Nielepkowicz: NSA niesłusznie uważa silosy za budowle - GazetaPrawna.pl\nCzy badanie funkcji i przeznaczenia obiektu to nowa koncepcja? / ShutterStock\nW mojej ocenie nie mają one znaczenia dla kwalifikacji obiektu, który spełnia wymogi wynikające z ustawowej definicji budynku. Jeśli obiekt ma wszystkie cztery cechy budynku, to jest po prostu budynkiem i nie może stać się budowlą. Takie kryteria, jak przeznaczenie obiektu, wyposażenie, funkcje czy w szczególności okoliczność, że stanowi on element pewnego większego systemu obiektów, nie wynikają z ustawy. Nie ma więc podstaw do tego, aby analizować, czy dany obiekt budowlany je spełnia.\nCzy zatem pana zdaniem silos na cukier jest budynkiem?\nTak, nowoczesne silosy na cukier spełniają wszystkie przesłanki z definicji budynku. Nie ma znaczenia, że stanowią element większego systemu w procesie produkcyjnym cukrowni. W tym ujęciu przecież na każdy obiekt w zakładzie produkcyjnym można spojrzeć jako na element systemu połączonych obiektów.\nWyrok NSA dotyczył magazynu na cukier. Jak są opodatkowane inne obiekty magazynowe?\nW orzecznictwie pojawiła się koncepcja odnosząca się do załącznika do prawa budowlanego, który wymienia silosy i elewatory jako przykłady zbiorników. A zbiorniki zostały wymienione jako przykład budowli. Zdaniem części sądów jest to podstawa, aby silosy i elewatory opodatkować jako budowle. Takie podejście części sądów to droga na skróty. Wielkogabarytowe silosy co do zasady są budynkami, bo posiadają wszystkie cechy z definicji budynku. Za budowle można by uznać jedynie te, które nie mają cech budynku. Są przecież różne silosy, oprócz nowoczesnych na cukier są również np. znacznie mniejsze silosy na materiały budowlane. Niektóre z pewnością nie spełniają wszystkich cech z definicji budynku. Dlatego nie można wszystkich silosów opodatkować tak samo.\nCzy badanie funkcji i przeznaczenia obiektu to nowa koncepcja?\nNiestety nie. Od pewnego czasu sądy zaczęły poszukiwać dodatkowych warunków dla zakwalifikowania obiektów budowlanych jako budynków. Pod uwagę zaczęły brać właśnie funkcję, przeznaczenie, wyposażenie. Na tej podstawie zaczęły rozstrzygać, że dany obiekt nie jest budynkiem, lecz budowlą. Taka koncepcja uderza w ustawową definicję budynku, opartą na obiektywnych kryteriach. W zamian wprowadza kryteria nieostre i subiektywne.\nCo to w praktyce oznacza dla podatników?\nJeżeli o opodatkowaniu miałyby decydować: funkcja, przeznaczenie czy połączenie z innymi obiektami, to miałoby to daleko idące skutki. Przykładowo budynki elektrociepłowni mogłyby być budowlami z tego powodu, że przenośniki taśmowe transportują do nich np. węgiel. Co więcej, obiekt byłby budynkiem albo budowlą w zależności od aktualnego wyposażenia. Takie podejście drastycznie uderza w pewność stosowania przepisów o podatku od nieruchomości.\nTDNDGP import TDNDGP PODATKI I KSIEGOWOSC nieruchomości budownictwo orzeczenie NSA


Scenariusz nr 45 zajęć edukacji wczesnoszkolnej - PDF\nDownload "Scenariusz nr 45 zajęć edukacji wczesnoszkolnej"\n1 Scenariusz nr 45 zajęć edukacji wczesnoszkolnej 1. Metryczka zajęć edukacyjnych Miejsce realizacji zajęć: sala szkolna Temat zajęć: Mój dom, moja okolica, mój kraj, mój kontynent.. Grupa dydaktyczna: uczniowie klasy I SP Czas przewidziany na realizację zajęć: 70 min. 2. Cele zajęć 2.1 Cele ogólne Celem ogólnym zajęć jest poznanie przez uczniów najbliższej okolicy oraz zachęcenie uczniów do aktywnej współpracy między sobą. 2.2 Cele szczegółowe Edukacja społeczno-etyczna. 40 minut. Uczeń potrafi opisać następujące budynki występujące w jego okolicy szkoła, przedszkole, poczta, sklep, straż pożarna, policja. Uczeń potrafi umieścić budynki z listy na mapie osiedla na tablecie Uczeń zna swój adres. Uczeń wie, że jest Polakiem i zna flagę Polski i Unii Europejskiej Uczeń rozpoznaje hymn Polski i Unii Europejskiej Edukacja językowa. 25 minut. Uczeń zna słowa i wyrażenia w języku angielskim poznane na wcześniejszych zajęciach ( scenariusz zajęć nr 41,42,43,44) Uczeń poprawnie wymawia słowa w języku angielskim poznane na wcześniejszych zajęciach.\n2 Uczeń poznaje nowe słowa w języku angielskim: a school, a kindergarten, a fire station, a police station, a store, a post office. Uczeń chętnie uczestniczy w zabawach językowych Edukacja komputerowa 10 minut. Uczeń sprawnie posługuje się myszką. Uczeń potrafi wykonać ćwiczenie interaktywne. 2.3 Cele wychowawcze Uczeń potrafi współpracować w grupie. Uczeń jest dumny ze swojej pracy. Uczeń pomaga swoim kolegom w przypadku problemów. 3. Metody 3.1 Metoda samodzielnego dochodzenia do wiedzy Mikronauczanie Gry dydaktyczne 3.2 Metoda waloryzacyjna Metoda impresyjna 3.3 Metoda programowa z użyciem komputera. 4. Formy pracy Praca jednolita zbiorowa Praca w grupach 5. Środki dydaktyczne Odtwarzacz CD Nagranie dźwiękowe z hymnami Polski i Unii Europejskiej Karta pracy (karta pracy nr 45) Komputery\n3 Ćwiczenie interaktywne Kilka globusów (1 na 4 osoby) Mapa Polski Flagi Polski i Unii Europejskiej Kolorowe grafiki przedstawiające budynek szkoły, budynek policji, budynek poczty, sklep, budynek straży pożarnej, budynek przedszkola. Nagrania dźwiękowe z zajęć 43 i 44 (numery nagrań 31 i 32). Nagranie dźwiękowe (Nagranie nr 33) Ilustracje różnych domów 6. Przewidywane efekty Uczeń po zakończeniu zajęć potrafi opisać swoją okolicę; wie, że jest Polakiem i Europejczykiem; umie umieścić budynki z listy stworzonej podczas zajęć na tablecie; potrafi zaprezentować uczniom innej klasy słowa i wyrażenia w języku angielskim, które przyswoił w ciągu ostatnich zajęć. 7. Przebieg i podsumowanie zajęć 7.1 Część wstępna 5 min. / część rekreacyjna sali. Nauczyciel sygnalizuje rozpoczęcie zajęć i zaprasza uczniów na dywan. Pyta uczniów jak minęło im wczorajsze popołudnie. Nauczyciel proponuje wspólną piosenkę w języku angielskim na powitanie. Nauczyciel śpiewa razem z uczniami Hello, hello, it s so nice to say, Hello, hello and have a nice day! Wszyscy uczniowie trzymają się za ręce śpiewając. Nauczyciel przedstawia uczniom plan zajęć. Przypomina, że w dniu dzisiejszym uczniowie pochwalą się swoją znajomością języka angielskiego przed uczniami klasy 2. Przedstawia uczniom\n4 7.2 Część główna nacobezu: Na dzisiejszych zajęciach będę zwracała uwagę, czy potraficie być gościnni i jak zajmiecie się naszymi gośćmi. Będę również zwracała uwagę na to, czy potraficie sprawnie obsługiwać komputery. Etap 1-20 min. / rekreacyjna część sali. Uczniowie siedzą na dywanie. Nauczyciel prosi kilku uczniów o pomoc w rozłożeniu map Polski. Przed uczniami stawia również kilka globusów (jeden na 4 osoby). Pyta uczniów, czy wiedzą, do czego służą mapy i co przedstawia globus, dlaczego jest okrągły. Nauczyciel zabiera głos jedynie wtedy, gdy uczniowie czegoś nie rozumieją. Następnie pyta uczniów, jaka jest ich narodowość, ich kraj, ich adres. Nauczyciel pyta uczniów, czy potrafią wskazać na globusie Europę. Prosi, by uczniowie spróbowali znaleźć ten kontynent, Aby ułatwić im zadanie, zapisuje na tablicy wyraz Europa. Nauczyciel gratuluje najbardziej spostrzegawczym uczniom. Prosi ich o pomoc tym uczniom, którzy mają problem ze znalezieniem Europy. Tłumaczy, co to znaczy, że Europa jest kontynentem, że Polska leży w Europie. Nauczyciel prosi o pomoc dwóch uczniów w rozwieszeniu flagi Polski i flagi Unii Europejskiej. Puszcza uczniom nagranie dźwiękowe z Mazurkiem Dąbrowskiego i Odą do radości. Nauczyciel prosi uczniów o powstanie. Po wysłuchaniu hymnów nauczyciel prosi uczniów o wyjaśnienie, dlaczego musieli wstać. Nauczyciel zwraca uwagę uczniów na mapę Polski. Prosi kilku z nich o podejście i obrysowanie palcem jej granic.\n5 Nauczyciel zaprasza uczniów do stolików i rozdaje im karty pracy. Uczniowie pracują w skupieniu. Etap 2 20 minut (z czego 5 minut przerwy śródlekcyjnej). / rekreacyjna część sali. Nauczyciel ogłasza przerwę śródlekcyjną, podczas której kilku uczniów zaprasza klasę 2 do sali. Reszta uczniów pomaga przygotować miejsce dla swoich kolegów z klasy drugiej. Uczniowie witają uroczyście swoich starszych kolegów. Uczniowie stają przed grupą starszych kolegów i nauczyciel prosi kilku chętnych uczniów przedstawienie klasy oraz zapowiedzenie występu. Nauczyciel proponuje pokazanie starszym uczniom 2 piosenek ruchowych, których uczniowie nauczyli się w trakcie tego tygodnia. Uczniowie wykonują piosenkę House Song, (którą poznali podczas zajęć 43) oraz piosenkę If you are in the kitchen, clap your hands (poznaną podczas zajęć 44). Następnie nauczyciel pokazuje ilustracje różnych domów i pyta uczniów: Is this house new? Uczniowie odpowiadają: No, it s old. Is this house big? No, it s small. Is this house clean? No, it s dirty. Nauczyciel dziękuje swoim uczniom za wspaniale wykonaną pracę. Zachęca widzów do oklasków. Starsi uczniowie również im gratulują i wracają do swojej sali. Etap 3-20 min. / część sali ze stolikami. Nauczyciel zaprasza uczniów do ławek. Pokazuje im ilustracje przedstawiające różne budynki: pocztę, staż pożarną, szkołę, przedszkole, sklep. Nauczyciel puszcza nagranie dźwiękowe 33 i\n6 prosi uczniów o powtarzanie. W trakcie nagrania pokazuje uczniom odpowiednie ilustracje Treść nagrania: This is a school. This is a fire station. This is a police station. This is a kindergarten. This is a post office. This is a store. (Pomiędzy zdaniami następuje przerwa 5 sekund). Następnie nauczyciel wybiera chętnych (bardziej uzdolnionych uczniów) do uzupełnienia zdań z drugiej części nagrania, zgodnie z pokazywanymi przez niego ilustracjami. Treść części nagrania z lukami: This is a x 6. Nauczyciel zachęca uczniów do opisania wyglądu budynków na ilustracji. Nauczyciel zaprasza uczniów do komputerów i prosi o ich włączenie. Przypomina o odpowiedzialnym używaniu sprzętów elektronicznych. Proponuje uczniom ćwiczenie interaktywne: Na ekranie uczniowie widzą makietę osiedla. Przy ulicy brakuje budynków. Nauczyciel prosi uczniów, aby umieścili budynki z listy przy ulicy poprzez przeciągnięcie ich w wybrane miejsce. Po wykonaniu zadania, nauczyciel prosi uczniów o pochwalenie się kolegom swoim projektem i opisanie go używając przed chwilą poznanych angielskich zwrotów. Nauczyciel prosi o wyłączenie komputerów. 7.3 Część końcowa 5 minut. / rekreacyjna część sali. Nauczyciel ogłasza koniec zajęć. Zaprasza uczniów na dywan. Uczniowie stają w kręgu. Nauczyciel gratuluje uczniom świetnych zajęć. Uczniowie biją sobie brawo. Nauczyciel żegna się z\n7 uczniami i dziękuje uczniom w języku angielskim za wspaniałe zajęcia Thank you, my busy bees. Let s sing our good bye song. Goodbye, goodbye, see you again, Goodbye, goodbye, see you my friends, Goodbye, goodbye, I had fun today, Goodbye, goodbye, I had fun today!


Brama»Kalendarium»2001»Kwiecień»9 kwietnia 2001\nPodróż Krzysztofa Czyżewskiego i Małgorzaty Sporek-Czyżewskiej do Stanów Zjednoczonych, pobyt w ośrodku Sitka w stanie Oregon.\nGail Kimberling, "Borderlander" finds new perspective at Sitka, "Entertaiment and the Arts" 18.05.2001\nStaszek Czyżewski, Wszyscy jednego koloru, "Kurier Poranny – Magazyn" 27.07.2001\n"Borderlander" finds new perspective at Sitka\nKrzysztof Czyzewski has based his life's work on pushing the limits of borders, whether it involves going beyond the acceptable, bringing the past to the present, or bridging one country or culture with another.\nA native of Warsaw, the 42-year-old university graduate led avant-garde theater groups and underground movements during years of communist rule in Poland. With the fall of communism throughout East-Central Europe, Czyzewski witnessed first hand a re-mingling of ethnic groups and the birth of new problems and possibilities.\nThe transformation of Poland and neighboring countries provided Czyzewski with the opportunity to form the Borderland Foundation and the Center, "Borderland of Arts, Cultures and Nations".\n"When the 'refrigerator' of communist times collapsed, people could now speak out about past crimes and difficulties", he explained. "The center bridges those borderland differences by recognizing different voices and feelings."\nThe object, said Czyzewski, is not to avoid confrontation but to provide a venue for working toward dynamic change.\n"Everyone can have their own voice, and express it loudly. We can be together and agree on commom things, but still go home to our own traditions", he added.\nOperating since 1989, the center is located in the small town of Sejny near the Lithuanian border; the area is a crossroads of Poles, Lithuanians, Gypsies and Russian Old Believers, among others.\nBorderland of Arts, Cultures and Nations, said Czyzewski, attracts mostly young people who are more open to new ideas, but he young people share what they learn with other generations.\n"We have been going 10 years now. They are growing up with us", he said of the center's participants.\nThose who attend the center learn "active culture", a new activity created by Czyzewski, who said, "They are practitioners, not just listeners, creating something together."\nAs editor-in-chief of "Kraznogruda" Central European Review, and a member of "Cafe Europa", an international group of writers that meets annually in different parts of the world, Czyzewski also seeks to expand his borders beyond the European continent.\nSeveral friends, including Sarajevo poet Ferida Darokovic and Christopher Merrill, head of the International Writting Program at the University of Iowa, recommended Sitka Center for Arst and Ecology to the accomplished poet and essayist.\n"As a borderlander, I need to change my own perspective and environment to face new cultures and problems. I chose Sitka not just to have my own time, but also for the opportunity to travel and listen to others", said Czyzewski.\nThough he previously visited New York and other states on the East Ciast, this is Czyzewski's first time in the west. He has found Oregon to be like another country, a place far away and outside the mainstream.More importantly, Czyzewski has discovered a place where people value the environment and have a close connection to the past; both are uncommon traits in a country currently focused on political, economic and material survival.\n"I live in a beautiful part of Poland, but we are going through such transformation, there is not enough time or energy for spiritual and ecological practice", he said.\nDuring a trip to the John Day Fossil Beds, Czyzewski came across an arrowhead; he later experienced a Native American sweat lodge ceremony with the Siletz.\nWith the arrowhead, Czyzewski said he found "a really important link to something very ancient", and in the sweat lodge, he found himself "inside of a very, very old tradition".\n"It's important to find the path toward ancient practices and memories", he said. "It's important at the center, and we discuss it, but here I can touch it, also."\nCzyzewski found Sitka to be an excellent place to write, and he has produced a manifesto/essay titled, "Path of Borderland". He has also done some translations from English to Polish, and is starting a book detailing the life story of an elderly borderlander.\nWhen his Sitka residency ends later this month, Czyzewski will not only take home the words he has produced but also a longing for Oregon. He hopes to form a connection between his center in Poland and Sitka, as well as foster the relationships he formed during travels to Portland, Warm Springs, Joseph and Idaho.\nCzyzewski's wife and two children were able to join him on some of these trips, and he said the diary kept by his 11-year-old son will be an important documentation for their family.\n"I hope I'm not leaving Oregon forever, that this stay in Sitka is just the begining. Thanks to this retreat, I've been given a new perspective on my own life, and I hope to be more spiritually and ecologically a ware", said Czyzewski.\nIndicating his simple, but comfortable surroundings, he added, "I like this place very much, this 'tree house', the spirit of this residency. What the Sitka people have here is something unique, and I admire that."\n"Entertaiment and the Arts" 18.05.2001\nWszyscy jednego koloru\nDzień I – 9.04.2001 (poniedziałek)\nWraz z mamą, tatą i siostrą wyruszyłem w podróż do Ameryki.\nPo przeleceniu koło 10 tysięcy kilometrów wylądowaliśmy w Chicago. Jest to drugie miasto co do ilości żyjących w nim Polaków na świecie – mieszka ich tam około miliona! Przejechaliśmy tramwajem na 3 terminal i wsiedliśmy do samolotu American Airlines. Lecieliśmy do Portland 4 godziny (to największe miasto w stanie Oregon). Tam czekał już na nas nasz przyjaciel Randall, który zawiózł nas do swojego domu, w którym przenocowaliśmy. Położyliśmy się spać około godz. 7 rano naszego czasu – w Oregonie była to godzina 10 wieczór, czyli różnica w czasie wynosi aż 9 godzin!\nNastępnego dnia tata wypożyczył samochód, którym odtąd będziemy podróżować. Po sniadaniu wyruszyliśmy w drogę naszym srebrnym Mitsubishi. Dojechaliśmy autostradą do stolicy stanu Oregon, Salem, a potem skręciliśmy w stronę wybrzeża Oceanu. Po przejechaniu gór Kaskady dotarliśmy do miasta Lincoln City, gdzie zrobiliśmy zakupy na kilka dni. Następnie pojechaliśmy już do miejsca docelowego naszej podróży, które nazywa się "Sitka". Nazwa ta pochodzi od indiańskiego słowa oznaczającego największą na świecie odmianę świerka. Zamieszkaliśmy w drewnianym domku mieszczącym się rzeczywiście pod wspaniałymi drzewami "Sitka", nad skrajem lasu i na wysokim wzgórzu, z którego po raz pierwszy zobaczyłem Ocean Spokojny.\nMieści się tutaj Międzynarodowy Ośrodek Sztuki i Ekologii, na zaproszenie którego przyjechaliśmy. Miejsce to zrobiło na mnie duże wrażenie, ponieważ jest tu wspaniała przyroda, cisza i ciekawe domy z drewna. Mimo że mżył deszcz, poszliśmy na spacer nad brzeg Oceanu. Doszliśmy do miejsca, gdzie rzeka Łososiowa wpada do Pacyfiku. Mieliśmy szczęście, bo udało nam się zobaczyć lwy morskie, które wynurzały z wody zabawne wąsate pyszczki. A pod wieczór przyszedł do nas szop pracz, którego nakarmiliśmy chlebem!\nKiedy się obudziłem, była piękna pogoda. Po śniadaniu pojechaliśmy nad rzekę Łososiową. Wzięliśmy indiańskie "kanu" i popłynęliśmy na drugi brzeg. W ten sposób dostaliśmy się na plaże Oceanu. Znaleźliśmy tam rozgwiazdy, różnego rodzaju muszelki, kraby i meduzy. Po długim wędrowaniu wróciliśmy do "kanu" i zobaczyliśmy wspaniałego orła łysego (bald eagle) z białą głową i czarnymi skrzydłami. Podobnie jak Polska ma w herbie orła białego, tak Stany Zjednoczone mają orła łysego. Właśnie jak szykowaliśmy się na przyjęcie do Randalla, zobaczyliśmy łosia przez okno naszego domku. Szybko chwyciłem aparat i wybiegłem, żeby zrobić zdjęcie. Okazało się, że to nie jeden łoś, a całe stado. Na przyjęcie jechaliśmy przez wielki, stary las i zobaczyliśmy wielką, błękitną czaplę oraz duże żółte kwiaty zwane – od nieprzyjemnego zapachu – tutaj "Kapustą skunksa". Spotkałem tam fajnego chłopaka (syna Randalla). Razem graliśmy w ogrodzie w piłkę nożną, a wieczorem w jego pokoju usiedliśmy do komputera. Po wspaniałym przyjęciu wróciliśmy do domu.\nPo śniadaniu wyruszyliśmy do Akwarium. Jechaliśmy na południe wzdłuż pięknego wybrzeża Oceanu, pełnego skalistych zatok, klifów i ptactwa. Dojechaliśmy do pięknego miasta Newport i tam po jakimś czasie dotarliśmy do niezwykłego Akwarium. Można tam było zobaczyć: lwy morskie, rekiny, płaszczki, różnego rodzaju ryby, meduzy, wydry, kraby, raki i foki. Miało się wrażenie, że się wchodzi w głąb oceanu i zewsząd bardzo blisko pływały ryby. Można było prawie dotknąć rekina czy lwa morskiego. Wracając zatrzymaliśmy się w przedziwnym hoteliku, w którym każdy pokój jest urządzony w nastroju innego pisarza. Odwiedziliśmy np. pokój Agaty Christie, ulubionej pisarki mojej siostry Weroniki. Przejeżdżaliśmy także mostem nad najkrótszą rzeką na świecie, zwaną "D", która z jednej strony drogi się zaczyna, a z drugiej kończy.\nPrawie cały dzień zszedł nam na przygotowaniu do wyprawy. Ponieważ wybieraliśmy się w wysokie góry, zupełnie dzikie i bezludne okolice, gdzie prawdopodobnie leży śnieg, musieliśmy zgromadzić odpowiedni sprzęt. Pomógł nam w tym niezastąpiony Randall, od którego dostaliśmy śpiwory, karimaty, lornetkę, mapy itd. Na wieczór dojechaliśmy do Portland, gdzie zanocowaliśmy w domu pewnego piosenkarza i poety, przyjaciela taty. Jeszcze jedna ważna rzecz przytrafiła mi się tego dnia – zobaczyłem dwa czarne niedźwiedzie na zboczu góry.\nTego dnia wyruszyliśmy z Portland w podróż. Jechaliśmy wspaniałym wąwozem rzeki Columbia. Zatrzymaliśmy sie najpierw przy wysokich wodospadach zwanych welonem panny młodej. Obiad zjedliśmy w "Clondike pizza". Bardzo było fajnie. Za trzy "dolce" mogłem nabierać, ile tylko chciałem: kurczaka, pizzy i sałatek. Na wieczór dojechaliśmy do miejscowości Joseph u stóp gór Wallowa. Zamieszkaliśmy u pani Amy i jej synka Mateo, którzy dali nam do dyspozycji "Jurtę".\nWielkanocną niedzielę rozpoczęliśmy wspólnym śniadaniem, ucząc Amy i Mateusza polskiej tradycji stukania się jajkami. Szczególnie to było dla nich ważne, ponieważ dziadkowie Amy byli Polakami. Po śniadaniu, wraz z innymi ludźmi z miasteczka, wyruszyliśmy "drogą łez" Indian Nez Perces. Początkowo jechaliśmy samochodem wysoko w góry wąską drogą nad wielkimi przepaściami. Z góry zobaczyłem ranczo, na którym kowboje łapali konie na lasso i je ujeżdżali. Kiedy już dalej nie można było jechać drogą, zostawiliśmy samochody i poszliśmy pieszo. Weszliśmy w cudowny kanion rzeki Yamnoha. To tędy Chief Joseph przeprowadzał swoje plemię, żeby uciec przed prześladowaniami białego człowieka. Szliśmy wąską ścieżką ponad 5 mil w jedną stronę (w obie było ok. 13 kilometrów). Celem naszej wędrówki było dotarcie do miejsca, w którym Yamnoha wpada do "wężowej" rzeki. Niedaleko tego miejsca Indianie Nez Perces dokonali słynnej bohaterskiej przeprawy wraz z dziećmi, kobietami i starcami. Tracąc tylko niektóre sztuki bydła. W taki sposób od 20 lat mieszkańcy miasteczka Joseph upamiętniają bohaterstwo i cierpienie Indian pod dowództwem jednego z najmądrzejszych ludzi Ameryki, Wodza Józefa.\nPonieważ zafascynowała nas historia Indian z plemienia Nez Perces, ten dzień postanowiliśmy poświęcić dalszym poszukiwaniom ich śladów. Szczególnie zależało nam na spotkaniu prawdziwych Indian, których ani w miasteczku, ani w regionie Wallowa już nie ma. Z samego rana wyruszyliśmy do rezerwatu Indian Nez Perces znajdującego się w sąsiednim stanie Idaho. Po drodze zatrzymaliśmy się, żeby zobaczyć Kanion Josepha. Legenda mówi, że Wódz Józef urodził się w jednej ze skalnych jaskiń tego kanionu. Dalej prowadziła bardzo kręta droga wijąca się serpentynami, od której zakręciło mi się w głowie. Gdy dotarliśmy do miejscowości Levistone (nazywanej tak od nazwiska jednego z pierwszych białych odkrywców Oregonu – Levisa; drugim odkrywcą był Clark i stąd sąsiednie miasto nazywa się Clarkstone) i przejechaliśmy przez most nad rzeką Wężową, wjechaliśmy do rezerwatu Indian. Pierwszym miejscem, do którego się udaliśmy, było muzeum w miejscowości Spalding, nazwanej tak od nazwiska chrześcijańskiego misjonarza, którego Indianie bardzo szanowali. Zaopiekowała się nami Indianka, która pokazała nam film o historii plemienia Nez Perces, po czym zobaczyliśmy wystawę o ich kulturze i tradycjach. Ale prawdziwego Indianina, którego zapamiętam na zawsze, spotkaliśmy dopiero w nastepnej miejscowości Lapwai w małym barze prowadzonym przez Indian. Miał starą pomarszczoną twarz i włosy splecione w warkocze. Potrafił jeszcze mówić w starym języku Indian, którego młodzi już nie znają. Opowiedział nam o obrzędzie Indian zwanym "Paw Waw", podczas którego tańczone są stare tańce i śpiewane pieśni. Wieczorem opiekowałem się małym Mateo.\nBył to dzień pożegnalny z ludźmi z miasteczka Joseph, z którymi bardzo się zaprzyjaźniliśmy. Z Joseph pojechaliśmy jeszcze nad Wallowa Like, urokliwe górskie jezioro. Znaleźliśmy tam grób Starego Josepha, ojca Chief Josepha. Stało przy nim drzewo z różnokolorowymi tasiemkami, zawiązanymi, jak zwyczaj indiański nakazuje – na gałązkach. Potem pojechaliśmy do sąsiedniego miasteczka Enterprise, gdzie w swoim biurze organizacji "Fishtrap" czekał już na nas Rich. Pokazał nam, na czym polega działalność jego organizacji starającej się pomóc Indianom przywrócić ich utracone tradycje i ziemie. Pojechaliśmy razem do miasteczka Wallowa, żeby zobaczyć ziemię, którą "Fishtrap" już wykupiła od prywatnych właścicieli. Wzniesiono tam drewnianą budowlę przypominającą wielki namiot. Każdego lata zjeżdżają się tam Indianie, by odprawiać swoje święte tańce i pieśni. Rich ma nadzieję, że Nez Perces osiedlą się tam na stałe. Razem z Weroniką wpłaciliśmy trochę swoich oszczędności i w ten sposób staliśmy się członkami klubu ludzi, którzy chcą zwrócić Indianom zagrabione im przez białego człowieka ziemie. Jeszcze inna ważna rzecz wydarzyła się tam dla mnie – po raz pierwszy w życiu zobaczyłem kojota na wolności. Pożegnawszy się z Richem pojechaliśmy do dużego indiańskiego muzeum. Przed jego zwiedzeniem zajrzeliśmy do sąsiadującego z nim kasyna. To zrobiło wrażenie. Gdzie spojrzałem, brzęczały automaty do gry. Rodzice prawie mnie stamtąd wyciagnęli. W Ameryce Indianie mają przywilej prowadzenia kasyn bez płacenia podatku, co jest źródłem znacznego ich dochodu, który potem przeznaczają na szkoły, opiekę zdrowotną, kulturę itd. Stamtąd wyruszyliśmy na południe w góry Oregonu. Ponownie wspinaliśmy się na wysokie góry, musieliśmy uważać, żeby sarny i jelenie nie wpadały nam pod koła. Noc spędziliśmy w drewnianym domku zwanym "Fisherhouse" w miejscowości Dayw.\nRano okazało się, w jak niezwykłym miejscu się znaleźliśmy. Była to mekka geologów, archeologów i paleontologów z całego świata. Wszędzie znajdowały się doliny, wąwozy zalane przed milionami lat gorącą wulkaniczną lawą. Kiedyś była tutaj dżungla z prehistorycznymi zwierzętami. Ich szczątki zastygły w lawie i dzięki temu przetrwały dziesiątki milionów lat. Dowiedzieliśmy się tego w muzeum Yochu Day. Pojechaliśmy potem do tak zwanych Malowanych Wzgórz, które wywarły największe wrażenie. Całymi kilometrami jeździliśmy pomiędzy różnokolorowymi wzgórzami, które wyglądały jak pomalowane pastelowymi farbami przez genialnego malarza. Dokonaliśmy tam swego największego znaleziska: w pęknietym kamieniu odciśnięty był liść sprzed ok. 25 milionów lat. Późnym popołudniem, przemierzywszy góry i bezludne pustkowia, dojechaliśmy do miejscowości Madras i zamieszkaliśmy w przydrożnym motelu "The Best Western". Na kolację zostaliśmy zaproszeni do pobliskiej farmy, w której mieszkają starsi państwo Dorothy i Jerald Romscy. Pan Jerald jest znanym w Oregonie poetą i autorem książek o Indianach. Jedną z nich pt. "Tam, gdzie podążał kojot" otrzymaliśmy od niego. Najbardziej jednak ucieszyłem się z kamiennego grotu strzały indiańskiej, mogącego sobie liczyć 20 tysięcy lat, który otrzymaliśmy w darze.\nTego dnia nic szczególnego się nie działo, chociaż... no tak! Przecież byliśmy w rezerwacie Indian. To największy w tym rejonie rezerwat. Powstał w 1855 roku dzięki konfederacji trzech plemion: Warm Springs (Gorące Źródła), Wasco i Pajutów. Najpierw odwiedziliśmy muzeum w miejscowości Warm Springs. Było tak ciekawie, że spędziliśmy tam ponad trzy godziny. Ogladaliśmy filmy o historii Indian, ich tańcach i muzyce. Sami mogliśmy uruchamiać obsługę kolejnych stanowisk, przy których były nagrane opowieści, komentarz Indian, zdjęcia, mapy, historyczne dokumenty, kostiumy. Mogliśmy się nauczyć niektórych słów indiańskich i ich wymowy, np.: jeleń w dialekcie Warm Springs znaczy – yamas, a w dialekcie Pajutów woda znaczy – boa. Moja mama w dialekcie Wasco znaczy – wonags (łamacz). W sklepie indiańskim kupiliśmy sobie różne pamiątki wykonane przez samych Indian. Szukając starej poczty, spotkaliśmy kulawego Indianina imieniem Rick, który doradził nam, abyśmy dojechali do "Kach – Nee – Ta". Rzeczywiście znaleźliśmy się we wspaniałym kanionie rzeki Deschute (desziut). Zostawiliśmy samochód na parkingu i poszliśmy w góry. Zaszliśmy tak wysoko, że mogliśmy podglądać wielkie kruki i ich gniazda. Kolację zjedliśmy w prowadzonej przez Indian restauracji. Z jadłospisu wybraliśmy pieczone po indiańsku steki z jelenia i dzikie kaczki.\nDzień rozpoczęliśmy śniadaniem w motelu. Nie było to takie prawdziwe amerykańskie śniadanie, które jedliśmy np. w "Fishhouse". Składały się na nie: jajka na bekonie, pieczona cebula, różnego rodzaju owoce i sok pomarańczowy. Po sytym śniadaniu mogliśmy podróżować. Wyruszyliśmy na północ, by zobaczyć Mt Hood, najwyższy szczyt Oregonu (ponad 11 tys. stóp), który jest nieczynnym wulkanem. Ale na zboczach tej góry zaskoczyła nas nagła śnieżyca i niewiele zobaczyliśmy, dopiero gdy zjechaliśmy w dół w dolinę, widok opromieniło słońce. Ponownie znaleźliśmy się w wąwozie rzeki Columbia. Z wysokiego zbocza podziwialiśmy most bogów, o którym wiele mówią indiańskie legendy. Oto jedna z nich:\nZanim indiańskie plemiona pojawiły się nad brzegami Columbii, ich wódz, Tyee Sahalic przybył tutaj, by wybrać miejsce do osiedlenia się dla dwóch swoich synów. Jedną strzałę wystrzelił z łuku na zachód, a drugą na wschód. Kazał synom je odszukać i osiedlić się w tych miejscach, gdzie zostały znalezione. I tak jeden syn podążył na zachód i założył plemię Multnomah, a drugi podążył na wschód i założył plemię "Klickitats". Aby zapobiec sporom między plemionami "Sahalie" wzniósł pasmo gór pośrodku. Chciał także, by mogli się spotykać w pokoju. W tym celu wybudował tajemne przejście przez rzekę wykute we wnętrzu gór. Mijał czas, plemiona żyły szczęśliwie, ale dokuczał im wieczny chłód. Jedyny ogień, jaki istniał wówczas na świecie, był w posiadaniu starej szamanki zwanej Loowit. Indianie skarżyli się na to Sahaliemu: "Loowit naśmiewa się z nas i rozpaliła swój ogień dokładnie pośrodku tajemnego mostu, gdzie każdy może widzieć, jak jest miły i ciepły.". Sahalie poszedł rozmówić się z Loowit na moście. "Wiem, czego chcesz – rzekła, jak go zobaczyła – ale nie dam ci ognia". "Nawet kiedy dam ci podarunek?" – spytał wódz. "Jeśli dasz ludziom ogień, ja dam ci wieczną młodość." Loowit spojrzała przebiegle: "Musisz dodać jeszcze piękno, chcę być najpiękniejszą dziewczyną na świecie". Sahalie w końcu zgodził się. Wkrótce ludzie mogli gotować jedzenie i ogrzewać się zimą. A Loowit stała się piękną młodą dziewczyną. Niestety jej piękność zaczęła kusić młodych wodzów plemion, którzy zakochali się w niej i stali się o nią zazdrośni. W rezultacie wywołali krwawą wojnę o piękną szamankę. Rozwścieczyło to Sahaliego, który wstrząsnął ziemią i zburzył tajemny most bogów, który kiedyś wzniósł pomiędzy brzegami rzeki. A potem przemienił swoich synów w góry pokryte wiecznym śniegiem. Jeden stał się górą Mt. Hood, a drugi Mt. Adams. Kiedy Sahalie zobaczył, że Loowit uwodzi kolejnego mężczyznę – zmienił ją także w górę – piekną St. Helen. Góra ta była wulkanem, który wygasł w 1980 r., tracąc swój wierzchołek i zalewając lawą lasy na swych zboczach. Z popiołu unoszącego się z tej eksplozji wykonano rysunek na talerzu, który dostałem w prezencie od Amy.\nWyruszyliśmy dalej wzdłuż rzeki Columbii, przede wszystkim w poszukiwaniu starożytnych rysunków Indian na skałach, zwanych petroglifami. Aby je znaleźć, musieliśmy udać się na wycieczkę specjalną kolejką w głąb hydroelektrowni zbudowanej na wielkiej zaporze. Kiedy zbudowano tę zaporę na rzece w latach 50., była to ogromna tragedia dla Indian, ponieważ przecinała szlak życiowej wędrówki łososi, świętych ryb, które Indianie poławiali tutaj od stuleci. Dopiero niedawno utworzono w tamie specjalne kanały, które umożliwiły rybom przepływanie. Widzieliśmy petroglify, niezwykłe rysunki przedstawiające twarze bogów i wizerunki różnych ptaków i zwierząt. Od napotkanego żołnierza amerykańskiego, z którym się zakolegowaliśmy, dostaliśmy w prezencie bilety do muzeum w porcie Dallas. Okazało się to niezwykłe miejsce, chyba najciekawsze z wszystkich muzeów, które zwiedziliśmy w podróży, chociaż każde miało osobny urok. Zobaczyliśmy tam życie miasteczka portowego przed z górą 100 laty, białych osadników zaczynających tam życie i Indian wymieniających z nimi swoje towary. Wieczorem zjedliśmy kolację w przyzwoitym amerykańskim portowym "saloonie". Poznaliśmy kolejnego ciekawego człowieka, słynnego kucharza. Sprezentował nam na drogę wspaniałe ciasto swojego wypieku. Na noc dojechaliśmy do Sitki, gdzie na ganku czekały na nas wygłodzone szopy.\nTen dzień przeznaczyliśmy na odpoczynek i zakupy w Lincoln City. Po południu nie miałem sił dołączyć do Weroniki, która poszła z tatą w góry. Żałuję tego bardzo, bo udało im się zobaczyć ze skał nad oceanem płynące na północ w stronę Alaski wieloryby.\nMoja mama miała urodziny.Naszą chatkę w Sitce odwiedziło wiele osób. Był m.in. Kim Stafford, poeta i pisarz z Portland. Przez całą drogę słuchaliśmy jego płyty w samochodzie z balladami country, niektóre z tych pieśni znaliśmy na pamięć i teraz w Sitce śpiewaliśmy razem z nim przy akompaniamencie, który przywózł ze sobą. Otrzymaliśmy też od Kima piękne książki o Indianach i Oregonie. Kiedy był już zmierzch, poszliśmy nad ocean. To pora, w której do naszej rzeki Łososiowej wpływają z oceanu lwy morskie. Obserwowaliśmy je aż do nocy, kiedy na ciemnej tafli oceanu pojawiły się światełka kutrów łowiących kraby. Kiedy wróciliśmy do chatki, czekał na nas list od Kima, a w nim piękny wiersz.\nPrzed południem pojechaliśmy z Randallem do starego lasu zobaczyć żeremia bobrów. Przy okazji zobaczyliśmy olbrzymie drzewo, liczące kilkaset lat, przy którym dzisiejsze świerki i jodły wydają się całkiem malutkie. Potem pojechaliśmy do Nesoowin zobaczyć szkołę, w której uczy Leny, żona Randalla, i do której chodzi jego syn Aron. Kiedyś była to wielka stodoła, którą pięknie przebudowano.\nPo obiedzie pojechaliśmy do rezerwatu Siletz. Czekało tam na nas jedno z najważniejszych przeżyć. Wzięliśmy udział w rytuale, zwanym tu "sweat log" – to rodzaj indiańskiej łaźni parowej połączonej z modlitwą, pieśniami i opowieściami starców. Ceremonię tę prowadził Wódz Walt – stary Indianin z plemienia Klamath. Wszystko odbywało się w niewielkim namiocie w kształcie skorupy żółwia, do którego można było wejść tylko na kolanach. Przed namiotem paliło się duże ognisko, w którym nagrzewały się kamienie. Gdy już wszyscy się zgromadzili, weszliśmy do namiotu, obchodząc ognisko zgodnie z ruchem słońca i usiedliśmy na ziemi. Potem w małym palenisku w środku namiotu Indianie zaczęli układać rozżarzone kamienie. Stary Walt wypowiadał imię każdego kamienia: pierwszy był Stwórcy, potem Wschodu i żółtej rasy, Południa i czarnej rasy, Północy i białej rasy, Zachodu i czerwonej rasy... Zamknięto wejście i zrobiło się zupełnie ciemno. Żarzyły się tylko kamienie, które Indianka posypywała specjalnymi ziołami. Siedziałem przy tacie, który mi wszystko tłumaczył i przy Indianinie o imieniu Kula Śnieżna, który dał mi do żucia trawę, dzięki której miałem ciągle wilgotno w ustach i mogłem oddychać. Mama z Weroniką siedziały z kobietami po drugiej stronie. Kiedy robiło się już gorąco nie do wytrzymania, otwierano wejście i można było wyjść z namiotu. Z tatą pobiegliśmy zanurzyć się w rzece. Dwa razy takie przerwy się powtarzały. Po nich dokładano nowe kamienie. Gdy zapadała ciemność, wódz mówił, że teraz wszyscy jesteśmy jednego koloru i sobie równi. Mówił o jednym bogu wszystkich ludzi i o tym, że jeżeli chcemy naprawiać świat, to powinniśmy zaczynać od siebie, bo jeżeli sami będziemy mocni, to więcej pomożemy innym. Mówił dużo dobrego o kobietach i chyba o tym, że są najważniejsze dla naszego życia. Potem mówili inni albo śpiewali pieśni, bijąc w bębny. Przekazywano sobie po kolei taką ozdobną rzecz, jakby różdżkę, i kto ją otrzymał, ten był słuchany. Ja powiedziałem "Ojcze nasz", Indianie mówili o swoim życiu, a mama zaśpiewała. Trwało to więcej niż dwie godziny, choć wydawało się takie krótkie. I choć usłyszeliśmy dużo smutnych historii, bo Indianie mówili też o problemach, jakie mają z alkoholem i narkotykami, to wychodząc wszyscy byliśmy jakoś niesamowicie szczęśliwi.\nWódz zaprosił nas jeszcze do swojego domu na posiłek i tam wydawało się, że znamy się od bardzo dawna. Przy pożegnaniu stary Walt nagle zaczął ściągać z maty na ścianie upominki dla nas: mama z Weroniką dostały naszyjniki, a ja "dream catcher" do wyłapywania złych snów. Ale po tej podróży złych snów się nie spodziewałem.\nDzień XVI i XVII\nNawet szopy czuły, że coś się kończy i dłużej w nocy siedziały na ganku naszego odmu w Sitce. Dostały największe porcje, choć Randall nie byłby z tego zadowolony.Teraz błąkamy się po wielkim lotnisku w Chicago i wszystko wydaje się takie mało ciekawe. Mama mnie pociesza, że to, co się zdarzyło w Oregonie, nie zniknie, tylko na zawsze pozostanie. Zobaczymy.\n"Kurier Poranny" Magazyn 27.07.2001


Dwa obowiązkowe pit stopy podczas wyścigu? | Autokult.pl\nWkrótce odbędzie się kolejne spotkanie Grupy Strategicznej F1, która ma debatować na temat zmian w regulaminach królowej sportów motorowych. Tym razem na tapecie będą dwa pit stopy na wyścig.\nZacznijmy od głównej przyczyny rozważań dotyczących pit stopów. Obecnie bolidy F1 dotankowywane są pod korek przed rozpoczęciem wyścigu i przez wszystkie okrążenia mechanicy mają całkowity zakaz dolewania paliwa. To pozwoliło ukrócić część "rywalizacji" związanej z doborem strategii tankowań.\nZespoły nadal mają jednak do dyspozycji strategię związaną z doborem opon. Co więcej, Pirelli tak dopracowuje ogumienie, że jest ono w stanie przejechać niemal precyzyjnie określoną liczbę okrążeń. Co więcej, jeśli zajdzie taka potrzeba to Pirelli spokojnie może wyprodukować takie opony, które wystarczą na cały wyścig.\nDlaczego więc tego nie zrobić? Bo to właśnie w boksach dzieje się mnóstwo interesujących wydarzeń, bo to zmiany opon przetasowują stawkę i wprowadzają odrobinę zamętu do wyścigów.\nCo więcej, Grupa Strategiczna F1 chce uniknąć sytuacji, w której kierowca przejeżdża ¾ wyścigu na mocno zniszczonych twardych oponach, co może doprowadzić do ich eksplozji. Tego typu zjawisko widzieliśmy już kilka razy w tym sezonie, a działa to przecież na niekorzyść Pirelli.\nDlatego właśnie rozważane będzie wprowadzenie obowiązkowych dwóch pit stopów na wyścig. Co więcej, jeżeli takie przepisy wejdą w życie to mogą one być na tyle precyzyjne, by warunkować limit okrążeń wykonanych na każdej z mieszanek. Kierowca będzie musiał np. przejechać nie więcej niż połowę wyścigu na twardej mieszance.\nWłoskie ATS powstanie z popiołów? Planowane są dwa nowe auta Opuszczony i podkręcony – MR Insignia OPC (2012) BMW M3 ponownie przyłapane - premiera coraz bliżej Rodzaje olejów silnikowych. Czym kierować się przy ich wyborze? Na podbój świata, czyli historii FSO część 2 [geneza motoryzacji] Kolejne zmiany w ekipie programu "Top Gear". Wiemy, kim są nowi prezenterzy Kolejna berlinetta – Oakley F12berlinetta (2012) Smart ForTwo Iceshine - powakacyjna edycja specjalna Samochody z polskich filmów i seriali [cz. 2] Inny powrót do szkoły. Dojazd na zajęcia też będzie problemem Groźny wypadek Davidsona podczas 24 Heures du Mans 2012 [aktualizacja] MINI John Cooper Works Challenge – bardziej na tor, niż na co dzień


Tove Lo prosto ze studia Spotify – Radio Vanessa FM\nStart / Muzyka / Music news / Tove Lo prosto ze studia Spotify\n„I’m Coming” to najnowszy singiel Tove Lo, który powstał w studiu Spotify w Sztokholmie. Jak wspomina sama artystka: – Jestem fanką tego kawałka od pierwszego przesłuchania. Mam mnóstwo wspomnień z „I’m Coming”.\nZawsze byłam pod wrażeniem talentu tekściarskiego Veroniki Maggio. Nigdy nie potrafiłabym pisać po szwedzku tak jak ona. To idealna mieszanka poetyckości, „codziennego romansu” i sprawiania, że szwedzkie lato staje się epickie oraz melancholijne zarazem. Przetłumaczenie tak wspaniałej piosenki było arcyciekawym wyzwaniem, ale też zadaniem bardzo bliskim mojemu sercu. Mogłam pracować z moim zespołem oraz Elvirą w Spotify Studio, eksperymentować, bawić się brzmieniem. To była perfekcyjna, pełna komfortu sytuacja w studiu. W takich okolicznościach czuję się najlepiej!\nPodstawową dyskografię Tove Lo zamyka album „Sunshine Kitty” z 2019 roku, promowany m.in. przez single „Glad He’s Gone”, „Bad as the Boys”, „Jacques” czy „Really Don’t Like You”.\nPowiązane artykułysingielSpotifyTove Lowideo\n← Poprzedni Nowa płyta The Weeknd już dostępna\nNastępny → Kwiecista zapowiedź albumu 5 Seconds Of Summer


Stado błękitnych merynosów: Dlaczego mało dziergam i pierwsza oferta adopcyjna ;)\n5 motków turkusowej włóczki Tweed DK (85% merino i 15% wiskoza). W motku jest 212m w 100g. Cena za całość to 270,00 zł + koszty przesyłki lub odbiór na miejscu w Warszawie.\n10 motków czarnej włóczki Puro Lino (100% len). W motku jest 105m w 50g. Cena za całość to 150,00 zł + koszty przesyłki lub odbiór na miejscu w Warszawie.\n10 motków ręcznie farbowanej włóczki z firmy Louisa Harding (50% merino i 50% jedwabiu) singiel. W motku jest 100m w 50g. Cena za całość to 450,00 zł + koszty przesyłki lub odbiór na miejscu w Warszawie. Tutaj link do sweterka, który zrobiłam z tej włóczki: https://www.ravelry.com/projects/malmonka/prague\nBy malmonka o czerwca 23, 2019\nulinka 24 czerwca 2019 12:00\nPoproszę bardzo-bardzo zestaw pierwszy. Odpisz proszę na maila ularom11@wp.pl - to uzgodnimy płatność i wysyłkę. Pozdrawiam serdecznie. Ulinka\nmalmonka 25 czerwca 2019 19:25\nPrzesyłka nadana, dziękuję i miłego dziergania :)\ndanonk 26 czerwca 2019 05:36\nSuper, że znalazłaś sobie swój sposób na ruch, na aktywność ruchową. Nie każdy musi pokonywać kilometry biegając, pływając lub jeżdżąc na rowerze. Każdy sposób jest dobry. Nie masz tak daleko w góry jak ja, więc fajnie, że z tego korzystasz. Ja tutaj staram się biegać, z naciskiem na staram. Idzie mi kiepsko w porównaniu z Ustką, ale zawsze. I jeszcze pływam, bo mam basen. Nie przepadam za pływaniem w basenie, bo liczę te kolejne baseny i to jest nudne. Muszę sobie kupić mp3 i wtedy będę mogła poonywać kolejne metry bez myśli, kiedy koniec!!!\nSzkoda, że jestem daleko, bo bym przytuliła od ciebie co nieco. Mój pierwszy wybór już sprzedany, niestety. Choć tweed poniżej też przykuwa moje oko.\nPozdrawiam słonecznie i gorąco:)))\nmalmonka 28 czerwca 2019 20:34\nWitaj Danusiu, to prawda, że ze stolicy bliżej w góry, ale to zawsze jest kilka godzin dojazdu. Dobrze, że są organizatorzy takich weekendowych wypraw ;) i towarzystwo zazwyczaj mam fajne. Same plusy :) Pewnie gdybym umiała pływać to też korzystałabym z basenu, a tak tylko chodzę lub tańczę.\nWłóczki pewnie powoli znajdą nowy dom, a może też tak się zdarzyć, że ten tweed na Ciebie zaczeka... Do zimy jeszcze bardzo daleko. Pozdrawiam serdecznie :))\nulinka 26 czerwca 2019 14:01\nNo, teraz mogę napisać na spokojnie, kiedy włóczkę już mam "chapniętą" :-).\nKiedy ją zamawiałam, to myślałam tylko o tym, żeby zdążyć. A teraz... tadam... włóczkę już w domu mam! Dziękuję Ci Malmonko za ten wspaniały pomysł, żeby włóczka cieszyła inną dziewiarkę, bo cieszy bardzo. No i przyszła błyskawicznie - przed chwilą przyniósł mi ją pan listonosz.\nCo do Twojego pomysłu na życie i nowe endorfiny, to godny pozazdroszczenia. Niby wszyscy wiemy, ze ruch, że zdrowie, że natura, ale i tak ciężko się zmobilizować. Tym bardziej podziwiam i kibicuję. Patrząc na Twoje zdjęcia, mogę sobie wyobrazić, jak pomykasz górską granią.\nMam tylko cichą nadzieję, że wrzucisz czasem jakieś zdjęcie i opowieść górską. Bo wbrew temu, co się czasem wydaje blogującym, wpisy są czytane. I to nie tylko te świeże, ale także archiwalne. Powiem więcej - czytane z lubością. Pozdrawiam serdecznie - Ulinka\nmalmonka 28 czerwca 2019 20:23\nBardzo się cieszę, że przesyłka tsk szybko do Ciebie dotarła, Ulinko. Pewnie to sprasa tej pięknej włóczki, która już nie mogła się doczekać by trafić na druty ;)\nTo bardzo miłe przeczytać, że ktoś jeszcze czyta moje opowieści. Bardzo dziękuję za te ciepłe słowa.\nGóry pozwalają mi zapomnieć o problemach życia codziennego i stresie związanym z pracą. Trekking, nawet ten weekendowy, jest idealny, aby odreagować oraz nasycić, oczy i uszy, ciszą i pięknymi widokami - tego brakuje mi najbardziej w mieście... Poza tym to dobry czas na przemyślenia, przerywane jedynie śpiewem ptaków i innymi odgłosami natury.\nPostaram się niedługo napisać relację z jakiegoś fajnego trekkingu. Pozdrawiam i dziękuję Malmonka :)\nDlaczego mało dziergam i pierwsza oferta adopcyjna...


Paradoksalny wzrost liczby osób otyłych i spadek śmiertelności sercowo-naczyniowej | Vademecum\nDiabetologia, Doniesienia naukowe, Kardiologia, Nadciśnienie 4 września 2009 <10 czerwca 2015\nParadoksalny wzrost liczby osób otyłych i spadek śmiertelności sercowo-naczyniowej\nAnnika Rosengren – Declining cardiovascular mortality and increasing obesity: a paradox LINK: CMAJ 2009;181:127 (dostu0119pny peu0142en tekst)\nNa łamach Canadian Medical Association Journal ukazał się komentarz Anniki Rosengren do opublikowanych w tym samym numerze rezultatów pracy Lee i wsp., prezentujących trend wzrostowy dotyczący częstości występowania otyłości, cukrzycy i nadciśnienia w Kanadzie, w latach 1994 – 2005. ’\nAutorka próbuje udzielić odpowiedzi na pytanie, jak tego rodzaju wyniki pogodzić z obserwowanym w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej w latach 1970-2000 niemal liniowym spadkiem liczby zgonów wieńcowych. Modele statystyczne sugerują, że 44% do 58% spadku śmiertelności możemy przypisać obserwowanym na poziomie populacyjnym zmianom czynników ryzyka (w szczególności dotyczącym poziomu cholesterolu i palenia papierosów) a 36% do 47% redukcji śmiertelności wynika z lepszego leczenia.\nW jednoznacznej sprzeczności z tymi obserwacjami stoi jednak wyraźny, obserwowany również w pracy Lee i wsp., wzrost liczby przypadków otyłości, stanowiącej istotny czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego. Możliwego do przyjęcia wyjaśnienia można udzielić korzystając z wyników 5 przekrojowych badań amerykańskich, poświęconych występowaniu czynników ryzyka. We wszystkich grupach indeksu masy ciała (BMI) wykazano w nich spadek stężenia cholesterolu, a największe redukcje notowano u osób z nadwagą i otyłością. Podobne wyniki przyniosła ocena kohorty szwedzkich 50-latków, w której poziom cholesterolu zmniejszył się w podobnym zakresie u osób z prawidłową wagą ciała, nadwagą i otyłością (w roku 1963 u otyłych Szwedów poziom cholesterolu wynosił 6.51 mmol/L a w roku 2003 5.60 mmol/L).\nA zatem, choć otyli mają nadal więcej czynników ryzyka (poza paleniem papierosów) od osób szczupłych, poziom cholesterolu jest znacznie niższy niż w poprzednich latach. Taki spadek wystarczy, aby wytłumaczyć istotną redukcję liczby zgonów. Podsumowując, dotychczas spadek liczby zgonów wieńcowych spowodowany jest w dużym stopniu zmianami w diecie, spożyciem mniejszej ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych i ograniczeniem palenia papierosów. Dane kanadyjskie obrazujące niekorzystne trendy w poziomach czynników ryzyka pozwalają jednak przewidywać szybkie zahamowanie trendu spadkowego w śmiertelności wieńcowej.\nOpracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2009-08-04\nChNS - epidemiologia - rokowanie, ChNS - prewencja - leczenie\nKiedy ocenić skuteczność leczenia przeciwdepresyjnego, kiedy je zmodyfikować?\nRegularne chodzenie a ryzyko zgonu – idealne ćwiczenie w starszym wieku? Nowe dane\n0 replies on “Paradoksalny wzrost liczby osób otyłych i spadek śmiertelności sercowo-naczyniowej”


Acoustic Revive reduktor szumu FNS-RCA\nFinemet Multi-Noise Suppressor znacząco redukuje zarówno szumy normalne, jak i wspólne w transmisji systemów audio, umożliwiając radykalną poprawę stosunku sygnału do szumu.\nKod produktu: Acoustic Revive reduktor szumu FNS-RCA\nReduktor szumu najwyższej jakości Acoustic Revive FNS-RCA\nFinemet Multi-Noise Suppressor znacząco redukuje zarówno szumy normalne, jak i wspólne w transmisji systemów audio, umożliwiając radykalną poprawę stosunku sygnału do szumu. Ponieważ szum transmisji jest prawie całkowicie wyeliminowany, będziesz zdumiony przejrzystą i cichą ekspresją pola dźwiękowego oraz rozszerzaniem się ilości informacji, których nigdy wcześniej nie doświadczyłeś.\nZnacząco zmniejsza szum transmisji w systemach audio\nPonieważ szum w transmisji jest prawie całkowicie usunięty, nieuniknione jest, że będziesz zaskoczony przezroczystą i cichą ekspresją pola dźwiękowego oraz rozszerzeniem ilości informacji, których nigdy wcześniej nie doświadczyłeś.\nWyposażony w koraliki Finemet, które eliminują szum transmisji\nKulki Finemet są miękkimi, magnetycznymi materiałami usuwającymi szumy wykonanymi ze „stopu bor / żelazo / krzem” i charakteryzują się brakiem efektów ubocznych na jakość dźwięku, tak jak rdzenie ferrytowe.\nWszystkie serie FNS są wyposażone w te koraliki Finemet i udało im się wyeliminować normalny szum i szum w trybie wspólnym bez żadnych skutków ubocznych. Stosunek sygnału do szumu został radykalnie poprawiony bez żadnych efektów ubocznych, muzyka gotowała się z ciszy i można doświadczyć przyjemnego wrażenia super-trójwymiarowego obrazu dźwiękowego z poczuciem rzeczywistości w ogromnym polu dźwiękowym. ..\nDrogi kabel liniowy, kabel cyfrowy Element niezbędny dla użytkownika!\nPrzewody liniowe ACOUSTIC REVIVE i kable cyfrowe wyposażone w koraliki Finemet są wysoko oceniane ze względu na przytłaczający stosunek sygnału do szumu i dużą ilość informacji. Jeśli używasz już drogiego kabla liniowego lub kabla cyfrowego, wielu z was może wahać się przed zakupem nowego kabla. Dla takich osób polecamy FNS-RCA i FNS-XLR.\nPo prostu podłącz FNS-RCA i FNS-XLR do używanego kabla, a będziesz w stanie znacznie poprawić stosunek sygnału do szumu, zachowując jednocześnie właściwości kabla liniowego lub cyfrowego.\nWykorzystuje pojedynczy eliptyczny drut z przewodnika PC-Triple C do okablowania wewnętrznego\nDo wewnętrznego okablowania FNS-RCA, FNS-XLR i FNS-PHONE przyjęto eliptyczny pojedynczy przewód, którego przewodnikiem jest PC-Triple C z izolacją teflonową, która ma doskonałą względną stałą dielektryczną.\nPrzyjmując wewnętrzne okablowanie wykonane przez PC-TripleC, nie tylko zapobiega się wadom wynikającym z zwiększenia liczby styków, ale także poprawia się poczucie energii, gęstość i grubość dźwięku oraz lokalizacja obrazu dźwiękowego.\nJakość dźwięku jest jeszcze lepsza dzięki efektowi tłumienia drgań!\nFNS-RCA, FNS-XLR i FNS-PHONE wykorzystują konstrukcję odporną na wibracje, która łączy różne metale i materiały tłumiące drgania, a efekt tłumienia drgań umożliwia dalszą poprawę jakości dźwięku.\nFNS-RCA dodatkowo wzmacnia efekt tłumienia drgań poprzez zastosowanie metody mocowania z tuleją zaciskową na końcówce.\nWysokiej jakości poszycie zapobiegające starzeniu\n„Srebro + rodowanie” jest nakładane na elektrody FNS-RCA i FNS-XLR, a „złocenie” jest stosowane do elektrod FNS-PHONE, aby zapobiec pogorszeniu się stanu z powodu zwiększonych styków i zapobiec pogorszeniu się w czasie i jest stabilne przez długi okres czasu. Będziemy nadal prezentować wyniki, które osiągnęliśmy.\nZnacząco popraw jakość dźwięku słuchawek i urządzeń końcowych PHONE!\nPodłączając FNS-PHONE do przewodu słuchawkowego, można znacznie zmniejszyć szum wzmacniacza słuchawkowego i znacznie poprawić jakość dźwięku słuchawek.\nPowinieneś być w stanie poczuć efekt wymiany słuchawek z jakością dźwięku o bardzo wysokim współczynniku S / N, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłeś. Ponadto FNS-PHONE może poprawić jakość dźwięku urządzeń, które używają złącza PHONE do wyjścia audio, takich jak komercyjne konwertery DA. Dramatycznego efektu można spodziewać się zwłaszcza przy użyciu kabla przejściowego, takiego jak PHONE na RCA lub PHONE na XLR.


Programy komputerowe służące do modelowania procesów - PDF\nDownload "Programy komputerowe służące do modelowania procesów"\n1 Badania przy wtryskiwaniu część 2 Jacek Iwko, Roman Wróblewski, Ryszard Steller Badania porównawcze modelu z rzeczywistym zachowaniem wtryskarki W artykule przedstawiono weryfikację modelu komputerowego polimerów przy wtryskiwaniu z wykorzystaniem nowego stanowiska badawczego. Dokonano badań porównawczych wtryskiwania POM, gdzie porównano i doświadczalne i modelowe ciśnienia i temperatury polimeru wewnątrz cylindra, ponadto wartości poboru mocy przez ślimak, momentu obrotowego na ślimaku, wydajności i czasu cyklu wtryskowego. Wyniki pokazują, iż model komputerowy bardzo dobrze przewiduje i wyjściowe przy wtryskiwaniu, a średnie błędy prognostyczne nie przekraczają 10%. Model ten, występujący pod postacią zwykłego programu komputerowego, może mieć wobec tego zastosowanie do przewidywania zachowania tworzyw sztucznych w cylindrze ślimaka przy różnych wartościach ów wejściowych wtryskiwania. Programy komputerowe służące do modelowania procesów przemysłowych stają się narzędziami coraz częściej i chętniej wykorzystywanymi nie tylko przez naukowców, lecz przede wszystkim przez konstruktorów i technologów. Przyczyniają się one przede wszystkim do oszczędności ekonomicznych przedsiębiorstwa, eliminując zarówno nakłady finansowe na budowę prototypów maszyn czy urządzeń, jak również oszczędzając czas pracowników na naukę obsługiwania maszyn oraz przewidywania właściwości wyrobów. W dzisiejszych czasach komercyjne programy symulacyjne są jednym z podstawowych narzędzi projektowych i konstrukcyjnych, umożliwiając zarówno przewidywanie zachowania się materiałów czy konstrukcji w określonych warunkach, jak również analizę zjawisk zachodzących podczas przebiegu różnych procesów przemysłowych. Znajdują one również szerokie zastosowanie w przetwórstwie tworzyw sztucznych. Wykorzystanie modeli komputerowych do symulacji procesów przemysłowych będzie uzasadnione wyłącznie wtedy, gdy modele te zostaną zweryfikowane doświadczalnie, co zapewni ich podstawową przydatność. Doświadczalna weryfikacja takich modeli polega ogólnie na stworzeniu stanowiska badawczego, złożonego z maszyny wraz z odpowiednim narzędziem, w której należy umieścić odpowiednie elementy mierzące i wyznaczane przez badany model. Po uruchomieniu maszyny i zebraniu odpowiedniej ilości danych pomiarowych należy porównać dane pomiarowe z odpowiednimi wartościami generowanymi przez model. W dalszej części badań nad modelem następuje, jeśli jest to wymagane, modyfikacja modelu w kierunku poprawy zgodności jego przewidywań z ami pracy rzeczywistych maszyn lub urządzeń. W wyniku badań nad procesem polimerów przy wtryskiwaniu autorzy stworzyli model komputerowy opisany wcześniej w literaturze [1 4], który w sposób kompleksowy opisuje zachowanie się polimeru w cylindrze wtryskarki. Model opisuje strefę transportu tworzywa stałego począwszy od zasobnika, następnie strefę stapiania wstępnego oraz właściwego. Stworzony model symulacyjny ślimakowego przy wtryskiwaniu nie został dotychczas sprawdzony doświadczalnie. Jego wstępna weryfikacja dokonana została w uproszczony sposób poprzez pomiar czasu ruchu obrotowego cofającego się ślimaka w trakcie wtryskiwania różnych termoplastów. Wynika z tego, iż podstawowym mankamentem stworzonego modelu jako ewentualnego narzędzia do optymalizacji wtryskiwania ślimakowego był brak jego pełnej weryfikacji. Wymaga ona porównania generowanych przez model komputerowy wyjściowych z odpowiednimi ami pracy realnej jednostki uplastyczniającej wtryskarki. Temu zagadnieniu poświęcony jest niniejszy artykuł. BADANIA Badania porównawcze przeprowadzono w celu zweryfikowania poprawności oraz dokładności wskazań modelu symulacyjnego. Model ten na podstawie wprowadzonych danych wejściowych, obejmujących ę geometryczną ślimaka, y robocze wtryskarki oraz y materiałowe przetwarzanego polimeru, wyznacza wszystkie ważne i, jak przebiegi ciśnienia i temperatury tworzywa w cylindrze, wydajność, moc pobraną przez ślimak, czas rotacji ślimaka i czas cyklu wtryskowego, moment obrotowy na ślimaku i jednostkową ilość energii niezbędną dla tworzywa. Badania te przeprowadzono na specjalnie do tego celu stworzonym stanowisku badawczym do pomiarów ów wyjściowych polimerów przy wtryskiwaniu. Stanowisko to, opisane szczegółowo w poprzedniej części artykułu ( Tworzywa Sztuczne w Przemyśle Nr 2/2015; przyp. red.), zbudowane jest z odpowiednio oprzyrządowanej wtryskarki ślimakowej Battenfeld Plus 350/75, połączonej z modułem zbierającym i przetwarzającym dane oraz z komputerem umożliwiającym zapis i wyświetlanie w czasie rzeczywistym zebranych wyników pomiarowych. Podstawowe dane techniczne wtryskarki wykorzystanej w badaniach przedstawiono w tabeli 1. Badania doświadczalne przy wtryskiwaniu przeprowadzono wykorzystując pięć różnych polimerów: 83\n2 LDPE, HDPE, PP, PS oraz POM, odznaczających się łatwością przetwórstwa wtryskowego. Było to istotne z punktu widzenia dużej rozpiętości ów wtryskiwania zmienianych podczas badań, które przedstawiono w tabeli 2. Zmiennymi ami były: 1. ciśnienie (wartości od 4 24 MPa); 2. czas postoju ślimaka w położeniu tylnym (liczony od momentu zakończenia fazy rotacji do rozpoczęcia fazy wtrysku, zmienny w przedziale 8 50 s); 3. prędkość obrotowa ślimaka (zmienna w zakresie 30 70% prędkości maksymalnej ślimaka). Poniżej przedstawione zostaną wyniki porównania doświadczalnych przy wtryskiwaniu dla poliformaldehydu (POM) z ami generowanymi przez model komputerowy, o którym wspominano wcześniej. Wyniki porównania dla pozostałych polimerów, dla których również przeprowadzono podobne badania, są jakościowo bardzo podobne, a średnie różnice nie odbiegają od tych wskazanych dla POM. Stąd też wobec dużej ilości wyników pomiarowych zdecydowano się na przedstawienie tylko dla poliformaldehydu. Porównane zostaną następujące i wyjściowe : 1. profile ciśnienia masy polimeru w cylindrze; 2. profile temperatury polimeru w cylindrze; 3. moc pobrana przez ślimak w etapie pobierania tworzywa; 4. wydajność wtryskiwania; 5. średni moment obrotowy na ślimaku w etapie pobierania tworzywa; 6. czas cyklu wtryskowego. Tabela 1. Parametry wtryskarki Battenfeld Plus 350/75 średnica ślimaka [mm] 25 L/D 17 długość strefy zasilania/sprężania/dozowania 14/4/4 [ilość zwojów] głębokość kanału w strefie zasilania/dozowania [mm] 4,1/1,9 skok linii śrubowej ślimaka [mm] 19 szerokość zwoju [mm] 3,7 maks. siła zwarcia [kn] 350 maks. objętość wtrysku (PS) [cm 3 ] 49 maks. ciśnienie wtrysku [MPa] 157,5 Badania przy wtryskiwaniu dla danego polimeru prowadzono, zmieniając we wskazanym zakresie jeden z ów podanych w tabeli 2 i utrzymując pozostałe y na stałym poziomie, równym środkowej wartości spośród wymienionych. Pozostałe, stałe y wtryskiwania przedstawiono w tabeli 3. Na rysunkach 1 6 przedstawiono porównanie modelowych POM z ami pracy rzeczywistej wtryskarki. Kolorem czerwonym zaznaczono wyniki doświadczalne, natomiast niebieskim wartości wygenerowane przez model symulacyjny. Z uwagi na cykliczny (a więc nieustalony) przebieg wtryskiwania, przedstawione wyniki odnoszą się do tego momentu cyklu wtryskowego, który występuje tuż przed zakończeniem obrotów ślimaka. Ten moment odpowiadający maksymalnemu wypełnieniu kanału ślimaka tworzywem stałym jest krytyczny z punktu widzenia wartości podstawowych przy wtryskiwaniu i ma decydujące znaczenie dla takich procesów jak kształtowanie się profili ciśnienia i temperatury na długości ślimaka, pobór mocy przez ślimak, wielkość momentu obrotowego ślimaka czy wydajność. 1. Zmienne ciśnienie W pierwszej części badań zmieniano ciśnienie w układzie uplastyczniającym wtryskarki. Pozostałe y pro- Tabela 2. Parametry zmieniane podczas wtryskiwania POM ciśnienie [MPa] wartość czas postoju ślimaka [s] wartość prędkość obrotowa ślimaka [obr/min] wartość Tabela 3. Stałe y robocze wtryskiwania POM ciśnienie wtrysku [MPa] 70 ciśnienie docisku [MPa] 35 czas docisku [s] 4 skok ślimaka przy wtrysku [mm/il. zwojów] 45/2,5 temperatura cylindra (I/II/III strefa) [ o C] 210/210/210 temperatura formy [ o C] 45 Rys. 1. Porównanie profili ciśnienia (na górze) i temperatury (na dole) w procesie wtryskiwania ciśnieniach pp 84\n3 cesu utrzymywano na stałym poziomie, tj. prędkość obrotowa ślimaka v = 240 obr./min oraz czas postoju ślimaka w położeniu tylnym t p = 20s. Na rys. 1 przedstawiono porównanie profili ciśnienia i temperatury na długości ślimaka dla ciśnienia równego odpowiednio 4, 10 oraz 24 MPa. Natomiast na rys. 2 przedstawiono porównanie innych : mocy pobranej przez ślimak, wydajności, momentu obrotowego na ślimaku oraz czasu cyklu wtryskowego. Rys. 2. ciśnieniach Rys. 3. Porównanie profili ciśnienia (na górze) i temperatury (na dole) w procesie wtryskiwania czasach postoju ślimaka t p Rys. 4. czasach postoju ślimaka t p 85\n4 Porównanie teoretycznych i doświadczalnych dla wtryskiwania POM przy zmiennym ciśnieniu wskazuje na bardzo dobre przewidywanie przez model zachowania układu uplastyczniającego. Model komputerowy bardzo dobrze przewiduje profile ciśnienia oraz temperatury, przy czym różnice profili temperatur są niezależne od ciśnienia i na całej długości pomiarowej są rzędu 5 10 o C. Model bardzo dobrze przewiduje również inne i wtryskiwania przy zmiennym ciśnieniu jak moc pobraną przez ślimak, moment obrotowy na ślimaku czy czas cyklu wtryskowego. Różnice w profilu doświadczalnym i modelowym wydajności również nie przekraczają 10%. 2. Zmienny czas postoju ślimaka Na rysunkach 3 oraz 4 porównano i przy wtryskiwaniu dla POM dla zmiennego czasu postoju tp ślimaka w położeniu tylnym. Czas ten jest w przybliżeniu równy czasowi chłodzenia wypraski w gnieździe formy. Analiza rysunków 3 oraz 4 wskazuje, iż model komputerowy (krzywe niebieskie) jest praktycznie nieczuły na zmienne wartości czasu postoju ślimaka tp. Wskazują na to stałe wartości mocy i momentu obrotowego, niezależne od zadanej wartości tp oraz praktycznie identyczne profile modelowe ciśnienia i temperatury dla t p = 8, 20 oraz 50s. Charakterystyki doświadczalne (krzywe czerwone) charakteryzują się pewną niewielką zmiennością. Widzimy nieznaczny spadek wartości mocy i momentu obrotowego, jak również niewielki wzrost wartości ciśnienia oraz temperatury POM w cylindrze wraz ze wzrostem czasu postoju ślimaka w położeniu tylnym t p. Spadek wydajności wynika oczywiście ze zwiększania się całkowitego czasu cyklu wtryskowego, który jak widać na rys. 4, jest o ok. 10s większy od czasu postoju ślimaka, który może być utożsamiany z czasem chłodzenia wypraski w formie. Na wspomniane 10s składają się wszystkie pozostałe etapy cyklu wtryskowego. 3. Zmienna prędkość obrotowa ślimaka Rysunki 5 oraz 6 przedstawiają porównanie POM przy zmiennej prędkości obrotowej ślimaka v. Zaobserwować można bardzo dobre przewidywanie przez model wartości temperatury polimeru w cylindrze, mocy pobranej przez ślimak oraz czasu cyklu. Różnice w profilach teoretycznych i doświadczalnych momentu obrotowego i wydajności nie przekraczają 10%. Największe rozbieżności obserwuje się przy porównaniu profili ciśnienia dla niedużych prędkości obrotowych, gdzie różnice w punkcie maksimum ciśnienia są rzędu 20%. Wraz ze zwiększaniem się prędkości obrotowej ślimaka różnice te maleją praktycznie do zera. Bardzo ważnym em w badaniach nad procesem polimerów przy wtryskiwaniu jest względna szerokość złoża stałego (SBP), która określa ilość nieuplastycznione- Rys. 5. Porównanie profili ciśnienia (na górze) i temperatury (na dole) w procesie wtryskiwania prędkościach obrotowych ślimaka v Rys. 6. prędkościach obrotowych ślimaka v 86\n5 go polimeru w przekroju poprzecznym kanału ślimaka. W ramach powyższych prac zostały również podjęte próby określenia SBP przy pomocy techniki wyciągania ślimaka z cylindra. Technika ta pozwala na stosunkowo łatwe wysunięcie ślimaka z wytłaczarki. Jednak badania wykazały, że przy pomocy tej techniki wyciągnąć ślimak wtryskowy jest bardzo trudno. Obecność dyszy wtryskowej oraz elementów konstrukcyjnych układu zamykania powodowały, iż czas wyciągnięcia ślimaka wtryskowego był zbyt długi. Minimalny czas wyjęcia ślimaka uzyskany podczas badań wynosił ok. 3 minut. Tak długi czas spowodował, że obecny w ślimaku polimer po jego wyjęciu był całkowicie uplastyczniony na całej długości ślimaka. Ponieważ pomiar SBP jest bardzo ważny w kompleksowej ocenie przy wtryskiwaniu, zdecydowano się wykonać w cylindrze w początkowej jego części tzw. szklane okna, przez które będzie możliwy podgląd zachowania granulatu polimerowego w cylindrze. Prace te są w trakcie realizacji. PODSUMOWANIE W wyniku prac nad komputerowym modelem polimerów przy wtryskiwaniu stworzone zostało nowe stanowisko do pomiaru wyjściowych tego. Stanowisko umożliwia odczyt wszystkich podstawowych ów wyjściowych (za wyjątkiem względnej szerokości złoża stałego). Doświadczalna weryfikacja stworzonego wcześniej modelu komputerowego na tym stanowisku z zastosowaniem poliformaldehydu pokazała, iż model komputerowy bardzo dobrze przewiduje przebieg wyjściowych, jak ciśnienia i temperatura polimeru w cylindrze, pobór mocy przez ślimak, moment obrotowy na ślimaku, wydajność oraz czas cyklu wtryskowego. Średnie różnice ilościowe przebiegów teoretycznych i doświadczalnych są mniejsze od 10%. Wskazuje to na fakt, iż istniejący model symulacyjny, działający jako odrębny program komputerowy, można z powodzeniem zastosować w technice wtryskowej do przewidywania zachowania tworzyw sztucznych w cylindrze ślimaka przy różnych wartościach ów wejściowych. LITERATURA  R. Steller, J. Iwko: Modelowanie polimerów przy wtryskiwaniu: I - założenia oraz strefa transportu tworzywa stałego, Polimery, 2008, 11/12, 836.  R. Steller, J. Iwko: Komputerowa symulacja polimerów. Cz. 1, Dążąc do optimum, PlastNews, 2009, 5, 72.  R. Steller, J. Iwko: Komputerowa symulacja polimerów. Cz. 2, Teoria a praktyka, PlastNews, 2009, 6, 42.  R. Steller, J. Iwko: Modelowanie polimerów przy wtryskiwaniu: II strefa stapiania, Polimery, 2011, 1, 51. Projekt został sfinansowany ze środków Narodowego Centrum Nauki, nr wniosku N N dr inż. Jacek Iwko, dr inż. Roman Wróblewski Wydział Mechaniczny, Katedra Odlewnictwa Tworzyw Sztucznych i Automatyki prof. dr hab. inż. Ryszard Steller Wydział Chemiczny Wydziałowy Zakład Inżynierii i Technologii Polimerów Politechnika Wrocławska ul. Wybrzeże Wyspiańskiego 27, Wrocław REKLAMA 87


czerwca 2014 - Życie między wierszami - blog o książkach\ni nie stworzył świata…\nEWA NOWAK - "Dwie Marysie"\nF. SCOTT FITZGERALD - "Piękni i przeklęci"\nMARIE LUCAS - "Między teraz a wiecznością"\nJOHN GREEN - "Gwiazd naszych wina" (ponownie)\nC.J. DAUGHERTY - "Dziedzictwo"\nIWONA MENZEL- "Szeptucha"\nPrzeczytałam ok. 2239 stron, czyli ok. 76 stron dziennie.\n3 nowe osoby dołączyły do grona stałych obserwatorów bloga, dzięki!\nFan page lubi już 248 osób!\nPrzede wszystkim o tym, jak przetrwać Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, czyli post z przymrużeniem oka o PIĘCIU RZECZACH, KTÓRE WARTO WIEDZIEĆ PRZED MUNDIALEM.\nPozostając w klimacie piłki nożnej, pojawiła się zaległa recenzja Futbolu Obnażonego.\nZ okazji Dnia Dziecka zrobiłam The Childhood Book Tag, czyli wspomniałam o ulubionych książkach dzieciństwa.\nByły też czerwcowe zapowiedzi.\nOmawiałam dwa magazyny: English Matters oraz Fanbook.\nPoza tym zrobiłam zbiorczy post, dotyczący miejsc w sieci, w których można mnie znaleźć.\nKorzystając z okazji zapraszam Was na niedawno powstałego TWITTERA, instagrama, którego uwielbiam, a także zachęcam do zadawania pytań na ASK.FM - studenci w sesji się nudzą, więc chętnie odpowiem na pytania, byle tylko się nie uczyć :)\nDobra, skończyły mi się wymówki. Idę się uczyć na jutrzejsze PNJA :<\nSzeptucha to opowiedziana niespiesznie historia o małej wsi na Podlasiu, gdzie czas jakby się zatrzymał. Wieloletnie tradycje i zabobony wyparły technologię, a życie toczy się w Waniuszkach zgodnie z rytmem przyrody i obowiązków związanych z pracą na roli. Jest tutaj również miejsce dla znachorki, która ziołami potrafi wyleczyć każdą dolegliwość. I tę właśnie rolę – rolę wiejskiej szeptuchy - przejęła Olesia po swojej babce.\nSzeptucha zawiera bardzo dużo opisów wiejskiego życia. Jednym się to spodoba, innych z całą pewnością znudzi. Akcja toczy się raczej leniwie, bez żadnego napięcia, chociaż pojawiające się raz na jakiś czas wiejskie legendy i historie o nawiedzonych domach potrafią zjeżyć włosy na głowie. Autorka przemyciła też do fabuły trochę miejskiego klimatu, a uczyniła to za pomocą reżysera, który przyjeżdża do Waniuszek z zamiarem nakręcenia filmu.\nPodobał mi się ten folklorystyczny klimat, bo takie życie ma dla mnie swój urok, ale z pewnością spora część jest przegadana, wiele opisów zbędnych i przez to lektura Szeptuchy staje się uciążliwa. Nie mogę powiedzieć, że książka mnie porwała, bo i nie bardzo miała czym. Mogę za to powiedzieć, że Menzel ciekawie posługuje się wiejską gwarą. Jest jej na kartach Szeptuchy naprawdę sporo, ale w żaden sposób nie utrudnia to czytania. Wręcz przeciwnie – stylizowany język nadaje autentyczności i specyficznego wiejskiego klimatu.\nZ drugiej strony zupełnie niepotrzebne było dla mnie wplatanie co jakiś czas wątków przesyconych erotyzmem i to w raczej wulgarny sposób. Zniesmaczało mnie zachowanie wujka Leosia opisywane przez Olenę, również niezrozumiałe było rysowanie nieprzyzwoitych rysunków przez małą dziewczynkę tuż po spowiedzi. Takie elementy zdarzały się częściej i wywoływały we mnie ogromny niesmak, bo zwyczajnie nie pasowały do treści. W dodatku na kartach powieści panuje straszny chaos – tu jakaś dygresja, jakaś retrospekcja i już właściwie nie wiadomo czy jesteśmy w czasach współczesnych czy może u kresu panowania Romanowów. Z jednej strony to fajne urozmaicenie, z drugiej strasznie gmatwało to treść i łatwo można się było pogubić. A opisy sąsiadów? Ich historie, choć może niektóre ciekawe, to całkowicie przegadane i niewiele wnoszące do treści. W dodatku wszystko jest całością, żadnego podziału na rozdziały czy choćby oddzielenia gwiazdką poszczególnych wątków. W mojej opinii wyszło z tego przysłowiowe masło maślane.\nNiewątpliwie Szeptucha znajdzie swoich odbiorców. Zainteresuje szczególnie tych, którzy lubują się w takich swojskich, ludowych klimatach i historiach o prostych ludziach, którzy nade wszystko cenią sobie tradycję i wiarę. Mnie niestety książka wymęczyła, bo choć zdarzały się lepsze momenty to odłożyłam ją na półkę bez najmniejszego żalu i wracać do niej z pewnością nie będę.\nIwona Menzel, "Szeptucha", MG, Kraków 2014, 311 s.\nPierwszy tom tej serii czytało mi się wybornie. Od książki wprost nie mogłam się oderwać, a skończyła się zdecydowanie zbyt szybko. Na szczęście miałam pod ręką Dziedzictwo i chociaż nie chciałam zaczynać go od razu, to i tak przeczytałam w bardzo krótkim odstępie czasu.\nW tym tomie wracamy oczywiście do bohaterów znanych już z poprzedniej części. Większość uczniów przyjeżdża do Akademii Cimmeria trochę wcześniej, aby pomóc w pracach remontowych po pożarze. Semestr zimowy mija w oczekiwaniu na doroczny zimowy bal, na którym pojawić się mają wszystkie ważne osobistości, włącznie z Lucindą, babką Allie. Tylko czy to rozsądne, organizować przyjęcie z najważniejszymi personami Cimmeri, gdy po korytarzach szkoły bezkarnie przechadza się szpieg Nathaniela? Uczniowie Nocnej Szkoły muszą mieć oczy szeroko otwarte, ale nawet umiejętności nabyte podczas potajemnych spotkań grupki elitarnych uczniów, mogą nie wystarczyć.\nOgólnie Dziedzictwo utrzymane jest w bardzo podobnej konwencji, co Wybrani. Historia dosłownie zatoczyła koło i to zapaliło mi w głowie pierwszą lampkę ostrzegawczą. No bo tak prawdę mówiąc, jest to wierna kopia pierwszego tomu z kilkoma małymi wyjątkami. Z tego powodu nie jest już tak wciągająca jak za pierwszym razem, ale nadal jest dobrze. Nawet bardzo dobrze, choć powielając schematy, autorka pozbawiła książki napięcia i jakichś większych zaskoczeń.\nKolejną ostrzegawczą lampką był wątek miłosny. Tak dobrze poprowadzony w poprzednim tomie, tutaj niestety został epicko zepsuty. Carter jakby usunął się w cień, Sylvain stał się niemożliwie irytujący, a Allie została zawodową kłamczuchą. Pewnie myślę stereotypami i takie podejscie od dawna jest passe, ale dla mnie jak się z kimś jest w związku, to właśnie ta osoba jest na pierwszym miejscu. Kłamanie i dzielenie się tajemnicami z inną osobą płci przeciwnej (szczególnie jeśli ta osoba jest byłym chłopakiem) nie wchodzi w grę. A głupie tłumaczenie, że on (w domyśle – Carter) by tego nie zrozumiał jest po prostu… głupie. Nieładnie Allie Sheridan! W dodatku odniosłam wrażenie, że Daugherty ten wątek powieści za mocno wyeksponowała. Rozterki sercowe bohaterów zdecydowanie przyćmiewały mi problemy Cimmeri.\nNo dobrze, ale jak wspomniałam Dziedzictwo jest więcej niż dobre (choć zdecydowanie nie tak dobre jak Wybrani), więc czas wypunktować plusy. Oczywiście główną zaletą jest tutaj cały wątek dotyczący Nathaniela. Sugestia, że jeden z uczniów lub nauczycieli Nocnej Szkoły jest jego szpiegiem była mistrzowsko wprowadzonym niepokojem do życia przeciętnego czytelnika. Od razu włączył się mój wewnętrzny Sherlock Holmes i zaczęłam własne śledztwo w poszukiwaniu zdrajcy Cimmeri. Zdecydowanie dobrym wyborem było zostawienie pewnych kwestii niejasnych. Daugherty po raz kolejny nie podaje odpowiedzi na tacy, podsyca jednak ciekawość czytelnika i tym samym sprawia, że po kolejne części po prostu trzeba sięgnąć. Inaczej się nie da, bo wtedy wszystkie nasze domysły i podejrzenia pójdą w las, przez nikogo nie zweryfikowane.\nMimo tego, że kontynuacja wypada słabiej, to nadal wciąga i intryguje, chociaż bez większych zachwytów. Szkoda tylko, że Daugherty wysunęła wątek miłosny na pierwszy plan, zamiast poświęcić więcej miejsca politycznym spiskom, które w tej części są tylko bardzo dobrym tłem do wydarzeń mających miejsce za murami Akademii Cimmeria.\nC.J. Daugherty, "Dziedzictwo", Otwarte, Kraków 2013, 396 s.\nCZTERY NOGI: DOBRZE, DWIE NOGI: ŹLE, CZYLI FOLWARK ZWIERZĘCY G. ORWELLA\nSatyra na rewolucję rosyjską udała się Orwellowi po mistrzowsku. Autor, chwilami zabawnie, chwilami przejmująco, ale z głębokim przesłaniem prowadzi czytelnika przez absurdalny Folwark Zwierzęcy, gdzie świnie są idealnym odzwierciedleniem komunistów.\nNa Folwarku Dworskim pana Jonesa dochodzi do buntu. Zwierzęta nie chcą więcej pracować w polu, nie otrzymując nic w zamian. Doprowadzają więc do powstania, w wyniku którego stają się wolnymi mieszkańcami nowo powstałego Folwarku Zwierzęcego. Utopii jednak nie ma – świnie szybko zaczynają działać jedynie w interesie własnym, a sprytna manipulacja pozwala im rządzić naiwnymi zwierzętami wedle własnych upodobań. A wszystko w imię zasady: „Cztery nogi: dobrze, dwie nogi: źle”.\nJestem pod ogromnym wrażeniem, jak za pomocą prostej bajki, Orwell przekazał absurdy totalitaryzmu. Obnażył wady ustroju i wyśmiał rządzących, zresztą już sama metafora świń mówi tutaj wiele. Kult jednostki, manipulacja i naginanie zasad w imię „ogólnego” dobra zamknięte w tak niewielkiej objętościowo książeczce to tylko kolejny dowód na geniusz autora. Literacko w sumie nic wyjątkowego, ot zwykła opowiastka, ale jeśli chodzi o sam przekaz – dosłownie brak słów. I chociaż Orwell pisał o ZSRR to trudno zaprzeczyć, że jest to książka ponadczasowa. Pociąg do władzy i wyzyskiwanie biedniejszych na rzecz bogatszych obecne będą zawsze, niezależnie od ustroju politycznego. Idealnym podsumowaniem niech będzie cytat z Folwarku Zwierzęcego: "Wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre zwierzęta są równiejsze od innych".\nJedna wielka metafora ustroju totalitarnego, pełna zaskakująco celnych spostrzeżeń, wyłożona językiem, który zrozumie każdy.\nGeorge Orwell, "Folwark zwierzęcy", MUZA SA, Warszawa 2005, 133 s.\nKojarzycie serial Plotkara i jego główną bohaterkę – piękną i bogatą Serenę Van Der Woodsen? Pamiętam jeden odcinek, gdy siedziała na ławce przed jednym z uniwersytetów i zaczytywała się w Pięknych i przeklętych F. Scotta Fitzgeralda, mówiąc przy tym, że to jej ulubiona książka. Jestem zaskoczona wyborem Sereny, bo ta powieść dokładnie pokazuje, jak kończą ludzie pokroju bohaterów serialu.\nZupełnie nie tego się spodziewałam, sięgając po Pięknych i przeklętych – książkę, która kusi tytułem, okładką i przede wszystkim lustrzanym odbiciem życia państwa Fitzgeraldów. To prawda, że jest to burzliwa historia miłości, na drodze której stanęły problemy finansowe, romanse i alkoholizm, jednak zabrakło mi tak potrzebnej tu dynamiki i swoistej lekkości w pisaniu, która równoważyłaby trudną w odbiorze treść. Niestety – Fitzgerald pisze nudno i rozwlekle, zatracając tym samym niesamowity potencjał fabuły.\nPiękni i przeklęci pokazują historię dwojga zadufanych w sobie bohaterów, którym wydaje się, że świat leży u ich stóp. I dopóki są młodzi i bogaci – rzeczywiście może się to sprawdzać – ale wystawne życie nie może trwać wiecznie, jeśli nie robi się nic, aby na nie zapracować, o czym boleśnie przekonają się Gloria i Anthony. Jest to małżeństwo z pozoru idealne - oboje są piękni, młodzi i bogaci, ale kapryśny czas szybko pozbawi ich sielankowego życia. Zamiast tego zaczną się coraz częstsze kłótnie, romanse na boku i topnienie smutków w alkoholu. Ciężko współczuć bohaterom – w końcu sami sobie zgotowali ten los – ale jest w nich jakaś bezradność, a rozpacz wręcz bije po oczach. Nie mogę powiedzieć, że Fitzgerald zagrał na emocjach, ale z całą pewnością stworzył powieść przejmującą i bardzo smutną, o czym dobitnie świadczy mocne zakończenie. Oczywiście – jeśli ktoś szuka wystarczająco głęboko, to dopatrzy się tutaj drugiego dna, znajdzie przesłanie, że pieniądze to nie wszystko, że uroda i młodość przemijają, że nie można traktować życia jak niekończącego się przyjęcia. Tylko, że to właściwie niewiele pomaga książce, która jest ciężkostrawna stylem i językiem, a samych bohaterów nie da się obdarzyć sympatią.\nMimo tego, że książka negatywnie mnie zaskoczyła, nie mogę powiedzieć, że był to stracony czas. Przestałam przynajmniej mieć obsesję na jej punkcie, a przy tym miałam szansę zgłębić mentalność nowojorskiej śmietanki towarzyskiej i jej paniczny lęk o utratę tego, co dziś nazywamy zachłannością i konsumpcjonizmem.\nF. Scott Fitzgerald, "Piękni i przeklęci", Wydawnictwo Literackie, Kraków 2011, 432 s.\nZ Ewą Nowak nie znamy się zbyt dobrze, ale małymi kroczkami naprawiam błędy dzieciństwa. Za sprawą najnowszej powieści autorki mogłam poznać fantastycznych bohaterów – dokładnie takich, z jakimi chciałabym się zaprzyjaźnić jako szesnastolatka.\nMarysia przechodzi trudny dla każdej nastolatki okres - dojrzewanie. Powoli z dziewczynki zmienia się w kobietę, a to wiążę się nie tylko z trudnymi do wytrzymania humorami, ale także z pierwszą miłością. A ta pierwsza nie zawsze jest tą właściwą, o czym bohaterka przekona się na własnej skórze. Przekona się też Natalia, najlepsza przyjaciółka Marysi, która straci głowę dla ich wspólnego kolegi. I tylko mała Cela zdaje się zachowywać zdrowy rozsądek w tej pokręconej rodzince Gwidoszów, do złudzenia przypominających poznańskich Borejków. Na tyle, na ile ich znam, oczywiście. A warto zauważyć, że niespecjalnie dobrze.\nDwie Marysie to rewelacyjna historia o nastolatkach i ich codziennych problemach. Ewa Nowak lekko i z humorem lawiruje między kolejnymi przeszkodami stojącymi na drodze Marysi. A i samych bohaterów stworzyła doskonale – tytułowa bohaterka to miłośniczka muzyki poważnej, baletu i biologii, co trochę alienuje ją z grona rówieśników niedorastających jej inteligencją do pięt. W świat nauki wprowadza swoją jedenastoletnią siostrę – Celinkę, która jest najbardziej pozytywnym punktem całej powieści. Jej ironiczne, ale niezwykle urocze i zabawne komentarze sprawiają, że wydaje się jakby to ona była głową rodziny Gwidoszów. Jest też cała gama fantastycznych postaci drugoplanowych, na których czele stoi przystojny Lew…\nZ książki płynie fajny morał. A w zasadzie nawet dwa. Po pierwsze pani Nowak udowadnia swoim czytelnikom, że z miłością nie ma się co spieszyć, warto poczekać, a wtedy ona sama nas znajdzie. A po drugie Dwie Marysie pokazują, że wszyscy mamy dwa oblicza. I nie chodzi tutaj o bycie dwulicowym czy nieuczciwym, ale każdy z nas ma przecież takie dni, kiedy wszystko nas - delikatnie mówiąc - wkurza. A już szczególnie problem tego rozdwojenia osobowości dotyczy młodzieży w wieku bohaterów tej książki. Cóż, Marysia też ma to upierdliwe i ciężkie do wytrzymania alter ego, ale poza tym jest mądra, miła i przezabawna. I naprawdę da się ją polubić jako bohaterkę literacką.\nSympatyczni bohaterowie, zabawne dialogi i ciekawa historia to z pewnością aspekty, których tej książce nie brakuje. W dodatku czyta się świetnie i właściwie nie wiadomo kiedy nadchodzi koniec – a wtedy pozostaje żal, że to już, że tak szybko. Książka porusza ważne dla młodzieży problemy, dlatego właśnie dla tej grupy czytelników jest – w moim odczuciu – książką idealną.\nEwa Nowak, "Dwie Marysie", Egmont, Warszawa 2014, 232 s.\n5 RZECZY, KTÓRE WARTO WIEDZIEĆ PRZED MUNDIALEM\nDrogie Panie, wielkimi krokami zbliżają się najważniejsze piłkarskie rozgrywki - Mistrzostwa Świata. Od 12 czerwca Wasi mężczyźni będą przyklejeni do telewizorów i naprawdę - oglądanie ulubionego serialu nie wchodzi wtedy w grę. Ale Mundial wcale nie oznacza, że musicie wyprowadzać się z domu. Raz na cztery lata możecie odpuścić, przynieść zimne piwo i dać się ponieść piłkarskiej gorączce. Z myślą o Was, przygotowałam kilka rzeczy, które warto wiedzieć przed wspólnym oglądaniem meczu - z przymrużeniem oka, oczywiście!\nOdwieczny problem rozróżniania w jakim kolorze grają "nasi" (a podobno to faceci mają problem z kolorami!) odpada, ponieważ nasi nie grają. Są za słabi. Warto jednak wiedzieć, której drużynie kibicuje nasza gorsza połowa (oj no, tak się tylko mówi) i jeśli nie robi Wam to absolutnie żadnej różnicy - kibicować tej samej. Emocje są naprawdę ogromne, więc z pewnością będzie gorąco...\nWbrew pozorom spalony nie ma nic wspólnego z kuchnią. Nie jest to też takie trudne, jak próbują nam wmówić mężczyźni. Myślę, że istotę tej zasady najlepiej oddaje poniższy obrazek:\nZasada dobrze wyjaśniona została tutaj i tutaj.\nCóż, ten punkt wydaje się oczywisty, prawda? Tak, ja też tak sądziłam do czasu aż zobaczyłam TO:\nŹródło zdjęć: http://instagram.com/footmemes\nJaki z tego wniosek? Jak nie wiesz nic na temat futbolu, lepiej siedź cicho, bo potem będziesz sławna w internetach. Żarcik. To znaczy w sumie nie żartuję, ale nie o to tu chodzi.\nPiłkarze większą część swojej kariery spędzają na treningach w klubie, w którym grają. Tutaj nie liczy się narodowość, dlatego czołowe europejskie kluby to ogromny misz masz kulturowy. Co innego, jeśli grają reprezentacje narodowe - tutaj można grać tylko wtedy, kiedy jest się obywatelem danego kraju. Dlatego ani Chelsea z pierwszego obrazka, ani Liverpool z trzeciego nie grają na MŚ, gra za to Anglia. I mimo że Suarez gra w Liverpoolu, a więc w klubie angielskim, nie może grać w reprezentacji Anglii, ponieważ jest Urugwajczykiem. Wzmacnia więc kadrę Urugwaju.\n4. FAWORYCI TEGOROCZNYCH MISTRZOSTW ŚWIATA.\nDobra, tu będzie subiektywnie, ale tylko odrobinę. Bo w gruncie rzeczy każdy typujący będzie się zastanawiał między Brazylią, Hiszpanią, a Niemcami.\nBrazylia, to nie tylko tegoroczny gospodarz mundialu, ale kraj który piłką nożną oddycha. W końcu nie na darmo mówi się, że Anglicy wymyślili futbol, ale to właśnie Canarinhos go udoskonalili. Brazylia ma w swoim zespole takie gwiazdy jak Neymar, Hulk, Oscar, Ramires, David Luiz czy Marcelo. Poza tym to jedyny kraj, który zakwalifikował się na KAŻDE mistrzostwa świata.\nNiemcy mają silną drużynę, choć w ostatniej chwili odpadł kontuzjowany Marco Reus. Mimo to nasi zachodni sąsiedzi od 2002 roku docierają co najmniej do półfinału, a podczas eliminacji do tegorocznych rozgrywek nie mieli sobie równych w grupie.\nHiszpania to zwycięzca MŚ 2010, a także drużyna, która dwukrotnie z rzędu została Mistrzem Europy (2008 i 2012). Nikogo więc nie dziwi, że wymieniana jest w gronie najpoważniejszych faworytów do obronienia i tego tytułu. Wprawdzie brakuje im solidnego napastnika (No dobra może nie brakuje, ale Villa nie rozegrał najlepszego sezonu, a Diego Costa walczył ostatnio z kontuzją), ale po co komu napastnik, kiedy jest Ramos?\nW końcu coś ciekawego, prawda? Tutaj z pomocą przyszedł mi hiszpański(?) portal HOLA.COM, który stworzył taki ranking z możliwością głosowania przez internautów. Zestawienie do wglądu TUTAJ. W tym miejscu możecie również popatrzeć sobie na przystojnych piłkarzy :p Osobiście trochę bym ten ranking ulepszyła (Messi? Serio?), no bo gdzie tu miejsce dla Sergio Ramosa czy Ikera Casillasa?\nPatrzcie, czego nie docenili autorzy rankingu:\n* źródło zdjęć: https://www.google.pl\nI to by było na tyle. Teraz pozostało już tylko odliczać dni do meczu otwarcia. Gotowi?\nTytuł: Wszystkie żony Hemingwaya\nNiezwykła opowieść o tym, jak kochać i być kochanym przez jednego z najsłynniejszych pisarzy.\nOsiem lat starsza od męża Hadley Richardson, pochodząca z zamożnej katolickiej rodziny Pauline Pfeiffer, korespondentka wojenna Martha Gellhorn i dziennikarka Mary Welsh.\nKażda pani Hemingway miała nadzieję, że jej małżeństwo będzie trwało wiecznie. Każda z nich się myliła…\nJohn Green to jeden z tych autorów, którego książki można kupować w ciemno. Dlatego czekam aż w końcu dostanę wiadomość, że zamówiona przeze mnie powieść jest do odbioru, bo coś za długo to trwa! O Hopeless jest już bardzo głośno, a do premiery pozostało jeszcze sporo czasu, więc na pewno będzie to książka warta uwagi. Olga Rudnicka gwarantuje zabawną i lekką powieść, a Naomi Wood kusi mnie historią słynnego pisarza...\nMaj był zdecydowanie bogatszy w ciekawe premiery, ale nie ma co narzekać - w czerwcu też jest w czym wybierać! A Wy macie jakieś inne czerwcowe nowości, które koniecznie chcielibyście przeczytać?\nZainteresowanym życiem piłkarzy po zejściu z murawy, na wprost wychodzi Anonimowy Piłkarz. W ręce ciekawskiego czytelnika oddaje on „Futbol obnażony” – książkę dającą niepowtarzalną szansę na odkrycie tego, co kryje się w cieniu stadionowych reflektorów. Z pewnością zainteresuje ona fanów futbolu, jednak wielkich fajerwerków nie należy się spodziewać.\nRzeczywiście autor wnika w prywatną stronę piłkarskiego świata, odkrywając przed czytelnikiem blaski i cienie takiego stylu życia. Skupia się na środowisku, które sam zna na wylot – Premier League. Bycie anonimowym ma jedną poważną zaletę – pozwala na absolutną szczerość. Pojawiają się więc kontrowersje i momenty kiedy Anonimowy Piłkarz bez pardonu opowiada o pieniądzach, przygodach na jedną noc i problemach, jakie łatwo na siebie ściągnąć. Czytając o kolejnych wybrykach i znanych nazwiskach, trudno się dziwić, że swoją tożsamość woli pozostawić w tajemnicy. Ale są też momenty przestoju, raczej niewiele wnoszące do treści, składające się z informacji, o których i tak większość już słyszała. Tych drugich jest niestety więcej, co znacznie zaniża wartość książki, która z założenia miała być szokująca i skandaliczna. A taka jest tylko momentami.\nAutor pisze ciekawie, często z humorem i sporym dystansem do świata, którego przecież sam jest częścią. Nie wstydzi się mówić o swojej depresji i ponurych aspektach piłkarskiego życia. Co więcej, na dobre pozbawia złudzeń przeciętnego zjadacza chleba, że futbol to raj. I choć zdecydowanie nie skarży się na swój los, to twardo stąpa po ziemi i jest świadomy zagrożeń czyhających na każdym kroku. Najmniejszy błąd na boisku czy na ulicy i prasa nie daje żyć przez co najmniej kilka tygodni. Nie mówiąc już o trenerze, który tylko czeka na drobne potknięcie, żeby pozbawić swojego piłkarza części wynagrodzenia. Kulisy transferów i ogromne sumy pieniędzy, które w ciągu roku przechodzą przez czołowe angielskie kluby przyprawiają o zawrót głowy, a szybkość wydawania zarobionych funtów może wzbudzić niezdrową zazdrość w przeciętniakach, którzy muszą liczyć się z każdym groszem.\nTrochę za dużo było medialnego szumu wokół tej książki, temat został mocno rozdmuchany, rodząc tym samym oczekiwania, które nie do końca zostały spełnione. Owszem, „Futbol obnażony” kryje w sobie smaczki życia na poziomie najwyższych piłkarskich lig, jednak spora część tej książki wypełniona jest informacjami, które ciężko uznać za odkrywcze. Szokujące – owszem, ale nic ponad to, co czytelnik już wie albo czego się przynajmniej domyśla. Największą frajdą nie jest jednak sama treść. To szukanie między wierszami wskazówek dotyczących tożsamości Anonimowego Piłkarza, próba jej zdemaskowania i spekulacje na forach stanowią największą rozrywkę. I choćby dla samej zabawy w detektywa warto przeczytać tę książkę.\nAnonimowy Piłkarz, "Futbol obnażony", Sine Qua Non, Kraków 2014, 262 s.\nGłos Ramina Karimloo, śpiewającego The Music of the Night wpada w dysonans z kroplami deszczu bębniącymi o parapet. Na biurku stoi ulubiony kubek z gorącą, czarną herbatą, otrzymany zresztą dawno temu w prezencie od Ukochanego. Na kolanach cichutko pomrukuje kot domagający się pieszczot po całym dniu nieobecności, a obok leży czekolada. Duża milka z żelkami. Czy można lepiej zakończyć poniedziałek?\nMARCEL PROUST - "W cieniu zakwitających dziewcząt"\nLUCA CAIOLI - "Zinedine Zidane. Sto dziesięć minut, całe życie"\nGAVIN EXTENCE - "Wszechświat kontra Alex Woods"\nTAHEREH MAFI - "Dar Julii"\nANONIMOWY PIŁKARZ - "Futbol obnażony. Szpieg w szatni Premier League"\nW sumie przeczytałam ok. 2920 stron, co daje ok. 94 strony dziennie.\nLicznik Obserwatorów dobił do 355 - witam zatem aż piętnaście nowych osób!\nFan page na facebooku doczekał się 239 fanów, serdecznie Wam dziękuję.\nZapraszam na Instagrama, gdzie pojawia się dużo zdjęć niepublikowanych tutaj ani na facebooku.\nPoza tym w maju mogliście przekonać się jakim jestem czytelnikiem oraz zapoznać się z nie jednym, a dwoma stosikami książkowymi. Klik i Klik. Były też zapowiedzi na maj i zaległa recenzja Wichrowych Wzgórz. A jak Wam zleciał maj?\nZ okazji dzisiejszego święta, chciałam się z Wami podzielić książkami, które namiętnie czytałam jako dziecko. Posłużę się pytaniami z anglojęzycznego booktuba. Oryginalną wersję tagu The Childhood Book Tag znajdziecie tutaj. Enjoy!\n1. Jakie były twoje ulubione książki przeczytane jako dziecko?\nCzy Harry Potter kogoś dziwi? Bo ja już nie zliczę, ile razy zachwycałam się tą serią na blogu. Ogromnie się cieszę, że jestem z tego pokolenia, które czekało na kolejne tomy, bo to była prawdziwa magia. I naprawdę współczuję tym, którym dzieciństwo nie minęło na oczekiwaniu na list do Hogwartu.... Ale moje dzieciństwo to nie tylko książki J.K. Rowling.\nO psie, który jeździł koleją to była chyba pierwsza książka, która tak bardzo mnie wzruszyła. Pamiętam jak strasznie płakałam na koniec, a miałam wtedy jakieś 8 lat! Dzieci z Bullerbyn również czytałam wielokrotnie i zazdrościłam dzieciakom pomysłów na zabawy. A Mała Księżniczka to kolejne wzruszenie i kolejne łzy wylane nad książką...\nPamiętnik księżniczki czytałam już chyba w gimnazjum (a może pod koniec szkoły podstawowej?) i pamiętam, że początkowe tomy bardzo mi się podobały, ale poddałam się chyba na piątym. Ala Makota to seria, którą czytałam już tak dawno temu, że nawet nie pamiętam ile części poznałam. Ale wiem, że jako dziecko lubiłam chodzić do biblioteki po książki Małgorzaty Budzyńskiej. Molly Moon (właśnie odkryłam, że wydał ja Egmont) to książka, którą poleciła mi moja przyjaciółka. Pamiętam jak strasznie nam się ta seria podobała!\n2. Czy masz jakieś wyjątkowe wspomnienia związane z tymi książkami?\nCóż, te książki to moje dzieciństwo, więc oczywiście, że związana jest z nimi masa wspomnień! Nie sposób ich przecież wymienić.\n3. Jakie były twoje ulubione książki lub serie, kiedy byłaś wystarczająco duża by sama czytać? Dlaczego?\nNo i znowu Harry Potter. Wiem, że jestem nudna, ale nic na to nie poradzę, uwielbiam magię zawartą w tych książkach. Poza tym uwielbiałam czytać książki z serii Ulica Strachu Roberta Lawrence Stine'a, chociaż dopiero jak byłam starsza, bo muszę przyznać, że jako dziecko trochę mnie przerażały. Był też Klub Nocowanek Rose Impey, który zapoczątkował w moim przypadku modę na nocowanie u przyjaciółek. I ostatnia seria, która z kolei sprawiła, że zapragnęłam być weterynarzem (przynajmniej dopóki nie dowiedziałam się, że weterynarz musi czasem uśpić zwierzę) to Klub Ratowników Zwierząt autorstwa Mel Friedman i Ellen Weiss. Żałuję tylko, że jako dziecko nie czytałam Jeżycjady...\n4. Kto był twoją ulubioną postacią? Dlaczego?\nJako dziecko bardzo lubiłam Hermionę, zawsze chciałam być taka jak ona. Chyba trochę wpłynęła na moje dobre oceny w podstawówce :D Dziś wybór padłby pewnie na profesora Snape'a, ale do tego musiałam dojrzeć. Uwielbiałam też Freda i Georga Weasley'ów za ich poczucie humoru i to jak załatwili Umbridge w Zakonie Feniksa... Mistrzostwo!\n5. Jaka była twoja ulubiona książka w serii?\nPonieważ pozostałe z wymienionych serii czytałam prawdopodobnie tylko raz i specjalnie nie pamiętam, co się działo, to znów muszę oprzeć się na HP. Kiedyś uwielbiałam Więźnia Azkabanu, ale potem przerzuciłam się na Czarę Ognia i Księcia Półkrwi. To było takie nagłe wejście w dorosłość i od tej pory wszystko w Hogwarcie się zmieniło... Chociaż do pierwszych trzech tomów też mam ogromny sentyment, szczególnie do pierwszego i sceny, kiedy Harry otrzymuje prezenty na święta.\n6. Czy kiedykolwiek ubrałaś się jak postać z twojej ulubionej książki?\nCóż, nic takiego sobie nie przypominam. Ale nie wykluczam, że mogło tak być...\n7. Czy któraś z tych serii została zekranizowana? Jeśli tak, podobała ci się?\nWszystkie ekranizacje HP bardzo lubię. Poza tym lubiłam też Małą Księżniczkę. Do tej pory jak leci w tv to z chęcią oglądam. Chętnie obejrzałabym też Dzieci z Bullerbyn, ale nie kojarzę żadnej ekranizacji tej książki.\nA w jakich książkach Wy zaczytywaliście się jako dzieci? Chętnie poznam Wasze typy, bo sama z całą pewnością o czymś zapomniałam, a dzięki Wam może coś mi się przypomni. Piszcie w komentarzach!\nJOHN BOYNE: CHŁOPIEC NA SZCZYCIE GÓRY


siatkowka24.com Policzanki jak Pilanki - siatkowka24.com\nSandra Thiab, 2015-04-15, 13:29\nChemik Police , PGNiG , Orlen Liga\nPolskie Górnictwo Naftowe i Gazowe sponsorem kolejnej drużyny Orlen Ligi.\nZnajdujący się w półfinałowej walce o złoto w krajowych rozgrywkach zespół Chemika Police pozyskał nowego partnera głównego. Umowa pomiędzy liderem rynku gazu ziemnego w Polsce a Mistrzem Polski obowiązywać będzie do końca sezonu 2015/2016. Do zmian w nazwie polickiego giganta, jednak nie dojdzie- partnerstwo tytularne i strategiczne nadal pozostanie w rękach Grupy Azoty.\nSpółka PGNiG od lat zaangażowana jest w aktywną działalność na rzecz polskiego sportu, czego najlepszy przykład stanowi współpraca z obiema reprezentacjami Polski w piłce ręcznej. Nie będzie to również pierwszy krok pioniera gazownictwa w kobiecej siatkówce, od 2013 roku o sponsoring tytularny nie musi martwić się żeński klub z Piły.\n- To wielkie wyróżnienie, że tak renomowana oraz znana w Europie i na świecie firma podjęła z nami współpracę- podkreśliła prezes aktualnych Mistrzyń Polski, Joanna Żurawska.\nPierwsze oznaki promocji marketingowej poprzez drużynę z woj. zachodniopomorskiego można było zauważyć w ostatnich dwóch meczach z wrocławskim Impelem. – Jest to jednocześnie olbrzymie zobowiązanie z naszej strony, aby wynikami sportowymi zaspokoić oczekiwania takich Partnerów, jak Grupa Azoty i Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. Nie boimy się jednak trudnych wyzwań i niejednokrotnie udowodniliśmy, że potrafimy się z nich wywiązywać. Zrobimy wszystko i tym razem, aby nasi partnerzy byli w pełni usatysfakcjonowani ze współpracy z Klubem Piłki Siatkowej Chemik Police S.A.- przekonuje pani prezes.\nChemik Police PGNiG Orlen Liga


Polska reprezentacja podczas Mistrzostw Europy gra (piszę przed meczem w ćwierćfinałowym z Portugalią) wspaniale. Mamy doskonały i jak sądzę, bardzo przyszłościowy, zespół. Niezależnie od wyniku meczu w ¼ ME możemy być dumni z naszych reprezentantów. Przeżywamy i przeżywaliśmy, i będziemy przeżywać (a myślę także o zbliżających się Igrzyskach Olimpijskich i eliminacjach MŚ ) wspaniałe chwile. Brawo biało- czerwoni! Dziękujemy za już i prosimy o jeszcze!\nKilka dni wcześniej, po zwycięskim meczu z Ukrainą - oczywiście w podwyższonej temperaturze… kibicowania - zakończył się rok szkolny. Jednak nie można powiedzieć, że dzień ten nie został zauważony. Nie było to po prostu możliwe. Wszak uczniowie, w znakomitej większości w znakomitej formie dobiegli do mety, która nazwa się „wakacje”. Zmęczeni, ale szczęśliwi.\nŻe nie wszyscy na pierwszym miejscu? Że nie wszyscy zmieścili się, jak to mówią dziennikarze sportowi, na „pudle” zwycięzców? Że nie wszystkie świadectwa były wzorowe? Nic to, odpowiedzmy Michałem Wołodyjowskim. Ważniejsze jest wszakże, że nikomu, w co mocno wierzę, nie zabrakło determinacji, aby uzyskać jak najlepsze wyniki. Owszem, na miarę własnych umiejętności i zdolności. Tak jak w sporcie, o czym dzisiaj nikogo, myślę, nie trzeba przekonywać.\nJednak wracając do przysłowiowego ostatniego dzwonka… Przede wszystkim pragnę wszystkim uczniom pogratulować! Jeśli ktoś nie jest w pełni usatysfakcjonowany, głowa do góry. Szansa na poprawę rezultatu (ech, ten narzucający się w atmosferze mistrzostw język komentatorów sportowych) już za ponad dwa miesiące.\nWiem, wiem… Nie ma pośpiechu; wszak dopiero początek wakacji. Jakie będą? W znacznej mierze zależeć to będzie od Was. A także od Waszych rodziców. Od ich inspiracji, planów ale i możliwości (także finansowych) oraz zaufania do Waszej roztropności. Możecie być pewni nikt nie zatroszczy się o Was tak jak oni; nikt nie życzy Wam tak dobrze jak ojcowie i mamy. Dlatego, proszę, cierpliwie wysłuchajcie wszystkich uwag i przestróg, także tych, które wydają się Wam zbyt przesadne. Powiem tak – wiedzą co mówią. Oni również niegdyś mieli swoje wakacje i czasami dawali się uwieść niepowtarzalnej atmosferze tzw. wakacyjnej wolności. Powiem Wam w zaufaniu, że tak było w każdym pokoleniu, tak będzie i wówczas, gdy Wy będziecie mieli swoje dzieci. Dlatego życząc bardzo udanych wakacji, wierzę, że będą pełne radości i wspaniałych przeżyć. Roztropności, ale i uciechy.\nPozwólcie, że na koniec podziękuję za rzetelnie przepracowany rok szkolny Waszym nauczycielom i wychowawcom. Pedagodzy naszych chełmskich szkół (zapewne nie tylko) również zasłużyli na wzorowe, a przynajmniej na bardzo dobre świadectwa. Toteż jeszcze raz wszystkim – uśmiechu i pogody w lipcowe oraz sierpniowe dni.\nWracajcie do nas zdrowi, weseli i wypoczęci...\nKomentator: arek [2016-07-03 18:35:30]\nPiękne wakacje zapowiadają się. A na ME sukces! I to powitanie w kraju naszych! Brawo!!!\nKomentator: Adam [2016-07-01 12:14:35]\nBardzo pięknie. Brawo!


Apel z okazji przekazania obowiązków na stanowisku dowódcy 5 batalionu dowodzenia – XXV LO im. Stefana Żeromskiego w Krakowie\nW dniu 26.02.2021 r. p. Dyrektor wraz z przedstawicielem Grona Pedagogicznego i przedstawicielami Uczniów, wzięła udział w Uroczystym Apelu z okazji przekazania obowiązków na stanowisku dowódcy 5 batalionu dowodzenia.\nPo 6 latach dowodzenia z batalionem pożegnał się ppłk Rafał Seroka. Jego obowiązki przejął ppłk Mariusz Brodalka. Cała społeczność XXV Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie serdecznie dziękuje Panu ppłk Rafałowi Seroce za lata owocnej współpracy i życzy żołnierskiego szczęścia w dalszej służbie wojskowej na nowym stanowisku służbowym. Nowemu dowódcy serdecznie życzymy powodzenia i satysfakcji!\nPoprzedni artykułNarodowy Dzień Pamięci Żołnierzy WyklętychNastępny artykułKonkurs “MUR,ALE HISTORIA WOJSKA POLSKIEGO”