Szczęściara - jedynie 28,87 zł w matras.pl\nDlaczego tak często wydaje się nam, że życie innych jest lepsze? POWIEŚĆ W KLIMACIE EMILY GIFFIN, IDEALNA LEKTURA NA WAKACJE! Debiut powieściowy dziennikarki Glamour, Marie Claire, Cosmopolitan i New York Timesa. Szczęściara to piękna powieść o przyjaźni, wstydzie, tajemnicy i granicach, które sami sobie narzucamy. Poruszająca historia trzech kobiet, które łączy niezwykła więź. Odpowiedzialna i zachowawcza Waverly prowadzi piekarnię. Niestety wpada w długi, z którymi nie potrafi sobie poradzić ... Kate jest żoną mężczyzny, który ma ogromne szanse zostać gubernatorem Wirginii. Kobieta nie jest jednak pewna, czy chce żyć na świeczniku. Amy, zajmująca się domem matka, prowadzi z pozoru idealne życie. Ukrywa jednak sekret, którego nikt się nie domyśla. Życie powoli zaciska wokół nich pętlę. Okazuje się, że problemy same się nie rozwiążą i trzeba podjąć szybkie decyzje, ryzykując wszystko w imię przyjaźni. Jak pomóc przyjacielowi, który cierpi, ale odrzuca wszelką pomoc? Książka, mimo poważnej tematyki, którą porusza, jest napisana lekko, czyta się ją jednym tchem i długo pozostaje w pamięci. Krytycy przyrównują ją do powieści Emily Giffin. Autorka ma polskie korzenie, jedna z bohaterek książki często przywołuje wspomnienie ukochanej babci z Polski. Czytaj dalej >> << Zwiń\nAutor: Kristin Kusek-Lewis\nISBN: *, 9788363622244\n„Szczęście nie jest kolorowym motylem, za którym musisz pobiec, jeśli chcesz go złapać. Szczęście jest jak cień: podąża za tobą nawet wtedy, gdy o nim nie myślisz.” Phil Bosmans . Każdy z nas chce być szczęśliwy, osiągnąć stan zaspokojenia swoich potrzeb i choć szczęście ma bardzo indywidualny wymiar, większość z nas postrzega je, jako osiągniecie poczucia bezpieczeństwa, spełnienia w miłości, samoakceptacji i samorealizacji ... Nie jest nam łatwo być szczęśliwym ponieważ w miarę jedzenia apatyt rośnie, a zaspokojenie jednej potrzeby, rodzi pragnienie osiągnięcia więcej i tak przez całe życie gonimy, czasem nie zauważając i nie doceniając tego, co mamy w zasięgu wzroku.\nKsiążka przeznaczona jest dla kobiet, które szukają w literaturze ciekawych wrażeń i nie boja się konfrontacji z tematami, które wielu zamiata pod dywan. Sięgając po lekturę tej powieści „przeżyjecie” emocjonującą przygodę, a może nawet dostrzeżecie szczęście w Waszym życiu. Czytaj dalej >> << Zwiń\nNasze życie jest jak piękna porcelanowa zastawa. Przez lata kompletujemy poszczególne elementy sądząc, że pełnię szczęścia osiągniemy mając je wszystkie poukładane za szybą kredensu. Pewnie tak jest, ale co się stanie w momencie, gdy dostrzeżemy rysę na ulubionej filiżance czy uszczerbiony talerz? Próbować skleić czy zreperować uszkodzony element, a może wymienić go na nowy egzemplarz? Jak przyznać się przed samym sobą, że ta porcelana będąca synonimem naszego szczęśliwego życia ... nie jest już kompletna? Przed tym dylematem stanęły bohaterki książki Szczęściara Kristyn Kusek Lewis. Książki, która mnie oczarowała.\nW tej książce cały czas coś się dzieje, perypetie przyjaciółek są absorbujące, czytając czułam, jakbym uczestniczyła w ich rozmowach. Autorce udało się pokazać jak ważna jest przyjaźń, pomocna dłoń wyciągnięta w odpowiednim momencie, wsparcie najbliższych i siła więzów rodzinnych. Mogłoby się wydawać, że Szczęściara to błaha frywolna opowieść o spędzaniu czasu na pogaduszkach, zakupach i wakacjach, ale nie. Ta pozycja niesie ze sobą wielki ładunek emocjonalny. Głównie za sprawą poruszanych problemów. Autorka odważyła się wbić kij w mrowisko i skupić uwagę czytelniczek na zagadnieniach takich jak: przemoc w rodzinie, niewierność małżeńska, brak akceptacji i zaufania czy wstyd człowieka, przed przyznaniem się do błędu. Czy rzeczywiście tak trudno jest powiedzieć. Zawiodłam…, nie dałam rady…, potrzebuję pomocy…\nJest to zdecydowanie dobra kobieca proza. Jeżeli lubicie powieści Emilly Giffin czy Bridget Asher to jestem pewna, że Szczęściara przypadnie Wam do gustu. Odrobina uśmiechu, dużo wzruszeń i garść rozterek. Takich emocji możecie oczekiwać po powieści Kristyn Kusek Lewis. Czytaj dalej >> << Zwiń\nSzczęściara to ta, do której codziennie uśmiecha się słońce. Szczęściara to ta, której marzenia ziszczają się nim zdąży je do końca wyśnić. Szczęściara to ta, która kupuje pierwszy w życiu los na loterię i od razu wygrywa. Tak przynajmniej ową „szczęściarę” postrzega Waverly, trzydziestopięcioletnia właścicielka piekarnio-cukierni z Maple Hill - miasteczka mieszczącego się kilkanaście kilometrów od Waszyngtonu ... I, żebyście nie mieli wątpliwości, siebie zdecydowanie do grona szczęściar nie zalicza. Wręcz przeciwnie – los jakby się na nią uwziął. Od dziesięciu lat jest z tym samym mężczyzną – Larrym, który jednak nie czuje potrzeby zalegalizowania ich związku. Interes nie idzie najlepiej – można wręcz powiedzieć, że idzie fatalnie. Zadłużenie na jej karcie kredytowej sięgnęło już maksimum, księgowy straszy, że będzie musiała zrezygnować z własnej pensji, a do tego czuje wewnętrzny niepokój wobec wyjawienia tego wszystkiego miłości swojego życia. Zresztą jest już chyba odrobinę za późno na taką szczerość. Kilka miesięcy wcześniej informacja „kochanie, mam małe problemy finansowe” byłaby logiczna, teraz... teraz to wszystko zakrawa na jawne oszustwo. A nie na tym powinien opierać się związek. Tak więc problemy wokół Wave się piętrzą i kobieta przeczuwa, że wkrótce jej życie runie niczym domek z kart. Nie pozostaje jej więc nic innego jak udawanie, że wszystko jest ok i przyglądaniu się cudownym żywotom, jakie prowadzą jej najlepsze przyjaciółki. Po cichu zazdrości im tego, co osiągnęły. Amy szczęśliwie poślubiła Mike’a, bardzo dobrego lekarza, i ma z nim teraz cudowną córeczkę – Emmę. Kate pochodzi z bardzo bogatej i wpływowej rodziny. Jej dojrzałe życie również stoi pod znakiem wielkich pieniędzy i sporych kontaktów. Kilka lat wcześniej poślubiła Brendana, który od kilkunastu miesięcy stara się o fotel gubernatora. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że wkrótce obejmie on upragniony urząd. A później, kto wie, może uda mu się zdobyć Biały Dom? Przy takich kobietach jak Amy i Kate, Wave bardzo trudno uważać się za szczęściarę. Nie wie jednak, z jakimi problemami borykają się jej przyjaciółki od serca. A gdy smutna prawda wyjdzie na jaw okaże się... Tego już dowiedzieć musicie się sami, a najlepszym na to sposobem jest lektura powieści Kristyn Kusek Lewis zatytułowanej dość przewrotnie – Szczęściara.\nAmy jest żoną lekarza, mamą kilkuletniej Emily. Na co dzień opiekuje się córeczką i dba o gospodarstwo domowe. Kate, zawsze zadbana, pochodząca z wpływowej ... bogatej rodziny jest żoną prawnika Brandona ubiegającego się o fotel senatora. Waverly prowadzi piekarnię, a każdą wolną chwilę, których niestety nie ma zbyt wielu, poświęca swojemu chłopakowi Larremu.\nKsiążka, która nie jest łatwa w odbiorze. Porusza trudne, drażliwe tematy, takie o których zazwyczaj wstydzimy się na głos mówić, a zarazem ukazująca istotę przyjaźni i miłości.\nSzczerze polecam tę pozycję wszystkim, a przede wszystkim tym, którzy uważają, że w życiu zawsze maja pod górkę. Tym, którzy rozglądając się dookoła siebie twierdzą, że mają najgorzej i że szczęście ich opuściło na zawsze. Uwierzcie, że są osoby, które mają gorzej, jak również zawsze może nadejść nieoczekiwana chwila, która wywróci nasze życie do góry nogami, i znajdziemy w końcu wyjście z beznadziejnej sytuacji. Czytaj dalej >> << Zwiń\nKażda z nich pozornie wiedzie szczęśliwe życie ... ale równocześnie ma swoje sekrety i słabości.\nSzczęściara porównywana jest do powieści Emily Giffin, ale szczerze mówiąc, nie widzę tego podobieństwa. Powieść Kristyn Kusek Lewis wydaje mi się o wiele dojrzalsza i pełniejsza, choć jest to jej literacki debiut. Pod płaszczykiem lekkiej prozy ukryte zostały bardzo ważne przekazy i trudne tematy. Pomimo to powieść czyta się przyjemnie. Autorka stworzyła trzy różne bohaterki i dołożyła starań, by każdej z nich nadać bardzo ludzkie rysy. Nie są to kobiety idealne, mają na sumieniu grzeszki i posiadają wady. Żałuję jedynie, że autorka nie dała mi poznać tej historii z punktu widzenia każdej z nich, wydaje mi się, że wówczas opowieść byłaby pełniejsza. Przemyślenie Waverly, którą autorka uczyniła narratorką, momentami drażniły mnie swoją rozwlekłością. Szkoda, że niewiele uwagi poświęcono też polskiej babci, która mnie zaintrygowała. Poza tymi dwiema małymi ryskami na całości uważam Szczęściarę za powieść naprawdę dobrą. Mogę zaryzykować nawet stwierdzenie: czuję się szczęściarą, że ją przeczytałam... ;) Czytaj dalej >> << Zwiń


Tragiczny wypadek w Zrębicach. 20-letnia studentka stanie przed sądem - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nPP 21.06.2018 11:57\nDo Sądu Rejonowego w Częstochowie trafił akt oskarżenia przeciwko 20-letniej studentce, dotyczący spowodowania śmiertelnego wypadku w Zrębicach, w którym zginęły dwie osoby.\n8 października 2017 roku pięć minuty po północy Daria B. jechała seatem ibiza DK-46 od strony Olsztyna w kierunku Janowa. Warunki drogowe były złe ze względu na zachmurzenie i opady deszczu. W tym samym czasie w przeciwnym kierunku jechała honda civic, którą podróżowały cztery osoby. Gdy Daria B. zbliżała się do łuku jezdni w miejscowości Zrębice, straciła panowanie nad pojazdem i zjechała na lewy pas ruchu. W ten sposób doprowadziła do zderzenia kierowanego przez nią samochodu z hondą civic. W wypadku kierujący hondą mężczyzna i jedna z pasażerek odnieśli liczne obrażenia ciała, w wyniku których zmarli. Pozostałe dwie osoby doznały obrażeń w postaci stłuczeń i złamań. Daria B. i kierujący hondą byli trzeźwi.\nNa podstawie opinii biegłego ds. ruchu drogowego ustalono, że przyczyną wypadku drogowego było niedostosowanie prędkości do panujących warunków atmosferycznych i drogowych przez kierującą seatem ibiza. To spowodowało utratę przyczepności, a tym samym kontroli toru jazdy, w następstwie czego pojazd zjechał na lewy pas ruchu.\n- Pprokurator przedstawił Darii B. zarzut spowodowania wypadku drogowego, w wyniku którego dwie osoby zmarły oraz dwie osoby odniosły obrażenia ciała - informuje Tomasz Ozimek, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Częstochowie. - Przesłuchana w charakterze podejrzanej Daria B. nie przyznała się do zarzucanego jej przestępstwa i odmówiła złożenia wyjaśnień.\nDaria B. nie była w przeszłości karana. Grozi jej od 6 miesięcy do 8 lat więzienia.


Tomasz Gąsowski - RZĄD NARODOWY versus NAJEZDNICZY\n.: Data publikacji 30-Paź-2009 :: Odsłon: 1514 :: Recenzja :: :: :.\nRZĄD NARODOWY versus NAJEZDNICZY\nPOLACY WOBEC WŁADZY W CZASACH ROZBIORÓW\n„Były więc w kraju właściwie dwa rządy: najezdniczy, któremu się opierano i szkodzono i narodowy, którego słuchano i któremu pomagano” (B. Limanowski, Stuletnia walka narodu polskiego o niepodległość, Zurych 1894)\n1. Kilka uwag metodologicznych\nPolitykę rządu wobec społeczeństwa a także sposób jej realizacji jest stosunkowo łatwo zbadać i nakreślić. Istnieje bowiem wiele kryteriów ale też wiele różnorodnych źródeł pozwalających tego dokonać, także w odniesieniu do przeszłości. Trudniejszy znacznie jest zabieg odwrotny, którego tu mamy dokonać. Względnie prosto daje się jeszcze uchwycić stosunek przede wszystkim elit do państwa w ogólności a jego instytucji na czele z rządem w szczególności. Jest on czytelny w warstwie teoretycznej wyrażanej na różne sposoby. W odniesieniu do XIX stulecia mogą to być już programy polityczne, deklaracje ideowe, publicystyka i teksty prasowe czy wreszcie wypowiedzi artystyczne. Ale ustalenie czy i w jakim stopniu przekładały się one na rzeczywiste poglądy, postawy i zachowania całej zbiorowości, społeczeństwa czy, narodu, to już inna sprawa. Oczywiście da się tu przywołać szereg jednostkowych przykładów, znanych, wybitnych postaci, liderów opinii i ich zwolenników, niekiedy możemy się czegoś dowiedzieć także na temat „szarego człowieka”, zwykłego zjadacza chleba, jeśli pozostał po nim jakiś ślad źródłowy – pamiętnik, wspomnienia, korespondencja, notatka urzędowa w archiwach władzy. Czasami trafiają się także ogólniejsze raporty władz dotyczące nastrojów społecznych i wówczas dysponujemy czymś więcej niż tylko rejestr jednostkowych przypadków. Tym niemniej i wówczas uogólnienia muszą być bardzo ostrożne i powściągliwe. Jeśli zaś opieramy się przede wszystkim na incydentalnych zdarzeniach, które zwykle pokazują całe spektrum różnych zachowań a ich częstotliwości występowania nie jesteśmy w stanie ustalić, to przy ich pomocy możemy zilustrować różne, nawet przeciwstawne hipotezy, jednak stopień jej prawdopodobieństwa pozostanie nieznany. Jeśli chcemy zaś posunąć się dalej to stajemy przed perspektywą szeroko zakrojonych, żmudnych badań, z uwzględnieniem wszędzie gdzie to możliwe źródeł masowych.\nDruga uwaga również o charakterze metodologicznym odnosi się do oczywistego skądinąd faktu, że społeczeństwo polskie (nie wdając się w tym miejscu w jego szczegółowe definiowanie) końca XVIII w. to zupełnie coś innego niż sto lat późnej. Dla naszych rozważań najważniejsze będą tu przemiany świadomości narodowej i równoczesne jej przenikanie do coraz niższych warstw społecznych, który to proces trwał także po 1918 r. Inna jeszcze kwestia wiąże się z faktem, iż w każdym z trzech zaborów (w rosyjskim dodatkowo czytelna była różnica między Królestwem Polskim - Kongresówką a tzw. Ziemiami Zabranymi, dla Polaków to ciągle Litwa I Ruś, z czasem Kresy) funkcjonował inny system władzy zaborczej, który również ewoluował w czasie. Władza ta była zawsze obca ale równocześnie w jakimś stopniu oswajana. Natomiast władza polska, tj. Rząd Narodowy objawiała się jedynie na krótko. Trwała dwa tygodnie, kilka lub co najwyżej kilkanaście miesięcy, a jej zasięg był ograniczony zazwyczaj do jednego tylko zaboru. Sprawował on swą władzę albo w sposób rzeczywisty kontrolując określone terytorium, jak to miało miejsce podczas powstania listopadowego i krakowskiego, lub przede wszystkim moralny w jak powstaniu styczniowym, wreszcie mógł on mieć charakter całkowicie wirtualny (epizody z lat 1877 i 1914).\nTrzeba też na koniec zwrócić uwagę na fakt, że stosunek do władzy ujawnia się zwykle na dwu poziomach. Pierwszy ma charakter zewnętrzny i przejawia się w sposobie realizacji przez społeczeństwo jej wymagań, nakazów i zakazów (gorliwa, opieszała, czy wreszcie otwarte nieposłuszeństwo, odmowa), co stosunkowo łatwo zaobserwować. Druga natomiast to towarzyszące temu zabarwienie emocjonalne, o którym wiedza jest o wiele trudniejsza do zdobycia.\nCo zatem można w tej sytuacji zrobić aby w miarę możności uniknąć poruszania się w kręgu utrwalonych od dawna opinii, stwierdzeń a nawet mitów narodowych ? Na użytek tego wystąpienia wybieram rozwiązanie polegające na skoncentrowaniu się na jednym tylko, ale możliwe wyrazistym i dającym się oglądać z różnych perspektyw przypadku. Niech tym przypadkiem będzie czas powstania styczniowego w Królestwie Polskim widziany jednak w szerszej perspektywie procesu historycznego, dziejów Polski porozbiorowej. Wtedy to, jak się zdaje, najpełniej mógł zarysować się ów stosunek do podwójnej władzy wraz z dylematem lojalności i posłuszeństwa.\n2. Polska czasów niewoli - kontekst dziejowy\nJako jego punkt wyjścia niech posłuży stwierdzenie świadka epoki a zarazem myśliciela, historyka i socjologa Bolesława Limanowskiego, autora „Stuletniej walki narodu polskiego o niepodległość”. Jego zdaniem „były więc w kraju właściwie dwa rządy: najezdniczy, któremu się opierano i szkodzono i narodowy, którego słuchano i któremu pomagano”. Ale też każdy z tych rządów miał swoich poddanych, a ich zastępy były zmienne, w zależności od bieżących wydarzeń.\nPo ostatecznym upadku Rzeczpospolitej nastał dla Polaków długi czas niewoli przerywany zrywami powstańczymi lub krótkimi okresami życia w warunkach ograniczonej suwerenności (Księstwo Warszawskie i Królestwo Kongresowe, Rzeczpospolita Krakowska, ew. także Galicja w epoce autonomicznej). Stali się wówczas poddanymi rządów zaborczych, władzy obcej, nie chcianej, surowej a przy tym o wiele bardziej skutecznej od tej, do jakiej przywykli w czasach wolności. Należną sobie lojalność i posłuszeństwo była ona w stanie wyegzekwować siłą. Natomiast w każdym z zaborów była ona inaczej skonstruowana, a ponadto w ciągu blisko półtorawiekowej epoki rozbiorowej zmieniała się też jej polityka wobec mieszkańców zagarniętych ziem. I wreszcie w jej zasięgu znajdowały się coraz liczniejsze grupy ludności, przede wszystkim uwolnionych z systemu poddańczego chłopów, które mogły korzystać z jej dobrodziejstw lub przeciwnie poczuć jej ciężar. Prowadziło to do daleko idącego różnicowania w relacjach, o których mowa.\nW dobie kolejnych rozbiorów Rzeczpospolitej pod koniec XVIII stulecia kwestia stosunku Polaków do nowej władzy ograniczała się do warstwy politycznej czyli wówczas niemal wyłącznie szlachty. To czego obawiała i przed czym skutecznie broniła się ona przez półtora wieku stało się faktem. We wszystkich trzech zaborach znalazła się bowiem pod panowaniem rządu opresyjnego, charakterystycznego dla monarchii oświeconego absolutyzmu, który pozbawił ją przywilejów politycznych, nałożył zaś obowiązki, ograniczające jej poczucie wolności. Było to zasadniczo położenie bezalternatywne, jedyną ucieczkę stanowić mogła emigracja, z której okresowo korzystali nieliczni po kolejnych wstrząsach politycznych, poczynając od 1795 r. Generalnie pozostawała więc droga indywidualnej reakcji na nową sytuację.\nBywały jednak i takie momenty, w których obok władzy zaborczej pojawiał się zarys własnej, polskiej w postaci Rządu Narodowego. Tak było w czasie obu największych powstań narodowych w XIX w. listopadowego i styczniowego, krótkotrwałego ale ważnego epizodu powstania krakowskiego, wreszcie iluzorycznego Rządu Narodowego z czasu kryzysu bałkańskiego (1877) oraz pierwszych dni „wielkiej wojny” w sierpnia 1914 r. I wówczas tytułowy problem rysował się ze szczególną ostrością. Istniała również trzecia sytuacja, występująca wówczas, gdy na pewnym terytorium wprowadzano elementy autonomii. Tak było w Królestwie Polskim w l. 1815 – 1830, ale również w latach 1862-1864 oraz w Galicji w latach 1867-1914. Wówczas to widoczne i działające instytucje władzy pozostawały w rękach Polaków (rząd, sejm, namiestnik i in.), nie była to jednak władza suwerenna, lecz tylko mniej lub bardziej rozbudowana administracja. Poddani jej wpływom ludzie stawali częstokroć przed koniecznością decydowania o tym czy należy jej słuchać dlatego gdyż jest własna, polska czy też dlatego, że nadal zaborcza, ale za to dysponująca środkami przymusu.\nZacznijmy jednak od sytuacji częstszej, poniekąd „normalnej”, wolnej od patriotycznej gorączki, tj. postaw wobec władzy nazywanej często zabarwionym emocjonalnie terminem rządu najezdniczego. Rząd ten nie miał zasadniczo nigdy problemów, poza swoją własną sprawnością, z egzekwowaniem ładu. Jedyny moment, w którym zarysowała się inna możliwość, to czasy rewolucji 1905 r. w Królestwie Polskim, gdzie projekt „zmowy powszechnej przeciwko rządowi” autorstwa Edwarda Abramowskiego miał doprowadzić do kryzysu i upadku carskiego władania. Różne inne przejawy niechęci do niego miały charakter niejako normalny, występujący zawsze w tej czy innej postaci na styku władza - obywatel/poddany. Ludzie nie kwapią się bowiem nigdzie, nie zależnie od warunków, do płacenia podatków, świadczenia darmowych usług, czy ciężkiej wówczas służby wojskowej. Nieco szerszy, spontaniczny a czasami bardziej zorganizowany opór społeczny stawiany bywał tylko okresowo wobec agresywnych działań depolonizacyjnych, jeśli nie towarzyszył im zbyt intensywny terror. Nie widać go więc w zaborze austriackim w pierwszej poł. XIX stulecia, rozwinął się natomiast najpełniej w zaborze pruskim od przełomu XIX i XX w., gdzie korzystając możliwości prawnych poczęto tworzyć jawnie działające alternatywne instytucje. Takie instytucje tyle, że działające w konspiracji, spotykamy także w zaborze rosyjskim np. w postaci „latającego uniwersytetu”, czy sądów obywatelskich.\nSpoglądając na dzieje Polaków w epoce rozbiorowej można zarysować całą gamę postaw, w których jednak nie sposób doszukać się czegoś specjalnie oryginalnego np. w postaci irlandzkiego bojkotu, czy choćby cywilnego oporu Czechów w drugiej poł. XIX w. przeciw centralistycznej polityce Wiednia i dalszej germanizacji. Mimo to w ocenach władz zaborczych polscy poddani byli zawsze traktowani jako element niepewny, buntowniczy i potencjalnie niebezpieczny. W ten sposób Nawet w epoce autonomicznej postrzegano w ten sposób w Wiedniu galicyjskich Polaków, choć wielokroć dawali dowody pełnej lojalności wobec monarchii a przede wszystkim jej władcy. Jeszcze ostrzej ocena taka funkcjonowała w Berlinie i Petersburgu. Dobrze oddają to słowa feldmarszałka Paskiewicza w liście do cara Mikołaja I: „Trzeba, aby Polak zasypiając wieczorem lękał się, aby go nocą nie zabrano do więzienia. Polacy spokornieją czując grożące im ciągle niebezpieczeństwo”. Podobną filozofią kierował się też kanclerz Metternich kreśląc w latch 30. XIX w. wytyczne dla austriackiej biurokracji w Galicji. „Polskość to rewolucja… polskość wypowiada wojnę wszystkim istniejącym instytucjom. Głosi zburzenie wszelkich podstaw, na których opiera się społeczeństwo – przeto zwalczanie polskości to nie tylko zadanie trzech mocarstw, jest to obowiązek powszechny.” Ufano tylko jednostkom lub nielicznym grupom świeckich i duchownych, ale instytucji kościoła już nie dowierzano. Kilkakrotnie podejmowane przez nieliczne grona polskich konserwatywnych polityków, poczynając od młodego księcia Adama Jerzego Czartoryskiego, później także ks. Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, margrabiego Aleksandra Wielopolskiego i jego następców z kręgu tzw. realistów w Królestwie Polskim, a także już w XX w. Romana Dmowskiego i jego obozu politycznego próby zwarcia jakiegoś kompromisu z Rosją kończyły się całkowitym fiaskiem. Działo się tak dlatego, iż w Petersburgu rzadko wierzono w ich szczerość, a zawsze powątpiewano w możliwość narzucenia przez ugodowców swej woli większości polskiego społeczeństwa. Podobny efekt miały o wiele mniej liczne inicjatywy szukania porozumienia z władzą podejmowane w zaborze pruskim (najbardziej zaawansowana była tu próba podjęta przez Józefa Kościelskiego). Nawet sam dialog był tu mocno utrudniony, okresowo wręcz niemożliwy. Pomysł ten powiódł się tylko w zaborze austriackim zyskując dość powszechną akceptację, ale jak była wyżej mowa, i tu nie zbudował trwałego zaufania. Nieufność trwała po obu stronach, choć ugoda miała liczne grono aktywnych zwolenników i beneficjentów. Zdecydowana poprawa położenia Polaków w Galicji miała też swoją cenę. Polegała ona na stopniowym oswajaniu łagodnej niewoli, utożsamianiu się z interesami monarchii oraz jej instytucjami, np. armią, która zwolna stawała się własną, a przyszłości stać się miała wszak tarczą broniącą przed rosyjską agresją. W zaborze austriackim w drugiej połowie XIX w. najpełniej zarysował się wspomniany wyżej dylemat - jak traktować ten typ władzy.\nO ile stosunki z władzą w sensie instytucjonalnym miały ogólnie niekorzystny wymiar, o tyle z poszczególnymi jej przedstawicielami, bywały już zróżnicowane. W najmniejszym stopniu zjawisko to występowało chyba w zaborze pruskim, gdzie urzędnicza sztywność i mocne poczucie wyższości wykluczały zbliżenie. W obu pozostałych dostrzec można próby nawiązywania bliższych kontaktów z polskimi elitami, okazywania wymuszonych przez sytuację gestów pojednawczych, demonstrowania pozorowanych, rzadko szczerych wyrazów sympatii, przyjmowanych przez nie zawsze za dobrą monetę. Osobna kwestia to fascynacja i daleko posunięta polonizacja, jakiej w epoce romantyzmu często ulegali austriaccy urzędnicy w Galicji, przysparzając potem polskiej kulturze wielu wybitnych artystów i uczonych.\nOdwołując się zatem do wydarzeń z czasów niewoli można wskazać, stosując oczywiście mocno uproszczone podejście modelowe, trzy zasadnicze sposoby reagowania na konieczność bezterminowej egzystencji pod obcą władzą, owym „rządem najezdniczym”. Będą to przystosowanie, opór i kapitulacja, a raczej ujmując je jako swoiste kontinuum w porządku zgodnym z preferencjami piszącego: opór - przystosowanie - kapitulacja lub odwrotnie: kapitulacja - przystosowanie - opór. Warto też zauważyć i to, że w wymiarze jednostkowym droga życiowa poszczególnych osób wiodła nierzadko przez wszystkie trzy stany, odpowiadające kolejnym etapom życia, od młodzieńczej kontestacji do dojrzałego oportunizmu. Wszystko to bowiem mieści się pewnym względnie stałym paradygmacie psychologii społecznej. Jednak i pierwotna wersja ciągu postaw nie była całkowicie pobawiona sensu. Nie wdając się bowiem w zawiłe rozważania w tej materii możemy ze znacznym prawdopodobieństwem stwierdzić, iż przystosowanie było najczęściej stosowaną strategią.\nZarysowane w teorii tak wyraziste postawy w rzeczywistości są o wiele trudniejsze do klasyfikowania w odniesieniu do konkretnych sytuacji, wydarzeń i osób. Różnice między nimi bynajmniej nie były tak ostre, gdyż każda z nich miała szereg odmian i odcieni. Ich skala, częstotliwość, formy będą oczywiście zmienne w zależności od okoliczności, jak była już o tym mowa, a więc po pierwsze konkretnego zaboru, po drugie czasu, epoki i realizowanego w nim w danym momencie kursu politycznego względem polskich poddanych (także ich poszczególnych grup). Rozpiętość była tu znaczna - z jednej strony kilkakrotnie wprowadzany stan wojenny, niekiedy na ponad 20 lat jak w czasie „paskiewiczowskiej nocy”, z drugiej zaś różne formy autonomii. Nie bez wpływu pozostawał ogólny klimat ideowy danej epoki. Oba nurty romantyczne sprzyjały kontestacji, odwrotnie było w dobie pozytywizmu. A wreszcie spoglądając na ten problem w wymiarze jednostkowym, indywidualnym trzeba odnotować, iż poszczególni ludzie w trakcie swego życia zmieniali niekiedy dość radykalnie nastawienie do zaborczej władzy. „Rząd najezdniczy” nie zawsze okazywał się tak wrogim, bywało że stawał się gwarantem stabilizacji, zwłaszcza w wymiarze społecznym. Walka z nim przeradzała się z czasem w służbę dla niego.\nRozważaniom o zachowaniu się Polaków wobec władzy zaborczej sporo miejsca poświęcił w swych spisanych pod koniec życia Pamiętnikach arcybiskup warszawski, dziś już święty Zygmunt Szczęsny Feliński. Odwoływał się w nich zarówno do swych doświadczeń krótkiego a dramatycznego ze względu na wypadki historyczne pasterzowania, jak i do późniejszych przemyśleń w trakcie dwudziestoletniego zesłania. „Kwestii zachowania się naszego w stosunku do rządów zaborczych nie należy rozstrzygać ryczałtowo - pisał - lecz wypada rozdzielić ją na trzy przynajmniej kategorie; a mianowicie kwestie prawa, kwestię czasu i kwestię środków. Co do słuszności: ani prawo przyrodzone ani religia, ani prawo międzynarodowe, ani wreszcie tradycja dziejowa nie zabrania nam dochodzenia orężem wydartej przemocą niepodległości… Kwestia znowu czasu i okoliczności stanowi jedynie kwestię roztropności i z tego tylko stanowiska roztrząsana być winna; a i tu sam fakt niepowodzenia nie daje nam jeszcze prawa do uznania ruchu jakiego za nierozważny, skoro względy moralne oporu zbrojnego wymagały…. Jedyne przeto pole, na którym wolno wyrokować o godziwości lub niegodziwości zbrojnego w celu odzyskania niepodległości powstania jest sposób prowadzenia walki, i pod tym też względem dziejopisarze nasi i publicyści mają nie tylko prawo, ale i obowiązek oświecać sumienie narodowe, by ustrzec patriotów od zgubnych dla ducha narodowego wybryków.” Mamy tu zatem, nie po raz pierwszy ale i nie ostatni bardzo klarownie zarysowane reguły postępowania dla zniewolonego narodu. Na podkreślenie zasługuje fakt, że na pierwszy plan została tu wysunięta kwestia moralna. Takt to właśnie ujął w ostatnim słowie stojąc przed sądem wojskowym w obliczu śmierci dymisjonowany kapitan saperów carskiej armii i przeciwnik powstańczego zrywu, zarazem naczelnik wojenny Litwy Józef Kalinowski w kwietniu 1864 r. „Dodać mogę chyba to, iż mając przed oczami walkę, nie uważałem siebie w prawie zostać obojętnym i po wzięciu dymisji w niej udział wziąłem.”\nPierwsza postawa obejmuje różne sposoby przystosowania do nowej sytuacji tak, by nie narażając się władzy i okazując jej minimalną porcję wymaganej lojalności żyć w miarę możliwości wedle własnych, dotychczasowych reguł, co przede wszystkim odnosiło się to do kultury narodowej. A zatem bez buntowniczych porywów ale i bez czołobitności. To najszersza i najczęściej spotykana formuła mająca swoje lokalne odmiany a w ich ramach odcienie. Jej punktami granicznymi był z jednej strony bezwarunkowy i bezkrytyczny lojalizm równoznaczny z kapitulacją, z drugiej opór, czynny lub nie mniej ważny bierny, a więc różne formy indywidualnej kontestacji. W tym przypadku mamy do czynienia odważnym odrzuceniem części lub całości reguł narzuconych przez władzę zaborczą. Znanym literackim przykładem tego typu zachowania przypadającego na początek niewoli jest postać szlachcica starej daty, wuja głównego bohatera „Popiołów” Rafała Olbromskiego, pana Nardzewskiego, który demonstracyjnie lekceważy wysłannika nowej austriackiej władzy, co zresztą kiepsko się dlań skończyło. Władza cesarska potrafiła bowiem posłuch wymusić siłą.\nW przypadku drugiej z wyróżnionych postaw, tj. oporu najważniejszą formą były w pierwszej poł. XIX w. spiski i konspiracje niepodległościowe, prowadzące do powstań i wreszcie emigracja, których tu wątków nie ma potrzeby tu szerzej rozwijać. I na koniec lojalizm mógł występować w dwu postaciach. Pierwsza miała charakter bezwarunkowy. Był to akt pełnego poddania się zaborczej władzy, łącznie z apostazją narodową, której ostatecznym progiem była zmiana wyznania. W drugiej natomiast mógł być opatrzony pewnymi rachubami, że oto w zamian za posłuszeństwo władza udzieli w swej łaskawości pewnych koncesji polskim poddanym.\nSpoglądając na rzecz całą z perspektywy niemal półtorawiekowej niewoli można by zaryzykować tezę o falowaniu tych postaw i nastrojów, przy czym ich rytm przebiegał odmiennie w każdym z zaborów. Początek epoki rozbiorowej wszędzie wyglądał dość podobnie, pomijając nieliczne grupki przedstawicieli skrajnych postaw. Cechuje go bierność, rezygnacja, stopniowe oswajanie się z nową sytuacją, brak przejawów kontestacji, ale również nie ma chętnych do współdziałania. Polacy nie garną się ani też nie są wciągani w obręb nowej władzy. Przypadek ks. A. J. Czartoryskiego ma wówczas charakter jednostkowy, jakkolwiek z czasem będą za nim szli inni, coraz liczniej i śmielej. Także służba w armiach zaborczych należy wówczas do rzadkości. Wreszcie salony nowej władzy czy to w Warszawie, Poznaniu czy Lwowie rzadko gościły Polaków. Nieliczni ubiegali się za to o wstęp na królewski czy cesarskie dwory.\nRychło jednak taka stabilna sytuacja zmienia się za sprawą napoleońskiego huraganu. Wówczas po raz pierwszy pojawia się element wyboru pomiędzy dochowaniem lojalności władzy zaborczej lub też podjęciem ryzyka zaangażowania się przeciwko niej. Porywy wolności w latach 1806 -1813 były efektowne ale stopień rzeczywistego zaangażowania społecznego umiarkowany. Przeważyła lojalność, która zdaniem znakomitego historyka Jerzego Łojka sprawiła, że jedyna chwila pomyślnej dla Polaków międzynarodowej koniunktury w XIX w. nie została należycie wykorzystana. Po roku 1815 postawa społeczeństwa polskiego wobec władz zaborczych znacznie się różnicuje, a będzie to w dużej mierze efekt polityki prowadzonej przez nie na danym obszarze. I tak twardy kurs w zaborze austriackim i na Ziemiach Zabranych przyniósł w efekcie wymuszone posłuszeństwo. Bardziej liberalny natomiast w innych zaborach owocował pojawianiem się gotowości do współpracy. Tak było w Wielkim Księstwie Poznańskim i zwłaszcza Królestwie Polskim. W tym drugim przypadku najbardziej charakterystyczna była osoba ks. Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, mającego sporo zwolenników z racji realizowanego przezeń pozytywnego programu modernizacji ale obok niego również bezwarunkowego lojalisty gen. Wincentego Krasińskiego. Wtedy też rozpoczyna się moda na służbę w armiach zaborczych, do której wiodła droga poprzez wojsko W. Ks. Konstantego. Kolejny moment wymagający przemyślenia swej postawy i podjęcia odpowiedniej decyzji to powstanie listopadowe. Już sam przebieg nocy listopadowej był doskonale zarysowanym dramatem postaw i wyborów postawionych przed nimi Polaków. Oto sytuacja, poniekąd krańcowa, kliniczna, wyśmienicie nakreślona przez Andrzeja Kijowskiego w „Wieczorze listopadowym”. Z jednej strony patriotyczna ale i egzaltowana młodzież pragnąca zabić (czy aby na pewno?) tyrana i uwolnić kraj a z drugiej grono generałów, mężnych żołnierzy z czasów napoleońskich, którzy płacą życiem za dochowanie wierności carowi. Z jednej strony tłum warszawiaków z zapałem szturmujących Arsenał, z drugiej zamknięte okna i drzwi siedzib miejscowych notabli. A do tego jeszcze kilka dni później pojawi się cała galeria „zmęczonych szwoleżerów”, ludzi których w powstańcze szeregi przywiodło jedynie poczucie obowiązku i przyzwoitości ale bynajmniej nie wola walki i wiara w zwycięstwo.\nPowstanie listopadowe było wstrząsem, który w nie małym stopniu objął także mieszkańców dwu pozostały zaborów, wymuszając zajęcie wyraźnego stanowiska w narodowej sprawie. Odtąd postawy wobec władz zaborczych staną się bardziej czytelne, będą też pojawiały się, to ważne, pewne niepisane normy postępowania względem nich; co wolno a czego dobremu Polakowi nie godzi się czynić. Przywołajmy tu więc nauki, które imć pan Seweryn Soplica kierował do młodych Polaków: „Żadnemu takiemu, który by choć rok jeden Moskalowi służył nie wierzcie: czy to marszałek, czy to sędzia, czy to profesor. Wypędźcie go z waszej ziemi, bo nigdy z niego prawy Polak nie będzie, a jeżeli go zostawicie, bądźcie pewni, że furtkę gotową otworzycie nieprzyjacielowi. Jak się ojczyna wasza odrodzi, żadnych układów nie róbcie z nieprawością: kto tylko u nas urzęduje, dobrowolną a nie przymuszoną przysięgą związał się z rządem najezdniczym – do waszego sumienia należeć będzie osądzić, na co zasługuje niegodny syn ojczyzny, co dobrowolnie śmiał poddać się takowej przysiędze. Jeżeli szczerze ją wyrzekł, jest zdrajcą, jeżeli w zamiarze by ją zgwałcił, jest bluźniercą depcącym wszystkie prawa boskie i ludzkie…. Jeżeli między wami znajdą się tacy, co was do umiarkowania nakłaniać będą, bądźcie pewni, że to będą ludzie obojętni dla waszej sprawy i radzi mieć środki gotowe dla skarbienia sobie na wszelki przypadek względy u nieprzyjaciela.” Były tu więc zarysowane reguły niezwykle wyraziste i jednoznaczne: zaborca to wróg, a kto mu służy to zdrajca, nie godzien w przyszłości żyć w wolnej ojczyźnie. Jest równocześnie znakomicie punktującym tę sytuację paradoksem, że prawdziwy autor tych słów Henryk Rzewuski to ideolog tzw. „koterii petersburskiej” i urzędnik do specjalnych poruczeń namiestnika Paskiewicza, brat generała i adiutanta cara Mikołaja I.\nW praktyce bowiem zasady postępowania wobec władz zaborczych były niezmiernie liberalne. Jedynym prawdziwie godnym napiętnowania postępkiem była apostazja wyznaniowa i ewentualnie narodowa (i zachęcanie do niej) oraz służba w aparacie przymusu (policja, żandarmeria), a i to chętnie czyniono wyjątki i znajdowano usprawiedliwienia dla poszczególnych ludzi. Tak było w długich okresach stabilizacji. Stąd też w drugiej połowie XIX w. stale rosły rzesze Polaków w służbie władz austriackich – tu głównie cywilnej, urzędniczej i rosyjskiej, tu również wojskowej. Rzecz charakterystyczna – działo się to w zaborze, gdzie równocześnie najsilniej krzewił się w swoim czasie duch powstańczy i najmocniej artykułowana była wrogość do „Moskali”. W latach I wojny światowej w armii carskiej służyło więcej generałów Polaków niż w wojsku II Rzeczpospolitej. Proces ten miał charakter żywiołowy, wywołany w przeważającej mierze względami ekonomicznymi. Dla podlegającej nieubłaganej deklasacji szlachty a także rosnącej grupy inteligentów surdut urzędnika czy mundur oficera był sposobem na w miarę bezpieczną i stabilną egzystencję w zamian za niezbyt wygórowaną cenę. Wyższą trzeba było płacić jedynie w wypadku dążenia do zrobienia na jednym z tych pól prawdziwej kariery. Bywały jednak sytuacje, w których sprawy się mocno komplikowały.\nPrzypadek roku 1863.\nCzas porozmawiać o Rządzie Narodowym. Najpełniej objawił się on podczas powstania styczniowego jako zwieńczenie konspiracyjnej struktury budowanej od 1862, której resztki zgasły trzy lata później. Było to pierwsze ale nie ostatnie w polskich dziejach „Tajemne Państwo Polskie”. Stawiało on Polakom poważne wymagania – przede wszystkim wykonanie dekretu uwłaszczeniowego, a ponadto płacenie specjalnego podatku na cele narodowe i udzielanie pomocy konspiratorom oraz walczącym, jak też przestrzeganie norm zachowania względem zaborcy. Równocześnie zaś dysponowało poza racjami moralnymi, na których wspierał się jego autorytet, bardzo skromnymi środkami dla egzekwowania swych zarządzeń. Były one głównie perswazyjne, wykorzystując krążące gazetki i biuletyny powstańcze, autorytet niektórych kapłanów, budowaną nieformalnie patriotyczna opinię publiczną i wreszcie swoisty organ wykonawczy, egzekucyjny w postaci Policji Narodowej wraz grupą tzw. sztyletników karzących śmiercią zdradę i nieposłuszeństwo. Niekiedy poszczególne partie powstańcze wykorzystywane były również w roli środka przymusu wobec szlachty lekceważącej rządowy dekret o uwłaszczeniu chłopów. Działały także sądy piętnujące winnych niewłaściwego zachowania. Efekty tych poczynań były zaskakująco dobre. Spora część mieszkańców Królestwa Polskiego, w mniejszym już stopniu Ziem Zabranych oraz Galicji, stosowała się do zarządzeń powstańczej władzy. Z pewnością nie była to postawa powszechna, ale zdecydowanie zauważalna dla carskich funkcjonariuszy. Co więcej, również niektórzy z nich wykonywali skrycie jej polecenia, przede wszystkim dotyczące podatków, bywało że szukali u niej pomocy w osobistych kłopotach.\nTak więc w 1863 r. z wyjątkowa ostrością zarysowała się kwestia zachowania się Polaków wobec władzy rozumiana jako konieczność wyboru: zaborcza lub własna, rząd najezdniczy albo narodowy. Wskazywała na to jasno już odezwa Komitetu Centralnego Narodowego z 1 września 1862 r. „Ogłaszamy, że Naród zorganizował się w obronie praw wolności i niepodległości swojej i że się bronić będzie do ostatka, aż do zupełnego zwycięstwa…. Oświadczamy, że wobec wyraźnego określenia się dwóch rządów, z których jeden jest najezdniczy, drugi zaś narodowy – popieranie rządu najezdniczego i bronienie go będą sądzone jako zdrada kraju.” Swoistym, nie pierwszym zresztą paradoksem w tej materii, był fakt, iż ów „rząd najezdniczy” złożony niemal wyłącznie z Polaków na czele z margrabią Aleksandrem Wielopolskim realizował program polonizacji i modernizacji Królestwa Kongresowego. Zdaniem znawczyni tego okresu Barbary Petrozolin - Skowrońskiej ujawnione wówczas głębokie różnice postaw nie wynikały ani z oceny sytuacji, w której naród polski się znalazł, ani nawet z emocjonalnego stosunku do sprawy niepodległości lecz wyłącznie z odpowiedzi na pytanie: w jakich warunkach i jakimi siłami niepodległość można wywalczyć? Kwestia ta, co równie ważne, dotknęła po raz pierwszy w odczuwalny sposób również niższe warstwy społeczne, łącznie z ludnością chłopską. Przesądzał o tym Manifest powstańczy z 22 stycznia 1863 r. „Centralny Komitet Narodowy staje więc naprzeciw rządu obcego, moskiewskiego, jako Rząd Narodowy i jakkolwiek nie ma wojsk i policji uzbrojonej, które najazdowi dają pozory rządu, posiada za to podstawę, na której rządy rzeczywiste spoczywają, to jest poparcie i uznanie narodu; posiada siłę moralną, której brak niszczy i obala rządy carów w Polsce, a z której wynika wszelka siła materialna.” Czy tak się w istocie stało? Ta polityczna aksjologia, która w przyszłości stała jednym z ważnych mitów narodowych, jak dowodzą tego liczne już dziś szczegółowe studia, realizowana była jedynie w bardzo ograniczonym zakresie. Pomijam tu już Polaków w carskich mundurach walczących przeciw powstańcom czy urzędników pełniących lojalnie swą służbę jakby nic się nie stało i nagradzanych potem sowicie gratyfikacjami pieniężnymi, awansami lub medalami za „usmirenie polskogo miatieża”, Żydów denuncjujących powstańców, chłopów grabiących zwłoki poległych, których to przypadków bynajmniej nie jednostkowych nie należy wszakże uogólniać jako powszechnych postaw i zachowań. Te dramatyczne obrazy malują, pewnie lepiej niż sucha narracja grzebiących w zakurzonych papierach historyków, neoromantyczni twórcy: S. Żeromski, „Rozdzióbią nas kruki, wrony”, czy Maria Jehanne Wielopolska, „Kryjaki”.\nIdzie jednak o tych, którzy znajdowali się pośrodku, dalecy od wysługiwania się władzom rosyjskim ale także dystansujący się od powstania. Komu wierzyli, gdzie szukali autorytetu? Niekiedy był to wybór świadomy i przemyślany, jak np. w przypadku młodego Stanisława Szczepanowskiego, który nie porzucił studiów na politechnice wiedeńskiej „aby dać się zabić”, bo ktoś przecież musi żyć i pracować dla kraju. Często jednak bywało i tak, że powstanie utożsamiano z buntem, rewolucją przeciw legalnej, choć nie do końca własnej władzy.\nZ mitem tym zmierzył się bardzo zdecydowanie Józef Piłsudski w swoim odczycie o roku 1863 wygłoszonym 20 stycznia 1924 r. W jego ujęciu legenda zgody narodowej, swoistej „Treuga Dei”, która miała wówczas jakoby jednoczyć wszystkich Polaków, pozostawała w jaskrawej sprzeczności z realiami epoki, nacechowanymi głębokimi sporami politycznymi. Nie wykluczone zresztą, że snując te rozważania Marszałek pędzący wówczas żywot w Sulejówku, odwoływał się również do swoich doświadczeń z 1914 r. We wspomnianym odczycie przytaczał potwierdzające tę ocenę przykłady zachowań, których refleksy odbierał osobiście. Obalając mit zgody narodowej wprowadził jednak na jego miejsce inny. Oto stawiając w swoim odczycie wielokrotnie pytanie; „Wielkości, gdzie twoje imię?” znajduje nań wreszcie na koniec odpowiedź. „W 1863 r. istniał taki symbol, który silnie, ba - nieraz wszechwładnie panował nad ludźmi. Była nim pieczęć - pieczęć Rządu Narodowego…. Wielkość naszego narodu w wielkiej epoce 1863 r. istniała, a polegała ona na jedynym może w dziejach naszych rządzie który, nieznany z imienia był tak szanowany i słuchany, że zazdrość wzbudzić może we wszystkich krajach i wszystkich narodów.” Ważne jest to, że mimo kolejnych dekad niewoli, kolejnych niepowodzeń Rząd Narodowy i jego następcy ideowi nigdy nie stracili zaufania części Polaków. Zmieniało się natomiast oblicze społeczne tej grupy, której w XX stuleciu ton nadawali inteligenci, robotnicy i chłopi.\n Kalinowski, op. cit., s. 44.\nStrona wygenerowana w czasie 0,083234 sekund(y)


Shortbus – Hardcore dla myślących\nW Polsce tego nie wyświetlali w żadnym kinie (w każdym razie żadnej oficjalnej premiery nie pamiętam), na skutek czego najbardziej dekadencką historię ostatnich lat przyszło mi obejrzeć z niemal dwuletnim poślizgiem. Ale cóż, lepiej późno niż wcale.\nObraz szczególnie polecam amatorom zakręconych i rozbuchanych filmów o seksualności: „Shortbus” bije na głowę i „Rocky Horror Picture Show”, i wszystkie filmy Pasoliniego razem wzięte. Tyle że w przeciwieństwie do tamtych ani przez chwilę nie przestaje być strawny…\nWpis z dnia 18 Sier 2008 21 Sier 2008 Zamieszczone w LGBT, Seks, USA\n11 myśli na temat “Shortbus”\n18 Sier 2008 o 23:34\nZ gory uprzedzam, ze to co napisze nie jest zadna prowokacja, jedynie moja prywatna opinia nt. „Shortbus” 🙂\nKino LGBT lubie, niezaleznie od tego czy jest to przeslodzona historia w stylu „Latter Days”, nieco przynudnawe „Brokeback Mountain” czy rewelacyjne ale malo znane „Shelter”, jednak „Shortbus” jak dla mnie to ogromna porazka. Przezylem „Irreversible” i myslalem, ze ciezko bedzie mnie czyms zniesmaczyc, ten film jednak to zrobil. Zdawalo mi sie, ze mam spory prog tolerancji dla ‚odwaznych scen’ ale miedzy erotyka/seksem ukazanym z artyzmem i w jakims celu, a tym co mozna zobaczyc w „Shortbus” jest ogromna przepasc – juz jedna z pierwszych (?) scen, gdzie jeden z glownych bohaterow zaspokaja sie w dosc… dziwaczny sposob byla dla mnie wyjatkowo odpychajaca. Osobiscie „Shortbus” wlozylbym miedzy ‚porno’ a… no wlasnie nie wiem co. Dla mnie ten film pod wzgledem tresci jest nijaki, a pod wzgledem wizualnym – niesmaczny.\nAle jak juz pisalem, jest to moja prywatna opinia i zwazywszy na oceny tego filmu (IMDB – 6,8/10, Rottentomatoes 65%, Metacritic 64/100) jestem raczej w mniejszosci.\nPS. Wiem, ze to nie jest film stricte LGBT ale w duzej mierze skupia sie na tym srodowisku i dlatego po niego siegnalem.\nPS2. Nie glosowalem na PiS i nie slucham Radia Maryja – uprzedzajac ewentualne zarzuty o moherowy beret uciskajacy mi mozg ;).\n19 Sier 2008 o 9:08\nMnie się udało ten film obejrzeć już dawno temu na DVD. Fabuła może nie jest jakaś genialna, treści czasem na pograniczu hardcore porno… Ale IMHO film pokazywał to co najważniejsze: że seks to nie polityka (dlatego nie wiązałbym filmu z ruchami LGBT), to nie jakieś mistyczne uświęcenie związku małżeńskiego itp. — to po prostu część życia, którą należy się cieszyć. A jak kto, jak, i z kim się tym cieszy to już jego sprawa. Są na to przecież tysiące sposobów. Normalne, że część z nich się komuś nie podoba (mnie też), to nie znaczy, że nie istnieją i komuś nie sprawiają radości. Czasem z seksualności wynikają jakieś nieprzyjemności, ale generalnie seks nie jest zły.\nBo niestety w większości filmach, jak już jest ukazany jakiś bardziej wyuzdany seks, to koniecznie musi się źle skończyć — po gorących scenach łóżkowych leje się krew, a każdy trójkąt musi się kończyć co najmniej rozpadem jakiegoś małżeństwa (zauważcie, że więcej golizny i odważnych scen łóżkowych jest w horrorach niż w komediach romantycznych)… I tu jest przewaga filmów takich jak Shortbus, czy 9 Songs, nawet jeśli poza ‚odczarowaniem seksu’ niewiele treści niosą.\n19 Sier 2008 o 10:52\na propos ‚żadnej oficjalnej premiery’: o ile ja dobrze pamiętam, film był pokazywany z pompą w którymś z nobliwych krakowskich teatrów na otwarcie poprzedniej edycji Festiwalu Kultura dla Tolerancji. w tym roku zresztą pojechali równie ekstrawagancko ostatnim dziełem Bruce la Bruce’a 😀 dzielny festiwal.\n20 Sier 2008 o 15:16\nHubercie, jesli chodzi o wrażenia estetyczne, doskonale rozumiem, że film może zniesmaczać, niemniej mi sie podobał – i tyle. A co do natury scen „eortycznych”, pod porno bym ich mimo wszystko nie podciagnął, choćby dlatego, że trudno wyobrazić sobie, by te obrazy miały podniecać. Równie dobrze można by w takim razie uznać za pornografię choćby „Idiotów” Von Triera…\n20 Sier 2008 o 15:21\nKusy, ale mieszkam w Warszawie, a poza tym chodziło mi raczej o sytuację, w której film do kin wprowadza dystrybutor, a nie o to, że ktoś go gdzieś pokazał niezbyt wielkiej publiczności – bo w takim razie cotygodniowe seanse filmów LGBT w warszawskiej siedzibie Lambdy (dla tuzina osób; kilka lat temu filmy, gdy zdarzyło mi się tam zajrzeć, filmy puszczano głównie ze starych VHS-ów) też należałoby uznać za premiery 😉\nSpiąca Królewna pisze:\n22 Sier 2008 o 18:15\ntaki dobry film a taki zły trailer, masakra. ktoś się chyba uczył montazu na tym trailarze.\n25 Sier 2008 o 3:38\nnie mowiac o tym, ze jest o wiele zabawniejszy od innych wymienionych w tekscie filmow! dla mnie to prawdziwa perelka, zreszta wierzylam w cameron mitchell’a juz od czasu fenomenalnego ‚hedwig & the angry inch’. najbardzej totalna byla scena ze ‚star spangled banner’: nic dziwnego,ze nawet na liberalnymw schodnim wybrzezu pokazuwali ten film odaj wjednym kinie 🙂\n25 Sier 2008 o 22:50\nZgadzam się całkowicie z opinia Huberta dotyczącą filmu Shortbus.\nTen film mimo ze ma fabule, jest bliższy filmom porno niż filmowi erotycznemu. Po obejrzeniu tego filmu pozostały mi w pamieci 2 czy trzy sceny wszystkie próbujące popchnąć rzekoma erotykę w ambitnym kierunku.\nPowiem tylko ze porno, ktorego ogladam duzo nie pozostawia takich nie milych wspomnien 😉\n26 Sier 2008 o 21:00\nBigapple1, u mnie „Jadzia i cal” leżą jeszcze nieobejrzane – ile razy próbuję, wysiadam już w początkach. Ale po tej reklamie pewnie w końcu się przemogę…\n26 Sier 2008 o 21:03\nBert, ja bym powiedział, że właśnie te niemiłe wspomnienia to argument, ze to nie porno. Porno ma za zadanie podniecać, sztuka – pokazywać rzeczywistość (czasami, jak w „Shortbusie” zakręconą) lub z nią grać. A jakoś tak się składa, że w naszej rzeczystości nie wszyscy i nie zawsze chodzą ubrani 😉\n6 Wrz 2008 o 15:47\nA mi się tam „Shortbus” podobał. Chyba jestem na tyle zepsuty, że absolutnie mnie nie zniesmaczył. Zaszokował? Może trochę. Ale ani to porno ani nawet erotyka, bo rozśmieszył, a momentami nawet wzruszył zamiast podniecać. Zdziera tabu i ukazuje w pełni groteskę tych „ruchów filozofa niegodnych”. Mnóstwo dowcipnych scen („Star spangled banner”) i tekstów („It’s like the sixties, only with less hope”). Ścieżka dźwiękowa – mistrz.\nI mam kilku zaprzyjaźnionych heteryków, którzy są gotowi poprzeć moje słowa. 🙂


Idą wybory - coś nowego? - Gmina Leszno - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nIdą wybory - coś nowego?\ntoreon 30.09.14, 12:09\nKtoś się orientuje czy nasz miłościwie panujący Wójt ma jakąś konkurencję w najbliższych wyborach? Wprawdzie niespecjalnie chce się wierzyć, że ewentualna zmiana na rzeczonym stanowisku zamieni naszą miejscowość w krainę mlekiem i miodem płynącą ale ciekawe jestem czy w ogóle ktoś podjął się konkurowania z aktualnym mężem stanu, tfu gminy.\nOsobiście za sam fakt szeroko rozumianego olewactwa i spławiania chętnie bym zmienił naszego wójta na kogokolwiek innego le jak znam nasze realia pewnie będzie jak zwykle.\nTikkurila optiva 20 słabo kryje???\nsposob na nowy podatek?\nCypr-Mieszkanie,życie,praca...Proszę o porady.\nbiuro podrozy Regent z poznania nabija w butelke\nTestowanie kandydatów na mężów\nPrezesPan zrobi Adrianowi impeachment?\nTo początek końca PiS\nPiSia ferajna najpierw zrobiła chamskie zamknięcie\nNowe wybory w Niemczech?\nPiS chce sfałszować wybory.\nKorsyka idzie śladem Kataloni...\nmam pytanie odnośnie przewłaszczeń (?)\nGALERIA PIASECZNO-(ok. 300 sklepów,multipleks,kręg\nnieznana sekretna(?) część piaseczyńskiego bazarku\nbmw tarasujące wjazd do garażu


Urzędy stanu cywilnego do likwidacji - GazetaPrawna.pl\nW Polsce jest ok. 2,3 tys. urzędów stanu cywilnego. Ilu z nich grozi likwidacja? / ShutterStock\nCzynności zrealizowane w Systemie Rejestrów Państwowych / Dziennik Gazeta Prawna\n„Trwają prace nad likwidacją niektórych urzędów stanu cywilnego od strony prawnej i technicznej” – wynika z wewnętrznych materiałów przygotowanych na potrzeby jednego z samorządowych zespołów Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, do których dotarł DGP. Dalej samorządowcy wskazują, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (MSW) chce stworzyć możliwość obsługi gmin sąsiednich przez urząd w większej gminie, np. na zasadzie porozumienia gmin w kwestii finansowania. To z kolei mogłoby oznaczać, że niektórzy Polacy mieliby większe trudności w dotarciu do najbliższego urzędu.\nZ czego wynika niepewny los części USC? Wszystko z powodu wdrożenia w gminach w marcu tego roku Systemu Rejestrów Państwowych (SRP). Do tej pory każdy USC w codziennej pracy korzystał z własnego oprogramowania dostarczonego przez firmy komercyjne. Odkąd rząd podłączył wszystkie lokalne urzędy do jednego centralnego systemu, mieszkańcy mogą załatwić swoje sprawy w dowolnym. Tak więc np. po odpis aktu urodzenia nie trzeba już jechać specjalnie do USC znajdującego się w gminie, w której mamy meldunek, lecz wystarczy pójść do najbliższego.\nTa niewątpliwa korzyść, jak się okazuje, może też mieć niekorzystne efekty.\nJak wynika z materiałów, do których dotarliśmy, od czasu odmiejscowienia procedur niektóre urzędy nie radzą sobie z natłokiem obowiązków, a na korytarzach innych hula wiatr. „W nowym systemie wyraźnie widać liczbę wykonywanych operacji. W niektórych urzędach są to pojedyncze operacje w ciągu miesiąca” – twierdzą samorządowcy. Jako przykład najbardziej obciążonego urzędu podawana jest Warszawa.\nW Polsce jest ok. 2,3 tys. urzędów stanu cywilnego. Ilu z nich grozi likwidacja? Dziś trudno przesądzić. Choć to MSW jest administratorem danych zawartych w Systemie Rejestrów Państwowych, to obecnie nie dysponuje danymi, które pokazałyby, w ilu USC spraw istotnie ubyło, a w których przybyło. Resort na razie odcina się też od doniesień, jakoby miał szykować jakieś zmiany umożliwiające redukcję części urzędów. Rzeczniczka resortu Małgorzata Woźniak dodaje, że tego typu decyzja nie należy zresztą do MSW. – Inicjatywa w tym zakresie należy do gospodarza, czyli odpowiednio wójta, burmistrza bądź prezydenta miasta, który kieruje wniosek w tej sprawie do właściwego wojewody. Następnie wojewoda, biorąc pod uwagę wszystkie kwestie z tym związane, podejmuje ostateczną decyzję w sprawie utrzymania lub likwidacji USC – tłumaczy.\nTo tłumaczenie jednak nie uspokaja samorządowców. Twierdzą, że rząd może ich zmusić do zamykania poszczególnych placówek, przekazując na nie mniejsze dotacje. – Będzie to wyraźny sygnał dla gminy, że warto zastanowić się nad likwidacją deficytowej placówki – mówi nam jeden z nich.\nOd takiego scenariusza nie odżegnuje się jeden z urzędników MSW proszący o anonimowość. – Jednym z założeń SRP było zweryfikowanie, które urzędy i w jakim stopniu są obłożone pracą, by racjonalnie rozdzielać środki publiczne na ich dalsze funkcjonowanie – mówi. – Na pewno będą takie, których utrzymywanie nie będzie miało ekonomicznego sensu – dodaje.\n– Jest w tym jakaś logika – stwierdza prezydent Inowrocławia Ryszard Brejza. – Jest pula usług, które są odpowiednio wycenione i na tej podstawie dotowane przez rząd. Jeśli tych spraw ubyło, to i dotacja jest mniejsza. A gminy nie będą przecież dokładać z własnych budżetów do zadań zleconych. Bo ich na to nie stać – zwraca uwagę prezydent.\nWtóruje mu burmistrz Radziejowa (woj. kujawsko-pomorskie). – Obecność USC nadaje gminie pewien status. Dlatego wójtowie, nawet jeśli mieliby otrzymać mniejszą dotację, zrobią wiele, by urząd utrzymać. Ale z pustego i Salomon nie naleje – stwierdza Sławomir Bykowski, burmistrz Radziejowa. – Samorządy muszą już dokładać sporą część swoich budżetów do systemu oświaty. Nie wszystkich będzie więc stać na utrzymywanie USC w przypadku przycięcia dotacji – przewiduje.\nTrwa podział środków\nTeorii o obniżaniu dotacji dla mniej zapracowanych urzędów (i ich możliwej likwidacji) sprzyja ponadto fakt, że od niedawna finansowanie zadań zleconych z zakresu spraw obywatelskich wynikających z ustaw: o ewidencji ludności, dowodach osobistych, i rejestracji stanu cywilnego, odbywa się w oparciu o kryterium liczby faktycznie zrealizowanych przez jednostki spraw z uwzględnieniem ujednoliconego czasu ich realizacji oraz stawki za roboczogodzinę w wysokości 22,92 zł. Czas i stawka zostały przyjęte dla całej Polski.\nNa razie wojewodowie złożyli do Ministerstwa Finansów wnioski o przyznanie najbardziej obciążonym USC dodatkowych pieniędzy na realizację swoich zadań. Resort ma do dyspozycji kwotę 163,5 mln zł. Jak wynika z naszych ustaleń, zaledwie część tej kwoty zostanie skonsumowana. Przykładowo wojewoda mazowiecki zawnioskował o dodatkową kwotę 6,5 mln zł. Na Śląsk miałoby trafić 4,2 mln zł, do Wielkopolski i Małopolski – po ok. 7 mln zł, a do woj. łódzkiego – 4 mln zł. Ale już np. wojewoda świętokrzyski wnioskuje o kwotę zaledwie ok. 370 tys. zł, a pomorski czy podkarpacki uznali, że w ogóle nie trzeba wnioskować o dodatkowe pieniądze.\nJak samorządowcy interpretują to, że nie zostanie skonsumowana cała rezerwa MF? – To sugeruje, że pieniądze trafią tylko punktowo. Najwyraźniej wojewodowie doszli do wniosku, że w pozostałych urzędach spraw nie przybyło lub wręcz ubyło, oczywiście w różnym stopniu. A to wystawia je na odstrzał – komentuje jeden z naszych rozmówców.\nTDNDGP import urzędnicy urząd samorząd terytorialny TDNDGP SAMORZAD I ADMINISTRACJA


Nie wydaje mi siÄ to ani zdrowe ani przyjemne. - Forrest Hunters Legnica\nWysłany: Wto 19:58, 08 Kwi 2014 Temat postu: Nie wydaje mi siÄ to ani zdrowe ani przyjemne.\n2gi raz na jazdÄ autobusem, z jakimkolwiek biurem, bym siÄ nie odwazyĹa, tym bardziej, Ĺźe lot samolotem wychodzi taniej, a jaki dreszczyk emocji Moi mili, ja mam ten problem od dawna, mam 28 lat.\nale piszecie [link widoczny dla zalogowanych] Sama noszÄ 70E bryt.\nna NASTÄPNY dzieĹ zÄby zrobiĹy siÄ bieluteĹkie jak po zabiegu wybielania (o co nie prosiĹam) i ....o zgrozo! Oczywiscie ze tak. ja niewiem czy ich tego ucza w szkole, czy maja to wrodzone, ale skad ja to znam... Na poczatku czulam sie troche skrepowana, ale Pani od masazu byla sympatyczna wiec w koncu moglam odplynac (kiedys bylam na masazu w Katowicach u znajomej, ktora ugniatala mnie jak ciasto to bylam troche zle nastawiona ...... WidziaĹam efekty ich pracy. [link widoczny dla zalogowanych]\nWy chcecie zmiejszaÄ, a ja nie potrafiÄ znaleĹşÄ niskiej dziewczyny z tak duĹźym biustem, a marzÄ o takiej! czeka kiedy zgasnie. Salon Ĺadny, nowoczesny. mnie brzuch bolal bardzo dlugo. he jak kco to pisacc nr gg13722805..a To NR FONA 788244576 PROSZEE Na wadze 71 kg, a minÄĹo juĹź 2 mieĹ. witam was dzieciaki, dzisiaj zlapalem jakiegos katnika i ciekawi mnie bardzo jaki to gatunek, zaciekawil mnie bo najwyrazniej jest najedzony (gruby odwlok).\npajÄczynÄ z olbrzymim, grubym, bardzo agresywnym krzyĹźakiem. [link widoczny dla zalogowanych] Jest to dieta z niskim indeksem glikemicznym (ryĹź brÄ\nspÄdziĹam na chodzeniu po domu i na fotelu. ZaczeĹam plamiÄ na ciemno brÄ\nc serie zastrzykĂłw, to chyba bĹa jakaĹ koĹska dawka bo poĹladkii tak mnie bolaĹy ze chodziÄ nie mogĹam, leĹźeÄ ani siedzieÄ. czytam opinie akryl czy Ĺźel i ...zgĹupiaĹam. Chodzilo.mi ze spotkalam sie z takim twierdzeniem o anemii w czasie glodowki i awitamonozie. Olulinka [link widoczny dla zalogowanych]\nnajczesciej jest widoczna wlasnie w okresie odbudowy lub zaraz po nim. Zapach, ktĂłry wydobywa siÄ z ust podczas gĹodĂłwki, jest po prostu fatalny, do tego jÄzyk pokrywa siÄ grubym cuchnÄ\ncym nalotem. PrzesyĹam Ci 10000 uĹciskĂłw! I tak cierpiaĹam !!!!!! no comment... Ja wszystkiego dowiadywalam sie poprzez korespondencje i tak chyba jest zawsze. Preparat na dwa miesiÄ\nNie wiem czy zrozumiecie, po wlaniu przez chwile tak czuje, czy to Ĺşle? hej\nPozdrawiam! [link widoczny dla zalogowanych] Poszlam do Ambasady na czuja na masaz bo informacji na forach nie znalazlam a nie moglam juz wytrzymac z bolami w plecach.\nWiecie co wam powiem? Pozniej narzekacie,ze cos nie tak z samopoczuciem albo ,ze ciezko sie przeprowadza glodowke albo ze nie przynosi takich efektow jakie sie oczekiwalo................. kupiĹam je dwa lata temu - trzymajÄ\nsiÄ Ĺwietnie. Ala zero nikt CiÄ tam chyba siĹÄ\nnie trzyma [link widoczny dla zalogowanych]\nMagdalena bĂłj siÄ Boga, toĹź to juĹź pod anoreksjÄ podchodzi! Jest to pomoc bezpĹatna-w ramach kasy chorych i jak dla mnie -niezbÄdna. Klinik jest tu pelno ale opini na ich temat malo , a nie chce isc do pierwszej epszej kliniki i potem zalowac. Jestem ajentka zabki, absolutnie nie polecam nikomu, zabka jest to jedno wielkie zlodziejstwo, calymi dniami siedza i kombinuja jak nam ajenta bardziej urozmaicic zycie. Takie obawy najczÄĹciej komplikujÄ\nlecznicze funkcje gĹodĂłwki. ale bym chciaĹa tak wyglÄ\ndaÄ pal licho za maĹe wciÄcie i co tam jeszcze i tak byĹabym w siĂłdmym niebie!!! hej z tego co wiem jak masz skierowanie na zabieg to nic cie nie kosztuje tylko bol!!!\na ty sobie moĹźesz siedzieÄ bo i tak siÄ nie narobisz. cc, karmiÄ mi sie nie udaĹo moĹźe z mc.\nkĹada ci mazie rĂłĹźnego rodzaju na gĹowe:sama chemia! [link widoczny dla zalogowanych] W dniu operacji Ĺyka siÄ tabletkÄ, ktĂłra sprawia, Ĺźe czujesz siÄ rozluĹşniona i wesoĹa jak po duĹźym koniaku i jest Ci naprawdÄ wszystko jedno.\nz gĂłry dzieki ten kasztan wyszedl mi miedziany i nalozylam farbe natural&easy. Lekarz ktĂłry jÄ\nznalazĹ daĹ mi jakieĹ leki przeciwzapalne (bzdura!).Podczas ich przyjmowania trafiĹam na ostry dyĹźur z bĂłlem. Bejbi a po co??? wakacyjna brytyjka, fajnie, ze pojechaliscie sobie z mezem pod namiot do UK, ale mysle, ze ludziom na tym forum raczej nie o to chodzi. [link widoczny dla zalogowanych]\nkonkretne efekty? na samym poczatku to jest prawie ze lekki bol, ale dla mnie przynajmniej jest on przyjemny, taki lekkie uczucie bezbronnosci mojej malej lechtaczki wobec bezlitosnego i nieustajaceog strumienia wody To moje 3 podejĹcie, poprzednie byĹy 3 dniowe, zawsze dobijaĹ mnie kryzys trzeciego dnia wieczĂłr. Wiecie jak wyglada murzyn a dokĹadniej jego wĹosy? Mierzy tÄtno - chcociaĹź czasami jak Ĺşle zaĹoĹźysz miernik do ucha to gorzej. Musze z nia jeszcze pogadac. czeĹÄ, na kompleksowÄ


Twój Ogród – 2017 – kwiecień\nPojawiły się w sprzedaży bratki, stokrotki i primule: jednoroczne rośliny na nasze tarasy i balkony.\nWilczomlecz złocisty / Euphorbia polychroma\nBylina do 40 cm wysokości. Kwiaty bladozielone albo żółte pojawiają się V, VI. Lubi stanowiska słoneczne. Nadaje się na rabaty bylinowe i skalniaki. Pasuje do ogrodów naturalistycznych.\nGęsiówka kaukaska / Arabis caucasica\nNiewysoka bylina, osiąga 15 cm wysokości. Kwiaty najczęściej białe, ale spotyka się je także w kolorach kremowym, różowym lub fioletowym. Kwitnie III, IV. Lubi stanowiska słoneczne. Roślina zadarniająca, okrywowa, nadaje się na skalniaki i na obwódki.\nOstróżka ogrodowa / Delphinium x cultorum\nWysoka bylina, dorasta do 1,5 m wysokości. Pędy kwiatowe wyprostowane, w czerwcu pokrywają się barwnymi kwiatami: białymi, niebieskimi, fioletowymi i bladopurpurowymi (zależnie od odmiany). Ścięcie kwiatostanu po przekwitnięciu powoduje powtórne zakwitnięcie. Roślina ta świetnie komponuje się na rabatach bylinowych w towarzystwie innych kwiatów. Lubi słońce i półcień.\nKarmnik ościsty / Sagina subulata\nBylina, która tworzy darń przypominającą mech. Niska, do 5 cm. VI, VII pokrywa się drobnymi kwiatkami o zapachu miodu. Można ją sadzić w szczelinach, między kamieniami lub płytkami chodnikowymi oraz w ogrodach skalnych.


dodane 2022-04-22 11:50\nTen dar Jezus ma także dla Ciebie….Czy jesteś gotowy go przyjąć, czy chcesz popatrzeć dalej niż tylko na otaczającą Cię niepewną rzeczywistość. Porozmawiaj z Jezusem o Twojej gotowości na przyjęcie tego daru.\nKiedy Jezus przychodzi po raz pierwszy do zamkniętych uczniów, wraz z nimi nie ma Tomasza, poszedł gdzieś i błąka się z daleka od wspólnoty. Na dodatek, kiedy wraca zupełnie nie daje się przekonać świadkom Zmartwychwstałego – ma bardzo zuchwałe żądanie „ nie uwierzę, póki nie zobaczę” – stawia warunek.\nTo Jezusowe przyjście do Tomasza oznacza bardzo prosty komunikat – i Ty jesteś ważny….Jezus chce przychodzić dla Ciebie, chce, abyś był pewien Jego miłości. Jak odpowiadasz na to przychodzenie Pana Jezusa do Ciebie? Jak odpowiadasz, kiedy Jezus zaprasza Cię do bliskości, do dotykania Go?


** TANGLE TEEZER THE ORIGINAL DETANGLING HAIRBRUSH **\nNiedawno wpadła w moje ręce dobrze Wam znana szczotka Tangle Teezer The Original Detangling Brush. Nie było dla mnie jednak wielką różnicą zamienienie mojej poprzedniej szczotki na to caco. Dlaczego? - bo od około roku posiadam też szczotkę dTangler, która jest trochę tańszym zamiennikiem z rączką. Obie szczotki bardzo polubiłam i nie wyobrażam sobie czesania włosów jakimś innym sprzętem. Mam włosy średniej długości i nawet jak były długie, taka szczotka była ukojeniem dla włosów i cebulek. Wcześniej używałam wielu szczotek, które po czasie traciły ząbki i niszczyły się. Jeśli jeszcze nie znacie fenomenu tego produktu, to zapraszam do dalszej lektury, spróbuję Wam zbliżyć jej działanie.\nBrytyjskie szczotki Tangle Teezer znane są z tego, że nie wyrywają włosów podczas czesania oraz zapobiegaja ich elektryzowaniu. Pozwalają także na bezbolesne rozczesywanie bez nieprzyjemnego ciągnięcia. To nie wszystko: regularne używanie Tangle Teezer znacznie poprawia kondycję włosów.\nTangle Teezer The Original Panther Black nadaje się do czesania włosów na mokro i na sucho, a także zapobiega ich łamaniu i wypadaniu. Jej ergonomiczny kształt świetnie dopasowany jest do kształtu głowy, dzięki czemu czesanie jest szybkie i przyjemne.\n- opis ze sklepu letsbeauty.pl\nPowiem Wam, że kiedyś nie wierzyłam w cud-działanie tej szczotki, pomyślałam, że to kolejny pseudo-wynalazek firm, żeby nabić trochę gotówki. Byłam w błędzie, po pierwszym użyciu przekonałam się do niej.\nZacznę od tego, że szczotka ta jest niesamowitym masażerem głowy. Poprawia krążenie i odpręża cebulki włosów na głowie. Ząbki są krótkie oraz długie, więc zawsze jakiś dotrze do skalpu głowy. Jest to doskonały sposób na przyspieszenie wzrostu włosów. Po obcięciu moich mocno zniszczonych włosów, moje włosy zaczęły rosnąć jak szalone, w dwa miesiące już +4 cm, więc musiałam znowu podcinać. Nigdy tak szybko nie rosły, co mnie bardzo zdziwiło.\nPo masażu, jaki ta szczotka nam funduje, kolejną zaletą jest to, że doskonale nabłyszcza włosy. Są znacznie wygładzone i bardziej lśnią. Mam z natury proste włosy, które dzięki tej szczotce czasami wyglądają, jakbym je potraktowała dodatkową porcją prostownicy ( ale w pozytywnym znaczeniu). Najlepszy efekt uzyskuje się czesząc włosy jeszcze wilgotne, wtedy widoczne jest to piękne wygładzenie.\nMoje włosy się bardzo plączą, czy to krótkie, czy długie, to był i jest mój największy wróg. Dzięki tej szczotce nastąpiła śmierć moich kołtunów. Znacznie szybciej się je rozczesuje, wystarczy jedno pociągnięcie i gotowe !\nNastępnym plusem jest koniec z elektryzowaniem się włosów! To był mój koszmar, elektryzujące włosy prześladują mnie od dzieciństwa, jeśli nie nałożyłam tony maski na włosy, efektem był latający zombi. TT pomógł mi się z tym problemem uporać.\nSzczotka jest poręczna i zgrabna, dzięki czemu ładnie przylega do dłoni. Jest solidna, nie jest to żaden tandetny plastik. Można ją zakupić w wielu kolorach i dwóch fasonach, ja mam tańszą wersję, za około 35zł i wygrałam ją w konkursie. Słyszałam, że te szczotki są dostępne teraz stacjonarnie w Hebe, ale nie wiem, bo nie byłam sprawdzić. Taki wydatek jest nie wielki, biorąc pod uwagę fakt, że szczotka posłuży nam naprawdę długo!\nPodsumowując, polecam Wam tę szczotkę, bo jest to wydatek, który się naprawdę opłaca !\nDajcie znać, czy używacie TT oraz co o nim sądzicie :)\nEtykiety: tangle teezer, the original\nEvvie 3 stycznia 2015 20:04\nJak dla mnie szczotka jest warta polecenia, genialne efekty!\nGoodForYouDP 3 stycznia 2015 20:06\nMam wersję silver compact. Uwielbiam:)\nAleksandra Anna 3 stycznia 2015 20:07\nja mam wersję kompaktową już od ponad roku i szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie już używania innej szczotki :) a jak już zdarza się mi użyć inną szczotkę to wyrywa mi włosy :)\nMartynaL 10 stycznia 2015 16:05\nZdecydowanie jest różnica :D\nAnia W 3 stycznia 2015 23:16\nMam identyczną :) Dostałam od chłopaka na Mikołaja i od tego momentu nie wyobrażam sobie życia bez niej :) :)\nnie używam ale mam chętkę na nią :)\nDaaisy K 4 stycznia 2015 12:32\nOstatnio też ją kupiłam, kiedy trafiłam na nią przypadkiem i jestem zachwycona, chociaż wcześniej nie wierzyłam że jest az tak dobra a teraz nie wyobrażam sobie używać innej szczotki:)♥\nJa też nie byłam przekonana- ale po pierwszym użyciu zmieniłam zdanie :D\nKatarzyna kobieceszufladki 4 stycznia 2015 15:03\nJa mam TT i jestem zachwycona. Wcześniej szkoda mi było pieniędzy, ale teraz nie żałuję ani złotówki.\nPaulina Sienia 6 stycznia 2015 17:43\nŚwietna recenzja! Rozwiałaś wszelkie moje wątpliwości co do zakupu tego cuda i jutro po zajęciach potruchtam je kupić :D\nkleopatre 6 stycznia 2015 17:55\nKocham moją szczotkę z wlosiem dzika, ale TT też mnie kusi ;)


Pościg za przestępcami w Małopolsce - RMF24.pl\nPościg za przestępcami w Małopolsce\nSobota, 16 lutego 2002 (17:00)\nPościg za niebezpiecznymi przestępcami prowadzony jest w okolicach Nowego Sącza w Małopolsce. Gdy policjanci próbowali ich zatrzymać - padły strzały. Ze względu na dobro śledztwa policja na razie nie ujawnia szczegółów tego zdarzenia.\nNiewiele wiadomo na ten temat, policja nie chce udzielać żadnych informacji. Mieszkańcy Nowego Sącza oglądali dziś sceny niczym z filmu gangsterskiego. Sekcja kryminalna tamtejszej policji przeprowadza akcje przeciwko osobom, które popełniły jakieś przestępstwo. Jakie – to nadal pozostaje tajemnicą. Zatrzymano dwójkę podejrzanych w wieku od 20 do 25 lat. W tej chwili badane są ich powiązania ze światem przestępczym.\nKilka godzin wcześniej policjanci z tej samej sekcji próbowali zatrzymać w centrum miasta samochód, którym jechały inne podejrzane osoby. Auto nie zatrzymało się jednak, a kierowca próbował przejechać stróżów prawa. Padły strzały i rozpoczął się pościg. Przestępcy uciekali w kierunku Gorlic. W okolicach Grybowa porzucili jednak samochód.\nNewsPościg za złodziejem samochodów w Wesołej\nNewsEkstradycja porywaczy z Ukrainy do Niemiec\nNewsWrocław: Pościg za złodziejem samochodów


Błędy w filmach - dlaczego warto czytać... - Death Camps Memorial Site\nBłędy w filmach - dlaczego warto czytać...\nPowstało bardzo dużo filmów na temat II wojny światowej, Trzeciej Rzeszy oraz Holokaustu. Niestety, często występują w nich błędy merytoryczne i historyczne, przy czym nie zawsze spowodowane są one niewiedzą czy zaniedbaniem. Przytoczę tu dwa filmy o różnej tematyce, wyprodukowane w różnych krajach.\nPierwszym z nich jest film „Upadek” z 2004 produkcji austriacko-niemieckej. Film bardzo znany m.in. z często parodiowanej na serwisach typu YouTube sceny (słynna narada generałów), gdzie w pokoju narad zostają z Hitlerem generałowie Wilhelm Keitel, Alfred Jodl, Hans Kreps oraz Wilhelm Burgdorf. W pokoju obecny jest również Joseph Goebbels oraz „brunatna eminencja”, czyli Martin Bormann. Reszta oficerów zostaje wyrzucona z gabinetu i tutaj możemy dostrzec błąd, który nie ma jakiegoś specjalnego wpływu na bieg wydarzeń czy prawdę historyczną, a jest bardziej ciekawostką. W scenie, w której wyproszeni z gabinetu Hitlera oficerowie czekają przed drzwiami i słyszą wybuch frustracji Adolfa, który niemiłosiernie wydziera się po swoich generałach, przez chwilę zauważamy statystę ubranego w mundur marynarki wojennej z insygniami grossadmirała [sic!] – najwyższego możliwego stopnia w marynarce wojennej Kriegsmarine. I tutaj pojawia się BŁĄD!!! Otóż takie odznaczenie posiadały tylko dwie osoby w Trzeciej Rzeszy, nieobecne w bunkrze w tym czasie. Pierwszą z nich był Karl Donitz, admirał i dowódca marynarki wojennej III Rzeszy, który w tamtym czasie znajdował się na wyspie Feiman, gdzie znajdowało sie główne stanowisko dowodzenia Kregsmarine. Drugą osobą, która posiadała to odznaczenie był Erich Retchel, w 1943 zastąpiony przez Donitza i również w tym czasie znajdujący się poza bunkrem.\nRażącym z kolei błędem w omawianym filmie jest scena, w której zostaje pojmany Herman Fegelain, oficer łącznikowy w bunkrze Hitlera oraz osobisty adiutant Himmlera. W filmie zostaje on wyprowadzony przez SS i rozstrzelany. W rzeczywistości wyglądało to tak, iż został on aresztowany przez członków RSD (Służbę Bezpieczeństwa III Rzeszy), a następnie doprowadzony do bunkra Hitlera; oderwał on pagony własnoręcznie, co świadczyło o samodegradacji, a następnie został oddany pod doraźny sąd wojenny pod przewodnictwem generała Wilhelm Mohnke. Po procesie odroczonym na kilkanaście godzin z powodu upojenia alkoholowego [SIC!], zakończono go w trybie uproszczonym wyrokiem kary śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok nie został jednak wykonany od razu. Fegelein został w nocy z 28 na 29 kwietnia 1945 wyprowadzony przed bunkier przez 2 oficerów RSD, gdzie pod pozorem doprowadzenia na widzenie z Hitlerem został zastrzelony przez konwojującego go członka RSD. Z pewnością film został zrobiony z dużym kunsztem, co widać po dość szczegółowych opisach wydarzeń oraz starannie dobranych aktorach, toteż całość oceniam na mocne 9.8 /10.\nDrugim filmem, który chciałem omówić jest film „Triumf ducha” z 1989 produkcji USA. Jedną z głównych roli zagrał Wiliam Defoe, a miejscem akcji jest kompleks obozowy Auschwitz. Film jest dosyć dobrze nakręcony, a motywem przewodnim jest autentyczna historia greckiego boksera Salamo Aroyouch. Przedstawiono, między innymi, codzienne życie więźniów. Pierwszy poważny błąd w filmie to deportacja Samuela do obozu Auschwitz w 1943. W tamtym czasie więźniów żydowskiego pochodzenia osadzono już tylko i wyłącznie w obozie w Auschwitz-Birkenau II. Niejednokrotnie akcja rozgrywa się w dwóch obozach, tj. Auschwitz I (np. wyjście komanda do pracy przez charakterystyczną bramę z napisem Arbeit Macht Frei), a następnie akcja toczy się już w Birkenau. W tle widzimy drewniane baraki – de facto ten typ zabudowy nie występował na terenie obozu Auschwitz I.\nDrugim, a zarazem bardzo rażącym błędem jest to, iż w końcówce filmu Samuel zostaje skierowany do pracy w Sonderkommando w krematorium numer 4, w którym 7 października 1944 wybuchł bunt i powstanie zbrojne. Bunt został szybko stłumiony, a wszyscy jego uczestnicy, którym nie udało się zbiec bądź też nie zginęli w walce, zostali rozstrzelani ale nasz główny bohater zostaje osadzony w piwnicach Bloku 11 i tam cudem doczekuje momentu oswobodzenia obozu. Mamy więc datę 27 stycznia 1945. I tutaj znów wkradają się nieścisłości. Jedna z pierwszych to ta, że żadna z osób biorących udział w powstaniu zbrojnym w krematorium numer 4 nie przeżyła buntu .\nGwoździem do przysłowiowej trumny jest jedna z ostatnich scen. Widzimy tu głównego bohatera, który po wyjściu z bloku 11 oddala się wzdłuż ogrodzenia obozu Auschwitz Birkenau II, oddalonego o 3 kilometry od macierzystego obozu Auschwitz I, gdzie znajdował się blok 11. W mojej ocenie: 4/10, gdyż film był kręcony na terenie muzeum Auschwitz; zostaje także poruszona tematyka codziennego życia więźniów, jak i pokazane selekcje odbywające się nie tylko na rampie, ale także w samych barakach.\nI tu ogromna prośba do Was. Jeżeli obejrzycie jakiś film na temat obozów, proszę jego fabułę bądź motyw przewodni sprawdzić także w innych źródłach, zanim zaczniemy się wypowiadać na temat wydarzeń historycznych, które często są nieco przekłamane bądź niedopracowane.


Metoda trzech | Menedżer Sprzedaży\nKategoria: Dla dyrektorów oddziałów > Rekrutacja > Metoda trzech\nZanim wybierzesz tego najlepszego kandydata musisz pamiętać, by nie zadowalać się drugorzędnymi kandydaturami. Jak wybrać najlepszych pracowników? „Metoda trzech” wydaje się być interesującym narzędziem rekrutacyjnym. Wbrew nazwie składa się z pięciu elementów:\nZanim zdecydujesz się kogoś zatrudnić przesłuchaj, co najmniej trzech kandydatów. Nie zatrudniaj nigdy pierwszego, bez względu na to, jak dobre wrażenie na Tobie wywarł. Przeprowadź rozmowy kwalifikacyjne z pozostałymi kandydatami, by mieć możliwość porównania.\nSpotkaj się ze swoimi kandydatami trzy razy. Nie zatrudniaj po pierwszej rozmowie. Spotykaj się z kandydatem przynajmniej trzy razy, żeby zobaczyć go w różnych okolicznościach. Ktoś, kto spodobał się Ci podczas pierwszej rozmowy, podczas drugiej lub trzeciej może wydać się przeciętny, a nawet ograniczony.\nCiekawym rozwiązaniem jest przeprowadzanie każdego z trzech spotkań w trzech różnych miejscach. Na przykład pierwsze spotkanie w biurze, drugie w kawiarni, trzecie w sali konferencyjnej. Zachowanie ludzi i wrażenie, jakie na Tobie sprawią będzie się różnić w zależności od otoczenia.\nNajlepiej, gdy rozmowa kwalifikacyjna przeprowadzana jest przez trzy różne osoby. Kiedy chcesz kogoś zatrudnić nie opieraj się tylko na swojej opinii czy wrażeniu. Postaraj się by z kandydatem spotkały się również trzy inne osoby np., przyszli współpracownicy z działu.\nDaj sobie miesiąc na podjęcie decyzji. Nie trzeba specjalnie tłumaczyć, dlaczego właśnie miesiąc. Pomijając sytuacje kryzysowe, gdy znalezienie odpowiedniego kandydata w krótkim czasie jest niezbędne, odpowiednio długi czas na przemyślenie decyzji o zatrudnieniu będzie działać tylko na Twoją korzyść.\nNie spiesz się. Kto szybko zatrudnia, ten długo żałuje. Pośpieszne decyzje dotyczące doboru ludzi w przeważającej większości są nietrafione i przyniosą, w pierwszej kolejności Tobie, więcej szkód niż korzyści.\nArtykuł inspirowany książką Brian’a Tracy’ego i Frank’a M. Scheelen’a pt. “Nowoczesny menadżer sprzedaży”.


Podsumowanie rynku aptecznego w sierpniu 2018 | Puls Farmacji - portal aptekarzy, techników i pracowników sektora farmaceutycznego.\nPodsumowanie rynku aptecznego w sierpniu 2018\nRynek apteczny w sierpniu 2018 roku zanotował sprzedaż na poziomie ponad 2 779 mln PLN. Wartość sprzedaży wobec analogicznego okresu 2017 wzrosła o ponad 213 mln PLN (wzrost o 8,3 proc.) – wynika z raportu PEX PharmaSequence.\nW porównaniu z lipcem 2018 r. sprzedaż na rynku aptecznym zwiększyła się o ponad 69 mln zł (wzrost o 2,6 proc.). Obrót statystycznej apteki w sierpniu 2018 wyniósł 187,5 tys. zł (wzrost o 9,6 proc. w porównaniu z sierpniem 2017).\nSprzedaż leków z recept pełnopłatnych wyniosła prawie 618 mln zł i była większa o blisko 34 mln zł (wzrost o 5,8 proc.), sprzedaż w ramach recept refundowanych wyniosła prawie 981 mln zł i wzrosła o prawie 63 mln zł ( wzrost. o 6,8 proc.), a wartość sprzedaży odręcznej wyniosła ponad 1 160 mln zł i wzrosła o 114 mln zł (wzrost o 10,9 proc.).\nWartość produktów w sprzedaży odręcznej wzrosła o ponad 62 mln zł (wzrost o 5,7 proc.), z kolei wartość segmentu recept refundowanych była większa o ponad 1 mln zł (wzrost o 0,1 proc.), z kolei recept pełnopłatnych zwiększyła się o blisko 10 mln zł (wzrost o 1,6 proc.).\nŚrednia cena detaliczna leku w sierpniu 2018 wyniosła 21 zł i była o 0,4 proc. mniejsza niż w lipcu, a względem średniej ceny z sierpnia 2017 r. wzrosła o 3,1 proc.\nŚrednia cena detaliczna recept refundowanych to 27,8 zł (wzrost o 1,6 proc. vs sierpień 2017) średnia cena detaliczna leków na recepty pełnopłatne to 25,4 zł (wzrost o 1,7 proc. vs sierpień 2017), średnia cena detaliczna sprzedaży odręcznej to 15,8 zł (wzrost o 5 proc. vs sierpień 2017).\nŚrednia marża apteczna dla wszystkich leków w sierpniu 2018 wyniosła 25,2 proc. i była o 0,2 pp. mniejsza od marży w analogicznym okresie 2017 r. Z kolei względem lipca 2018 średnia marża w aptece zwiększyła się o 0,5 pp.\nW sierpniu refundacja leków osiągnęła wartość prawie 737 mln zł, tj. o 9,5 proc. więcej niż w analogicznym okresie 2017 r. Poziom współpłacenia pacjentów za leki refundowane wyniósł w sierpniu 24,9 proc. i był mniejszy o 1,8 pp. niż w analogicznym okresie 2017 r. W porównaniu z lipcem 2018 współpłacenie pacjentów za leki refundowane nie uległo zmianie.\nPrognoza: sprzedaż na koniec 2018 r. całego rynku farmaceutycznego wyniesie blisko 34 mld zł – o 2,4 proc. więcej niż w roku 2017. Natomiast estymowana wartość refundacji wyniesie ponad 8,7 mld zł (wzrost o 3,6 proc. w stosunku do 2017 roku).


Mleko rośline - przepisy na mleko rośline z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na mleko rośline\n„Mleko” roślinne to rzecz banalni prosta. Cudzysłów stąd, że tak naprawdę mlekiem jest z nazwy ale doskonale zastępuje ten napój. Zwłaszcza w przypadku nietolerancji lub gdy preferujesz dietę Zobacz więcej\nPRZEPISY NA MLEKO ROŚLINNE 244\nźródło zdjęcia: sonira.pl Mleko roślinne z kaszy 3-4 szkl. gorącej wody ciepła ugotowana dozwolona kasza (np. jaglana, amarantus, gryczana niepalona, jęczmienna) 1 szkl. przyprawy wg uznania (np. Zobacz więcej\nMLEKO ROŚLINNE 57\nRoślinne mleko dostępne w kartonach jest dość cennym składnikiem diety roślinnej, szczególnie to fortyfikowane wapniem i witaminami. Jest jednak dość drogie, a posiadając blender, nawet ten ręczny, Zobacz więcej\nMleko sojowe czy mleko ryżowe? 571\nMleko roślinne. 377\nJakiś czas temu na którejś ze stron z szamką śmignęło mi przed oczami mleko migdałowe. Przejrzałam bloga i pomyślałam- muszę spróbować! Zrobienie mleka roślinnego jest bardzo łatwe, przepis znalazłam Zobacz więcej\nMleko ryżowe - domowy sposób na mleko roślinne 336\nSuperfoods: Mleko roślinne – mleko migdałowe 43\nJakiś czas temu odkryłam tzw. mleko roślinne. Pojawia się ono w wielu przepisach wegańskich, ale jest też polecane osobom, które z powodów zdrowotnych nie mogą spożywać tradycyjnego mleka. Zaczęłam je Zobacz więcej\nMleko roślinne 217\nNiewiele osób wie, że świat roślin to skarbnica wapnia. Orzechy,migdały czy nasiona sezamu nie dość, że zawierają sporo tego minerału, to dodatkowo są wstanie zapewnić organizmowi inne, łatwo Zobacz więcej\nDomowe mleko kokosowe - Mleko roślinne 52\nOd dłuższego czasu testuje rożnego rodzaju mleka roślinne sklepowe. Niestety nie znalazłam jeszcze takiego które warte było by swojej ceny. W składzie minimalne ilości roślinności ;-) za to cała masa Zobacz więcej\nMleko roślinne 721\nWitajcie Kochani! Mój pierwszy wpis chciałabym zacząć odmleka roślinnego, które jest dla mnie eliksirem życia. Nie wyobrażam sobiednia bez tego cudownego, a tak prostego w wykonaniu napoju. Jak sami Zobacz więcej\nMleko roślinne 218\nUwielbiam owsianki, koktajle, a kawę pijam tylko z mlekiem Chcąc wzbogacić ich smak i trochę poeksperymentować, postanowiłam mleko krowie zastąpić roślinnym. W internecie można też coraz częściej Zobacz więcej\nMleko kokosowe (roślinne mleko) 88\nSkładniki na 800 ml mleka roślinnego: 1 szklanka wiórek kokosowych 4 szklanki wody źródlanej lub przegotowanej Wiórki moczymy przez 2-3 godziny. Odlewamy wodę. Wiórki kokosowe umieszczamy w blenderze. Zobacz więcej\nMleko migdałowe (roślinne mleko) 98\nHIT - mleko roślinne z... batatów 80\nCzy wiecie, że mleko roślinne można zrobić nie tylko z orzechów i ziaren, ale także z ryżu, komosy ryżowej, płatków owsianych albo na przykład z batatów? Zobacz więcej\nMleka roślinne - mleko jaglane przepis! 114


August, 2019 | Szkolenia\nDziś wymagane staje się realizowanie szkoleń BHP w każdej jednostce gospodarczej oraz instytucji, jaka to działa na rynku pracy. Niezmiernie nieraz, aby ułatwić sobie tą czynność właściciele jednostek organizują szkolenia ryzyko zawodowe. W tego rodzaju szkoleniach zawiera się specjalistyczny program, który to obejmuje wszystkie a także przegłosowane regulacje prawne z obrębu prawa pracy. Regulacje te z reguły obejmują wytyczne dotyczące bezpieczeństwa oraz higieny pracy. Współcześnie razem wkroczeniem Polski do Unii […]\nPosted by admin Aug - 16 - 2019 Comments Off on TANIA WYPOŻYCZALNIA SAMOCHODÓW\nWiele ludzi rezygnuje z wyjazdów, bowiem przewóz pociągiem ze względu na przesiadki i postoje jest męczący. Nie wykorzystują z korporacji wynajmujących wozy z braku prawa jazdy. Mimo to takie przedsiębiorstwa wychodzą na przeciw problemom każdego człowieka, również takiego bez tego pisma. Za dodatkową dopłatą można wynająć oprócz pojazdu także kierowcę, jaki dowiezie nas we wskazane miejsce. To doskonały pomysł dla osób starszych schorowanych, które kiepsko znoszą dalekie podróże. Również kiedy […]\nFabrykacje ceramiczne mają dużo zalet. Są twarde, odporne na urazy, odporne na ścieranie, ogniotrwałe, odporne na działanie składników chemicznych o właściwościach toksycznych, czy drażniących. Ze względu na powyższe przymiotniki ceramika ma rozległe zastosowanie w budownictwie, oraz fabrykuje się z niej sprzęty sanitarne takie jak Wanna Rogowa, lub umywalka łazienkowa. Produkty ceramiczne używane do konstruowania to w głównej mierze: cegły, pustaki, dachówki, kształtki, rurki, płytki, terakota, elementy kotwiące. Każde z nich […]


Srebrny komplet naszyjnikow z Sercem - Rose Gold - Grawer Gratis! Lian Art w Krainie Biżuterii\n» Srebrny komplet naszyjnikow z Sercem - Rose Gold - Grawer Gratis!\nSrebrny komplet naszyjnikow z Sercem - Rose Gold - Grawer Gratis!\n* długość łańcuszek cieńszy:\n* długość łańcuszek grubszy:\n* grawer zawieszka damska:\n* grawer zawieszka męska:\nKod produktu: 06-9263-GD30.ZR\nSrebrne naszyjniki Pół Serca\nW skład zestawu wchodzą dwa naszyjniki:\ndamski - na cieńszym łańcuszku z zawieszką w kształcie połowy serca\nmęski - na grubszym łańcuszku z zawieszką w kształcie połowy serca\nWykonany ze srebra pr. 925 pokrytego różowym złotem. Długości obu naszyjników do wyboru.\nWielkość jednej zawieszki - ok. 0,9 x 1,5 cm\nNa każdej zawieszce możliwość wykonania grawerunku:\nGrawer - do ok. 12 znaków na jednej blaszce.\nJeśli któryś z elementów (lub wszystkie) ma być bez graweru prosimy o wpisanie w okno "treść" - "bez graweru"\nMożliwość wygrawerowania jednej z grafik - jej numer należy podać przy treści grawerunku w oknie "treść".\nPrzykładowy grawerunek na zdjęciu jest wykonany czcionką nr. 1 - uniwersalną


Śmiech na sali. Wiemy, jaką karę dostanie ksiądz, który spalił książki | Pikio\nŚmiech na sali. Wiemy, jaką karę dostanie ksiądz, który spalił książki\nFot. Facebook/Fundacja SMS z Nieba\nPatryk Korzec - 3 Kwietnia 2019\nKościół może pozwolić sobie na więcej? Właśnie na jaw wyszło, jaką karę dostanie ksiądz, który dopuścił się spalenia książek przed jednym z polskich budynków sakralnych. Ta decyzja to śmiech na sali i pokazanie, że duchowni wciąż cieszą się specjalnymi względami.\nKościół przez lata odgrywał niezwykle istotną rolę w polskim społeczeństwie. Duchowni do tej pory cieszą się ogromnym szacunkiem Polaków i uznawani są za ikony wszelkich cnót, choć obraz ten jest coraz bardziej zaburzany przez skandaliczne doniesienia o księżach, którzy przez lata dopuszczali się oburzających zachowań. Skandale pedofilskie znacznie podkopały pozycję Kościoła w Polsce, a niedawno naszym krajem wstrząsnęła kolejna informacja.\nW ostatnią niedzielę przed jednym z gdańskich kościołów doszło do czegoś niewyobrażalnego. Duchowni na stosie spalili książki oraz różnego rodzaju znaki, które ich zdaniem są zaprzeczeniem wiary katolickiej. Internauci domagali się dla księży surowej kary za ten rażący czyn, wydaje się jednak, że Kościół wciąż cieszy się szczególnymi względami. Właśnie na jaw wyszła niewiarygodna kara, jaką dostał ksiądz, który dopuścił się tego czynu. Śmiech na sali.\nIle zarabia Marta Kaczyńska? Wielu zazdrości jej życia w niewyobrażalnych luksusachCzytaj dalej\nWiadomo już, jaką karę poniósł ksiądz palący książki pod kościołem\nHitem w Internecie stały się nagrania ogromnego płonącego stosu, w którym znalazły się liczne maski, figurki oraz książki. Widzieliśmy tam m.in. "Zmierzch" czy "Harry'ego Pottera", co od razu budzi skojarzenia ze znanym księdzem Natankiem. Takie zachowanie pod jednym z gdańskich kościołów wprawiło w osłupienie miliony internautów, którzy domagali się surowej kary dla duchownego. W końcu rzeczywiście podjęto decyzję w tej sprawie, wygląda jednak na to, że Kościół nadal cieszy się specjalnym traktowaniem i nie ma co liczyć, na surowe kary wobec jego reprezentantów.\nZawiadomienie w tej sprawie złożył do Prokuratury Okręgowej w Gdańsku Zdzisław Kuczma działający w imieniu Rybnickiego Alarmu Smogowego, na razie jednak duchowny biorący udział w tym wydarzeniu dostał jedynie mandat od straży miejskiej.\n- Osoba podejrzewana o popełnienie wykroczenia została poproszona przez nas o stawiennictwo w siedzibie straży i złożenie wyjaśnień. Stawiła się, złożyła wyjaśnienia, przyznała do winy i została ukarana mandatem - tłumaczył Wojciech Siółkowski, rzecznik Straży Miejskiej w Gdańsku dla TVN24.\nStraszliwy rak tarczycy zbiera żniwo i może dotknąć każdego. Nie lekceważ tych objawówCzytaj dalej\nW jaki sposób palone przedmioty uderzały w Kościół?\nDo spalenia stosu doszło, duchowny uważał bowiem, że wszystkie zgromadzone przedmioty i książki są "magiczne" oraz "traktujące o magii". Jest przekonany, że trzeba je odrzucić, a "talizmany" podobno przynieśli sami wierni.\n- Człowiek Bożego Ducha widzi, że to szkodzi, że przeszkadza w życiu z Bogiem. I ludzie dojrzeli, by to odrzucić - mówił ksiądz Jan Kucharski.\nOstatecznie jeden z duchownych przeprosił za swoje zachowanie.\n- Fakt spalenia książek i innych przedmiotów był niefortunny. Nie miał on jednak charakteru prześmiewczego wobec jakiejkolwiek grupy społecznej czy religii, nie był też wymierzony w książki jako takie czy kulturę. Jeśli ktokolwiek moje działanie odebrał w ten sposób, chciałbym w tym miejscu go bardzo serdecznie przeprosić - pisał ksiądz Rafał Jarosiewicz biorący udział w całym zajściu.\nTak wygląda grób Pawła Adamowicza. Zamordowany prezydent został pośmiertnie uhonorowany\nArcybiskup wziął łyk z kielicha, a oczy prawie wyszły mu z orbit. Musiał przerwać mszę


Mapa Krakowa z podpisem na białym tle - Plakat samoprzylepny - Decor Mint\nDla wszystkich kochających podróże i wiecznie planujących kolejne wycieczki przygotowaliśmy kolekcje plakatów z mapami, które pięknie wyeksponowane z całą pewnością przyozdobią nie jeden salon. Plakat samoprzylepny z mapą to świetne rozwiązanie dla miłośników podróży, a Mapa Krakowa z podpisem na białym tle szczególnie zaskoczy cię żywymi i nasyconymi barwami oraz jakością wykonania. Oferowane przez na plakaty samoprzylepne z mapami, drukowane są w technologii przyjaznej środowisku, na tkaninie samoprzylepnej o gramaturze 200 g/m². Przez co plakat samoprzylepny Mapa Krakowa z podpisem na białym tle świetnie sprawdzi się we wnętrzach, a w dodatku jest odporny na wilgoć i łatwy do czyszczenia.\nMapy ozdobią różnie wykończone wnętrza, szczególnie dobrze wyglądają tam gdzie panuje styl Skandynawski Industrialny Minimalistyczny. Mapa Krakowa z podpisem na białym tle urozmaici niemal każde wnętrze, szczególnie nada się Do kuchni Do biura Do salonu. Niezależnie od miejsca powieszania, wzbudzi zainteresowanie każdego gościa. W naszej kolekcji plakatów samoprzylepnych z mapami znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, map całego świata, poszczególny kontynentów czy państw.\nMagnes dekoracyjny[ Mapa Krakowa z podpisem na białym tle ] Obraz [ Mapa Krakowa z podpisem na białym tle ] Plakat [ Mapa Krakowa z podpisem na białym tle ] Obraz w ramie[ Mapa Krakowa z podpisem na białym tle ] Plakat samoprzylepny[ Mapa Krakowa z podpisem na białym tle ] Plakat w ramie[ Mapa Krakowa z podpisem na białym tle ]