Mój repertuar nigdy nie był modny - Dziennik Trybuna\n28.05.2019 26.05.2019 Krzysztof Lubczyński\nZ ALICJĄ MAJEWSKĄ, piosenkarką, rozmawia Krzysztof Lubczyński\nMiała być Pani pedagogiem…\nTak, natchnęło mnie do tego w moim macierzystym Liceum Ogólnokształcącym imienia Tomasza Zana w Pruszkowie. Z takim też zamiarem wybrałam i ukończyłam Wydział Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jednak już na studiach uchwyciła mnie piosenka i moje plany diametralnie się zmieniły. Występowałam wtedy w klubie „Czarny kot” z koleżanką Anną Pietrzak.\nInteresuje się Pani jeszcze, choć trochę, wyuczoną dziedziną?\nTak, choć oczywiście z zewnątrz. Mimo, że niegdysiejsza wiedza nabyta na studiach mocno mi już z pamięci wywietrzała, to zostało mi coś z tamtych zainteresowań. Zazwyczaj zwracam uwagę na treści z tej dziedziny. Może to trochę ciekawość tego, co by mnie spotkało gdyby spełnił się mój zawodowy los pedagogiczny?\nNawet nie zapytam, czy jest Pani zadowolona, że poszła Pani zupełnie inną drogą…\nNie sposób żałować, ale w dawnych latach miałam w tyle głowy świadomość, że gdyby nie powiodło mi się w branży muzycznej, zawsze mam w odwodzie wyuczony zawód. Ludzie mówią, że jestem otwarta, pogodna, a to cechy na pewno potrzebne dobremu pedagogowi.\nZadebiutowała Pani na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze w 1968 roku…\nTak, był taki festiwal, rzadko dziś wspominany. Wylansowano tam sporo autentycznych przebojów. Jego poziom był różny, jak każdego festiwalu. Jak wszędzie pojawiała się tandeta i utwory dobre, wartościowe. Ja mam do niego ciepły sentyment właśnie dlatego, że kojarzy mi się z młodością, z moimi początkami piosenkarskimi.\nPierwsza połowa lat siedemdziesiątych to dla Pani występy solowe w popularnym wtedy zespole „Partita” i występy w teatrze na Targówku….\nPracowałam z trzecim i ostatnim kierownikiem Antonim Kopffem. Jednak dość szybko przestawiłam się na śpiewanie solowe i nie doczekałam w „Particie” jej rozwiązania w 1976 roku.\nKluczowym dla Pani kariery był rok 1975, bo wtedy zdobyła Pani w Opolu główną nagrodę za piosenkę „Bywają takie dni”, do muzyki Jerzego Derfla i słów Ireneusza Iredyńskiego…\nLata siedemdziesiąte, to apogeum popularności festiwalu opolskiego, dobry okres dla polskiej piosenki. To z tamtego okresu pochodzi znaczna część największych przebojów. Cieszę się, że zapisałam kilka kartek w tamtych kalendarzach. Tak jednak czuję z perspektywy lat, bo wtedy czułam przede wszystkim tremę, ogromny stres, lęk przed kompromitacją i presję osobistej ambicji. Pamiętam jedną z koleżanek, która pięć razy wychodziła na scenę i nie mogła przypomnieć sobie tekstu. My nie byliśmy młodzieżą tak pewną siebie, jak dzisiejsza. Pamiętam też pośpieszne przymiarki kreacji, strojów, w których miałam wystąpić. No i pierwszy występ, debiut, jeszcze z zespołem „Partita” na bodajże dziesiątej edycji Opola. Pamiętam też jak z wysiłku zachrypły „Alibabki”. Dziś bawi mnie to, co wtedy mówiono, że „to już nie to Opole, nie ta atmosfera, że kiedyś to były festiwale”. (śmiech) Zabawnie to brzmi z dzisiejszej perspektywy. Człowiek ma zazwyczaj skłonność do idealizowania przeszłości i lekceważenia czasu teraźniejszego.\nCzy to artystyczne, piosenkarskie emploi, które Pani ukształtowała było rezultatem świadomego wyboru czy kształtowało się w jakimś stopniu niezależnie od Pani?\nTrochę tak i trochę tak. Na pewno od młodości leżała w mojej naturze potrzeba przeżywania silnych, podniosłych emocji, jakiś rodzaj pociągu do tragizmu, nawet do patosu. I pewnie sporo jest tego w niektórych przynajmniej moich piosenkach. Jednak bardzo wpłynęła na mnie wieloletnia już, ponad czterdziestoletnia współpraca z kompozytorem Włodzimierzem Korczem, moim przyjacielem. To on także w dużym stopniu mnie uformował, komponując tak, by jak najlepiej odpowiadało to mojemu typowi osobowości, barwie głosu, stylowi bycia na estradzie.\nKiedy Opole startowało, miała Pani 15 lat i była Pani uczennicą. Zapamiętała Pani coś z tamtego okresu ?\nNiewiele. Na pewno nie pamiętam pierwszego festiwalu i chyba kilku pierwszych. Poznałam je dopiero z materiałów Polskiej Kroniki Filmowej. Powód był prosty – w moim domu, podobnie jak w ogromnej części domów w Polsce, nie było jeszcze wtedy telewizora. A tego, co dochodziło z radia, może słuchałam mimochodem, ale na pewno nieuważnie.\nJest Pani jedną z najbardziej znanych indywidualności w historii polskiej muzyki rozrywkowej, w tym opolskiego festiwalu. Co najmocniej go charakteryzuje?\nNie sposób tego ująć w jedną kategorię. Wydaje mi się jednak, że jedną z najważniejszych cech Opola było znaczenie, jakie przykładano do tekstu piosenki. Nie umiem powiedzieć czy był w świecie drugi festiwal, gdzie przyznawana byłaby nagroda za tekst w kategorii Piosenki Literackiej. Jeśli nawet był, czy jest, to z całą pewnością było to i jest rzadkie zjawisko. Fenomenem opolskim i polskim zarazem było to, że przebojami zostawały piosenki nie niszowe, ale masowe przeboje, że wspomnę moje „Kocham cię życie”, „Zielono mi”, czy „Jaskółkę” Stana Borysa, piosenki „Skaldów”, „Czerwonych Gitar”, Marka Grechuty, Czesława Niemena, przeboje Maryli Rodowicz, która miała szczególny dar do przebojów i setki innych utworów, które są nie tyle tekstami użytkowymi, lecz poezją, wierszami.\nCzy przy zapraszaniu do Opola utworu brano pod uwagę bardziej wykonawcę czy walory tekstu i kompozycji?\nJednego nie da się oddzielić od drugiego, ale pamiętam, że właśnie często pytano, czyj jest tekst, o czym i tak dalej. Teksty były nadsyłane do opolskiej komisji. Jury je oceniało, a potem wykonawcy, którzy już zaistnieli wcześniej, mogli sobie teksty wybierać. Pamiętam, że i ja miałam taką możliwość jako debiutantka, choć dopiero na końcu.\nCzym jest festiwal w Opolu dziś, po przeszło półwieczu?\nNie jest tym samym festiwalem, co trzydzieści czy czterdzieści lat temu. Świat się zmienia i wszystko się zmienia. Dziś są dziesiątki telewizyjnych kanałów, internet, wielokrotnie więcej festiwali, rynek muzyczny wielokrotnie większy. Opole nie może więc już odgrywać takiej roli jak przed laty, ale na zawsze pozostanie wzorcem dobrej piosenki. Po prostu trochę ginie w tej masie, jaka jest zewsząd oferowana. Mówiłam o tekstach. Były one nie tylko poetyckie, ale także wyszukane stylistycznie, wieloznaczne, subtelne, pełne podtekstów. Dziś w tekstach dominuje styl „kawa na ławę”, prosty, za prosty i pewnie dlatego dzisiejsze utwory mniej wzruszają. Myślę, że różnica między czasami dawnymi a obecnymi jest i taka, że kiedyś to Opole tworzyło style muzyczne, nadawało ton światu muzycznemu, lansowało wzorce, a dziś jest raczej odwrotnie – to Opole wchłania to, co jest na zewnątrz.\nPani generacja wokalistów, instrumentalistów, kompozytorów, tych, dla których apogeum aktywności i popularności przypadło na lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte, ciągle znajduje publiczność. Wasze piosenki są ciągle lubiane i na nowo wykonywane mimo szybkiej zmiany mód i trendów. Gdzie jest tego przyczyna?\nOdpowiedź jest po części zawarta w Pana pytaniu. Dziś moda w muzyce jest fetyszem. My do tego nie przywiązywaliśmy takiej wagi. Ja na przykład nie mogę powiedzieć, że mój repertuar jest modny. Ba! On nigdy nie był modny. Był niemodny nawet wtedy, gdy powstawał. Ale przecież o wielu z moich piosenek mogę bez fałszywej skromności powiedzieć, że są dobre. A modne nie zawsze znaczy dobre. Poza tym w mojej generacji wykonawców było wiele wyraźnie zarysowujących się indywidualności, o specyficznej barwie głosu, osobowości estradowej. I może jeszcze jedno. Mam taką dewizę: „Dobra piosenka, to znana piosenka”. Rozumiem przez to, że nasze piosenki nie przelatywały w niebyt, jak większość dzisiejszych, jak jętki jednodniówki. Były słuchane latami. Słuchacze, zwłaszcza średniego pokolenia, mieli czas je polubić. A polubili, bo były dobre. Jak widać, nierzadko chętnie sięga po nie także dzisiejsza młodzież muzyczna. To też dowód, że nasze piosenki były dobre. Bo kto by sięgał po liche starocie?\nFiled under: Alicja Majewska, Opole, piosenka polska


AUTO-VALHALLA: WYŚCIGOWY HRABIA – Automobilownia.pl\nStrona główna › AUTO-VALHALLA › AUTO-VALHALLA: WYŚCIGOWY HRABIA\nTym razem, zanim przejdę do właściwego tematu, chciałem ogłosić dwie rzeczy.\nPo pierwsze, jeden z Czytelników – Michał, znany pod nickiem MK_1990 – zainspirował się toczoną tu ostatnio dyskusją o ramach X-Frame i pokusił o odpowiednią analizę, którą zechciał się z nami podzielić: LINK1 LINK2. Zapraszam do zapoznania się z wynikami i czekam na komentarze obecnych tutaj fachowców (samemu brakuje mi kompetencji, by cokolwiek dopowiadać i komentować).\nPo drugie, pod wpływem podobnych dyskusji zacząłem się zastanawiać, czy nie miałoby sensu utworzenie forum dla Czytelników Automobilowni, np. pod osobnym linkiem na pasku przy logo. Tam można by sobie gaworzyć o dowolnych sprawach, niezależnie od systemu komentowania pod artykułami (który, jak wiemy, ma swoje wady, jak nielubiany przez niektórych system drzewkowy i ograniczenie możliwości komentowania do 30 dni po publikacji wpisu). Nie jest to w żadnym wypadku próba ograniczania swobody wypowiedzi pod wpisami – jak wiecie, ja nigdy nie miałem nic przeciwko offtopom i nie zamierzam tego zmieniać. Myślę jednak, że osobne forum z możliwością rozpoczynania wątków na każdy temat, w tym zapytań o radę, dzielenia się doświadczeniami, itp., bez związku z bieżącymi artykułami, mogłoby ułatwić komunikację i być może scementować nasze towarzystwo. Tak naprawdę, to myślałem o tym już od jakiegoś czasu, tyle tylko, że każde forum wymaga regularnej moderacji, a na to nie mam niestety czasu. Tak się jednak złożyło, że jeden z moich znajomych zgłosił wstępnie gotowość opiekowania się takim forum i nawet zainstalował mi odpowiednią wtyczkę na serwerze. Tak – technicznie forum już hula, tylko nie jest jeszcze publiczne, a czy takie się stanie, zależy już tylko od Was (a także od zasobów czasowych Moderatora). Odpowiednia ankieta jest już przygotowana. Czekam na Wasze opinie: czy bylibyście chętni na dodatkową formę kontaktu, w oderwaniu od całego mojego gryzmolenia, czy też uważacie, że Internet oferuje już wystarczającą ilość takich miejsc (włącznie ze zwykłymi komentarzami na Automobilowni) i nie ma sensu mnożyć bytów ponad potrzebę oraz angażować dodatkowej osoby. Oczywiście zero-jedynkową odpowiedź możecie rozwinąć w publicznym komentarzu, albo napisać mi maila przez formę kontaktową. Tym razem ankieta będzie otwarta przez 10, a nie 5 dni, więc można się namyśleć. A teraz już czas na mięso.\nDziś chciałem opowiedzieć o postaci jednego z najważniejszych pionierów automobilizmu – markiza Alberta de Diona.\nW istocie człowiek ów nazywał się Jules-Félix Philippe Albert de Malfiance hrabia de Dion de Wandonne. Urodził się w 9 marca 1856r., według rożnych źródeł – w Nantes lub w Carquefou (oba miasta leżą w tym samym departamencie Loire-Atlantique). Pochodził z rodu należącego do wysokiej arystokracji francuskiej, choć wywodzącego się z terenów dzisiejszej Belgii (Belgia jako kraj powstała dopiero w 1830r. – 620 lat po wzmiance o nadaniu w lenno przodkom naszego bohatera miejscowości Dion-Le-Val, leżącej niedaleko Brukseli). Najbardziej znanym krewnym Alberta de Dion był starszy od niego o 32 lata architekt, Henri de Dion – jedna z 72 wielkich postaci francuskiej nauki i techniki upamiętnionych na fryzie poniżej tarasu na pierwszej kondygnacji wieży Eiffla.\nAlbert de Dion był pod wieloma względami typowym szlachcicem: dość wszechstronnie kształcił się humanistycznie (studiował między innymi germanistykę w Monachium), lubował w życiu towarzyskim i adorowaniu pięknych dam (do końca życia pozostał kawalerem), bez skrupułów wykorzystywał przywileje wynikające z wysokiego urodzenia, a różnice zdań nierzadko rozwiązywał w „postępowaniu honorowym”, to jest przy pomocy szpady. Od reszty paryskiej socjety różniła go natomiast jedna rzecz: fascynacja mechaniką. „Uwielbiam wszystko, co się rusza” – mawiał w towarzystwie, czym wywoływał nieraz zgorszenie co szacowniejszych dam.\nGłęboki XIX wiek nie oferował zbyt szerokiego pola do popisu dla pasjonatów ruchu i szybkości. De Dion już w wieku 20 lat należał do ekskluzywnego Jockey-Clubu, kolekcjonował piękne konie, a także lekkie – nie jestem pewny, czy można powiedzieć „sportowe” – powozy. Prócz tego interesował się maszynami parowymi – oczywiście czysto teoretycznie i w tajemnicy, bo brudzenie sobie rąk przez człowieka jego pokroju uchodziło w tamtych czasach za ogromny skandal i mogłoby wywołać fatalne konsekwencje dla całego rodu. Techniczna pasja młodego hrabiego spotykała się co prawda z pewnym zrozumieniem jego matki, ale to nie kobiety pełniły funkcje głów rodzin – nie one decydowały o życiowej ścieżce swych dzieci oraz o dostępie do rodowej szkatuły. Te kwestie leżały w całości w gestii ojców, a senior familii de Dionów nie chciał nawet słyszeć o jakimkolwiek zaolejonym i śmierdzącym żelastwie.\nPrzełomowy dzień miał miejsce w grudniu 1881r. De Dion opisał go szczegółowo w swoich wspomnieniach, wydanych w 1937r. pod tytułem „Images du Passé” („Obrazy przeszłości”). Książka jest dziś nieosiągalna, ale odnalazłem na szczeście dwie zgodne z sobą relacje z drugiej ręki: oto 25-letni hrabia, przed jednym z balów wydawanych przez swego przyjaciela, księcia Auguste’a de Morny, dostał zadanie sprokurowania odpowiednich dekoracji. W swych poszukiwaniach natrafił za sklep zabawkarski Giroux mieszczący się przy paryskim Boulevard des Italiens i tam zobaczył bardzo misternie zbudowaną, miniaturową maszynę parową z palnikiem spirytusowym i szklanym cylindrem, przez który dało się obserwować ruch tłoka. De Diona ogromnie ona zafrapowała: natychmiast ją kupił i wypytał sprzedawcę o producenta. Godzinę później zameldował się w bramie skromnego warsztatu przy Passage Léon w XVIII dzielnicy Paryża, parę kroków od wzgórza Montmartre.\nZakładzik prowadzili dwaj rzemieślnicy: Georges Bouton i jego szwagier, Charles-Armand Trépardoux. Zasadniczo wytwarzali oni precyzyjne przyrządy naukowe, a w przerwach między zamówieniami łatali swe finanse sprzedażą wspomnianych wyżej zabawek. Ich ambicje sięgały jednak dalej: Trépardoux marzył o zbudowaniu lekkiego, wysokociśnieniowego kotła parowego mogącego znaleźć zastosowanie w żegludze, a nawet transporcie lądowym. Jako absolwent renomowanej uczelni technicznej (École impériale des Arts et Métiers w Angers) z grubsza wiedział, jak należałoby się zabrać do rzeczy, ale niestety, brakowało mu czasu i kapitału. Gdy więc w jego drzwiach stanął wyfraczony hrabia proponujący współpracę w zamian za stałą pensję, w dodatku wyższą od dotychczasowych zysków (10 franków dziennie, wobec zarabianych dotąd ośmiu), rzemieślnik nie posiadał się z radości.\nDzięki finansowemu wsparciu hrabiego w 1882r. założona została spółka Trépardoux et Cie. Nazwa wynikała z tego, że tylko jeden z trójki wspólników posiadał tytuł inżynierski i pomysły na nowe produkty, a także z niechęci hrabiego do ujawniania się szerszej publice (ze względów prestiżowo-towarzyskich oraz konieczności ukrywania działalności przed ojcem). Nowy, większy i wygodniejszy warsztat został urządzony w willi przy Rue Pergolèse 22 w Dzielnicy XVII.\nHrabia Albert de Dion i majster Georges Bouton\nZdjęcia Charlesa-Armanda Trépardoux są bardzo trudne do znalezienia – w Internecie znalazłem tylko dwa, oba fatalnej jakości. Przyczyny tego stanu rzeczy wyjaśnimy sobie za chwilę.\nDzięki finansowemu wsparciu hrabiego nowy, wydajny model kotła i maszyny parowej w istocie powstał i został wprowadzony na rynek (służył głównie do napędu łodzi). Wkrótce potem firma wypuściła pojazdy samobieżne o napędzie parowym: w 1883r. lekki trójkołowiec w cenie 2.800 złotych franków, a w 1884-tym – rodzaj większego i cięższego ciągnika drogowego kosztującego franków 4.400. Rozwijająca się firma przeniosła się w 1887r. z ciasnej działki w centrum Paryża do Puteaux (dziś – w obrębie francuskiej stolicy, w pobliżu biznesowej dzielnicy La Defense) i jednocześnie przemianowała na De Dion-Bouton-Trépardoux.\nNie mogło się przy tym obyć bez towarzyskiego skandalu, zwłaszcza od czasu, kiedy hrabia de Dion po raz pierwszy pokazał się publicznie – w pobliżu Porte de Maillot, przy samych Polach Elizejskich – dosiadając buchającego parą i czarnym dymem wehikułu. Co gorsza, na tabliczce z nazwą producenta tego okropnego monstrum widniało… jego własne, arystokratyczne nazwisko, sąsiadujące bezwstydnie z nazwiskami jakichś plebejuszy z przedmieść!!\nRód de Dion nie miał innego wyjścia niż uznać, że w każdej rodzinie może się zdarzyć jakaś czarna owca. Ojciec postanowił oficjalnie odciąć się od młodego Alberta i zamknąć mu dostęp do familijnej kasy. Hrabia nie poddał się jednak, bo spółka prosperowała coraz lepiej, a po jakimś czasie samobieżne pojazdy parowe zdobyły nawet pewne uznanie w kręgach paryskiej arystokracji – w pewnym momencie wręcz w dobrym tonie była niedzielna przejażdżka jednym z nich po Lasku Bulońskim. Dopiero wtedy rodowa starszyzna zmieniła zdanie i przywróciła hrabiego do łask (do czego w dużym stopniu przyczyniło się jego powodzenie w biznesie – wspomniana rodzinna kasa bardzo na tym skorzystała). Sam de Dion nie spoczął jednak na laurach i szybko nadrobił braki w wiedzy technicznej, zostając wkrótce jednym z przodujących konstruktorów w branży.\nTrzeba dodać, że mimo formalnego zawiązania spółki handlowej de Dion traktował Boutona i Trépardoux jak pracowników etatowych – prawo do tego dawało mu wniesienie prawie całości kapitału. Nie znaczy to, że dwaj rzemieślnicy mieli powody do narzekania: wręcz przeciwnie, hrabia bardzo doceniał ich talent (w końcu nie bez powodu zaproponował współpracę właśnie im), a jego pieniądze pozwoliły go naprawdę rozwinąć. De Dion miał wielki szacunek do swych wspólników, ale ostateczne prawo głosu, a zwłaszcza zawierania umów handlowych, pozostawiał zawsze dla siebie.\nPierwszy, bardzo prymitywny pojazd parowy zdolny przewozić ludzi powstał w 1883r. Maszyna parowa wraz z kotłem znajdowała się z przodu i napędzała koła przednie (za pomocą pasów transmisyjnych). Jak rozwiązano kwestię przegubów napędowych? Otóż nie było potrzeby jej rozwiązywać, bo kierowanie odbywało się przy pomocy osi tylnej – grunt to prostota i nieszablonowe myślenie!! Niestety, niewiele wiadomo o tej konstrukcji, gdyż spłonęła ona w czasie testów.\nSeryjny, parowy trójkołowiec De Dion-Bouton-Trépardoux (za sterami – sam hrabia de Dion)\nCzterokołowy pojazd nazwany La Marquise zaprezentowano publicznie w 1887r., w czasie imprezy, która miała być wyścigiem, ale zapisała się nań tylko jedna załoga. 20-kilometrową drogę do Wersalu La Marquise pokonała z przeciętną szybkością 26 km/h (z tym że nie wliczono tu półgodzinnego oczekiwania na wytworzenie się ciśnienia pary w kotle opalanym drewnem i węglem). Wehikuł zachował się do dziś: w 2011r. został sprzedany za 4,6 mln dolarów, co stanowi kwotę rekordową dla pojazdu z XIX-ego stulecia.\nFoto Abrahamme, Licencja CC\nDzisiaj łatwo się śmiać z „sukcesu sportowego” polegającego na zwycięstwie w zawodach z jednym uczestnikiem, ale warto dodać, że również w pierwszym automobilowym wyścigu z prawdziwego zdarzenia, który odbył się 22 lipca 1894r., najszybciej metę osiągnął parowy ciągnik De Dion-Bouton-Trépardoux, znów prowadzony przez de Diona. Przebycie 136-kilometrowej trasy z Paryża do Rouen zajęło mu niecałe 7,5 godziny (co dawało średnią 18,7 km/h), jednak jury nie uznało zwycięstwa, gdyż pojazd miał dwie osoby załogi (kierujący i palacz), co uznano za złamanie regulaminu imprezy. Warto dodać, że stosowny przepis był tu nader niejasny: nie ograniczał on bynajmniej wprost liczebności załogi, a jedynie zwracał uwagę, że pojazdy muszą być „proste w obsłudze„, co dawało nieograniczone pole do interpretacji. De Dion nigdy nie uznał tej niezupełnie sportowej porażki, zresztą w oczach większości publiki to on zasługiwał na laury. Od tamtej pory szczerze nie znosił Pierre’a Giffarda – naczelnego redaktora dziennika „Le Petit Journal„, który organizował całą imprezę.\nRok później de Dion liczył na rewanż w wyścigu Paryż-Bordeaux-Paryż – tym razem, używając swych wpływów, osobiście wystarał się, aby za zwycięzcę mógł być uznany jedynie ten pojazd, który zostawszy dopuszczony do startu osiągnie metę jako pierwszy. Tak się w istocie stało, jednakże główną nagrodę znów zgarnął kto inny – Èmil Levassor na benzynowym pojeździe z licencyjnym silnkiem Daimlera. Do pokonania trasy (liczącej skądinąd aż 1.150 km) potrzebował on 48 godzin, podczas gdy de Dion – aż 90-ciu. Po tych wyczynach de Diona zaczęto nazywać Comte Sportif – „Wyścigowym Hrabią”.\nJuż wcześniej, w 1889r., hrabia zwrócił uwagę na spalinowe silniki Daimlera, które na paryskiej Wystawie Światowej zaprezentowała firma Panhard & Levassor. Były lżejsze i efektywniejsze od maszyny parowej, a do tego zdolne do jazdy w najwyżej kilkadziesiąt sekund, a nie minut. Prace nad własnymi urządzeniami tego typu prowadził de Dion poza firmą – głównie ze względu na inżyniera Trépardoux, któremu sam wiele zawdzięczał, a który był zagorzałym zwolennikiem pary. Hrabia założył kolejny warsztat, przy rue Maur, i zatrudnił tam niejakiego inżyniera Delalande. Szybko powstały prototypy lekkich, benzynowych silników chłodzonych powietrzem, a od 1890r. – również wodą. Niektóre z nich miały układ rotacyjny (jako pierwsze w świecie) i do 12 cylindrów!! Były też podejmowane próby z prymitywnym obiegiem dwusuwowym na wzór maszyny parowej – bez suwu sprężania, a jedynie ssania/pracy (z zapłonem w połowie drogi) i wydechu – ale nie przyniosły one zadowalających rezultatów. W 1892r. w projekt wtajemniczony został też Georges Bouton.\nZmiany były pilnie potrzebne: po początkowym sukcesie parowych pojazdów De Dion-Bouton-Trépardoux (dość zresztą względnym – łączna produkcja nie przekroczyła trzydziestu sztuk) paryscy arystokraci poczęli przerzucać się na powozy bez koni o napędzie benzynowym. Trépardoux był coraz bardziej rozgoryczony: ludzie nie doceniali jego ukochanej pary, która przyniosła mu spełnienie, pieniądze i rozgłos, a na domiar złego spotkała go tragedia osobista – w 1890r. zmarła jego żona (przy porodzie ich drugiego dziecka). Mimo to, kontynuował pracę: jego pomysłem było np. tylne zawieszenie, które do dziś zwiemy „osią de Dion”, z mostem napędowym sztywno zamocowanym do ramy i połączonym z kołami za pomocą wahliwych półosi napędowych, po raz pierwszy zastosowane w ostatniej generacji parowych pojazdów firmy. „Praca nad silnikiem spalinowym to praca przeciwko parze – a więc przeciwko nam samym” – mówił do wspólników. Nie przekonał ich: rozstanie nastąpiło w 1893r. i było na tyle gwałtowne, że wkrótce z firmowego archiwum znikły wszelkie wzmianki o nazwisku Trépardoux. To właśnie dlatego dzisiaj trudno znaleźć jego wizerunek, a do stosunkowo niedawna źródła wspominały, że dalsze losy konstruktora, włącznie z datą i miejscem śmierci, są nieznane. Dziś już wiadomo, że po opuszczeniu spółki próbował on samodzielnie rozwijać technikę parową – zgłaszał nawet kolejne patenty, ale nie odnosił sukcesów handlowych. W 1902r. wyprowadził się do swojej rodziny w Saint-Aubin-les-Forges i wycofał z życia publicznego. Zmarł w 1920r., w wieku 67 lat.\nStosunkowo największym sukcesem był sprzedany w 20 egzemplarzach ciągnik napędzany maszyną parową trzykrotnego rozprężania rozwijającą 20-30 koni parowych (koń parowy jest praktycznie równy mechanicznemu). Bez obciążenia rozwijał on do 40 km/h. Zasięg na jednym ładunku koksu (przewożonym w pojemniku w przedniej części ciągnika) wynosił 120 km, z tym że po drodze trzeba było uzupełnić wodę w zbiorniku pod siedzeniem kierującego. Robocze ciśnienie pary wytwarzało się w około kwadrans po rozpaleniu ognia. Cena ciągnika wynosiła 12-13 tys. franków, w zależności od żądanego uciągu.\nFirma De Dion-Bouton jeszcze do 1904r. oferowała pojazdy parowe – trzy- i czterokołowe, ciągniki i omnibusy – ale po odejściu inżyniera Trépardoux ich sprzedaż była bliska zeru. Co innego automobile spalinowe: w 1900r. wyprodukowano ich 400, zaś samych silników – uważanych wtedy za najefektywniejsze na świecie – aż 3.200, co dało spółce pozycję największej w świecie firmy samochodowej. Od kupowania lekkich, jednocylindrowych motorów De Dion-Bouton zaczęło swą działalność bez mała 150 producentów samobieżnych pojazdów we Francji, Niemczech, Anglii, Włoszech, a nawet USA (najbardziej znani z nich to Renault i Delage).\nPodstawą drugiego sukcesu de Diona był jego autorski, elektryczny układ zapłonowy – w swej istocie dość podobny do bateryjnego, dominującego przez większość XX wieku. Umożliwił on przyspieszenie obrotów z kilkuset do nawet 3.000 na minutę, choć w wersjach seryjnych nie przekraczały one 1.500. Jednocylindrowe silniczki miały pojemności od 98 do 402 cm³, uzyskiwane przez zmienną średnicę cylindra przy stałym, 70-milimetrowym skoku tłoka, a rozwijały do 3,5 KM.\nSpalinowe pojazdy de Diona nie brały już udziału w sporcie, ale firma sprzedawała silniki w wersjach wyścigowych i wspierała swoich klientów w tym względzie, technicznie i doradczo.\nCo ważne, decyzja de Diona dotycząca przejścia na napęd spalinowy była w pewnym sensie gwoździem do trumny maszyny parowej w transporcie drogowym: wobec autorytetu hrabiego jako jednego z najszacowniejszych pionierów motoryzacji wielu innych konstruktorów porzuciło prace nad napędem parowym i przerzuciło się na motory benzynowe.\nBenzynowy trójkołowiec (de Dion-Bouton Tricycle) to właściwie temat na wpis z serii o pomnikach, choćby z powodu użycia w nim wspomnianego, jednocylindrowego silnika, który odegrał ogromną rolę na przeomie XIX i XX wieku. Pojazd był produkowany w latach 1897-1905.\nWiększe wersje silnika występowały w pojazdach czterokołowych, znanych jako De Dion-Bouton Quadricycle lub Vis-à-Vis („twarzą w twarz” – bo taka też była konfiguracja siedzeń). Czterokołowiec powstał w 2.970 egzemplarzach, co czyniło go najpopularniejszym automobilem tamtych czasów.\nDe Diony słynęły z trzech rzeczy: po pierwsze, oczywiście ze wspomnianego już „mostu de Dion„, który zmniejszał masę nieresorowaną, po drugie – z chłodnicy umieszczonej nietypowo poniżej nadwozia, wreszcie po trzecie – ze specjalnego „pedału zwalniającego”, którego wciskanie najpierw zmniejszało obroty silnika, a pod koniec skoku włączało hamulce (pedał gazu nie był wtedy powszechny: jego funkcję spełniała czasem dźwigienka pod kierownicą, często jednak gaźniki nie miały żadnej przepustnicy, a moc dozowało się jedynie regulując skład mieszanki i wyprzedzenie zapłonu). Autorskim pomysłem samego de Diona była też skrzynia biegów ze stale zazębionymi kołami zębatymi – o wiele prostsza w obsłudze, trwalsza i cichsza od przekładni z kołami przesuwnymi.\n1902 De Dion-Bouton Type J (z dobrze widocznym umieszczeniem chłodnicy pod karoserią, które odziedziczyło potem wiele wczesnych modeli Renault)\nW pierwszych latach XX wieku budowane z lekkich stopów i wyposażone w efektywny zapłon elektryczny silniki de Diona przekraczały 2.000 obr/min i rozwijały do 10 KM z litra pojemności, czyli dwa razy więcej od bezpośrednich konkurentów i porównywalnie z dobrymi motorami z około 1914r. Z drugiej jednak strony ich „jednocylindrowa” kultura pracy była fatalna – dlatego też, chcąc walczyć o względy arystokratycznj klienteli z coraz bardziej komfortowymi samochodami rywali, de Dion (który w 1902r. otrzymał tytuł markiza – w szlacheckiej hierarchii o stopień wyższy od hrabiego) musiał wymyślić coś nowego. Od 1903r. sukcesywnie przedstawiał większe modele – 2 i 4-cylindrowe, rozwijające nawet do 35 KM.\n1908 De Dion-Bouton Landaulet\nW 1910r. wybuchła prawdziwa bomba: firma De Dion-Bouton przedstawiła silnik o ośmiu cylindrach w układzie widlastym. Nie była to co prawda światowa nowość – De Diona ubiegł tu angielski Rolls-Royce – ale po raz pierwszy taka konstrukcja odniosła sukces rynkowy.\nPierwotna odmiana miała pojemność 6,1 litra, a kolejne – 3,5, 4,6, 7,8 i aż 14,7 litra. Tę ostatnią przeznaczano przede wszystkim na rynek amerykański, gdzie koncepcja widlastej ósemki zrobiła wielkie wrażenie i wkrótce została powielona przez Cadillaca, na zawsze zmieniając dzieje automobilizmu w USA.\nOsobiście nie lubię „przerestaurowywania” starych samochodów – tak, by wyglądały lepiej niż w momencie wyjazdu z fabryki – ale w tym przypadku nie ma dużego wyboru, bo zachowały się tylko dwa egzemplarze De Dion-Bouton V8, z czego tylko ten jeden ma w sieci ogólnodostępne zdjęcia: to model oznaczony DM A.S., z karoserią roadster firmy Flandrau, wyprodukowany w 1912r.\nUkład V8 nie jest prosty w budowie (prawie 110 lat temu jego wał korbowy był ekstremalnym wyzwaniem dla wykonawców) ani też – w przeciwieństwie do rzędowej szóstki – idealnie wyważony. Wszyscy jednak wiemy, że w motoryzacji o sukcesie często decyduje prestiż, a liczbę cylindrów już wtedy utarło się uznawać za jeden z jego podstawowych wyznaczników.\nOstatnie jednocylindrowe silniki De Dion-Bouton zostały wyprodukowane w 1913r. Kolejne wersje V8-mki pozostawały w produkcji do 1921r., ale kolejne innowacje już się nie pojawiły. Co gorsza, firma nigdy nie wdrożyła nowoczesnych metod produkcji masowej, pozostając do samego końca przy technologii rzemieślniczej – dlatego też po I wojnie światowej powoli podupadała. Proces ten przyspieszył Wielki Kryzys, wskutek którego w 1932r. całkowicie wstrzymana została produkcji aut osobowych. Wytwarzanie ciężarówek trwało do 1952r., autobusów – rok dłużej. Potem pozostały jeszcze rowery i zabudowy pojazdów specjalnych – pożarniczych i polewaczek. Ostateczna likwidacja marki nastąpiła w 1968r.\nDokonania markiza de Diona w żadnym razie nie ograniczały się do prowadzenia fabryki samochodów. Oto po przegranym przy zielonym stoliku wyścigu Paryż-Rouen postanowił on sam zadbać o organizację sportu samochodowego z prawdziwego zdarzenia i w tym celu powołał on do życia pierwszy automobilklub świata – Automobile Club de France (ACF). Spotkanie założycielskie miało miejsce 12 listopada 1895r. w paryskim domu de Diona, przy Quai d’Orsay. Obok gospodarza uczestniczyło w nim dwóch podobnych pasjonatów: redaktor dziennika „Le Figaro„, Paul Meyan, oraz baron Étienne van Zuylen van Nyevelt. „Wierzcie mi, drodzy Panowie, że ruchu, na którego czele stoimy, nie da się zatrzymać. Za kilka lat będzie nas kilka tysięcy i nie wystarczy pałacu, by nas pomieścić” – powiedział wtedy de Dion.\nOdpowiedni pałac w bardzo eksponowanym miejscu Paryża – przy placu Concorde – został kupiony już niedługo. ACF ma tam swoją siedzibę do dziś, choć już od lat część budynku zajmuje FIA – międzynarodowa federacja skupiająca podobne organizacje z całego świata. Pierwszym prezesem ACF został baron van Zuylen van Nyevelt, który pełnił tę funkcję do 1922r.\nOprócz wyścigów ACF organizował też wystawy automobili, co znowu było pomysłem de Diona. Pierwsza z nich została uskuteczniona w 1898r. i odtąd była powtarzana cyklicznie. Z czasem zmieniła nazwę z Exposition Internationale d’Automobiles na Mondial de l’Automobile, pod jaką do dziś znamy paryski Salon Samochodowy.\nSiedziba ACF przy placu Concorde 6-8. Zdjęcie z 1900r.\nByły też i ciemniejsze strony działalności: dawne animozje między de Dionem i Pierre’em Giffardem – tym od nieszczęsnego wyścigu Paryż-Rouen – doprowadziły do powstania dwóch zwalczających się obozów. Jednemu przewodził ACF, drugiemu – gazety „Le Petit Journal” i „Le Vélo” Giffarda (w 1900r. de Dion założył własny periodyk, „L’Auto-Vélo„). Obie kliki bezwzględnie walczyły o łaski sponsorów i biznesmenów: za ACF-em stał między innymi Édouard Michelin (producent opon), za Giffardem – np. Alexandre Darracq. Obie grały też umiejętnie na emocjach publiki: Giffard w elitarnym klubie de Diona widział li tylko arystokratyczne towarzystwo wzajemnej adoracji, w drugą stronę padały zaś zarzuty o zbytnią komercjalizację i walkę o nakład (bo gazety Giffarda pisały o czym popadło, nie tylko o automobilizmie i sporcie). Wkrótce spór nabrał takiej siły, że w 1902r. wyścig Paryż-Bordeaux został rozegrany dwukrotnie!! Rok później Giffard sądowo zmusił de Diona do zmiany nazwy gazety z „L’Auto-Vélo” na „L’Auto„, ale to był już jego ostatni sukces: w 1904r. jego własne pismo zbankrutowało, kończąc tym samym medialną wojnę.\nAlbert de Dion był aktywny we francuskiej polityce: nietypowo dla arystokraty popierał wprowadzenie powszechnego prawa wyborczego, chociaż w pozostałych sprawach reprezentował nurt zdecydowanie konserwatywny. W latach 1924-41 był senatorem. W 1940r. dał się poznać jako jeden z najzagorzalszych przeciwników przekazania pełni władzy kolaborującemu z niemieckim okupantem marszałkowi Pétainowi.\nMarkiz de Dion zmarł w 1946r., w wieku 90 lat. Jest pochowany na paryskim cmentarzu Montparnasse, a jego imię zostało nadane małym wysepkom u wybrzeży Antarktydy.\nAutomobilizm zawdzięcza de Dionowi bardzo wiele: budowę jednych z pierwszych powozów bez koni i wprowadzenie ich na salony, przyspieszenie ostatecznego odejścia od napędu parowego, pomysł przekładni ze stale zazębionymi kołami zębatymi, ideę lekkich, szybkobieżnych silników o dużej efektywności, podjęcie seryjnej produkcji widlastych ośmiocylindrówek (co jest niejako przeciwieństwem poprzedniego punktu, ale w motoryzacji najważniejsza jest przecież różnorodność, nieprawdaż…?), założenie pierwszego automobilklubu, organizację pierwszych prawdziwych wyścigów w dojrzałej formie, pierwszych wystaw samochodów, wreszcie niezmordowaną działalność popularyzatorską. De Diona można uznać za pierwszego kierowcę wyczynowego w historii – bo to, że do pierwszego samochodowego wyścigu świata nie zgłosił się nikt inny, nie zmienia faktu startu hrabiego. Warto wreszcie zauważyć, że w przeciwieństwie do innych pionierów, de Dion był w zasadzie amatorem i polegał w dużej części na swej technicznej intuicji.\nJego największym błędem była świadoma rezygnacja z przestawienia się na produkcję masową: podobnie jak Georges Bouton, markiz wierzył, że ucierpiałaby na tym jakość. Ta filozofia doprowadziła w końcu do upadku firmy i dziś, z perspektywy stu lat rozwoju gospodarki, łatwo nam ją krytykować. Przyznajcie jednak sami: czy rodowy arystokrata, z tytułami udokumentowanymi od 1210r., mógł uważać inaczej…? Nawet, jeśli nosił przydomek „wyścigowy”…\n‹ KONFRONTACJE: NA PLAŻY FAJNIE JEST\nSTRUMIEŃ ŚWIADOMOŚCI: CAŁKIEM ROZSĄDNA ZABAWKA ›\n34 comments on “AUTO-VALHALLA: WYŚCIGOWY HRABIA”\nBardzo fajnie napisane! Lekkie, wysokoobrotowe silniki… Coś jakby protoplasta Hondy 😉\n06/06/2017 o 09:09\nI jednocześnie Cadillaca 🙂\n06/06/2017 o 08:51\nswietny artukul! nie spodziewalem sie, ze Panu de Dion-owi az tyle zawdzieczamy – dziekujemy!\nszkoda ze firma zbankrutowala, ale z drugiej strony… gdyby faktycznie zaczeli robic taka masowke i dziadostwo jak renault.. to hrabia w grobie by sie przewracal\n06/06/2017 o 09:34\nŚwietnie się czytało. Bardzo to ciekawe, bogate i soczyste. Firma De Dion wskakuje do pierwszej dziesiątki moich ulubionych firm motoryzacyjnych. Jeździłbym.\nA ciągnik De Dion ma wygląd po prostu symboliczny. Ikona przemian!\nA można poznać choćby kilka najważniejszych elementów owej dziesiatki?\n06/06/2017 o 18:09\nNigdy nie zastanawiałem się konkretniej nad tym rankingiem. Raczej jest dość standardowy. Buduję go tak naprawdę powoli czytając Automobilownię. Ale jest w nim na pewno Mercedes Benz, Citroen, Ferrari i Fiat, a z marek nieistniejących (lub prawie) Abarth, Tatra, Iso i cała Rootes Group. W każdym razie bardziej byłby to ranking firm, które za sprawą ciekawej, albo pokręconej historii budzą jakieś emocje lub zadziwienie, ewentualnie które miały charyzmatycznych twórców. W moim rankingu nie mieści się za bardzo np. BMW, choć bardzo lubię liczne wyroby tej firmy. Ale ta jej korporacyjno- zbrojeniowo- licencyjna historia jakoś mi nie bangla. Może za mało wiem.\n07/06/2017 o 12:28\nCztery pierwsze, o których wspomniałeś, to moi zdecydowani faworyci, poza tym ja również nie przepadam za BMW, chociaż pojedyncze modele miewali bardzo fajne. Tak że tego… mamy dość podobne gusta. De Dion-Bouton i Gregoire sa trochę za stare, by wywoływać we mnie emocje, ale szacunek dla ich osiagnięć mam oczywiście wielki.\n07/06/2017 o 12:05\nZ pomocą Automobilowni trafiła do tego zestawienia np. „marka” Grégoire.\n07/06/2017 o 16:10\n07/06/2017 o 21:40\nOpery pisał Monteverdi bardzo fajne, chociaż jakby trochę niedojrzałe.\nAaaa, o samochody chodzi… Coś tutaj kiedyś zdaje się było już o nich 🙂\nMonteverdi spoko, ale z podobnej skali wolę Iso, pana Renzo Rivolty. Mają w zapasie jeden atut więcej- Isettę.\nNatomiast z przyjemnością o Monteverdi się przeczytało. Może Pan, panie Hurgot coś tam piszesz po cichu?\nCo do De Diona i Gregoire’a- dzięki opisom Automobilowni na ich temat występuje u mnie drżenie emocjonalnej ekscytacji. Te wiekowe trójkołowe i czterokołowe wehikuły sterowane rumplem mają dla mnie spory urok pierwotności, może nie takie jak niektóre BMW, ale powiem że- pojeździłbym sobie. Ostatni taki powiew świeżej prostoty mechanicznej odczuwałem jeżdżąc Gazem 69- nie był szybki, nie wolno było mocno skręcać przy załączonym przednim napędzie (pojazd ten nie ma centralnego mechanizmu różnicowego) bo zaraz przeguby by walnęły, był straszliwie głośny i leciało na głowę w czasie deszczu, ale parł do przodu niezwykle dzielnie i można było się w ogóle nie przejmować rysami na karoserii.\n07/06/2017 o 21:42\nZazdraszczam pozytywnie jazdy GAZem 69. Mam wujka geologa, który w pracy na co dzień walczy z UAZami, ale to nie do końca on nimi dysponuje, więc raczej nie będzie tu o nich wiele.\n07/06/2017 o 22:53\ncoś tam może i po cichu piszę, ale już nie o Monteverdi (dla nowych czytelników podlinkuję stary wpis, a co! http://automobilownia.pl/wpis-goscinny-monteverdi-high-speed ), a o czymś z zupełnie innej półki 😉\nA Uaz był pierwszym samochodem jakim pamiętam, że jechałem – był mega ekstra świetny, nic się do niego nie równało.\n06/06/2017 o 16:05\nJak sie wymawia Jensen?\nNiedaleko Kańczugi stoi taki w warsztacie, chcę sie umówic zobaczyć i żeby przypału nie było.\n06/06/2017 o 16:31\nChyba tak jak się pisze:-)\n06/06/2017 o 16:43\nTak jak się pisze, ale oczywiście przez DŻ – DŻENSEN\n08/06/2017 o 09:32\nw Gangu Olsena byl inspektor Jensen i zawsze mowlili przez J a nie Dż\nAle to był Duńczyk, nie Anglik, nieprawdaż? Na świecie istnieje około 6000 języków i każdy ma swoje reguły 🙂\nprawdaż, prawdaż 🙂\n06/06/2017 o 21:09\nBo trzeba mieć wyobraźnię i pieniądze.\nNie wiem jakie panowały nastroje w firmie, ale wydaje mi się, że z silnika parowego można było jeszcze sporo wycisnąć – samochody braci Stanley znajdywały nabywców jeszcze na początku lat 20 XX w. (swoją drogą jakiś czas temu widziałem opinię, że pierwszym samochodem sportowym był Stanley, a nie Stutz czy Mercer). Silnik parowy miał sporo zalet – był cichy, nie wymagał odczyniania magicznych rytuałów aby ruszyć albo się zatrzymać, nie pozostawiał za sobą dziwnego zapachu (tyczy się Stanleyi) i miał szerszą tolerancję na jakość paliwa. Swoją drogą Trepardoux mogł szukać szczęścia w marynarce – tam silniki parowe utrzymały się znacznie dłużej (nie jestem pewien) – część gazowców dalej wykorzystuje napęd parowy (i „ruskie” lodołamacze, ale je się tankuje uranem;))\nW UK za zmierzch pojazdów parowych odpowiadały podobno – tak, zgadliście – podatki 🙂\nCo do V8 – jeśli mamy krzyżowy wał i odpowiednio dobrane przeciwwagi to układ taki przy płaszczyznach cylindrów pod kątem prostym jest jak najbardziej wyrównoważony (raczej takie słowo kojarzę w kontekście drgań generowanych przez układ korbowy niż wyważenie). Rzędowa 6 nie potrzebuje co prawda przeciwwag na wale, ale z różnych względów się je i tak stosuje (nie wiem jak w silnikach wyczynowych, ale wyczynowe 6 to chyba tylko argentyńska TC). A wykonanie wału raczej dużo trudniejsze niż takiego do rzędowej 6 nie będzie.\nCo do roboty zrobionej przez MK_1990: co do tego, że iście w detale nie ma sensu zgoda. Czy analiza statyczna nie może pokazać zachowania przy zderzeniu? Dyskusyjne (kwestia oczekiwanej dokładności i ilości roboty). Że decydujące będą detale – tak twierdziłem od początku:)\nCo do modelu dwie uwagi – najpierw estetyczna – wyjścia ramy nad zawieszeniem wydają mi się zbyt „okrągłe” – to co widać na rysunkach/zdjęciach ram to raczej uniesienie całego fragmentu podłużnicy z łagodnym łukiem przejścia do części środkowej. Mechanika bardzo nie lubi kantów. Merytorycznie sporo by mogło pokazać wyboczenie ramy – raczej ciężko popsuć stal ściskaniem :)w WB to nie jest dużo roboty.\nCo do wyrównoważenia V8: pierwsze silniki w tym układzie miały płaskie wały. Wały przestrzenne pojawiły się w latach 20-tych, początkowo na małą skalę.\nCo do pary: oczywiście, że w 1892r. dało się z niej jeszcze wiele wycisnąć – decyzja de Diona była dość arbitralna, ale w firmie to on rządził, a większość rywali poszła w jego ślady, no bo przecież on się znał najlepiej. W USA parowe samochody wyparł dopiero Ford T – to w dużej mierze on odpowiada za ostateczne zwycięstwo benzyny.\nMam w planie wpis nie tyle o Stanleyu, co o również amerykańskim samochodzie Doble E-Series z lat 20-tych. Jego parametry wprawiają w osłupienie i dzisiaj – ale o tym kiedy indziej 😉\nCo do Doble i Stanley to są świetne filmy Jaya Leno na ich temat na YouTube, obawiam się że mało tam zostało do dodania. Choć temat faktycznie mega ciekawy.\n07/06/2017 o 17:09\nWow Doble e-series, az zerknalem na szybko… 15 sekund do setki w latach 20-tych z silnikiem parowym…\nAle bym nim jezdzil, ale bym o nim czytal na automobilowni 🙂\nPanowie, podrzucam coś jako suplement do parowych wehikułów 😉\n06/06/2017 o 21:40\nRzeczywiście jak się zastanowić model geometryczny można by było jeszcze dopracować. Jeżeli chodzi o MES wytrzymałościowy jestem samoukiem. Ansysa z racji mojej pracy używam do analiz przepływowych we fluencie. Tak mechanika nie lubi kantów, jak mówiono na kursie wytrzymałości materiałów-każdy karb, ostra krawędź jest spiętrzeniem naprężeń 🙂\n07/06/2017 o 16:17\na De Diona zabiło to, z czym sam walczył za młodu – konserwatywne, arystokratyczne podejście\nACF lubię za Le Mans – co prawda ACO jest jego oficjalnym organizatorem, ale przed wojną to ACF zorganizowała pierwszy wyścig w okolicach Le Mans\n07/06/2017 o 19:46\nKilka lat temu BMW testowało silnik wyposażony dodatkowo w turbinę gazową wykorzystującą energię cieplną spalin . Taka trochę hybryda .\n08/06/2017 o 07:32\nHmm, nie znam szczegółów ale na pierwszy rzut oka brzmi to jak Napier Nomad z przełomu lat 40 i 50 XX w.\n08/06/2017 o 00:38\nCo do osi De Dion- z wpisu można by wywnioskować że jej główną cechą jest rozwiązanie „dyferencjał mocowany do budy, półosie odchodzące od dyferencjału mogą się odchylać względem dyferencjału”. Podczas gdy chyba to nie do końca tak. Z tego co wyczytałem oś De Dion to rozwiązanie „dyferencjał mocowany do budy, półosie mogą się odchylać względem dyferencjału, koła mogą się odchylać względem półosi, koła (czy raczej ich piasty) połączone są sztywną rurą”. Tako przynajmniej rzecze ciocia Wikipedia 🙂\nChoć oczywiście wiem że ciocia Wikipedia nie zawsze ma rację. Swoją drogą, zawsze byłem przekonany że przy dyferencjale mocowanym do nadwozia (albo ramy) i półosiach mogących się „majtać” względem dyferencjału, termin „most” tyczy się nie tylko elementów przytwierdzonych do nadwozia bądź ramy, ale też w odniesieniu do półosi napędowych (mogących się odchylać względem dyferencjału).\n10/06/2017 o 01:25\nJestem jak najbardziej za utworzeniem forum. Proponowałbym jednak pewne rozdzielenie go od Automobilowni jako takiej – blog ma swoją doskonałą w naszym niedużym środowisku renomę, natomiast forum może być jej fantastycznym uzupełnieniem, ale wcale nie musi – wszak tam treść mógłby tworzyć praktycznie każdy, a wiadomo jak to bywa. Uważam, że Automobilownia powinna pozostać wyłącznie nazwą bloga i kojarzyć się z treściami najwyższej jakości tworzonymi przez Autora, a pod linkiem do forum widzę coś powiązanego, ale nie tożsamego. Ale nie mnie decydować, bo choć jako stary czytelnik czuję się tu jak u siebie, to bardzo mało się udzielam i raczej mam mniejsze prawo głosu 🙂\nForum to dobry pomysł też dlatego, że mogłyby pojawić się na nim nienachalne reklamy choć trochę rekompensujące autorowi włożoną w bloga pracę, przy zachowaniu jego niekomercyjności i braku problemów z prawami do zdjęć.\n10/06/2017 o 22:12\n10/06/2017 o 22:28\nO kurczę, a ja nie wiedziałem… Moja żona przebiera już nogami w oczekiwaniu na krakowski Piknik Lotniczy (jak zresztą co roku), więc nawet jej nie będę mówił, bo się zasmuci…\nFOKKERY Z I WŚ !!\nZa rok pewnie wpadniemy, o ile to powtórzą.\n11/06/2017 o 11:13\nnie macie az tak daleko, mozecie przyjechac 🙂 inscenizacja bitwy Fokkerami jest okolo godziny 17 (pterodactyl show)\nto juz drugie pokazy lotnicze, ale sporo starych unikatowych maszyn jest goscinnie z za granicy, wiec nie wiem czy za rok beda Fokkery, mi tez sie one strasznie podobaja 🙂\n12/06/2017 o 09:07\nhttp://www.lublin112.pl/piknik-lotniczy-depultyczach-zobacz-fotorelacje-imprezy-zdjecia/ tu troche zdjec jest jak bylo 🙂\n2 Pingi/Trackbacki dla "AUTO-VALHALLA: WYŚCIGOWY HRABIA"\nPRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: FRANCJA PO RAZ TRZECI – Automobilownia.pl napisał(a):\n26/06/2017 o 06:02\n[…] Champs-Élysées, od siedziby Automobilklubu Francji na placu Concorde (tego założonego przez wyścigowego hrabiego) aż do najbardziej francuskiego z rond (okalającego napoleoński Łuk Triumfalny i […]\nOBALAMY MITY: PARA – BUCH!! KOŁA – W RUCH!! – Automobilownia.pl napisał(a):\n01/07/2017 o 06:01\n[…] okazji niedawnego wpisu o markizie de Dionie pojawił się głos, że rezygnacja z napędu parowego, na jaką zdecydował się on po pierwszych […]


Meble Nicoline | Italmeble Warszawa\nStrona głównaOferta MebleNicoline\nIstnieje ponad 70 lat historii za Nicoline, firmą włoską z niezwykle silną i pielęgnowaną tradycją. To historia trzech pokoleń rzemieślników, którzy opracowali sekret dostosowania sof do salonu, by stanowiły kwintesencję wygody, komfortu i klasy. Od początku mały warsztat stanowił dumę z jego wielkości, a twórczość była pragnieniem, do tworzenia mebli pełnych stylu i piękna.\nTworzeniu mebli w firmie Nicoline zawsze towarzyszy entuzjazm pracowników. To pasja tworzenia, nawet w najtrudniejszych warunkach. W latach, które zmieniały technologię, formy, potrzeby ludzi – firma rozrastała się powoli, przedstawiając własne produkty w wybranych salonach na całym świecie.\nNajwiększy nacisk w procesie produkcji położony jest na jakość wykonania detali, dlatego też każdy z mebli wychodzący spod rąk tapicera ma wyjątkowy charakter. Dbałość o każdy detal, czyni ten produkt niezwykle cennym dla każdego konesera piękna. Zachęcamy do zapoznania się za całą ofertą.\nPełna oferta firmy Nicoline\n- Sofy z funkcja spania


Forum.Gniezno.com.pl :: Zobacz temat - przystosować łazienkę dla osoby starszej\nForum.Gniezno.com.pl Strona Główna » Forum Ogólne » Hyde Park » przystosować łazienkę dla osoby starszej Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: Sro Lip 11, 2018 06:31 przystosować łazienkę dla osoby starszej\nPrzez lata namawialiśmy babcię by przyjechała do nas do miasta. Dziadkowie mieszkali na wsi i za nic w świecie nie dało się ich namówić na przeprowadzkę. Tłumaczyliśmy, pokazywaliśmy zdjęcia (nigdy nie była u nas), nic nie pomagało. Mieli u siebie na wsi opiekunkę opłacaną przez gminę. Robiła im zakupy, sprzątała i gotowała. Nawet pomagała w higienie. Dziadkowie mieszkali w Kieleckiem wiec z Gniezna kawałek drogi. Nam było ciężko tam zaglądać. Dopiero po śmierci dziadka babcia sama zaczęła temat przeprowadzki. Wówczas uzmysłowiłam sobie, że z babcią jak z małym dzieckiem. Trzeba będzie mieszkanie przystosować do jej pobytu. Największym wyzwaniem jest łazienka. Babcia myła się w miednicy i chyba kąpiel w wannie będzie dla niej sporym wyzwaniem. Znalazłam szereg funkcjonalnych urządzeń ułatwiających osobie starszej kąpiel w wannie https://www.mobilex.pl/pr...dziska-wannowe/ . Szczególnie ławeczka z oparciem wydaje mi się solidna. Nie znalazłam za to jakiś schodków i poręczy by ułatwić jej wchodzenie i wychodzenie. Babcia od lat porusza się z pomocą laski. Może macie jakieś sprawdzone metody w tym zakresie. Napiszcie.\nForum.Gniezno.com.pl Strona Główna » Forum Ogólne » Hyde Park » przystosować łazienkę dla osoby starszej


6,74 (73 ocen\ti\t12 opinii) Zobacz oceny\nMarta | 2015-08-30\nPo "Małe niedole pożycia małżeńskiego" sięgnęłam z ciekawości po przeczytaniu "Ojca Goriota", licząc na równie zajmującą powieść. Balzac tym razem pokusił się jednak o dokładne prześwietlenie relacji małżeńskich. Mamy tu do czynienia ze zbiorem anegdot z życia małżeństwa Karoliny i Adolfa - pary, na przykładzie której autor opisuje tytułowe niedole, czyli ciemne strony związków damsko-męskich.\nPierwsza część utworu poświęcona jest niedolom z perspektywy męża, podczas gdy druga opisuje punkt widzenia żony. Dużo bardziej wiarygodnie wypada jednak część pierwsza, gdzie - mam wrażenie - Balzac mógł dać upust swojemu negatywnemu nastawieniu do kobiet; druga część wydała mi się nieco naciągana - tak jakby pod pozorem obiektywności Balzac w dalszym ciągu kontynuował satyrę na kobiety (ale może to tylko moje, babskie odczucie ;))\nMimo wszystko warto zapoznać się z tą pozycją (polecam audiobook w wykonaniu Wiktora Korzeniewskiego). Całość utrzymana jest w żartobliwym tonie, a cięty dowcip autora wzmaga apetyt z rozdziału na rozdział.


Zrobiło się wesoło na Ukrainie. | Niepoprawni.pl\nUkraina Gaz Pieniądze.\nObawiam się że z dopłatą oby niewielką. Ci ukraińscy pisowcy ostatnią koszulę by nam Polakom z pleców zdarli i biegiem zanieśli na Ukrainę. Jak tak dalej będzie to zdziwią się po następnych wyborach. Kuźmiuk to już ma prze....\n"Antypolski marsz na ulicach Lwowa! Korpus Narodowy: Lwów jest miastem banderowskim".\nPiS pro banderowski i żydowski\nJestem jakim jestem (niezweryfikowany) - 5 Marca, 2018 - 19:16\nPiS wspiera bankruta Ukrainę i żyda Poroszenke, wiedząc że Ukraina nie spłaci pożyczek ani dostaw gazu, bo jest goła jak święty turecki i nie ma czym zapłacić.\nWięc topią miliony Polskich pieniądze w Ukrainę z podatnika Polskiego, mimo że Ukraina coraz bardziej opluwa Polskę i Polaków.\nTylko jedna myśl mi przychodzi do głowy, czemu to robią.\nBo żydzi wspomagają żydów.\nJJJ nie świruj, to jest\nkontrik - 7 Marca, 2018 - 10:12\nJJJ nie świruj, to jest kwestia wiedzy i polityki (zastosowania) a nie dumania sobie o najdurniejszych spiskach, które wpisują sie w politykę naszych wrogów. neonitą chcesz zostać, czy jak? trzymaj umysl na wodzy, wytężaj i stój w prawdzie albo świruj bez hamulców a staniesz sie takim jak te szury z neonu.ru. zaniżasz wlasny poziom aż żal ujrzeć\nJestem jakim jestem (niezweryfikowany) - 7 Marca, 2018 - 20:01\nByłem z Kaczyńskim od 1990, najpierw w PC, a potem w PiS i nie będą mnie więcej robić w wała i nabijać w butelkę\nW 2017 r mieli żydo-komunę na talerzu i jej nie dobili, tylko pozwolili na dalszą egzystencje i dalsze sprawowanie władzy tak jak w sądach.\nDuda zawetował ustawy, a Kaczyński poparł i jeszcze rozwalił patriotyczny rząd, a wstawił przybłędów z UW i PO.\nI teatrum dla gawiedzi, dobry i zły polityk, by gawiedź biła brawa, a w jedną żydowską trąbkę dmuchają.\nWydają miliony na żydowskie cmentarze, teatry, muzea i na banderowską Ukrainę, a skąpią by sprowadzić Polaków ze wschodu.\nWięc mi nie pierdziel że świruje, byłem ślepy, a odzyskałem wzrok, byłem głuchy, a odzyskałem słuch.\nDalej wyznaje Bóg Honor Ojczyzna, ale już jako Narodowiec, bo u nich te słowa coś znaczą, a w PiS-ie to tylko slogan i reklama, by przyciągnąć prawicowych ludzi.\nNie ty będziesz mnie osądzał, za moje życie i postawę względem Boga i Ojczyzny.\n/W 2017 r mieli żydo-komunę\nkontrik - 8 Marca, 2018 - 07:59\n/W 2017 r mieli żydo-komunę na talerzu i jej nie dobili, tylko pozwolili na dalszą egzystencje i dalsze sprawowanie władzy tak jak w sądach./\nnie mieli i nie chodzi o żydo-komunę a poza tym tak się nie robi i tego nie obiecali. naprawdę uważasz, że w 2017. jakaś dyktatura Kaczyńskiego miała lub mogła usunąć wszystkich "żydo-komunistów" (sic!)? czy nie padłeś czasem ofiarą własnych dziwacznych oczekiwań? skonfrontuj się z realem, przez grzeczność nie zapytam, gdzie dalej we władzy jest "żydo-komuna". chcesz widzieć świat, kręcący sie wokół tego- świruj na swój sposób, obruszaj się na zwracanie uwagi, miej tylko świadomość, że niekoniecznie tak wygląda świat.\nwgl co to za żenada, z PiS-em od 1990. a teraz cudowny zwrot i brednie typu że to "żydzi popierają żydów". nie wyciągniesz wniosku (nawet w tej własnej narracji), że skoro dałeś sie tumanić latami, to być może i teraz sie mylisz. zwł. jakby polityka względem żydów i Ukrainy była inna teraz (tj. do niedawna) niż kiedyś! zmienia się to, że rząd zmuszony jest do wystapień sugerujących jej zmianę, za to w takim momencie, Ty walisz swoje o zdradzie i spiskach z żydami! nie widzisz absurdalnej głupoty? wczesniej było wszystko OK, dopiero teraz, gdy rząd rewiduje tematy zydowskie i ukraińskie, to Ty na odwrót- teraz się właśnie obrażasz na rzeczywistość! ręce opadają.\nI ofc, wynajdujesz spisek żydowski zydów z PiS-u w momencie, gdy stawiają sie żydom. wcześniej nie, teraz- tak. takie masz rozeznanie. nagle też cudownie wynajdujesz zarzut o miliony na kulturę żydowską kosztem sprowadzania wschodnich repatriantów. rozumiem, że wcześniej tak nie było? a tłumy chętnych Polaków na Wschodzie czekają w łagrach NKWD, że jakoś od dekad trafić nie mogą? sam wierzysz w pomoc ale sie tym nie zajmiesz, bo to tylko rząd ma sie tym chwalić, byś nie mógł stawiać zarzutu.\nduda zawetował ustawy, to winny Kaczyński i ogłaszasz PiS żydami i zostajesz narodowcem. nie dla idei i zycia ideą, tylko z obrażenia sie na PiS. no tak.\nnie będę dobijał, więc nie nie spytam, jakie masz pojęcie o nacjonalizmie i co robisz w tym kierunku.\nbądź poważny, po cholerę pchasz się na afisz z takimi głupotami?\nKontrik jesteś fanatykiem\nJestem jakim jestem (niezweryfikowany) - 8 Marca, 2018 - 08:41\nPokaz mi państwo które tłumaczy się ze swoich ustaw innym państwom, a Polska jedzie do Izraela i się tłumaczy jak dziecko które coś zbroiło.\nI to ma być państwo suwerenne i nie podlegle, które konsultuje swoje ustawy i prawo z żydami, czy jest dobre czy złe.\nNie rób się śmieszny\nA dla Polaków ze wschodu nie ma funduszy by ich ściągnąć do Polski, ale na cmentarze kulturę, teatry i muzeum żydowskie Polska wydaje ponad 100 milionów, i miliony dla bankruta Ukraińskiego, to uważasz że jest to w porządku.\nŻydzi i banderowcy opluwają Polskę na cały świat, a rząd im daje setki milionów, gdzie tu honor i duma Polski.\nA Polska podkuliła ogon jak wystraszony kundel, bo żydzi pogrozili koszernym paluchem.\nJa na taki PiS nie głosowałem, gdzie słowa Bóg Honor Ojczyzna, w ustach polityków z PiS stał się farsą, sloganem, oraz reklamą, by przyciągać prawicowych wyborców.\njeśli to sprawa\nkontrik - 8 Marca, 2018 - 10:30\njeśli to sprawa międzynarodowa bądź są istotne zapytania, to się "tłumaczy". lepiiej milczeć?\nPolska nie jedzie do Izraela, by sie tlumaczyć, tylko na zaproszenie, by wyjaśnić i podjąć dialog a również i łagodzić napięcia. lepiej się obrazić i nabluzgać czy co? chyba lepsze dobre stosunki niż złe?\nkonsultacja projektów ustaw nie jest niczym dziwnym. zgłoszone uwagi, których część została uwzględniona. odbyło sie to w legalnej działalności a nie spisku pisania na kolanie założenia pod dyktando. Polska sama to ogłosiła.\naż dziwne, że wolisz spiseq z tajnymi wpływami żydowskimi za to nie zechcesz widzieć lepszego, powiedzmy takiego, że po konsultacjach strona polska powiedziała, że wstrzyma się z publikacją, nie uwzględniła wszystkich uwag a nagle odpaliła ustawę. dlaczego nie ma być to najtajniejszy genialny polski spisek, tylko zawsze musi byc żydowski, w którym nasi przegrywają? protestuję! duma, duma, narodowa duma!\npokaż mi tych Polaków ze Wschodu. od czasów stalinizmu jakoś tu nie dotarli, tak kochają Polskę. rząd ma załatwić, i już, bo tak sobie wymyśliłeś. a czy wiesz wgl, że zajmuje sie tym wojewoda wraz z gminami? samorządność mamy. gminy znajdują lokum, przyznaje się uchwałą i pomagają z pracą, miejscem w szkole, może i nauką polskiego- muszą być warunki. już widzę, jak sam walczyłeś o to i zaoferowałeś pomoc.\ndoskonale wiesz, że to PiS załatwił nową ustawę o repatriacji i zabukował kasę na to (liczył się z wydatkiem w budżecie, w tym dotacji do gmin itp.) ale jak widać to nie przeszkadza krytykowaniu. pretekst musi być.zdaje się, że to sprawa setek milionów PLN ale rozłożonych na lata. teraz bezczelnie poudawaj, że z winy PiSu a nie poprzednich rządów, nie ma na to funduszy ani woli. wstydu nie masz? sorry, mi rząd nie daje 50 tys. PLN na zakup mieszkania\nPolska nie podkuliła żadnego ogona, tylko dzielnie odgryza się przesladowcom z prasłowiańskiej gruszy.\ntrzeba być ślepym, by tego nie widzieć. oczywiscie wiem o co chodzi- dla szurów i hurra-patryjotów to za słabe, stąd krytykują a nawet posądzają o zdradę i spiski. bo trzeba bic żyda. będzie jakaś manifa czy łgarstwa, to nie odpowiadac dyplomatycznie, tylko jechać na maxa, nieważne czy sie opłaca, czy to pułapka, czy to godne- byle zaspokajać najprymitywniejsze myśli.\ni jeszcze rozdawanie kasy a biedne dzieci głodują. stary chwyt, zresztą i w repertuarze ruskich\nKontrik twój fanatyzm\nJestem jakim jestem (niezweryfikowany) - 8 Marca, 2018 - 11:13\nCzy, Niemcy, Francja, USA, oraz inne państwa konsultują swoje ustawy z Polską, tak jak my z Izraelem.\nCzy inne państwa wydają tyle pieniędzy, jak my na żydów i banderowców, wiedząc że to pieniądze są rzucone w błoto i nie będzie ich zwrotu.\nWiesz ile dobra można by było zrobić dla Polski i Polaków, za te setki milionów podarowane żydom i banderowcom\nPobudka Kontrik i przestań wciskać ciemnotę.\nI po co manipulować? bo jest\nkontrik - 7 Marca, 2018 - 10:06\nI po co manipulować? bo jest pretekst do hejtu?\ngdzie Polski rząd bezwarunkowo wspiera, pewnie jeszcze tam, gdzie nie ma w tym interesu?\nnackorpus przegiął ale z różnych swoich powodów. mozna powiedzieć "wewnętrznych" a nie skierowanych przeciw Polsce. nie obciązaja one rządów.\nzgodnie z logiką wpisu, oczekują całej ogromnej listy niepodobających się incydentów z najrożniejszych krajów, na postawie których można uznać za wrogów całe państwa a przy okazji jeszcze oskarżyć własny rząd.


Zimowa edukacja - Aktualności - Komisariat Rzeczny Policji\nPolicjanci rzeczni rozpoczęli zimowy cykl spotkań profilaktyczno-edukacyjnych. Pierwsze prelekcje odbyły się w Szkole Podstawowej w Serocku, z której okien widać rzekę Narew. Podczas zajęć funkcjonariusze opowiadali o ryzyku podczas przebywania nad zamarzniętymi zbiornikami wodnymi. Tłumaczyli, jak należy zachować się w razie załamania lodu. Uczniowie mogli zapoznać się z niezbędnym sprzętem asekuracyjnym, jak i ratunkowym używanym przez policję, straż pożarną, ratowników wodnych i górskich.\nAby uniknąć wypadków w trakcie czynnego wypoczynku na śniegi i lodzie, warto stosować kilka niezbędnych rad:\n- unikajmy stania pod drzewami, okapami, dachami, na których zgromadził się śnieg oraz sople lodu w znacznej ilości\n- zawsze informujmy (w domu, schronisku) dokąd i którędy idziemy oraz planowym czasie powrotu\n- na wycieczki po górach, lodzie wybierajmy się w zaufanym towarzystwie biorąc ze sobą sprawne środki łączności i asekuracyjne (kolce lodowe, kamizelka asekuracyjna)\n- nie ślizgajmy się na zamarzniętych rzekach i jeziorach, korzystajmy raczej z zorganizowanych lodowisk oraz innych form czynnego wypoczynku na lodzie\nZbliżające się ferie zimowe to głównie czas wypoczynku dzieci i młodzieży. Nieprzemyślane, lekkomyślne korzystanie z uroków zimy może zakończyć się tragicznie. Kontrolujmy, gdzie bawią się nasze dzieci. Uczulmy je na niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą zabawa na zamarzniętych rzekach i jeziorach. Sprawdźmy czy w razie potrzeby będą umiały wezwać pomoc. Wyposażmy młodsze pociechy w kartkę w wewnętrznej kieszeni kurtki, z ważnymi numerami telefonów. Uczmy przewidywania i unikania sytuacji zagrażających życiu i zdrowiu.\n- natychmiast wezwij pomoc 112, 998,)\n- bezwzględnie nie wbiegaj na lód w kierunku osoby wzywającej pomoc\n- jeżeli osoba jest blisko zorganizuj sprzęt (liny, kamizelki, gałęzie)i ludzi do wspólnego ratowania\n- osobę, która przebywała w wodzie należy jak najszybciej ogrzać


Ręcznie wykonane srebrne TURMALIN - niepowtarzalne wzory - sklep internetowy - pracownia złotnicza online\nBiżuteria z turmalinem ręcznie wykonana\nPragniesz być posiadaczką pięknej i niepowtarzalnej, biżuterii z turmalinem? W ofercie naszego sklepu ze srebrną biżuterią znajdziesz wyjątkową, wykonaną przez artystę plastyka, biżuterię z turmalinem, która doda uroku Twoim stylizacjom. W tej kategorii dostępna jest srebrna biżuteria, biżuteria z turmalinem.\nNasza biżuteria z turmalinem została wykonana ręcznie ze srebra próby 925 i 999, w które oprawiliśmy najwyższej jakości kamienie. Każdy kamień wybieramy indywidualnie i dopasowujemy do niego oprawę i wzór. Delikatna i piękna biżuteria z turmalinem sprawdzi się zarówno podczas formalnych, biznesowych wyjść i jako dodatek do stylizacji wieczorowych oraz casualowych.\nZakup srebrnej biżuterii z turmalinem handmade to wybór niepowtarzalnego stylu i gwarantowane zadowolenie.\nBiżuteria z turmalinem w najlepszej cenie\nW ofercie naszego sklepu internetowego markowesrebro.pl znajdziesz przepiękną i niepowtarzalną biżuterię srebrną z turmalinem w niskich cenach. Kupisz u nas idealnie pasujące do każdej okazji srebrną biżuterię.\nPłatności za srebrną biżuterię z turmalinem\nZapłaty za zamówione biżuterii z turmalinem można dokonać poprzez bezpośrednią wpłatę na konto firmy. Konto podajemy w mailu potwierdzającym złożenie zamówienia lub na stronie sklepu internetowego markowesrebro.pl. Dane pojawią się po kliknięciu przycisku „potwierdź zamówienie”, który kończy proces składania zamówienia. Udostępniliśmy Państwu również płatność za pośrednictwem bezpiecznego serwisu Przelewy24.\nDostawa srebrnej biżuterii z turmalinem


Zmiana prawa dot. usług SMS Premium\nMinisterstwo Cyfryzacji\tZPP\tSMS\toszustwo\nMinisterstwo Cyfryzacji chce walczyć z nieuczciwymi przedsiębiorcami, którzy naciągają klientów na wysyłanie wysoko płatnych SMS-ów Premium. Projekty nowelizacji prawa telekomunikacyjnego, które mają ograniczyć ten proceder mogą jednak zaszkodzić firmom wykorzystującym telefoniczne usługi premium w sposób uczciwy.\nProjekt zmian prawa telekomunikacyjnego ma na celu umożliwienie abonentom wskazania w umowie kwotowego progu usług premium. Domyślnie zostanie on ustawiony na 35 zł miesięcznie. Zaproponowano także, by w sytuacji, gdy operator telekomunikacyjny nie zablokuje dostępu do usług o podwyższonej opłacie po przekroczeniu progu kwotowego, będzie musiał je udostępnić klientowi bezpłatnie.\nZastrzeżenia do tych pomysłów zgłosił Związek Pracodawców i Przedsiębiorców. Zwraca uwagę, że obok naciągaczy, działają uczciwe firmy lub chociażby organizacje pozarządowe, które pobierają za pomocą SMS-ów premium wsparcie na realizowane cele statutowe.\nZPP ma wątpliwości również do przepisu, na podstawie którego operator telekomunikacyjny nie może żądać od klienta zapłaty za zrealizowanie usługi premium. Specjaliści zwracają uwagę, że ten zapis mogą wykorzystać nieuczciwi dostawcy tego typu usług – będą nierzetelnie informować o kosztach, by klienci korzystali z nich mimo ustalenia progu kwotowego, a opłaty za to wykorzystanie będą ponosić operatorzy telekomunikacyjni.\nMinisterstwo Cyfryzacji może jeszcze wprowadzić poprawki do projektu, gdyż nie trafił on do Sejmu. Planuje jednak, by ustawa obowiązywała już od początku 2018 roku.


Marcin Burkhardt: W Legii nie mieliśmy takich obiektów, jakie teraz są w Lublinie : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nMarcin Burkhardt: W Legii nie mieliśmy takich obiektów, jakie teraz są w Lublinie 14:40 03-02-2018\nMarcin Burkhardt w połowie grudnia 2017 roku podpisał umowę z Motorem Lublin. W rozmowie z portalem Lubsport nowy pomocnik żółto-biało-niebieskich opowiada o tym, co skłoniło go do przenosin do Koziego Grodu. Ponadto, 35-latek mówi m.in. o marzeniach o Lotto Ekstraklasie, lubelskiej infrastrukturze, rywalizacji z Kamilem Oziemczukiem czy Szymonem Zgardą, bólu głowy Marcina Sasala, radach od Mariusza Kukiełki i przyszłości w nowej roli. Zapraszamy do obejrzenia materiału wideo!\nwywiad z Marcinem Burkhardtem\nZderzenie pojazdu dostawczego z osobowym na ul. Zemborzyckiej\nNietrzeźwy przyjechał rowerem do komendy. Zgłosił, że został potrącony\nHrubieszów: Pijana mama wiozła 1,5 roczne dziecko\nmoze 3 lutego 2018 o 16:04\nA co on tak liże d..e?\nzzzz 3 lutego 2018 o 17:08\nDla niego motor to jak emerytura xd Pewnie do tej pory nie może uwierzyć ,że go ktoś jeszcze zatrudnił.\n99Noga 3 lutego 2018 o 16:15\nMoże jeszcze po 50- ce dziadków weźcie do tego MOTOR- rynkowego klubiku….\n3g 3 lutego 2018 o 18:39\nCo z tego, że są obiekty jak drużyny na poziomie ekstraklasy nie ma. To wstyd, że takie duże miasto, z 350-tysiącami mieszkańców nie ma ekipy w najwyższej klasie rozgrywkowej. Nieciecza ma 750 mieszkańców. Można ? Można!\nPepp 4 lutego 2018 o 00:17\nJeśli właścicielem Motoru jest Lublin, to ciekawe ile pan Burkhardt ma w kontrakcie, że takie bajki opowiada.\nSzwagier Paderyszczyka siory Mańki brat rodzony 4 lutego 2018 o 08:36\n35 lat, nic dziwnego ze nie chcieli go w legii, to jak dziadek na ryncie na ochronie przy szlabanie.\nswidnik fan 4 lutego 2018 o 09:30\nPrzecież motor nie umie grać w piłkę i nigdy nie wejdzie do ekstraklasy czy 2 ligi!


• Zobacz wątek - Plecak turystyczny\nTeraz jest 23 mar 2019, o 14:49\nTytuł: Plecak turystyczny\nNapisane: 1 lip 2011, o 10:18\nNie jestem zapalonym turystą, jednak od czasu do czasu gdzieś wyjeżdżam i nie mam plecaka turystycznego z prawdziwego zdarzenia. Do tej pory zawsze używałem zwykłego plecaka do noszenia różnych rzeczy i w sumie nawet się sprawdzał, tyle, że ma za mało kieszeni (2 duże kieszenie i jedna mniejsza) i różne rzeczy musiałem pakować do tej samej przegródki i bobrowało się jedno z drugim. Do tego przegródki oddzielone były dosyć cienkim materiałem i plecak nie jest "sztywny". Także moje pytanie brzmi polecicie mi jakąś w miarę dobrą firmę robiąca plecaki turystyczne? Plecak będzie używany najwyżej raz w roku w wakacje, do pakowania: wody (camel bag 2 l + butelka 0, 5 - 1 l), plastikowych pudełek (ilość, nie wiem- jednorazowo ok 30 kliszówek i z 20- 25 pół litrowych pojemników), małej łopatki (ok 35 cm), noża, jakiegoś jedzenia, komórki, czapki i w sumie to chyba wszystko. Dlaczego to piszę, otóż może ktoś pomógłby mi dobrać pojemność plecaka- nie wie czy wystarczy dodać: 3l (woda) + 30l (pojemniki) + 1,5l jedzenie + 1,5 l (łopatka, telefon, nóż, czapka) = 36 l? Czy może potrzeba więcej miejsca? Co do właściwości plecaka, dobrze jeśli miałby w środku dzielone komory, no i trochę bocznych przegródek na drobiazgi typu komórka, łopatka etc. Przypadkowo znalazłem taki plecak, jednak jak mówiłem nie znam się za bardzo na firmach i nie wiem, czy jest dobra, czy zła etc, to on: http://allegro.pl/pl28-plecak-turystycz ... 77277.html\nTytuł: Re: Plecak turystyczny\nNapisane: 1 lip 2011, o 10:52\nNapewno godne polecenia są firmy Campus i Alpinus i myślę, że warto zapoznać się z ich produktami\nNapisane: 1 lip 2011, o 12:42\nDaawno nie używałem takiego plecaka ale szukałbym czegoś minimum 60 litrowego.\nStrasznie dużo tych pudełek masz zamiar nosić.\nNapisane: 1 lip 2011, o 12:48\nPatrzę teraz na allegro cały czas, z alpinusa nie ma dosłownie nic godnego uwagi, jest tylko jeden plecak za prawie 6 stów, ale ma za dużą pojemność. Za to Campus ma bardzo szeroką ofertę. Co do pojemności patrząc jak wyglądają założone na plecy plecaki to 35l będzie aż nadto (40' to litrowy sięga czubka głowy, a to za dużo, a dwa, obawiam się, że byłby niewygodny przy ciągłym schylaniu się). Nie wiem co sądzicie na przykład o Campus Enzo 35l?\nNapisane: 1 lip 2011, o 13:18\nPopatrz na ofertę firmy Maxpedition - drogo ale jakość odjazdowa i modeli do wyboru do koloru a także nieograniczone możliwości rozbudowy/modyfikacji zestawu dzięki systemowi Molle. W wojsku się sprawdza to i cywil powinien być zadowolony\nA jak chcesz zaoszczedzić to polecę radomską firmę Texar - kopiują z powodzeniem m.in. model Falcon II za 1/3 ceny http://www.texar.info.pl/ - mam, używam, zadowolonym\nNapisane: 1 lip 2011, o 14:19\nJA poszukałbym plecaka wojskowego, ale nie spełnia Twoich kryteriów...\nW każdym razie, gdybyś jednak zapałał miłością do military style, polecam stronkę http://www.amw.com.pl/rsm_without_bid_offer.php\nNapisane: 1 lip 2011, o 15:08\nKurcze no właśnie wojskowe raczej odpadają, to znaczy lubię ten styl, do tego nawet barwy wpasowały by się w konwencję wyprawy, niemniej jednak tu stawiam na wygodę i komfort. Od rana przeczytałem kilka stron i mam już pewne ukierunkowania, które idą w kierunku Campus'a model Enzo 35l. System H2O, Air Con, CRS, mała waga: 1.22 kg i pakowność użytkowa 33l, a z tego co piszą i dobre materiały, na razie mnie przekonuje. Jednak to jak piszę na razie ponieważ temat zostawiam cały czas otwarty, gdyż moja wiedza ogranicza się do informacji, które zebrałem w dniu dzisiejszym, także cały czas polecajcie. Tu jeszcze jedno pytanko, może znacie jakieś dobre fora, na których znajdę recenzję plecaków, a i może innego osprzętu trekkingowego?\nNapisane: 1 lip 2011, o 18:48\nPrzejrzyj ofertę firmy Wolfgang, j używam od jakichś 4 lat 21 litrowego Guide ale duze plecaki także mają w swojej ofercie.\nNie wiem jak z projektowaniem tych dużych plecaków, ale mój jest cholernie pakowny, a to tylko 21 l.\nNapisane: 2 lip 2011, o 01:54\nZ Campusem zachował bym powściągliwość. Przed zakupem proponuję pogóglować i poczytać wypowiedzi dotyczące konkretnych modeli plecaka. Z zasłyszanych opinii (podkreślam, że nie z własnego doświadczenia) wnioskuję, że od czasu kiedy Euromark (producent i dystrybutor m.in. Alpinusa, Campusa i Karrimora) przeniósł fabryki do Chin, jakość zauważalnie spadła. Nie zmienia to faktu, że i tak standardy są wysokie, po prostu wnioskuję z zasłyszanych opinii, że nie są to już produkty na tak długie lata jak niegdyś. Byłem świadkiem oderwania się szlówki jedno-sezonowego Campusa przy dosyć ostrym marszu.\nDodam do listy dwie sprawdzone przez znajomych marki (sam z nimi nie chodziłem, ale podróżowałem z osobami oposażonymi w taki sprzęt):\nJeśli chcesz plecak na długie lata z fabryki dobrej firmy rozpoznawalnej przez każdego trekkingowca (jeśli kogoś interesują takie rzeczy jak prestiż) - na myśl przychodzi Fjord Nansen.\nPoza wspomnianymi powyżej można dodać jeszcze Quechue - trochę niższa półka niż Wolfgang lub Karrimor, ale przy tym sporo lżejsza dla portfela.\nCo do pojemności - różnica wagowa plecaków 30l, 50l czy 70l w porównaniu do wagi samej zawartości plecaka jest minimalna. Sam chodzę z karrimorem globtrotter 70-90l i po wyjęciu stelaży na wagę nie narzekam.\nNapisane: 2 lip 2011, o 19:19\nWiedziałem, że można na Was liczyć- piękne dzięki Czyli teraz tak, poczytać kilka fro tematycznych odnośnie już konkretnych modeli, iść obejrzeć plecak i na końcu zamówić na allegro


Jak zamontować domową saunę - wykończenia - Łazienki - PoradyBudowlane.com.pl\ndata aktualizacji: 23-02-2016, 10:18\nSaunę zazwyczaj kupuje się w częściach - sufit, podłoga i poszczególne ściany, a następie te prefabrykanty skręca się w domu w gotową kabinę. Przy pracach montażowych (które możemy wykonać również samodzielnie znacznie oszczędzając nakłady finansowe) należy zachować kilka podstawowych zasad:\nkabina musi mieć dostęp do instalacji ciepłej i zimnej wody (natrysk - w łazience może być wykorzystany już istniejący prysznic), kanalizacji i energii elektrycznej\nnależy również zapewnić odpowiednią izolację termiczną, która gwarantuje ekonomiczne korzystanie z sauny - mniejsze straty energii oraz szybsze nagrzewanie się kabiny. Termoizolację ścian i sufitu wykonuje się z wełny mineralnej (styropian jest mniej odporny na wysokie temperatury) o grubości 45-100 mm\nściany kabiny powinny być oddalone od ścian budynku o około 2-5 cm, co zapewnia obieg powietrza oraz zapobiega przegrzaniu elementów konstrukcyjnych. W przestrzeni między panelami wewnętrznymi a obudową sauny mocuje się izolację termiczną.\nkabina potrzebuje odpowiedniej wentylacji opartej na wymianie powietrza między kabiną a pomieszczeniem, w którym jest zamontowana (a nie bezpośrednio do kanału wentylacyjnego). Do tego celu służy specjalny otwór pod piecem, który zapewnia cyrkulację w trakcie użytkowania kabiny (koniecznie musi być wtedy otwarty). Otwór wylotowy najlepiej jest zlokalizować w jak największym oddaleniu od wlotu powietrza.\npiece do sauny są niewielkich rozmiarów i montuje się dość szybko, wystarczy przestrzegać zaleceń producentów. Jeśli piec wyposażony jest w osobny sterownik to należy go zamontować na zewnątrz sauny.\nw tak przygotowanej kabinie można przystąpić do rozmieszczenia akcesoriów - ławek, wieszaków itp.\nzdjecie: Megiw - sauna narożna\nCzy warto kupić baterię dwuuchwytową\nDlaczego warto budować dach dwuwarstwowy


Opis domków – Anapausis kompleks konferencyjno – wypoczynkowy\nStrona Główna » Opis domków\n2 Domki Malarzy z obrazami Dega i Boscha, posiadające podwyższony standard, a dodatkowo są przystosowane dla osób niepełnosprawnych (duża łazienka i jeden duży pokój połączony z aneksem kuchennym). Ocieplone z drewnianą elewacją, z dużym przeszkleniem tarasowym, tarasem z parasolem, dodatkowe wyposażenie: ręczniki i kosmetyki. Domki te są przeznaczone na pobyt 1-3 osób. Powierzchnia domku: 28m2.\nDomek 3 osobowy nr: 2 (Dega), 3 (Bosch); (pow. domku: 28m2)\n*salon z sypialnią: podwójne łóżko z pościelą, pojedyncza rozkładana kanapa z pościelą, dwa stoliki nocne z lampkami, rolety w oknach, szafa ubraniowa, stół z trzema krzesłami, kominek (koza), grzejnik elektryczny, 3 koce, 3 duże ręczniki, 3 małe ręczniki, gaśnica.\n*aneks kuchenny: stół kuchenny-blat kuchenny, czajnik elektryczny, kuchenka elektryczna, lodówka turystyczna, kosz na śmieci, szklanki, kubki, filiżanki, kieliszki do wina, cukiernica, solniczka, pieprzniczka, duże talerze, małe talerze, miseczki, miska sałatkowa, 3 komplety sztućców, garnki z pokrywką, deska do krojenia, patelnia, durszlak, nóż kuchenny duży i mały, otwieracz do wina, kawiarka do kawy, dzbanek do herbaty, łyżka drewniana, chochelka, tarka, obieraczka do warzyw, papierowe ręczniki, płyn do naczyń w dozowniku, gąbka kuchenna, ściereczka kuchenna, zmiotka i szufelka. Aneks nie posiada zlewu kuchennego.\n*łazienka: umywalka, lustro, lampka nad umywalką, toaleta, bojler, prysznic, zasłonka prysznicowa, koszyk prysznicowy, grzejnik łazienkowy, podajnik papieru toaletowego, uchwyt dla niepełnosprawnych, ręcznik prysznicowy pod stopy, kosmetyki hotelowe, miska, wiadro z mopem, szczotka.\nDomek malarzy 3 os.-rzut\n2 Domki Malarzy z obrazami Malczewskiego i Chełmońskiego, posiadające podwyższony standard (duży pokój połączony z kuchnią, sypialnia, łazienka). Ocieplone z drewnianą elewacją, z dużym przeszkleniem tarasowym, tarasem z parasolem, dodatkowe wyposażenie: ręczniki i kosmetyki. Domki te są przeznaczone na pobyt 1-5 osób. Powierzchnia domku: 28m2.\nDomek 5 osobowy nr: 4 (Malczewski), 5 (Chełmoński): (pow. domku: 28m2)\n*salon : podwójna rozkładana kanapa z pościelą, kominek (koza), stół z pięcioma krzesłami, rolety w oknach, gaśnica.\n*kuchnia: zabudowa kuchenna ze zlewem, czajnik elektryczny, kuchenka elektryczna, lodówka podblatowa, kosz na śmieci, szklanki, kubki, filiżanki, kieliszki do wina, cukiernica, solniczka, pieprzniczka, duże talerze, małe talerze, miseczki, miska sałatkowa, 5 kompletów sztućców, garnki z pokrywką, deska do krojenia, patelnia, durszlak, nóż kuchenny duży i mały, otwieracz do wina, kawiarka do kawy, dzbanek do herbaty, łyżka drewniana, chochelka, tarka, obieraczka do warzyw, papierowe ręczniki, płyn do naczyń w dozowniku, gąbka kuchenna, ściereczka kuchenna, suszarka do naczyń, zmiotka i szufelka.\n*sypialnia : podwójne łóżko z pościelą, pojedyncza rozkładana kanapa z pościelą, stolik nocny z lampką, rolety w oknach, szafa ubraniowa, grzejnik elektryczny, 5 kocy, 5 dużych ręczników, 5 małych ręczników.\n*łazienka: umywalka, lustro, lampka nad umywalką, toaleta, bojler, prysznic, zasłonka prysznicowa, koszyk prysznicowy, grzejnik łazienkowy, podajnik papieru toaletowego, ręcznik prysznicowy pod stopy, kosmetyki hotelowe, miska, wiadro z mopem, szczotka.\nDomek malarzy 5 os. _rzut\n1 Apartament dla 1-5 osób. Apartament nie jest domkiem wolnostojącym lecz zlokalizowany jest w większym budynku. Posiada oddzielne wejście oraz taras. Powierzchnia apartamentu: 28m2.\n*salon z sypialnią : podwójne łóżko z pościelą, podwójna rozkładana kanapa z pościelą, pojedyncza rozkładana kanapa z pościelą, stół z pięcioma krzesłami, dwie szafy ubraniowe (jedna typu "komandor"), szafka nocna z lampką, zasłony i forany w oknach, gaśnica, 5 dużych ręczników, 5 małych ręczników, 5 kocy.\n*łazienka: umywalka, lustro, lampka nad umywalką, toaleta, bojler, prysznic, zasłonka prysznicowa, koszyk prysznicowy, podajnik papieru toaletowego, ręcznik prysznicowy pod stopy, kosmetyki hotelowe, miska, wiadro z mopem, szczotka.\n9 Domków z Tarasem 1-4 osoby (typ domku "A", "B") (ocieplone z drewnianą elewacją, z dużym przeszkleniem tarasowym, tarasem z parasolem, dodatkowe wyposażenie: ręczniki i kosmetyki). Powierzchnia domku: od 26m2 do 27m2.\nDomek typu "A" nr: 14, 15, 18, 19, 26, 27, 28 (pow. domku: 27m2)\nDomek typu "B" nr: 42, 43 (pow. domku: 27m2)\n26, 27, 28, 42, 43 - domki w szeregu; 27, 28, 42, 43 - domki bez kominków\n*salon : kominek (koza), stół z czterema krzesłami, rolety w oknach, gaśnica.\n*aneks kuchenny: stół kuchenny-blat kuchenny, czajnik elektryczny, kuchenka elektryczna, lodówka turystyczna, kosz na śmieci, szklanki, kubki, filiżanki, cukiernica, solniczka, pieprzniczka, duże talerze, małe talerze, miseczki, miska sałatkowa, 4 komplety sztućców, garnki z pokrywką, deska do krojenia, patelnia, durszlak, nóż kuchenny duży i mały, łyżka drewniana, chochelka, tarka, obieraczka do warzyw, papierowe ręczniki, płyn do naczyń w dozowniku, gąbka kuchenna, ściereczka kuchenna, zmiotka i szufelka. Aneks nie posiada zlewu kuchennego.\n*dwie sypialnie (w każdej sypialni): dwa łóżka z pościelą, szafka nocna z lampką, rolety w oknach, regał ubraniowy, grzejnik elektryczny, 2 koce, 2 duże ręczniki, 2 małe ręczniki.\n*łazienka: umywalka, lustro, toaleta, bojler, prysznic, zasłonka prysznicowa, koszyk prysznicowy, grzejnik łazienkowy, podajnik papieru toaletowego, kosmetyki hotelowe, miska, wiadro z mopem, szczotka.\nDomek leśny z kuchnią\nDomek leśny z kuchnią – łazienka\nDomek z tarasem typ A _rzut\nDomek z tarasem typ B _rzut\n3 Domki leśne 1-4 osoby (ocieplone z drewnianą elewacją, z dużym przeszkleniem tarasowym, tarasem z parasolem, wewnątrz wykończone są drewnem, dodatkowe wyposażenie: ręczniki i kosmetyki). Powierzchnia domku: 26m2.\nDomek nr: 1, 11, 12 (pow. domku: 26m2)\nDomek leśny – salon z kominkiem\nDomek leśny-salon z aneksem kuchenny\nDomek leśny – salon z kominkiem i aneksem kuchennym\nDomek leśny – sypialnia\nDomek leśny _rzut\n5 Domków leśnych z kuchnią 1-4 osoby (ocieplone z drewnianą elewacją, z dużym przeszkleniem tarasowym, tarasem z parasolem, wewnątrz wykończone są drewnem, dodatkowe wyposażenie: ręczniki i kosmetyki). Powierzchnia domku: 26m2.\nDomek nr: 13, 16, 17, 24, 25 (pow. domku: 26m2)\n*salon: podwójna rozkładana kanapa z pościelą, kominek (koza), stół z czterema krzesłami, rolety w oknach, gaśnica.\n*kuchnia: zabudowa kuchenna ze zlewozmywakiem, stół kuchenny, czajnik elektryczny, kuchenka elektryczna wbudowana w blat, lodówka podblatowa, kosz na śmieci, szklanki, kubki, filiżanki, cukiernica, solniczka, pieprzniczka, duże talerze, małe talerze, miseczki, miska sałatkowa, 4 komplety sztućców, garnki z pokrywką, deska do krojenia, patelnia, durszlak, nóż kuchenny duży i mały, łyżka drewniana, chochelka, tarka, obieraczka do warzyw, papierowe ręczniki, płyn do naczyń w dozowniku, gąbka kuchenna, ściereczka kuchenna, suszarka do naczyń, zmiotka i szufelka.\n*sypialnia: dwa pojedyncze łóżka z pościelą, szafka nocna z lampką, rolety w oknach, szafa ubraniowa, grzejnik elektryczny, 4 koce, 4 duże ręczniki, 4 małe ręczniki.\nDomek leśny z kuchnią – salon z kominkiem\nDomek leśny z kuchnią – kuchnia\nDomek leśny z kuchnią – sypialnia\nDomek leśny z kuchnią _rzut\n5 Domków z tarasem 2 osobowych. Powierzchnia domku: 13,5m2. Wszystkie domki połączone są w szereg.\nDomki nr : 35, 36, 37, 38, 39 (pow. domku: 13,5m2)\n*sypialnia: dwa pojedyncze łóżka z pościelą, stolik nocny z lampką, rolety w oknach, regał ubraniowa, stolik z dwoma krzesłami, grzejnik (ogrzewanie centralne), 2 koce, 2 duże ręczniki, 2 małe ręczniki.\n*aneks kuchenny: stół kuchenny-blat kuchenny, czajnik elektryczny, kuchenka elektryczna, lodówka turystyczna, kosz na śmieci, szklanki, kubki, filiżanki, duże talerze, małe talerze, miseczki, 2 komplety sztućców, garnki z pokrywką, deska do krojenia, patelnia, durszlak, nóż kuchenny duży i mały, łyżka drewniana, tarka, obieraczka do warzyw, papierowe ręczniki, płyn do naczyń, gąbka kuchenna, ściereczka kuchenna, zmiotka i szufelka, gaśnica. Aneks nie posiada zlewu kuchennego.\nDomek dwuosobowy _rzut\n9 Domków z Legendą 1-4 osoby (typ domku "C", "D"). Murowane domki, bez ocieplenia. Powierzchnia domku: od 25m2 do 27m2. Nazwa domku wzięła się od obrazów (z opisem polskich legend), które znajdują się w sypialniach 🙂\nDomek typu "C" nr: 6, 7, 8, 20, 21, 22, 23 (pow. domku: 25m2)\nDomek typu "D" nr: 9, 10 (pow. domku: 27m2)\n*aneks kuchenny: stół kuchenny-blat kuchenny, czajnik elektryczny, kuchenka elektryczna, lodówka turystyczna, kosz na śmieci, kubki, duże talerze, małe talerze, 4 komplety sztućców, garnki z pokrywką, deska do krojenia, patelnia, durszlak, nóż kuchenny duży, łyżka drewniana, płyn do naczyń, gąbka kuchenna, ściereczka kuchenna, zmiotka i szufelka. Aneks nie posiada zlewu kuchennego.\n*dwie sypialnie (w każdej sypialni): dwa łóżka z pościelą, szafka nocna z lampką, rolety w oknach, regał ubraniowy, grzejnik elektryczny, 2 koce.\n*łazienka: umywalka, lustro, toaleta, bojler, prysznic, zasłonka prysznicowa, koszyk prysznicowy, grzejnik łazienkowy, podajnik papieru toaletowego, miska, wiadro z mopem, szczotka.\nDomek z legendą typu C _rzut\nDomek z legenda typu D _rzut\nDomek typu "C" nr: 29, 30, 31, 32, 33, 34 (pow. domku: 27m2)\nWyposażenie domku- takie jak Domku z legendą wolnostojącego.\nPrzed domkami istnieje możliwość skorzystania z krzesełek oraz stolików, można także wypożyczyć grilla. Domki ogrzewane są grzejnikami elektrycznymi i kominkami. Domki 2 osobowe i dwa Domki z Tarasem (42,43) oraz apartament są podłączone do centralnego ogrzewania. Domki 27, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 42, 43 oraz apartament nie posiadają piecyka kominkowego (kozy).\nPlan Kompleksu Konferencyjno - Wypoczynkowego Anapausis w Gryżynie:\nDomki z Legendą:\nDomek "A" nr: 6, 7, 8, 20, 21, 22, 23 (pow. domku: 25m2)\nDomek "B" nr: 9, 10, 29, 30, 31, 32, 33, 34 (pow. domku: 27m2)\n29, 30, 31, 32, 33, 34 - domki w szeregu (pow. domku: 27m2)\nDomek A _rzut\nDomki z Tarasem:\nDomek "E" nr: 14, 15, 18, 26, 27, 28 (pow. domku: 27m2)\nDomek "F" nr: 42, 43 (pow. domku: 27m2)\n26, 27, 28, 42, 43 - domki w szeregu\n27, 28, 42, 43 - domki bez kominków\nDomki leśne (pow. domku: 26m2)\nDomek "C" nr: 1, 11, 12, 19 (pow. domku: 26m2)\nDomki leśne z kuchnią (pow. domku: 26m2)\nDomek "D" nr: 13, 16, 17, 24, 25 (pow. domku: 26m2)\nDomki Malarzy (pow. domku: 28m2)\nDomek "G" 3 osobowy; nr: 2 (Dega), 3 (Bosch) ;\nDomek "H" 5 osobowy; nr: 4 (Malczewski), 5 (Chełmoński)\nDomki 2 osobowe (pow. domku: 13,5m2)\nnr: 35, 36, 37, 38, 39;\nApartament (pow. domku: 28m2)\nNastępny post Wypożyczalnia


Lubimy śmiać się z... polityków! Poznajcie poczucie humoru Polaków - RMF24.pl\nLubimy śmiać się z... polityków! Poznajcie poczucie humoru Polaków\nPoniedziałek, 18 lipca 2016 (20:00)\nSytuacyjne, polityczne i absurdalne - takie dowcipy lubimy najbardziej. To wnioski z raportu TNS Polska. Co dziesiąty Polak najbardziej lubi dowcipy... nieprzyzwoite! Prawie połowa z nas jest zdania, że bohaterami żartów powinni być... politycy!\nzdjęcie ilustracyjne / Konrad Bak /PAP\nCzyje postępowanie, zdaniem Polaków, w największym stopniu nadaje się na przedmiot dowcipów? Najchętniej śmiejemy się z polityków (44%), a także z policjantów (35%). Dowcipy o lekarzach (25%) lub księżach (24%) śmieszą co czwartego Polaka, a co piątego (19%) - żarty z członków rządu.\nNieco rzadziej bawią nas dowcipy o ludziach niemądrych, nieinteligentnych (14%). Rzadziej badani wskazali biznesmenów i ludzi przedsiębiorczych (11%), ludzi innych narodowości (9%), ludzi niezaradnych, mało sprawnych (8%), mieszkańców dużych miast (8%) oraz mieszkańców wsi (8%) jako grupy nadające się do tworzenia krytycznych żartów na ich temat.\nMężczyźni częściej uważają, że warte wyśmiania jest postępowanie polityków, policjantów, księży oraz biznesmenów. Najmłodsi respondenci częściej wskazali w tym kontekście policjantów oraz ludzi innych narodowości. Osoby z wykształceniem zasadniczym zawodowym częściej od innych wybierali biznesmenów, o których częściej wspominali również mieszkańcy najmniejszych miast, podobnie jak o politykach oraz stróżach prawa.\nPorównując odpowiedzi udzielane przez Polaków w 1996 roku, obecnie respondenci rzadziej uważają, że postępowanie polityków oraz członków rządu nadaje się do tworzenia krytycznych dowcipów. Częściej natomiast bawią nas żarty na temat lekarzy.\nObecnie najczęściej Polacy gustują w dowcipach sytuacyjnych, które preferuje co trzeci Polak (33%). Rzadziej bawią dowcipy polityczne (18%), absurdalne (12%) oraz nieprzyzwoite (10%). Należy zwrócić uwagę, że nieco ponad jedna piąta badanych wskazała, że nie lubi dowcipów w ogóle (22%). Mężczyźni częściej preferują dowcipy o tematyce politycznej lub te z gatunku nieprzyzwoitych, podczas gdy kobiety częściej wolą humor sytuacyjny.\nNajmłodsi badani częściej deklarują, że podobają im się dowcipy absurdalne.\nPoczucie humoru Polaków, ogólnie rzecz biorąc, uległo zmianie w stosunku do sytuacji sprzed 20 lat. Znacznie rzadziej badani preferują dowcipy sytuacyjne (o 20 punktów procentowych mniej osób wskazujących ten rodzaj dowcipu) oraz polityczne (o 13 punktów procentowych wskazujących ten rodzaj dowcipu). Wzrosły natomiast odsetki osób, które lubią dowcipy absurdalne (o 7 punktów procentowych) oraz nieprzyzwoite (o 6 punktów procentowych).\nW sposób zdecydowany zwiększyła się liczba osób, które w ogóle nie gustują w dowcipach (o 17 punktów procentowych). Czyżby Polacy stracili poczucie humoru?\nTagi:żarty o Polakach, żarty o politykach\nNewsDinozaury wyginęły przez... sadzę. To najnowsze odkrycie japońskich naukowców


Przychodzi portEl do lekarza W kolejce do okulisty\nPrzychodzi portEl do lekarza: W kolejce do okulisty\nZdjęcie jest jedynie ilustracją artykułu (fot. WS, il. AK)\nRozpoczynamy nowy cykl publikacji poświęcony kolejkom do elbląskich lekarzy-specjalistów. Na pierwszy ogień - okuliści. Jak się okazuje, w tym roku w większości poradni, które mają podpisane kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia, nie ma już szans na umówienie wizyty. Pacjentom pozostaje cierpliwie czekać do stycznia, kiedy uruchomiona zostanie ponownie rejestracja, lub skorzystać z prywatnej porady okulisty. Koszt? Od 60 złotych.\nW Elblągu sześć poradni okulistycznych ma podpisane kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia. Niestety, o refundowanej wizycie u okulisty w ciągu najbliższych miesięcy możemy jedynie pomarzyć. W większości elbląskich przychodni rejestracja została wstrzymana do końca roku. Pacjentów rejestruje jeszcze Centrum Lekarzy Okulistów przy 1 Maja, ale terminy wizyty ustalane są... za mniej więcej rok. Nieco krócej, bo około ośmiu miesięcy, będą musiały poczekać osoby, które dokonają rejestracji w poradni okulistycznej w Elbląskim Szpitalu Specjalistycznym przy ul. Komeńskiego. Naturalnie, najszybciej wzrok przebadają pacjenci, którzy już mieli okazję korzystać z pomocy danej placówki. I tak, osoby zarejestrowane w przychodni przy ul. Komeńskiego na wizytę będą czekały jedynie cztery miesiące.\nW pozostałych przychodniach pacjenci muszą czekać do stycznia, do czasu podpisania nowych kontraktów, by skorzystać z rejestracji. Dopiero wtedy dowiedzą się, jaki termin wizyty jest możliwy.\nGdy nie widać końca kolejki\nPrzed drzwiami do gabinetu w Centrum Lekarzy Okulistów oczekuje kilkunastu pacjentów. - Ostatnim razem czekałem trzy i pół godziny na przyjęcie - skarży się około 30-letni mężczyzna. - W tym czasie dwukrotnie minął mi czas płatnego parkowania, więc musiałem wychodzić z przychodni i dopłacać w parkomacie za postój.\nNiestety, dla oczekujących w kolejce do przychodni NFZ nie ma taryfy ulgowej. Jedynie chorzy potrzebujący natychmiastowej pomocy lekarskiej mogą liczyć na przyjęcie „od ręki”. Pozostałym pacjentom pozostaje cierpliwie czekać.\n- Choruję na jaskrę od ośmiu lat - mówi około 50-letnia kobieta czekająca na wezwanie do gabinetu. - Raz na sześć miesięcy muszę sprawdzać pole widzenia i robić badanie HRT (badanie nerwu wzrokowego – przyp. red). Ale nie zawsze jest to możliwe, bo po ostatniej wizycie zostałam zarejestrowana dopiero za rok.\nBezpłatne badanie, jeśli kupisz okulary\nGdy z wizytą u okulisty bardzo się nam spieszy, w każdej chwili możemy zarejestrować się do prywatnego gabinetu. Cennik świadczeń jest zróżnicowany, w zależności od potrzeb pacjenta. Specjalistyczne badania, które okresowo musi przechodzić chory na jaskrę, kosztują od 80 do 110 złotych. Z kolei koszt podstawowej kontroli wzroku waha się między 60 a 100 złotych. Oczywiście, rutynowe badanie w większości prywatnych gabinetów zostanie przeprowadzone za darmo, jeśli na miejscu zdecydujemy się na zakup okularów. Warto dodać, że dobór odpowiednich szkieł i twarzowych oprawek to wydatek rzędu co najmniej kilkuset złotych.\nNasz cykl "Przychodzi portEl do lekarza" będziemy publikować codziennie. We wtorek pod lupę weźmiemy kolejki u kolejnych lekarzy-specjalistów. Zapraszamy do dyskusji na ten temat. Może ktoś ma pomysł na to, jak uzdrowić tę sytuację w służbie zdrowia?\nno to jeszcze warto dorzucić - przychodzi dziecko z Portel-em do lekarza - i niech dziecko do okulisty się dostanie.\nAle to nie jest wina elbląskich przychodni ani elbląskich lekarzy- takie limity pacjentów wyznacza Narodowy Fundusz Zdrowia\nAle dla portelu to jest pewnie wina elbląskich przychodni :)\nBo do lekarza nie chodzi się z portElem tylko z portfelem\nCzy w Elblągu są dobrzy lekarze okuliści czy trzeba koniecznie wybrać sie do trójmiasta? Proszę o informacje oraz namiary.\nPolecam Janusza Adamskiego. Kiedyś przyjmował na Grunwaldzkiej na przeciwko Mc Donalda.\nOczywiście, że wina jest w znacznym stopniu po stronie przychodni a nie tylko NFZ. Przecież to przychodnie podpisują umowy z NFZ gdzie są określone limity. Ja jako pacjent nie mam wpływu na treść tych umów i limitów a płacić muszę co miesiąc. Trzeba nie podpisywać takich umów które pozwalają funkcjonować przychodni przez kolejny rok a takie które biorą pod uwagę rzeczywiste zapotrzebowanie pacjentów i stan ich zdrowia. Faktem jest, że te niekorzystne dla pacjentów umowy korzystne są dla prywatnej działalności lekarzy.\nja tez sie nie moglam dostac bo duze kolejki zmuszona bylam isc prywatnie do dobrego okulisty nie zaluje dr. adamski jest ok.\ndruga sprawa to w szpitalu sa konsultanci do niczego niepotrzebni jedynie do etatu bo nawet nie moga zdjac szwu z oczu tylko posylaja na oddzial a tam znowu czekanie bo niby nie ma narzedzi jak rzadzi tam pani gelert powinna zadbac o wyposarzenie gabinetu\nA co powiecie o pseudo lekarzu Konewce\nwpompowano w system grube miliardy, które poszły na lipne przetargi, pensje dla lekarzy i w związku z tym niewiele zostaje na leczenie. .poza tym system kas chorych i nfz, to wysysacz pieniędzy w rękach takich ludzi jak Ewka KOpacz i Arłukowicz i spółka. .wszystko by im żyło się lepiej. .ludzie niech czekają w kolejkach, więcej optymizmu i uśmiechu życzył zawsze Tusk. .. także uśmiech mili Państwo!\ncały system ochrony zdrowia PO chciało koniecznie przekształcić w spółki prawa handlowego, więc teraz mamy same niepubliczne, prywatne placówki, które negocjują fajne dla siebie finansowo kontrakty, a pacjenci no cóż, mają to co mają. .ale rzeczywiście nauczmy się cieszyć z tego, że chociaż lekarzom teraz jest dobrze, więcej empatii


Neuronauka udoskonali nasze społeczeństwo - ZdrowiePowraca.pl\nNeuronauka udoskonali nasze społeczeństwo\nJakiś czas temu wierzyłem, że książka może radykalnie zmienić społeczeństwo. Była to skrajna postać optymizmu. Za jedną z takich publikacji uważałem książkę Anti-Oedipus (Anty-Edyp), napisaną jakieś trzydzieści lat temu przez filozofa Gilles'a Deleuze i psychiatrę Feliksa Guattariego. W którymś momencie musiałem stracić wiarę w potęgę książek oraz ich zdolność do zmieniania społeczeństwa. Dobra wiadomość jest jednak taka, że zaczynam ją odzyskiwać. Moja wiara wraca w nieco innej postaci. Jestem optymistą co do tego, że badania prowadzone na gruncie neuronauki zmienią nasze społeczeństwo na lepsze.\nJa sam prowadzę takie badania od dwudziestu lat. W dużym skrócie, wyniki ostatnich badań sugerują, że w naszych mózgach znajdują się struktury odpowiedzialne za empatię - komórki, które pozwalają nam rozumieć innych w prosty, bezpośredni, automatyczny sposób. Jeżeli jednak neurobiologia predysponuje na do odczuwania empatii, to dlaczego świat jest pełen okrucieństwa?\nOto prawdopodobne wyjaśnienie tego pozornego paradoksu. Mechanizmy biologiczne odpowiedzialne za empatię działają na poziomie przedrefleksyjnym - są automatyczne i ukryte. Natomiast funkcjonowanie naszych społeczeństw opiera się na celowej, refleksyjnej, jawnej dyskusji. Te dwa poziomy – procesy ukryte i jawne - rzadko się krzyżują. Jak wynika ze zgromadzonych dowodów empirycznych, procesy te często przebiegają całkowicie odrębnie. Prawdopodobnie dlatego nasze systemy przekonań religijnych i politycznych, które działają na poziomie celowym i refleksyjnym, mogą wywoływać wśród nas tak głębokie podziały, mimo że procesy neurobiologiczne powinny nas ze sobą łączyć.\nDobra wiadomość jest taka, że świadomość mechanizmów neurobiologicznych odpowiedzialnych za naszą skłonność do empatii zaczyna przenikać do dyskusji publicznej. Ta świadomość nie zniknie, lecz przesączy się przez refleksyjny poziom naszych procesów umysłowych. Wydaje się, że ludzie intuicyjnie rozumieją, jak działają neuronowe mechanizmy empatii. Wydają się „rozpoznawać”, jak funkcjonuje ich mózg, kiedy ktoś im o tym opowiada. Dzięki temu mogą w końcu wyrazić to, o czym wiedzieli już wcześniej na poziomie przedrefleksyjnym. Wierzę, że pewnego dnia ów jawny poziom rozumienia empatycznej natury człowieka zburzy systemy przekonań, które dominują w dzisiejszych społeczeństwach i stanowią dla nas śmiertelne zagrożenie.\nDuchowość Mało słów - Anselm Grün OSB\nempatia iluzja neurobiologia neuronauka odczuwanie okrucieństwo podziały refleksa społeczeństwo współczucie\nCzosnek niedźwiedzi wraca do ł...\nCzosnek niedźwiedzi to jedna z pierwszych nowalijek, a jednocześnie źródło wz...