Książka "Lectio Divina do Ewangelii Św. Marka (1). Początek Ewangelii (rozdz. 1,1 - 3,35)" - Innocenzo Gargano\nW pierwszym tomie lectio divina do Ewangelii św. Marka rozważane są teksty od 1,1 do 3,35. Autor komentuje następujące tematy:\npierwsze wystąpienie Jezusa,\npowołanie pierwszych uczniów,\nnauczanie Jezusa w Kafarnaum,\nuzdrowienie opętanego, teściowej Piotra, trędowatego, paralityka,\ndziałalność Jezusa w okolicy Kafarnaum,\npowołanie celnika Lewiego,\nuzdrowienie w szabat,\noszczerstwa uczonych w Piśmie,\ngrzech nie do odpuszczenia,\nniepokój Matki i krewnych Jezusa.\nInnocenzo Gargano, kameduła, mieszka w Rzymie, w klasztorze San Gregorio al Celio. Niezwykły profesor patrologii w Papieskim Instytucie Wschodnim, uczy historii egzegezy Ojców Kościoła w Papieskim Instytucie Biblijnym. Od dziesięcioleci zajmuje się odczytywaniem Biblii w perspektywie Ojców Kościoła i wierzącego ludu.


W zaległym spotkaniu 16. kolejki Fortuna 1 Ligi Korona przegrała na wyjeździe z Widzewem Łódź 0:2. Kielczanie w drugiej połowie przeważali, jednak bramki stracone w pierwszej odsłonie, okazały się kluczowe dla wyniku tego meczu.\nWidzew Łódź - Korona 2:0 (2:0)\nBramki: 11' Tomczyk (k), 39' Kobryń (sam.)\nKorona: Kozioł (K) - Szymusik (83' Turek), Kobryń, Zebić, Szywacz, Lisowski - Díaz (63' Gąsior), Pervan (67' Łysiak), Oliveira (83' Petrović) - Yılmaz (67' Kiełb), Thiakane.\nWidzew: Wrąbel - Kosakiewicz, Tanżyna, Nowak, Stępiński (90' Becht), Michalski (75' Kun), Mucha, Kita (75' Poczobut) Możdżeń (K), Samiec-Talar (69' Ameyaw), Tomczyk (69' Robak).\nŻółte kartki: Kita, Możdzeń - Zebić, Petrović\nNiestety to spotkanie nie zaczęło się dobrze dla piłkarzy Korony. Już w 11. minucie w polu karnym Korony faulowany był Paweł Tomczyk i sam poszkodowany zamienił jedenastkę na gola.\nPo straconym golu kielczanie starali się nieco dłużej utrzymywać przy piłce, jednak bez efektów w postaci groźnych sytuacji pod bramką rywali.\nW 27. minucie żółto-czerwoni przeprowadzili ładną akcję prawą stroną. Niestety strzał głową Kubilaya Yilmaza po dośrodkowaniu Grzegorza Szymusika przeleciał obok bramki.\nKilka minut później Korona ponownie zaatakowała. Futbolówkę dobrze rozegrała dwójka Pervan - Oliveira, ale strzał sprzed szesnastki w wykonaniu Emila Thiakane minął bramkę Widzewa.\nNa sześć minut przed zakończeniem pierwszej połowy Widzew zadał drugi cios. Do odbitej przez Marka Kozioła piłki dopadł Piotr Samiec-Talar i uderzył na bramkę. Futbolówka po rykoszecie od Rafała Kobrynia wylądowała w siatce.\nDrugą odsłonę lepiej zaczęła Korona. Najpierw strzał Dawida Lisowskiego ze skraju pola karnego po interwencji Wrąbla przeleciał nad bramką, a chwilę później próba Marko Pervana z kilkunastu metrów była niecelna.\nW 51. minucie drugi w tym spotkaniu rzut karny tym razem po faulu Mario Zebicia, mieli gospodarze. Strzał z 11. metrów Tomczyka obronił jednak bramkarz Korony Marek Kozioł.\nNiemal kwadrans po rozpoczęciu drugiej odsłony kielczanie mieli znakomitą sytuację do zdobycia gola. Dośrodkowanie Grzegorza Szymusika z prawej strony trafiło na głowę niepilnowanego w polu karnym Marko Pervana, ale Chorwat uderzył obok bramki Wrąbla.\nW końcówce to rywale próbowali swoich sił w ataku. Strzały Robaka i Nowaka nie znalazły drogi do bramki Korony. Ostatecznie Korona uległa w Łodzi Widzewowi 0:2.\nKolejny mecz w Fortuna 1 Lidze Korona rozegra w niedzielę 28 stycznia o godz. 12.40. Rywalem kielczan na Suzuki Arenie będzie Chrobry Głogów.


83.20.15.124 Głosów: 0\nPrzeczytałam wszystkie Wasze wypowiedzi i wskazówki i mam pytanie. może naiwne. czy lepiej wybrać zegarek z kompasem cyfrowym czy ze wskazówką? Czy to ma znaczenie?? Kompletnie się na tym nie znam ;(( Dzięki za pomoc :)\nA ja konserwatystom polecam coś znacznie prostszego, ale za to ważącego 54(!) gram:\nWodoszczelność do 100 metrów, wiele wersji kolorystycznych i rodzajów paska, opcja szafirowego szkiełka, alarm i fluorescencyjne wskazówki dobrze widoczne przez całą noc (zakładając przebywanie w ciągu dnia na dworze, oczywiście).\nJak dla mnie ma wszystko czego potrzebuję, wygodnie się nosi, nie przyciąga wzroku i na mieście można też ponosić. A kompas i GPS wolę mieć oddzielnie.\n212.2.99.40 Głosów: 0\nWitam. Odżałowałem i postanowiłem zrobić sobie prezent z Suunto Advizor. Czy ktoś z szanownych, posiada i miałby ochotę skreślić parę słów na temat. Szczególnie interesuje mnie trwałość zewnętrzna - koperta, pasek, szkiełko. Wdzięczny będę dozgonnie. Pozdrawiam.\n213.169.107.71 Głosów: 0\nSłuchajcie warto go kupić ??\nJest przynajmniej na miejscu\nNa co powinienem przy nim zwrócić uwagę ??\n83.30.172.159 Głosów: 0\nMatt, mam sunnto x6 - bez nrm, bo i tak nie nosilbym opaski na ramieniu,a praktycznie tylko tym rozni sie ten zegarek...X6 widzialem na necie za okolo 1000 zl. Ze swojego zegarka jestem zadowolony, ale nie mialem okazji porzadnie go przetestowac, wiec ciezko mi sie wypowiedziec,radze tylko sie zastanowic czy bedziesz uzywam HRM, jesli nie to chyba nie warto dokaldac 700 zl\n213.238.106.6 Głosów: 0\nAle ten ma kopertę i bransolete tytanową.\nSam chyba wiesz jak można pokaleczyć zegarek w górach :)\nCzy ktoś używał zegarków firmy Oregon, wiem że produkują bardzo dobre domowe stacje pogodowe.\nPoczytałem i doszedłem do wniosku (może błędnego albo staro świecki jestem :P ) ze z tymi zegarkami to jak z tel. kom. Są takie co robią zdjęcia, odtwarzają muzykę świecą… wszystko robią ;) i nie oszukujmy się wszystko robią tak sobie... Jak chcę wiedzieć gdzie jestem używam osobnego kompasu jak robię zdjęcia to zakładam lampę Metz 54 MZ 4 i wiem, że oświetli co ma oświetlić :D i w dodatku zrobi to, b.dobrze tel. ma dzwonić i wysyłać smsy, słuchanie muzyki osobny sprzęt (tylko nie mówcie ze dużo tego się tego robi, a jak ma się „wszystko w jednym” to oszczędność miejsca teraz wszystko jest małe wiec to nie problem) a zegarek ma informować o czasie, budzić itp. Osobiście posiadam http://www.zegarek.net/zegarki/casio/product_info.php/products_id/2580?osCsid=2b84285f5bb51eb3f28fe8e4e245826b i kupiłem go z 3 powodów: 1.lubię Casio 2.wodoszczelny na 100m (na basenie, jeziorach, rzekach sprawdza się bezbłędnie) 3. i ma fajny bajer jak podnoszę rękę to sam się zaświeci może głupie, ale bardzo przydatne o zmroku i w nocy jak nic nie musisz naciskać, bo samo świeci :P. Oczywiście można polemizować :D\n217.173.186.53 Głosów: 0\nkupiłem taki jaki polecał Ash-PooW, tylko w innej wersji kolorystycznej\noto, co mnie przekonało...\n-chciałem kupić zegarek, który moge nosić do dzinsów, garnituru, na co dzień, od świeta i na wyprawie i bedzie odpowiedni\n-koniecznie na pasku, a nie na bransolecie, zeby nie wygladał, jak z jarmarku\n-powiedziałem stanowcze nie wszelkim kombajnom itd. oraz wszystkiemu, co zamiaast wskazówek ma wyswietlacze - wybaczcie, ale dla mnie suunto vector jest zwyczajnie brzydki i wyjmowałbym go z szuflady tylko przy wyjeździe\nzegarek posiada standardowy, klasyczny wyglad, jest wodoodporny, tak samo pasek, koperta ze stali nierdzewnej, mozna go nosić zawsze, indiglo pomoze w nocy, dwa tryby budzika - czegóż chciac wiecej od zegarka? - prawdziwie uniwersalny - jak ktos chce to w nim pływac może, stoper pewnie kazdy ma w komórce lepszy, ale przyznajcie - czy z tyloma tarczami nie wyglada lepiej? ;-)\njeśli ktoś szuka wad - dla niektórych może być dość ciezki lub duży (kumpel pytał mnie, czy złomiarze mnie nie zaczepiali ;-) ), nie ma wiecznego kalendarza i bateria według producenta starcza tylko na 3 lata ;-)\n83.25.100.224 Głosów: 0\nŚledzę wątekod pewnego czasu, ale się nie udzielam\nDzisiaj się udzielę ;-)\nNBa zegarkach "nie znam się" ale temat mnie interesuje. Coprawda 905 tego zainteresowania to mechaniki ... ale na szczęście zostaje jeszcze 10%.\nZ moich obserwacji i doświadczenia jeszcze 3 (!) innych osób ZDECYDOWANIE ODRADZAM TIMEXA ! Timex to taka dziwna firma która produkuje zegarki "wyglądające jak". Czyli wyglądające jak np. zegarek dla nurków z wodoodpornością WR 50 - pozornie 50 m to dużo, ale tak naprawdę oznacza to tyle, że ze zegarek jest ODPORNY NA ZAMOCZENIA i nic poza tym. Nie nadaje się do pływania ani tym bardziej do nurkowania ! Z WR 100 _podobno_ można pływać (na powierzchni). Ja bym nie ryzykował.\nMożna powiedzieć, że to nie problem - bo wyglądają fajnie a t się liczy naprawdę ;-).\nOk, sprawa druga AWARYJNOŚĆ. Śmiem twierdzić, że TIMEXy są jednymi z najgorszych zegarków na rynku pod względem awaryjności.\nWięc pytanie: statystycznie - ile razy w ostatnich latach oddawaliście jakiś sprzęt elektroniczny do wymiany/naprawy gwarancyjnej ? Ja ani razu. Niezawodność dzisiejszych sprzętów AGD, RTV itp jest dość wysoka. W kęrgu moich najbliższych znajomych w niedługim czasie po zakupie "padły" 3 TIMEXy. 1- całkowita wymiana na nowy kilka dni po zakupie, 2. dwukrotna (!), gwarancyjna naprawa mechanizmu, w międzyczasie popsuty datownik - kolega nie poniósł go kolejny raz do naprawy bo "wysiadł nerwowo", 3-ci. szczerze mówiąc już nie pamiętam ale była awaria i naprawa.\nNiestety nie mogę sobie przypomnieć ale gdziś w sieci był ranking marek zegakowych. Sporządzony "subiektywnie" przez zegarmistrzów z konkretngo istniejącego w realu salonu zegarmistrzowskiego - nie "sklepu z zegarkami" tylko właśnie S.Z. Z tego co pamiętam TIMEX dostał 5/5 za rożnorodność kolekcji (wygląd) i 3/5 za "technikę". Nie jestem zegarmistrzem ale dał bym mu 1/5. Nawet radzieckie kwarce chodziły latami bezawaryjnie.\nKaży Japończyk będzie lepszym wyjściem. Dla jasności dodam, że nie jestem "japonofilem" poprostu takie są moje obserwacje.\nNie znalazłem dla siebie żadnej alternatywy, jesli chodzi o zegarek uniwersalny, ale jestem otwarty na polemikę ;-) btw dzieki, ze piszesz teraz, a nie tydzien temu ;-) moze kupiłbym inny ;-) ten model ma wr 100, ale i tak nie mozna wciskać przycisków pod woda, a to sie przecież moze przydazyc przypadkiem, ponadto nalezy mieć swiadomosc, ze to odpornosc na cisnienie statyczne, a nie dynamiczne - no i wreszcie - kto bedzie chciał pływąc z zegarkiem? chodzi raczej o to, ze jak wypadniesz z kajaka, to zegarek nie siadzie ;-) wystepują rozne modele rózniace sie budową - w kazdym razie - swiezo kupiony - jesli cos padnie lub bedzie sie z nim działo niepokojacego, to napisze - podaj moze modele, ktore padły (moze cos w stylu biżuterii albo wrecz przeciwnie to bylo?) i jak byś mógł, to poszukaj tego rankingu - z racji, ze raz go widziałes masz iweksze szanse, zeby go odnaleźć\n83.22.201.154 Głosów: 0\nPotwierdzma to co pisze demon\nW mojej rodzinie 3 Timex'y - 2 z nich wymiany mechanizmów. Trzeci dwukrotne serwisowanie i rezygnacja - wymiana na inną firmę (FESTINA).\n83.30.88.42 Głosów: 0\nmam dwa Timexy\npierwszy - metalowy wskazówkowy ReefGear działa\nbez żadnego problemu od 1998 roku - no chyba że\nwliczyć koniecznosc wymiany baterii co parę lat :o)\ndrugi - Timex Ironman (promocja MAT) zaliczył w pierwszym\nroku używania zawieszenie systemu - do tego stopnia że wnętrze\nzostało wymienione na nowe, twardy reset w serwisie nie pomógł\ndodam, że obydwa pływały w basenie i w morzu, rower,rolki, itpd.\ndrugi dodatkowo przeżył moje aktualne początki snowboardu\nu mnie wychodzi pół na pół :o)\nMi zegramistrz też odradzal Timexa, podobno ciezko naprawić, a po zdjęciu klapki dostep tylko do bateri. Kupiłę wiec Casio G-Shocka w sklepie firmowym. Co prawda elektronika pod względem funkcji cieńka, ale wytrzymałość pancerna. W górach zanurzałem bez najmniejszej obawy rekę w strumieniu, chodziłem też z zegarkiem pod prysznica, a ostanio miałem go na sobie na basenie solankowym. Po tym jak latem pleciony nylonpwy pasek zasmierdł od potu i kremu przeciwopaleniźnie, wrzucilem go na całą noc do kubka z woda i płynem do mycia naczyn. pasek przestał smierdziec, a zegarek jak chodził, taki chodzi dalej.\nI tu się pojawia zasadnicza kwestia - mechanizm itd. - mój model nie posiada np. wyswietlacza - elektroniczny, ale bez zbednych bajerów - chodziło mi o coś prostego i wytrzymałego, co nie moze sie "zawiesic" oraz bedzie słuzyć cały czas we wszelkich warunkach - odróżnijmy zegarki typowo biżuteryjne, te z "bajerami" oraz proste, pancerne konstrukcje... mam wrazenie, ze dyskusja była by bardziej owocna, gdybyście podali linki do modeli z jakimi były problemy - wtedy moze doszlibysmy do jakiś wspólnych wniosków... i po raz kolejny wielki dzieeeeki ;-) jesli cos sie zepsuje - niewazne kiedy - napisze z pewnoscia\nMam pytanie, jak wypada porównanie zegarków Suunto i Polar, czy zegarki Polar są faktycznie najlepsze? Zastanawiam się nad kupnem i nie wiem czy wybrać Suunto czy lepiej dołożyć kase na Polar.\n83.26.238.39 Głosów: 0\nsą różne modele ww "zegarków". Może byś sprecyzował o jakie Ci chodzi?\nMyślałem o Polar AXN700\nja mam od kilku miesięcy pathfindera Casio i przez 3 miesiące go z ręki nie zdiąłem. prowadze dość aktywny tryb życia a mimo wszystko nic sie nie dzioeje. polecam:)\na z Timexami już tak jest :p\n87.207.39.242 Głosów: 0\nJa od kilku lat posiadam cos takiego:\nkupilem juz uzywanego za jakies 40 zł i funkcjonuje bez zarzutu do dzis. Troche sie tylko szybka porysowala ale trzeba przyznac ze nie oszczedzalem go. Ostatnio na alledrogo kupilem za pare groszy uzywanego casio forestera z pomiarem wysokosci i o dziwo to dziala :)\nGenerated: 0.051893 s


„Gazeta Wyborcza” nominowana za wolność słowa « Wolne Media\n„Gazeta Wyborcza” nominowana za wolność słowa\nOpublikowano: 27.10.2016 | Kategorie: Media, Wiadomości z kraju\nSkrajnie stronnicza oraz blokująca komentarze internautów michnikowa “Gazeta Wyborcza” została nominowana przez organizację Reporterzy bez Granic do “Nagrody Wolności Słowa”. Na pierwszy rzut oka – czysta groteska i absurd! Gdy jednak zaczniemy szperać to okaże się, że w radzie fundacji nominującej do nagrody zasiada, nie kto inny, jak sam Adam Michnik, a nagroda jest de facto sponsorowana przez francuski rząd, któremu ostatnio “Wyborcza” robiła dobrze zaciekle broniąc kontraktu na Caracale. Czy zatem groteska? A może zwykłe kolesiostwo?\nNagroda Wolności Słowa przyznawana jest przez organizację Reporterzy bez Granic wspólnie z francuską telewizją publiczną TV5 Monde. W tym roku wśród 22 podmiotów i osób nominowanych znalazła się również michnikowa “Gazeta Wyborcza”. W krótkim uzasadnieniu do nominacji napisano, że “założona przez Adama Michnika proeuropejska “Gazeta Wyborcza” jest symbolem sprzeciwu wobec nadużyć rządu PiS, który prowadzi krucjatę przeciw mediom” (sic!).\nW pierwszej chwili nie wiedziałem jak to skomentować. Pomyślałem, że na ideę nominacji “Wyborczej” do tej nagrody mogli wpaść jedynie ludzie, którzy z Polską nie mają najmniejszego związku i totalnie nie wiedzą jakimi działaniami przez lata charakteryzował się flagowy okręt Agory. Wystarczy tylko wspomnieć jej skrajną stronniczość w ocenie rzeczywistości oraz częste blokowanie komentarzy internautów pod tekstami publikowanymi na łamach wydania elektronicznego “Wyborczej”. Z wolnością słowa ma to nie wiele wspólnego.\nCiekawego odkrycia dokonał jednak bloger Stanislas Balcerac. Ujawnił on informację, że w radzie fundacji Reporterzy bez Granic zasiada, nie kto inny, jak sam Adam Michnik. Ponadto nagroda, do której nominowana została “Gazeta Wyborcza” jest finansowana przez publiczną francuską telewizję TV5 Monde, będąca częścią France Televisions (pieniądze francuskiego rządu). Warto zauważyć, że nominacja gazety Michnika ogłoszona została kilka dni po masowej kampanii tej gazety w obronie francuskiego kontraktu na Caracale dla polskiego wojska.\nCzy zatem nominacja dla “Wyborczej” to groteska (jakby się na pierwszy rzut oka wydawało), czy może efekt zwykłego kolesiostwa?\nNa podstawie: WirtualneMedia.pl, Monsieurb.neon24.pl, RSF.org\nTAGI: Cenzura i wolność słowa, Dziennikarstwo, gazeta wyborcza, Nagroda\nniepolskie medium, to antypolska propaganda\nTakie ‘’nagrody’’ to łatwe do zaksięgowania ‘’dowody wdzięczności ‘’ za dobrze wykonaną robotę …\nOCB, w końcu od lat piszą co chcą, nie przejmując się czy to prawda czy nie. Na rynku polskim w naginaniu rzeczywistości są przecież niedoścignieni, także i nagroda zasłużona


Jesienią firmy zaczną zatrudniać, ale na krótko - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaJesienią firmy zaczną zatrudniać, ale na krótko\nautor: Katarzyna Bartman08.09.2009, 03:00; Aktualizacja: 08.09.2009, 17:15\nZapotrzebowanie na usługi agencji pracy tymczasowej w II kwartale 2009 r. było aż o 22 proc. niższe niż w analogicznym okresie roku 2008 – wynika z raportu Związku Agencji Pracy Tymczasowej (ZAPT). Pracodawcy najczęściej poszukiwali pracowników tymczasowych na stanowiska produkcyjne (57 proc. zgłoszeń). Średnia długość umów, według danych resortu pracy, nie przekraczała trzech miesięcy.\nZdaniem Katarzyny Gruszyńskiej z ZAPT ten niekorzystny dla agencji trend spadkowy wkrótce się skończy. Po pierwszej fali zwolnień w przedsiębiorstwach, która najbardziej dotknęła pracowników tymczasowych, firmy znowu zaczynają ich zatrudniać. Dotyczy to głównie rynku motoryzacyjnego, transportowego i branży elektronicznej.\nJedna z największych na rynku agencji, Adecco w II kwartale 2009 r. zrekrutowała na potrzeby rynku motoryzacyjnego ponad 2,5 tys. pracowników tymczasowych, głównie do obsługi produkcji. Podobny trend widoczny jest też w sektorze logistycznym. Pracodawcy zatrudniają tam głównie pracowników magazynowych, do przeładunku oraz przesyłki towarów.\n– Pracodawcy oferują zwykle umowy miesięczne, które są przedłużane o kolejne miesiące, jeśli pojawiają się nowe zamówienia od klientów – mówi Grażyna Chmielowska z Adecco.\nJej zdaniem firmy próbują się asekurować i dostosowują liczbę rekrutowanych pracowników do liczby zamówień.\n– Mamy potwierdzenie na zlecenia z branży motoryzacyjnej tylko na październik, co do listopada pracodawcy zachowują się asekuracyjnie. Jest to powiązane z kończącymi się w tym miesiącu dotacjami rządowymi dla tego sektora – przyznaje Grażyna Chmielowska.\nGłówną siłą pracowniczą agencji stają się absolwenci szkół bez doświadczenia zawodowego. Przez pracę tymczasową szukają kontaktów z potencjalnymi pracodawcami. Także osoby starsze po 50. roku życia, które po przerwie w pracy nie mają szans na powrót na rynek, walczą z wykluczeniem zawodowym. Głównie kobiety, które zajmowały się wychowywaniem wnuków.\nW II kw. 2009 r. obroty agencji pracy tymczasowej wyniosły 210 mln zł.


Duży 193,00 zł\nMały - składa się z ok. 18 kwiatów\nŚredni - składa się z ok. 26 kwiatów\nWyślij kwiaty, aby życzyć 100 lat i innych wspaniałości! W bukiecie połączyliśmy gerbery, róże, santini oraz margerytki. Świeżość kwiatów oraz ich wspaniały kolor powoduje, że kompozycja wygląda niepowtarzalnie i zachwycająco. Bukiet dopełnia bilecik z Twoją wiadomością. Bukiet w wersji:\nWyślij kwiaty, aby życzyć 100 lat i innych wspaniałości! W bukiecie połączyliśmy gerbery, róże, santini oraz margerytki. Świeżość kwiatów oraz ich wspaniały kolor powoduje, że kompozycja wygląda niepowtarzalnie i zachwycająco. Bukiet dopełnia bilecik z Twoją wiadomością.


NOCNY STREETBALL w ŚWIĘTOCHŁOWICACH REGULAMIN\n07 września 2019 r., godz. 9:00 OSiR "Skałka" w Świętochłowicach\nOrganizator przekaże nagrody rzeczowe dla najlepszych trzech drużyn w każdej kategorii. Pula nagród wynosi 5.000 zł, a sponsorem nagród jest firma SOR-DREW.\nSordrew Streetball, odbywać się będzie w czterech kategoriach: 2004 i młodsi, 2002 i młodsi, 2000 i młodsi, OPEN. W kategoriach 2004 i młodsi, 2002 i młodsi, 2000 i młodsi - Organizator dopuszcza dodatkowy podział na dziewczęta i chłopców.\nZapisy na Sordrew Streetball 2019 prowadzone są:\npoprzez formularz elektroniczny na stronie http://sordrewstreetball.pl/zapisy\nmailowo pod adresem zapisy@sordrewstreetball.pl\ntelefonicznie pod numerami tel. 501 70 33 77,\nbezpośrednio przed rozpoczęciem turnieju od godz. 8:00 / kat. Open do godz. 10:00\nFormularz zgłoszeniowy można pobrać ze strony OsiR Skałka oraz Sordrewstreetball. Formularze dostępne są również w siedzibach organizatorów.\nkażda drużyna liczy 3 osoby + ewentualnie 1 osoba rezerwowa\ndrużyna musi zakończyć mecz posiadając w składzie co najmniej 2 zawodników\nmecze rozgrywane będą na boiskach o wymiarach 9x9m, na jeden kosz\ngra toczy się do 15 punktów lub maksymalnie 10 minut (bez zatrzymywania zegara)\nkażdy uzyskany kosz to 1 pkt, za kosz uzyskany z dystansu (zza linii 6.75) zalicza się 2 pkt\nnie wolno dobijać piłki po niecelnym rzucie przeciwników, dobitka po niecelnym rzucie zawodnika własnej drużyny jest dopuszczalna\ncelny rzut wolny, który wykonuje się z linii oddalonej od tablicy o 4m, liczony jest za 1 pkt\nw przypadku remisu w regulaminowym czasie, zostaje przeprowadzona dogrywka, trwająca do czasu zdobycia przewagi 2 pkt. przez jedną z drużyn, lecz nie dłużej niż 2 minuty\nkażda drużyna ma do wykorzystania dwie pół minutowe przerwy. W przypadku wzięcia ich w ostatnich 2 minutach gry czas gry jest zatrzymywany\nzmiany zawodników są lotne, mogą one być dokonywane wyłącznie, gdy drużyna jest atakująca rozpoczyna akcję spoza 6.75 m.\nrozgrzewka obu drużyn przygotowujących się do gry odbywa się na boisku, na którym rozgrywany będzie mecz i rozpoczyna się 2 minuty przed spotkaniem\nw przypadku sytuacji spornych nie stosuje się rzutu sędziowskiego, lecz zasadę naprzemiennego posiadania piłki\npo każdej zmianie posiadania piłki musi ona zostać odegrana za linię 6.75 m. Jeżeli piłka nie została odegrana poza tą linię punkty zdobyte podczas ataku nie liczą się\nprzed rzuceniem kosza przynajmniej dwóch graczy drużyny atakującej musi mieć kontakt z piłką (również dotyczy to przechwytów)\nw przypadku, gdy gracz zostanie sfaulowany i zdobędzie kosza, jest on zaliczany, a piłka przechodzi do przeciwnika\nwszystkie faule i sytuacje sporne zgłaszane są przez zawodników. Faul zgłasza zawodnik faulowany. Na boisku nie ma sędziego, lecz grę obserwuje tzw. obserwator, który w przypadkach spornych ma ostatnie, decydujące słowo\nfaule niesportowe karane są 2 rzutami wolnymi i posiadaniem piłki dla drużyny wykonującej rzuty wolne. Taka sama kara spotyka drużynę przy wulgarnym i obraźliwym zachowaniu w stosunku do zawodników drużyny przeciwnej, obserwatora oraz widzów\nobserwator może wykluczyć zawodnika lub drużynę z gry w przypadku rażącego naruszenia zasad gry albo niesportowego zachowania\ndo zadań obserwatora należy pomiar czasu gry, liczenie punktów oraz przewinień i rozstrzyganie kwestii spornych\nobserwator przed rozpoczęciem meczu losuje, która drużyna otrzyma piłkę i rozpocznie grę\nobowiązuje całkowity zakaz „wsadów”\norganizator nie ponosi odpowiedzialności za złe warunki atmosferyczne, które nie pozwolą na rozegranie turnieju\nszczegółowe zasady gry, nie ujęte w regulaminie, ustala obserwator, a w ostateczności organizator.\nkażdy zawodnik odpowiada materialnie za szkody wyrządzone w wyniku użytkowania koszy do gry niezgodnie z ich przeznaczeniem\norganizatorzy turnieju nie ponoszą odpowiedzialności za urazy i kontuzje zawodników powstałe w czasie trwania turnieju\nkażdy z uczestników przed rozpoczęciem turnieju składa oświadczenie o udziale w turnieju na własną odpowiedzialność, w przypadku osób niepełnoletnich oświadczenie takie składają rodzic lub opiekun prawny niepełnoletniego.\norganizator zabezpiecza piłki meczowe\norganizator zabezpiecza opiekę medyczną\norganizator nie ponosi odpowiedzialności za zaistniałe wypadki niezawinione przez organizatora\nw przypadku braku aktualnych badań lekarskich i ubezpieczenia NW zawodnik bierze udział w turnieju na własną odpowiedzialność\norganizatorzy zastrzegają sobie prawo do zmiany i ostatecznej interpretacji regulaminu.\nŚwiętochłowice, sierpień 2019r.


Sztuki walki Tai Chi Szkoły Tai Chi\nSzkoły Tai Chi\nNan Bei Shen Long Szczecin - szkoła Tai Chi, Kung Fu\nSzczeciński oddział szkoły chińskich sztuk walki Nan Bei Shen Long założonej przez trenera kadry Polski Tai Chi Mariusza Szewczyka. W programie zajęć Taijiquan stylu Yang oraz Changquan. Ćwiczyć Tai Chi może każdy, niezależne od wieku i kondycji.\nURL: wushu.szczecin.pl szczegóły wpisu\nSzkoła Wushu Tai Chi Chuan. Zaawansowanych uczniów trenuje osobiście mistrz Nam... Warszawa, ul.Raszyńska 22.\nURL: nam.waw.pl szczegóły wpisu\nTai Chi Chuan Taijiquan to starochińska sztuka relaksu, medytacji i walki praktykowana współcześnie przez miliony osób na całym świecie, by zrównoważyć ciało, oddech i umysł.\nURL: www.taichi-lodz.pl szczegóły wpisu\nNei Kung - Krakowska Szkoła Chen Taijiquan\nKrakowska Szkoła Chen Taijiquan Tai Chi Chuan Konrada Dynarowicza. Kompletny i autentyczny system pierwotnego Tai Chi rodziny Chen wg Mistrza Chen Xiaowanga. Na stronie: informacje, artykuły i tłumaczenia, galeria zdjęć.\nURL: www.neikung.info szczegóły wpisu\nWCTAP Gdynia - szkoła tai chi chuan\nZapraszamy na zajęcia Tai Chi Taiji w Gdyni\nURL: www.chentaiji.orangespace.pl szczegóły wpisu\nMiędzynarodowa szkoła Tai Chi Chuan Tomasza Nowakowskiego istnieje od 1982 roku. Szkoła ma swoje główne centrum w Pradze w republice Czeskiej, oraz centra w Austrii, Polsce i Słowacji.\nURL: www.zlatykopec.org szczegóły wpisu\nWCTAP Katowice - szkoła Tai Chi Chuan\nZajęcia, seminaria i obozy Taijiquan Tai Chi Chuan . Galeria zdjęć, program nauczania, bezpłatny Magazyn Chen Taijiquan.\nURL: www.chen.katowice.pl szczegóły wpisu


6 mitów o nauce języków - SlowLingo - strategie nauki języków\nNauka języka jak Matrix\nPowoli, bardzo powoli na lepsze zmienia się myślenie o nauce języków. Wzrasta świadomość tego, jak się uczyć oraz jak ważna jest personalizacja całego procesu nauki.\nWciąż jednak panuje kilka mitów, które powtarzane z ust do ust sieją zamęt i dezorientację pośród potencjalnych uczniów. Głoszone są one zazwyczaj przez sprzedawców cudownych metod typu "język w tydzień" czy "język bez wysiłku" - jak w Matrixie.\nBrzmi to dość dramatycznie? OK, może trochę przesadzam, ale nie ukrywam, że często rośnie mi ciśnienie, gdy czytam lub słyszę niektóre absurdy. Czas zrobić porządek i obalić kilka mitów.\nMożna nauczyć się języka w tydzień, miesiąc...\nOczywiście, że można się w tym czasie czegoś nauczyć. Pytanie tylko, co przez to rozumiemy? Poznamy i zapamiętamy proste zwroty i zdania, prawdopodobnie kupimy pieczywo zagranicą i skomentujemy pogodę. Jeśli jednak nie będziemy dalej uparcie ćwiczyć i powtarzać, po tym tygodniu czy miesiącu poziom naszej wiedzy mocno się obniży. Da się wstępnie i pobieżnie przyswoić informacje, ale nie da się ich trwale zapamiętać.\nNie trzeba się wysilać w nauce języków, można nauczyć się tylko i wyłącznie poprzez zabawę.\nTo jeden z moich ulubionych mitów. Nauka poprzez zabawę nie oznacza, że w grę nie wchodzi żaden wysiłek. Owszem, prezentacja treści językowych powinna być atrakcyjna i może mieć miejsce poprzez zabawę, ale tuż po tym zaczyna się praca - by zapamiętać materiał musimy zbudować skojarzenie - to jest wysiłek! - a potem powtarzać, powtarzać i powtarzać (patrz pkt 1). To, że powtarzamy materiał w formie gry również nie oznacza, że nie ma tam pracy - mózg musi sobie coś przypomnieć, połączyć, przetworzyć.\nDorośli mogą nauczyć się języka tak, jak dzieci.\nNie, nie i jeszcze raz nie! Mózg dziecka przez pierwsze lata życia nastawiony jest na naukę i budowanie połączeń neuronowych. Głównym zadaniem mózgu dziecka jest właśnie nie przyswajanie nowych informacji i budowanie wizji świata. Wszystko, czego dowiaduje się dziecko jest potencjalnym materiałem do nauki. Dorośli uczą się inaczej. Nauka ma charakter zamierzony i umyślny, dorosły musi podjąć wysiłek zapamiętania i przypięcia nowych informacji do tych, które już zna.\nWystarczy przebywać zagranicą, by ze słuchu nauczyć się języka.\nI tak i nie. Szanse na szybsze opanowanie języka oczywiście mocno wzrastają, gdy na co dzień jesteśmy nim otoczeni i jesteśmy zmuszeni do stałych interakcji językowych. Osoby z większymi predyspozycjami do nauki języków będą łatwiej przyswajać elementy językowe ze słuchu czy interakcji na żywo, ale zawsze istnieje spory margines ryzyka błędu i niewłaściwego zrozumienia. Natomiast osoby z mniejszymi naturalnymi predyspozycjami będą miały spory problem, by od tak przyswoić język. Przebywając zagranicą zawsze warto dodatkowo uczyć się języka świadomie i w usystematyzowany sposób (w szkole językowej, z lektorem etc.). Tak było w moim przypadku podczas pobytu na Erasmusie w Hiszpanii.\nWiek nie ma znaczenia w nauce języków - każdy może się nauczyć.\nNiestety wiek ma spore znaczenie. Częściowo ten mit poruszyłam w pkt 3, ale tutaj chodzi mi o zupełnie inną kwestię - naukę osób starszych. Nie chodzi o to, że osoby starsze nie mogą opanować języka w równie dobrym stopniu, co młodsze. Oczywiście mogą, ale będzie to prawdopodobnie wymagało od nich więcej czasu i wysiłku. W grę wchodzą: przyzwyczajenia, tryb życia oraz kwestie zdrowotne (demencja, Alzheimer etc.).\n"Jestem za stary/a na naukę języka."\nPrzewrotnie odnosząc się do mitu powyżej, nigdy nie jest się za starym na podjęcie fascynującej przygody, jaką jest nauka języka 😏. Trzeba mieć jednak na uwadze, że może to być praco- i czasochłonne przedsięwzięcie. Wystarczy jednak dobrać odpowiednie metody nauki, obrać pasjonujący cel językowy i nic tylko zaczynać naukę!\nKilkoro z moich czytelników zwróciło jeszcze uwagę na dwa dodatkowe mity. Nie umieszczałam ich w tym zestawieniu, bo wspominałam o nich w innych postach.\nBlog Meines Erachtens przypomina o tym, jak często bagatelizuje się wagę gramatyki, a Paulina z Centrum Języka Angielskiego Albion napisała:\n"Dodałabym jeszcze - "najlepiej uczyć się języka od native speaker'a". Zawsze jak to słyszę, to opowiadam o Brytyjczyku, który ożenił się z Polką, tu zamieszkał i postanawiał zarabiać jako nauczyciel angielskiego. Wyuczony zawód - hydraulik. :) True story. Na szczęście rynek zweryfikował jego działalność.\nO wyborze polski nauczyciel vs. native speaker przeczytacie tutaj, a na artykuł o roli gramatyki zapraszam tutaj.\nBardzo ciekawi mnie, czy znacie inne mity dotyczące nauki języków. A może nie zgadzacie się z tym co napisałam? Koniecznie dajcie znać w komentarzach.\nOla z Englishake 3 mar 2017, 13:02:00\nNie wszyscy starsi ludzie mają demencję :P Bardziej chodzi o możliwości poznawcze i kwestię tego, JAK się uczyć, a nie CZY SIĘ DA (bo się oczywiście da, tak jak mówisz:)\nFajny wpis, ja zawsze lubię obalanie mitów, bo ono dużo mówi o powszechnych przekonaniach dotyczących nauki - czyt. wymówkach, czemu mi się nie udaje :P\nSlowLingo 6 mar 2017, 21:59:00\nOj, no wiadomo, że nie każdy ma demencję ;-p Jest dokładnie tak, jak piszesz. Jeśli ktoś całe życie nie aktywizował mózgu, w późniejszym wieku będzie mu trudniej nauczyć się nowych rzeczy. Jeśli ktoś wysilał głowę codziennie, dużo prościej będzie mu lub jej nauczyć się nowego języka, nawet w podeszłym wieku. Pozdrawiam!


Rabaty - PrzyprawyNMR\nWszystkie rabaty w naszym sklepie są niezależne od siebie i od innych promocji i sumują się.\n- rabat od zrealizowanej ilości zamówień\nDla klientów zarejestrowanych w naszym serwisie, w zależności od ilości zamówień, przyznawane są rabaty:\nminimum 2 zrealizowane zamówienia - "Stały klient" - rabat 2%\nminimum 3 zrealizowane zamówienia - rabat 3%\nminimum 5 zrealizowanych zamówień - rabat 5%\nminimum 10 zrealizowanych zamówień - rabat 8%\n- rabat z tytułu posiadania Karty Dużej Rodziny\nstały rabat indywidualny - 5% (rabat aktywuje się po weryfikacji ważności KDR - ok. 2 dni)\nWeryfikacja przysługujących rabatów indywidualnych następuje w okresie do 1 tygodnia od ostatniego zamówienia.\nZamówienia składane "bez rejestracji" nie są zaliczane na poczet tych rabatów.\nSklep internetowy online PrzyprawyNMR okresowo wprowadza rabaty specjalne. Okres ich obowiązywania i warunki ich udzielenia podane są poniżej.\nOBECNIE OBOWIĄZUJE: RABAT WARTOŚCIOWY\nRabat uzależniony od wartości zamówienia, liczony jest w momencie udania się "Do kasy" w formie upustu cenowego wyświetlanego w zakładce "Mój Koszyk".\nWARUNKI RABATU WARTOŚCIOWEGO - rabat w wysokości:\n5% dla zamówień o wartości od 200 zł (nie licząc kosztów przesyłki)\n7% dla zamówień o wartości od 300 zł (nie licząc kosztów przesyłki)\n10% dla zamówień o wartości od 500 zł (nie licząc kosztów przesyłki)\nTERMIN OBOWIĄZYWANIA - do odwołania\n- rabat "NOWY KLIENT"\ndla nowych, rejestrujących się klientów - jednorazowy rabat przy złożeniu pierwszego zamówienia - 5% (wprowadzony się od 10.09.2020)\nW wielu akcjach promocyjnych oferujemy naszym Klientom kupony rabatowe. Mają one formę kodów, które należy wpisać w koszyk, w odpowiednio oznaczonym polu. Spowoduje to przeliczenie kwoty do zapłaty z uwzględnieniem rabatu. Najczęściej kupon rabatowy można uzyskać na naszej stronie na facebook'u: NMR Przyprawy Naturalne\nTERMIN OBOWIĄZYWANIA - kody rabatowe mają okres ważności. Po jego wygaśnięciu kod rabatowy przestaje być aktywny – nie spowoduje przyznania określonego rabatu.\n- rabat BLACK FRIDAY 2020\nrabat - 20% na wszystkie produkty (tak jak pozostałe - ten również łączy się z innymi rabatami)\nTERMIN OBOWIĄZYWANIA - 27 - 29.11.2020\ndla zamówień o wartości od 100 zł (nie licząc kosztów przesyłki)


Budowa sieci wodociągowej wraz z przyłączami w Starej Jani – Gmina Smętowo Graniczne\nBudowa sieci wodociągowej wraz z przyłączami w Starej Jani\n„Budowa sieci wodociągowej wraz z przyłączami w miejscowości Stara Jania (Wybudowania) oraz budowa kanalizacji sanitarnej w miejscowości Smętowo Graniczne – ul. Okrężna”\nW czerwcu 2015 roku zakończyły się roboty budowlane polegające na budowie głównego kolektora kanalizacji sanitarnej wraz z budową 16 przyłączy kanalizacji sanitarnej na nieruchomościach prywatnych w miejscowości Smętowo Graniczne – ul. Okrężna. Wykonawcą robót budowlanych było Przedsiębiorstwo HYDRO – SERWIS Stanisław Mielewczyk z Sierakowic.\nW tym samym czasie zakończyły się roboty budowlane polegające na budowie sieci wodociągowej wraz z budową przyłączy wodociągowych do posesji prywatnych w miejscowości Stara Jania – Wybudowania. Wykonawcą robót budowlanych, która w ramach przetargu nieograniczonego przedstawiła najkorzystniejszą ofertę była firma „INSTAL” Hurt – Detal Landowski Andrzej z Lubichowa.\nNa realizację w/w przedsięwzięcia została podpisana umowa o przyznanie pomocy w ramach działania „Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej” objętego PROW na lata 2007-2013. Wartość dofinansowania wynosi 75% kosztów kwalifikowanych realizacji zadania.\nWartość ogółem – 407.714,64 zł.\nWysokość dofinansowania – 208.587,00 zł.\nRealizacja inwestycji przyczyniła się do poprawy infrastruktury technicznej oraz warunków życia mieszkańców.


Save Me - 5SOS Fanfiction [zakończone]: #06 Zaskoczony?\nSkrzywiłem się, słysząc dźwięk budzika. Przekręciłem się i na oślep wyciągnąłem rękę. Wyłączyłem urządzenie, a następnie opadłem z powrotem na poduszki. Przetarłem dłońmi zaspaną twarz, wzdychając ciężko pod nosem. Nie mogłem jednak tkwić w łóżku zbyt długo. Musiałem w końcu się podnieść i przygotować się do wyjścia. Czekał mnie kolejny dzień w pracy.\nLeżąc jeszcze przez chwilę na materacu, mając przymknięte powieki, przypomniałem sobie o blondynie. O zmarzniętym i wystraszonym chłopaku, którego wczoraj wieczorem dosłownie zgarnąłem z ulicy. Odtworzyłem w myślach naszą krótką rozmowę, którą odbyliśmy zanim poszliśmy spać. Nadal było mi go cholernie żal. Los ewidentnie kopał go po tyłku, nie dając dłużej chwili spokoju czy wytchnienia. Oprócz tego zacząłem odczuwać troskę. Silne uczucie, które kierowane było w jego stronę. Zależało mi na tym, by czuł się bezpiecznie. Chciałem mu pomóc, aby nie musiał już więcej się martwić. Chciałem zrobić wszystko, by znów zaczął się uśmiechać. Było to dość irracjonalne, szczególnie, że nie znaliśmy się zbyt długo. Nie wiedziałem też o nim wszystkiego. Blondyn nadal skrywał w sobie tajemnice, o których mi nie mówił. Byłem tego pewny.\nWychodząc z pokoju, zastanawiałem się, co zaserwować naszej dwójce na śniadanie. Próbowałem przypomnieć sobie, czy chłopak wspominał o czymś, czego nie lubi. A może ma jakieś ulubione danie, które nadawałoby się do zjedzenia o takiej porze? Po krótkiej chwili zrozumiałem kolejną rzecz. Zaczynało mi na nim, w jakiś sposób zależeć. Ale o dziwo nie przeszkadzało mi to w żaden sposób. Chłopak mnie, w jakiś sposób fascynował i przyciągał, choć pewnie zupełnie nie zdawał sobie z tego sprawy. Od samego początku byłem go ciekaw. Teraz to wszystko nasilało się, a ja nie miałbym nic przeciwko temu, by zgłębić się w jego historię jeszcze bardziej.\nJednak, jak tylko opuściłem pokój, zrozumiałem, że ze wspólnego śniadania nic nie wyjdzie. Luke zniknął. Zacisnąłem mocniej usta, podchodząc do kanapy, na której starannie ułożył pościel. Przez chwilę wpatrywałem się w to miejsce, mając nadzieję, że blondyn jest jeszcze w mieszkaniu. Niestety, wokół mnie panowała cisza. Byłem sam. Jak zawsze.\nOdwróciłem się, mając zamiar iść do kuchni. Mój wzrok na moment zatrzymał się na stole. Dopiero wtedy zauważyłem niewielką kartkę, która została wyrwana z jednego z zeszytów, które na nim leżały. Podszedłem bliżej. Złapałem za nią. Luke miał bardzo staranne, nieco pochyłe pismo. Litery były rozciągnięte i zaokrąglone. Skupiłem się na słowach, jakie zostawił.\nCalum, raz jeszcze dziękuję za wczoraj. Mam nadzieję, że kiedyś będę w stanie Ci się odwdzięczyć za to wszystko, co dla mnie zrobiłeś.\nUbrania, które mi pożyczyłeś, włożyłem do kosza na brudy.\nPodebrałem Ci też trochę jedzenia – zrobiłem trzy kanapki i kubek kawy. Posprzątałem po sobie. Obiecuję, że oddam Ci za to pieniądze.\nZnajomy budynek pojawił się w końcu przed moimi oczami. Westchnąłem ciężko pod nosem, kierując się w stronę noclegowni. Ponownie spuściłem głowę, starając się nie patrzeć na mijające osoby. Widziałem ich pełen pogardy wzrok, kiedy przechodziłem obok. Mój wygląd raczej nie był zachęcający. Podrapany policzek i zraniona warga, do tego dochodziły brudne ubrania. Wizerunkowo idealnie wpisywałem się do gorszego marginesu społeczeństwa. Starałem się ich ignorować i dotrzeć do celu, jak najszybciej.\nPrzez chwilę pozwoliłem myślom odpłynąć. Pognały w stronę uśmiechniętego chłopaka, który po raz kolejny uratował mi tyłek – wczoraj przed zimną nocą, spędzoną na zewnątrz, innym razem przed głodem czy zaczepkami. Zastanawiałem się, czy mogę w jakikolwiek sposób mu podziękować. Zrobić coś dla niego. Szybko jednak zrozumiałem, że nie miałem niczego, co mógłbym mu zaoferować w zamian. Byłem tylko bezdomnym chłopakiem z marzeniami o lepszym, stabilniejszym życiu. Jedyne, co mogłem w tym momencie zrobić, to raz za razem wyrzucać z siebie słowo dziękuję. Nic więcej.\nWchodząc na teren noclegowni, zrozumiałem, że dziś zaczynam zupełnie inny etap. Wczorajsi napastnicy pozbawili mnie możliwości zarobku. Choć pieniędzy z grania nie było za wiele, to jednak dawały mi szansę na zjedzenie dodatkowego posiłku czy kupno wody do picia. Teraz nie miałem nawet tego. A to było naprawdę dobijające. Wiedziałem jednak, że muszę wziąć się w garść i coś wymyślić. Musiałem ze wszystkich sił nie dać się pokonać. Przecież nie mogłem się załamać i z góry uznać, że to koniec. Chciałem znów znaleźć w sobie to zaparcie na to, by walczyć dalej.\n– Jezu, a tobie co się stało?\n– Cześć, Frank. – Mężczyzna nie odrywał ode mnie zaciekawionego i jednocześnie zaniepokojonego wzroku. Wzruszyłem ramionami, opierając się o stolik.\n– Jesteś trzeźwy?\n– Nic nie piłem. Miałem po prostu niezbyt miłe spotkanie.\n– Oberwałeś od kogoś? Nic ci się nie stało?\n– Nic – odpowiedziałem szybko, mając nadzieję, że nie będzie pytał o nic więcej. Jakoś nie miałem ochoty wylewać mu żali i zapewniać rozrywkę, przez opowiadanie swojej historii. – Nic mi nie jest. Potrzebuję tylko czystych ubrań.\n– Jasne. Brałeś coś w tym tygodniu?\n– W takim razie idź do pokoju. Może coś znajdziesz.\n– Luke? – odezwał się ponownie, kiedy ruszyłem w stronę wąskiego korytarza. Odwróciłem się. Kiwnąłem głową, aby mówił dalej. – Na pewno wszystko w porządku?\n– Gdzie twoja gitara?\n– To długa historia, do której nie chce wracać.\n– Nie przyszedłeś do noclegowni.\n– Nie zdążyłem. – Frank spojrzał na mnie ze współczuciem, a ja zmusiłem się do tego, by się nie skrzywić. Nie lubiłem takiego wzroku. Nie chciałem litości.\n– Gdzie w takim razie byłeś?\n– Byłem… u przyjaciela.\nW pracy byłem odrobinę rozkojarzony. O ile na antenie potrafiłem się skupić na temacie, jaki poruszyłem z Ashtonem, tak między przerwami moje myśli wędrowały znów w stronę blondyna. Byłem pewny, że zobaczę chłopaka rano pod cukiernią. Tym razem jednak go tam nie było. Chciałem mieć pewność, że po wczorajszym czuje się dobrze, ale niestety nie miałem, jak tego zrobić. Liczyłem na to, że natknę się na niego później. I tak właśnie było.\nTrafiłem na Luke'a całkiem przypadkowo. W miejscu, w którym go wcześniej nie widziałem. Był na niewielkim murku, który znajdował się z boku pawilonu, który mieścił się kilka ulic dalej od cukierni. Był tam też oddział banku, z którego usług korzystałem. Wyszedłem z niego, a następnie odbiłem na prawo w stronę parkingu, na którym zostawiłem samochód.\nOdruchowo spojrzałem w bok i wtedy go zobaczyłem. Murek, na którym praktycznie leżał, wepchnięty był na tyły budynku. Oparł głowę o rękę, a jasne oczy wpatrywały się w szare, pochmurne niebo. Pogoda znów nie była dla nas zbytnio łaskawa. Jedną nogę miał wyprostowaną, drugą zaś zgiętą. Znajdowała się poza murkiem, a blondyn od czasu do czasu machał nią, jakby działo się to poza jego kontrolą.\nChłopak poruszył się w momencie, gdy usłyszał zbliżające się w jego stronę kroki. Minąłem rząd śmietników, podchodząc do murku, który okupował. Zerknął w bok, a błękitne tęczówki zatrzymały się wprost na moich ciemniejszy oczach. Zacisnął usta, podnosząc się. Usiadł, opierając dłonie na zimnym murze, po obu stronach nóg. Bez słowa śledził każdy mój ruch.\nZatrzymałem się obok. Oparłem się o murek, który sięgał mi powyżej ud. Luke spuścił głowę, wpatrując się przez chwilę w brudną kostkę brukową. Między nami panowała cisza. Zlustrowałem jego twarz, oceniając to, jak wygląda po wczorajszym zajściu. Opuchlizna nieco zeszła, ale jego policzek i warga dalej nosiły ślady pobicia. Zauważyłem też, że zmienił ubranie. Teraz miał na sobie czarne dresy i granatową, rozciągniętą bluzę z kapturem. Na to narzucił czarny bezrękawnik, który miał go ochronić przed panującym chłodem. Zastanawiałem się, gdzie podziała się jego gitara. Przecież praktycznie się z nią nie rozstawał.\n– Jak się czujesz? – zapytałem kontrolnie ani na moment nie odrywając od niego wzroku.\n– Dobrze – odpowiedział, spoglądając przed siebie.\nNie wiedziałem, co takiego ogląda. Mijające samochody? Krążących po chodniku ludzi, których i tak było niewielu? W tym momencie żałowałem, że nie potrafię wedrzeć mu się do głowy i poznać jego myśli. Chciałem wiedzieć o nim więcej, łącznie z tajemnicami, jakie skrywał.\nLuke wypuścił cicho powietrze z ust. Drgnął, jakby ocknął się z zamyślenia. Odwrócił się powoli w moją stronę. Przez chwilę nie zrywaliśmy kontaktu wzrokowego. Prawda była taka, że jego oczy niesamowicie mnie pochłaniały. Mógłbym się w nie wpatrywać godzinami. Niosły w sobie odrobinę smutku, może melancholii i niepewności, ale mimo wszystko i tak były piękne. Ich jasna barwa zmieniała się, kiedy chłopak był weselszy. Zyskiwały małe iskierki. Zdradzały emocje, które w sobie nosił. Teraz były przygaszone. Zdecydowanie wolałem widzieć w nich ten błysk, który zazwyczaj wiązał się też z uśmiechem, jaki malował się wtedy na jego twarzy.\n– Dziękuję – powiedział, a ja uniosłem brwi. – Za wczoraj.\n– Już mi dziękowałeś i…\n– Oddam ci pieniądze za jedzenie.\n– Nie wygłupiaj się – odparłem, machając ręką. – Potrzebujesz jeszcze czegoś?\n– Będziesz dzisiaj grał? – Pokręcił głową, skupiając wzrok na swoich palcach, którymi zaczął się bawić. – Stało się coś, o czym chciałbyś porozmawiać?\n– Nie, dziękuję. Wszystko jest w porządku- powiedział, ale ja i tak czułem, że kłamał. Co takiego ukrywał?\n– Luke? – Zagryzł wargę, podnosząc głowę. Znów na mnie spojrzał. – Na pewno…\n– I tak już dużo dla mnie zrobiłeś, Calum. Zrobiłeś więcej, niż inni. Dziękuję. Naprawdę to doceniam.\n– Poradzę sobie – odparł, wymuszając uśmiech. Nie uwierzyłem i w to. Zaczynałem naprawdę się o niego martwić.\n– To inaczej. Może masz ochotę do mnie wpaść? Jest dość chłodno, by siedzieć na dworze. Zrobię dobry obiad, co ty na to? – pociągnąłem, mając nadzieję, że się zgodzi. Luke zaśmiał się cicho.\n– To miło z twojej strony, ale dziękuję.\n– To nic złego korzystać z oferowanej pomocy.\n– Wiem… Ale ja już twojej pomocy i tak mocno nadużyłem.\n– Nie przesadzaj. – Zaśmiał się. – Do niczego i tak cię nie zmuszę, chociaż najchętniej siłą zaciągnąłbym cię do siebie, bo nie mogę patrzeć na to, jak marzniesz. – Luke zamrugał, wpatrując się we mnie. – Powiedziałem to na głos?\n– Powiedziałeś – odparł i ponownie zaśmiał się. – I spokojnie, nie jest mi zimno.\n– Akurat tego nie kupuję, ale niech ci będzie. W razie czego wiesz, gdzie mieszkam. Jestem dzisiaj cały dzień w domu.\n– Do zobaczenia, Calum.\nUśmiechnąłem się, a on szybko to odwzajemnił. Ruszyłem w stronę chodnika, zostawiając chłopaka za plecami. Dopiero wtedy zrozumiałem, że podoba mi się to, gdy wypowiada moje imię. Naprawdę to lubiłem. Skarciłem się za to w myślach. Nie powinienem w ten sposób do niego podchodzić. Nie powinienem się, aż tak emocjonalnie angażować. Szczególnie, że Luke mógł zniknąć z mojego życia w każdym momencie.\nNie za bardzo wiedziałem, co mam ze sobą zrobić. Próbowałem ułożyć w głowie, jakiś sensowny plan, by choć odrobinę odbić się od dna, w jakim się znalazłem. Gra na gitarze gwarantowała mi, choć trochę pieniędzy, a ja mając je w kieszeni czułem się nieco pewniej, niż gdy nie miałem ich w ogóle.\nKiedy zerwał się silniejszy wiatr, postanowiłem się przejść. Nie miałem ustalonego celu. Chodziłem po prostu po ulicach Bostonu, nie koncentrując się na trasie, jaką pokonywałem. Moje nogi same prowadziły mnie na przód. Szybszy marsz nieco mnie rozgrzał. Wiedziałem, że mogę wrócić do noclegowni i tam spędzić resztę dnia. Jednak dużo lepiej czułem się poza murami budynku.\nNa ziemię spadły pierwsze krople deszczu. Byłem już na znanej ulicy, która prowadziła do cukierni Betty Cortez. Dopiero wtedy zorientowałem się, że przez spacer musiałem zatoczyć dość spore koło. Ruszyłem przed siebie, teraz obierając dokładny kierunek. Przyszła pora na to, by w końcu wrócić do noclegowni. Szczególnie, że zbierało się na kolejną ulewę.\nJak tylko wyszedłem zza zakrętu, usłyszałem męskie głosy. Odruchowo odwróciłem się, by spojrzeć na grupkę mężczyzn, który szyli z drugiej strony. Moje serce i oddech momentalnie przyspieszyły. Wszyscy mieli naciągnięte na głowy kaptury, przez co dokładnie nie mogłem zobaczyć ich twarzy. Nie byłem pewny, czy są to te same osoby, które zaatakowały mnie wczoraj. Wiedziałem jednak, że nie chcę się w żaden sposób tego dowiadywać. Moje myśli zrobiły swoje, przywołując te wszystkie negatywne odczucia, jakich doświadczyłem przy pobiciu. W tym najmocniejsze – ból i upokorzenie. Nic dziwnego, że poczułem narastającą panikę. Nie chciałem powtórki z rozrywki.\nPrzyspieszyłem jeszcze bardziej, chcąc być, jak najdalej od nich. Ich głosy, które teraz wydały mi się być znajome, nadal doskonale słyszałem za plecami. A może to mój mózg zaczął powoli wariować? Może nie byli to ci sami mężczyźni? Miałem wrażenie, że serce coraz bardziej łomocze mi klatce piersiowej. Co chwilę wstrzymywałem oddech, starając się go uspokoić.\nZatrzymałem się przy budynku, w którym czułem się naprawdę bezpiecznie. Zapamiętałem numer mieszkania, pod którym mieszkał Calum. Miałem nadzieję, że chłopak jest u siebie i nigdzie nie wyszedł. W tym momencie miałem gdzieś to, że znów nadużywam jego dobroci i gościnności. Potrzebowałem pomocy. Potrzebowałem schronienia i to takiego, w którym będę pewien, że nic złego mi się nie przytrafi.\nObraz ze wczorajszych wydarzeń wbił mi się do głowy na tyle, że nie potrafiłem skupić się na niczym innym, jak tylko na szybkim odgrodzeniu się od nieznajomych. Być może zbyt pochopnie do tego podszedłem. Może to wcale nie oni. W tym momencie miałem to gdzieś, że mogę wyjść na panikarza i tchórza. Czułem strach, który zaczął paraliżować mnie od środka. Zaschło mi w ustach, a całe ciało drżało, kiedy naciskałem odpowiedni guzik w domofonie. Usłyszałem charakterystyczny dźwięk. Przystępowałem z nogi na nogę, błagając w myślach, by Calum odebrał. Zerknąłem kontrolnie w bok. Mężczyźni w kapturach byli coraz bliżej.\n– Proszę cię bądź w domu, proszę tylko bądź w domu – mamrotałem pod nosem, wciskając się bardziej w ściankę klatki.\n– Calum, tu Luke. Ja tylko… Ja…\n– Właź – powiedział, a potem doszło do mnie ciche brzęczenie.\nSzybko złapałem za klamkę, kiedy otworzył mi drzwi. Wszedłem do środka cichej klatki schodowej. Przełknąłem nerwowo ślinę, przymykając oczy. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, że od tego wszystkiego zrobiło mi się gorąco. Ręce nadal mi się trzęsły, kiedy wchodziłem wolno po schodach. Mimo tego odetchnąłem z ulgą.\nZatrzymałem się na odpowiednim piętrze. Podniosłem rękę, chcąc zadzwonić dzwonkiem, ale w tym momencie drzwi same się otworzyły. Na progu stanął Calum. Na twarzy wymalowany miał pogodny i miły uśmiech. Zmierzył mnie wzrokiem, zapewne chcąc poznać mój stan.\n– Zapraszam – powiedział, zanim zdążyłem wydusić z siebie cokolwiek.\nWszedłem do mieszkania, w którym było cieplej, niż na zewnątrz. Szybki dreszcz przebiegł mi po plecach. Moje ciało rozluźniło się, kiedy znalazłem się w środku. Teraz znów poczułem to przyjemne uczucie bezpieczeństwa.\n– Nie chcę ci przeszkadzać, tylko… – Zerknąłem w stronę okna. Deszcz coraz bardziej bębnił w szyby. – Rozpadało się i… Mogę przeczekać, aż przestanie? – skłamałem, nie chcąc przyznać, co jest prawdziwą przyczyną tego, że znalazłem się pod jego blokiem. Nie chciałem, by pomyślał, że zachowuję się, jak wystraszone dziecko tylko dlatego, że zobaczyłem grupkę mężczyzn w kapturach.\n– Pewnie. Chodź, rozgość się.\n– Dziękuję – odpowiedziałem, ściągając buty i kamizelkę.\nPrzeszedłem razem z nim w głąb salonu. Calum wskazał mi miejsce przy stole. Zauważyłem rozłożone na nim papiery, a także wiele zapisanych na szybko kartek. Przygryzłem wargę, niepewnie siadając na krześle. Jeszcze przez chwilę spoglądałem na to, jak składa je na kupki. Podniosłem głowę, by skupić się na nim. Wedy też doszło do mnie to, że przecież mogę mu przeszkadzać. Może pracował, a ja oderwałem go od roboty, którą musiał wykonać? Może moja wizyta nie była mu na rękę?\n– Napijesz się czegoś? Może zrobię ci gorącej herbaty?\n– Nie jestem głodny – skłamałem po raz kolejny.\n– Co jadłeś na obiad?\n– Obiad? – zapytałem zaskoczony. – Nic.\n– Więc nie wmówisz mi tego, że nie jesteś głodny. Mam trochę sosu z mięsem, warzywami i ryżem. Co ty na to?\n– Świetnie. Zaraz wracam – odparł z uśmiechem, a następnie poszedł do kuchni.\nPo raz kolejny wypuściłem cicho powietrze z ust. Rozejrzałem się po pomieszczeniu, zatrzymując wzrok na regałach z książkami. Nie chciałem być wścibski, więc starałem się patrzeć wszędzie, tylko nie na leżące przede mną papiery. Zmrużyłem oczy dostrzegając w koncie pokoju futerał z gitarą. Stał wciśnięty między regał a ścianę. Calum kiedyś mówił mi, że też gra. Chętnie posłuchałbym, czegoś w jego wykonaniu.\nNie wiem, ile dokładnie minęło czasu, ale Hood w końcu wrócił do salonu. Od razu poczułem przyjemny zapach przypraw, który rozniósł się po pomieszczeniu. Zaburczało mi w brzuchu, a ja miałem nadzieję, że nie było tego słychać. Postawił przede mną parującą miskę z jedzeniem, a także kubek gorącej herbaty. Potem usiadł naprzeciwko, ponownie łapiąc za zadrukowane i zapisane kartki.\n– Przepraszam, nie chciałem ci przeszkadzać. Nie wiedziałem, że jesteś zajęty – wydusiłem z siebie, gdy zaczął je szybko segregować. Podniósł wzrok, a ciemne tęczówki skupiły się na mnie. Uśmiechnął się po raz kolejny.\n– Nie przeszkadzasz. Cieszę się, że jednak zdecydowałeś się do mnie przyjść.\n– Dziękuję i…\n– Nie ma sprawy – przerwał mi ze śmiechem. – Polecam się na przyszłość.\nKiwnąłem głową, łapiąc za łyżkę. Nabrałem na nią trochę ryżu i sosu, a potem podmuchałem. Następnie wsadziłem ją do buzi. To było przepyszne. Nie czekając dłużej zacząłem pochłaniać podstawione mi pod nos danie, coraz bardziej ignorując jego wysoką temperaturę. Po pierwszym kęsie mój żołądek domagał się jeszcze więcej jedzenia. Naprawdę byłem głodny.\nCalum, co jakiś czas zerkał na mnie z uśmiechem. Nie przeszkadzało mi to w żaden sposób. Kiedy wszystkie papiery ułożył na naprzemienne kupki, jego cała uwaga ponowne skupiła się, tylko na mojej osobie. Oparł łokcie o stół. Palec wskazujący musnął jego usta. Przez moment zapatrzyłem się w to miejsce. Odruchowo oblizałem dolną wargę. Dopiero po chwili doszło do mnie to, że z pewnością to widział. Byłem jednak w trakcie jedzenia, więc mogłem to zrzucić na tę czynność, a nie na to, że tak na mnie działał. Zresztą, Calum był naprawdę przystojnym facetem.\n– Powiesz mi, co tak naprawdę się stało?\nKiedy to powiedział, zamarłem z podniesioną łyżką. On zaś cierpliwie czekał na moją odpowiedź. W jego oczach dostrzegłem troskę. Zawahałem się. Nie chciałem mu o wszystkim opowiadać. Z drugiej strony Calum robił dla mnie tyle, że zasługiwał, chociaż by na to, bym był wobec niego szczery.\n– Byłem niedaleko, kiedy… Zobaczyłem facetów w kapturach. Przypominali mi tamtych i … spanikowałem. Nawet nie wiem, czy to na pewno były te same osoby, ale… – Urwałem, czując się w pewien sposób zażenowany własnym zachowaniem. – Wtedy przypomniały mi się twoje słowa… To, że mogę przyjść i… – dukałem, czując, jak moje policzki robią się czerwone.\n– W porządku. To zrozumiałe, że poczułeś się niepewnie. To, co się stało wczoraj…\n– Zabrali mi jedyne pieniądze, jakie miałem – powiedziałem, zyskując odrobinę więcej pewności siebie. Calum wytrzeszczył oczy. – Zniszczyli telefon i gitarę. To dlatego dzisiaj nie grałem.\n– Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wcześniej?\nZmieszałem się jeszcze bardziej. Odruchowo spuściłem wzrok, skupiając się na prawie pustej misce, którą miałem przed sobą. Teraz jeszcze bardziej żałowałem tego, że od początku nie przyznałem się do wszystkiego. Byłem zawiedziony swoim zachowaniem w stosunku do niego.\n– Zrobili coś jeszcze?\n– Nie – skłamałem, nie chcąc wyjawiać tej jednej konkretnej rzeczy. A mianowicie upokorzenia, jakie mi zagwarantowali.\n– W porządku. Chcesz mi powiedzieć coś jeszcze?\nSpojrzałem na niego ponownie. Jego twarz się nie zmieniła. Nadal był do mnie przyjaźnie nastawiony. Nie osądzał mnie, nie traktował, jak gorszego. Wiedziałem jednak, że chce bym był z nim szczery. Postanowiłem więc wyjawić jeszcze jedną rzecz, o której nie mówiłem wcześniej. A tego też się obawiałem. Nie wiedziałem, jaki Calum ma stosunek do osób o innej orientacji, ale jeśli jest przeciwko, to powinien wiedzieć, że ma styczność właśnie z taką osobą. Nie wszyscy przecież bez problemów to akceptowali. Idealnym i mocnym przykładem był mój własny ojciec, który potrafił mnie gnoić i obrażać przy każdej nadarzającej się ku temu okazji.\n– Przyczepili się też do mnie dlatego, że myśleli, że jestem gejem. I w sumie pod tym względem się nie pomylili.\nHood westchnął ciężko pod nosem, a potem pokręcił głową. Zacisnął usta, a ja wstrzymałem dla odmiany powietrze. Przez chwilę myślałem, że też jest jednym z tych, którzy są przeciwnikami takich osób, jak ja. On jednak przekręcił oczami, a potem znów skupił się na mnie. Cmoknął z niezadowoleniem, co było dość zabawne. Nie potrafiłem jednak się zaśmiać czy nawet uśmiechnąć. Byłem, w jakiś sposób sparaliżowany niepewnością względem jego stanowiska.\n– Można im pogratulować debilizmu.\n– A ty nie…\n– Sam jestem biseksualny. – Zrobiłem wielkie oczy, na co zareagował cichym śmiechem. – Zaskoczony?\n– Nawet nie będę zaprzeczał.\n– Nie ważne kogo się kocha. Nie ważne, kto komu się podoba. Ludzie nie powinni ingerować w uczucia innych. To nie jest ich interes. Dwóch mężczyzn czy dwie kobiety, które żyją razem i są parą, nie robią nikomu krzywdy. Nie robią niczego złego. Niektórzy jednak podchodzą do tego, jakby ich miłość była inna, zła i nie na miejscu. A to gówno prawda.\nPrzez chwilę spoglądałem na niego, nie mogąc tego przerwać. To, co powiedział wywarło na mnie bardzo pozytywne wrażenie, choć sam byłem takiego samego zdania. Dobrze jednak było mieć kogoś, kto myśli w ten sam sposób. Kto nie widzi w tej kwestii nic złego. Nie gardzi i pochopnie nie ocenia. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że znów się uśmiecham. Odpowiedział tym samym, a ja poczułem się jeszcze lepiej. Pod tym względem byliśmy do siebie podobni.\nSiedziałem na kanapie. Calum znajdował się po drugiej stronie, opierając nogi o miękkie siedzisko. Jego stopy były tak blisko moich ud, że niemal czułem to, jak porusza palcami. W rękach mieliśmy paczki solonych chipsów, które przegryzaliśmy w trakcie oglądania filmu. Przez to wszystko, co się ostatnio działo w moim życiu, miałem ważenie, że minęły wieki, kiedy ostatni raz mogłem luzie i z takim spokojem spędzać czas, wgapiając się w telewizor.\nMój pobyt u Caluma się wydłużył. Dopiero kiedy zerknąłem na zegarek zrozumiałem, jak późno się zrobiło. Nerwowo poruszyłem się na miejscu, czym zwróciłem jego uwagę. Ciemne oczy spojrzały się na mnie. Zmarszczył lekko nos, kiedy zacząłem odruchowo skubać dół mojej koszulki.\n– Muszę iść. Nie chcę się znowu spóźnić do noclegowni.\n– Możesz zostać, jeśli chcesz.\n– Ja… Nie mogę. Nie mogę siedzieć ci na głowie i… Nie chcę ci przeszkadzać.\n– Nie przeszkadzasz mi w żaden sposób. To miłe mieć do kogo otworzyć usta. Jesteś dobrym towarzystwem, Luke.\n– Zastanów się porządnie nad moją propozycją – pociągnął, wsuwając dłoń do szeleszczącego opakowania.\n– Nie mogę tak cię wykorzystywać i…\n– Sam ci się podkładam do wykorzystywania – powiedział z rozbawieniem. Zrobiłem wielkie oczy, a chłopak jeszcze głośniej wybuch śmiechem. – To strasznie dwuznacznie zabrzmiało. Nie to miałem na myśli.\n– O matko – rzuciłem, zakrywając zaczerwienione policzki dłońmi.\n– Pomyślałeś o tym?\n– Nie ciągnijmy tego tematu, bo…\n– Ciągnąć mówisz? – przerwał mi, sugestywnie poruszając brwiami. Wiedziałem, że żartuje, ale i tak zrobiło mi się gorąco.\n– Calum! – krzyknąłem, łapiąc za leżącą obok poduszkę.\nNiewiele myśląc rzuciłem nią w niego, a chłopak ponownie wybuchł śmiechem. Pacnęła go w głowę, a potem opadła na jego brzuch, zakrywając przekąskę, którą jadł. Uśmiechnąłem się, nadal wsłuchując się w dźwięk, jaki z siebie wydawał. Lubiłem jego śmiech. A tym bardziej lubiłem go w takim właśnie wydaniu. Kiedy był zadowolony i wyluzowany.\n– To jak będzie? Zostaniesz?\n– Zostanę – odpowiedziałem, a on po raz kolejny obdarzył mnie szerokim uśmiechem.\n– W porządku, ale jedna sprawa.\nPokiwałem głową mając nadzieję, że poprzednio nie zrobiłem niczego złego. Hood przez moment milczał, więc zacząłem się odrobinę niepokoić i niecierpliwić. W końcu wziął głębszy wdech i odezwał się ponownie.\n– Zaklepuję pierwszy łazienkę.\n– Jasne – powiedziałem ze śmiechem, opierając się o oparcie kanapy. – Calum? – Chłopak ponownie na mnie spojrzał. – Dziękuję.\nObudziłem się w środku nocy. Nie mogłem z powrotem tak szybko zasnąć. Dodatkowo poczułem w ustach suchość. Potrzebowałem, chociaż małego łyka wody. Niechętnie podniosłem się z łóżka. Ziewnąłem, drapiąc się po policzku. Ruszyłem zaspany w stronę drzwi.\nWyszedłem do salonu. Mój wzrok odruchowo zatrzymał się na kanapie, na której spał Luke. Przybliżyłem się, dostrzegając w końcu mocniejszy zarys jego sylwetki. Blondyn poruszył się, a ja przez chwile byłem przekonany, że go obudziłem. Po chwili jednak zrozumiałem, że chłopak dalej przebywa w krainie snów.\nMruknął coś pod nosem, a jego ręce mocniej zacisnęły się na pościeli. Wcisnął twarz w poduszkę, nie zaprzestając poruszać ustami. Wyszeptał coś, ale zupełnie tego nie zrozumiałem. Jak na dłoni widać było, że śni mu się coś, co mocno przeżywa. Odsunąłem się, kiedy nerwowo znów się poruszył.\nZamarłem, kiedy wyraźnie wychwyciłem to słowo, wypływające z jego ust. Było nieco głośniejsze, niż poprzednia plątanina słów, z której nic nie wychwyciłem. Zacząłem się zastanawiać, co takiego mu się śni i czy można zaliczyć to do tych dobrych rzeczy. Miałem nadzieję, że tak. Chłopak i tak miał już dużo zmartwień i przykrych doświadczeń w codziennym życiu. Chociaż w śnie przydałby mu się spokój. Odwróciłem się w końcu i ruszyłem powoli do kuchni. Miałem nadzieję, że tym razem Luke nie ucieknie z samego rana.\nCake znów pod jednym dachem :D Luke do tego ponownie otworzył się przed Calumem. Mam nadzieję, że rozdział przypadł Wam do gustu.\nKorzystając z okazji, chcę Wam życzyć wesołych Świąt Wielkiejnocy! Mokrego dyngusa i pysznego jedzonka!\nStandardowo też zapraszam na Aska i Twittera - @RoxyDonau\nNatiku Art 14 kwietnia 2017 11:13\nUwielbiam Caluma z tymi jego dwuznacznymi tekstami hahaha XD Ale chyba ja uwielbiam jego całego :D A do kompletu Luke i jego zachowanie skruszonego, robi z nich cudowną parkę :)\nRozdział świetny jak zwykle i już nie mogę się doczekać następnego!\nPozdrawiam i weny życzę x\nRoxy Donau 14 kwietnia 2017 11:32


3 Stawy – Opowiedz o swojej ulubionej książce i zgarnij nagrodę!\nOpowiedz o swojej ulubionej książce i zgarnij nagrodę!\nŚwietnie działają na naszą wyobraźnie, uczą, bawią, rozwijają nasz intelekt, często przenoszą do innego świata, a wielu mówi, że dają drugie życie. Są doskonałym towarzystwem, szczególnie w jesienno-zimową niepogodę. Mowa oczywiście o książkach. Czytacie? To świetnie, bo nasz kolejny konkurs dotyczyć będzie właśnie waszej ulubionej literatury. Do wygrania dwa bony o wartości 100 zł do wykorzystania w salonie Empik. Zgarnijcie je i zróbcie sobie lub komuś z rodziny czy znajomych doskonały prezent mikołajkowy.\nZasady są bardzo proste. Wystarczy, że w komentarzu pod postem konkursowym na Facebooku na profilu 3Stawów www.facebook.pl/3stawy odpowiedzieć na dwa pytania: Jaka jest twoja ulubiona książka, którą śmiało możesz polecić na jesienne wieczory? oraz Jaką książkę chciałbyś/chciałabyś przeczytać jeszcze tej jesieni? Obie odpowiedzi należy krótko uzasadnić.\nSpośród wszystkich zgłoszeń nasze jury wybierze dwie najciekawsze odpowiedzi. Laureaci otrzymają bon podarunkowy o wartości 100 zł do wykorzystania w salonie Empik (dostępny na terenie CH 3Stawy). Komentarze można zamieszczać do 30 listopada 2016 roku do godziny 23.59.\nWyniki konkursu „Twoja książka na jesień” zostaną ogłoszone 1 grudnia 2016 roku o godz. 20:00 na profilu Centrum Handlowego 3Stawy na Facebooku.\nProsimy o zapoznanie się z Regulaminem konkursu: Twoja książka na jesień


Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Sandały › Sandały z zapięciem › Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush\nDorothy Perkins FRINGE Sandały blush\nTe Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush były tanio do kupienia w www.zalando.pl. sandały z zapięciem damskie marki Dorothy Perkins genialnie dopasujesz do swojego stylu, zgodnie z obecnymi kierunkami w świecie mody. To dzięki Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush poczujesz się komfortowo podczas gorącego lata, a dzięki interesującemu.. więcej »\nTe Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush były tanio do kupienia w www.zalando.pl. sandały z zapięciem damskie marki Dorothy Perkins genialnie dopasujesz do swojego stylu, zgodnie z obecnymi kierunkami w świecie mody. To dzięki Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush poczujesz się komfortowo podczas gorącego lata, a dzięki interesującemu i zwracającego uwagę designowi tych sandałów bez trudu dopasujesz je do wielu stylizacji. Poniżej techniczny opis tych eleganckich sandałów. Pozwól swoim stopom na odrobinkę odpoczynku latem.\nDorothy Perkins FRINGE Sandały blush, materiał zewnętrzny: włókno, materiał wewnętrzny: skóra ekologiczna, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra ekologiczna, materiał: włókno.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Dorothy Perkins FRINGE Sandały blush


BOŻE NARODZENIE A.D. 2013 | Parafia pw. Chrystusa Króla w Sanoku\n24 grudnia 2013 roku; Najserdeczniejsze życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia; Radując się, że w betlejemskiej grocie na świat przyszło Wcielone Słowo Boga, pragnę w imieniu własnym oraz wszystkich kapłanów naszej parafii, złożyć życzenia spokojnych i pełnych miłości Świąt. „Ubodzy! Was to spotkało, Witać Go przed bogaczami, a Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami”. (fragment kolędy Bóg się rodzi).\nW tę noc – Bożego Narodzenia wszystko jest możliwe! Wystarczy tylko uwierzyć, a zobaczy się cuda! Z tej też okazji składam Wam najserdeczniejsze życzenia cierpliwości, pokoju ducha i odnowienia wewnętrznego poczucia, że jesteście kimś naprawdę wyjątkowym.\nNadchodzi czas, gdy milkną wszystkie spory; gdy choinka rozświeca ciemne kąty, gdzie twarze ludzi zmieniają się uśmiechem…\nŻyczę Wam kochani, aby Maleńki Chrystus narodził się w Was na nowo! Niech Wasze dusze i ciała otworzą się na światło miłości i ufności.\nZ okazji świąt Narodzenia Pańskiego z całym szacunkiem i oddaniem życzę Wam wyzwolenia od nienawiści, egoizmu, zniewoleń. Pamiętajcie też, że zasługujecie na prawdziwe, pełne radości i poczucia bezpieczeństwa życie! Niechaj te święta będą pełne Miłości dla Was i Waszych najbliższych.\nCzasem może się wydawać, że nic nas już nie zaskoczy, że koleje losu potoczyły się dla nas niczym wyrocznia, albo że wszystkiego już doświadczyliśmy… A święta to tylko cień wspaniałej, bogatej w radość i spontaniczność przeszłości.\nRadujmy się, zamiast smucić! Nic nie jest bez znaczenia, nic nie dzieje się tylko przez przypadek! Boże Narodzenie to czas zmian, cudów i nadziei, ale jeden jest warunek – NIE ZABIJAJMY RADOŚCI i potrzeby dzielenia się miłością. Gdy otworzycie szeroko swe serce i zaprosicie do szczęścia swych wrogów, świat Wasz rozbłyśnie na nowo wszystkimi barwami!\nBoże Narodzenie to czas cudów! Życzę Wam, wiary, miłości i odwagi! Byście każdego dnia umieli odnajdywać w sobie cuda. Byście nie bali się dążyć za własnymi potrzebami i marzeniami, każdy bowiem jest powołany do szczęścia i rozwoju ducha!\nŻyczę Wam, spokoju i ufności. Każdy ma prawo do potknięć i upadków, ale trzeba z dojrzałością i optymizmem powstawać każdego dnia, tak by Wasze życie stawało się świadectwem – namacalnym dowodem istnienia Miłości na ziemi. Wszystkiego Najlepszego!\nW dzień Bożego Narodzenia życzę Wam, wiecznej radości i pogody ducha. Niech Wasze egzystowanie będzie na służbę drugiemu człowiekowi. Niechaj Wasze poglądy, myśli i refleksje śmiało i dumnie ubogacają serca Waszych bliskich oraz niechaj światło optymizmu, jakie się w Was świeci nigdy nie zgasło.\nW ten wyjątkowy czas Bożego Narodzenia życzę Wam, byście umieli odnajdywać szczęście w małych, codziennych sprawach, byście szukali ciepła i nadziei, i byście zagłębiali się w to, co ubogaca i rozwija. Starajcie się z pokorą wchodzić w kolejne etapy Waszego życia, byście nie przegapili ważnych i cudownych Znaków Miłości.\nZ okazji świat Bożego Narodzenia życzę Wam, abyście zawsze otoczeni byli przyjaciółmi! Nie – znajomymi, kolegami, ale prawdziwymi przyjaciółmi, którzy kochają Was takim, jakimi jesteście! Z wszelkimi niedociągnięciami i dziwactwami. Dawajcie im siebie w całości, bez udawania! Najważniejsza jest Wasza autentyczność!\nNiechaj Jezus obdarza pokojem i nadzieją. Niechaj wypełni każdą tęsknotę i pustkę. Niechaj na nowo da się rozpoznać, jako Przyjaciel i Przewodnik.\nZ zapewnieniem o modlitewnej łączności


I kto tu jest terrorystą? | Anarchizm, Syndykalizm, Rewolucja | IBW\nI kto tu jest terrorystą?\tGoogle Plus One\nAD: Ale na Kubie i w Nikaragui panowały rządy komunistyczne. Wielu Polaków mających za sobą doświadczenie komunizmu potraktowałoby to jako konieczne metody w walce z komunizmem.\nNC: Ależ USA nie rozpoczęły walki z Kubą dlatego, że tam była dyktatura! Dziś już znamy dokumenty z tamtych lat i wiemy, że USA zaczęły walkę z powodu - jak to definiowały administracje Kennedy'ego i Johnsona - "skutecznego niepodporządkowania się" Castro polityce prowadzonej przez USA w regionie od 150 lat, tj. od czasów doktryny Monroe'a [na mocy której USA przyznały sobie prawo zbrojnych interwencji w regionie]. Obawiano się - co jest napisane czarno na białym dokumentach - że pomyślny rozwój Kuby mógłby mieć wpływ na cały region. Dla amerykańskich polityków problemem była idea Castro brania spraw we własne ręce przez społeczeństwa cierpiące represje ze strony bestialskich reżimów. Na to nie było zgody Ameryki, dlatego Kubańczycy mieli ucierpieć.\nAD: W Polsce zamordowano znanego księdza, który występował przeciwko władzy...\nNC: I jego zabójcy zostali natychmiast schwytani i skazani. W Salwadorze, gdzie arcybiskupa zabiły siły powiązane z USA, nie było nawet śledztwa. Tak wyglądała cała dekada lat 80., zakończona zamordowaniem sześciu salwadorskich jezuitów przez elitarny batalion wyszkolony i uzbrojony przez Amerykanów. Batalion ów zamordował wcześniej dziesiątki tysięcy ludzi. Czy coś podobnego zdarzyło się w Polsce?\nAD: Przed 1956 rokiem popełniano porównywalne zbrodnie.\nNC: Oczywiście czasy Stalina były horrorem, ale porównajmy Europę Wschodnią w epoce po Stalinie i kraje Ameryki Łacińskiej znajdujące się w sferze wpływów USA w tym samym czasie. Koszmary, jakie działy się w Ameryce Łacińskiej, są nieporównywalne z tym, czego wyście doświadczali.\nAD: Pana definicja terroryzmu jest dość szeroka.\nNC: Nie mam żadnej własnej definicji terroryzmu, posługuję się definicją oficjalnie uznawaną przez rządy USA i Wielkiej Brytanii. Według tej definicji terroryzm to "rozmyślne zastosowanie siły lub groźby użycia siły w celu osiągnięcia celów politycznych, religijnych lub ideologicznych poprzez zastraszanie lub przymus". Z kolei rząd brytyjski nazywa terroryzmem "działanie lub groźbę działania, agresywnego i szkodliwego, które ma na celu wywarcie wpływu na rząd, zastraszenie społeczeństwa oraz wsparcie jakiegoś politycznego, religijnego lub ideologicznego projektu". Stany Zjednoczone i Wielka Brytania są więc czołowymi państwami terrorystycznymi w świetle definicji uznawanych przez władze obu krajów. Doktryna Busha mówiąca o państwach udzielających schronienia terrorystom rozszerza jeszcze tę definicję.\nAD: Nazywa Pan terroryzmem również takie działania jak odcięcie pomocy żywnościowej Pakistanu dla Afganistanu, do czego doszło na prośbę USA po zamachach 11 września. Skutkiem tego był głód i śmierć wielu ludzi. Czy uważa Pan, że sankcje ekonomiczne nie są nigdy uprawnione? Pamiętam, że gdy w latach 80. Ronald Reagan ogłosił sankcje przeciwko rządowi komunistycznemu w Polsce, to wielu z nas popierało je w nadziei, że to przyspieszy upadek komunizmu. Choć oczywiście widzę różnicę - nie cierpieliśmy głodu.\nNC: Sankcje mogą czasem spełniać kryteria działania terrorystycznego. Jednym z głównych kryteriów jest to, czy ludność kraju, przeciwko któremu ogłaszane są sankcje, akceptuje je; jeśli tak - a wiemy, że czasem wręcz ludność prosi o nie - sankcje są jak najbardziej uprawnione. Dobrym przykładem jest RPA w czasach apartheidu. Czarna ludność - około 80 proc. populacji - cierpiała z powodu sankcji, ale o nie prosiła.\nAD: A dlaczego krytykował Pan sankcje przeciwko Irakowi w latach 90.?\nNC: Bo to była zbrodnia. Nazywają to sankcjami ONZ, ale to kłamstwo: to były amerykańsko-brytyjskie sankcje pod przykrywką ONZ skierowane przeciw ludności Iraku. Sankcje zabiły setki tysięcy ludzi i - moim zdaniem - uniemożliwiły obalenie Saddama. Irakijczycy zapewne pogoniliby go tak samo jak pogonieni zostali Suharto w Indonezji, Marcos na Filipinach i inni porównywalni z nim, których USA popierały do końca.\nAD: Czy z legitymacją humanitarnej interwencji zbrojnej jest podobnie jak z sankcjami ekonomicznymi?\nNC: Jest takie słynne zdanie przypisywane Gandhiemu - zapytany, co sądzi o cywilizacji zachodniej, miał odrzec: "To by była piękna idea". Odpowiem tak samo: humanitarna interwencja - to by była piękna idea. Spójrzmy na historię XX wieku. Przed II wojną światową były trzy przypadki "humanitarnej interwencji": inwazja Mussoliniego na Etiopię, przejęcie Sudetów przez Hitlera oraz najazd Japonii na Mandżurię. Ironizuję - oczywiście to nie były interwencje humanitarne, choć tak zostały przedstawione. Hitler obiecywał, że zakończy etniczny konflikt w Czechosłowacji, a biednym Czechom i Słowakom miał zapewnić dostęp do niemieckich zdobyczy cywilizacji. Każda interwencja wojskowa jest przedstawiana przez jej autorów jako humanitarna, nawet te dokonywane przez najgorsze monstra. Nie inaczej było ze zbrodniczą interwencją ZSRR na Węgrzech w 1956 r., którą radzieccy prawnicy usprawiedliwiali prośbą rządu węgierskiego i obroną przed "uzbrojonymi bandami" chcącymi obalić "demokratycznie wybrany rząd". Tak samo było z amerykańską interwencją w Wietnamie, którą usprawiedliwiano "zbiorową samoobroną" i "wewnętrzną agresją".\nAD: Nigdy nie było interwencji, które ratowały życie wielu ludzi?\nNC: Po II wojnie światowej znam tylko dwa przypadki takich interwencji. Pierwszy to inwazja Indii we wschodnim Pakistanie w 1971 r., która ocaliła prawdopodobnie miliony istnień. Drugim była interwencja Wietnamu w Kambodży w 1978 r., która powstrzymała mordy Pol Pota i usunęła go. Te przypadki nie pojawiają się jednak w dyskusjach o humanitarnej interwencji.\nNC: Ponieważ dokonali ich "niewłaściwi" ludzie i ponieważ USA zawzięcie przeciwstawiały się obu interwencjom.\nAD: A interwencja w Kosowie nie spełniała kryteriów interwencji humanitarnej?\nNC: Do największych zbrodni w Kosowie doszło w następstwie bombardowań NATO! I więcej - one zostały przewidziane przez dowództwo Paktu i administrację Clintona - wystarczy zajrzeć do dokumentacji Departamentu Stanu. Proszę zauważyć, że zarzuty przeciwko Miloszeviciowi ograniczały się początkowo do zbrodni w Kosowie, które nastąpiły po interwencji NATO. Jednak trąciły ambiwalencją i dołączono do nich zbrodnię w Srebrenicy. To ma być humanitarna interwencja? Jeśli ufać ustaleniom brytyjskiego parlamentu, najwięcej zbrodni popełniła w tamtym czasie partyzancka Armia Wyzwolenia Kosowa atakująca Serbię z terytorium Albanii, co z kolei wywołało brutalną reakcję Serbii; a w konsekwencji interwencję NATO, a w jeszcze kolejnej odsłonie - odwet Serbów i zbrodnie popełnione na mieszkańcach Kosowa.\nAD: Sądzi więc Pan, że amerykańscy przywódcy odwołujący się do humanitarnej interwencji to po prostu cynicy i hipokryci, a idealistyczna retoryka, "misyjność" Ameryki to kamuflaż dla ekonomicznych interesów? Może jednak niektórymi kieruje idealizm, autentyczna wiara w szerzenie demokracji?\nNC: Jeśli chcemy zachowywać się jak ludzie wolni, to traktujmy deklaracje przywódców krytycznie.\nAD: Porównuje Pan Busha do Hitlera i Stalina?\nNC: Nie, ja tylko świadomie przywołuję ich nazwiska, bo to największe potwory historii, i chcę pokazać, że deklaracje intencji tak samo nie mają znaczenia w przypadku Hitlera, Stalina, jak i każdego innego przywódcy mocarstwa. Trzeba zobaczyć, co idzie za deklaracjami. Znane są panu jakieś dowody na to, że Ameryce chodzi o misję szerzenia demokracji na Bliskim Wschodzie?\nAD: A Panu?\nNC: Niedawno wyszła książka Thomasa Carotthersa, historyka, który za rządów Reagana pracował w Departamencie Stanu, a teraz zajmuje się tematyką promowania demokracji w Carnagie Endowment for International Peace [wpływowy think tank w Waszyngtonie]. Carothers pisze o szczerym oddaniu Ameryki sprawie szerzenia demokracji itd., a zarazem zwraca uwagę na to, że każdy rząd USA znajduje się w schizofrenicznej sytuacji: Ameryka popiera demokrację wtedy - i tylko wtedy - jeśli to sprzyja jej strategicznym i ekonomicznym interesom.\nAD: Może te kraje chciały naprawić swój błąd?\nNC: Naprawdę chciały naprawić błąd? Spójrzmy: Saddam jest sądzony za zbrodnie popełnione m.in. w 1982 r., czyli dokładnie wtedy, kiedy Ronald Reagan doprowadził do skreślania Iraku z listy krajów popierających terroryzm. Dzięki temu USA mogły słać Saddamowi ogromną pomoc, w tym środki umożliwiające rozwijanie broni masowego rażenia. Do Bagdadu został wysłany Donald Rumsfeld, żeby dobić politycznego interesu. To był czas, w którym Saddam popełniał zbrodnie i okrucieństwa, gazował Kurdów, a jego polityka nie zmieniła się także po zakończeniu wojny z Iranem... Ten stan stosunków Ameryki z Irakiem trwa do inwazji na Kuwejt. Dochodzi do interwencji, USA stają się panem sytuacji. W 1991 r. wybucha powstanie szyitów w południowym Iraku, które prawdopodobnie obaliłoby Saddama. USA oferują tyranowi pomoc w zdławieniu rebelii, giną dziesiątki tysięcy powstańców. I Waszyngton wyjaśnia dokładnie, dlaczego poparł tyrana - nie udawajmy, że tego nie wiadomo, nie jesteśmy w Korei Północnej.\nAD: Bo bał się politycznego ruchu szyickiego?\nNC: Wystarczy wziąć "New York Timesa", którego korespondent pisał: reżim Saddama ocalono, ponieważ doszło do konsensusu między USA i sojusznikami - Wielką Brytanią i Arabią Saudyjską. Uznano, że Saddam daje większą nadzieję na stabilizację w regionie niż ludzie, którzy próbowali go obalić. Thomas Friedman, ówczesny korespondent dyplomatyczny - w mojej opinii głos Departamentu Stanu w "NYT" - pisał, że najlepszym wyjściem byłyby rządy żelaznej pięści kogoś takiego jak Saddam, choć nie jego, bo on wprawia Amerykę w zakłopotanie. Ale skoro nikogo innego nie było, rządzić dalej miał on. Następnie przyszły sankcje ekonomiczne, które zdewastowały społeczeństwo irackie, zabiły setki tysięcy ludzi i umocniły Saddama.\nAD: Co Pan odpowiada tym, którzy uważają, że Pana poglądy są "antyamerykańskie"?\nNC: "Antyamerykanizm", "nienawiść do Ameryki " to różne wersje tego samego oczerniania krytyków polityki USA, którzy mogą przecież podziwiać kraj, ludzi, kulturę. Oskarżenie to płynie z utożsamienia społeczeństwa z władzą. To sposób myślenia wywodzący się wprost z totalitaryzmu. Gdyby w jakimś europejskim kraju ktoś oskarżył krytyków rządu o np. "antywłoskość", czy "antyhiszpańskość", zostałby wyśmiany, no może nie za czasów Mussoliniego i Franco.\nAD: Chciałbym zapytać jeszcze o spuściznę zamachów 11 września - szczególnie o strach. W jakim stopniu kształtuje on dzisiejsze postawy Amerykanów i politykę USA?\nNC: Strach jest w amerykańskim dyskursie politycznym i kulturze obecny nieprzerwanie od czasów kolonialnych. Ma na pewno coś wspólnego z charakterem naszej historii, z podbojem kontynentu. Jeśli eksterminuje się miejscową ludność, jak to uczyniono z rdzennymi Amerykanami, jeśli eksploatuje się pracę niewolniczą, jest się czego bać, bo nie wiadomo, kiedy ci "niebezpieczni ludzie" zwrócą się przeciwko nam.


Integracja produktów firm Kaspersky oraz SolarWinds pomoże dostawcom usług zarządzanych oferować klientom zautomatyzowaną cyberochronę | Kaspersky\nIntegracja produktów firm Kaspersky oraz SolarWinds pomoże dostawcom usług zarządzanych oferować klientom zautomatyzowaną cyberochronę\nFirma Kaspersky zintegrowała swoje rozwiązania cyberbezpieczeństwa z platformą SolarWinds Remote Monitoring and Management (RMM). Dostawcy usług zarządzanych (MSP) mogą teraz wdrażać i zarządzać produktami firmy Kaspersky dla punktów końcowych u wszystkich swoich klientów za pośrednictwem jednej konsoli zarządzania SolarWinds - zarówno lokalnie, jak i w modelu SaaS - automatyzując codzienne, rutynowe zadania, takie jak monitorowanie bezpieczeństwa czy aktualizowanie antywirusowych baz danych.\nDzięki integracji technologii firm Kaspersky oraz SolarWinds dostawcy usług zarządzanych będą mogli korzystać z produktów firmy Kaspersky oraz automatyzować szeroki wachlarz zadań cyberbezpieczeństwa - takich jak monitorowanie chronionych urządzeń, sprawdzanie aktualizacji w antywirusowej bazie danych czy zdalne wdrażanie ochrony na nowych punktach końcowych - wszystko za pośrednictwem platformy RMM.\nIntegracja w zakresie platform SolarWinds MSP RMM wraz z naszym partnerem, firmą Kaspersky, zapewni dostawcom MSP jeszcze więcej możliwości w zakresie ochrony zarówno ich własnych systemów, jak i infrastruktur ich klientów - powiedział Marco Muto, dyrektor ds. rozwoju biznesowego, SolarWinds MSP. Program SolarWinds Technology Alliance Partner rozszerza nasze możliwości szybszego dostarczania rozwiązań zewnętrznych, jakich potrzebują dostawcy usług zarządzanych, aby działać wydajnie i skutecznie, a obecna integracja jest tego doskonałym przykładem.\nDostawcy usług zarządzanych muszą być w stanie zapewnić swoim klientom skuteczne usługi cyberbezpieczeństwa. W tym celu potrzebują wysokiej klasy rozwiązania zabezpieczającego, które można łatwo dostarczyć i zarządzać nim u wielu klientów. Takie korzyści oferuje firma Kaspersky, integrując swoje produkty do ochrony punktów końcowych z platformą SolarWinds MSP RMM - powiedział Casper Teijema, menedżer odpowiedzialny za współpracę z partnerami w firmie Kaspersky.


Ludobójstwo? Zbrodnia wołyńska podzieliła polityków - Trójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 13.07.2013 11:15\nWydarzenia sprzed siedemdziesięciu lat dzielą także dziś. Politycy w "Śniadaniu w Trójce" rozmawiali o uchwale w sprawie zbrodni wołyńskiej.\n"Śniadanie w Trójce" - 13 lipca 2013\nGłosowanie w SejmieFoto: PAP/Jakub Kamiński\nW piątek Sejm przyjął uchwałę w sprawie zbrodni wołyńskiej bez słowa "ludobójstwo". Zamiast tego znalazło się w niej sformułowanie "czystka etniczna o znamionach ludobójstwa". O treść uchwały spierały się siły polityczne. Andrzej Halicki mówił Trójce, że jest zażenowany poziomem debaty dotyczącej tej sprawy.- Jeżeli tę uchwałę przeczytalibyśmy w takiej treści jakiej jest, wszyscy pod nią powinniśmy się podpisać i podpisalibyśmy się parę lat temu. Ta uchwała powinna być przyjęta bez emocji przez aklamację. To oczywiste, że ludobójstwo było na Wołyniu - zaznaczył poseł PO.\nEuroposeł Marek Siwiec przyznał, że patrzył na całą dyskusję ze zdziwieniem.- Odbywa się coś takiego, że co kilka lat posłowie, albo odkrywają historię, albo chcą pisać tę historię i to jest dla mnie coś przedziwnego. Dziesięć lat temu była 60. rocznica tych samych wydarzeń. Cała prawda historyczna jest powszechnie znana od wielu lat - podkreślił polityk związany z Ruchem Palikota.\nJarosław Kalinowski z PSL zaznaczył, że nie zgadza się z szefem MSZ Radosławem Sikorskim, który mówił, że nazwanie w uchwale rzezi wołyńskiej ludobójstwem mogłoby zaszkodzić interesom Ukrainy związanym z Unią Europejską. - Głęboko nie zgadzam się z tą argumentacją, jakoby mówienie prawdy o tym, co się wydarzyło siedemdziesiąt lat temu na Wołyniu, szkodziło dążeniu Ukrainy do członkowstwa w UE. Pojednanie i partnerstwo musi opierać się na prawdzie - mówił w "Śniadaniu w Trójce" europoseł Ludowców.\nWitold Waszczykowski z PiS stwierdził, że problem jest szerszy. - To nie jest kwestia tylko ukraińska, my mamy problem z polityką historyczną od dwudziestu kilku lat. Przez różne lata próbowaliśmy czasami naginać prawdę historyczną do pewnych politycznych celów. Zdecydowanie trzeba od tego odejść - zaznaczył polityk Prawa i Sprawiedliwości.\nArkadiusz Mularczyk, poseł Solidarnej Polski, mówił, że jego partia domagała się nazwania rzezi wołyńskiej ludobójstwem. - Nie można budować prawdy, pojednania, współpracy, porozumienia, na przemilczaniu prawdy, a to próbuje robić Platforma Obywatelska. To także sugeruje minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski - podkreślił Mularczyk.\nEuroposeł Wojciech Olejniczak z SLD stwierdził, że dyskusja dotycząca treści uchwały była zbędna. - Ja uważam, że w tej uchwale słowo „ludobójstwo” tak jak padło, tak powinno paść, ale bez tej całej otoczki. Ta dyskusja, która została wywołana m.in. przez ministra Sikorskiego, jest zupełnie niepotrzebna - uważa polityk Sojuszu Lewicy Demokratycznej.\nOd lutego 1943 do lutego 1944 roku nacjonaliści ukraińscy wymordowali na Wołyniu nawet sto tysięcy Polaków. Kulminacja terroru przypadła na lipiec i sierpień 1943 roku.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA polityka stosunki polsko-ukraińskie Ukraina Wołyń\nUchwała Sejmu ws. Zbrodni Wołyńskiej. Czarnecki: dosyć hipokryzji i obłudy\nOstatnia aktualizacja: 12.07.2013 20:57\n- Na ołtarzu dobrych relacji z Kijowem złożyliśmy pamięć o Polakach, których zamordowano tylko dlatego, że byli Polakami - powiedział w debacie Jedynki "Mam swój rozum" Ryszard Czarnecki z PiS.\n26'27 Ryszard Czarnecki (PiS), Włodzimierz Czarzasty (SLD) i Marcin Kierwiński (PO) o uchwale Sejmu ws. Zbrodni Wołyńskiej (Jedynka/Popołudnie z Jedynką)\nSejm przyjął w piątek tekst uchwały ws. rzezi wołyńskiej. Określono ją mianem "czystki etnicznej o znamionach ludobójstwa". Posłowie odrzucili poprawkę, w której zbrodnię nazwano ludobójstwem.\nZdaniem Ryszarda Czarneckiego z PiS w tej sprawie nie musiało być alternatywy: albo hołd dla pomordowanych i nazwanie rzeczy po imieniu, albo polityka zbliżenia z Ukrainą. - Można to godzić i łączyć. Dzisiaj przeszkodą w drodze Kijowa do UE nie jest ludobójstwo sprzed 70 lat, tylko, że Ukraińcy trzymają swoją byłą premier w więzieniu, mają skorumpowane sądownictwo i niewydolną administrację - powiedział Czarnecki. Europoseł PiS podkreśli w debacie radiowej Jedynki "Mam swój rozum", że Polska przez 20 lat ws. Wołynia popełniała błąd nie nazywając rzeczy po imieniu. - Trzeba nazywać rzeczy po imieniu. Nie będzie to przeszkadzać w układaniu relacji z Ukrainą. Jeśli ktoś tak myśli, to popełnia poważny błąd - powiedział Czarnecki.\n>>>Cały tekst debaty\nRównież zdaniem Włodzimierza Czarzastego z SLD nie można interpretować historii w imię tego, jakie ma się interesy "tu i teraz". - Przyszłość kontaktów z Ukrainą nie może być w żaden sposób tym determinowana - powiedział Czarzasty. Jednocześnie przestrzegł przed kłótnią o historię. - Trzeba mieć w sobie dużo pokory. Te sprawy trzeba oceniać w tonie łagodnym, a nie konfliktowym. Więcej trzeba przepraszać i wybaczać niż wchodzić w rozdrapywanie ran. Rozdrapywanie ran sprawie wołyńskiej nie pomoże - powiedział Czarzasty.\nCzytaj więcej w serwisie specjalnym: ROCZNICA ZBRODNI WOŁYŃSKIEJ>>>\nNatomiast zdaniem Marcina Kierwińskiego z PO, uczczenie pamięci ofiar tamtych wydarzeń powinno odbywać się w prawdzie i poczuciu wspólnoty historii, a potrzebna jest do tego dobra atmosfera. - Dlatego czasami warto myśleć w kategoriach łagodzenia słów i większej dbałości o czyny - powiedział Kierwiński. Wyjaśnił, że dbałość o czyny, to również renowacja polskich cmentarzy na Ukrainie. - Nie będzie mogła się odbywać jeżeli Ukraińcy będą nastawieni wrogo i negatywnie - wyjaśnił Kierwiński. Jego zdaniem stanowisko, które przyjął Sejm jest mocne i całkowicie oddaje prawdę historyczną.\nZ Ryszardem Czarneckim (PiS), Włodzimierzem Czarzastym (SLD) i Marcinem Kierwińskim (PO) rozmawiała Zuzanna Dąbrowska.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA Sejm Wołyń\nMarek Borowski: Ukraińcy nie przyjmują ludobójstwa do wiadomości\nOstatnia aktualizacja: 13.07.2013 08:43\nByły marszałek sejmu, odnosząc się do piątkowego głosowania ws. zbrodni wołyńskiej, podzielił pogląd, że jeśli w parlamencie jest wyraźny podział, lepiej nie podejmować uchwały.\nMarek BorowskiFoto: Wojciech Kusiński/PR\n12'35 Marek Borowski: Ukraińcy nie przyjmują do wiadomości ludobójstwa (Sygnały dnia/Jedynka)\n- Fatalnie wyszło, lepiej było w senacie, choć i tam zabrakło jednomyślności, nad czym ubolewam. Senat wcześniej przyjął uchwałę i była ona bogatsza niż sejmowa. Mówiła o tym, że kiedy Ukraina była złączona z Polska, to polska polityka wobec Ukraińców miała bardzo często charakter restrykcyjny. W uchwale sejmowej tego zabrakło - mówił gość radiowej Jedynki.\nByły marszałek Sejmu, a obecnie niezależny senator zaznaczył jednak, że najważniejsze jest to, byśmy sobie odpowiedzieli na pytanie: po co podejmujemy takie uchwały? Przecież nie po to, żeby polskim obywatelom i potomkom kresowian powiedzieć, jak wtedy było. Naszym celem jest to, aby w samej Ukrainie doszło do rozliczenia z przeszłością.\nMarek Borowski twierdzi, że Ukraińcy nie przyjmują do wiadomości, iż zbrodnia wołyńska była ludobójstwem. - Tragedia, zbrodnia, ale nie ludobójstwo. Ludobójstwo kojarzy się z Hitlerem, z Holokaustem, z wytępieniem narodu żydowskiego - zauważył gość "Sygnałów dnia".\nSenator powiedział, że "uchwała musi być twarda, jasno mówić o zbrodniach, wskazywać winnych, ale powinna być sformułowana tak, żeby na Ukrainie nie została z góry odrzucona". Borowski przypomniał, że dziesięć lat temu, kiedy pełnił funkcję marszałka sejmu, udało się wraz z przewodniczącym ukraińskiej Rady Najwyższej stworzyć wspólną uchwałę, którą tego samego dnia przyjęły parlamenty obu krajów.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA historia Polski POLSKA stosunki polsko-ukraińskie Ukraina Wołyń\nOstatnia aktualizacja: 13.07.2013 09:53\nNa niedzielne obchody 70. rocznicy Zbrodni Wołyńskiej prezydent Bronisław Komorowski i polska delegacja jadą z przesłaniem, że najważniejsza jest pamięć, zarówno o bohaterach, jak i o ofiarach.\nSekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa prof. Andrzej Kunert podczas odsłonięcia pomnika ofiar zbrodni UPA, na Skwerze Wołyńskim w Warszawie Foto: PAP/Rafał Guz\n03'58 Andrzej Kunert: Pamięć powinna być zakorzeniona w prawdzie, ale nie powinna ani ranić, ani dzielić (Sygnały dnia/Jedynka)\nPrezydent Bronisław Komorowski weźmie w niedzielę 14 lipca udział w mszy w intencji ofiar Zbrodni Wołyńskiej. Nabożeństwo odbędzie się w Katedrze w Łucku na Ukrainie, w ramach obchodów upamiętniających 70. Rocznicę Zbrodni Wołyńskiej.\nSekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Andrzej Kunert podkreśla, że po raz pierwszy od wielu lat polski prezydent będzie uczestniczył w uroczystościach na Wołyniu.\nPolska delegacja jedzie do Łucka z przesłaniem, że najważniejsza jest pamięć, zarówno o bohaterach, jak i o ofiarach. - Pamięć powinna być zakorzeniona w prawdzie, ale nie powinna ani ranić, ani dzielić, co się zdarza i przez jakiś czas będzie się zdarzało - podkreśla Andrzej Kunert w "Sygnałach dnia". Zwraca uwagę, że trzeba szukać takich miejsc, aby - gdzie się da - wspólnie oddawać hołd ofiarom, wyciszyć zaś emocje. Sekretarz przypomina, że w naszej historii tak bywało, iż dopiero po wielu latach okazywało się, że śmierć tysięcy ofiar nie była śmiercią daremną, a na krzywdzie i cierpieniu coś dobrego wyrośnie. - I z takim przesłaniem pojedziemy na Ukrainę - mówi Andrzej Kunert.\nKunert wyraził nadzieję graniczącą z pewnością, że będą to obchody wspólne. Z Polski przyjedzie duża grupa kresowian, będą też Ukraińcy.\nSekretarz zwrócił uwagę, że lepiej byłoby, gdyby w uroczystościach uczestniczył prezydent Ukrainy, ale przypomniał, że dwukrotnie w przeszłości prezydenci obu państw uczestniczyli w podobnych uroczystościach, to skutki tego były niewielkie. W Łucku ma być wysoki rangą przedstawiciel strony ukraińskiej.\nW ramach zbrodniczej, planowej akcji z rąk ukraińskich nacjonalistów zginęło w 1943 i 44 roku około 100. tysięcy Polaków zamieszkujących Wołyń i Galicję Wschodnią. Kulminacja zbrodni nastąpiła 11 lipca 1943 roku, gdy oddziały UPA zaatakowały około 100 polskich miejscowości, mordując tego dnia od 6 do 8 tysięcy Polaków.\nRozmawiał Witold Banach.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA historia Polski stosunki polsko-ukraińskie Wołyń


Bojaźń Boża - czy jest tylko figurą poetycką starego testamentu? — Maja Sowińska\nArtykuły i nauczania23 lutego 2020\nJa lubię zaczynać od takiej negacji. Skoro, możemy powiedzieć, że Bojaźń Pańska jest czymś, ja wolę zaczynać od tego, czym nie jest. Wtedy przez eliminacje łatwiej jest się zbliżyć do sedna. Bojaźń Pańska, Bojaźń Boża, nie jest strachem przed Bogiem. Nie jest takim strachem sierocego serca, które się boi, że spotka go kara.\nMaja Sowińska – https://www.facebook.com/sowinsky7/\nPoprzedni 6. Czas na modlitwę — Lila Świderska\nNastępny 8. Dlaczego potrzebujemy w kościele żywej wiary? – Michał Jeleń\n14. Nabożeństwa to marnowanie czasu, jeśli Kościół tego nie robi – Jacek Weigl\nOddawanie Bogu chwały to coś więcej niż tylko podnoszenie rąk! cz. 1/2 – Maria Vadia\nCo może być ważniejsze od wychowywania dzieci? — dr Anna Saj


ile powinno się mieć - Plemiona\nile powinno się mieć\n4.6 (400 ocen)\nForum (17 273)\nDodał poldo272295 10.05.2014, 12:26\nile powinno się mieć wiosek obronnych w stosunku do atakujących?\nja myślę, że najlepiej na 10 wiosek mieć 6 defowych i 4 ofowe\nto zależy od stylu gry czy chcesz grać agresywnie(offowiec)czy defensywnie (deffowiec) czy jednak grasz mniej więcej po równo . no to kolejno to masz 2:1 off /1:2 deff / 1:1 równo (wioski offowe : deffowe) ale potem i tak to inaczej wygląda\nna początku gry to mom zdanieś mieć więcej niż połowe wiosek offowych\nczyli najlepiej mieć tyle samo deffa co offa lub więcej deffa niż offa\nzwracaj też uwage na ilość i rodzaj wojsk członków twojego plemienia\nja robie 2 razy wiecej deffa niż offa .\nWedług mnie na początku gry to mom zdanieś mieć więcej niż połowe wiosek offowych\nA ja przykładowo robie 3-4x więcej offa niż deffa.\nZależne od świata i od gracza.\nJeśli poświęcasz i chcesz poświęcać dużo czasu plemionom i będziesz atakował innych to śmiało możesz robić więcej wiosek offowych\nNa 10 offowych trzeba liczyć zawsze te 2 deffowe - 1:5\npoczątek gry, skup się na offkach, by szybko zdobywać surowce i się rozbudować, następnie , musisz zadbać o to by mieć odpowiednią ilosć wojsk (wioski def) które obronią twoje pozostałe wioski (ofensywne) . Ja mam mniej więcej stosunek 1/3 :)\nno tak ze 2 razy więcej, jeszcze trzeba sojusznikom pomagać w potrzebie\nZależy od stylu gry, ja bym Ci radził 3 defensywne na 2 ofensywne.\nWszystko zależy od lokalizacji ile potencjalnych wrogów, styl gry, czas jaki możesz poświęcić no i co preferujesz off czy deff. Jak masz czas możesz lecieć w offa ale deffa zawsze warto mieć offem się nie obronisz. Ja jak grałem kilka lat temu na 27s to miałem wokół sojusz więc miałem 2:1 (off,deff). Ogólnie lepiej mieć trochę więcej wiosek deff w razie czego jak byś nie z dążył wejść to możesz sobie deffa podesłać ja też miałem kilka zbilansowanych co myliło niektórych graczy jak wpierw zwiad posłali :D\nTo zależy. Jeśli chodzi o wioski w centrum pozostałych wiosek, to powinny to być wioski deff. Jeśli są na granicy Twojego terytorium, to wioski off. Nie ma jakiejś reguły.\nZalezy gdzie jestes jak na froncie to 2off/1deff a jak w centrum to 2deff/off jak pomiedzy tzn, blisko frontu to 1off/ideff\nNa każda offową - 2 wioski deff [stosunek off 1:2 deff]\nZdecydowanie 2 off do 1 def. Nie sluchaj tych, co mowia inaczej, chyba ze miejsce w rankingu 10k+ Cie satysfakcjonuje. 5 wiosek defowych jest w stanie zniszczyc 8-9 offow. Malo off'ow = wolna expansja, poza tym off jest duzo silniejszy niz def. Najlepsza obrona to atak. Chyba ze bardzo malo czasu spedzasz na plemionach, to wtedy faktycznie defow wiecej\nMoim zdaniem 2x więcej deffa niż offa.\nJa zawsze robiłem tak zależy od sytuacji 10 deff i 4 off a druga 5 na 5\nPolecam 100 wiosek DEFF 1 też DEFF\n2deff 1 off\nUważam ze jeżeli jesteś otoczony sojusznikami możesz mieć więcej wiosek offowych jeśli na froncie więcej powinno być deffowych\nuważam że na 1def 3 off\npół na pół moim zdaniem najlepiej\nZależy czy jesteś na froncie czy nie\njeśli tak: większość Off i siedzi w każdej wiosce po 3-4 zagrody sojuszniczego deffa z bezpiecznych terenów.\njeśli nie: 3:1 lub 4:1 i cały deff na front :)\nzależy ile masz czasu na grę, jeśli masz dostęp do komputera prawie cały czas i możesz kontrolować co się dzieje na koncie możesz grać offowo(robić kontry czy uciekać wojskiem). Jeśli jednak masz ograniczony dostęp do plemion lepiej grać deffowo, nawet jeśli Cię ktoś zaatakuje będziesz miał dużo mniejsze straty na wiosce deffowej niż offowej.\nMniej więcej po równo ,ale należy doliczyć zwiad\njak nie masz czasu to stosunek 2:1 deffowych\njak masz czas na farmienie to 1:1 zalecane dla doświadczonych graczy\nja preferuje jezeli idzie sie na off to co trzecia def a jak odwrotnie to co trzecia off i stosunek 1:3 jest spoko przynajmiej zawsze udawalo mis ie grać dopóki mi się nie znudziło\nNie ma na to reguły. Wioski na froncie to off. Wioski w drugiej linii frontu, to deff mobilny. Wioski w centrum plemienia to wioski deff do stałej obstawy wiosek offowych z pierwszej linii.Ewentualnie także z drugiej, ale musimy mieć wtedy naprawdę sporo deffa.\nZależy jak grasz. Jeżeli lubisz bronić się i wspierać kolegów z plemienia, rób więcej wiosek deffowych. Jeżeli wolisz np. być "czyścicielem" (wybijasz wszystkie wojska przed wejściem grubego/katasów) to robisz większość wiosek offowych. Ja osobiście gram 3:1 off.\nPolecam na każdą ofensywną 2 defensywne ja tam gram i nie narzekam :)\nTo zależy od Ciebie, twojego stylu gry... A jeśli chodzi o mnie to osobiście gram 2:1 off\nTo zależy od nakładu czasu, jeśli spędzasz mało czasu to proponuję zagrać nawet 3 deffy do 1 offa.\n2 deff 1 off\nna 5 off 3 deff zawsze tak grałem i wychodziło świetnie\nW zależności czy chcesz atakować czy się bronić ;)\nPierwsza wioska mieszana ale więcej off a gdy ma się więcej to potem 2:1 off\nObrona 6 wiosek\nAtak 3 wioski\nBadania jednostek 31.07.2020, 07:26\nPikomiecze 02.10.2019, 15:07\nWłasne wojska w innej własnej wiosce 05.09.2019, 00:51\nmobil co to takiego 28.06.2019, 19:38\nArkadia dwie wioski 21.05.2019, 22:00


Adriana Kalska w Szansie na sukces. Jak wyglądała kiedyś?\nStrona główna » Newsy » Adriana Kalska zanim zagrała w „M jak miłość” wystąpiła w „Szansie na sukces”. Od tego czasu sporo schudła\nJeśli myśleliście, że kariera Adriany Kalskiej zaczęła się od roli Izy w M jak miłość, to jesteście w błędzie. Okazuje się, że jedna z najpiękniejszych aktorek serialowych po raz pierwszy przed kamerą wystąpiła o wiele wcześniej, bo w 1 listopada 2011 roku. Wzięła wówczas udział w jednym z najpopularniejszych talent-show w kraju.\nAdriana Kalska ma na swoim koncie udział w Szansie na sukces. Partnerka Mikołaja Roznerskiego w wielu wywiadach podkreślała, że kocha śpiewać, a muzyka jest jej ogromną pasją.\nW klasie maturalnej wymyśliłam, że pójdę do szkoły muzycznej, co było absurdem, bo nigdy wcześniej nie uczyłam się śpiewu. (…) Piszę teksty, na razie chowam je do szuflady, zobaczymy, co będzie w przyszłości. Miałam przygody z różnymi zespołami, nie zamykam się na taką współpracę – wyznała w 2016 roku na łamach „Show”.\nO tym, że posiada spory talent wokalny mogliśmy przekonać się rok temu, gdy walczyła o 100 tysięcy złotych na wybrany szczytny cel w Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Choć programu nie wydała (zajęła 4. miejsce), to dała się zapamiętać jako jedna z najlepszych odtwórczyń występów takich tuz, jak Joe Cocker, Margaret czy Agnieszka Chylińska.\nAdriana Kalska w Szansie na sukces. Jak wyglądała zanim została gwiazdą?\nAdriana Kalska w Szansie na sukces wzięła udział osiem lat temu. Na małej scenie stanęła twarzą w twarz z jurorami, wśród których był jeden z najlepszych polskich tekściarzy naszych czasów, Jacek Cygan. Obecna gwiazda M jak miłość zaśpiewała przebój Andrzeja Zauchy – Byłaś serca biciem.\nAktorkę już wtedy wyróżniał spokojny, ciepły głos. Nie sposób jednak nie zauważyć, że od czasu udziału w show TVP przeszła niemałą metamorfozę. Sporo schudła, zmieniła fryzurę i styl.\nAdriana Kalska w Szansie na sukces wyglądała jak dziewczyna z sąsiedztwa, dziś uchodzi za jedną z najbardziej atrakcyjnych kobiet w kraju.\nAdriana Kalska w Szansie na sukces (2011 rok)\nTagi: Adriana Kalska | Andrzej Zaucha | Jacek Cygan | M jak miłość | Szansa na Sukces | Twoja Twarz Brzmi Znajomo