawiający nas na wylotówkę martwiąc się, że nawet z Polski nie wyjedziemy; bus do Cieszyna z Bielska (tak, tak trochę oszukane, ale czas ucieka); bmw z typowymi dla tego samochodu osobnikami. I tak stajemy na stacji benzynowej przed granicą. Szybki wywiad u kierowców tirów- niestety wszyscy twierdzą, że w tirze mogą mieć tylko jednego pasażera. Czas ucieka, pojawia się lekki stresik, że plan minimum nie wypali (czyli wyjazd, chociaż za granicę naszego kraju). Nagle pojawia się Wybawca, który proponuje podwózkę, jeżeli zmieścimy plecaki w zapchanym bagażniku. Oczywiście, że się zmieściły.\nBłędy się zdarzały :). fot. Tina\nWybawca okazuje się być polskim emigrantem, który już od długiego czasu zamieszkuje okolice Wiednia. Podróż urozmaicona austriacka muzyką (nie, nie Mozartem, tylko wylewnymi balladami) mija w miarę szybko, mimo, że kierowca niestety nie lubi jeździć z włączonym ogrzewaniem. Wybawca okazuje się bardzo troskliwy o nasz los w Wiedniu i nie chce zostawić nas na "Tankstelle". O godzinie 22 lądujemy w centrum, pod Jugendgästehaus.\nTam i z powrotem. fot. Google Earth\nHostel jak na warunki w Wiedniu prawdopodobnie jest tani, ale mimo wszystko nie dla nas (21 euro). Po zdobyciu darmowej mapy Wiednia, rezygnujemy z noclegu w hostelu. Park również nie zachęca, ze względu na dużą aktywność "Kebabów". Uciekamy na pobliską stację metra Handelskai. W ciepłej poczekalni nie śpiesząc się ogarniamy lepsze miejsce na spędzenie nocy i studiujemy dużą mapę Wiednia. I tak podczas którejś z kolei sesji uduchowiania się; mieliśmy już przenieść sie na wyższy poziom świadomości; pojawia się kolejny Wybawiciel, Philip. Philip okazuje się austriackim, pracującym studentem, który wraca z imprezy. Proponuje, że pokaże nam jak się przedostać na drugą stronę miasta, aby dostać się do kolejnego celu naszej podróży. W trakcie rozmowy między Tiną a Philipem wywiązuję się "romans"; połączyła ich tajemna książka związana z biotechnologią, którą Philip zakupił, a dla Tiny jest jej Biblią na studiach (Biochemia Stryera- Tina ); jako że nie mam pojęcia o tych biotechnologicznych tematach nie wdawałem się w dyskusję. Moja taktyka popłaciła, bo po chwili podróży autobusem Philip zaprasza nas do siebie. Ostrzega jednak, że jest to typowe studenckie mieszkanie, może być ciasno. Było zimno- lepiej być obrabowanym w ciepłym mieszkaniu, niż na dworcu.\nZwiedzanie Wiednia. fot. Google Earth\nMieszkanie okazuje się "typowo" studenckie; w Polsce studenci takich warunków szybko nie będą mieć; największym luksusem okazał się imponujący taras znajdujący się na dachu. Mieliśmy zaszczyt podziwiania nocnej panoramy Wiednia, wraz z nowo powstałym najwyższym budynkiem w mieście. Następnego dnia po wymianie kontaktów na facebooku docieramy pod stadion Austrii Wiedeń i przenosimy się w pobliże zjazdu na autostradę. Miejscówka okazuje się kiepska (reakcja wiedeńczyków na nasz niewinny karton- od zdziwienia, przez uśmiechy, po pukanie się w czoło i środkowe palce) w związku, z czym postanawiamy się przenieść w inne miejsce. Korzystając z metra przenosimy się z Dunaumarina, po przez Volkstheater i Westbahnhof docieramy do położonej w południowej części miasta stacji Am Schöpfwerk. (Ciekawostka dla osób podróżujących ruchomymi schodami po Wiedniu, przy prawej stronie stoimy, przy lewej idziemy). Przy Am Schöpfwerk szybko odnajdujemy wyjazd na Autobahna, i zabieramy się do drugiego śniadania. Długo się nim nie cieszymu, zostaje ono przerwane przez dwie osoby oferujące nam transport, ale w drugą stronę. Mobilizuje nas to do wystawienia kartonu z naszym następnym celem, którym jest Graz. Szybko udaje nam się złapać stopa w dobrym kierunku. Warunki w miarę dobre- ja podróżuję w luksusach, mam tylko stary akumulator i laptopa między nogami, Tina natomiast siedzi wciśnięta miedzy dwa foteliki na stercie pustych plastikowych butelek i innych śmieci. Kierowca jest byłym autostopowiczem, który mimo niewielkiej odległości bardzo chciał nam pomóc i podrzuca nas na stację w okolicach Baden. Bez problemu przedostajemy się kolejnym stopem na stację w okolicach Grazu. Tutaj zaczyna się pod górkę.\nPrzeklęta stacja. fot. Młody\nNa stacji spotykamy pierwszego na naszej trasie konkurencyjnego autostopowicza. Okazuje się nim podróżujący do Portugalii Słowak, który demotywuje nas tym, że spóźniliśmy się 10 minut, ponieważ podwoził go kierowca jadący do Ljubljany. Stacja nie jest popularna (z nudów liczyliśmy- w ciągu 4 godzin w naszą stronę przejechało około 50 samochodów, a przekazane markerem wiadomości od poprzedników łapiących tu stopa nie są optymistyczne). Nasz Kolega Słowak, który autostopem był nawet w Iranie nie traci wiary i chwilę później odjeżdża w kierunku Udine, na pocieszenie mówi, że najdłużej stopa łapał 11 godzin. Samochodów z każdą godziną coraz mniej- rozbijamy namiot. Następnego dnia zabiera nas trzecie auto jadące w naszą stronę. Opuszczamy, więc przeklętą stację o 10 rano. Spędziliśmy tam marne 20 godzin... Kierowca okazuje się być jechowym, ale na szczęście słabo mówiącym po angielsku, więc dostajemy tylko ulotkę :) (Chyba jesteśmy jedynymi, którzy "zapukali" do drzwi jechowego). Jedzie do Ljubljany, co jest nam po drodze, bo planowaliśmy jechać do Celje i zwiedzić pobliski Kotecnik. W miarę zbliżania sie do naszego celu, w okolicy pojawia się coraz więcej chmur niezapowiadających nic dobrego...\nZachód słońca w Crnim Kalu. fot Młody\nSzybkie sprawdzenie pogody, krótka rozmowa z kierowcą i jedziemy jednak do Ljubljany. Po długich poszukiwaniach sklepu i jakiejś dobrej miejscówki, uznajemy, że najlepszym miejscem będzie zrobienie pikniku wzdłuż zakorkowanej wylotówki. Ledwo siadamy i już podjeżdża białe X5 młodego farmaceuty. Jego celem jest Sezana, jednak szybko oferuje nam, że podrzuci nas do Koziny skąd łatwiej dostaniemy się w okolice Ospu. W Kozinie raczymy się izotonikiem w postaci Lasko i wykorzystujemy jadący w naszą stronę autobus. Kierowca po usłyszeniu gdzie chcemy jechać szybko zadaje magiczne pytanie "have you got cash?". Szybko, luksusowo i za małe pieniądze docieramy do Crni Kalu, gdzie już po zmroku szukamy miejscówki gdzie można by się w miarę sensownie rozbić.\nKolacja na bogato. fot. Tina\nNastępny dzień to szybkie sprawdzenie, po czym przyjdzie nam się wspinać i od razu zaskoczenie, wycena jest solidna. Nasze plany, co do zrobienia życiówek idą szybko w zapomnienie, a my zabieramy się za wspinanie po drogach nieprzekraczających pięć ce. Następny dzień to już walka na 6a, które porównywaliśmy do polskich VI.2. Cyfrą się nie przejmujemy- ważne, że wspinamy się gdzieś w nowym rejonie. Kolejny dzień to konieczność uzupełnienia zapasów, więc postanawiamy udać się na wycieczkę w poszukiwaniu sklepu i prądu. Przy okazji przyglądamy się Misi, odwiedzamy sektory w Ospie i dopytujemy się o najbliższy sklep w okolicy. Niestety wieści nie są przyjazne i musimy udać się aż do Triestu (20km). Po włoskiej stronie kolejna niemiła niespodzianka, autobus jeździ tylko dwa razy dziennie. Swoją drogą ciekawe jest, że aktualny rozkład dla tej linii jest z 1999 roku, w Krakowie by to nie przeszło :).\nPomeranca 6a, Crni Kal. fot. Tina\nZnowu przystępujemy do znanego z Wiednia sposobu, czyli uduchowienia się przy rozkładzie. Długie minuty mijają zanim rozkład staje się, chociaż trochę dla nas zrozumiały. A jesteśmy uważnie obserwowani. Tym razem jest to mieszkaniec znajdującego się po sąsiedniej stronie domu, niemówiący po angielsku Włoch, tylko krzyczący w swoim języku i wymachujący rękami. Jakimś cudem dowiadujemy się, że sklep jest 4 km dalej, więc dziękujemy i ruszamy przed siebie. Po 5 minutach spaceru okazuje się, że nasz krzykacz poszedł do garażu po auto i podrzuci nas do sklepu. (Przemek dostaje od Pana Makaron po łapach, kiedy chciał zapiąć pasy ;) ). Po szybkich zakupach w nowym centrum handlowym i po "pożyczeniu" prądu pora na długi powrót do domu (w tą stronę było pod górkę). Niestety przez następne dni pogoda się załamuje i codziennie mamy podobny schemat- rano mocny deszcz, po południu szukanie suchego kawałka skały i trochę wspinu. Dzięki temu udaje nam się wypatrzyć ciekawą drogę za 6c, a mianowicie Gullivera. Droga startuje małą grotką, po czym wchodzi w przewieszone pęknięcie kończące się kawałkiem płyty, nad którą następuje Rest, później już tylko przewinięcie przez filarek i wejście po klamach do topu.\nPróby na Gulliverze, Crni Kal. fot. Młody\nW między czasie robimy sobie wycieczkę do Misi, gdzie zaprzyjaźniamy się z kaloryferami na prostszych drogach oraz mocno narzekamy na ich wyślizganie. Niestety, pewnego dnia podczas wieszania wędki na Gulliverze zaniepokoiło nas pojawienie się powyżej skał samochodu policyjnego. Nie chcąc mieć problemów uznajemy, że następnego dnia ewakuujemy się ze Słowenii (tak, tak, to wyjazd niskobudżetowy) i odwiedzimy znajdującą się w okolicy Triestu Napoleonice. Na odchodne spotykamy Słoweńskiego gospodarza, który częstuje nas wyśmienitymi winogronami. Niestety nie udaje nam się trafić na ostatni autobus w stronę Triestu, więc znowu robimy sobie wycieczkę.\nPożegnanie z Ospem. fot. Tina\nDotarcie na kemping zajmuje nam cały dzień, duża w tym wina braku jakiejkolwiek mapy miasta lub chociażby planu komunikacji. Po skorzystaniu z uroków cywilizacji postanawiamy sprawdzić jak wygląda nocne życie Triestu i tutaj niespodzianka, nie chodzi się tam na imprezę do klubu schowanego gdzieś w piwnicach kamienicy. To klub wychodzi na zewnątrz. Przed każdym lokalem pojawia się, więc duży bar wraz z dj-ką, a impreza rozkręca się dookoła. Następny dzień to wizyta, w Napoleonice, która nie robi na nas wielkiego wrażenia, wycena już może nie taka mocna, ale ruchy dość parametryczne.\nWieczorne wspinanie w Napoleonice. fot. Tina\nPo naradzie (znowu przy winie) postanawiamy w najbliższym możliwym momencie wybrać się do Ospu. Cywilizacja nas trochę rozleniwiła, ochota na wspin jakoś chwilowo uciekła, wino zaczęło (jeszcze) lepiej smakować, a Adriatyk zaczął coraz bardziej kusić. Decyzja- najbliższe dwa dni totalny Rest, w tym szybki wypad do Wenecji. Korzystamy również z odbywających się w okolicy imprez związanych z rozgrywanymi regatami.\nWłoski rest. fot. Młody\nPo szybkim wypadzie do Misi, zapada trudna decyzja o powrocie do Polski i do czekających na nas milionów. Około 11 meldujemy się na wylotówce z Opiciny w stronę Sezany. Ledwo zaczęliśmy opisywać kartony z celem naszej podróży, a już zatrzymuje się para zmierzająca w stronę Słowenii. Podrzucają nas na przejście graniczne. Niestety miejscówka nie cieszy się popularnością, jednak ze względu na dużą ilość zaobserwowanych tirów na polskich blachach szybko decydujemy się upgredować nasz karton- teraz z dumnie brzmiącą nazwą Polska oraz biało-czerwoną flagą. Zabieg sie opłacił, szybko zatrzymuje sie dostawczak, a polski kolega jedzie w okolice Wrocławia i chętnie nas zabierze ze sobą. Jedziemy przez Węgry, bo mamy "lekki" nadbagaż, a w drodze towarzyszy nam ciągłe pytanie przez cb radio, czy misiaczki stoją.\nDobry rest nie jest zły:). fot. Młody\nWyskakujemy pod Bratysławą i stąd szukamy transportu w stronę małopolski. Na stacji spotykamy parę Węgrów, po trudnych bojach językowych dowiadujemy się, że czekają już 7 godzin i nic nie mogą złapać. My się nie poddajemy- poprzedni kierowca sprzedał nam cynk, że jest to dość popularna stacja wśród polskich przewoźników z nadbagażem:). Pierwszy polski tir, który się zatrzymuje od razu nas zabiera. Co najdziwniejsze jest to jeden z wielu podobnych do siebie tirów, które próbowaliśmy zatrzymać w przeciwną stronę, a wtedy podobno był jakiś problem z zabraniem pasażerów- czyżby nagła zmiana przepisów? :). Łóżko za siedzeniami okazuje się bardzo wygodne, a kierowca przemiłym facetem, który się nie spieszy i bez problemu nadkłada dla nas trochę drogi. Mała zasługa w tym tego, że wypowiedzenie leży już na biurku jego szefa. O drugiej w nocy lądujemy w okolicach Czechowic-Dziedzic na krajowej jedynce. Tutaj postanawiamy zakończyć nasz wyjazd, szybki telefon do mamy Tiny i poza noclegiem załapujemy się jeszcze na kolację :)\nKamnolum 6a+, Misia Pec. fot. Tina\nPodczas wyjazdu miała paść syta cyfra, niestety Słoweńcy mocno zweryfikowali nasze możliwości. (A może to niewielka liczba załojonych wcześniej dróg w przewieszeniu?) Teraz zostało tylko doładować przez zimę i wrócić do Ospu. Cyfra może nieimponująca, ale jakaś jest.\nZ ciekawszych dróg Tinie udało się zrobić:\n- Kamnolum 6a+ Rp, Misia Pec\n- Krjavelj 6b Os, Misia Pec\nJa też się zbytnio nie postarałem:\n- Pomeranca 6a Rp, Crni Kal\n- Gulliver 6c Rp, Crni Kal\n- Il vassoio fantasma 6a+ Os, Napoleonica\nNa koniec jeszcze garść ciekawostek:\n- Droga do Słowenii zajęła nam około 56 godzin, pokonaliśmy około 930 km, korzystając z 9 stopów, 2 autobusów i 4 pociągów metra.\n- Droga do Polski zajęła nam 15 godzin, pokonaliśmy około 860 km skorzystaliśmy tylko z 3 stopów.\n- Najwięcej jednym stopem pokonaliśmy 530 km, a najmniej 2km.\n- Najdłużej czekaliśmy 20 godzin, a najmniej około 5 minut.\n- Nie udało nam się rozszyfrować rozkładów jazdy komunikacji miejskiej w Trieście, pomimo korzystania głównie z jednej linii autobusowej nie udało nam się przejechać nią dwa razy po tej samej trasie.\n- W Wiedniu kasownik w komunikacji miejskiej jedynie kasuje bilety, w przeciwieństwie do krakowskich nie sprawdzimy na nim pogody, nie posłuchamy muzyki ani nie zrobi nam on kawy... Dziwne, takie miasto, a ma najzwyklejsze kasowniki.\nO odwiedzonych przez nas rejonach można przeczytać tutaj:\n- Napoleonica (link)\n- Okolice Ospu (link)\nW trakcie wyjazdu wspierali nas:\nWielkie dzięki również dla wszystkich, którzy nas podrzucili, przenocowali i pomogli.\nJustyna "Tina" Barut\nPrzemek "Młody" Kurczych\nOdsłon artykułów: 28473876


Lepkość oleju silnikowego – co oznacza? - TwinTurbo.pl\nDefinicja lepkości oleju nierzadko bywa mylona, a właściwie zamiennie stosowana do gęstości, a są to dwie odrębne definicje. Biorąc pod uwagę lepkość oleju silnikowego, kluczową jest lepkość kinematyczna nazywana zamiennie kinetyczną, stanowiąca stosunek lepkości dynamicznej do gęstości płynu. Inaczej, wyrażana jest ilorazem naprężeń ścinających i szybkości ścinania. Prościej mówiąc, lepkość oleju to miara tarcia wewnętrznego, które powoduje opór przy przemieszczaniu się warstw oleju względem siebie. A o czym nas informuje? O tym, jak zachowa się olej w danej temperaturze.\nOlej silnikowy najczęściej pracuje w temperaturze 100ºC, stąd najważniejszym parametrem staje się lepkość kinematyczna. Dla większość olejów lepkość w określonej temperaturze pozostaje niezmienną. Wyjątek stanowią oleje Castrol EDGE z technologią FST. Są one cieczami nienewtonowskimi, ponieważ zawierają w sobie dodatek metaloorganicznego polimeru tytanu. Nienewtonowski płyn nie spełnia hydrodynamicznego prawa Newtona, dlatego jego lepkość nie stanowi wartości stałej.\nOznaczenia na butelkach z olejami\nNa każdej butelce znajdujemy kombinację cyfr oraz liter. SAE – Society of Automotive Engineers, czyli Stowarzyszenie inżynierów amerykańskiego przemysłu samochodowego opracowało następującą skalę:\n0W jest najrzadszy ( „W” oznacza zimę)\n60 – najgęstszy.\nNa większości butelek z olejami znajdujemy oznaczenia zawierające dwa numery. Zalecana jest bowiem zmienna lepkość, by przez cały rok olej był w stanie odpowiedzieć na szeroki zakres temperatur. Olej zawierający cechy oleju zimowego oraz letniego nazywany jest wielosezonowym bądź też multigrade.\nCzy potrzebna jest duża lepkość?\nKierując się podczas zakupów lepkością oleju, zastanawiamy się czy stawiać na jak najwyższą wartość. Zbyt niska lepkość oznacza, że odporność filmu olejowego na obciążenia będzie zbyt słaba i co za tym idzie, łatwo dojdzie do zerwania filmu pod wpływem już niewielkich obciążeń. Z kolei zbyt duża lepkość, to i zbyt duża ilość zanieczyszczeń. Pogorszenie więc smarności i odprowadzania ciepła. Nie oznacza to jednak, że olej musi wykazywać się jak najwyższą lepkością. Najważniejsze jest dobranie jego, do konstrukcji silnika. Stąd warto posługiwać się informacjami od producenta, który wie, jaki olej sprawdzi się w danym pojeździe.\nolej olej silnikowy


Trudne wybory: "Nocna droga" - Kristin Hannah | nieperfekcyjnie.pl\nOstatnio niemal na każdym blogu oraz bookstagramowym kanale pojawiały się opinie dotyczące twórczości Kristin Hannah. Pomimo tego, że Słowik od dawna czeka na mojej półce, a Wielką samotność już jakiś czas temu przytargałam z biblioteki, nie przeczytałam jeszcze żadnej z nich. Za to na pierwsze spotkanie wybrałam Nocną drogę, za którą z miejsca pokochałam autorkę.\nJude Farraday robi wszystko, aby życie jej dzieci było sielankowe i pełne miłych wspomnień. Kiedy Mia i Zach zaprzyjaźniają się z Lexi, młodą dziewczyną po przejściach, stają się nierozłączni. Niestety pewnego letniego dnia wszyscy popełniają złą decyzję, która odciśnie bolesne piętno na ich losach...\nDawno temu nauczyła się, że są rzeczy, których nigdy nie dostanie, choć ich pragnie, dlatego jeśli się postara nie pragnąć rzeczy nieosiągalnych, mniej będzie cierpiała. *\nMłodzi ludzie mają prawo do popełniania błędów, które niekiedy uchodzą im na sucho, a innym razem mocno wpływają na dalsze życie. Bywają to zachowania społecznie nieakceptowalne, ale... niech rzuci kamieniem ten, kto będąc nastolatkiem, nigdy nie zrobił czegoś niemoralnego, wstydząc się lub żałując do tej pory. Nie oznacza to, iż powinniśmy popierać złe czyny, ale próbować stawiać się na ich miejscu, przypominając sobie własne potknięcia.\nRzadko zdarza się, abym do książki podchodziła z totalną niewiedzą dotyczącą poruszanej tematyki. W tym przypadku właśnie tak było i cieszy mnie to niezmiernie, ponieważ odkrywanie kolejnych kart tej historii sprawiło mi wiele radości. Nie ukrywam, że jestem zauroczona tą opowieścią, przez którą trzykrotnie moje serce rozpadło się na kawałki. Nie pamiętam, kiedy jakaś powieść wywarła na mnie takie wrażenie. Niejednokrotnie musiałam zamykać książkę, aby ochłonąć, po czym ponownie zabierać się do lektury z dreszczami i łzami w oczach.\nKreacja bohaterów stoi na najwyższym poziomie. Pisarka każdego obdarzyła indywidualnymi cechami, jednocześnie sprawiając, że z ogromną empatią podeszłam do wszystkich postaci, mimo zupełnie różnych podejść do tych samych zdarzeń. Współczułam Lexi, której życie od początku nie toczyło się tak jak powinno, a ona za każdym razem postępowała zgodnie ze swoim sumieniem, nawet gdy wszystko waliło się jej na głowę. Rozumiałam Jude pragnącą szczęścia swoich pociech, niekiedy w inny sposób niż one by tego chciały. Potrafiłam wejść w położenie Zaca, znajdującego się między młotem a kowadłem, w którego wnętrzu walczyły ze sobą różnorodne pragnienia. Nadal myślami jestem z nimi wszystkimi.\nWiele zdań ciśnie mi się na usta po tej lekturze, ale nie chcę zdradzić za dużo, bo wolę, żebyście podeszli do niej tak jak ja - bez wiedzy o istotnych wydarzeniach, które są tu poruszane. Uwierzcie na słowo, że z tej historii każdy wyniesie coś dla siebie - niezależnie czy stawia pierwsze kroki w dorosłym życiu, czy ma na karku kilkadziesiąt lat, masę doświadczeń i dorastające dzieci, albo, tak ja, może pochwalić się kilkuletnimi pociechami, których przyszłym losem zamartwia się już teraz. Nietrudno jest utożsamić się z tymi bohaterami, gdyż w każdym z nich znajdziemy cząstkę siebie.\nŻycie składa się z podejmowania wyborów, nie zawsze dobrych, poprawnych i pochwalanych. Każdy z nas nieraz staje przed rozdrożem, nie mając pojęcia, jaka decyzja będzie tą lepszą. Nierzadko po czasie musimy przebaczyć innym z powodu źle obranej drogi, odkupić winy czy wybaczyć samemu sobie, co może okazać się najtrudniejsze. Jednak, pomimo wielu niepewności, warto do tego doprowadzić, ponieważ inaczej nie ruszymy dalej. Dodatkowo zastanówmy się kilka razy przed słowami, jakie wypychamy ze swoich ust, bo nigdy nie wiemy, czy nie będą one ostatnimi, jakie wypowiemy do bliskiej osoby, więc dobrze byłoby, abyśmy ich nie żałowali...\n* cytat pochodzi ze str. 147\nKsiążka bierze udział w wyzwaniu czytelniczym LC jako nowość (książka wydana w 2020 roku).\nTytuł oryginału: Night Road\nTen i inne bestsellery znajdziecie w księgarni:\nKristin Hannah Literatura\nNatalia | natalia-recenzuje.pl 26 kwietnia 2020 16:52\nWygląda na to, że to piękna powieść z przesłaniem, która zachęca do refleksji. Ja jestem bardzo ciekawa prozy tej autorki. Nic jeszcze nie czytałam, ale sięgnę na pewno. "Słowik" już czeka na półce na swoją kolej.\nEw 26 kwietnia 2020 17:20\nKsiążka wydaje się niesamowicie interesująca. Lubię powieści z drugim dnem, czy też raczej z dającym do myślenia przesłaniem. :)\nTaki jest świat 26 kwietnia 2020 18:09\nWioleta Sadowska 26 kwietnia 2020 19:03\nBardzo pozytywna recenzja. Skutecznie zachęciłaś mnie do przeczytania tej książki.\nPatrycja 'Pyciaaa' 26 kwietnia 2020 19:33\nKsiążka wydaje się być ciekawą pozycją, która daje do myślenia. Mam nadzieję, że niedługo i mnie uda się przeczytać ten tytuł (Słowik także czeka na swoją kolej haha) :)\nRadosna 26 kwietnia 2020 23:26\nTej książki Kristin Hannah jeszcze nie czytałam. Jak na razie mam za sobą ,,Słowika" i ,,Wielką samotność". Piękne książki. Dobrze wiedzieć, że ta powieść również jest dobra.\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 17 maja 2020 20:33\nJa muszę z kolei sięgnąć po "Słowika" i "Wielką samotność". :)\nAgnieszka Kaniuk 27 kwietnia 2020 06:24\nNarobiłaś mi wielkiej ochoty na przeczytanie tej książki szybciej, niż planowałam. 😊\nCieszę się, że udało mi się Ciebie namówić! :)\njoly_fh 27 kwietnia 2020 11:37\nWidzę, że rzeczywiście poruszyła Cię ta powieść. Ja przeczytałam 3 książki Hannah i o ile Wielka Samotność bardzo mi się podobała, tak po kolejnych dwóch czyli Słowiku i Zimowym ogrodzie trochę się do autorki zraziłam. Nie są to złe książki, ale jakoś takie nie w moim guście, trochę zbyt łopatologicznie napisane. Po Twojej recenzji Nocnej drogi jednak dam autorce kolejną szansę. Nawiasem mówiąc reanimowałam ostatnio mojego bloga, choć myślałam, że to już dla mnie zamknięty rozdział. Jednak czasy sprzyjają czytaniu.\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 17 maja 2020 20:32\nCieszę się, że wróciłaś. Po "Słowika" i "Wielką samotność" sięgnę na pewno. Daj szansę "Nocnej drodze", może nie pożałujesz. :)\nRosemary Littletoe 27 kwietnia 2020 12:49\nJak dotąd z dzieł autorki czytałam tylko "Wielką Samotność", ale zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, z pewnością przeczytam wszystkie pozostałe. Ta książka pójdzie na pierwszy ogień :)\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 17 maja 2020 20:31\nJa teraz na pewno sięgnę po "Wielką samotność", bo wypożyczyłam z biblioteki.\nZuzanna P. 27 kwietnia 2020 15:36\nMam ją w planach, więc cieszę się, że książka zbiera takie opinie :)\nMartyna K. 27 kwietnia 2020 19:51\nMasz rację, o tej autorce jest naprawdę głośno, ale ja jeszcze nie czytałam jej żadnej książki.


Na Jasnej Górze rozpoczął się tzw. trzeci szczyt pielgrzymkowy | eKAI\nWydarzenia Na Jasnej Górze rozpoczął się tzw. trzeci szczyt pielgrzymkowy\nNa Jasnej Górze rozpoczął się tzw. trzeci szczyt pielgrzymkowy\n20 sierpnia 2016 | 16:14 | it / mz Ⓒ Ⓟ\nPodczas trwania nowenny przed uroczystością Matki Bożej Częstochowskiej na Jasną Górę docierają kolejne duże grupy pielgrzymkowe. Rozpoczyna się już tzw. trzeci szczyt. Pielgrzymki wciąż są dziękczynieniem za Światowe Dni Młodzieży i Chrzest Polski. Widać w nich wielkie ożywienie wiary, miłości do Ojczyzny a także otwarcie serc na intencje Kościoła powszechnego.\nPielgrzymi z diecezji opolskiej przyszli już po raz 40. W drodze modlili się także o pokój na świecie. – Każdy, kto obserwuje sytuację na świecie na pewno takie intencje też niósł w swoim sercu, ale też pokój w naszych rodzinach, w naszym życiu zawodowym, prywatnym też, od tego się zaczyna. Jeśli będzie troska o to, to potem też będzie pokój na świecie – powiedział jeden z uczestników pielgrzymki.\nZ Opolszczyzny przyszło prawie 3 tysiące wiernych. To więcej niż w latach poprzednich. Jak zauważył idący w pielgrzymce bp Andrzej Czaja, jest to owoc „projektu papieża Franciszka na odnowę życia”. – Pielgrzymka się powiększyła o 500 plus, to tak trochę żartobliwie, nawiązując do programu rządowego – mówił bp Czaja. Dodawał, że jego zdaniem jest to „taki konkretny wymiar projektu na odnowę życia, by zejść z kanapy, wyłączyć ekran i wyjść do człowieka”.\nPodczas Mszy św. celebrowanej na szczycie dla pątników z diecezji opolskiej bp Czaja nawiązał do tegorocznego hasła pielgrzymki „Od źródeł Chrztu i Miłosierdzia do nowego życia”. – Do nowego życia mamy podążać, do życia w pełni, do życia wiecznego. Pragniemy tego życia, a swoim pielgrzymowaniem pokazaliście, że to nowe życie chcecie już tutaj rozwijać na ziemi, myśląc o życiu w wieczności – mówił w kazaniu ordynariusz opolski. Dodał, że „papież Franciszek na ten rozwój nowego życia w naszej codzienności dał nam bardzo cenne i konkretne wskazania. Mamy być siewcami nadziei, której jest dziś nie tylko w szerokim świecie, ale i w naszych parafiach niedostatek wielki, której bardzo brakuje w naszych rodzinach, w naszych sercach”.\nBp Andrzej Czaja podkreślił, że „nowego życia nie znajdziemy zamykając się w swoim domu” dlatego „nie tylko parę kroków w ciepłych papućkach, ale właśnie w pielgrzymią drogę w butach, jak powiedział papież – wyczynowych, a więc wzwyż, w górę, wspinając się ciągle coraz bardziej na wyżyny człowieczeństwa. Jesteśmy zdolni do wielkich rzeczy, ale trzeba podjąć wysiłek”.\nJuż po raz 370. do Sanktuarium dotarła Piesza Pielgrzymka Gliwicka. To jedna z najstarszych pielgrzymek przybywających na Jasną Górę. W ten sposób realizowane jest ślubowanie mieszkańców miasta z 1626 roku, kiedy to wojska duńskie oblegały Gliwice. Wtedy Gliwiczanie z pełną ufnością w pomoc Bożą złożyli ślubowanie, że jeżeli Matka Boska ich uratuje, to po wszystkie czasy mieszkańcy będą pielgrzymować do Częstochowy.\n– Oczywiście jeśli patrzeć na daty, to coś się nie zgadza, brakuje 20 lat, ale wiemy, że cesarz Prus zabronił, by do Polski chodzić, stąd nie ma dokumentów potwierdzających nasze pielgrzymowanie, ale my nie wierzymy, że wtedy indywidualnie gliwiczanie nie przychodzili – powiedział ks. Bernard Plucik, kierownik pielgrzymki podkreślając, że udokumentowana jest to 370 kompania, ale najprawdopodobniej jest to już 390. pielgrzymka.\nW pielgrzymce gliwickiej przyszło prawie 1,3 tys. pątników. – Pielgrzymka jest czymś wspaniałym, idę trzydziesty siódmy raz i są to moje najpiękniejsze chwile w życiu – powiedziała pani Jolanta. Pani Ewa, która wybrała się pierwszy raz podkreśliła, że chociaż ma „asfaltówkę” i nogi bardzo bolą, to warto było pójść. Z kolei dla pani Anny niezwykłym przeżyciem było spotkanie z gospodarzami, którzy „przyjmowali pielgrzymów z otwartym sercem, czym chata bogata, dawali niemal wszystko i wspólnie się modlili”. – Pielgrzymka to rekolekcje w drodze, to czas nauki wielkiej pokory, przede wszystkim wobec samego siebie, wcale nie jesteśmy takimi chojrakami, kiedy nogi nas bolą, jesteśmy zmęczeni a tu ktoś prosi o pomoc – zauważył pan Wiesław.\n– Matka Boża Częstochowska, to taka Mama. Trzeba łapać chwile spotkania z Nią tutaj, bo to są cudowne przeżycia, bardzo Ją kochamy i dlatego na Jej święto przychodzimy – powiedziała Ania.\nObok pielgrzymek diecezjalnych do Sanktuarium docierają także mniejsze grupy parafialne m.in. z Wręczycy Wielkiej, Żarek, Kłobucka i Wyr.


PRAWDA O NOBLIŚCIE - 3obieg.pl - Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\nPRAWDA O NOBLIŚCIE autor Aleksander Szumański Równocześnie z powstaniem “Solidarności”, w 1980 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Przyznanie temu poecie literackiej Nagrody Nobla przyjęte zostało radośnie w dobie narodowego sprzeciwu wobec komunistycznego reżimu, a Miłosz traktowany był jako symbol antyreżimowego buntu. Owa radość z miłoszowego Nobla nie trwała zbyt długo, bowiem stopniowo zaczęły ukazywać się na rynku wydawniczym w kraju emigracyjne utwory tego poety, a ich treść wręcz zaszokowała polskiego czytelnika, gdyż prawie każda jego książka była brutalnym paszkwilem i złośliwą dyskwalifikacją polskiej kultury. Okazało się, iż Miłosz nie jest jednym z nas, lecz wynarodowionym kosmopolitą, człowiekiem obcym, zewnętrznym i wręcz wrogim całemu naszemu dziedzictwu narodowemu, historycznemu i kulturowemu, a pasją jego twórczości literackiej stało się obrzucanie Polaków […]\nPRAWDA O NOBLIŚCIE autor Aleksander Szumański\nTysiące Żydów uciekających z getta uratowali Polacy, narażajac życie własne i rodzin. Prawdę tę potwierdzaja opracowania naukowe o okupacyjnej Warszawia Tomasza Szaroty.\nNie tylko historycy literatury posiadają jednoznaczny stosunek do antypolskiej twórczości Miłosza, ale również i pisarze. Jan Józef Szczepański w opowiadaniu pod znamienitym tytułem “Koniec legendy” opisał autentyczną imprezę sylwestrową, która odbyła się w dworku Jerzego Turowicza w Goszycach, w czasie której Miłosz stwierdził:\n“walka Polaków z ludobójczym hitleryzmem to nieprawdopodobna wprost manifestacja głupoty”.\n“.te wszystkie. Miłosza paszkwilanckie oceny polskości doprowadzały go nieraz do patologicznych stanów duchowych, kiedy to marzył o totalnym zniszczeniu Polski /Rodzinna Europa/, nad tym właśnie kawałkiem Europy ciąży przekleństwo , że nie ma żadnej rady . I być może gdyby mi dano sposób wysadziłbym ten kraj w powietrze .”. To zbrodnicze marzenie Czesława Miłosza /Jan Majda “Wisława Szymborska, Karol Wojtyła, Czesław Miłosz” – 2002/.\nOczywiście apologeci Czesława Miłosza będą w dalszym ciągu uprawiali i umacniali kult “polskiego” noblisty i zapewne pominą milczeniem już całkiem bezpośrednie jego zwierzenia:\n“nieszczęsnych Polaków umiejących myśleć tylko politycznie mam w dupie” /”Zaraz po wojnie” 1998/ , a nieco wcześniej /”Rodzinna Europa” 1990/ prowadził wewnętrzny dyskurs:\n“. czy Polacy nie są podobni do homoseksualistów? Cechuje Polaków lekkomyślność, pijaństwo, brak talentu.” a rozmyślania kwituje zdaniem, które już kiedyś słyszałem, być może nie po polsku:\n“.Polak musi być świnią, ponieważ się Polakiem urodził.” /”Prywatne obowiązki” – 1990/\nO naruszeniu kultu maryjnego w Polsce i zbezczeszczeniu przez Miłosza Matki Boskiej ks.Adam Boniecki w “Spokojnych słowach mędrca” nie wspomniał.\nKs. Adam Boniecki jako wieloletni współredaktor “Gazety Wyborczej” zasłynął jeszcze z przyznawania różnym osobom szczególnych odznaczeń nie posiadając ku temu najmniejszych uprawnień. Oto w 1789 r. ustanowiono w Rosji wojskowy Krzyż i Medal Św.Jerzego /4 klasy/.\nW Anglii Order Św.Jerzego ustanowiony został w 1807 r. dla polityków, dyplomatów i dowodców. Istnieje również prestiżowe brytyjskie Królewskie Towarzystwo Św.Jerzego z siedzibą w Londynie. Polska takiego odznaczenia nigdy nie posiadała i nie posiada.\nÓw medal ks.Adam Boniecki przyznał również rozmaitym osobom, kilku weteranom lewic i znanym powszechnie “różowym”, których pragnął w ten sposób uhonorować. Wyrożnieni pasowani na “rycerzy”, laureaci mieli zasłużyć się m.in. w zwalczaniu “ksenofobii, rasizmu i antysemityzmu” /ale nie antypolonizmu/ oraz propagowawaniu tolerancji i dialogu.\nNASTĘPNY ARTYKUŁBIAŁY ORZEŁ BEZ KORONY Z SZYMBORSKĄ W TLE


Sprawozdanie z dnia dziecka obchodzonego przez najmłodszych uczniów Monnet International School, Czas Dzieci\nSprawozdanie z dnia dziecka obchodzonego przez najmłodszych uczniów Monnet International School\nMiejsce akcji: Przedszkole Misia Paddingtona, ul. Górska 7 na Mokotowie,\nCzas akcji: piątek 01 czerwca 2012 r. godz. 10.00-14.00\n1 czerwca 2012 r. w porcie Paddington, wśród wycia syren, wodowano piękny żaglowiec.\nRodzice chrzestni – starszaki – nadali mu szelmowskie imię „Łajbek”.\nPo trapie weszła na pokład dzielna załoga i bryg wyruszył w swój pierwszy rejs.\nMarynarze w wolnych od szorowania pokładu i wspinania się po linach chwilach słuchali niezwykłych morskich opowieści, śpiewali szanty, łowili ryby, których przepiękne, ogromne ławice podpływały pod statek i cieszyły oczy. Obserwowali mewy. Jedna z nich - duży albatros przez cały czas towarzyszył naszym wilkom morskim. Zachwycali się popisami stada delfinów, które przez pewien czas płynęły przed dziobem żaglowca, a także – potężnymi cielskami wielorybów. Woda była tak przejrzysta, że czasami widać było groźne ośmiornice, zwinne węże morskie oraz różnokolorowe morskie kolczatki. Spokój nie trwał jednak długo. Nadciągał potężny sztorm – 10 w skali Beauforta !!! Potężne fale zbliżały się z piekielną prędkością!!!\nCzy „Łajbek” wytrzyma ich napór?! Czy nie zadrżą mężne dotychczas serca marynarzy?! Huk wichru, trzask kadłuba statku budził strach i grozę. Dzielni członkowie załogi, wyposażeni w koła ratunkowe, trzymali się za ręce – razem łatwiej oprzeć się żywiołowi!\nI udało się!!! „Łajbek” również spisał się świetnie! Wymagał tylko niewielkich napraw, które natychmiast zostały wykonane. Szczęśliwa załoga zatańczyła i zaśpiewała z radości.\nWszyscy zatęsknili za lądem, którego jednak wciąż nie było widać...\nMarynarze urozmaicali sobie czas przeciąganiem liny, wiązaniem węzłów, robieniem morskich tatuaży. Ktoś wyłowił z morza butelkę. W niej zamknięta była instrukcja, jak dotrzeć na Wyspę Skarbów. Przydała się! Wreszcie poczuli pod stopami ląd. Na wyspie czekał na utrudzonych podróżników wygodny hamak oraz stara potężna skrzynia skarbów. W niej znaleźli przyrządy do robienia baniek mydlanych oraz lody. Nie wiadomo było, za co się zabrać najpierw... Kiedy już zjedli lody i nacieszyli się bańkami mydlanymi, ruszyli na dalsze przeszukiwanie wyspy. Szybko odnaleźli piracki statek, który dosyć szybko udało się złożyć i zwodować.\nZabawy było co niemiara. A na obiad podano rybne paluszki.\nPodziękowania należą się załodze portu Paddington, wszystkim nauczycielom, którzy zorganizowali rejs, szczególne – Cioci Marzenie i Cioci Kasi, które na ochotnika pełniły w tym dniu poranną wachtę, zwaną świtówką, by przygotować żaglowiec do dziewiczego rejsu.\nCudownym mistrzem morskiej ceremonii była niezastąpiona Ciocia Kasia.


Toyota i PGNiG będą wspólnie rozwijać technologię wodorową w Polsce - ORPA - Obserwatorium Rynku Paliw Alternatywnych\nUmowa zakłada partnerstwo pomiędzy dwoma podmiotami biorącymi aktywny udział w tworzeniu Polskiej Strategii Wodorowej. Wspólne działanie ma doprowadzić do wprowadzenia na polski rynek wodoru jako czystego paliwa dla bezemisyjnych pojazdów elektrycznych z ogniwami paliwowymi.\nToyota Motor Poland w przyszłym roku wprowadzi na rynek samochody osobowe Mirai drugiej generacji. W stosunku do poprzedniej wersji nowy model ma dysponować zasięgiem wydłużonym o 30% (w granicach 650-900 km). Tankowanie pojazdu ma trwać zaledwie kilka minut.\nelektromobilność, EV, fcev, pgnig, pojazdy elektryczne, samochody elektryczne, toyota, wodór


07 mar 2016, 12:47\nMamy dowód strzału w stopę TVP: "Nowy serial TVP1 „Bodo” znalazł się dopiero na ósmym miejscu z widownią na poziomie 3,81 mln widzów, co dało stacji 22,10 proc. udziału w grupie 4+. Warto dodać, że pierwszy odcinek nadawanej rok temu w tym paśmie dziewiątej serii „Rancza” miał 6,86 mln widzów." cały...\n30 sty 2016, 17:26\nAle gdzie nagonka? U nas na forum czy ogólnie? Serial może okazać się całkiem dobry(przynajmniej tak sie zapowiada, a jak będzie to się okaże), mnie tylko "bulwersuje" to, że dali go w niedzielę o 20:20, tak w gwoli ścislosci :) Bo spokojnie mógł być w piątki jak Anna German i obyłoby się bez tego ...\n28 sty 2016, 17:26\nKatastrofa!!! Serial "Bodo" wchodzi w miejsce "Rancza" i będzie emitowany w niedziele o naszej godzinie 20:25. (Źródło: http://www.telemagazyn.pl/artykuly/bodo-jeden-z-najbardziej-oczekiwanych-polskich-seriali-od-6-marca-w-tvp1-48203.html) W związku z tym oświadczam, iż od dnia dzisiejszego nie oglą...\n03 gru 2015, 0:11\nJestem zdecydowanie za emisją wiosną. Świąteczny odcinek będą mogli powtórzyć w święta.\n11 wrz 2015, 10:42\n4 pkt Szklarz\n3 pkt Ignaczak\n09 cze 2015, 11:37\nMała ciekawostka dotycząca wyników na wójta:\nFabian Duda - 4422 głosy - 48,47%\nKrystyna Więcławska - 4701 głosów - 51,53%\nWynika z tego, że scenarzysta Pan Andrzej (Robert) trafił z wynikami do jednego miejsca po przecinku.\n24 maja 2015, 23:24\nWpadka związana z wygraną w Lotto. Zazwyczaj jak ktoś trafia "szóstkę" to w lokalnych mediach dużo się mówi o miejscu w którym zakupiono zwycięski kupon. Dodatkowo Więcławska jako właścicielka pierwsza powinna się dowiedzieć, że ktoś u niej zagrał i wygrał.\nTak jak już większość poprzedników wspomniała to jeden z najlepszych odcinków sezonu, lecz niestety wycięto z niego najśmieszniejszą scenę odcinka. Chodzi tutaj o scenę ławeczki podczas kampanii wyborczej na rynku. Pozostaje jedynie nadzieja, że tvp wyemituje usunięte sceny z 9 sezonu, bo uzbierałby...\nTak źle i tak niedobrze. Patrząc racjonalnie to Duda powinien wygrać bo ma duże doświadczenie w urzędowych sprawach, ale jeśli jego wybiorą to akcja w urzędzie stanie w miejscu, więc pod względem podkręcenia fabuły na 10 sezon powinna wygrać Więcławska. Nasza sklepowa będzie się gubiła w zawiłościac...\nWpadka z odcinka nr111, za drzwiami widać busa ekipy i dodatkowo sprzęt do robienia sztucznego oświetlenia.\nw 106 odcinku Kusy ma taki sam model koszuli ale kolor zielony, więc ma kilka. Jak dla mnie kolor koszuli na zdjęciach nr 1 i 4 zdecydowanie się różni od nr 2 i 3.\nOdcinek 105 wpadka związana z koszulą Kusego: Scena 1: Kłótnia Monika i Jerry: http://i62.tinypic.com/10ojmsh.jpg Scena 2: Lucy i Kusy w kuchni http://i62.tinypic.com/aewrbk.jpg Scena 3: Kawa z Biskupem http://i62.tinypic.com/1ze8eq1.jpg Scena 4: Powrót zdenerwowanego Biskupa. http://i59.tinypic.com...\n31 gru 2014, 11:45\nRe: Ranczo 9.\nMateusz123 pisze: Kiedy będzie zwiastun 9 serii?\nZapewne na przełomie stycznia i lutego\nDaMiAn1998 pisze: Co jeszcze kręcą w Studiu ATM i od kiedy zdjęcia trwają nawet w soboty i niedziele ?\nW studiu ATM kręcą też wnętrza urzędu gminy, biura senatora i pracownię Kusego. Ekipa kręci w weekendy tylko w wyjątkowych sytuacjach.


Harry Potter i Łaskawszy Los: Rozdział 5\nZ dedykacją dla mojej koleżanki Klaudii i przyjaciółek Angie, Oli, Zuzi, Julii i Sylwi :)\n- Wiesz, że sądzę co innego…\n- Rozumiem, ale teraz nastąpiła okazja, aby zmienić mój stosunek do wę…\n- TO BYŁO NIEPOWAŻNE POSUNIĘCIE!\n- Hermiono, wiem, że Ci się to nie podoba, ale…\n- CO JEŻELI TA INFORMACJA DOTRZE DO MINISTERSTWA! POMYŚLAŁEŚ O TYM?!\n- DAJ MI DOKOŃCZYĆ! – wydarł się wytrącony z równowagi Harry – Przepraszam, nie powinienem był krzyczeć – dodał ze skruchą – Hermiono…\n- Panie Potter! Jak chce pan krzyczeć to na korytarz zapraszam. To jest biblioteka! – syknęła w ich stronę wyłaniająca się zza regałów Pani Pince.\n- Przepraszam – mruknął z udawanym przejęciem.\nBibliotekarka przeszyła ich wzrokiem typu „ Jeszcze raz, a popamiętasz” i powróciła do swoich zadań.\nHarry i Hermiona byli w bibliotece już od pół godziny. Odrabiali swoje zadania domowe. Nauczyciele pomimo pierwszego dnia nauki nie próżnowali. Zadawali im jak najwięcej, gdyż chcieli poprzypominać uczniom rzeczy, których z pewnością pozapominali przez wakacje.\n- Po kiego grzyba, za przeproszeniem Harry, napisałeś o wężomowie na Obronie? Wiesz, że to było nierozważne, Ba! Bardzo nierozważne! Na drugim roku ta informacja na szczęście nie wydostała się poza mury Hogwartu, ale teraz? Nie znamy tych nauczycieli. A ten Black, aby mieć lepsze wpływy w Ministerstwie może to wykorzystać! Dwanaście lat w Azkabanie robi swoje Harry – drżąca ze zdenerwowania Hermiona nareszcie ucichła. Musiała ochłonąć. Martwi się o przyjaciela.\n-Rozumiem, że się martwisz – położył jej rękę na ramieniu – Ale, wiem, że oni tego nie wygadają ministerstwu. Czuję to.\n- Czujesz? To dosyć niewiarygodne. Słuchaj, nie możesz wszystkim bezgranicznie ufać. Trzeba trochę dystansu…\n- Dystans mam nieźle wyćwiczony dzięki Snape’owi, więc się nie martw. A Syriusz i Remus tego nie powiedzą ministerstwu, bo… No po prostu tak przeczuwam, ok?\n-Przeczuwasz- mruknęła cicho wpatrując się w te niezwykle zielone oczy chłopaka – Te przeczucie czasem może Cię nieźle zwieść. Miejmy nadzieję, że nie dziś. – Wstała z krzesła i chwyciła torbę – Ja już skończyłam. Powodzenia w Transmutacji – rzuciła mu krótkie spojrzenie i wyszła z pomieszczenia pozostawiając chłopaka na pastwę Transmutacji. Harry odprowadził ją wzrokiem.\nSpojrzał na swój esej i jęknął z zażenowania.\n- No to do dzieła – rzekł do siebie bez entuzjazmu. Nie, żeby nie lubił zajęć McGonagall, ale akurat na pierwszy dzień szkoły został zadany ten temat, który nie do końca przypadł chłopakowi do gustu. No bo komu chce się pisać referat na trzy stopy o tym jak\nzmienić zapałkę w latarnię?\nPo jakiejś godzinie do biblioteki wpadł zdyszany i rozbawiony Ron.\n- Stary, bierz manatki i chodź na dziedziniec! Fred i George mają swój pokaz. Gdybyś widział biedną Susan Bones… Biedaczka skusiła się na zjedzenie nowych cukierków Freda. Jest teraz cała zielona!\n- Pokaz? – Harry posłał mu zdziwione spojrzenie.\n- Tak! Prędzej, bo nie wiadomo jak długo to będzie trwać. Snape czai się teraz dosłownie wszędzie.\nHarry szybko wrzucił skończony referat, pióro i kałamarz do torby i pobiegł z Ronem pozostawiając książki biblioteczne na biurku. Pani Pince będzie musiała to sama posprzątać. Z pewnością nie wpuści Harry’ego za tak bestialskie traktowanie książek do biblioteki przez co najmniej tydzień.\nNa miejscu zastali dużą grupę uczniów przyglądającym się braciom Weasley, którzy promowali swój kolejny nowy wynalazek.\n- ELIKSIR NIEOBECNOŚCI!!!\n- I to dosłownej!\n- Jeden łyk…\n- … A nauczyciele nie będą mogli dać Ci szlabanu…\n- …Ujemnych punktów za spóźnienie…\n- … Bo po prostu o tobie zapomną!\n-MACIE ZAGWARANTOWANY CAŁY WOLNY DZIEŃ– wydarli się.\n- Można go zakupić za nie całe sześć galeonów!\nWszyscy zebrani wiwatowali i klaskali. Całkiem dobra cena za chwilę wolności. Ku ucieszy młodzieży całe zebranie się na tym nie zakończyło.\n- Gred… - bliźniacy posłali sobie tajemnicze uśmiechy.\n- Czas chyba przedstawić naszym drogim klientom nowy sprzęt!\n- Kto chce być naszym królikiem doświadczalnym?– krzyknął Fred do publiczności. Nikt się nie odezwał. George widząc to, pociągnął jakiegoś pierwszorocznego gryfona za rękaw i ustawił na środku „sceny”.\n- No młody! Będziesz naszym asystentem. – wyszczerzył się do jedenastolatka, który nie był zadowolony z obrotu sytuacji.\n- Drodzy koledzy i koleżanki, czas najwyższy zaspokoić wasze pragnienie adrenaliny.\n- Przedstawiamy wam…\n- Pędzipety! – chwycił przedmiot i pokazał go zebranym.\n- A niby co to jest? – spytał się ktoś z tłumu. Był to Dean Thomas.\n- A to mój drogi Dean’ie są skarpetki umożliwiające nam poruszanie się jak skrzat. – George wziął pędzipety* (Połączenie wyrazów pędzi i skarpety) i pokazał zebranym z bliska.\n- Czyli, możemy dzięki temu się teleportować gdziekolwiek chcemy, no ale niestety tylko w obrębie 20 metrów.\n-Mamy też możliwość szybkiego przebierania nóżkami. Biegamy tak szybko jak Snape ucieka przed szamponem – młodzież zaśmiała się.\n- UWAGA! – Fred uniósł ręce, aby uczniowie się trochę uspokoili\n– Od dzisiejszego dnia można to zakupić tylko za dziesięć galeonów!\n- Promocja trwa… - zmarszczył brwi i policzył coś na palcach - Do kiedy trwa George?\n- Promocja trwa do końca tego miesiąca. Potem to już niestety będzie piętnaście galeonów, ale dla takiego cudeńka warto wydać parę groszy.\nWiększość osób już wertowała w kieszeniach szukając potrzebnych pieniędzy.\n- Młody, załóż to, a potem przedstaw jak to działa – Fred podał wynalazek pierwszorocznemu. Chłopiec niepewnie założył podany mu sprzęt i odczekał chwilę, aż jego piekło się rozpocznie. Nie musiał długo czekać. Zrobił tylko jeden mały krok, a już był przy drzwiach wejściowych zamku. Zawrócił i znowu stał obok Freda. Wszyscy byli zachwyceni nowym wynalazkiem bliźniaków.\n- Powiedz teraz gdzie chciałbyś się znaleźć – poradził mu George – Ale tylko w okolicach dwudziestu metrów, jasne? Bo inaczej nie zadziała.\nGryfon powiedział drżącym głosem\n- Chcę stać obok Taddley’a Doutch’a.\nZ cichym pyknięciem charakterystycznym dla teleportacji znalazł się obok kolegi. Słychać było oklaski uczniów.\n- Ok. Mamy nadzieję, że wam się to spodobało! Młody, oddaj pędzipety – George odebrał od chłopca wynalazek i włożył do brązowej skrzynki z logiem firmowym Weasley’ów. – Wszystko okej? – zapytał się lekko wystraszonego dzieciaka\n- Spokojnie, młody! Jak będziesz w naszym wieku to kto wie, cóż będziesz wyrabiał – Fred posłał młodemu pokrzepiający uśmiech.\n- Jeżeli ktoś chce kupić przedstawione dzisiaj rzeczy zapraszamy teraz albo po lekcjach do nas!\nUczniowie staranowaliby ich z powodu nabycia wynalazku, gdyby nie jedna osoba.\n- Ja chyba będę pierwszym klientem panowie.\nWszyscy skierowali wzrok w stronę mężczyzny.\n- Em… Dzień Dobry, profesorze – wydukał Fred\n- Witam, Witam i Ach! Mówcie mi po imieniu. Naprawdę jestem dumny z tego przydomku, ale jednak wolę gdy nie zwracacie się do mnie per profesor. Czuję się wtedy taki stary – uśmiechnął się do nich – Ale tak jak mówiłem, będę waszym pierwszym klientem. Uszy dalekiego zasięgu i te pędzipety bym poprosił panowie.\n- Czyli nie jest pan przeciwko temu…\n- Ależ skąd panie Weasley! Wręcz popieram takie spotkania. Przynajmniej nie jest nudno – Syriusz wskazał palcem na skrzynkę z wynalazkami – To ile będę winien?\nGeorge zadowolony z obrotu sytuacji wyjął przedmioty ze skrzynki dla profesora.\n- Wychodzi na to, że pański portfel schudnie o dwadzieścia pięć galeonów.\nSyriusz poszperał w kieszeni, podał chłopakom monety i z uśmiechem odebrał od nich nabytek.\n- Liczę, że to nie ostatnia taka okazja do zakupu.\n- Oczywiście! – odkrzyknęli zgranie bliźniacy – Planujemy jeszcze takich z pięć. Życzymy miłego dnia.\n-Nawzajem chłopcy – profesor z uśmiechem oddalił się w kierunku swoich komnat.\nPo chwili wszyscy zgromadzeni obskoczyli bliźniaków, kupując ich wynalazki. Pod koniec podeszli do nich Harry i Ron.\n-Wow! To było świetne! Słuchajcie, a może taka zniżka dla brata, co? Jestem zainteresowany tymi pędzipetami . – zapytał Ron.\nFred przeniósł wzrok na brata.\n- Oj Ronuś, Ronuś – rzekł podejrzanie czule otaczając młodszego brata ramieniem – Przecież mieszkasz z nami pod jednym dachem od ponad trzynastu lat i nie wiesz, że my nie dajemy od tak sobie zniżek?\n- No, ale dla brata…\n- Nie ma zniżek, młody – oznajmił George trzymający Weasley’owską skrzynię – Jak chcesz kupić pędzipety to musisz nam zapłacić dziesięć galeonów.\n- Zdzierstwo – mruknął niezadowolony Ron.\n- Jak dobrze, że to był Syriusz, a nie Snape – Harry przypomniał o swojej obecności – Nietoperz pewnie by wam dał po szlabanie i skonfiskował sprzęt!\n- Z pewnością – Fred poklepał wybrańca po ramieniu - Nie jesteś zainteresowany naszą ofertą? Wiesz… mamy dla Ciebie coś spod lady… - dodał tajemniczo szukając czegoś w swoich kieszeniach\nW końcu znalazł to czego szukał.\n- Mamy teraz Sumy – usta chłopaka wygięły się w odwróconą podkówkę - i niestety musimy się przyłożyć do nauki. Więc jak widzisz, to – wskazał na trzymaną przez siebie pergamin – nie jest teraz nam tak bardzo potrzebne.\n-Dzięki temu potrafimy poruszać się po hogwarcie…\n- …Pozostając niezauważonym –oznajmił Fred wciskając pergamin w dłonie chłopaka.\nHarry rozwinął papier\n- A do czego to służy – obejrzał z każdej strony kartkę. George\nwyjął różdżkę i mruknął inkantację\nKu zdziwieniu młodszych chłopaków na papierze zaczęło pojawiać się coś na wzór mapy.\n-To mapa Hogwartu! – wykrzyknął Ron, lecz Fred zaraz zakrył mu usta ręką\n- Krzycz dalej, a na pewno nikogo tu nie sprowadzisz.\nRon naburmuszył się, ale zamilkł pod karcącym spojrzeniem brata.\n- Tak, to jest mapa Hogwartu. Harry… - George zwrócił się do niższego chłopaka - wiemy, że lubisz wieczorami pochodzić sobie po zamku. Widzieliśmy Cię nie raz. Zauważ, że ta mapa nie jest taka zwyczajna, mugolska, a magiczna! Pokazuje nie tylko mury zamku, ale też i osoby w nim przebywające. Patrz – wskazał na biuro dyrektora – Dumbledore zawsze się przechadza wieczorami po swoim gabinecie. Widzisz… jeżeli będziesz miał tą mapę przy sobie, będzie mniejsze ryzyko napotkania jakiegoś nauczyciela na drodze. Gryffindor na tym zyska. Nie obwiniamy Cię za straty punktów, ale chcemy w tym roku ponownie wygrać puchar domów.\n- Jasne, rozumiem – Harry spojrzał na pergamin – Dajecie mi to? Rany, dzięki!\n- Nie dziękuj nam, a raczej tym, którzy ją stworzyli.\n- To nie nasza mapa – dodał Fred – Tylko ich – wskazał na pewne pseudonimy z przodu mapy.\n- Panowie Rogacz, Łapa, Lunatyk i Glizdogon … - przeczytał cicho – Nie kojarzę.\n- My też, ale wiele im zawdzięczamy –rzekli chórem bracia.\nChłopcy rozmawiali przyciszonymi głosami o mapie nie będąc świadomym o podglądaniu.\n- Rany, Lunio nie strasz mnie tak – szepnął w jego stronę łapiąc się za serce.\n- Co robisz? – zapytał jawnie zainteresowany działaniem przyjaciela.\n- Pamiętasz mapę Huncwotów? – zapytał ni z gruszki ni z pietruszki.\n- Oczywiście, ale co to ma do rze…\n- Wydaje mi się, że ją znalazłem – wskazał palcem na stojących nieopodal chłopaków.\nRemus spojrzał na niego jak na idiotę.\n- Przecież to niemożliwe. Mapa zaginęła lata temu, a teraz tak nagle by się znalazła. Słuchaj musiało Ci się coś pomylić…\n- Nie pomyliło mi się! Patrz.\nSyriusz pociągnął Lupina za rękaw i wskazał na mapę będącą w rękach Harry’ego.\n-Niemożliwe – szepnął Remus.\n- A jednak, Luniu – uśmiechnął się z tym zapomnianym przez Lupina błyskiem w oku. Owy błysk mieli jedynie James i Łapa gdy coś kombinowali. Niestety… Syriusz nigdy się już tak nie uśmiechał po pamiętnej nocy ’81. Aż do dziś.\n- Nie wiem o czym rozmawiają, ale widziałem jak bliźniacy Weasley podają mapę jelonkowi. Najwidoczniej mój chrześniak odziedziczył w końcu skarb Huncwotów. To oczywiste, że syn Rogacza musi posiadać tę mapę! To dziedzictwo!\nRemus przyjrzał się dokładnie pergaminowi w dłoniach młodego Pottera. Rzeczywiście to było to o czym mówił Wąchacz.\n- Nurtuje mnie jednak jedno pytanie, Luniaczku… Jakim cudem mapa była w posiadaniu Weasley’ów? Gdzież ona była!? Szukałem jej przez cały siódmy rok. Zapodziała się gdzieś po naszej ostatniej eskapadzie po zamku… Trzymał ją ten szczur… Mówiłem, że Glizdogon ją zgubi!\n- Spokojnie Syriuszu, mnie też to ciekawi. I proszę… nie mów na mnie Luniaczek. Kojarzy mi się z Jamesem. – posłał mu smutne spojrzenie sponiewieranego przez życie człowieka.\n- Remi – położył mu dłoń na ramieniu – Mi WSZYSTKO, dosłownie wszystko kojarzy się z tamtymi czasami, ale trzeba to przeboleć. Mamy teraz za zadanie opiekować się synem naszego najlepszego i najodważniejszego przyjaciela jakiegokolwiek znałem. No i oczywiście złapanie tego szczura, który nie jest wart więcej niż zepsuta łajno bomba. –zamyślił się – Hmm… cóż.. to raczej ty tu jesteś od pocieszania Remusie. Merlinie, co ty ze mną robisz?! – zaśmiał się krótko, widząc rozbawione spojrzenie wilkołaka.\n- Ja nic nie robię. Ty sam się zmieniasz w odpowiedzialnego ojca chrzestnego – posłał mu lekki uśmiech.\n- No wiadomo – wyszczerzył się Black – Tylko mam problem. Jak mu to powiedzieć?\n- Normalnie. Dopiero wtedy gdy poczujesz się na siłach.\n- Ja nigdy nie będę na siłach – mały grymas przemknął przez twarz Syriusza.\nRemus poklepał go po plecach.\n- Chodźmy do kwater. Napijemy się czegoś.\nSyriusz zszokowany spojrzał na przyjaciela.\n- Na brodę Merlina, kim ty jesteś i co zrobiłeś z Remusem!\nLunatyk zaśmiał się.\n- Mam ognistą…\n-Pędzę!! – krzyknął Syriusz wyprzedzając roześmianego Remusa na korytarzu.\n- To co… Mała wycieczka po zamku?\n- Z chęcią, ale chciałbym na razie trochę się zapoznać z tą mapą… Nie znamy jeszcze żadnych tajnych przejść.\n- A nie możemy tego zrobić na korytarzu? – zapytał nie tracący nadziei Ron. Pożegnali się z braćmi rudego parę minut temu.\n- Jeszcze nas ktoś złapie i…\n- Ale będziemy widzieć te osoby na mapie, więc się nie bój.\nHarry spojrzał na niego podejmując decyzję.\n- No okej, zgoda.\nRon uśmiechnął się, wyrwał mu mapę z rąk i pobiegł przed siebie. Teraz Harry na pewno się nie wywinie. Przegrany czarnowłosy ruszył za przyjacielem. Stojąc za obrazem Grubej Damy, Ron wypatrywał czy nikt nie idzie (na mapie rzecz jasna).\n- Zacznijmy od najbliższego przejścia… Patrz, jest jedno koło pokoju wspólnego Krukonów - wskazał dany punkt na mapie – musimy udać się na zachodnią wierzę – kierując się tam Harry przyjrzał się uważnie jednej kropce poruszającej się po… ICH DORMITORIUM!?\n- Ron, ktoś obcy jest w naszym dormitorium! Musimy wracać. Jeszcze nas obrabuje!\nRon spojrzał na niego zamyślonym wzrokiem, a potem na mapę.\n-Peter Pettigrew? A któż to taki i… Merlinie, Parszywek! – wyprzedzając Harry’ego wbiegli do PW Gryfonów i skierowali się do ich sypialni.\n- Wyjmij różdżkę – polecił mu Harry – I cicho, bo go spłoszymy.\n- Ale co zrobimy? Znasz jakiś czar obezwładniający? – spytał się lekko spanikowany Ron.\n- Hermiona coś mówiła o Drętwocie… Znam to zaklęcie. Czekaj, wejdę pierwszy… - Potter uchylił drzwi i ostrożnie wszedł. Nagle zatrzymał się z głupim wyrazem twarzy. Ron wpadł na niego.\n- Czemu stoisz? Atakuj! – rozporządził rudzielec. Przepchnął kumpla i rozejrzał się po pokoju, a na jego twarz wpłynęło zdezorientowanie.\n- Nie mam czego Ron. Tu nikogo nie ma. Sprawdź na mapie czy dobrze widziałem – Weasley otworzył mapę wypowiadając potrzebną inkantację.\n-Ewidentnie ktoś tu jest. Ten Pettigrew stoi obok klatki Parszywka!\n- Stoi? Przecież, tam nic nie ma! – zirytowany Harry wziął do rąk mapę i wyśledził na dane nazwisko.\n- Kurczę, Harry co jest grane?\n-Nie wiem. Słuchaj, leć po bliźniaków, może ta mapa się myli…\n- Okej, zaraz wrócę – Harry z mapą w ręce i różdżką w drugiej skierował się do klatki szczura. Zwierze kręciło się w tę i z powrotem jakby było zdenerwowane. Zauważył, że Parszywek chce za wszelką cenę się stąd wydostać.\n- Parszywku, co się dzieje? – zwrócił się czule do zwierzęcia. Chciał go wziąć na ręce, ale nie zdążył, bo do pokoju wpadł zdyszany Ron z braćmi.\n- To tutaj! Daj mapę Harry. – czarnowłosy podał mu przedmiot. Ron wskazał braciom obiekt ich zmartwień.\n- Peter Pettigrew?- Fred z niedowierzaniem spojrzał jeszcze raz na mapę - Przecież tu nic nie ma.\n- Dlatego się do was zwróciliśmy. – wtrącił się Harry - Czy mapa ma tendencję do przekręcania informacji lub do psucia się?\n- Nigdy! – krzyknęli Fred i George – Mapa nigdy nie kłamie. To jest po prostu… może wskazuje jakiegoś ducha, który się przed nami ukrył?\n- Nie, to głupie! – rzekł rozgoryczony Ron – Sir Nick kiedyś mi powiedział, że sam chętnie by sobie zniknął, dla prywatności i w ogóle, ale nie ma takiej możliwości. Mapa po prostu szwankuje.\n- To niemożliwe. Zawsze działała fantastycznie. – sprzeciwił się Fred.\n- To jak nam wyjaśnisz TO – stuknął palcem w nazwisko.\n- Nie wiem – wzruszył ramionami – Nie możemy się z tym zwrócić do nauczyciela, bo mapa była kiedyś u Filcha. My ją tak jakby „pożyczyliśmy”. Nie chcecie chyba jej stracić, bo widzicie jakieś nazwisko.\n- Oczywiście, że nie. Tylko nie podoba nam się perspektywa spania w jednym pokoju z jakimś Peterem, którego nawet nie znamy – rozgoryczony Harry podszedł do klatki zwierzęcia – Może chodzi o Parszywka?\nRon spojrzał na niego jak na idiotę.\n- Parszywek to szczur, nie człowiek.\nBliźniacy Weasley wymienili spojrzenia.\n- A może wypytacie jakiegoś nauczyciela o tego Pettigrew, co? To wcale nie głupie – stwierdził George.\n- Plan nie najgorszy, ale teraz pytanie… kogo? – zastanowił się czarnowłosy, który od dłuższego czasu przyglądał się szczurowi.\nZwierze przyglądało się chłopakowi z najdalszego kąta klatki.\n- Harry przestań, tylko go straszysz – Rudzielec odsunął przyjaciela od Parszywka – Widzisz? Zawału prawie dostał!\n- W pociągu jakoś nie wariował, a cicho to tam nie było. – zwrócił mu uwagę młody Potter.\n- No, ale tam było jedzenie…\n- Tak? To go nakarm. Może wtedy przejdzie mu ta cała depresja – zirytował się – Dobra… Fred, George, dzięki za pomoc. Może ten plan wypali.\n- Jasne Harry.\n- Jak coś…\n- To wbijaj do nas. Damy Ci niezłe wskazówki, jak obudzić Rona na śniadanie – szepnął Fred.\n-Ej, słyszałem! – obruszył się obgadywany.\nZaśmiali się. Bliźniacy wyszli chwilę potem z dormitorium, a męska część złotego trio zastanawiała się, do kogo się zwrócić.\n- Może Dumbledore? – spytał Ron.\n-Zwariowałeś? Będzie zadawać niewygodne pytania.\n- Dobra, no to może Flitwick?\n-Flitwick? Jest stary i pewnie pozapominał połowy faktów ze swojego życia.\n- No to nie wiem- zrezygnowany Ron usiadł na łóżku.\nHarry leżąc na swoim wpadł na genialny pomysł.\n-Syriusz i Remus!\n- Do nich się zwrócimy. Im można zaufać.\n- Niby skąd to wiesz? – spojrzał na kumpla z dezaprobatą.\n- Po prostu to wiem. Chodź – pociągnął go za rękaw i wybiegł z pokoju.\nW pokoju nauczycielskim słychać było zazwyczaj dyskutujących profesorów, czuć zapach kawy, a stoły były poprzykrywane stosami dokumentów i esejów. Dziś jednak pokój był wyjątkowo opustoszały, jak na wcześniejsze lata działania szkoły.\nPrzy jednym ze stolików pracowali Remus i Syriusz. Ten drugi wyciągnął przyjaciela z ich komnat po to, by spróbować hogwarckiej, nauczycielskiej kawy. Było to marzeniem Syriusza od jego czwartego roku.\n- Mmmmm – zamruczał Black rozkoszując się smakiem napoju – Jaka pyszna. Remik, no weź spróbuj – podsunął mu filiżankę pod nos – Wiem, że chcesz.\n- Próbuję się skupić. – Lupin odsunął kawę i wrócił do czytania esejów uczniów – Byś mi chociaż pomógł.\n- Ależ Ci pomagam. Dzięki kawie nie przyśniesz, a to takie nudne zajęcie – wyszczerzył się widząc mordercze spojrzenie Remusa.\n- Wiesz jak mi możesz pomóc? – kontynuował widząc przytaknięcie Blacka – Sprawdzając resztę wypracowań. O! Masz tutaj – podsunął mu pod nos –wypracowania siódmego rocznika. Czy to tak wiele dla Ciebie?\nSyriusz westchnął, odstawił filiżankę na blat stołu i wziął do ręki jedno z nich.\n- „Szybki refleks” – przeczytał tytuł – Merlinie, dlaczego Ci wszyscy się tak rozpisali? Esej na cztery stopy? No błagam. –uderzył głową w stół i wymruczał coś pod nosem.\n- Im szybciej zaczniesz tym lepiej. Zostały Ci tylko siódme roczniki. Ciesz się, resztę już sprawdziłem, bo rano pomimo zapewnień, jakoś się do tego nie kwapiłeś. – poradził mu.\n- Dzięki, jesteś taki łaskawy – mruknął niezadowolony – Czemu powiedzieliśmy, że nie mamy nic przeciwko dłuższym wypracowaniom?\n- Nie marudź Łapo, chciałeś być profesorem OPCM-u no to jesteś – zmęczony marudzeniem przyjaciela, wziął łyk kawy proponowanej mu wcześniej, oparł się o krzesło i rozejrzał po pomieszczeniu. Miało ono owalny kształt, z dużych okien profesorowie mieli widok na błonia i część boiska od Quidditcha, pod oknami stały mahoniowe stoliki przykryte bordowymi obrusami, a na nich serwisy do herbaty. Nie brakowało tu też regałów na książki i miejsc dla nauczycieli będących jeszcze na służbie. Mianowicie walało się przy tych stanowiskach od esejów, wypracowań i zamoczonych piór w atramencie. Przy takim właśnie stoliku stacjonowali Remus i Syriusz. Nie byli jednak jedynymi, którzy przebywali w tym pokoju.\nMinerva McGonagall prowadziła ciekawą konwersację z Pomoną Sprout przy herbacie i talerzyku ciastek. Ustalały termin wyjścia do Hogsmeade, gdyż Dumbledore prosił je oto osobiście. Co chwilę było widać krzątającego się profesora Binns’a w pobliżu regałów. Mógłby szukać tego czego chce w bibliotece, ale najwidoczniej to znajduje się właśnie tutaj. Remus pamięta Binns’a jeszcze za czasów własnego dzieciństwa. Wcale nie dziwi się uczniom, że przysypiają na jego zajęciach. Miał wyjątkowo monotonny głos.\nJednak leniuchowanie nie było dane Remusowi. Musiał robić notatki dla przyjaciół, aby chociaż zdali Historię Magii na zadowalający.\nDrzwi od pokoju otworzyły się, a w nich stanął Severus Snape. Nad jego głową przeleciała zagubiona, młodziutka świstoświnka, która najwidoczniej wybrała drogą wewnątrz zamku do adresata. Czarnowłosy posyłając parę gniewnych spojrzeń do Syriusza i Remusa podszedł do Minervy w celu przekazania jej informacji od Albusa.\n- Severusie, ależ my mamy już wszystko ustalone…\n- Jednakże trzeba to zmienić – przerwał jej w pół zdaniu - Wyjście do Hogsmeade nie może odbyć się prędzej niż zimą – rzucił jej ostre spojrzenie, gdy kobieta otworzyła usta – Nie do mnie zażalenia. To nakaz Albusa – obrócił się na pięcie, zamachnął szatami z zamiarem wyjścia z pomieszczenia.\n- Severusie, jeżeli Ci na tym zależy, możesz do nas dołączyć. Twoja pomoc będzie nam z pewnością potrzebna – rzuciła słodkim głosem Pomona z nadzieją na przytaknięcie przyjaciela po fachu. Mistrz Eliksirów uniósł brew i bez słowa wyszedł z pomieszczenia.\n- Biedny Sevuś, zawstydził się – rzekł uszczypliwie Syriusz zwracając na siebie uwagę innych. Lupin wbił mu łokieć w bok z jawnym rozbawieniem na twarzy. Nauczycielki posłały Black’owi spojrzenia pełne politowania.\n- Ile Ci zostało? – zapytał przyjaciela Remus zerkając na jego pracę.\n- Pisanie komentarzy nie jest tak męczące, ale w takiej ilości czuję się jak ten bufon, Gilderoy Lockhart odpisujący na listy swoich fanek – widząc pytający wzrok współpracownika, objaśnił odkładając pióro obok pergaminu – Wiesz… musiałem trochę się ogarnąć w tym świecie, a po dwunastu latach w Azkabanie było to wręcz ode mnie wymagane. Widziałem artykuły sprzed iluś tam lat i mówiąc szczerze, ten świat schodzi na psy Remik – zaśmiali się krótko – Nie żeby psy były czymś złym.\n- Kojarzę Gilderoya z naszych młodzieńczych lat. Był chyba krukonem, o ile dobrze pamiętam. I był młodszy. To na pewno.\n- Dodajmy do tego, że był kompletnym narcystycznym bufonem patrzącym jedynie na swój nos. Dziwię się, że nie wylądował w Slytherinie. Kłamać to on potrafił, tylko dlaczego wszyscy wierzyli w jego „dokonania”? Rzucił jakiś urok czy co? – uniósł się Syriusz, lecz zaraz przeniósł wzrok na pergamin będący w dłoniach Remusa – Pomóc Ci w tym?\n- Jeżeli już skończyłeś komentować swoją działkę to proszę Cię bardzo – podał mu esej.\n- Praca Harry’ego – stwierdził szybko – zapomnieliśmy napisać komentarza.\n- Tak. Wiem, że chciałeś równie mocno jak ja pomóc mu w rozwinięciu swoich ukrytych umiejętności, więc zostawiłem to jako wisienkę na torcie.\n- Spróbowałbyś sam się za to zabrać – pogroził mu komicznie palcem.\n- Byłoby ze mną krucho.\n- No, a po co tu przyszliśmy? By podpierać ściany? – sarknął Harry coraz mniej zadowolony tym, że jakiś typ siedzi im w pokoju.\n- Luzik stary. Jeżeli twierdzisz, że oni nam pomogą to tak będzie – poklepał go po ramieniu.\nHarry zapukał do drzwi. Przez moment czekali, lecz nikt im nie otwierał. Spróbowali ponownie, lecz efekt był ten sam.\n- Może są w WS? – zaproponował Rudzielec gdy usiedli pod ścianą z zamiarem poczekania na nauczycieli przed ich gabinetem.\n- Po co mieliby tam być, jak kolacja dopiero za dwie godziny.\n- No tak. – zamilkli na moment, lecz nie trwało to długo, bo Ron\nprzypomniał sobie o mapie – Jakie z nas tępaki!\nHarry spojrzał na niego zdziwionym spojrzeniem.\n- Mapa stary! Sprawdź gdzie są! – Harry wpatrywał się na niego jeszcze chwilę, jakby się zawiesił. Jak mogliśmy na to nie wpaść?! Pomyślał gdy z zamachem wyjął pergamin z kieszeni.\nNa mapie ukazał się tak jak wcześniej rysunek hogwartu. Szybko wypatrzył profesorów.\n- Są w pokoju profesorskim – stwierdził. Podnieśli się i skierowali\nw tym kierunku. Kwatery Syriusza i Remusa znajdowały się na czwartym piętrze, więc musieli zejść jedynie dwa piętra w dół do celu.\nBędąc na miejscu zapukali do pokoju. Otworzyła im profesor McGonagall.\n- Potter? Weasley? Słucham was.\n- Mamy pewną sprawę do Syr… profesora Black’a i Lupina – odpowiedział jej Harry.\nWychowanka lwów zmierzyła ich wzrokiem i kazała poczekać.\n- Syriuszu i Remusie.\nProfesorowie podnieśli głowy znad stosu esejów.\n- Tak? – odezwał się ten drugi.\n- Uczniowie do was. Czekają za drzwiami – kończąc zdanie wróciła do herbaty z Pomoną. Mężczyźni wymienili między sobą spojrzenia i skierowali się do drzwi. Zdziwił ich widok Harry’ego i Rona.\n- Witajcie chłopcy. W czymś wam pomóc? – zwrócił się do nich Lunatyk z lekkim uśmiechem. Syriusz oparł się o ramę drzwi wpatrując w chrześniaka.\n- Właściwie to tak – przełknął ślinę – Bo… ktoś jest w naszym pokoju, a my go nie widzimy.\nRemus zmarszczył brwi będąc pewny, że to jakiś żart (bardzo niedopracowany). No cóż… przecież ma styczność z synem Rogacza.\n- Twierdzicie, że zauważyliście obecność pewnej osoby w waszym pokoju, która jest niewidzialna?\nChłopacy wymienili niepewne spojrzenia.\n- Wiemy, że to brzmi niewiarygodnie, ale mamy na to dowód. Bo widzi pan… - Zaczął Ron, lecz nie dokończył, bo zniecierpliwiony Harry otworzył mapę przed profesorami i wskazał na mapie punkt, w którym zauważyli ostatnio obecność pewnej osoby. Wyczuł, że może im śmiało pokazać nowy nabytek od Georga i Freda.\n- Ja tu nic nie widzę chłopcy – rzucił im karcące spojrzenia – znamy się na żartach z Syriuszem i niestety ten wam nie wyszedł.\nHarry z niedowierzaniem spojrzał na mapę.\n- Było tu! Widzieliśmy dokładnie. Był to jakiś Petty Petercrowe czy jakoś tak. Ron może potwierdzić!\nRudzielec potwierdził skinieniem głowy.\n- Chłopcy – dołączył do dyskusji Syriusz* (Syriusz uciekając z Azkabanu w mojej histori nie miał pojęcia, że Peter to szczur Weasley’ów. Pomimo, że przeglądał artykuły z gazet po ucieczce, to nie zwrócił uwagi na zwierzaka trzymanego przez Ronalda na zdjęciu z Egiptu) – Widzieliście tą osobę w wieży Gryffindoru, tak?\n- A dokładniej w naszym dormitorium – dodał Harry.\n- Posłuchajcie mnie – kucnął przed nimi wlepiając w nich prawie, że ojcowskie spojrzenie – Kawały to trudna sztuka i jeżeli chcecie by wam dobrze wyszły musicie stale ćwiczyć. Polecam takiego Filcha. Idealny materiał na tester.\nHarry oburzył się lekko.\n- Świetnie to rozumiemy, ale my nie żartujemy!\n- Tak jak powiedziałem trening czyni mistrza, panie Potter.\n- Ale to praw…\n- Chłopcy, naprawdę nie mamy teraz czasu. Może gdy nie zadamy wam esejów znajdziemy czas na poduczenie was w sztuce żartu. Pozwólcie, że wrócimy do swoich przerwanych czynności. Do zobaczenia na następnej lekcji.\nHarry wbił w niego niedowierzające wzrok z nutką zawiedzenia, które dość mocno poruszyły Lunatyka. Chłopcy bez codziennej iskierki radości będącej ich znakiem rozpoznawczym wymruczeli swoje pożegnania i skierowali się w stronę wieży.\n- Wiesz Lunio, gdyby ta historia nie była tak abstrakcyjna, uwierzyłbym Harry’emu całkowicie – stwierdził Syriusz z błąkającym się po jego twarzy uśmieszkiem – Byłem wręcz krok od uwierzenia mu, taki był przekonujący – zachichotał - To co. Kończymy zdaniem „Trening czyni mistrza, a my panu w tym pomożemy” ?\nNieobecny Remus usiadł naprzeciw Syriusza.\n- C-co? – zapytał ocknąwszy się z transu\n- Chodzi mi czy takie zakończenie naszego komentarza Ci pasuje – odpowiedział jakby to było oczywiste – Co jest Remusie, jakiś nieobecny jesteś.\n- Myślę, że zbyt ostro zareagowaliśmy.\nSyriusz posłał mu pytające spojrzenie. Remus westchnął.\n- Zazwyczaj kłamstwo widać w oczach, prawda?. Nie dziwię Ci się, że prawie byś mu uwierzył. Pomimo, że to ewidentnie nieprawda, nie czuć było go od Harry’ego.\n- Wykluczasz swoje własne słowa Remusie. Niby kłamał, ale nie tak naprawdę. Bardzo sensowne.\nRemus przetarł ręką oczy.\n- Pamiętasz jakie imię i nazwisko powiedzieli, gdy pytaliśmy się kogo widzieli na mapie?\n- Czy nie wydaje Ci się dziwne, że było ono nieprawdopodobnie podobne do Pettigrew’a?\nSyriusz machnął na to ręką i dolał przyjacielowi kawy.\n- Ech, Luniek. Starzejesz się.\nAutor: Cennetyn Black o 11/22/2015\nŁał.. blog ekstra, bomba. życzę dużo weny i mam nadzieję że rozdział pojawi się za niedługo. pozdrawiam\nCennetyn Black 22 listopada 2015 16:45\nDzięki :D Rozdział już w przyszłą niedzielę. Również pozdrawiam, Cennetyn Black ;)\nMoim zdaniem twój blog jest świetny :D. nie mogę się doczekać następnego rozdziału. coś czuje, że coś się wydarzy. ps sory że z anonima (gal anonim ;) ) ale inaczej nie mam jak. życzę weny i do niedzieli :)\nCennetyn Black 25 listopada 2015 18:30\nJak miło się czyta takie komentarze :D Cóż, mam na dzieję, że to co planuję w najbliższych rozdziałach będzie ciekawe i wam się spodoba. Szczerze, piszę ze spontana i to co wpadnie mi do głowy (oczywiście odpowiednio przemyślanego) przelewam na papier. Wszystkie moje pomysły łączę w jedną spójną całość i cieszę się, że udało mi się stworzyć historię, która się spodobała.\nPozdrawiam serdecznie ;) Cennetyn Black\nGusia125a 26 listopada 2015 16:28\nHej. niedawno znalazłam tego bloga i czytając pierwszy rozdział od razu mnie zachwycił a szczególnie ten ostatni 5 rozdział. po prostu nie mogę się doczekać następnego i cóż mogę dodać więcej życzę weny :) pozdrawiam Gusia125a\nCennetyn Black 26 listopada 2015 19:01\nDziękuję! Merlinie, aż tak się spodobało? Wow, no to super! :D Również pozdrawiam, Cennetyn Black :)


efekt | 02Designs\nWizualizacje 3d są bardzo często wykorzystywane\nIm dokładniej zaprezentujemy jakiś produkt, tym znaczniejsza okaże się być szansa, że wyszukamy na niego sporo kontrahentów. Dlatego trzeba się dokładnie zastanowić, co powinniśmy tu użyć.\nRead more about Wizualizacje 3d są bardzo często wykorzystywane\nNajbardziej interesujące pomysły na urządzenie biura\nObecnie co chwila większą obserwację zwraca się na funkcjonalność, luksus, lecz też przede wszystkim na wygląd umeblowania biur oraz holi recepcyjnych. Stanowią one doskonałą wizytówkę każdej ceniącej się na rynku jednostki. Najogromniejsze jednostki do zaopatrzenia oraz założenia wnętrza biur, angażują najlepszych scenografów wnętrz, chcąc uzyskać jak najbardziej nowoczesny rezultat.\nRead more about Najbardziej interesujące pomysły na urządzenie biura\nGdzie wizualizacje architektoniczne odgrywają poważną rolę? Czemu tak ważna jest ich dobra jakość?\nPlanując kupno mieszkania, jakie jeszcze nie powstało można poznać jego finalny wygląd dzięki dobrze wykonanym projektom. Jest to niezwykle pomocne, a nawet często ma wpływ na podjęcie ostatecznej decyzji o zakupie takiego lokum.\nRead more about Gdzie wizualizacje architektoniczne odgrywają poważną rolę? Czemu tak ważna jest ich dobra jakość?\nJeśli potrzebujesz ciekawego motywu, który udoskonali projekt twojego domu, fototapeta okaże się idealna\nFototapeta jest wyjątkowo interesującym materiałem wykończeniowym. Przy jej pomocy nawet najzwyklejsze wnętrze nabierze oryginalnego charakteru i będzie wzbudzać zachwyt pięknym oraz eleganckim designem.\nRead more about Jeśli potrzebujesz ciekawego motywu, który udoskonali projekt twojego domu, fototapeta okaże się idealna\nW jaki sposób sprawdzić czy dany deweloper jest godny zaufania? Jakie dokumenty powinniśmy od takiej firmy wyegzekwować?\nSporo osób po dłuższym okresie wynajmowania pokoju w końcu podejmuje decyzję o kupnie swojego lokum. Ma już na tyle ustabilizowaną sytuację finansową, że może sobie na taki krok pozwolić. Zaczyna się wtedy zazwyczaj od oglądania różnych ofert zarówno z rynku pierwotnego jak i wtórnego. Gdy chodzi o dokonanie zakupu mieszkania z rynku pierwotnego tym większą trzeba zwrócić uwagę na wybór dobrego dewelopera, jaki będzie odpowiedzialny za wykonanie takiej inwestycji oraz będzie efekcie końcowym prac. Jak w związku z tym dokonać właściwego wyboru?\nRead more about W jaki sposób sprawdzić czy dany deweloper jest godny zaufania? Jakie dokumenty powinniśmy od takiej firmy wyegzekwować?


Loreal Nutrifier szampon - emcik.pl\n» Loreal Nutrifier szampon nawilżający do włosów suchych i przesuszonych 500 ml\nKod produktu: E1743200\nTwoje włosy są suche, łamliwe i bez połysku? Szukasz skutecznego szamponu, który w sposób profesjonalny zadba o Twoje włosy i ekspresowo poprawi ich kondycję? Wybierz Loreal Nutrifier nawilżający szampon do włosów suchych i przesuszonych.\nNawilżone, miękkie i zdrowe włosy\nLoreal Nutrifier szampon nawilżający idealny do włosów suchych i przesuszonych, doskonały do codziennej pielęgnacji włosów suchych.\nLekka, bezsilikonowa formuła posiada w swoim składzie aktywne składniki, które dogłębnie nawilżają, odżywiają, a także wspomagają naturalną odporność oraz zdrowy wygląd włosów. Obecne w szamponie składniki to :\nglicerol zapewnia prawidłowe nawilżenie włosów, doskonale je pielęgnuje\nolej kokosowy sprawi, że włosy będą bardziej miękkie i pełne blasku aż po same końce.\nDodatkowo szampon zapobiega rozdwajaniu końcówek i pękaniu włosów oraz sprawia, że włosy dużo łatwiej się rozczesują i układają. Pozostawia włosy lekkie, świeże i lśniące.\nEfekt Loreal Nutrifier szampon do włosów suchych i przesuszonych:\nnabierają zdrowego połysku\nNanieś szampon na mokre włosy i spień. Następnie dokładnie spłucz. W celu prawidłowej pielęgnacji włosów suchych stosuj łącznie z kosmetykami z serii Loreal Nutrifier.\nOdżywcza maska do włosów suchych i przesuszonych, bez silikonów.\nDoskonały do przesuszonych włosów, pięknie pachnie. Szybka wysyłka. Polecam\nSuper szampon do przesuszonych włosów. Ładnie pachnie.


sportowcy • isc-consultore\nKolejne rozwiązania w medycynie szansą dla wielu\nW przeszłości medycyna była dosyć często bezradna wobec konkretnych chorób. Chorzy cierpieli, popularnym rozwiązaniem było upuszczanie im krwi lub wykorzystywanie pijawek. Przykładem może być też pojawienie się dżumy, choroby jaka w czasie średniowiecza zbierała krwawe żniwo, w tak zwanym morowym powietrzu. Teraz na szczęście lekarze dysponują już kategorycznie szerszą wiedzą, chociaż dalej są pewne „czarne plamy” i nie wszystkie schorzenia można wyeliminować.\n6 września 2019 adminusługi informatyczne dla firmLeczenie, medycyna, ortopedia, otyłość, sportowcy, układ kostny, zabiegi


Torba na ramię 'Diamond Grommet' Michael Kors - sklep internetowy Vitkac\nMICHAEL KORS TORBA NA RAMIĘ 'DIAMOND GROMMET'\nSymbol: 30F6ADXS2L 0-001\nCzarna torba na ramię, model 'Diamond Grommet' Michael Michael Kors. Wykonana z gładkiej skóry. Zamykana na zamek. Wykończona ćwiekami. Z przodu metalowe logo marki. Długi, skórzany, regulowany pasek na ramię. Wewnątrz kieszeń zamykana na zamek i dwie wsuwane. Metalowe elementy w kolorze srebrnym.


ghost1993 21 Kwi 2016 21:35 1896 9\n#1 21 Kwi 2016 21:35\nZakładam nowy temat, gdyż na starym nie mogę otrzymać odpowiedzi, może jest już za mało widoczny.\nA więc po utracie płynu chłodniczego przegrzałem 2.5tdi 180km AKE. Okazało się, że obydwie głowice pękły, tak więc kupiłem używane i oddałem je do regeneracji, tzn. planowanie, szlifowanie gniazd, wymiana uszczelniaczy. Złożyłem auto zakładając nowe uszczelki pod wtryski, głowice, pokrywy zaworów, kolektory dolotowe i wydechowe. Uzupełniłem płyn do układu wspomagania.\nAuto od razu odpaliło, nie było żadnych problemów, więc chciałem się przejechać. Po takim remoncie miałem świadomość, że nie powinienem przeciągć zbytnio auta, więc jechałem spokojnie. Po krótkiej chwili na wyświetlaczu przy zegarach wyskoczyła kontrolka "OIL" swiecila się ok. 3-4sek. po czym znikła, później stało się tak jeszcze z trzy lub cztery razy. Auto cały czas prócz tej kontrolki nie wskazywało żadnych innych objawów, że mogło by być coś nie tak. Jeździłem łącznie ok 15-20min, auto normalnie się zagrzało do 90 stopni, tak jak powinno, kiedy wjeżdżałem na podjazd do siebie na podwórko auto z nieznanych mi przyczyn zgasło.\nPróbowałem go odpalić, ale niestety nic prócz odgłosów rozrusznika. Odkrecilem metalowy przewód do wtrysku, żeby zobaczyć, czy pompa podaje paliwo, podawała normalnie. Wyciągnąłem też przewód z filtra paliwa, ten który idzie z baku, ale też wszystko jest Ok. Pompa paliwa jakoś rok temu była regenerowana. Stan oleju sprawdzałem przed i po jeździe, był normalny, ale trochę dodałem do niepelnego maksimum. Zauważyłem jedynie, że przewód dwużyłowy od wtrysku sterującego jest delikatnie uszkodzony tzn. zdarta jest izolacja na krociutkim odcinku na jednej zyle i wystają tam gołe druty, które były już przez kogoś zaklejone taśmą izolacyjna, tak więc raczej niemożliwym jest, żeby przewody dotykaly bezpośrednio jakiegoś elementu pod pokrywą, a tym bardziej żeby stykaly się dwie żyły między sobą, możliwym jest jedynie to, że żyła miała kontakt z olejem.\nCzy może być to przyczyną tego, że auto nie chce odpalić? Dodam że próbowałem go odpalić na plaka ( tak, wiem, że diesle tego nie lubią, ale już nie miałem pomysłów) i się udało, lecz kiedy przepalil już preparat samochód gasł.\nCo do Vaga, próbowałem go podłączyć, ale niestety podczas czytania błędów wyskakuje komunikat, że program przestał działać.\n#2 21 Kwi 2016 21:44\nprogram przestał dzialac prawdopodobnie windows 7, zainstaluj wersje vag com 208.1, albo polski vag 4,9 do odczytania bledow wystarczy\n#3 22 Kwi 2016 14:46\nOk, dziś po pracy to zrobię zobaczymy jakie błędy wyrzuci.\n#4 23 Kwi 2016 02:52\nOkazało się, że źle skonfigurowałem Vaga, teraz jest wszystko OK.\nComponent: 2.5L V6 TDI G000SG 0007\n01494 - Bulb for Parking Lamps: Left (M1)\nController: 8E0 953 549 M\nComponent: Lenksáulenmodul 0209\nController: 8E0 959 433 AF\nComponent: Komfortgerát T03 0315\nShop #: WSC 62171\n#5 23 Kwi 2016 07:42\nSkasuj błędy i zobacz co zostanie a następnie napraw instalacje bo masz sporo błędów komunikacji.\n#6 23 Kwi 2016 08:14\nI sprawdź wszystkie kości coś rozpinal przy robocie głowic. Może która nie dopięta\n#7 23 Kwi 2016 11:05\nBłędy silnika znikły wszystkie (pompa, immobilaizer, itd.) ale samochód nadal się nie odzywa. Sprawdzałem też kostki, ale wygląda na to, że wszystkie są podłączone, oprócz wtyczki do chłodnicy klimatyzacji, klaksonów i czujnika oleju w misce (jakiś czas temu wtyczka się uszkodziła, ale auto parę miesięcy jeździło bez problemu).\nCzy możliwe jest to, że na słabym akumulatorze komputer pokazuje niewłaściwe błędy?\nPo usunięciu poprzednich błędów, ukazały się te:\n#8 23 Kwi 2016 14:04\nPomocny post #8 23 Kwi 2016 14:04\nTo nic z silnikiem się nie dzieje. Kompresja jest? Rozrząd prawidłowo?\n#9 24 Kwi 2016 03:40\nPomocny post #9 24 Kwi 2016 03:40\n#10 25 Kwi 2016 08:46\nNie trzeba nikogo bardziej doświadczonego\nTrafiłeś! Zdjąłem osłony rozrządu i okazało się, że trzy śruby koła pasowego od pompy są luźne. Ustawiłem jeszcze raz silnik na znakach, zablokowałem i mocno dokręciłem te śruby. Jak narazie wszystko jest OK, a auto działa tak samo jak przed awarią.\nPodobne tematy Audi A4 b6 2.5tdi 180km AKE - Po wymianie głowic auto zgasło i nie chce odpalić\nWitam,mam audi 2002 rok tiptronic 2,5tdi AKE 180Km walcze z tym autem i juz nie mam sily,ciagle mi pokazuje bład g28 czujnik połozenia walu nie własc... (5)\nOdłącz radio z kostki i zobacz co się stanie, jeśli dalej dyskoteka to zajmij się akumulatorem,Naladuj akumulator,a najlepiej wymień na sprawny bo ten... (4)\nNapisz jaki model alternatora (bosch czy valeo) a powiem co trzeba kupić.,Witam! Dwa dni temu na zegarach wyświetliła mi się kontrolka akumulatora. Na... (7)