Temat: Jak sobie pomóc? (7)\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125144https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nMam 18 lat, jestem w klasie maturalnej. Przez różne nieprzyjemności które mnie spotkały kompletnie straciłam wiarę w siebie, chęć do życia, jestem nieszczęśliwa. Charakterystyczne dla mojego nastroju są też częste zmiany humoru, raz staram się być uśmiechnięta, żartować, śmiać się, czuję, że jestem w stanie zmienić swoje życie, że czeka mnie coś dobrego, bo przecież mam całe życie przede mną, najczęściej jednak gdy jestem sama płaczę, załamuję się, nie mam siły wstać z łóżka, nic mnie nie cieszy i zadaje sobie pytanie dlaczego to właśnie mnie spotyka nieszczęście, podczas gdy inni ludzie- chociażby moje koleżanki wokół są zawsze uśmiechnięte, mają u boku kogoś kto je kocha. Ja czuję się niepotrzebna, bezużyteczna, tak jakbym mogła zupełnie zniknąć i nikogo by to nie ruszyło. Czasem czuję, że lepiej byłoby gdybym umarła. Czy jest jakiś sposób aby wyjść z tego nastroju? Nie wiem czy można nazwać to depresją, bo przecież czasami jest dobrze, na chwilę zapominam o tym, że jestem samotna i nieszczęśliwa. Chciałabym tylko wiedzieć czy mogę w jakiś sposób sobie pomóc oderwać się od tego przygnębienia, szczególnie dlatego, że jest to ważny dla mnie rok, powinnam się uczyć, a ja nie mam ostatnio nawet motywacji podnieść się z łóżka co dopiero przysiąść do książek, a nawet wtedy gdy mi się to udaje mam problemy z koncentracją. Wiem, że jestem młoda i mam przed sobą całe życie, ale przeraża mnie perspektywa tego, że ono może ciągle tak wyglądać. Czy ktoś miał podobny problem i jakoś się tego pozbył, znalazł rozwiązanie aby poczuć się chodź trochę lepiej? Dodam, że straciłam też bez powodu na wadzę, jestem bardzo płaczliwa, bardzo często moje problemy odbijam też na innych, stałam się niemiła np. dla moich rodziców, którzy nie rozumieją co się ze mną dzieje. Bardzo chciałabym zacząć żyć "normalnie" dlatego proszę o jakąkolwiek pomoc, radę...\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125179https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nbyłaś z tym na konsultacji z psychologiem zmiany nastroju nie wpływają dobrze na otoczenie ani przyjaciół...ludzie nie bardzo chcą się przyjaźnić z labilnymi ludźmi..ponieważ nigdy nie wiedza jak zareagują taka przyjaźń jest mecząca,ponieważ muszą ciągle uważać żeby nie wypowiedzieć czegoś co cie z równowagi wyprowadzi................to jest jedno pasmo udręki i dla ciebie i otoczenia......spróbuj to skorygować na terapii....następna kwestia to szczera rozmowa z rodzicami.............oni nie maja zdolności czytania w twojej głowie......no z obserwacji rodzic posiadający wiedze może się domyślić ze coś jest nie tak.....ale rodzic nie posiadający tej wiedzy nie wie.....co się stało.....dlatego szczera rozmowa....zrób to jak najszybciej....szczerze mów jak się czujesz co chcesz z tym zrobić\nOstatnia edycja: 02-01-2016 14:56:08\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125207https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nMyślę że nie zawsze można szczerze porozmawiać, tu z rodzicami,ponieważ włacza się jakas blokada,wstyd przed niezrozumieniem. Ma podobnie jak autorka pomimo że jestem już dorosłą kobieta czuje się tak jak ona ale rozmowa....? Wiem że to najlepsze ale ją nie potrafię się otworzyć,nie potrafię mówić o sobie o mych rozterkach,nie umiem. Umiem za to słuchać innych i to wychodzi mi najlepiej.\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125253https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nsłuchanie to tez dobra cecha.jednak wypowiedzenie się jest jedna z form podzielenia się swoim problemem z najbliższymi zrozumieniem, a tłumienie tych emocji jest jak trucizna w sobie,starajmy się nauczyć dzielić się z innymi swoim problemem,tu nie ma się czego bać,każdy ma jakieś problemy jeden większe drugi mniejsze,nie bójmy się bo to jest głupie to pochodzi ze strachu co oni pomyślą,nic nie pomyślą ponieważ tez maja problemy tylko inne,a jak widzisz ze to jest osoba niegodna zaufania to omiń ja i szukaj osoby z którą możesz się podzielić..\nOstatnia edycja: 02-01-2016 18:26:28\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125262https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nAle jak ją poszukać? Mam znajomych ale przy żadnym z nich nie umialabym porozmawiać o problemie ponieważ pewnie by nie wysłuchali i ocenili a boje się że ocena ta nie byłaby dobra. Myślę że ktoś obcy mogłby wysłuchać ale co z tego ze wysłuchali? Moje problemy się nie rozwiażą przez to. Widzisz,nawet tu nie potrafie napisać co mnie gnebi.\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125320https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nwiec postaraj się tak dla twojego dobra napisać co cie dręczy..nikt tu nie ma prawa osadzać tylko doradzać jak z tego wyjść....dlatego proszę spróbuj....\nhttps://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html#p1125414https://www.psychiatria.pl/forum/jak-sobie-pomoc/watek/1125144/1.html Jak sobie pomóc?\nMam rodzinę męża prawie dorosłe dzieci i dom który jest taki jak go sobie kiedyś wymyslilam całkiem inny od domu rodzinnego,lepszy. Męża chyba nigdy nie kochalam ale był moim przyjacielem mogłam na niego liczyć,wyrwał mnie z domu rodzinnego i kupował moją miłość. On zawsze mnie kochał i chyba nadal kocha ale ją nie potrafiłam zmusić się do tej miłości. To coś podobnego na zasadzie postu CIEKAWE o zbiorniku miłości. Mój zbiornik był pusty i chyba dlatego nie mogłam mu się odwdzięczyć. Ale dzieci kocham są dla mnie wszystkim mam b.dobry z nimi kontakt więc o co chodzi? Nasze pożycie z mężem nigdy nie było zbyt udane,sadzilam że to moją wina bo on b.się starał ale uznalam że tak to już musi być. I stało się,po 25 latach małżeństwa zdradziłam go. Nie z chęci zaspokojenia siebie nie z ciekawości ale z sympatii do tego faceta a tym facetem jest męża kolega. I co nieźle pokrecone? Najgorsze jest to że kumplujemy się pomimo wszystko,mąż ją on i jego zona. I czuje że także on nie był zbyt zadowolony ze się rozczarował,moją niską samoocena jeszcze bardziej się obniżyła, że zdrada że nie jestem taką jakby oni chcieli. Nie kontynuujemy tego to była moją decyzją o przerwaniu tego a on wydaje mi się ochoczo na to przystał. Czego oczekuje?Nie wiem. Mam zapomnieć i tkwic w małżeństwie ? Pewnie tak będzie, nie odwaze się czegos zmieniać. Jestem kłebkiem nerwów,mam poczucie że na każdym polu zawaliła,jako żona,kochanka . Nie wiem czy jasno okresliłam mój stan,nie wiem czy zrozumialas o co we mnie chodź. Tak,wiem ludzie maja poważniejsze problemy a ją rozczulam się nad sobą. Nigdy tego nie robilam ale nigdy przedtem nie byłam w takim stanie.


Široká veža - Górska Zawierucha\nczyli Mały Lodowy Szczyt górujący nad Czerwoną Ławką\nWtorek, 8 sierpnia w prognozach pogody zapowiadał się bardzo ładnie. Po dwudniowych opadach deszczu znów mogliśmy ruszyć na ciekawą wyprawę. Tym razem pojechaliśmy do Starego Smokowca, bo w planach mieliśmy zrobić Czerwoną Ławkę. Przełęcz była naszym podstawowym planem, natomiast górujący nad nią Mały Lodowy planem dodatkowym, który miał się ziścić w przypadku pewnych warunków atmosferycznych. 🙂\nSławkowski Szczyt o poranku\nWyruszyliśmy około godziny 7:30 z okolic parkingu przy kolejce na Hrebienok. Około pół godziny zajęło nam dotarcie do górnej stacji. Po wytrzepaniu kamieni z butów i napiciu się soku ruszyliśmy w dalszą drogę.\nO dziwo pogoda była średnia, niskie chmury przysłaniały całą okolicę, dało się czuć wilgoć i zdawało się że również i dziś nie będzie pogody nad tą częścią Tatr.\nAsia i kolejka na Hrebienok\nSzybko znaleźliśmy się przy skrzyżowaniu szlaków, przy którym skręca się do Doliny Staroleśnej. Stamtąd było już blisko do Schroniska Zamkowskiego, gdzie kończyliśmy nasz marsz Tatrzańską Magistralą. Po drodze minęliśmy jeszcze, znany już nam Wodospad Olbrzymi. 🙂\nPrzy schronisku na chwilę usiedliśmy, ale nic nie kupowaliśmy bo ceny nam się wydawały trochę za wysokie. 🙂 Chmury nadal kotłowały się ponad naszymi głowami, toteż szybko się stamtąd ewakuowaliśmy.\nPo 10 może 15 minutach od opuszczenia schroniska w chmurach zaczęły pojawiać się dziury. 🙂 Zaczęło się przejaśniać i momentami świecić słońce. Idąc Doliną Małej Zimnej Wody szybko dostrzegliśmy Chatę Tery’ego. Wyglądała jakby była zawieszona na skale, w rzeczywistości było to złudzenie. 🙂\nGdy dochodziliśmy do Schroniska Tery’ego, w okolicach Żółtej Ściany nad nami rozpościerał się już tylko błękit, a w dolinach pozostały te gęste, białe chmurki. Jak się jednak potem okazało to nie było ich ostatnie słowo. 🙂\nZbocza Koziej Strażnicy i Żółtej Ściany\nSzlak zgrabnie ominął zerwy Złotych Spadów, z których ochoczo spływała Mała Zimna Woda. Mniej więc w tych okolicach zaczęli nas doganiać turyści z Niemiec (tzn. nie wiem czy to byli Niemcy, ale szprechali po niemiecku). Pozwoliliśmy im się dać wyprzedzić tuż przed ostatnim wzniesieniem, na którym stało schronisko.\nZłota Siklawa opadająca ze Złotych Spadów\nAsia i morze chmur\nPrzy schronisku panował spory tłok, udaliśmy się więc z dala od niego, do najbliższego stawu. Tam się nasmarowaliśmy olejkiem z filtrem słonecznym, bo już byliśmy tak zjarani po tym pierwszym tygodniu tatrzańskich wędrówek, że nie chcieliśmy by się to skończyło jakimiś poparzeniami. Nie wiem ile tam siedzieliśmy, nie za długo, ani też za krótko. W pewnym momencie po prostu ruszyliśmy dalej. 🙂\nA wracając do chmur… Myślałem, że jak chmury są w dolinach, to tam pozostaną. Nic bardziej mylnego… Te zaczęły powoli się podnosić, powoli ogarniając próg doliny, na których położone jest schronisko. My to już widzieliśmy z większej wysokości, bo już wdrapywaliśmy się na północno-wschodnie zboczę Pięciostawskiej Kopy. Były tam nawet łańcuchy, ale praktycznie ich nie dotykaliśmy. 🙂\nSchronisko Tery’ego na tle Pośredniej Grani\nZapora na Pośrednim Stawie Spiskim\nObchodząc tak tę Kopę kapitalnie było widać drogę na Pośrednią Grań. Tzn. drogę to może za dużo powiedziane… było widać: Przełęcz pod Żółtą Ścianą, grańkę oraz Ławkę Dubkego. Ogólnie to droga I-owa, więc… można pomarzyć… 🙂\nŻółta Ściana, Pośrednia Grań (pod nią Ławka Dubkego) i Żółty Szczyt\nPatrząc w drugą stronę było już widać Czerwoną Ławką i Mały Lodowy Szczyt, a z drugiej strony Lodową Przełęcz z charakterystycznymi drewnianymi poręczami. 🙂\nCzerwona Ławka i Mały Lodowy Szczyt\nGdy stanęliśmy pod tą ścianą ubraną łańcuchami jak choinka na Święta Bożego Narodzenia z radością zauważyłem, że pojawiły się nowe ich partie. To bardzo dobra wiadomość, bo od momentu kiedy ten szlak stał się dwukierunkowy, każdy łańcuch jest na wagę złota. 🙂 Wiadomo, że przy wyjściu i przy suchej skale na początku wcale ich nie trzeba dotykać, ale w innych wypadkach są na pewno pomocne. 🙂 My akurat celowo poszliśmy nimi, bo Asia tu była po raz pierwszy, a ja ostatnio idąc tędy, szedłem obok nich. 🙂\nWspinaczka po żelastwie na Priečne sedlo\nPo pokonaniu wszystkich korków na łańcuchach i zdobyciu przełęczy poszliśmy nieco wyżej i siedliśmy sobie na szerokiej, trawiastej półeczce. Tam chyba przez 20 minut się zastanawiałem czy na pewno jest odpowiednia pogoda do pójścia na nielegal. Ogólnie warunki pogodowe były dobre, ale cały czas martwiły mnie te chmury, który niby to opadały, by za chwilę znów się wzbić w górę…\nAsia na półce nad Czerwoną Ławką\nW końcu zdecydowaliśmy, że spróbujemy, gdyby było coś niepokojącego, to mieliśmy zamiar się wrócić. Na początku, na lewo od tej półki na której siedzieliśmy, znajdował się żleb, w który weszliśmy. Nie był on jakiś strasznie stromy, jednak wychodzenie nim wymagało współpracy wszystkich 4 kończyn. Na poniższym zdjęciu właśnie Asia ich wszystkich używa 🙂\nAsia wspina się średnio nachylonym żlebem\nPo pokonaniu żlebu teren się wypłaszczył i było widać już ten końcowy, bardziej stromy żleb, który prowadził już na grań Małego Lodowego Szczytu. Kierowaliśmy się za kopczykami, jednak one są praktycznie wszędzie, więc idąc całkowicie za nimi można się czasami w coś nieciekawego wpakować… Widoczność była bardzo dobra więc szliśmy tak, by jak najmniej kamienie poruszyć i trzymać się stosunkowo blisko lewej strony żlebu. Choć na początku tak naprawdę szliśmy bardziej tą prawą stroną. 🙂\nLekkie wypłaszczenie przed ostateczną wspinaczką\nKońcowy żleb z bliska\nWraz z każdym krokiem Pośrednia Grań malała w oczach. 🙂 To oznaczało, że już jesteśmy blisko szczytu, bo obydwa dzieli raptem 21 metrów różnicy oczywiście na korzyść tego naszego. 🙂\nPo zdobyciu grani szczytowej musieliśmy jeszcze kawałek nią przejść by zdobyć jej najwyższy punkt – Mały Lodowy Szczyt (Široká veža). Grań nie była jakaś trudna, ale w kilku miejscach trzeba było nieco przemyśleć swoje kroki.\nJuż trochę mała Pośrednia Grań\nWidoki ze szczytu było bardzo okazałe. Trzeba przyznać szczerze, że te chmury dodały im uroku. 🙂 Na szczycie nie posiedzieliśmy za długo, bo ja się bałem, że w końcu nas tam te chmury dopadną 😉 Wypiliśmy tylko jednego małego radlerka na pół, pocykaliśmy parę zdjęć i ruszyliśmy z powrotem w kierunku Czerwonej Ławki.\nSławkowski pośród fal chmur\nBaranie Rogi, Spiska Grzęda, Durne i Łomnica\nLodowa Kopa połączona z Lodowym Szczytem\nNa początku szło się bardzo dobrze i bardzo szybko doszliśmy do tego wypłaszczenia. Tam jednak zaczęły się problemy…\nCzerwona Ławka (Priečne sedlo) jest przełęczą dosyć ostro wciętą pomiędzy Spągą, a właśnie Małym Lodowym Szczytem, tzn. że im bliżej przełęczy tym stromizna rośnie. Już kiedyś myśląc o Małym Lodowym, przewidywałem, że wyjście będzie przyjemne, ale zejście będzie strasznie ciężkie, ze względu na te luźne kamienie, które można bardzo łatwo zrzucić na zazwyczaj wylegujących się na przełęczy ludzi.\nAsia podczas zejścia\nStąd też już podczas wejścia kombinowaliśmy, by nie schodzić bezpośrednio na przełęcz, ale nieco w prawo w stronę Doliny Staroleśnej. Wydawało nam się to z góry w miarę spoko, ale gdy zeszliśmy kawałek kruchym żlebem, to doszliśmy do nieco za bardzo nachylonych płyt. Z jednej strony były te płyty, a z drugiej mały żlebik, ale wejście do niego wydawało nam się trudne i nieco ryzykowne. Ja jeszcze próbowałem obejście płyt, ale okazało się jeszcze gorsze on nich samych. Oczywiście te wszystkie kombinacje odbywały się na wstrzymanym oddechu, by niczego nie zrzucić na ludzi, który siedzieli kawałek niżej.\nPodjęliśmy decyzję o powrocie do wypłaszczenia i zejścia bezpośrednio na przełęcz. Tu dopiero zaczął się dramat… nie cierpię takich miejsc… przy wadzę około 100 kilo, naprawdę ciężko nic nie zrzucić, szliśmy bardzo powoli i ostrożnie, praktycznie cały czas prowadząc amortyzację ręczną, ale mimo wszystko i tak mały kamyczek zrzuciłem… mam nadzieję, że nikt nim nie dostał… Gdy zeszliśmy do łańcuchów odczułem faktyczną ulgę, bo nie chciałem mieć nikogo na sumieniu.\nChoć z drugiej strony dziwię się ludziom, że siedzą i to czasami bardzo długo, pod tak stromym zboczem. Przecież kamień nie musi zrzucić człowiek, może sam spaść, albo może go zrzucić np. kozica. Trafi taki kogoś w łeb i w najlepszym przypadku skończy się na rozwalonej głowie…\nPróba zejścia żlebem\nOgólnie szlak z Czerwonej Ławki prowadzący w dół na Strzeleckie Pola jest w strasznie kiepskim stanie. Wszystko dosłownie lata. Jak schodziliśmy to turysta nad nami obsunął taki głaz, gdzieś wielkości dużego głośnika i co więcej leciał on centralnie na innych turystów… Na szczęście jakimś cudem się zatrzymał… Także się działo 🙂\nW okolicach Siwych Stawów chmury znów rozpoczęły bitwę z pogodnym niebem. Jawora nieco przysłoniły, zdawało mi się, że Mały Lodowy również. Byłem happy, że już jesteśmy tutaj, a nie dopiero na szczycie. 🙂\nLekko przydymiona Jaworowa Galeria i Jaworowy Szczyt\nW pobliżu Schroniska Zbójnickiego spotkaliśmy mało ruszające się kamziki. W schronisku natomiast zjedliśmy pyszny prażony syr i wypiliśmy jeszcze pyszniejszą kofolę. 🙂\nPo dłuższej przerwie zaczęliśmy schodzić. Szło się nam naprawdę dobrze, no może poza małymi wyjątkami, kiedy to ludzie blokowali drogę. Nigdy tego nie zrozumiem, jak można kogoś nie puścić skoro ten dyszy mu za uszami. No ale niestety, zdarzają się i takie „turysty”.\nPodczas zejścia w okolicach Warzęchowej Kotliny spotkaliśmy niezwykle agresywne zwierzę (poniższe zdjęcie) 🙂 które tupało nogą i wydawało jakieś dziwne dźwięki… 🙂 Chyba też miało dosyć dużej ilości turystów, jak my…\nNad Kościołami chmury urządziły niezły taniec… 🙂\nNa parkingu przy aucie byliśmy około 18:30, jednak wracając przez Łysą Polanę poznaliśmy na własne oczy, co znaczy gdy Polacy chcą zobaczyć Morskie Oko. Nawet serpentyny pomiędzy Łysą Polaną, a Wierchem Porońcem były zaparkowane… 😉\nPopołudniowy taniec chmur\nTagi: kozice, słowacja, wodospad


Strona główna » Poradnik kosmetyczny » Jak bezpiecznie farbować włosy?\nRefleksy, ombre, piksele i stemple. Właśnie w taki sposób kobiety farbują włosy. Większość z nich robi to w salonie kosmetycznym. Jednak niektóre wolą samodzielnie koloryzować pasemka. Jeżeli i ty chciałabyś farbować włosy w domu, sprawdź, jak zrobić to bezpiecznie.\nFarbowanie włosów w domu – czy to bezpieczne?\nJasne, że tak. Jeżeli używasz takich samych produktów, co w salonie fryzjerskim, masz pewność, że efekt będzie zachwycający. W farbach do włosów znajdują się takie składniki, które muszą spełniać odpowiednie wymogi bezpieczeństwa. Jedynym zagrożeniem dla wrażliwej skóry głowy mogą być alergeny, znajdujące się w niektórych produktach koloryzujących. Przed każdym farbowaniem możesz zrobić próbę uczuleniową. Niewielką ilość farby nałóż na skórę za uchem. Jeśli po 24 godzinach nie wystąpi żadne podrażnienie, możesz śmiało używać produktu.\nJaki rodzaj koloryzacji wybierać?\nFarby do włosów dzielimy na trzy grupy: koloryzacja nietrwała, koloryzacja półtrwała i koloryzacja trwała. Produkty z pierwszej grupy oznaczone są cyfrą 1. Efekt utrzymuje się do około ośmiu myć. W składzie takich produktów nie ma składników utleniających, a pH zbliżone jest do naturalnego pH włosów. Barwniki pozostają na powierzchni pasemek. Do drugiej grupy zalicza się kosmetyki oznaczone numerem 2. Efekt utrzymuje się do około 25 myć. Pigmenty zawarte w tych preparatach osadzają się tuż pod osłonką włosów. Farby z dwójką polecane są osobom ze zniszczonymi i przesuszonymi pasemkami. Do ostatniej grupy zaliczają się produkty, które zapewniają najtrwalszy efekt. Oznaczone są cyfrą 3. Stosując takie farby, należy przestrzegać pewnych zasad. Odstęp pomiędzy kolejnymi koloryzacjami powinien wynosić 4 tygodnie. Włosy i skóra głowy muszą być w dobrej kondycji.\nCzy włosy farbowane trzeba pielęgnować specjalnymi kosmetykami?\nOczywiście, że tak. Ufarbowane włosy są wrażliwe na promieniowanie słoneczne, dlatego bardzo ważne jest stosowanie odpowiednich kosmetyków. Aby zapobiec blaknięciu koloru, używaj produktów z filtrem UV. Dobrze sprawdzą się także kosmetyki z zawartością olejków, substancji nawilżających i przedłużających kolor.\nTagi: farbowanie włosówkosmetykiolejek do włosówpielęgnacjawłosy


W Quebec też nie chcą stref muzułmańskich ⋆ Euroislam - imigracja, terroryzm, radykalny islam, prawa człowieka\nPlan budowy osiedla 100 domków dla muzułmańskiej społeczności w Quebec wywołał ostre reakcje mieszkańców, włączając w to premiera prowincji Philippe’a Couillarda.\nKanada przedstawiana jako oaza tolerancji w opozycji do wyboru Donalda Trumpa na prezydenta Stanów Zjednoczonych nie jest bezkrytyczna wobec muzułmanów. Mieszkańcom Quebecu nie spodobały się, istniejące na razie jedynie na papierze, plany budowy osiedla dla muzułmanów. Premier Quebecu uważa, że takie osiedle nie będzie promowało różnorodności i integracji. „Wolimy różnorodność w mieszkalnictwie zarówno dla społeczności kulturowych jak i religijnych. To podstawa”, powiedział sprzeciwiając się projektowi.\nAutor projektu, muzułmanin pochodzący z Egiptu, który w wieku 40 lat przeszedł z chrześcijaństwa na islam Nabil Warda, broni go jako osiedla dla osób, z którymi jest mu bliżej i które między sobą mają lepsze relacje. Finansowanie osiedla ma też być zgodne z szariatem i pozbawione odsetek wyrażonych wprost. Na osiedlu mają być wspólne miejsca do gotowania, spotkań i modlitwy.\nInni muzułmańscy zwolennicy projektu tłumaczą, że nie popierają gettoizacji, ale „każda społeczność ma prawo żyć gdzie chce tak długo jak nie dyskryminuje innych”. Jednak nawet imam meczetu Al-Quba obawia się, że takie osiedle może służyć krytykom za narzędzie udowadniające sprzeczność islamu i zachodnich społeczeństw.\n„To nazywa się getto”, mówi lider koalicji Avenir Québec MNA Éric Caire, który chce zablokować plany Wardy. „Czy akceptowane byłoby miejsce zarezerwowane tylko dla białych ludzi?”, retorycznie pyta Claire. Podobnego zdania jest minister ds imigracji, różnorodności i inkuzywności Kathleen Weil. „Projekt, którego wizja jest z góry dyskryminująca wobec części populacji nigdy nie będzie uznany za akceptowalny”, uważa Weil. (j)\nproblemy z integracją muzułmanów\nIslamskie prawo rozstrzyga w niemieckim sądzie


Prezydent wetuje ustawę degradacyjną. "Stawia członków WRON w sytuacji gorszej od stalinowskich oprawców" - GazetaPrawna.pl\nPrezydent wetuje ustawę degradacyjną. "Stawia członków WRON w sytuacji gorszej od stalinowskich oprawców"\n30 marca 2018, 12:37\nWarszawa. Prezydent Andrzej Duda zawetował tzw. ustawę degradacyjną. Dawała ona możliwość pozbawiania stopni wojskowych osób i żołnierzy rezerwy, którzy w latach 1943-1990 swoją postawą "sprzeniewierzyli się polskiej racji stanu". Prezydent tłumaczył, że jego sprzeciw wzbudził zwłaszcza brak środków odwoławczych, z których skorzystać mogliby zagrożeni degradacją oficerowie.\n- Rozwiązanie, które zostało przyjęte w ustawie, które powoduje, że wszyscy członkowie Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, z tymi podpułkownikami i pułkownikami, także gen. Hermaszewskim włącznie, nie mają możliwości złożenia żadnych wyjaśnień, choć większość z nich żyje do dzisiaj, i nie mają możliwości następnie złożenia żadnego środka odwoławczego, po obwieszczeniu przez prezydenta listy członków WRON tracą swoje stopnie jest czymś, z czym jako prezydent zgodzić się nie mogę – mówił Andrzej Duda. Jego zdaniem, takie zapisy naruszają standardy demokratycznego państwa.\nPrezydent poinformował także, że przez swoich przedstawicieli zwracał uwagę jeszcze na etapie legislacyjnym, że w ustawie nie ma możliwości odwołania, ani złożenia wyjaśnień. Jego uwagi - jak oświadczył - nie zostały uwzględnione.\nPrezydent: Nie można przywracać sprawiedliwości wprowadzając jednocześnie niesprawiedliwe rozwiązanie\nwideo ustawa degradacyjna stopnie generalskie Duda\nSasin: Sprawa tzw. ustawy degradacyjnej jest dla rządu zamknięta\nKopcińska po zawetowaniu tzw. ustawy degradacyjnej: Nasz rząd na pewno nie zostawi tej kwestii nierozwiązanej


Bukowina - artykuły | Dolnośląskie Nasze Miasto\nW Dusznikach-Zdroju po raz drugi zorganizowano Górską Noc Świętojańską. Było plecenie wianków, szukanie kwiatu paproci, pokazy i przejażdżki konne, zabawy ze średniowiecznymi rycerzami i damami, a także tańce w rytm muzyki. Nad poprawnym przebiegiem wydarzenia czuwał sam Duch Gór Liczyrzepa. Zobaczcie zdjęcia z tego wydarzenia! Aby to zrobić, kliknij pierwsze zdjęcie i poruszaj się za pomocą strzałek.\nNoc Świętojańska w regionie. Gdzie się wybrać?\nJuż w najbliższą sobotę obchodzić będziemy tradycyjną Noc Świętojańską. Z tej okazji większość miast naszego regionu organizuje imprezy. Zobaczcie, co się będzie działo!\nW sobotę 22 czerwca nad Czarnym Stawem w Dusznikach-Zdroju rozpocznie się druga edycja Górskiej Nocy Świętojańskiej. Będzie się działo! Początek przewidziano na godzinę 16.\nNoc Świętojańska w Kłodzku z nagrodami. 1000 zł za najpiękniejsze wianki\n22 czerwca pod mostem św. Jana odbędzie się Noc Świętojańska. Jedną z atrakcji będzie puszczanie wianków. Te najpiękniejsze zostaną nagrodzone.\n22 czerwca 2018, 8:59\nBoguszów Gorce witold\nWitold Boguszów Noc Kupały\nNoc Świętojańska Boguszów\nNoc Świętojańska w magicznym miejscu. Z ogniskiem, kwiatem paproci i puszczaniem wianków\nChcesz przeżyć niezwykłą Noc Świętojańską? Taką z puszczaniem wianków na wodzie, poszukiwaniem kwiatu paproci, z tańcami wokół ogniska, legendami i pokazem ogni? W takim razie 23 czerwca musisz przyjechać do Piotrowic Świdnickich.\n„Żyleta" Agnieszki Wieliczko, czyli zimowy maraton sudecki\n„Żyleta" Agnieszki Wieliczko, czyli zimowy maraton sudecki. Pośród 300 uczestników sudeckiego maratonu zimowego była i ona. Agnieszka Wieliczko ze Starostwa Powiatowego w Polkowicach realizuje swoje górskie pasje\nTrzebcz. Uwaga! Zmiana organizacji ruchu\nTrzebcz. Uwaga! Zmiana organizacji ruchu. Od dziś (6 listopada, poniedziałek) Polkowicki Zarząd Dróg Powiatowych w Przemkowie rozpoczyna przebudowę przepustu na drodze powiatowej nr 1129D w m. Trzebcz\nzmiana organizacji ruchu Trzebcz\nCiężka noc w Kłobuczynie. Woda zalała kilkanaście posesji\nCiężka noc w Kłobuczynie. Woda zalała kilkanaście posesji. Intensywne opady deszczu i topniejący śnieg przyczyna tragedii we wsi powiatu polkowickiego. Mieszkańcy walczyli całą noc\n23 lutego 2017, 15:29\nnoc w kłobuczynie\nStudniówka 2017. Maturzyści z Polkowic zatańczą Poloneza na rynku\nStudniówka 2017. Maturzyści z Polkowic zatańczą Poloneza na rynku. Wielki bal pod chmurką?\n24 stycznia 2017, 10:52


Gdyby wtedy wybuchła III wojna światowa, Zachód byłby bez szans. - Historia - Paranormalne.pl\nGdyby wtedy wybuchła III wojna światowa, Zachód byłby bez szans.\nRozpoczęty przez Nick , 07.07.2018 - 09:42\nNapisano 07.07.2018 - 09:42\nLatem 1986 roku w Zurychu doszło do nietypowej transakcji. Na jednym z mostów oficer CIA przekazał Węgrowi ogromną kwotę pieniędzy, nie widząc nawet jego twarzy. Ten miał w zamian podać nazwisko szpiega wykradającego plany wojenne. Ale nie podał i zniknął z gotówką. Okazało się, że za tym wszystkim stał sam poszukiwany, przekonany o swojej nieuchwytności. Tym większe było jego zdziwienie, gdy wczesnym rankiem 23 sierpnia 1988 roku obudził się, otworzył oczy i stwierdził, że patrzy prosto w lufę pistoletu.\n- To największa afera szpiegowska w powojennej historii Stanów Zjednoczonych! - reaguje płk Stuart Herrington, gdy mówię mu, że w Polsce mało kto słyszał o operacji kryptonim „Canasta Player”.\nPułkownik w latach 1988-1992 stał na czele Foreign Counterintelligence Activity (FCA) – elitarnej jednostki amerykańskiego kontrwywiadu wojskowego. On i jego ludzie rozbili siatkę, która przekazywała państwom Bloku Wschodniego dokumenty określane przez specjalistów jako bezcenne - i to słowo naprawdę nie jest na wyrost.\nJedną z osób, które oceniały skalę wycieku był generał Glenn K. Otis, w latach 80. dowódca amerykańskich wojsk lądowych w Europie. Nie miał on żadnych wątpliwości, że wykradzione plany wojenne były kluczowe dla systemu obrony NATO. W jego opinii porażka Zachodu w przypadku ataku wojsk Układu Warszawskiego była pewna.\nW okresie Zimnej Wojny wywiad węgierski przyjął prostą taktykę – na agentów werbował najchętniej rodaków, którzy wyemigrowali na Zachód.\nJednym z nich był Zoltan Szabo – mężczyzna, który uciekł z Węgier podczas powstania w 1956 roku i wraz z rodziną trafił do Stanów Zjednoczonych. Tam zaciągnął się do amerykańskiej armii. Początki jego szpiegowskiej kariery nie są jasne, ale prawdopodobnie wszystko zaczęło się na przełomie lat 60. i 70. Wówczas z Szabo skontaktowali się oficerowie węgierskiego wywiadu wojskowego – MNVK/2. Ich propozycja była prosta – duże pieniądze w zamian za tajne dokumenty.\nMężczyźni dobili targu. W 1973 roku szpieg trafił do amerykańskiej bazy wojskowej w niemieckim Bad Kreuznach, gdzie powierzono mu kontrolę nad planami wojennymi. Z dnia na dzień okazało się, że MNVK/2 ma na swojej liście płac jedno z najważniejszych źródeł osobowych całego Bloku Wschodniego.\nDo przewożenia skopiowanych przez Szabo dokumentów wyznaczono kuriera – pochodzącego z Węgier i mieszkającego w Szwecji lekarza, który w późniejszym okresie do siatki wciągnął też kolegę po fachu – notabene swojego brata. Ich zawód nie był bez znaczenia – pochodzące z Bad Kreuznach dokumenty przewozili bowiem pomiędzy trudnymi do zrozumienia dla celników tekstami medycznymi.\nLata mijały i będący coraz bliżej emerytury Szabo, otrzymał od Węgrów rozkaz zwerbowania „następcy”. Wybór padł na niespełna trzydziestoletniego podopiecznego - weterana wojny w Wietnamie o imieniu Clyde Conrad. Mimo że był on „jedynie” podoficerem (sierżantem), wszyscy żołnierze z Bad Kreuznach odnosili się do inteligentnego i pracowitego kolegi z najwyższym szacunkiem.\nClyde Lee Conrad w 1965 roku. Foto: Associated Press\nMężczyzna miał tylko jedną poważną wadę – chciwość. Ta jednakże czyniła go idealnym kandydatem na agenta. Werbunek powiódł się i gdy Szabo przeszedł w 1979 roku na emeryturę, Conrad przejął jego szpiegowskie obowiązki.\nPlany III wojny światowej\nClyde Conrad nie tylko sprawował pieczę nad archiwum, w którym znajdowały się ściśle tajne materiały, ale był też odpowiedzialny za samo udoskonalanie amerykańskich planów wojennych (jednocześnie będąc agentem wroga!). Dokumenty, które sprzedawał na Wschód zupełnie obnażyły taktykę NATO w przypadku wojny z ZSRR. Zawierały nawet dane dotyczące broni nuklearnej, która miała być wykorzystana podczas III wojny światowej.\nMateriałów było tyle, że wkrótce zaczęło brakować rąk do pracy. W pewnym momencie doszło nawet do tego, że zwerbowano „osiłka”, który był w stanie wynieść z terenu bazy straszliwie ciężką torbę z aktami. A co dalej zrobić z taką ilością dokumentów? Conrad wynajął w pobliżu mieszkanie, tylko po to, aby móc w komfortowych warunkach je opracowywać. Leżące na ziemi stosy papierów sięgały tam aż do kolan.\nPierwsze informacje o wycieku Amerykanie otrzymali pod koniec lat 70. Pochodziły od źródeł osobowych CIA działających w krajach Bloku Wschodniego. Agenci nie dysponowali jednakże konkretnymi nazwiskami. Wiadomo było natomiast, że plany wojenne docierają do ZSRR przez Węgry.\nSprawie nadano kryptonim „Canasta Player” i rozpoczęto polowanie. Do Stanów Zjednoczonych trafiła po jakimś czasie lista skradzionych dokumentów, więc zawężenie kręgu podejrzanych oparło się na ustaleniu, którzy żołnierze mieli dostęp do wszystkich akt, które wyciekły na Wschód.\nPrzełom nastąpił po latach poszukiwań, w roku 1986, gdy na pierwszym miejscu listy potencjalnych winowajców pojawił się będący już wówczas na emeryturze, ale nadal mieszkający w Niemczech Clyde Conrad. Gdy kontrwywiad zaczął mu się przyglądać, okazało się, że żołnierz ma wszystkie możliwe objawy nadmiaru gotówki.\nPierwotnie żyjący od wypłaty do wypłaty Conrad, w połowie lat 70. nagle zmienił swoje życie o 180 stopni. Zaczął kolekcjonować złote monety, jego żona miała coraz droższą biżuterię, a dzieci najmodniejsze ubrania.\nMimo to, było mu mało – to właśnie on wysłał do CIA Węgra, który wyłudził od Amerykanów pieniądze, obiecując podać nazwisko szpiega wykradającego plany wojenne. Oficerowie kontrwywiadu zauważyli, że w momencie, gdy sytuacja finansowa Conrada się poprawiła, jego przełożonym był Zoltan Szabo – Węgier z pochodzenia. Śledczy z FCA byli prawie pewni, że szpiegów jest więc co najmniej dwóch. Swoją uwagę skupili słusznie na Conradzie, który na emeryturę przeszedł niedługo wcześniej i który to nadal mieszkał w okolicy bazy w Bad Kreuznach.\nPieniądze i ego\nRozpracowanie prowadzono bez wiedzy służb RFN. Stuart Herrington podkreśla, że powodem była obawa przed agentami wschodnioniemieckiej Stasi. Sprawa kryptonim „Canasta Player” była najtajniejszą z prowadzonych przez kontrwywiad armii amerykańskiej.\nAby zapewnić maksymalnie bezpieczną komunikację pomiędzy oficerami kontrwywiadu, prowadzącymi rozpracowanie w Bad Kreuznach, a Centralą w Fort Meade w USA, postanowiono zrezygnować z wojskowych systemów łączności i korzystać z tych należących do CIA. Wiadomości wysyłane z terenu RFN były więc dostarczane pułkownikowi Herringtonowi przez kuriera, który odbierał je osobiście w centrali amerykańskiego wywiadu w Langley.\nStuart Herrington nad albumem ze zdjęciami, 2005. Foto: Dan Tuffs/Getty Images / Getty Images\nW toku działań FCA postanowiła zwerbować do pomocy dawnego kolegę Conrada. Mężczyzna został wysłany do RFN, nawiązał kontakt ze szpiegiem i wkrótce otrzymał propozycję współpracy przy wykradaniu sekretów dla Węgrów. Operacja pokazała jak bardzo zdemoralizowany stał się Conrad - w pewnym momencie okazało się, że rozważał nawet morderstwo, aby tylko pozyskać więcej zachodnich sekretów.\nSzokujące jest to, jak szybko i z jakim zapałem zaczął wyjawiać dawnemu koledze swoje tajemnice. Płk Herrington wyjaśnia dziś powód:\n- Większość szpiegów cechuje pycha, czują się niedoceniani i uważają, że świat nie dostrzega ich geniuszu. Proszę pamiętać, jak KGB nauczał o motywacji szpiegów: pieniądze, ideologia, przymus i ego. Conrad rozpoczął swoją przygodę właśnie dla pieniędzy oraz z powodu swojego ego. Chodziło o ten geniusz, którego według niego ludzie nie dostrzegali, o poczucie wyższości nad przełożonymi - oficerami i innymi ludźmi w armii.\nW Niemczech Zachodnich wyroki za szpiegostwo były wyjątkowo łagodne, o czym Conrad doskonale wiedział. Będąc emerytowanym żołnierzem żyjącym w RFN, podlegał jedynie lokalnemu prawu, jak każdy inny cywil. FCA zdawała sobie sprawę, jak wielkie szkody wyrządzone zostały NATO. Chciano więc, aby szpieg trafił przed oblicze amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości – i to najlepiej na ławę oskarżonych w sądzie wojskowym.\nPonieważ armia USA miała prawo aresztować na terenie RFN swojego żołnierza w czynnej służbie, rozważano nawet wręczenie Conradowi w drzwiach domu rozkazu przywracającego szpiega do pracy, a następnie natychmiastowe założenie mu na ręce kajdanek. Z pomysłu jednakże zrezygnowano, uznając go za zbyt kontrowersyjny. Latem 1988 roku poinformowano Niemców o operacji kryptonim „Canasta Player”.\nZ wizytą u szpiega\nWczesnym rankiem 23 sierpnia 1988 roku funkcjonariusze zachodnioniemieckich służb rozprawili się po cichu z zamkiem w drzwiach wejściowych do domu Clyde'a Conrada. Wkroczyli do środka i bezszelestnie rozeszli się po pomieszczeniach. Weszli też do sypialni. W umówionym momencie ktoś wcisnął przycisk dzwonka. Conrad otworzył oczy i spojrzał prosto w lufę pistoletu.\nJak opisuje Stuart Herrington - szpieg obejmował akurat małżonkę. Celujący w niego niemiecki śledczy nie znał zbyt dobrze języka angielskiego, więc słowa, które wówczas omyłkowo wypowiedział przeszły do historii: „proszę wyjąć ręce ze swojej żony”.\nPodczas dokładnego przeszukania domu znaleziono wiele istotnych dowodów. Jednym z nich było dostarczone przez Węgrów urządzenie do szyfrowanej komunikacji. Jego działanie było proste – Conrad wprowadzał na klawiaturze wiadomość, dzwonił pod odpowiedni numer w Budapeszcie, przystawiał aparaturę do słuchawki i wciskał przycisk. Wówczas następowało przesłanie komunikatu do osoby po drugiej stronie, wyposażonej w takie samo urządzenie.\nAmerykanin, który zdradził Niemcy\nSzpieg nigdy nie zgodził się na złożenie zeznań. - W mojej opinii Conrad nie powiedział nic śledczym, ponieważ wiedział jak łagodne jest niemieckie prawo i spodziewał się, że zostanie skazany na jakieś dwa lata więzienia - mówi dziś pułkownik Herrington. Może szpieg wkalkulował nawet ewentualną odsiadkę w swój życiowy plan? Tym bardziej, że pieniądze ukrył bardzo dobrze – służbom nigdy nie udało się do nich dotrzeć.\nOdłożona kwota musiała być znaczna, bowiem szacuje się, że sprzedając sekrety NATO Conrad zarobił ponad 2 miliony dolarów. W sądzie czekała na niego jednakże niespodzianka. Niemcy uznali bowiem, że skala przedsięwzięcia pozwala na skazanie nie tylko za szpiegostwo. Za stosowne uznano powołanie się na artykuł dotyczący zdrady kraju – po raz pierwszy w historii wobec obcokrajowca. To zapewniło mu dożywotnią odsiadkę, o której sąd zadecydował latem 1990 roku. I faktycznie – Clyde Conrad nigdy nie wyszedł na wolność. W 1998 roku zmarł w swojej celi na zawał serca.\nA jednak Austria\nNa zatrzymaniu Conrada się nie skończyło, aresztowano szereg osób należących do siatki, w tym mieszkających w Szwecji kurierów (jeden z nich po raz drugi zatrzymany został w Niemczech, już w XXI wieku, po trzydziestu latach od popełnienia przestępstwa). Taki los nie spotkał Zoltana Szabo, który w momencie rozbicia siatki żył w neutralnej Austrii. Szpieg usłyszał w radiu informację o dekonspiracji, więc po prostu spakował rzeczy i wyjechał na Węgry, gdzie był jeszcze bardziej bezpieczny. Żelazna Kurtyna powoli jednakże opadała.\nW 1989 roku Szabo zgłosił się do rządu austriackiego z propozycją - zeznania w zamian za możliwość powrotu i spokojnego życia.\n- Na Węgrzech pozbywano się komunistów, sytuacja była niepewna i Szabo mógł obawiać się, że zostanie oddany w ręce Amerykanów – wyjaśnia pułkownik Herrington. Austriacy przystali na propozycję. Trudno nie przecierać oczu ze zdumienia w reakcji na to, co im powiedział w zamian. Szpieg przyznał m.in., że używając imienia „Alan” sprzedał część dokumentów nie tylko Węgrom, ale jednocześnie też Czechosłowakom – tym samym podwajając zysk za rzeczone materiały.\nJednym z funkcjonariuszy, którzy widzieli się z Szabo po jego powrocie z Budapesztu był Joe Navarro z FBI. Podczas rozmowy powiedział mi, że jednym z powodów, dla których szpieg chciał wrócić do Austrii była… amerykańska emerytura. Ta raczej nie dotarłaby na Węgry, ale za to mogła być mu nadal wysyłana do Austrii. Jak to możliwe, że szpieg dostawał pieniądze za służbę w wojsku, które zdradził? - Stany Zjednoczone nie mogły mu odmówić czeku, bo nigdy nie został u nas skazany. Mamy tu do czynienia z domniemaniem niewinności – tłumaczy Navarro.\nPowyższa historia nigdy nie zyskała żadnego rozgłosu w Polsce. Tymczasem jej główny bohater, Clyde Conrad, uważany jest przez wielu amerykańskich specjalistów za najważniejszego agenta Bloku Wschodniego w całym okresie trwania Zimnej Wojny.\nPisząc artykuł korzystałem z relacji ustnych J. Navarro oraz S. Herringtona, a także spisanych przez nich wspomnień. W latach 90. ukazała się książka S. Herringtona – Traitors among us (Presidio Press 1999). Niedawno wydana została natomiast książka J. Navarro Three minutes to doomsday (Scribner 2017) opisująca śledztwo przeciwko jednemu z młodszych pomocników Clyde'a Conrada. O sprawie przeczytać można także w książce Michaela J. Sulicka American spies (Georgetown University Press 2013).


Katie Caulfield – Sow-thistles (2015) | geometryofsound\n← RatRace – Consumption (2015)\nChelsea Wolfe – Abyss (2015) →\nGdzie ja popełniłem błąd? Zacząłem się zastanawiać, gdy zobaczyłem ile zarabia rok młodszy ode mnie Neymar. Gdzie ja popełniłem błąd? Zacząłem się zastanawiać, gdy zobaczyłem, że Katie Caulfield, to nie zespół trzydziestolatków, a gości, którzy góra dwa lata temu zdali maturę. Takie szczury wydają świetne płyty, a mój zespół ma problem się stawić w pełnym składzie na próbę, nosz kurwa…\nKoniec wylewania żali nieudacznika, skupmy się na tym co istotne. Zespół podsyłając swój debiutancki album próbował nas zachęcić słowami „To płyta, przy której nagrywaniu prawie umarliśmy”. Takie pierdolenie jakich wiele. Do tego niezbyt zachęcająca okładka i już na wstępie można ich było wziąć za gówniarzy z przerośniętym ego, którzy myślą, że robią coś szczególnego. Po przesłuchaniu albumu musiałem zweryfikować swoje wcześniejsze tezy, bo chłopaki naprawdę zrobili coś szczególnego. Gdy pierwszy utwór zaatakował swoim lo-fi brzmieniem, a pierwsze riffy brzmiały niczym z „Esion” Ewy Braun, stwierdziłem, że to musi być jakiś fake. Raz, że nikt tak już nie gra. Dwa, że jeśli już to na pewno nie banda nastolatków, którzy choć w latach 90-tych urodzeni, to mogą je pamiętać co najwyżej z opowieści i kolekcji bravo starszej siostry. Jednak „Sow-thistles” to nie tylko nostalgia za Ewą Braun. Wiadomo, że skoro Ewa to i Slint musi się przewinąć, ale nie zapomniano o dodaniu elementu własnego, który będzie kazał klasyfikować Katie jako twór autonomiczny a nie odtwórczy. I tak mamy pewną dozę skrzypiec, które potrafią solidnie zajazgotać (najlepsze na płycie „Love”), ucieczki w grunge (i to nie tylko za sprawą wokalisty, który brzmi jak Kurt Cobain w wersji półtora promila) a także pewne inspiracje My Bloody Valentine. Dorzućmy do tego syfiaste brzmienie, pewną niedbałość, proste, ale niebanalne kompozycje, szczerość, a mamy album dojrzały, prawdziwy, taki który nagrywa się już mając jakieś doświadczenie na scenie albo dostęp do solidnych prochów.\nTo krakowskie trio chyba coś oszukuje. To muszą być jakieś jaja, ktoś inny to nagrał i dla beki wstawił zdjęcia gimbazowego zespołu. Już tak całkiem na serio, to chyba najciekawszy debiut na jaki trafiłem od czasu pierwszej płyty The Stubs. I co najmniej takiego sukcesu jaki odnieśli warszawiacy życzę ich trzem kolegom po fachu z Krakowa.\nChildren with Sow-thistles in Their Mouths [4:15]\nEmily Hurdles [2:31]\nNails & Nails [3:38]\nKatie Caulfield [8:26]\nSkład: Michał Piech – perkusja; Katie Hurdles – gitara, wokal; Paweł Tasak – bas.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Recenzje i oznaczony tagami 2015, katie caulfield, noise rock, post-punk, shoegaze, sow-thistles. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nJedna odpowiedź na „Katie Caulfield – Sow-thistles (2015)”


O historii muzyki Â- lekko i przyjemnie\nPiotr Orawski, muzykolog i dziennikarz radiowy, znany jest przede wszystkim z Programu 2 Polskiego Radia, gdzie występuje jako uroczy przewodnik po krętych drogach historii muzyki - jego antenowy cykl "Lekcje muzyki", nadawany tam od roku 2007, cieszy się niesłabnącą popularnością, podobnie jak cykle poprzednie, znane z Programu 3: "Mistrzowie Jana Sebastiana", "Punctus contra punctum", "Nicolausa Harnoncourta mowa dźwiękĂłw", "Brzmienia świata i harmonie sfer" lub "Droga do Wiednia". Wykorzystany w audycjach materiał autor spożytkował w publikacji Lekcje muzyki - średniowiecze i renesans. Jak wskazuje podtytuł, nie będzie ona ostatnią publikacją - Wydawnictwo Kle, ktĂłre niedawno debiutowało błyskotliwie Barokową melokuchnią... Philippe'a Beaussanta, zapowiada już następny tom Lekcji, poświęcony barokowi.\nHistorię muzyki średniowiecza i renesansu Piotr Orawski ujął w sześćdziesięciu dwĂłch zwięzłych rozdziałach. Opisał w nich style muzyczne kształtujące się w tych epokach, umiejętnie łącząc przy tym wiedzę muzykologa z talentem popularyzatora, ktĂłry potrafi skomplikowane zjawiska wyjaśniać językiem prostym i trafiającym w sedno. Nie brak także w jego książce charakterystycznej dla eseju swobody i finezji oraz subiektywnego podejście do tematu - autor pisze na przykład, że harmonia, jaką wprowadził Gesualdo da Venosa na początku madrygału "Moro, lasso, al mio duolo", mogłaby znaleźć się w pĂłźnej twĂłrczości Wagnera. W przedmowie wyznaje skromnie: "Napisałem tę książkę dlatego, że nauczyli mnie jej moi słuchacze i uczniowie".\nLekcje muzyki ułożone są - rzecz jasna - chronologicznie: od początkĂłw chorału gregoriańskiego do rozdziału o instrumentach muzycznych renesansu. Część rozdziałĂłw poświęcona jest ważniejszym kompozytorom obu epok. Autor omawia też muzykę polską, m.in. twĂłrczość Mikołaja z Radomia, Marcina Leopolity, Wacława z Szamotuł, Mikołaja GomĂłłki, Cypriana Bazylika i Mikołaja Zieleńskiego. Narrację ożywiają zamieszczone w książce teksty literackie, na przykład hymn Wincentego z Kielczy Gaude Mater Polonia, kilka pieśni trubadurĂłw, hymn protestancki Marcina Lutra Ein feste Burg ist unser Gott (w polskim tłumaczeniu), a nawet fraszka Jana Kochanowskiego.\nKsiążka zawiera kilka szczęśliwych rozwiązań edytorskich. Autor zrezygnował ze sporządzenia odrębnego słownika terminĂłw muzycznych; po prostu - gdy w tekście jakieś słowo wymaga zdefiniowania, na marginesie pojawia się krĂłtka jego definicja - pożądane wyjaśnienie znajduje się w zasięgu wzroku. Na marginesach znajdziemy opisy odpowiednich nagrań płytowych, a orientację w treści książki zapewnia czytelnikowi żywa pagina. Wyszukiwanie ułatwiają indeksy: rzeczowy oraz nazwisk i utworĂłw, przy czym figurujące w indeksie nazwiska są słusznie poprzedzone imieniem; wiadomo bowiem, że w średniowieczu i renesansie nazwiska dopiero się tworzyły, do imienia dodawano informację o miejscu pochodzenia.\nKsiążka jest interesująco zilustrowana nie tylko rycinami i rysunkami z omawianych epok, także zdjęciami wspĂłłczesnych muzykĂłw i zespołĂłw wykonujących muzykę dawną. Melomanom, a na pewno wiernym słuchaczom radiowych audycji Piotra Orawskiego, jego Lekcje muzyki sprawią dużą przyjemność.\nPiotr Orawski Lekcje muzyki: średniowiecze i renesans, Warszawa 2010, Wydawnictwo Kle, ss. 336, ilustr., bibliografia, indeksy.\nROK LV  NR 3  6 LUTEGO 2011


Koronawirus a zakłady pracy - co może, a czego nie może szef i pracownik. Wywiad • www.slaskibiznes.pl\nKoronawirus a zakłady pracy - co może, a czego nie może szef i pracownik. Wywiad\n2020-03-02, Autor: tora\nTomasz Zalewski, rzecznik prasowy Głównego Inspektora Pracy (Fot. PIP)\nCzy szef może wysłać pracownika w delegację w rejon zagrożony koronawirusem? Czy pracownika wracającego z urlopu w regionie zagrożonym może wysłać na badania? Zakazać pracy w zakładzie, albo zlecić pracę w domu? Rozmawiamy na te tematy z Tomaszem Zalewskim, p.o. rzecznika prasowego Głównego Inspektora Pracy.\nKoronawirusa w Polsce nie ma. A przynajmniej nie ma stwierdzonego przypadku. Mnożą się natomiast pytania i wątpliwości z nim związane. Na przykład dotyczące organizacji pracy. Aby rozwiać przynajmniej część wątpliwości dotyczących kwestii zatrudnienia i przekazać, co na temat zagrożeń mówi kodeks pracy, zadaliśmy kilka pytań Tomaszowi Zalewskiemu, rzecznikowi GIP.\nRedakcja: Czy pracownik może odmówić wyjazdu w rejony, gdzie występuje koronawirus, ze względu na groźbę zarażenia?\nTomasz Zalewski, rzecznik GIP: Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu pracy w razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.\nPrawo pracy określa zasady kierowania pracowników na badania lekarskie i przeprowadzania badań wstępnych, okresowych i kontrolnych pracownika.\nPrzepisy nie przewidują kierowania pracownika na badania w związku ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na choroby wirusowe.\nZgodnie z art. 229 Kodeksu pracy pracownik podlega badaniom profilaktycznym: wstępnym - przy przyjęciu do pracy, a także okresowym i kontrolnym. Zakres i częstotliwość badań okresowych ustala lekarz zgodnie ze wskazówkami metodycznymi w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych. Badania kontrolne są wykonywane w przypadku, gdy niezdolność pracownika do pracy trwała dłużej niż 30 dni.\nJeśli pracodawca uzyskał informacje, że pracownik przebywał w strefie gdzie mógł zostać zarażony koronawirusem, może zaproponować pracownikowi świadczenie pracy zdalnej.\nCzy firmy są przygotowane na koronawirusa?\nTagi: koronawirus, państwowa inspekcja pracy, szef, firma, pracownik, urlop


Tag: pesymistyczne, dziennik\n6 listopada 2017 by pavvel\nNie robię tego dla sportu. Nie pije dla samego picia. To raczej smutna konieczność. Nie łykam leków z hipochondrii. Ja tylko tym rozświetlam na moment mrok w mojej ziemskiej wędrówce. Socjopaci nie mogą opanować swoich żądzy. Robię to, bo muszę to robić. Bo to pomaga. Tego, co jest we mnie nie da się tak po prostu opanować mówiąc sobie: dość. Mam swoje potrzeby i muszę je zaspokoić, bo paraliżujący strach wypełznie z zakamarków mojej duszy i to on mnie opanuje. Muszę to robić, bo przestane być sobą. Bo to zło co siedzi we mnie stanie się mną a ja, ten prawdziwy ja, zniknie na zawsze. Dlatego by stłumić zło muszę znieczulić go alkoholem i ogłuszyć lekami.\nPowinienem nad tym zapanować. Tak trzeba, bo to jest nie tylko dobre dla mnie, ale i dla was. To, co jest w głębi mojej duszy nigdy nie może wyjść na światło dnia. – Przechodniu, nie płacz nad moją śmiercią. Gdybym żył, ty byłbyś martwy – głosi napis umieszczony na grobie Robespierre’a. Tak, drogi szary, nieznany mi bliżej przechodniu, którego mijałem dziś na ulicy, gdybym nie ogłuszył swego drugiego ja, gdybym dał mu naprawdę żyć, ty byłbyś zapewne martwy. A może jest zupełnie inaczej? -Pan się myli panie Starski. Pan się strasznie myli. W panu jest tyle demona, co trucizny w zapałce – cytując Wokulskiego. Może żaden ze mnie żaden demon, może jestem po prostu nieprzystosowany do tej nowej świetlanej rzeczywistości?\nZastanawiam się czy ktoś jeszcze zdoła mnie pokochać? Jak ktoś ma to zrobić? Przecież nawet ja siebie nie kocham. Odkąd odeszła ode mnie ta ostatnia… Przepraszam, kiedy zostawiała mnie ta ostatnia, która miała być tą jedyną i na wieczność moje życie to tylko dryfowanie. Nie ma celu. Nie ma portu. Jest tylko bezwiedny dryf. Gdybym wierzył w Boga było by znacznie łatwiej. Miałbym przynajmniej nadzieje na zbawienie po śmierci. A tak, mam tylko to jedno życie. A w tym życiu nie spodziewam się już niczego dobrego. A na pewno nie spodziewam się nowej miłości.\nChyba mam paranoje. Ciągle mam wrażenie, że wszyscy o mnie mówią, że ktoś mnie obserwuje i ktoś za mną łazi. Taka jest moja rzeczywistość. Prochy i alkohol tłumią te głosy. Dzięki chemii On, świat gdzieś tam sobie istnieje, ale już mnie tak nie dręczy. Przez chwile, przez ułamki sekund miedzy upiciem a nieprzytomnością czuje się naprawdę dobrze. Lubię takie chwile.\nTeraz wiem, że śmierć niczego nie rozwiąże. Nie szukam już śmierci. Wegetacja stała się dla mnie codziennością. Wstaje rano, jem śniadanie, oglądam wiadomości w telewizji, pracuje, gdy mam, nad czym pracować, oglądam telewizje, oglądam seriale w necie, czytam książki, jem kolacje, idę spać, a właściwie padam ze zmęczenia na te kilka godzin na dobę, które można nawet nazwać snem. Czy takie powinno być człowiecze życie? Czy po to tu jestem? Po to żyje? Jaki jest cel mojego życia? Dobra, dość filozofii. I tak nic z tego nie będzie. Nie wymyśle więcej, niż to, co już wiem. A wiem mniej niż niewiele. A może by się tak napić? Chyba nie, to i tak nic nie pomoże. Zapalić? Eee, też nie, już wnerwia mnie to palenie. To po tabletce na dobranoc i tyle. Jeszcze jeden dzień przeżyty. Ale czy naprawdę przeżyty?\nOtagowane dziennik, pesymistyczne, dziennik, przemyślenia, smutek, wybory, życie6s komentarzy\nPoranny telefon motywujący\n21 sierpnia 2017 21 sierpnia 2017 by pavvel\nObudził się kilka minut po szóstej. O dokładnej godzinie poinformował go telefon, po który sięgał zawsze po przebudzeniu z maniakalną codziennością. Była to jego pierwszą czynnością zaraz po przebudzeniu. Nie mógł opanować tej chęci sprawdzenia, co nowego wydarzyło się w wirtualnym świecie oraz w świecie rzeczywistym podczas tych kilku godzin wymuszonego zmęczeniem snu. Przy okazji sprawdził godzinę.\nLubił budzić się wcześnie, bo przynajmniej nie budził go stukot młotków na budowie, którą miał dokładnie za oknem. Od miesięcy słyszał od godziny siódmej każdego ranka prace maszyn budowlanych, nawoływania robotników, jakieś piły, betoniarki, monotonne i powtarzające się skrzypienie dźwigów. Klasyczne odgłosy budowy gdzie robotnicza brać od świtu do zmierzchu budowała w trudzie i znoju kolejny budynek w tym mieście pełnym podobnych do siebie budynków. Wnerwiające, natarczywe dźwięki pracy budziły go co rano przypominając boleśnie o tym, że on przecież nie pracuje w społecznie uznawanym ujęcie a więc powszechnie uznawany jest za pasożyta.\nWstał i podszedł do okna. Dzień był słoneczny, na niebie płynęły spokojnie maleńkie obłoczki. Naprzeciwko budowlaniec nawalał młotem w ścianę. Oparty głową o szybę patrzył na pracujących na budowie bloku, który jakiś debil projektant miast umieścił jakiś sto metrów od jego okien. I tak był wdzięczny, że nie bliżej. Przecież mógł tak na wyciągniecie ręki. W więzieniach przecież cele są jeszcze bliżej siebie i nikt nie narzeka a jak narzekają to i tak nikt tego nie słucha. Czyli jednak miał szczęście.\n- Chciałbym, choć raz obudzić się nie czując smutku – pomyślał. Zadzwonił telefon. – Jezusie nazareński królu żydowski, kto to znów… – mruknął do siebie, nacisnął zieloną słuchawkę na telefonie i powiedział:\n- Nie poznajesz?\n- Jak miałbym nie poznać jak wyświetlił się twój numer – rzekł.\n- A bo tak jakoś… to dzień dobry. Będziesz dzisiaj?\n- Nie – powiedział prawie niedosłyszalnie. – Zastane w domu. Nie mogę dziś wyjść z domu. Po prostu nie mogę. Będzie lepiej jak dziś nigdzie stąd nie wyjdę. Będzie lepiej jak dziś się nie zobaczymy.\n- Nie siedź w domu. Wyjdź gdzieś. Jak nie do nas to może przejdź się miedzy ludźmi – powiedział. – Musisz coś zmienić w swoim życiu. Przede wszystkim znaleźć sobie prace. W końcu ogarnąć się i zacząć normalnie żyć a nie tylko myśleć o byłej i o śmierci. Tylko siedzieć i czekać na koniec. Musisz coś zmienić, to proste. Zrozum.\n- Rozumiem. Już się zabieram za zmianę mojego życia. Za chwile jak tylko skończymy rozmawiać, odłożę telefon zakomunikuje mojemu mózgowi żeby przestał się bać i był o wiele radośniejszy. Powiem mu też żeby zapomniał o przeszłości i żył przyszłością. O! i żebym tylko nie zapomniał mu wspomnieć żeby był od dziś szczęśliwy! Dzięki, przyjacielu, że mnie uleczyłeś! Dlaczego ja nie wpadłem na ten prosty pomysł, żeby myśleć pozytywnie i tak oto w prosty sposób odmienić swój los? Jeszcze raz dziękuje, uleczyłeś mnie! – rzekł nieco głośniej.\n-I po co ten sarkazm. Jak chce tylko pomóc – powiedział głos w słuchawce. – Przecież tak dalej z tobą być nie może.\n- To się już wkrótce skończy.\n- Tak to się musi skończyć. Tak dalej być nie może.\n- Jestem tego samego zdania co ty. Podobno trzeba mieć w życiu cel, żeby się przyjemniej umierało.\n- Co ty pieprzysz? Jaki cel?\n- No przecież sam mówiłeś żebym coś zmienił, to wyznaczyłem sobie cel – powiedział spokojnie.\n- Ja się wcale nie dziwię, że nie rozumiesz. Mam wrażenie że nikt nie rozumie. I nie potrafię tego już lepiej wytłumaczyć. Kiedyś próbowałem, teraz już jest to dla mnie obojętne.\n- Powinieneś się leczyć – powiedział głos w słuchawce.\n- Powinienem, ale jak wiesz mnie nie stać na leczenie i na leki i tu wracamy do początku, bo zaraz powiesz, że powinienem pracować żeby zarobić na lekarza, który wyleczy mnie po to abym mógł pracować i zarabiać na lekarzy i na leki. Czy tylko ja zauważam tu bezsens tej sytuacji i nierozwiązywalność problemu?\n- Przesadzasz jak zawsze. Dla ciebie wszystko jest czarne. Myśl pozytywnie. Ona pewnie, dlatego cię zostawiła przez to twoje czarnowidztwo. No, i może dlatego, że nie pracowałeś.\n- Pewnie masz racje. Kobiety są pragmatyczne, przynajmniej te, które były mi bliskie takie właśnie były. Są w zasadzie. Przekładały wygodę i stabilizację ponad miłość.\n- Przesadzasz. No, dobra, to trzymaj się. Głowa to góry. Będzie dobrze.\n- Pomogłeś mi. Teraz to już na pewno będzie dobrze – powiedział kończąc rozmowę.\nNie czuł się dobrze.\nOtagowane codzienność, dziennik, pesymistyczne, dziennik, polityka, przemyślenia, refleksje, smutek, życieSkomentuj\nNie wiem, a chciałbym wiedzieć\n2 sierpnia 2017 2 sierpnia 2017 by pavvel\nNie mam śmiertelnej choroby w takim ogólnym sensie w jakim przyjęło się to rozumieć. Jestem dość sprawny jak na swój wiek i zważywszy na sposób w jaki żyje. Śmiało można powiedzieć, że w statystycznym i społecznym ujęciu jestem najzupełniej zdrowy. A jednak się tak nie czuje.\nNie choruje na nic takiego co w trymiga zaprowadziłoby mnie do grobu, czyli nie mogę uważać się za chorego. Mam jednak przekonanie, że to co siedzi w mojej głowie i co pcha mnie w objęcia śmierci też jest śmiertelną chorobą choć jej objawów nie widać na zewnątrz. Są gdzieś we mnie i jak na razie nie znalazłem jeszcze nikogo kto by chciał sprawdzić przynajmniej co to takiego.\nDla większości społeczeństwa jestem po prostu zwykłym leniem któremu nie chce się robić. I tyle, cała diagnoza. Nikt tu nie zauważa tego że przez większość mojego życia pracowałem i to nawet ciężko. Nikogo to nie obchodzi. Bo liczy się tu i teraz. Liczy się tylko to że teraz nie mam nic i że teraz jestem na absolutnym dnie. A jak jestem tam gdzie jestem to muszę to zawdzięczać tylko i wyłącznie sobie a właściwiej mówiąc to zawdzięczam to pewnie swojemu lenistwu. Nic nikogo nie przekona że to nie do końca moja wina. Bo przecież są widome znaki mojego lenistwa. Nie pracuje, a jeśli nawet pracuje to widocznie nie tam gdzie trzeba lub za mało, jeśli nic nie zarabiam.\nPo wejściu w to straciłem wszelką nadzieję. Tak się czasem zastanawiam czy jest na świecie, choć jedna, jedyna osoba, która może zrozumieć to, co siedzi we mnie. Chciałbym żeby przynajmniej jedna osoba zrozumiała, że to nie wynika z lenistwa tylko z tego czegoś, co zbierało we mnie przez te wszystkie lata pracy i na koniec mnie kompletnie zblokowało. Chciałbym, choć w jednych oczach przestać być zwyczajnym leniem, co to mu się pracować nie chce tylko kimś, kto z jakiś bliżej nieznanych, ale przecież ważnych powodów jest tym, kim teraz jest, ale nadal pozostał myślącym człowiekiem.\nCzy ja naprawdę tak wiele chce? Chce tylko zrozumienia, że coś mnie blokuje tam w głowie i nie pozwala być przykładnym ciężko pracującym obywatelem. Przecież ja tego wszystkiego nie robię, dlatego że tak bardzie chce żyć tak jak żyje! Przecież jest we mnie instynkt samozachowawczy. Przecież naprawdę się staram się. Pracuje ile mogę i jak mogę, ale zawsze mam wrażenie, że czym bardzie się staram tym mniejsze są z tego efekty.\nW pewnym czasie mojego zawodowego życia dotarłem do bariery, której nie mogę przeskoczyć. Wypaliłem się. Przestałem mieć pasje. Przestałem panować nad swoimi emocjami. Zraziłem się do ludzi i do ich towarzystwa. Nie potrafię robić tego, w czym przez wiele lat byłem tak dobry. Co zapewniło mi sukces i status materialny. Nie potrafię już być tym człowiekiem, którym byłem kiedyś.\nI Bóg mi świadkiem nie wiem do końca, dlaczego tak jest jak jest. Tworze naprędce jakieś ideologiczne wyjaśnienia tego, co się ze mną stało i co się ze mną teraz dzieje. Czasem tłumaczę mój stan chęcią zwolnienia życia, ale tak naprawdę nie kieruje mną ideologią. To, o czym czasem mówię i piszę, czyli zwolnienie życia to tylko zaleta tego, co mnie dręczy. Taka dodatkowa korzyść z ogólnego stanu nieszczęścia. Filozofuje na ten temat, ale nadal nie wiem, dlaczego coś mnie odrzuciło od poprawnych społecznie zachowań i wpędziło w stan, w którym się obecnie znajduje.\nStraciłem wszystko. Ukochaną, dom, oszczędności, prace, przyjaciół, mnóstwo rzeczy, które lubiłem i wiele takich, które tylko były pomocne w życiu. Nie mam już nic, a nadal nie wiem, co sprawia, że nie mogę przezwyciężyć fizycznego prawie bólu i strachu przed obowiązkiem, codziennością, spotkaniami, zadaniami, terminami, sprzedawaniem, sprawozdaniami, kierownikami, klientami, tym wszystkim i jeszcze przed tysiącem innych spraw i rzeczy. Przed pracą jednym słowem. Nie mogę zrozumieć, co powoduje, że boje się wyjść z domu. Co powoduje, że odczuwam strach przed ludźmi? Co powoduje, że boje się nawet korzystać z telefonu?\nNie ma już czasu na błędy. Nie wiem, a chciałbym wiedzieć. Jeśli to jest lenistwo, to trudno umrę na lenistwo.\nOtagowane codzienność, dziennik, pesymistyczne, dziennik, przemyślenia, refleksje, smutek, wybory, życieSkomentuj\n12 lipca 2017 18 lipca 2017 by pavvel\nChciałem żyć miłością. Tak, wiem co powiesz, wiem to bardzo dobrze. Powiesz, że to wyjątkowo naiwne. I będziesz miała racje. Przyznaje, ale tak właśnie chciałem zrobić i tak zrobiłem. I choć niestety nie udało się tak żyć, to jestem dumny z tego, że chociaż spróbowałem. Tak wielu z nas przecież nie próbuje żyjąc racjonalnie. Ja przynajmniej miałem marzenia i chęć ich realizacji. Żyłem z miłością i dla miłości.\nNawet nie czuje się przegrany. To nie to. To coś innego. Ja po prostu czuje się tu nie na miejscu. Tak jakbym żył w rzeczywistości, której nie rozumiem. Jestem wysiedleńcem z Nibylandii. Wysiedleńcem poprzez pozostanie w tej rzeczywistości. Mieszkam wśród zupełnie obcych mi ludzi. Za dużo chciałem i zastałem z niczym. Ale nie żałuje tego, co się stało.\nTeraz już wiem, że nie wolno nam marzyć. To nie uchodzi. Wręcz jest zabronione. W naszym życiu doczesnym wszystko musi być bardzo na serio. Tak dosłownie. Według społecznych przykazań. Takie przyziemne. Do imentu rzeczywiste. Codzienne i oczywiście. A może warto czasami pomarzyć? Ja tak właśnie chciałem żyć. Chciałem kochać, mieć marzenia i żyć nimi. Chciałem żeby moje marzenia, moja miłość trwała wiecznie. Nie liczyły się dla mnie kłopoty dnia codziennego, bo chciałem żeby nasze uczycie, to co było najpiękniejsze w nas trwało na zawsze i górowało nad codziennością. Ja chciałem tylko kochać i być kochanym. Nic innego się dla mnie nie liczyło.\nI dla tych marzeń poświeciłem wszystko. Gdy zabrakło miłości, sensu życia, wszystko dla mnie się skończyło. Czy czuje się wyjątkowy? Może trochę. Może nie jestem wyjątkowy, ale na pewno nie jestem jednym z wielu. Kto inny poświeciłby wszystko w imię straconej miłości. Straciłem wszystko. Własną firmę. Prace i dochody z tym związane. Dom i bezpieczeństwo. Zdrowie. Przyjaciół. A teraz pewnie stracę siebie. Każdy z nas próbuje przeżyć. A ja właśnie tak chce żyć i tak żyje.\nCzy zmieniłem swoje przekonania? Nie, i nie zmieniłem siebie. Nie ulegając społecznej presji wybrałem własna drogę. I choć to droga pełna jest udręki i bez szczęśliwego zakończenia, to jest to moją droga i pójdę nią do końca. Niczego nie żałuje.\nChoć pielęgnuje w pamięci Twój obraz to czasem żeby dobrze pamiętać potrzebne są pewne utrwalacze. Takie bodźce pobudzające. Pamiętam nas razem, bardzo dobrze pamiętam. Tylko czasami dobrze jest jak coś jeszcze bardzie przypomina mi, że byliśmy tu razem. Czasem znajdę twój długi włos a czasem zapomniane zdjęcie. Dziwne są te dni ostatnie.\nZawsze wiedziałem, że zginę przez dwie rzeczy. Przez pieniądze, a w zasadzie przez ich brak i przez miłość czy raczej przez brak miłości. No i wykrakałem. Wiem też, że ostateczne nieszczęście przyjdzie nagle, wtedy, gdy będę się tego najmniej spodziewał. Tak było zawsze, i tak będzie i tym razem. Nie czekam na nie. Nie wyglądam go, ale wiem, że przyjdzie.\nOtagowane codzienność, dziennik, pesymistyczne, dziennik, przemyślenia, smutek, życieSkomentuj\n10 lipca 2017 11 lipca 2017 by pavvel\nNie ma Cię już ze mną od ponad roku. A ja nadal, każdego niemal dnia, ulegam złudzeniu, że wyszłaś z domu tylko na chwile i zaraz zapewne wrócisz. Ciągle czekam w nadziei, że ponownie usłyszę Twoje kroki na schodach a potem chrobot klucza w zamku.\n- Mówisz, że to moja wina, że to ja do tego doprowadziłem. Może i tak właśnie jest. Ale ludzie tak już mają, że do każdego czynu potrzebują impulsu, który spowoduje ich działanie. Czasem taki impuls powoduje działania a czasem jak w moim przypadku powoduje stan totalnego zniechęcenia życiem. Takiego nic nie robienie, bo przecież nic już nie warto robić. Pozostanie już tylko trwanie w stuporze. Może i mam naturę destrukcyjną. Nawet bez tego „może”. To pewne, że taką mam naturę. Ale nawet ja, z tym moim wiecznym pesymizmem, musiałem przezwyciężyć instynkt samozachowawczy. Coś mnie zmusiło to tego, że stało się to co się stało. Przyznasz, że musiało być coś, co spowodowało taki powolny rozpad mojego życia. To nie stało się tak samo z siebie. Coś musiało to zapoczątkować. I tak właśnie było. A pamiętasz, kiedy to było?\n- Nie uwierzysz w to zapewne, ale ja dobrze pamiętam ten dzień, kiedy przekroczyłem granice miedzy życiem w nadziei a beznadzieją. To wtedy zaczęło się to co trwa w rozkwicie do teraz. Pamiętam Twoje słowa i pamiętam moje milczenie. Bo są takie słowa, na które nie można nic odpowiedzieć. Nie, ja nie szukam winnych. Ja tylko chce żeby wszystko było jasne. Choć może teraz, po roku, nie ma to już żadnego znaczenia. Bo Ciebie nie ma przy mnie a mnie za chwile też pewnie nie będzie wcale.\n- Mówisz, że powinieneś myśleć o przyszłości, a nie o przeszłości. Jak ja mam tak myśleć? Jak mam to zrobić? Przecież dla mnie zdecydowanie nie ma przeszłości. Wiedziałaś o tym od dawna. Od tej chwili, gdy usłyszałem od Ciebie słowa, których nikt nigdy nie powinien usłyszeć od ukochanej. Od czasu, kiedy przez to, co powiedziałaś przestałem chcieć, chcieć cokolwiek. Wtedy moje życie zamieniło się w wegetacje.\nOd zawsze, od chwili, gdy Cię spotkałem, zawsze powtarzałem, że nie będzie nikogo nowego. Więc to, co mówię teraz nie powinno być dla nikogo, a tym bardziej dla Ciebie żadnym zaskoczeniem. To przecież oczywista oczywistość – cytując klasyka.\n- Mówisz, że to bez sensu? A dlaczego, bez sensu? Nasze spotkania mają sens. Nie mam do Ciebie żadnych pretensji. Nic nie oczekuje. Chce tylko czasem z Tobą porozmawiać. Posiedzieć przy Tobie przez godzinę lub dwie. Nacieszyć się Twoim towarzystwem. Nic więcej. Ale nawet to nie jest mi dane i za tym tęsknie. Już tylko za tym, bo nic innego przecież nie mam. Tęsknotą stała się dla mnie jedyna formą Twojej obecności w moim życiu.\nOtagowane dziennik, miłość, pesymistyczne, dziennik, smutek, życieSkomentuj\nNie potrafię zapomnieć\n25 maja 2017 25 maja 2017 by pavvel\nDziś rano znalazłem nasze wspólne zdjęcie. Ostatnie, jakie tu zostało. Była piąta rano. Za wcześnie na wyjście z domu. Za późno na sen. Za wcześnie na czytanie nie wspominając już o pisaniu. Pozostała telewizja. I śniadanie przed ekranem z telefonem w ręku, bo przecież trzeba być na bieżąco. Dzień zapowiadał się spokojny. Nawet za spokojny. Na stole czekały na mnie nieprzeczytane książki i dwa jeszcze dziewicze, bo nieprzeczytane a nawet nieprzeglądane miesięczniki. I wtedy je dostrzegłem. Musiało być tam od zawsze. Wsunięte między stos książek. Wystawał tylko mały połyskujący skrawek papieru, który po wyjęciu okazał się być fotografią. To było takie małe zdjęcie. A na nim Ty i ja. Ostatnie zdjęcie z Tobą. Nasze wspólne zdjęcie. No, i tak oto dzień przestał być spokojny.\nCiągle słyszę: zapomnij. Ale jak ja mam zapomnieć? Nie mogę tego zrobić. Co gorsze z każdym nowym dniem coraz bardziej umacniam się w tym moim czekaniu na coś, na kogoś, kto przecież nigdy nie wróci. Ja wiem, że nie można zawrócić czasu. Nie można wrócić do dawnych szczęśliwych lat. Wszystko jest jednorazowe. Nic nie wydarzy się tak samo dwa lub więcej razy. Mówią żebym odpuścił. Ale ja przecież nie mogę zapomnieć, bo tylko to, co zapamiętałem i co siedzi w mej pamięci zostało z tego, co było naszym wspólnym życiem. Wszystko inne przeminęło. Skończyło się. Odeszło. Wyprowadziło się i jest teraz gdzie indziej i z kimś innym. Teraz zostałem sam i to, co pamiętam trzyma mnie przy życiu. Dlatego nie potrafię i nie mogę zapomnieć. A nawet jak na chwile odpuszczę i zapomnę, to zawsze znajdzie się coś co mi na to nie pozwoli. Dziś znalazłem tą naszą fotografie.\nDziesięć sekund z życia z Tobą. Pamiętam przytulenie, zapach, dotyk. Tyle wspólnych lat, a ja pamiętam tylko kilka chwil z tych wielu lat. Nie całość dzień po dniu a urywki. Pamiętam fragmenty, które ciągle się zmieniają. Wciąż inne. Wciąż nowe, a właściwie wciąż układane na nowo. Wypływają na powierzchnie. Tego, co chciałbym pamiętać, akurat w tej chwili nie mogę sobie przypomnieć, za to inne teraz dla mnie nieistotne szczegółowo pamiętam.\nMówią: skończ już z tą żałobą. Ile można rozpaczać. Znajdź sobie inną. Chyba nie liczysz, że wróci? Ale ja nie mogę. Już chyba nie potrafię. Zepsułem się tam gdzieś w sobie. Nie potrafię wrócić do gry. Zacząć wszystko od nowa. Nawet, jeśli to przyniesie cierpienie i ostatecznie mnie zabije, to nie potrafię zapomnieć.\nOtagowane codzienność, dziennik, pesymistyczne, dziennik, przemyślenia, refleksje, smutek, życieSkomentuj\nOkno z widokiem na park i kościół\n9 maja 2017 by pavvel\nNapijesz się? Nie? No jasne, że nie. Wy wszystkie jesteście niepijące. Przynajmniej na początku. Zawsze to samo. Zawsze lub przeważnie, że nie. Jeszcze jest jedna możliwość: ewentualnie troszeczkę. Maleńko. Niewiele. Ciut, ciut. Tak nie za dużo. W malutki kieliszeczek. Odrobinkę. Tak tylko żeby ustka umoczyć. Każda z was jest niepijąca. Jakby się kurwa nie w Polsce rodziły tylko je importowano z zagranicy. I to nie zza tej wschodniej granicy, co oczywiste, tylko z tej wielce oświeconej zachodniej zagranicy. Wszystkie takie nowoczesne. Jak już coś zdecydują się w chwili zapomnienia wypić dla towarzystwa to nie jak człowiek porządną wódkę czystą tylko no przecież drinka. Rudą wódę na myszach lub inne kolorowe świństwo z parasolka i innym badziewiem w wysokiej szklance ze słomką. Oj upada u nas kultura spożywania. Winko czerwone włoskie domowe stołowe po pincet złotych za pół litra siorbie taka przez cały wieczór. Każda albo niepijąca albo udaje, że pije.\nTęsknie za dawnymi czasami. Nie tak bardzo odległymi, ale jednak parę chwil już minęło. Była taka jednak. Ta to naprawdę potrafiła wypić. A ładniutka była bestyjka, że aż strach brał. Człowiek się zastanawiał czy bardziej chce z nią pić czy się z nią kochać. Choć w zasadzie samo już picie z tą kobietą miało w sobie coś erotycznego. Tak, to prawda. Ona jedna potrafił pić. Tak wiem marudzę, wiem. Ale co ja poradzę. Uwielbiałem z nią pić i nie tylko pić.\nZwierzam Ci się. Naturalnie, że się zwierzam. Siedzimy tu, pijemy, to znaczy ja pije, to całkiem naturalne, że się zwierzam. To podobno technika używana do podtrzymania rozmowy lub jak w tym przypadku do pokrywania. Bo ja Cię podrywam prawda? No, przynajmniej tak mi się wydawało. I jak mi idzie? Nie bardzo. Cóż, to może jednak się napijesz? Będzie nam trochę łatwiej. Bo widzisz tak się teraz porobiło, że alkohol jest moja jedyną radością. Choć czasem trudno jest pić samemu. W towarzystwie to sprawia większą przyjemność, no i ma większy sens.\nJestem trochę nawalony. Pijany i samotny. Myślałem, że coś nas łączy. Coś nas łączy, prawda? Przecież nie siedzisz ze mną dla przyjemności. A może jednak? Bardziej z samotności. Więc jednak mamy coś wspólnego. Oboje jesteśmy w pewnym stopniu samotni. Tylko, że ja pewnie w większym. Bo z twoim wyglądem to raczej nie powinnaś narzekać na samotność. Tak, wiem trochę dziwny ten komplement. Wybacz wyszedłem z wprawy. Ale za to szybko się uczę. Poprawie się. Przynajmniej się postaram.\nBardzo ładnie. Mówiłem, że jeden czy dwa kieliszki cię nie zabiją a na pewno pomogą naszej konwersacji. To ja zamówię jeszcze po dwa razy dla rozluźnienia mięśni twarzy. Nic Ci nie będzie. Czasem trzeba na chwile zerwać kontakt z rzeczywistością żeby nie zwariować. Pani tak w życiu to całkiem samotna? Tak, wiem, że my już po imieniu, ale takie pytanie zawsze lepiej zadać na pan pani. Już samotna. Od niedawna. To się nawet dobrze składa. Ale oczywiście ja nic nie proponuje. Zobaczymy jak się akcja rozwinie. To co? Jeszcze po jednym?\nA co do Twojego byłego i mojej byłej to niejaki Remarque, Erich Maria Remarque napisał kiedyś, że grunt to nie przywiązywać się do niczego. Bo do czego się przywiążesz, to chciałbyś zatrzymać. A zatrzymać w życiu nie można nic. Tak to jakoś napisał. Nie pamiętam dokładnie. Bo to czasem lepiej nie pamiętać.\nPrawie puste mieszkanie. Takie kobiece. Wynajmowane. Pożyczone. Z oknami wychodzącymi na park i na kościół. A w nim stół, przy którym piliśmy by się kochać i kochaliśmy się by pić.\nOtagowane dziennik, pesymistyczne, dziennik, przemyślenia, refleksje, smutek, wódka, życieSkomentuj\n26 kwietnia 2017 26 kwietnia 2017 by pavvel\nPoza wieloma złymi cechami charakteru posiadam przynajmniej jedną pozytywną. Nie uzależniam się. Może to i mało na tle moich rozlicznych wad, ale lepszy jeden pozytyw niż żaden. Choć pije w wielką regularnością już od dekad to w każdej chwili mogę przestać. Mogę, choć nie chce. Bo ja to po prostu lubię. Podobnie mam z innymi nałogami. Nigdy nie udało mi się wciągnąć w jakieś dobre, modne i interesujące uzależnienie. Choć bardzo się starałem to nigdy nie przyzwyczaiłem się do jakiekolwiek używki na tyle, żebym mógł powiedzieć, że się od niej uzależniłem.\nNie pale tytoniu ani innych używek tak polecanych przez świat show biznesu. Nic nie wciągam noskiem, choć każdy, kto mnie zna musi przyznać, że moja kichawa idealnie nadaje się do tego uzależnienia, bo może pochłonąć wielkie ilości tego, co tam się noskiem wciąga. Nic nie wcieram, nie zażywam, nie połykam nic bardziej oryginalnego poza zwykłymi lekami na głowę przepisanymi przez bardzo konserwatywnego lekarza. Bez tych tabletek jestem za bardzo nerwowy, za bardzo strachliwy, za bardzo zamknięty w sobie i wiele innych za bardzo. Ale i od nich nie jestem uzależniony, co sprawdziłem empirycznie odstawiając je na kilka miesięcy. Biorę też coś na sen, ale jak to zwykle bywa z lekami które mają wywołać efekt placebo, nic a nic nie pomagają. A wódka mnie usypia. No może nie na cała noc, ale zawsze zapadam w sen na kilka godzin a to w moim dziwnym życiu i tak bardzo dużo. Do tego wszystkiego mam ponadnaturalny wstręt do igieł, więc sami rozumiecie, że dożylnie to ja raczej nic sobie… Bożesztymój! Na samą myśl już prawie zemdlałem. Brrrr, to zdecydowanie nie dla mnie.\nPozostaje jedynie alkohol i choć do niego też raczej się nie przyzwyczaję w sposób prowadzący do zaawansowanego alkoholizmu, to musze przyznać, że ten rodzaj wyłączania się z doznawania rzeczywistości jest bardzo bliski memu sercu. Ja zwyczajnie lubię wypić. Lubię ten stan, którego doznaje po wchłonięciu pierwszych dwóch, trzech pięćdziesiątkach wódki. A właśnie, zapomniałem wspomnieć, że z alkoholowego spektrum możliwości najbardziej preferuje wódeczkę. Bo tylko ona ma w sobie coś takiego, że potrafi szybko wprowadzić w stan kompletnego znieczulenia na otaczający mnie świat. Tylko po kilku głębszych mam poczucie tego, że rzeczywistość pozbawiona jest wszelkich trosk i co najważniejsze, że taki stan będzie się utrzymywać przez następne stulecia. To najbardziej lubię w alkoholu. Tą pewność, że zawsze, albo przeważnie, dostane to, na co liczę bez żadnych dodatkowych atrakcji.\nFakt, to nie jest sport dla biednych ludzi. Ale który z nałogów jest dla biednych. Żaden niestety. Trzeba się nieźle nakombinować, żeby wytrwać w tym sporcie na poziomie wyczynowym. Ileż to wymaga poświeceń! Ile wyrzeczeń! Ale warto. Bo w zamian, choć na chwile dostaje moje wyobcowanie i radość z trwania na tym łez padole. Dlatego nic złego nie powiem na wódeczkę. I choć jak wspomniałem nie potrafię się przyzwyczaić do niej tak do zatracenia, to mam do niej wielki szacunek. Widocznie tak już ze mną jest, że ja nic nie potrafię doprowadzić tak do końca. Zapale się do czegoś. Pokocham coś. Trenuje to z zapałem, ale sukcesów to ja nie osiągam. Co to to nie. Może za mało ambitny jestem? No dobrze, czas się napić. Wasze zdrowie!\nOtagowane codzienność, dziennik, męski punkt widzenia, pesymistyczne, dziennik, refleksje, wódka, życieSkomentuj


XLIII LICEUM W KRAKOWIE ㊸ 99 rocznica wyzwolenia Krakowa -\n27 października 2017 29 grudnia 2018 XLIII LO (JG)AktualnościKraków, Krakowa, patriotyzm, rocznica, wyzwolenie\nUroczystości w Podgórzu upamiętniające 99 rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę\nOficjalnie przyjmuję się, że Polska odzyskała niepodległość 11 listopada 1918 roku. Jednak w Krakowie niepodległość ogłoszono już wcześniej – 31 października 1918 roku, gdy trwała jeszcze wojna, a ziemie polskie były okupowane.\nMiasto zajęli polscy żołnierze, wywieszano biało-czerwone flagi. Organizatorem akcji przejmowania władzy w Krakowie był porucznik Antonii Stawarz. W nocy z 30 na 31 października wysłał depeszę do wszystkich stacji kolejowych w Galicji o powstaniu polskiego rządu w Krakowie. Nad ranem wraz z polskimi żołnierzami przejął austriackie koszary przy ul. Kalwaryjskiej (obecnie Plac Niepodległości). Druga grupa podporucznika Franciszka Pustelnika przejęła koszary przy ul. Wielickiej 2 (obecnie w budynku tym powstaje Muzeum Podgórza). Zwieńczeniem tych wydarzeń było przekazanie w budynku magistratu władzy przez Austriaków w ręce pułkownika Bolesława Roi, mianowanego przez Polską Komisję Likwidacyjną komendantem Wojska Polskiego.\nDnia 27 października 2017 roku poczet sztandarowy XLIII Liceum Ogólnokształcącego uczestniczył w uroczystościach upamiętniających te wydarzenia. Uroczystość rozpoczęła się od złożenia kwiatów pod Magistratem Dzielnicy XIII w Podgórzu, następnie poczty sztandarowe oraz przedstawiciele władz Krakowa wspólnie udali się na Plac Niepodległości. Uroczystościom towarzyszyła grupa rekonstrukcyjna. Po części oficjalnej wszyscy zgromadzeni odśpiewali wspólnie pieśni patriotyczne.\nPodczas obchodów 99 rocznicy wyzwolenia Krakowa nasz poczet sztandarowy dumnie reprezentuje XLIII LO.\nApel Prezydenta Miasta Krakowa\nKL Plaszow. Historia, która łączy. Projekt…\nPrevious Previous post: Targi Książki\nNext Next post: Plener w Dworze Czeczów


-Wiem, że przedstawiciele izb handlowych zrzeszających zagraniczne firmy raportują jakieś wątpliwości swoich partnerów, ale my tego absolutnie nie widzimy w wynikach PAIiIZ. Tradycyjnie już głównymi inwestującymi są Amerykanie, Niemcy, Francuzi, Brytyjczycy. Wracają inwestorzy z Japonii i z Korei, pojawiła się pierwsza inwestycja egipska. Są także inwestycje polskich firm. Nie widzę stosowania taktyki „wait and see”. Mamy zdrowy rozdział życia politycznego od gospodarczego. Inwestorzy są pragmatyczni – biorą pod uwagę przede wszystkim poziom wsparcia inwestycyjnego, jakie mogą uzyskać w Polsce a także parametry kosztowe, dostęp do poddostawców, kwalifikacje pracowników – mówi Majman.\nDodał, że widzi natomiast „ogólne zaniepokojenie związane z sytuacją na Ukrainie, w ogóle geopolityczną sytuacją związaną z imigracją, zamachami terrorystycznymi.”\nKategoria: Analizy 21.08.2015\nTrendy gospodarcze 08.04.2016\nKategoria: Trendy gospodarcze 08.04.2016\nTrendy gospodarcze 27.01.2015\nKategoria: Trendy gospodarcze 27.01.2015


Rewolucyjne zmiany w prawie zamówień publicznych - PROFIKA GRUPA\nStrona główna » Rewolucyjne zmiany w prawie zamówień publicznych\n– Akceptowane będą następujące rodzaje podpisów:\n– Brak możliwości składania ofert w formie papierowej – taka forma skutkować będzie odrzuceniem oferty.\n– W nowych przepisach wyszczególniono obowiązkowe postanowienia umowne chroniące interes wykonawcy oraz zakazano stosowania klauzul abuzywnych.\n– Wprowadzono obowiązek stosowania zaliczek w przypadku umów trwających powyżej 12 miesięcy.\n– Wskazanie jednego sądu ds. zamówień publicznych.\n– Obniżenie opłaty od skargi na orzeczenie wydane przez KIO (Krajową Izbę Odwoławczą).\n– Dłuższy termin na wniesienie skargi do sądu – 14 dni.\n– Nowe maksymalne wysokości wadiów tj. 1,5% wartości zamówienia przy zamówieniach krajowych i 3% wartości zamówienia przy zamówieniach w progach unijnych.\n– Szybszy zwrot wadium.\n– Zmniejszenie wymaganej wysokości zabezpieczenia należytego wykonania umowy do 5%. Wyjątek stanowić będą zamówienia charakteryzujące się wyższym ryzkiem, opisane w stosowych dokumentach zamówienia – tutaj pozostanie 10%.\n– Elektronizacja pozwoli na ograniczenie dokumentacji papierowej oraz usprawni proces pozyskiwania gwarancji.\n– Skróci się czas potrzebny na przygotowanie gwarancji wadialnej dzięki eliminacji konieczności fizycznego dostarczenia dokumentu. Pozwoli to firmom decydować się na udział w danym przetargu nawet w ostatniej chwili.


RCKiK w Lublinie ze wsparciem lubelskiego ratusza - ESKA.pl\nAutor: zdj. google maps\nPracownicy Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie zostali zwolnieni z opłat za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania. - To już kolejna pomoc Miasta dla lubelskiej służby zdrowia - napisał na swoim Facebooku Krzysztof Żuk, prezydent Lublina.\n- Przypomnę, że podobne rozwiązanie przyjęliśmy na początku stanu zagrożenia koronawirusem wobec pracowników Szpitala Klinicznego nr 1, gdzie na oddziale zakaźnym toczy się najtrudniejsza walka z koronawirusem, gdzie lekarze i personel medyczny walczą o zdrowie i życie osób chorych na COVID - 19 - poinformował prezydent Lublina.\nZnamy wyniki sekcji zwłok 4-latka z Burzca. Przyczyną śmierci było utonięcie\nWjeżdżających do Świdnika powitają mini-pomniki motocykli i śmigłowców [AUDIO]\nSzpital przy al. Kraśnickiej "łata dziury na SORze rezydentami". Dyrekcja tłumaczy...\nMiejskie baseny znów będa otwarte. Warunek: dezynfekcja i maseczki [AUDIO]


Po meczu Granada-Barcelona liderem La Liga jest Granada - Piłka nożna - rp.pl\nAktualizacja: 22.09.2019, 08:56\nGranada wygrała z FC Barceloną 2:0 w meczu 5. kolejki hiszpańskiej ekstraklasy - czytamy w Onecie. Dzięki wygranej Granada awansowała na pozycję lidera La Liga. Barcelona jest dopiero siódma w tabeli.\nGranada to beniaminek La Liga, który w pierwszych meczach nowego sezonu prezentuje się wyjątkowo dobrze. W pierwszych pięciu meczach ekipa z Andaluzji wygrała trzy razy, raz zremisowała i doznała tylko jednej porażki (0:1 z Sevillą).\nW meczu z Barceloną Granada prowadziła już od 2. minuty - relacjonuje Onet. Wtedy to Roman Azeez zachował się przytomnie w polu karnym i skierował głową piłkę do bramki Marka-Andre Ter Stegena.\nPo przerwie na murawie pojawił się wracający do gry po kontuzji Lionel Messi, ale słynny Argentyńczyk nie potrafił odwrócić losów meczu. Drugiego gola zdołała natomiast zdobyć Granada - w 66 minucie Alvaro Vadillo wykorzystał rzut karny podyktowany za zagranie ręką jednego z graczy Barcelony.\n"Don Balon": Barcelona zainteresowana Piątkiem\n18-latek z Węgier strzelcem bramki roku


Defibrylatory w transporcie publicznym\nProjekt Lifeguard\tPrzestrzenie chronione kardio Październik 15 2007\t Przeglądano: 5054\nZabezpieczone kardio stacje transportu publicznego przed nagłą śmiercią, ustawodawstwo i przepisy dotyczące ochrony kardiologicznej portów, lotnisk, stacji kolejowych i stacji metra w Hiszpanii.\nPrzepisy wymagające instalacji defibrylatorów w transporcie publicznym\nOchrona serca w Hiszpanii jest naznaczona przepisami hiszpańskich wspólnot autonomicznych, publiczny dostęp do defibrylacji jest niezbędny do przezwyciężenia nagłej śmierci, ponieważ z każdą minutą, która mija po zatrzymaniu akcji serca, szanse na przeżycie są zmniejszone o 10%, ponieważ od siódmej minuty bardzo trudno jest uratować ofiarę bez następstw.\nDworce kolejowe, porty morskie, dworce kolejowe, lotniska lub dworce autobusowe to miejsca o dużym natężeniu ruchu ludzi, więc statystycznie jest bardzo prawdopodobne, że w dowolnym momencie nastąpi zatrzymanie krążenia i układu oddechowego, co powoduje instalację defibrylatorów i dzięki temu może zaoferować ochronę kardiologiczną wszystkim użytkownikom i pracownikom usług transportu publicznego. Przełom w podnoszeniu świadomości na temat znaczenia ochrony kardiologicznej wszystkich możliwych przestrzeni, instalacji defibrylatorów do autobusów, taksówek, metra, tramwajów, pociągów, kolei podmiejskiej, łodzi i promów, w tym samolotów i pociągów dużych prędkości, gdzie codziennie Codziennie je znaleźć.\nInstalując publiczne defibrylatory we wspólnych obszarach, takich jak dworce autobusowe lub niektóre stacje kolei podmiejskich w każdej gminie, w której się one mieszczą, zwiększamy dostępność defibrylatora przez 24 godziny 365 dni; Dlatego coraz więcej gmin decyduje się na tego rodzaju zewnętrzne urządzenia do defibrylatora, aby pokryć więcej przestrzeni i stworzyć więcej obszarów chronionych przed kardiologią.\nChodzi o to, aby zwiększyć dostępność publicznych defibrylatorów dla tych gmin, które nie mają pogotowia ratunkowego lub karetek pogotowia ratunkowego w swoim ośrodku zdrowia lub biurze, również dla firm zlokalizowanych w obudowach z ogólnodostępnymi strefami dostępu\nOd Proyecto Salvavidas gwarantujemy instalację defibrylatorów w ogólnodostępnych przestrzeniach publicznych, ponieważ zwiększają zasięg ochrony kardiochronnej i umożliwiają dostęp do defibrylatora 24 godziny na dobę, aby pomóc w każdej nagłej śmierci, która może wystąpić na stacji i jej otoczeniu, ochrona kardiologiczna Dworzec autobusowy służy również do ochrony ludności mieszkającej w otoczeniu, o ile zainstalowany defibrylator znajduje się w ogólnodostępnej przestrzeni dostępu.\nDefibrylatory w pojazdach policyjnych i samochodach strażackich\nCoraz częściej obserwuje się defibrylatory w pojazdach policyjnych, pojazdach ochrony ludności, defibrylatorach do wozów strażackich lub usługach konserwacyjnych gminy. Jest to kolejny sposób ochrony przestrzeni publicznej, niezależnie od tego, czy duża lub mała populacja instaluje i przenosi defibrylatory w samochody patrolowe lokalnej policji umożliwiają objęcie większej przestrzeni ochroną kardiologiczną ludności, czy to poprzez interwencję w wypadku, czy wezwanie pomocy, jako pierwsi przybywają na miejsce zdarzenia, dostarczają również defibrylatory do ciężarówek strażaków, ponieważ wielokrotnie jako pierwsi interweniują w nagłych wypadkach, podobnie jak siły bezpieczeństwa państwa niosą defibrylator w radiowozie, rozszerza to ochronę kardiochronną. Defibrylatory w pojazdach policyjnych wymagają określonych cech, nie wszystkie zewnętrzne defibrylatory DEA / DESA działają poprawnie w temperaturze 60 ° C, należy wziąć pod uwagę, że pojazdy policyjne latem, a po zamknięciu mogą przekraczać te temperatury, i wykonać działanie Defibrylator w tych warunkach może nie działać poprawnie.\nWynajem defibrylatora jest idealnym rozwiązaniem dla stacji ochrony kardiochirurgicznej i transportu publicznego\nWynajem powierzchni chronionej kardio jest preferowanym trybem dla większości stacji transportu, takich jak lotniska, porty, metro, dworzec kolejowy lub autobusowy. Dzięki utrzymaniu przestrzeni chronionej przed kardiochirurgią i defibrylatora, biorąc pod uwagę termin ważności łatek lub elektrod, termin ważności baterii lub uprzejmą obsługę defibrylatora w przypadku awarii, spraw, aby wynajęcie idealnej metody ochrony kardiochronnej urządzeń dowolnego firma W ramach konserwacji kontrolujemy poziom akumulatorów, realizowany jest autotest działania w celu uzyskania idealnego stanu jego użytkowania.


Przyczyny bólu spojenia łonowego i prenisa po stosunku\nPonad miesiąc mam problem z narządem płciowym - a właściwie penisem i spojeniem łonowym. Wszystko zaczęło się w taki sposób, że po wytrysku nastąpił ból w okolicy łonowej po lewej stronie promieniujący do genitaliów. Czuję lekki ból również w lewym jądrze. Robiłem badania krwi i moczu, nie wykazały zakażenia bakteryjnego. Pomimo tego przyjmowałem antybiotyk Tarivid 200, który mi bardziej zaszkodził niż pomógł, ale tylko taki lek miałem w domu. Podczas jego stosowania pojawiły się omdlenia. Przerwałem brać ten antybiotyk. Nie wiem co mam dalej robić z takimi objawami.\nNagłe pojawienie się bólu po wytrysku i brak objawów zakażenia układu moczowo-płciowego sugerują, że przyczyna infekcyjna jest mało prawdopodobna. Stosowanie na własną rękę antybiotyków rzyczywiście może przynieść więcej szkód niż pożytku. Dokładny wywiad lekarski i badanie przedmiotowe pozwolą na ustalenie najbardziej prawdopodobnej przyczyny zgłaszanych przez Pana objawów i wdrożenie odpowiedniego leczenia.


Młynek do soli taupe lakierowany 20 cm Rumba de Buyer | sklep internetowy GaleriaLimonka.pl\nKod produktu: D-S330-203434\nMłynek do soli taupe lakierowany 20 cm Rumba de Buyer. Młynek o przyjemnych i dobrze zaokrąglonych krzywiznach. Zapewnia dobry chwyt, ma wygodny rozmiar i jest bardzo przydatny w kuchni i na stole. Wygodny, klasyczny młynek z drewna bukowego. Ponadczasowy kształt to hołd kulinariom francuskim i ich nadrzędnym wartościom: smakom i autentyczności. Wyposażony w mechanizm z ciętej stali, z podwójnym rzędem zębów, które wychwytują ziarna, ciągną je w dół, a następnie blokują, aby idealnie je zmielić.\nOpinie o Młynek do soli taupe lakierowany 20 cm Rumba de Buyer


Zdrowa żywność na celowniku inspektorów – Franczyza w Polsce\nFranczyzawPolsce.pl > Aktualności > Zdrowa żywność na celowniku inspektorów\nZdrowa żywność na celowniku inspektorów\nZ ekologicznie czystych rejonów, ze zdrowego serca Mazur, z naturalnych źródeł, z nietkniętych ostępów puszczy – żadne z tych wyrażeń nie gwarantuje, że produkt jest ekologiczny. UOKiK wraz z Inspekcją Handlową sprawdził jakość produktów w sklepach specjalistycznych i wielkopowierzchniowych.\nProdukty ekologiczne oferują zarówno sieci supermarketów, jak sklepy specjalistyczne - np. sieć convenience BioMarket i Ekozakupy.pl czy franczyzowa marka Organic Farma Zdrowia.\nW II kwartale br. Inspekcja Handlowa na zlecenie UOKiK skontrolowała jakość i oznakowanie produktów pochodzących z rolnictwa ekologicznego. Kontrola objęła łącznie 947 partii produktów ekologicznych, m. in. makarony, kasze, warzywa, owoce, soki, przetwory, słodycze, kawy, herbaty, oleje, mięsa, miody i jaja. Próbki zostały pobrane ze 164 placówek w całej Polsce: sklepów wielkopowierzchniowych i specjalistycznych prowadzących sprzedaż zarówno stacjonarną, jak i internetową oraz hurtowni. Nieprawidłowości stwierdzono w 44% placówek, kwestionując 147 partii produktów (ponad 15%).\nNiezgodne z obowiązującymi przepisami oznakowanie żywności stwierdzono w przypadku 107 partii (ponad 11%).\nDo nieprawidłowości zaliczyć można, np. brak obowiązującego znaku przy jednoczesnym użyciu słowa bio, niewłaściwie określone miejsce pochodzenia lub brak numeru jednostki certyfikującej produkty. Zdarzało się również, że na etykietach brakowało informacji w języku polskim lub pojawiały się wyrażenia wprowadzające w błąd, np. przypisujące środkom spożywczym właściwości lecznicze - Polecane przy cukrzycy.\n49 partii (5%) zakwestionowano ze względu na niewłaściwą jakość. W niektórych przypadkach rzeczywiste ilości produktów lub ich składników były niższe niż deklarowano na opakowaniu – dotyczyło to, np. masy ogórków kiszonych czy ilości ekstraktu w koncentracie pomidorowym.\nInspekcja Handlowa nałożyła 10 mandatów karnych, m.in. za sprzedawanie produktów przeterminowanych, skierowała 9 informacji do nadzoru sanitarnego lub weterynaryjnego oraz 45 – do wojewódzkich inspektoratów jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Dotychczas wydano 8 decyzji o wymierzeniu kar za sprzedaż produktów niewłaściwej jakości.\nSłowa bio, eko i organic zarezerwowane są dla produktów, do których wyrobu użyto co najmniej 95% składników naturalnych czyli, m.in. niemodyfikowanych genetycznie, bez sztucznych nawozów i chemicznych środków ochrony roślin. Gospodarstwo rolne i zakład przetwarzający muszą poddać się kontroli, aby uzyskać specjalny certyfikat. Jedynie on potwierdza, że dany produkt spełnia unijne normy dotyczące produkcji ekologicznej.\nGwarancją jest wyłącznie odpowiednie oznakowanie. Znaleźć je można na etykiecie produktu lub, gdy brak opakowania – u sprzedawcy, który powinien posiadać aktualny certyfikat z wykazem produktów ekologicznych.


Zobacz temat - 27 i 28 sezon w ko�cu na TVN7 !\nKobra - Oddzia� Specjalny - Forum i Fanklub SerialuInformacje, wpadki, samochody, ciekawostki, zabawy zwi�zane z serialem oraz wiele wi�cej! Zapraszamy!\nArchiwum - 27 i 28 sezon w ko�cu na TVN7 !\nAnonymous - 2011-11-20, 15:48Temat postu: 27 i 28 sezon w ko�cu na TVN7 !http://www.telemagazyn.pl...jalny,id,t.html\nYuri - 2011-11-20, 16:06Czyli od 5 Grudnia puszcz� nam now� seri�, �wietnie Semirkowa - 2011-11-20, 16:23fajnie ;D wko�cu b�dzie Cobra ;D tak si� ciesz� ;D jupiiiiii ;* Anonymous - 2011-11-20, 16:23 Kranich94 napisa�/a:\tSuper. A gdzie to wyczyta�a� ? Dobrze, mam prezent na urodziny, kt�re s� 10 grudnia. I jeszcze jedno : TVN 7 czy zwyk�y ?\tW linku zatytuowanym "�r�de�ko szcz�cia" na stronie TVN S.A. ;) transmisja oczywi�cie na tvn7\nKranich94 napisa�/a:\tNa 100 % 27 i 28 sezon ! Wyczyta�em na programie tv telemagazyn ! 1 odcinek to to z t� Tany� ! Na 100 % b�dzie te� 28 bo pisze �e wszystkich jest 15 czyli 9 odcink�w 27 i 6 odc. 28 !!! Mein God, telemagazyn ju� r�ne rzeczy pisa� to raz dwa 100% pewno�ci b�dzie jak tvn7 da ram�wk� na swojej stronie co do ilo�ci sezon�w. Trzy chodzi o odcinek "Koma" w opisie- Semirowi si� druga c�rcia urodzi, kt�ra w odcinku "Babyalarm" powiedzia�a swoje pierwsze s�owo tj. 'tata' i Semir by� taki happy cztery: znaj�c tvn7 jak maj� by� 2 sezony to b�dzie "Der Anschlag" jako pierwszy jak b�d� dwa sezony no i co� mi nie gra w li�cie odcink�w ... jesli maj� by� 27 i 28 sezon to wychodzi mi 14 a nie 15 odcink�w :\nCytat:\tSeria 27 1. Koma 2. Cyberstorm 3. Kopfgeld auf Kim Kr�ger\n4. Tag der Finsternis 5. Spurlos 6. Codename Tiger Seria 28 (wg polskiego liczenia)\n7. Der Anschlag cz.1\n8. Der Anschlag cz.2\n9. F�r das Leben eines Freundes 10.Der Pr�fer\n11.Der letzte Tag 12.Turbo und Tacho 13.Formel Zukunft\n14.Der Angriff Wi�c albo do��cz� jeszcze "Bad Bank" z 29 sezonu i da to 15 odcink�w, b�d� b�dzie tylko (albo a� 14 odcink�w), bo z 29 i 30 zostanie ��cznie wg polskiego liczenia 16 odcink�w wraz z "Bad Bankiem" a odejmuj�c ten odcinek b�dzie 15...\nJak narazie celebrujcie fakt, �e b�dzie 27 sezon- potem b�dziemy si� cieszy� �e jednak faktycznie jest 28\na jeszcze to sobie przekopiuje z poprzedniego w�tku; Cytat:\tKobra wraca od 5 grudnia. w poniedzia�ki transmisja o 22:05 w soboty najprawdopodobniej powt�rka o 17:30 . Wyjatki w transmisji to 24 grudnia gdzie nie b�dzie Kobry a 26.12 (poniedzia�ek) wyj�tkowo godz. 19:00 .\nTak p�na godzina to tylko nowe odcinki tj 27 sezon, jeszcze nie ma ca�ej grudniowej ram�wki i nie wiem czy to b�dzie jak zwykle �e po jakim� filmie co da ruchom� godzin� transmisji w poniedzia�ek czy wr�cz przeciwnie b�dzie sztywna.\nJak ju� b�dzie co� wiadomo to dam to w aktualno�ci\tAnonymous - 2011-11-20, 16:29Pewnie b�dzie Bad Bank. Z 24 te� by�o �e dorzucili 2 odcinki z 25 sezonu. Nawet jak b�dzie sam 27 to b�dzie fajnie. Anonymous - 2011-11-20, 16:41a jeszcze jedno do admin�w- jak b�dziecie zak�ada� podfora w dziale SEZONY to zmie�cie jeszcze cyferk� w "Dyskusja na temat konkretnych odcink�w 25 sezon�w." Rosenrot - 2011-11-20, 20:48No to zajebiaszczo :):)\nAnonymous - 2011-11-20, 21:04Ciekawe jakie dadz� nazwy. Nie zawsze s� dok�adnie t�umaczone. Typuj� :\n1- W �pi�czce\n2- Komputerowy Chaos\n3- Problemy Kim Kruger\n4- Dzie� Ciemno�ci\n5- Bez �ladu\n6- Kryptonim : Tygrys\n7- Atak cz�� 1*\n8- Atak cz�� 2\n9- W �yciu Znajomego\n11- Ostatni Dzie�\n12- Turbo & Obrotomierz\n13- Formu�a Przysz�o�ci\n15- Pechowy Bank **\n* - Nie przes�dzam obecno�ci 28 Sezonu.\n** - Typuj� ten odcinek jako 15 tej ram�wki TVN 7.\nJarek567 - 2011-11-21, 16:55Przepraszam, aczkolwiek mam pytanie. Zaczyna si� od tego co si� sko�czy�o?\nAnonymous - 2011-11-21, 17:08Kranich94\nJa bym troche inaczej zrobi�a...\n3. Pieni�dze za g�ow� Kim Kruger\n9. Za �ycie przyjaci�\n12. Turbo i Tacho\nbo Tacho jest traktowane jako pseudonim wi�c si� nie b�dzie t�umaczy� Reszta nawet mi pasuje :)\nJarek567 napisa�/a:\tPrzepraszam, aczkolwiek mam pytanie. Zaczyna si� od tego co si� sko�czy�o?\tOstatni odcinek jaki by� to "Ukochany wr�g". Powinno si� zacz�� od kt�rego� z odcink�w kt�ry jest na li�cie 2 i 5 w�tk�w wy�ej\nAnonymous - 2011-11-22, 13:00Inn, -Zgadzam si� z tymi nazwami. Nie wiedzia�em te� jak nazwa� 7,8 i 14 bo po niemiecku oznaczaj� to samo - Atak. TVN mo�e to nazwa� albo odwrotnie jak ja nazwa�em bo do akcji z dzie�mi i autobusem chyba Zamach bardziej pasuje. Jeszcze a� 2 tygodnie. Chyba nie wytrzymam. Dobrze �e zachorowa�em to chocia� troch� szybciej minie. Anonymous - 2011-11-22, 16:03Kranich94, "Anschlag" to te� cios, napa��, uderzenie, zamach a "Angriff" - nalot, napad, natarcie, napa��, szturm Sama si� nie mog� doczeka�, gdyz 27 sezon to tak pobie�nie ogl�da�am\ntylda - 2011-11-22, 16:31ja te� nie mog� si� doczeka�\nTom Kranich - 2011-11-22, 18:37Hura , w ko�cu TVN poczyni� jakie� stosowne kroki, ja nie mog� si� doczeka� odcinka Der Angriff .\nAnonymous - 2011-11-22, 18:39Tom Kranich, - Szkoda tylko �e to ostatni odcinek. Ja te� na niego bardzo czekam. Ale bardziej na ten jedyny w duecie 27-28 S. Pilotfilm. Id� do strony: 1 2 3 «» 10 11 12 » Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group


OGRODY MIŁOŚCI - Przepyszna Herbata Owocowa z Czarnym Bzem - Eczajnik.pl\nZmysłowa, pełna smaku owocowa herbata skomponowana z hibiskusa, porzeczek i czarnego bzu.\nOgrody miłości to uczta dla podniebienia, przepełniona witaminami, skusi smakiem od pierwszego spróbowania.\nOGRODY MIŁOŚCI to herbata o kolorze przywodzącym na myśl właśnie to najpiękniejsze z uczuć. Za piękny, czerwony kolor zarówno suszu, jak i naparu, odpowiada przede wszystkim hibiskus - najpopularniejszy składnik herbaty używany na Bliskim wschodzi. Roślina ta wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn i wspomaga trawienie, dzięki czemu Ogrody Miłości idealnie nadaje się do picia podczas spożywania posiłków.\nObecne w suszu owoce z czarnego bzu znane są w wspomaganiu walki organizmu z przeziębieniem, w dodatku obniża on gorączkę i działa przeciwbólowo. Nie są to jedyne obecne w mieszance owoce - znaleźć w niej możemy także czarną porzeczkę. Ta działa przeciwbakteryjnie oraz wspomaga układ krążenia.\nJest to wspaniała, lekko słodkawa, owocowa herbata powstała przez połączenie hibiskusa z czarnym bzem i czarną porzeczką. Bardzo przyjemna, zmysłowa i pełna aromatu owoców, zachwyci swoim smakiem. Zawiera spore dawki witamin w szczególności witaminy C.\nSkład: Owoce czarnego bzu, hibiskus, czarna porzeczka, aromat naturalny.\nZnajdą je Państwo w dziale akcesoria\nZnakomita, mocno owocowa herbata, składająca się z hibiskusa, owoców dzikiej róży, rodzynek i owoców aronii. Duch Puszczy to herbata o głębokim, wyjątkowym zapachu i cudownym aromocie owoców TYLKO ŚWIEŻA HERBATA ! CENA ZA 50 GRAMÓW PRODUKTU


Toyota Concept-i Ride - do miasta przyszłości - Mobilna INTERIA w INTERIA.PL\nToyota Concept-i Ride - do miasta przyszłości\nPoniedziałek, 16 października 2017 (12:53)\nToyota pokazała pierwsze zdjęcia koncepcyjnego pojazdu, mającego stanowić idealny środek transportu w zatłoczonych miastach.\nStudyjna Toyota Concept-i Ride ma długość pierwszego Smarta - 2,5 m. Jest przy tym bardzo wąska (1,3 m) i dość wysoka (1,5 m). Koła zostały naturalnie rozstawione w rogach nadwozia, co zaowocowało niezłym, jak na wielkość samochodu, rozstawem osi - 1,8 m.\nDo środka wsiada się przez unoszone do góry drzwi, w stylu Mercedesa SLS - zawiasy znajdują się niemal pośrodku dachu, co oznacza, że spora część samego dachu, również jest ruchoma. Powstały w ten sposób otwór jest naprawdę duży i bardzo ułatwia zajmowanie miejsc w pojeździe.\nSamo wnętrze jest zaskakująco przestronne, a to dlatego, że poza fotelami... nic w nim nie ma. Zrezygnowano zupełnie z deski rozdzielczej, a nawet kierownicy - Concept-i Ride prowadzimy za pomocą dwóch dżojstików, znajdujących się przy podłokietnikach fotela kierowcy. Z kolei pasażer ma do dyspozycji siedzisko niepołączona z oparciem, które, najwyraźniej, można złożyć, aby uzyskać większą przestrzeń bagażową.\nToyota Concept-i Ride to naturalnie pojazd elektryczny, napędzany silnikiem o bliżej nieokreślonej mocy. Wiadomo jedynie, że baterie mają zapewniać zasięg od 100 do 150 km. Koncepcyjny pojazd zadebiutuje na salonie samochodowym w Tokio.