EMA rekomenduje stosowanie dodatkowych dawek szczepionek Pfizera i Moderny - Puls Medycyny - pulsmedycyny.pl\nEMA rekomenduje stosowanie dodatkowych dawek szczepionek Pfizera i Moderny\nopublikowano: 04-10-2021, 17:00\nEuropejska Agencja Leków (EMA) zdecydowała, że dodatkową dawkę szczepionek p. COVID-19 Comirnaty (BioNTech/Pfizer) i Spikevax (Moderna) można podać osobom z poważnie osłabionym układem odpornościowym, co najmniej 28 dni po ich drugiej dawce.\nGrzegorz Cessak, prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych\nInformację tę, jako pierwszy podał Grzegorz Cessak, prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, który napisał: “EMA rekomenduje stosowanie dawki dodatkowej dla szczepionek: Comirnaty i Spikevax - 28 dni po drugiej dawce szczepienia u osób z poważnie osłabioną odpornością oraz stosowanie dawki przypominającej szczepionki Comirnaty 6 miesięcy po drugiej dawce u osób ≥18lat”.\n⚠‼EMA rekomenduje stosowanie dawki dodatkowej dla szczepionek: Comirnaty i Spikevax-28 dni po 2 dawce szczepienia u osób z poważnie osłabioną odpornością oraz stosowanie dawki przypominającej szczepionki Comirnaty 6 mc. po drugiej dawce u osób ≥18lat.https://t.co/Me3H5z6ukN\n— 𝗚𝗿𝘇𝗲𝗴𝗼𝗿𝘇 𝗖𝗲𝘀𝘀𝗮𝗸 (@GCessak) October 4, 2021\nDodatkowe dawki szczepionki przeciw COVID-19 zwiększają liczbę przeciwciał\nEMA decyzję w sprawie rekomendacji dodatkowej szczepionki podjęła po ujawnieniu wyników badań, które wykazały, że dodatkowa dawka tych szczepionek zwiększyła zdolność do wytwarzania przeciwciał przeciwko wirusowi wywołującemu COVID-19 u pacjentów po przeszczepieniu narządów z osłabionym układem odpornościowym.\nAgencja przekazała, że chociaż nie ma bezpośrednich dowodów na to, że zdolność do wytwarzania przeciwciał u tych pacjentów chroniła przed COVID-19, oczekuje się, że dodatkowa dawka zwiększy ochronę przynajmniej u niektórych chorych.\nJednocześnie EMA zapewniła, że będzie nadal monitorować wszelkie pojawiające się dane dotyczące jej skuteczności.\nTeraz informacja o obu szczepionkach zostanie zaktualizowana w celu uwzględnienia tego zalecenia.\nDawki przypominające dla zdrowych i z osłabioną odpornością\nJednocześnie EMA podkreśla, że ważne jest, aby odróżnić dodatkową dawkę dla osób z osłabionym układem odpornościowym od dawek przypominających dla osób z prawidłowym układem odpornościowym.\nW tym ostatnim przypadku Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) ocenił dane dotyczące Comirnaty wykazujące wzrost poziomu przeciwciał po podaniu dawki przypominającej około 6 miesięcy po drugiej dawce u osób w wieku od 18 do 55 lat. Na podstawie tych danych Komitet stwierdził, że dawki przypominające można rozważyć co najmniej 6 miesięcy po podaniu drugiej dawki u osób w wieku 18 lat i starszych.\nEMA: będziemy monitorować bezpieczeństwo i skuteczność dawki przypominającej szczepionki przeciw COVID-19\nNa szczeblu krajowym organy zdrowia publicznego mogą wydawać oficjalne zalecenia dotyczące stosowania dawek przypominających, biorąc pod uwagę pojawiające się dane dotyczące skuteczności i ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa. Ryzyko wystąpienia stanów zapalnych serca lub innych bardzo rzadkich działań niepożądanych po podaniu dawki przypominającej nie jest znane i jest dokładnie monitorowane.\nPodobnie jak w przypadku wszystkich leków, EMA będzie nadal analizować wszystkie dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności szczepionki.\nZa szczepienia odpowiadają rządy krajów członkowskich\nEMA przypomina przy okazji, że szczepienia pozostają prerogatywą krajowych grup doradczych ds. szczepień kierujących kampaniami szczepień w każdym państwie członkowskim UE.\nOrgany te są najlepiej przygotowane do uwzględnienia lokalnych warunków, w tym rozprzestrzeniania się wirusa (zwłaszcza wszelkich wariantów budzących obawy), dostępności szczepionek i możliwości krajowych systemów opieki zdrowotnej.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: EMA bada powikłania po szczepionkach przeciwko COVID-19. Tym razem na celowniku ryzyko zespołu zapalnego\nEMA zidentyfikowała kolejny efekt uboczny szczepionki J&J? Producent nie komentuje\nPorozumienie Zielonogórskie o opiece koordynowanej. “Kuriozalne zapisy”\nSejm zajmie się poprawką ws. uprawnień farmaceutów do szczepienia przeciw grypie. Głosowanie zaplanowano na 13 października\nGdy pacjent nie toleruje leczenia statynami\nSzczepienia / EMA rekomenduje stosowanie dodatkowych dawek szczepionek Pfizera i Moderny


Szamba betonowe - Producent szamb betonowych Skarżysko-Kamienna.\nProducent szamb betonowych i zbiorników betonowych na szambo, gnojowice i deszczówkę Skarżysko-Kamienna. Solidne zbiorniki betonowe na szambo, gnojowice i deszczówkę z atestem, aprobatą techniczną i gwarancją. Zapytaj o cennik na szamba betonowe, zbiorniki betonowe na gnojowice lub deszczówkę z montażem i transportem do miasta Skarżysko-Kamienna i okolic\nSerdecznie zapraszamy do zaznajomienia się oraz skorzystania z opisującej nas oferty wszystkich zainteresowanych szambami betonowymi - u nas można je dostać w opcjonalnej konfiguracji. Postaraliśmy się o to, ażeby w należącej do nas szerokiej ofercie nie zabrakło ani szamb dwuczęściowych, ani jednoczęściowych - ażeby każdy Klient dostał pojemnik w 100% odpowiadający na jego potrzeby i wymagania.\nPomyśleliśmy o każdym aspekcie opisującej nas oferty - wobec tego w razie potrzeby gwarantujemy w cenie 150 zł płytę najazdową pod samochód osobowy o grubości 15 cm. Wszystkie pozostałe akcesoria wchodzą w cenę artykułu. Co najważniejsze - jako specjaliści z kilkunastoletnim doświadczeniem na karku wykorzystujemy tylko i wyłącznie ze przetestowanego, wyjątkowego oprzyrządowania - zarówno jeżeli gra toczy się o montaż, jak i transport. Możemy także Państwu zaoferować ogromne wielokomorowe pojemniki o wielkości większej niż20m3. To wspaniała propozycja dla najbardziej wymagających Konsumentów, którzy w zbiornikach poszukują naprawdę kolosalnej ilości miejsca na przechowywanie takich materiałów, takich jak:\nNie ma wobec tego znaczenia, w jakim rozmiarze oraz o jakiej pojemności potrzebują Państwo pojemnika na szambo - u nas na pewno odnajdzie się stosowny!\nŻeby mieć pewność, iż w Państwa ręce trafi tylko oraz wyłącznie towar najwyższego gatunku - niezmiennie dbamy o perfekcyjność naszych szamb betonowych i to pod każdym względem. To skutkiem tego każdy z naszych zasobników ma atest o nr HK/W/0376/01/2016, jak też aprobatę techniczną AT-15-9225/2013, a fakt że wszelkie niezmiennie wykonywane są zgodnie z projektami techniczno-budowlanymi to definitywny dowód na to, z jak wysoką jakością mają Państwo do czynienia.\nNa domiar tego stworzona przez nas propozycja na szamba betonowe to również:\nJeżeli mają Państwo dowolne poboczne pytania - zachęcamy do kontaktu!


Ximve, 20 mg, tabletki powlekane, 28 szt - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Leki na receptę Ximve, 20 mg, tabletki powlekane, 28 szt\nXimve - Simvastatinum - zastosowanie i działanie\nHipercholesterolemia pierwotna (podwyższone ponad normę stężenie cholesterolu we krwi) lub dyslipidemia mieszana (nieprawidłowe stężenie lipidów we krwi), gdy dieta i inne sposoby leczenia niefarmakologicznego okazały się niewystarczające (zwłaszcza u pacjentów ze współistniejącą chorobą wieńcową). Lek powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z rozpoznanymi zaburzeniami lipidowymi i zawsze w połączeniu z odpowiednim leczeniem dietetycznym.\nDoustnie. Dawkę i częstotliwość przyjmowania leku ustala lekarz. Uwaga! W trakcie leczenia nie zaleca się pić soku grejpfrutowego. Nie zaleca sie podawania leku osobom poniżej 18 roku życia. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku w tej grupie pacjentów nie zostały ustalone. Aby leczenie było skuteczne i jak najbardziej bezpieczne należy przestrzegać zaleceń lekarza prowadzącego. Zapoznaj się z właściwościami leku opisanymi w ulotce przed jego zastosowaniem. Przed zastosowaniem leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy stosować leku po terminie ważności. Przechowuj lek w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta. Lek ten został przepisany przez lekarza prowadzącego celem leczenia konkretnego schorzenia. Nie należy go odstępować innym osobom ani używać w innych okolicznościach bez konsultacji z lekarzem.\nZaburzenia żołądkowo- jelitowe (bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia), osłabienie i bóle głowy. Mogą również wystąpić nudności, biegunka, osutka, świąd skóry, wypadanie włosów, zawroty głowy, skurcze mięśni, zapalenie trzustki, parestezje, neuropatia obwodowa, wymioty, niedokrwistość. Odnotowano rzadkie przypadki rabdomiolizy i zapalenia wątroby (żółtaczka). Lek stosowany zgodnie z zaleceniami nie wpływa na sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn.


BEZPŁATNE BADANIA | medinap.pl\nBEZPŁATNE TESTY DLA DOROSŁYCH.\nZAPRASZAMY NA BEZPŁATNE BADANIA POZIOMU CUKRU ORAZ SPIROMETRII – ZAPISZ SIĘ JUŻ DZIŚ!\nBadania odbywają się do 31 maja 2021 roku, wymagana jest rejestracja w Przychodni Lekarskiej Medinap, Jelenia Góra, ul. Letnia 2.\nMierzenie ciśnienia krwi jest koniecznością nie tylko dla osób mających problemy z krążeniem.\nNa nadciśnienie tętnicze krwi choruje ponad 10 mln dorosłych Polaków.\nWczesna diagnostyka nadciśnienia tętniczego może pozwolić uniknać najczęstszych powikłań takich jak:\nNie zwlekaj – już dziś przyjdź do Przychodni Medinap w Jeleniej Górze na ul. Letniej 2.\nNiewłaściwa dieta, zbyt mała aktywność fizyczna, nałogi są główną przyczyną powstawania cukrzycy, która jest jedną z najpoważniejszych chorób cywilizacyjnych. Po 45 roku życia powinniśmy badać poziom cukru we krwi przynajmniej co 3 lata. Wczesne wykrycie cukrzycy może pozwolić uniknąć następujących powikłań:\nchoroba niedokrwienna serca wywołana przez zmiany miażdzycowe.\nZDROWE STOPY – TO PODSTAWA\nBEZPŁATNE BADANIE PODOSKOPEM DLA DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM.\nDzięki współpracy z P.H.U. MEDYK w Przychodni Medinap przeprowadzane są również bezpłatne, specjalistyczne badania stóp dla dzieci w wieku przedszkolnym.\nPodolog ortopedyczny, może zauważyć pewne odchylenia od normy w rozwoju dziecka, których rodzice nie są w stanie samodzielnie wychwycić.\nInstytut Matki i Dziecka podaje, że 90 proc. dzieci w Polsce ma wady postawy, więc na pierwsze badanie tego typu warto wybrać się, nawet wtedy, kiedy nie zauważymy żadnych niepokojących zmian u dziecka.\nBadanie warto je powtarzać raz na pół roku, ponieważ dzieci w wieku przedszkolnym szybko rosną i bardzo dynamiczne zmienia się całe ich ciało.\nBrak szybkiej reakcji może prowadzić do:\nNie bagatelizuj problemu i przyjdź z dzieckiem na bezpłatne badanie stóp w Przychodni Medinap.\nNa dzień dobry otrzymasz również prezent do wyboru! Zapraszamy do Przychodni Medinap, Jelenia Góra, ul. Letnia 2.\nOferta bezpłatnych badań i testów skierowana jest do pacjentów zapisanych do przychodni Medinap.


Treść orzeczenia XXIV C 1117/18 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nXXIV C 1117/18 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Warszawie z 2019-11-08\nSygn. akt XXIV C 1117/18\npo rozpoznaniu 18 października 2019 roku w Warszawie na rozprawie\no zapłatę i\nz powództwa wzajemnego (...) Banku (...) SA w W.\noddala powództwo wzajemne.\nPozwem z 14 listopada 2018 roku B. S. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od (...) Banku (...) SA w W. kwoty 566 797,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty z uwagi na nieważność umowy ewentualnie o zasądzenie na jej rzecz od (...) Banku (...) SA w W. kwoty 566 797,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty z tytułu nadpłaty kredytu. Ponadto wniosła o zasądzanie od (...) Banku (...) SA w W. na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.\nW uzasadnieniu B. S. wskazała, że zawarta przez strony 25 kwietnia 2006 roku umowa kredytu była nieważna z uwagi na naruszenie art. 69 ust. 1 i 2 ustawy prawo bankowe, art. 358 1 § 5 k.c., art. 353 1 k.c., dyrektywy 93/12/EWG i naruszenie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Podała, że w umowie nie określono świadczeń stron i nie uzgodniono jej istotnych postanowień, a także złamano zasadę walutowości określoną w art. 358 § 1 k.c., gdyż nie nastąpiły rozliczenia w walucie i obrót dewizowy. Ponadto zdaniem B. S. w umowie zostały zawarte klauzule abuzywne ( pozew – k. 3-37).\nW odpowiedzi na pozew (...) Bank (...) SA w W. wniósł o oddalenie powództwa B. S. i zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu.\nW uzasadnieniu wskazał, że zawarta przez strony umowa o kredyt denominowany w walucie obcej była ważna. Jej postanowienia były zgodne z przepisami ustawy prawo bankowe i k.c. Umowa chociaż zawarta na 559 929 CHF, to przewidywała tak wypłatę, jak i spłatą kredytu w walucie polskiej po kursie bieżącym waluty obcej obowiązującym w banku. Kredytobiorcy znali treść umowy, wyrażali na nią zgodę, a wcześniej zaciągnęli podobny kredyt w innym banku. Orzecznictwo Sądu Najwyższego potwierdziło możliwość zaciągnięcia kredytu w jednej walucie i ustalenia przez strony umowy, że zostanie wypłacony i/lub spłacony w innej. Jednocześnie pozwany wskazał, że sporna umowa nie naruszała zasady walutowości, a nadto, że zastosowana w niej waloryzacja musi być uznana za zgodną z prawem, gdyż leży u podstaw umów o kredyty denominowane i indeksowane, które z mocy obecnie obowiązującego brzmienia art. 69 ust. 2 pkt 4a prawa bankowego są dopuszczone przez ustawę ( odpowiedź na pozew - k. 106-119).\nPozwem wzajemnym z 6 sierpnia 2019 roku – skierowanym przeciwko (...) Bank (...) SA w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej wzajemnej (dalej jako pozwana) na rzecz powoda wzajemnego (dalej jako powód) kwoty 1 384 364,59 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 29 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.\nW uzasadnieniu powód wskazał, że strony łączyły umowa kredytu, którą powód wypowiedział 18 kwietnia 2019 roku z uwagi na brak spłaty rat od listopada 2018 roku. Przed dokonaniem wypowiedzenia powód wezwał bezskutecznie pozwaną do zapłaty. Zabezpieczenie spłaty zobowiązań wynikających z umowy kredytu stanowił weksel in blanco wystawiony przez kredytobiorcę. Podał, że wypełnił weksel na wskazaną w pozwie kwotę wymagalnego zobowiązania pozwanej z tytułu kredytu, którego spłaty pozwana odmówiła ( pozew wzajemny – k. 300-301).\nW odpowiedzi na pozew wzajemny B. S. wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.\nW uzasadnieniu pozwana wskazała, że weksel załączony do pozwu wzajemnego jest nieważny, gdyż nie zawiera prawidłowego oznaczenia remitenta. Zdaniem pozwanej weksel został wypełniony niezgodnie z deklaracją wekslową, gdyż łącząca strony umowa kredytu jest nieważna (odpowiedź na pozew wzajemny – k. 341-344).\n28 marca 2006 roku małżonkowie B. S. i F. S. zwrócili się do (...) Banku (...) SA z siedzibą w W. (obecnie (...) Bank (...) SA z siedzibą w W.) z wnioskiem o zawarcie umowy kredytu na spłatę zobowiązań, na cele konsumpcyjne i bieżącą działalność gospodarczą w kwocie 1 550 000 zł. W dotyczącym wnioskodawcy okienku „Forma prawna” zaznaczono osoba fizyczna prowadząca działalność. Ponadto zaznaczono, że kredyt zaciągany jest w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zaś walutę kredytu oznaczano jako „CHF”. W okienku „Opis celu kredytu” wpisano inwestowanie w bieżącą działalność gospodarczą. Wniosek został złożony na formularzu sporządzonym przez bank ( wniosek – k. 127-130).\nNastępnie 6 kwietnia 2006 roku pozwana skierowała do powoda oświadczenie z prośbą o zmianę celu kredytu, tj. na spłatę pożyczek gotówkowych w 6 wymienionych w oświadczeniu bankach. Ostatecznie wniosek został więc skierowany do segmentu detalicznego (oświadczenie – k. 131).\n25 kwietnia 2006 roku B. S. i F. S. jako kredytobiorcy zawarli z (...) Bank (...) SA jako kredytodawcą umowę kredytu nr (...).\nZgodnie z § 2 ust. 1 i 2 umowy (...) Bank (...) SA w W. (bank) zobowiązał się na warunkach przewidzianych w umowie oddać do dyspozycji kredytobiorców kredyt w kwocie 559 929 CHF na spłatę kredytu hipotecznego kredytobiorców udzielonego przez (...) Bank (...) SA na podstawie umowy kredytu hipotecznego z 30 maja 2003 r., na spłatę kredytu gotówkowego udzielonego B. S. przez (...) Bank SA na podstawie umowy kredytu z 25 listopada 2005 r., na spłatę pożyczki udzielonej B. S. przez (...) Bank SA na podstawie umowy pożyczki z 13 września 2004 r., spłatę pożyczki udzielonej B. S. przez (...) Bank SA na podstawie umowy pożyczki z 18 listopada 2005 r., spłatę pożyczki udzielonej B. S. przez (...) Bank (...) SA na podstawie umowy pożyczki z 4 listopada 2005 r., spłatę pożyczki udzielonej B. S. przez (...) Bank SA na podstawie umowy pożyczki z 27 grudnia 2005 r. oraz na refinansowanie kapitału zainwestowanego w nieruchomość. Kredytobiorcy zobowiązali się zaś do wykorzystania i spłaty kredytu wraz z odsetkami i innymi należnościami banku zgodnie z warunkami umowy.\nOkres kredytowania ustalono na 303 miesiące (§ 3 ust. 1 umowy).\nPonadto od kwoty przyznanego kredytu bank miał pobrać prowizję w wysokości 28 145,37 zł (§ 4 ust. 1 umowy).\nZgodnie z § 5 umowy oprocentowanie kredytu miało być zmienne i stanowiło sumę stopy LIBOR 6M i marży w wysokości 3,5 % w skali roku. Wysokość aktualnego oprocentowania na datę spłaty kredytu miała być podawana do wiadomości kredytobiorcy poprzez przesłanie harmonogramu spłaty kredytu w terminie 14 dni od dnia wypłaty kredytu.\nBank poinformował, że całkowity koszt kredytu wynosi 438 907,67 CHF (§ 6 ust. 4 umowy).\nUstalono, że zabezpieczeniem wierzytelności banku wynikających z umowy będą m. in. hipoteka zwykła w kwocie 559 929 CHF i kaucyjna do kwoty 279 964 CHF ustanowione na nieruchomości kredytobiorców położonej w J., a nadto weksel własny in blanco wystawiony przez B. S. (§ 7 ust. 1 umowy).\nW myśl § 9 ust. 1 umowy postanowiono, że pierwsza transza kredytu zostanie uruchomiona w ciągu 90 dni od daty zawarcia umowy, z zastrzeżeniem, że po tym dniu zobowiązanie banku do wypłaty kredytu wygasa. W myśl ust. 7 § 9 umowy, kwota kredytu miała zostać wypłacona w złotych po przeliczeniu zgodnie z kursem kupna waluty kredytu obowiązującym w banku na dwa dni robocze przed dniem wypłaty kredytu, zgodnie z tabelą kursów banku z godz. 9:00.\nStosownie do § 10 ust. 1 umowy kredytobiorcy zobowiązali się spłacać kredyt w równych ratach obejmujących kapitał i odsetki według harmonogramu, na rachunek banku wskazany w harmonogramie. Spłata kredytu miała następować w złotych po przeliczeniu zgodnie z kursem sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w banku na dwa dni robocze przed terminem wymagalności spłaty kredytu zgodnie z tabelą kursów banku z godz. 9:00 (§ 10 ust. 5).\nW § 13 ust. 1 umowy ustalono, że na wniosek kredytobiorców bank mógł dokonać zmiany waluty kredytu, a zmiana waluty mogła nastąpić wyłącznie w dniu spłaty kredytu zgodnie z harmonogramem. W ust. 2 wskazano, że zmiana waluty kredytu wymaga m.in., aneksu do umowy oraz zmiany treści wpisu hipotek zabezpieczających wierzytelność, a wszelkie koszty z tym związane mieli ponieść kredytobiorcy. Ponadto kredytobiorcy byli zobowiązani do zapłaty prowizji z tytułu zmiany waluty kredytu (§ 13 ust. 4).\nZgodnie z § 18 ust. 1 umowy bank mógł wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia w przypadku naruszenia przez kredytobiorcę postanowień umowy lub w razie stwierdzenia przez bank zagrożenia terminowej spłaty kredytu.\nZabezpieczeniem wierzytelności banku wynikających z umowy był m.in. weksel własny in blanco wystawiony przez B. S.. Do weksla dołączono deklarację wekslową podpisaną przez kredytobiorczynię. W deklaracji wskazano, że bank ma prawo wypełnić weksel poprzez wpisanie sumy wekslowej odpowiadającej kwocie zobowiązań wystawcy względem banku z tytułu kredytu udzielonego na podstawie umowy nr (...) wraz z odsetkami, kosztami, prowizjami i innymi należnościami banku w przypadku niedotrzymania umownego terminu spłaty oraz we wszystkich przypadkach gdy bankowi przysługuje prawo ściągnięcia jego wierzytelności wynikających z kredytu przed nadejściem terminu płatności kredytu ( umowa – k. 43-53, deklaracja wekslowa – k. 336-337).\nW załączniku do umowy kredytobiorcy oświadczyli, że jest im znane i zostało wyjaśnione przez bank ryzyko zmiany kursu waluty, w której zostało zaciągnięte zobowiązanie i że są świadomi ponoszenia przez nich tego ryzyka. Przyjęli do wiadomości, że kwota kredytu lub jego transzy wypłacona będzie po przeliczeniu według kursu kupna waluty kredytu obowiązującego w banku w dniu wypłaty kredytu lub jego transzy zgodnie z tabelą kursów banku ogłoszoną w siedzibie banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w banku. Ponadto poinformowano kredytobiorców, że kwota spłaty podlega przeliczeniu na złote po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w banku w dniu dokonania spłaty kredytu zgodnie z tabelą kursów banku ogłoszoną w siedzibie banku z zastosowaniem zasad ustalenia kursów walut obowiązujących w banku ( załącznik nr 10 – k. 139).\nW tym czasie w banku istniały ustalone przez bank instrukcje określające zasady określania kursów walutowych ( instrukcje – k. 183-240).\nW wykonaniu umowy powód wzajemny 18 maja 2006 roku wypłacił pierwszą transzę kredytu w kwocie 1 044 449,78 zł, w tym: kwotę 917 367,59 zł na rzecz (...) Bank SA, 15 600 zł na rzecz (...) Bank (...) SA, 6 619,03 zł na rzecz (...) Bank (...), 29 970,02 zł na rzecz (...) Bank SA oraz 76 070,35 zł na rzecz (...) Bank SA. Ponadto powód wzajemny pobrał prowizję w wysokości 28 145,37 zł. Pozostała kwota kredytu, tj. 318 941,56 zł została wypłacona w drugiej transzy 10 lipca 2006 roku na rachunek bankowy kredytobiorczyni ( informacje o wypłacie – k. 144, 150, polecania przelewu – k. 145-149, 151).\nW 2008 roku (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. zmienił nazwę na (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. ( okoliczności bezsporne).\n8 lipca 2014 r. zmarł F. S., a spadek po nim nabyła w całości B. S. ( kopia aktu poświadczenia dziedziczenia – k. 41-42).\nW okresie od 19 czerwca 2006 roku do 19 listopada 2018 roku powód wzajemny pobrał z rachunku kredytobiorców z tytułu należności z umowy kredytu łączną kwotę 1 646 310,37 zł ( wyciąg– k. 313-322).\nW okresie przed, a także po zawarciu umowy, dochodziło do znaczących zmian kursu franka szwajcarskiego w relacji do złotego polskiego. Zmiany okresowo sięgały do 100 % kursu z chwili zawarcia umowy ( bezsporne).\nW listopadzie 2018 roku B. S. zaprzestała dokonywania wpłaty na rachunek bankowy, z którego raty kredytu pobierał bank ( bezsporne).\nW piśmie z 18 lutego 2019 roku, doręczonym pozwanej 21 lutego 2019 roku, bank wezwał B. S. do zapłaty kwoty 40 530,48 zł stanowiącej zaległość w spłacie kredytu w terminie 14 dni od otrzymania wezwania (pismo – k. 302, z.p.o. – k. 303-304).\nNastępnie, w piśmie z 18 kwietnia 2019 roku, doręczonym pozwanej 24 kwietnia 2019 roku, bank zawarł oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu nr (...) z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, pod warunkiem braku spłaty wymagalnych wierzytelności z umowy w kwocie 61 115,23 zł (pismo – k. 305, z.p.o. – k. 306-307).\nKolejno bank wypełnił weksel in blanco wystawiony przez B. S., wpisując w nim kwotę do zapłaty 1 384 364,59 zł. W treści weksla wskazano, że jest on płatny bez protestu na zlecenie (...) w W. (kopia weksla – k. 326).\n6 sierpnia 2019 roku bank sporządził wyciąg z ksiąg bankowych, w którym wskazano wymagalne zadłużenie z tytułu kapitału kredytu w wysokości 1 362 709,48 zł, z tytułu odsetek umownych od kapitału niewymagalnego – 18 442,99 zł, z tytułu odsetek umownych karnych od kapitału wymagalnego – 3 195,12 zł ( wyciąg z ksiąg banku – k. 311-312).\nSąd uznał za wiarygodne zeznania pozwanej wzajemnej (k. 380-381). Pozwana wzajemna zeznała, że kredyt został wydatkowany na remont jej mieszkania oraz spłatę innych zobowiązań. Podała, że zapisy umowy nie były negocjowane.\nZgodnie z art. 317 § 1 k.c. sąd może wydać wyrok częściowy, jeżeli nadaje się do rozstrzygnięcia tylko część żądania lub niektóre z żądań pozwu; to samo dotyczy powództwa wzajemnego. Na tej samej podstawie sąd może wydać wyrok częściowy, rozstrzygając o całości żądania powództwa głównego lub wzajemnego (§ 2).\nWarunkiem koniecznym do wydania wyroku częściowego zgodnie z art. 317 § 2 k.p.c. jest zaś uznanie, że roszczenie to dojrzało do rozstrzygnięcia i nie zachodzi konieczność łącznego badania obu roszczeń (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 maja 2017 r., I ACa 178/16).\nŻądanie określone w pozwie wzajemnym nadawało się do rozstrzygnięcia i nie zachodziła konieczność łącznego badania obu roszczeń. Natomiast żądania wskazane w pozwie głównym nie nadawały się na obecnym etapie postępowania do rozstrzygnięcia. Pozwana wzajemna formułując roszczenie ewentualne zgłosiła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. bankowości i finansów na okoliczność ustalenia wysokości rat i kwoty zadłużenia kapitału kredytu wynikających z umowy kredytu, przy założeniu, że była to umowa kredytu złotowego z zachowaniem oprocentowania oraz ustalenia nadpłaty pozwanej wzajemnej w stosunku do obowiązującego kredytu, z pominięciem abuzywnych klauzul waloryzacyjnych. Rozstrzygniecie o żądaniu pozwu głównego wymagało zatem przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność wysokości ewentualnych nadpłat poczynionych przez pozwaną wzajemną. Innymi słowy nie było możliwe, z powodu nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów, rozstrzygnięcie całego zgłoszonego w pozwie żądania.\nW niniejszej sprawie powód wzajemny domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanej wzajemnej kwoty 1 384 364,59 zł przedstawiając wypełniony przez siebie weksel in blanco, który został wystawiony przez pozwaną wzajemną jako zabezpieczenie zobowiązań z tytułu umowy kredytu nr (...).\nPozwana zakwestionowała ważność tego weksla, wskazując, że jako remitenta wpisano podmiot o nazwie (...) Bank (...) w W. bez wskazania formy prawnej. Zdaniem pozwanej podmiot ten nie istniał w chwili uzupełniania weksla in blanco. Pozwana wskazała również, że weksel został wypełniony niezgodnie z deklaracja wekslową, gdyż umowa kredytu była nieważna, zaś pozwana dokonała nadpłaty kredytu.\nZgodnie z art. 43 5 § 1 k.c. firmą osoby prawnej jest jej nazwa. W myśl zaś § 2 tego artykułu firma zawiera określenie formy prawnej osoby prawnej, które może być podane w skrócie, a ponadto może wskazywać na przedmiot działalności, siedzibę tej osoby oraz inne określenia dowolnie obrane.\nZ kolei zgodnie z art. 305 § 1 k.s.h. firma spółki może być obrana dowolnie; powinna zawierać dodatkowe oznaczenie ,,spółka akcyjna”'. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu ,,S.A.” (§ 2).\nW przedmiotowym wekslu w polu przewidzianym do oznaczenia remitenta wpisano nazwę spółki udzielającej kredytu tj. (...) Bank (...) i jej siedzibę – W. bez określenia jej formy prawnej.\nSąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z 9 maja 2012 roku (V CSK 258/11, Legalis nr 496905), że nieważny jest weksel zawierający oznaczenie remitenta przez podanie nazwy przedsiębiorcy nie stanowiącej jego firmy. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy wskazał, że „ oznaczenie firmy w sposób określony w art. 43 2 § 1 i § 2 in principio k.c. stanowi zatem minimalne wymagane prawem oznaczenie przedsiębiorcy (art. 43 2 § 1 k.c.). W wypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością poza rdzeniem musi się znaleźć w oznaczeniu firmy dodatek wymagany przez art. 160 § 1 k.s.h., a jeśli go brak, to oznaczenie firmy przedsiębiorcy jest niepełne, a zatem takiego oznaczenia w rozumieniu prawnym nie ma.”.\nOznaczenie firmy powoda bez dodatku wymaganego w art. 305 § 1 k.s.h. ewentualnie skrótu formy prawnej (art. 305 § 2 k.s.h.) skutkuje zatem nieważnością przedstawionego przez bank w sprawie weksla. Przyjęcie, że weksel, w którym wpisano remitenta będącego spółką kapitałową bez oznaczenia jego formy prawnej jest ważny, godziłoby w bezpieczeństwo obrotu. Indywidualizacja remitenta mogłaby bowiem okazać się fałszywa, np. w wypadku firm o nieraz niemal identycznej nazwie, powiązanych kapitałowo lub osobowo w strukturach holdingowych albo koncernowych, a działających w różnych formach prawnych.\nW przypadku ujawnienia się wad weksla wystawionego na zabezpieczenie należało jednak rozważyć zasadność roszczenia powoda wynikającego ze stosunku podstawowego, tj. umowy kredytu nr (...). Sama nieskuteczność zabezpieczenia nie oznacza bowiem braku zobowiązania ze stosunku głównego. Pozwana wzajemna podniosła zarzuty ze stosunku podstawowego kwestionując ważność umowy kredytu.\nSporna umowa kredytu została zawarta 25 kwietnia 2006 roku pomiędzy B. S. i F. S. (którego następcą prawnym jest pozwana wzajemna), zwanymi w umowie kredytobiorcą, oraz (...) Bank (...) SA (działający uprzednio pod nazwą (...) Bank (...) SA), określonym w umowie jako bank. Zgodnie z jej postanowieniami bank pozostawił do dyspozycji kredytobiorców kredyt przeznaczony na spłatę innych zobowiązań z tytułu pożyczek i kredytów zaciągniętych przez kredytobiorców, na refinansowania kapitału zainwestowanego w nieruchomość oraz na prowizję bankową. Umowa przewidywała wypłacenie kredytu w walucie polskiej przy zastosowaniu kursu z tabel kursowych (...) Bank (...) SA. Kredytobiorcy zobowiązali się zaś do spłaty kredytu wraz z odsetkami oraz opłatami i prowizjami wynikającymi z umowy w oznaczonych terminach spłaty. Tak określone podstawowe prawa i obowiązki stron nie pozostawiały wątpliwości, że będąca przedmiotem sporu umowa, to umowa o kredyt.\nZ powyższego wynika, że umowa kredytu jest umową nazwaną. Wynikająca z ustawy definicja tej umowy wskazuje, że jest ona umową dwustronnie zobowiązującą. Z jednej strony, bank zobowiązany jest do oddania do dyspozycji kredytobiorcy kwoty kredytu, a jednocześnie staje się uprawniony do uzyskania spłaty oddanej do dyspozycji kredytobiorcy kwoty. Z drugiej, kredytobiorca ma prawo domagać się od banku wypłaty kredytu, a potem obciąża go obowiązek zwrotu oddanej do jego dyspozycji kwoty. Wobec nałożenia na kredytobiorcę obowiązku zapłacenia bankowi odsetek oraz prowizji, które mają charakter wynagrodzenia za korzystanie ze środków pieniężnych banku, umowa kredytu jest odpłatna. Jest też umową konsensualną, to znaczy dochodzi do skutku w wyniku samego uzgodnienia przez strony jej podstawowych postanowień. Przedmiotem kredytu musi być określona kwota pieniężna. W umowie muszą być też określone zasady spłaty sumy kredytu. Jak się przyjmuje w literaturze, kredyt bankowy to stosunek ekonomiczny pomiędzy bankiem a kredytobiorcą, którego istota polega na dostarczeniu przez bank określonej kwoty środków pieniężnych kredytobiorcy, pod warunkiem jej późniejszego zwrotu wraz z wynagrodzeniem dla banku w postaci odsetek, prowizji i opłat manipulacyjnych (tak R. Sikorski (red.), Prawo Bankowe. Komentarz, wyd. 1, Warszawa 2015 i cytowani przez niego Z. Ofiarski, Prawo bankowe, teza 1 do art. 69; W. Srokosz, Udzielanie, s. 217).\nUdzielony pozwanej wzajemnej kredyt był kredytem denominowanym, co przyznał bank i co wynika z treści umowy. Brak definicji ustawowej tak nazwanego kredytu.\nKredyt denominowany lub indeksowany do waluty obcej to kredyt udzielony w złotych polskich, którego kwota – dla celów utrzymania jej wartości na realnym poziomie – jest odnoszona do waluty obcej (przeliczana na walutę obcą). Kredyt taki jest kredytem złotowym, z tym, że na skutek denominacji lub indeksacji, saldo kredytu wyrażane jest w walucie obcej, do której kredyt został denominowany lub indeksowany. W przypadku kredytu denominowanego, kwota kredytu – to jest konkretna kwota w złotych polskich – wyrażana jest w walucie obcej. Po ustaleniu salda kredytu w tejże walucie obcej umowa może przewidywać dokonanie wypłaty (uruchomienia) kredytu w walucie polskiej, po przeliczeniu salda kredytu wyrażonego w walucie obcej na złote polskie po kursie waluty z dnia uruchomienia kredytu (w niniejszej sprawie po kursie waluty ustalonym w banku na dwa dni robocze przed dniem wypłaty). W przepadku kredytu denominowanego lub indeksowanego do waluty obcej kredytobiorca może dokonywać spłaty rat kapitałowo–odsetkowych w walucie, do której kredyt został denominowany lub indeksowany (tego sporna umowa jednak nie przewidywała) lub w walucie polskiej, po przeliczeniu raty wyrażonej w walucie, do której kredyt denominowano lub indeksowano, według kursu wymiany waluty z dnia płatności raty (w niniejszej sprawie po kursie waluty ustalonym w banku na dwa dni robocze przed terminem wymagalności spłaty raty). W wykonaniu umowy o kredyt denominowany/indeksowany nie dochodzi do faktycznego zakupu przez bank waluty i jej sprzedaży klientowi dokonującemu spłaty raty. Oznacza to, że wszelkie operacje wykonywane są jedynie „na papierze”, dla celów księgowych, natomiast do faktycznego transferu wartości dewizowych w którąkolwiek stronę nie dochodzi (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 7 maja 2013 roku, VI ACa 441/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 14 maja 2015 roku, I ACa 16/15).\nKredyt zawarty pomiędzy stronami nie był zatem kredytem walutowym, a kredytem w złotych polskich. W orzecznictwie wskazuje się, że tzw. kredyty denominowane lub indeksowane do kursu waluty obcej są w rezultacie kredytami w walucie polskiej (tak postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 19 października 2018 r., IV CSK 200/18). Nie znajdowało potwierdzenia w treści umowy z 25 kwietnia 2006 roku stanowisko powoda, że kredyt udzielony pozwanej był kredytem walutowym w rozumieniu ustawy prawo bankowe, tj. został zaciągnięty w kwocie 559 929 CHF, zaś kredytobiorcy zobowiązali się taką kwotę wraz z odsetkami zwrócić. Kredyt walutowy, to kredyt udzielony w innej niż złote polskie walucie, a zatem również w tej walucie wypłacany i spłacany. Tymczasem zawarta przez strony umowa nie przewidywała możliwości wypłaty kredytu w walucie obcej, ani jego spłaty w tej walucie. Powód wzajemny zresztą domagał się w niniejszej sprawie zapłaty kwoty oznaczonej w złotych polskich, wskazując przy tym, że jej podstawową częścią jest należność główna z umowy o kredyt, a zatem, że żąda zwrotu kwoty kredytu. Zgodnie z § 9 ust. 7 umowy kredyt mógł być wypłacony tylko w walucie polskiej. Umowa nie przewidywała też możliwości spłacania kredytu w walucie obcej (§ 10 ust. 5 umowy).\nW umowie wskazano, że bank zobowiązał się do oddania do dyspozycji kredytobiorców kredyt w kwocie 559 929 CHF (§ 2 ust. 1 umowy), jednakże analiza dalszych postanowień umowy wykluczała możliwość oceny przedmiotowego kredytu jako walutowego. Przede wszystkim z uwagi na fakt, że jej postanowienia nie przewidywały rzeczywistego obowiązku banku oddania do dyspozycji kredytobiorców waluty obcej. Jak wskazano wyżej, z § 9 ust. 7 umowy, w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że bank miał oddać do dyspozycji kredytobiorców kwotę w złotych polskich. Złotowy charakter kredytu nie wydaje się zaskakujący w świetle tego, że kredytobiorcy potrzebowali środków na finansowanie zobowiązań w kraju (spłaty innych zobowiązań z tytułu pożyczek i kredytów, które były spłacane w złotych polskich), zaś bank nie deklarował, że posiada środki w walucie obcej i gotów jest im realnie te środki udostępnić. Owa waluta pojawiła się w umowie tylko jako mechanizm obniżenia kosztów udzielanego kredytu, wiążący się z niższym oprocentowaniem naliczanym od środków w walucie obcej, do której kredyt miał być denominowany. Stosownie do postanowień z § 10 umowy nie przewidywała ona również możliwości spłaty kredytu w walucie obcej. Taki kształt umowy przemawiał za uznaniem, że strony zawarły umowę o kredyt złotowy.\nAnaliza umowy zawartej przez strony budziła oczywiście wątpliwości odnośnie natury udzielonego kredytu, to jest czy ma on charakter złotowy czy walutowy. Wynikały one także z faktu ustanowienia jako zabezpieczenia spłaty kredytu hipotek we franku szwajcarskim, czy treści oświadczenia kredytobiorców o ryzyku walutowym, w którym stwierdza się, że kredytobiorcy są świadomi ryzyka zmiany kursów waluty, w której zaciągnięto zobowiązanie – co wskazywałoby na walutowy charakter kredytu. Jednak w ocenie Sądu kluczowe znaczenie należało przypisać po pierwsze odkodowanym z zapisów umowy rzeczywistym podstawowym prawom i obowiązkom stron. A były one takie, że powodowy bank miał obowiązek oddać do dyspozycji kredytobiorcom środki w walucie polskiej i prawo do domagania się ich zwrotu w tejże walucie. Z kolei kredytobiorcy mieli w świetle zapisów umowy prawo domagania się wypłaty kredytu w złotych polskich, a ich elementarny obowiązek sprowadzał się do spłaty rat kredytu, tak części kapitałowej, jak i odsetkowej, w złotych polskich. Skoro podstawowe świadczenia stron opiewały na złote polskie, to kredyt miał charakter złotowy. Po wtóre należało zważyć, że powodowy bank nie deklarował przed zawarciem umowy, że dysponuje środkami w obcej walucie, które w razie potrzeby mógłby oddać do dyspozycji kredytobiorców. Podobnie kredytobiorcy nie zwrócili się do banku z prośbą o udostępnienie im środków w walucie obcej, ani nie deklarowali celu kredytu, który wymagałby pozyskania takich środków. We wniosku kredytowym kredytobiorcy zwrócili się z prośbą o udostępnienie im kwoty 1 500 000 zł, a następnie 1 550 000 zł, to jest kwoty złotych polskich. Jak się wydaje bank, który nie posiada środków w walucie obcej, ani nie twierdzi, że mógłby je faktycznie udostępnić, nie może udzielić osobie, która nie wnosi o ich udostępnienie, bo ani nie zarabia w walucie obcej, ani nie planuje wydatków w tej walucie, kredytu walutowego. A tak właśnie było w okolicznościach sprawy.\nKredyt walutowy, to kredyt, który co do zasady daje kredytobiorcy możliwość domagania się wypłaty kredytu i jego spłaty w walucie obcej. Postanowienie przedmiotowej umowy nie dawały podstaw do żądania kredytobiorcy wypłaty kredytu, a kredytodawcy do jego spłaty w walucie obcej. Wypłata i spłata miały następować w złotówkach, tyle że przy zastosowaniu mechanizmu przeliczania z wykorzystaniem waluty obcej, z uwagi na wpisanie do umowy mechanizmu denominacji.\nDlatego chybiony był zarzut pozwanej wzajemnej co do nieważności umowy z uwagi na naruszenia zasady walutowości (358 § 1 k.c.) obowiązującej w chwili zawarcia umowy z 25 kwietnia 2006 roku.\nSkoro pozwana wzajemna podniosła zarzut wypełnienia weksla niezgodnie z deklaracją wekslową powołując się na nieważności umowy warto przypomnieć na czym polega umowa, a szerzej zobowiązanie. Stosownie do art. 353 § 1 k.c., zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Stosownie zaś do art. 353 (1) k.c., strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.\nPowyższe przesądza o tym, że oceniając ważność czynności prawnej nie można przypisywać dominującego znaczenia ani okolicznościom poprzedzającym zawarcie umowy, ani sposobowi jej wykonania. W konsekwencji nie miało znaczenia czy kurs zastosowany przez powoda wzajemnego przy wyliczeniu kwoty „wypłaty kredytu” i kursy użyte przy wyliczaniu kolejnych rat kredytu w okresie objętym sporem były kursami rynkowymi, gdyż o ważności umowy orzeka się oceniając jej treść i cel z daty zawarcia umowy, a nie sposób jej faktycznego wykonania. Tym bardziej, że ustalenie warunków tego wykonania pozostawiono w zasadzie w gestii jednej ze stron umowy.\nPrzechodząc do bezpośredniej oceny podniesionego przez pozwaną wzajemną zarzutu nieważności umowy, należało stwierdzić, że sprzeczne z istotą każdej umowy jest uzgodnienie przez strony, że o zakresie ich praw i obowiązków zadecyduje na zasadzie swobodnego uznania jedna strona w toku wykonywania umowy. Tak stało się w przypadku spornego kontraktu.\nJednocześnie umowa nie przewidywała żadnych ograniczeń w określaniu przez bank kursów w tabelach kursów obowiązujących w banku. Z umowy nie wynikało, że kurs z tabel banku ma być rynkowy, sprawiedliwy, czy rozsądny. Innymi słowy umowa pozostawiała bankowi dowolność w ustalaniu poziomu kursu walut obcych. Z kolei przepisy prawa nie nakładały na powoda wzajemnego jakichkolwiek ograniczeń w tej mierze. Prawo nie zakazywało bankowi tworzenia dowolnej ilości tabel kursów walut obcych i zamieszczania w nich kursów uznanych za właściwe przez bank.\nZ umowy nie wynikało, aby kurs waluty wpisywany do tabeli kursów obowiązującej w banku na dwa dni przed wypłatą całej kwoty kredytu wyrażonej w CHF na polskie złote, a następnie na dwa dni przed wymagalnością każdej kolejnej raty musiał przybrać wartość rynkową, albo jakąkolwiek wartość możliwą do ustalenia i przewidzenia przez drugą stronę umowy. Umowa nie przewidywała żadnych kryteriów, wedle których miałby być ustalony kurs z tabeli, ani instrumentów, które mogłyby służyć kredytobiorcom do wpłynięcia na wysokość tego kursu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia były „Zasady ustalania kursów walutowych”. Postanowienia w nich zawarte nie stanowiły części umowy, zaś kredytobiorcy nie mieli żadnego wpływu na ich treść w czasie trwania umowy. Żadne ograniczenia swobody kształtowania kursu nie wynikały bowiem z umowy, zatem stosowanie jakichkolwiek praktyk w określaniu kursu waluty było swobodną decyzją powoda jako kredytodawcy i w każdej chwili mogło być dowolnie zmienione, co zresztą wynika z przedstawionych przez powoda instrukcji określających zasady ustalenia kursów walutowych, zmienianych co kilka lat przez bank.\nBank podniósł, że nie mógł ustalać dowolnych kursów walut w tabelach kursów obowiązujących w banku, gdyż działa na podstawie kwotowania rynkowych kursów walut na rynku międzybankowym. W odniesieniu do tego stanowiska warto zauważyć, że ani umowa stron, ani przepisy prawa, nie ograniczały powoda wzajemnego w możliwości prowadzenia różnych tabel kursów wymiany walut. Wiedzą powszechnie dostępną jest, że banki prowadzą inne tabele dla obrotu gotówkowego i bezgotówkowego. Nie ma żadnych przeszkód, aby tabele kursów w banku były prowadzone oddzielnie dla wymiany walut z udziałem konsumentów i oddzielnie dla wymiany walut z udziałem przedsiębiorców. Każdy bank, zatem również powód wzajemny, może prowadzić oddzielną tabelę kursów wymiany walut dla potrzeb rozliczeń kredytów tzw. „walutowych”. Nie znajdowało potwierdzenia w rzeczywistości zapatrywanie, że tabele kursów walut banków nie mogą być kształtowane dowolnie, gdyż są ustalane dla wszystkich transakcji wykonywanych przez bank, a co za tym idzie jakiekolwiek jednostronne i arbitralne ustalanie kursów eliminowałoby możliwość efektywnego uczestnictwa banku w obrocie walutowym. Nie ma żadnych prawnych ani faktycznych przeszkód, pomijając swobodę w ustalaniu dowolnej ilości tabel dla różnych potrzeb, aby bank w przypadku uznania za potrzebne dokonał transakcji po kursach innych niż wskazane w jego własnych tabelach, co zresztą staje się faktem przy każdej transakcji dokonywanej z udziałem banku na znaczną kwotę waluty obcej. Podsumowując powyższe należało stwierdzić, że argument banku, iż pomimo niesprecyzowania poziomów kursu wymiany walut na potrzeby denominacji w łączącej strony umowie, nie były one dowolne, z uwagi na średni kurs na rynku międzybankowym – nie był przekonujący.\nŚwiadczenie może być ustalone w ten sposób, że umowa wskazuje obiektywne podstawy, do jego określenia. Tak jednak w przypadku przedmiotowej sprawy nie było. Kontrakt podpisany przez strony nie określał podstaw określenia świadczenia kredytodawcy. Kredytodawca mógł zatem, w aspekcie kształtowania kursu, wpływać w sposób dowolny na wysokość środków faktycznie wypłacanych w złotych polskich.\nPodkreślić warto, że świadomość stron nie ma znaczenia dla oceny ważności umowy w kontekście jej zgodności/niezgodności z prawem, gdyż niezależnie od jej istnienia nieważna umowa nie staje się ważna. Nie ma zatem znaczenia czy kredytobiorcy i bank rozumieli mechanizm denominacji, a zwłaszcza mechanizm zastosowanych w umowie przeliczeń kwot w walucie, do której kredyt był denominowany, na złotówki, w zależności od zmian zastosowanych kursów waluty. Gdyby samo objęcie świadomością przez strony postanowień umowy sprzecznych z ustawą czyniło je ważnymi byłby to prosty sposób na obejście przepisów bezwzględnie obowiązujących. Wystarczyłoby je świadomie naruszać, aby przestały obowiązywać. Taki pogląd oczywiście nie zasługiwał na uznanie. Z tych samych przyczyn bez znaczenia pozostawała okoliczność, że pozwana wzajemna już wcześniej zwierała umowę kredytu denominowanego do waluty obcej.\nW okolicznościach niniejszej sprawy strony nie uzgodniły kwoty kredytu. Banku udzielił pozwanej wzajemnej kredytu denominowanego do waluty obcej – franka szwajcarskiego. Kredyt taki jest w istocie kredytem złotowym, co wyjaśniono wyżej, a zatem umowa powinna określać, jaka kwotę udzielonego kredytu, wskazaną w złotych polskich, denominowano do waluty obcej w ten sposób, że wyrażona w tej walucie wynosi – tak jak w omawianej umowie – 559 929 CHF. Takiego ustalenia strony nie poczyniły. W spornej umowie strony nie określiły zatem podstawowego obowiązku kredytodawcy, gdyż nie oznaczyły kwoty udzielanego kredytu, poprzestając jedynie nie wskazaniu wysokości odpowiednika tej kwoty w walucie obcej.\nLektura umowy prowadzi też do wniosku, że nie przewidywała ona oddania do dyspozycji kredytobiorców ani nieoznaczonej w umowie kwoty kredytu w złotych polskich, ani kwoty kredytu wyrażonej wskutek denominacji w walucie obcej i wynoszącej 559 929 CHF. Umowa przewidywała natomiast kategorię „wypłaty kredytu”. Kwota ta była wyliczana poprzez pomnożenie kwoty kredytu wyrażonej w walucie obcej (wskazanej w umowie) przez kurs tej waluty ustalony przez bank na dwa dni przed dokonania wypłaty – nieoznaczony w żaden sposób w dniu zawarcia umowy. Zatem w tymże dniu zawarcia umowy kredytu żadna ze stron nie znała kwoty, jaka miała zostać wypłacona pozwanej wzajemnej i jej mężowi jako kredytobiorcom. Nie doszło również do uzgodnienia wysokości świadczenia kredytobiorców. Brak określenia tych świadczeń wynikał z pozostawienia bankowi swobody w określaniu kursu waluty, do której kredyt był denominowany, a następnie kursów waluty wykorzystywanych do wyliczenia kolejnych rat. Jak wprost wynika z umowy, świadczenie zarówno kredytodawcy i kredytobiorców miało zostać określone co do wysokości przez bank po jej zawarciu. W § 9 ust. 7 umowy wskazano, że stosuje się kurs kupna waluty obowiązujący w banku nad dwa dni robocze przed dniem wypłaty kredytu. Wypłata pierwszej transzy kredytu miała nastąpić do 90 dnia od sporządzenia umowy, zaś druga transza po uprzednim spełnieniu przez kredytobiorców umownych warunków, a zatem obie transze już po dniu zawarcia umowy kredytu. Natomiast w odniesieniu do świadczeń pozwanej wzajemnej i jej męża w § 10 ust. 1 umowy przewidziano spłatę kredytu według harmonogramu w równych ratach. Harmonogram nie stanowił załącznika do umowy, a miał być przesyłany kredytobiorcom w ciągu 14 dni od daty wypłaty kredytu. Umowa nie dawała podstaw, aby ustalić, w jaki sposób będą wyliczone kwoty rat wskazanych w harmonogramie. Nie wynikało z niej, jaką część raty będzie stanowił kapitał, a jaką odsetki. O ile w § 6 umowy przewidziano, jak będą naliczane odsetki, to umowa nie określała, w jaki sposób będą one płatne, w szczególności czy odsetki za dany okres mają stanowić część raty za tenże okres, czy mogą być płatne w innych okresach, niż okres naliczenia, aby osiągnąć przewidziany umową równy poziom rat. Pojęcie „równych rat”, w jakich kredyt miał być spłacany, nie zostało w umowie zdefiniowane, zatem brak podstaw do ustalenia na podstawie umowy, co się pod nim kryło.\nPrzywołany wyżej pogląd o konieczności oznaczenia świadczeń stron dla ważności umowy zrekapitulował w wyroku z 5 czerwca 2014 roku (IV CSK 585/13, Legalis nr 1079906) Sąd Najwyższy wskazując, że warunkiem powstania ważnego zobowiązania, którego treścią jest obowiązek spełnienia świadczenia przez dłużnika na rzecz wierzyciela jest dokładne określenie treści tego świadczenia albo przesłanek pozwalających na jego dokładne określenie. Tego właśnie zabrakło w przypadku spornej umowy, która dawała jednej ze stron (bankowi) swobodę w ustaleniu wielkości „wypłaty kredytu”, czyli kwoty faktycznie oddawanej do dyspozycji kredytobiorców, wyliczonej w procesie denominowania nieoznaczonej w umowie kwoty udzielonego kredytu do waluty obcej, a następnie przeliczenia kwoty kredytu wyrażonej w tejże walucie obcej (oznaczonej na 559 929 CHF) na złotówki po kursie ustalonym swobodnie przez bank. Taką samą nieskrępowaną swobodę miał kredytodawca w określaniu rat, a to poprzez uprawnienie do dowolnego przyjmowania w swojej tabeli kursu waluty potrzebnego do przeliczenia raty z waluty obcej na złotówki (przy określaniu wysokości rat). Odnośnie rat, to o braku ustalenia w umowie ich wysokości świadczył jednak przede wszystkim zapis o przyznaniu kredytodawcy uprawnienia do określania ich w harmonogramie przesyłanym kredytobiorcy już po zawarciu umowy, bez sprecyzowania, czym ma się kierować kredytodawca określając kwotę raty w zawiadomieniu.\nZa nieprzekonujący należało uznać pogląd, że generalnie dopuszczalne jest zawieranie umów, w których o świadczeniu jednej strony decyduje druga, byle ustalanie to odbywało się na rozsądnym, godziwym poziomie.\nPo pierwsze umowa stron nie przewidywała żadnego ograniczenia w procesie ustalania przez bank kursów CHF używanych na obu etapach przeliczania (przy ustalaniu kwoty kredytu do wypłaty i rat), w szczególności do rozsądnego poziomu.\nPo wtóre przytoczony wyżej pogląd był wprost sprzeczny z przepisami prawa wymagającymi określenia świadczeń stron w umowie i art. 69 prawa bankowego, który mówi, że kredytobiorca zwraca kwotę kredytu, a nie dowolną (inną) kwotę ustaloną przez kredytodawcę, byle w rozsądnej wysokości.\nW świetle powyższego powstało pytanie o granice zwiększania lub zmniejszania – na skutek indeksacji czy denominacji – kwoty środków przekazywanych kredytobiorcy, aby można było uznać, że mowa jest ciągle o tej samej kwocie. Czy kwota większa o 10, 20 czy 30 procent to jeszcze ta sama kwota, zaś kwota większa o 100, 200, 300 procent, to już całkiem inna kwota? W okolicznościach sprawy pytanie to nie wymagało ścisłej odpowiedzi o tyle, że zawarta przez strony umowa nie ograniczała w żaden sposób działania mechanizmu waloryzacji w zarówno przypadku naliczania rat jak i wypłaty kwoty postawionej do dyspozycji kredytobiorców. Dopuszczała zatem sytuację, że bank oddając do dyspozycji kredytobiorcy kwotę x złotych polskich (określoną dopiero po zawarciu umowy, na skutek jednostronnego działania banku) może otrzymać w zamian zwrot kwoty kilkukrotnie większej lub mniejszej, co staje się faktem przy kilkukrotnym wzroście lub spadku kursu waluty obcej, w porównaniu do kursu z dnia wypłacenia kredytu. Umowie o takiej treści w oczywisty sposób nie udaje się sprostać ustawowemu wymogowi oddania do dyspozycji kredytobiorcy i zwrotu bankowi tej samej kwoty kredytu.\nO oczywistym naruszeniu ustawy taką konstrukcją umowy można przekonać się rozważając przypadek umowy zawartej przez kredytobiorcę, gdy w niedługim czasie po zawarciu umowy, doszło do istotnych zmian kursu waluty, do której indeksowana była kwota kredytu. Przypadki tego rodzaju są znane Sądowi z urzędu ze spraw rozpatrywanych przed tut. Sądem. Wobec dokonania przez bank wypowiedzenia umowy, do spłaty przez kredytobiorcę pozostaje kwota zupełnie inna od kwoty kredytu przekazanej kredytobiorcy. Przykładowo w przypadku kredytu udzielonego w kwocie 200 000 zł i denominowanego/indeksowanego do waluty obcej, oraz wzroście kursu tej waluty o 50% do zwrotu pozostaje kwota 300 000 zł. Przy wzroście kursu o 100%, co nie jest żadną anomalią na rynku walutowym, na którym w okresach kilkuletnich kursy walut potrafią w takim stopniu się zmieniać, do zwrotu pozostaje kwota 400 000 zł, zatem dwa razy wyższa od udzielonego kredytu. Umowa, która przewiduje przekazanie kontrahentowi banku kwoty kredytu, a po upływie kilku lat od jej zawarcia nakazuje zwrotu 150% lub 200% kwoty udzielonego kredytu nie spełnia – w ocenie Sądu – wymogu ustawy, aby kredyt polegał na zobowiązaniu banku do przekazania kredytobiorcy kwoty x i obowiązku zwrotu tej – a nie innej – kwoty bankowi przez kredytobiorcę w ratach. Zbliżona sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Na podstawie spornej umowy bank wypłacił na rzecz kredytobiorców oraz podmiotów przez nich wskazanych łączną kwotę 1 363 391,34 zł. Kredytobiorcy do listopada 2018 r., zatem ponad 12 lat (około połowy okresu, na który zawarto umowę) spłacali kredyt. Po wypowiedzeniu umowy wierzytelność banku z tytułu kapitału kredytu wynosiła 1 362 709,48 zł, czyli niemal tyle samo, ile kwota wypłaconego kredytobiorcom kredytu.\nZ kolei posiadanie przez pozwaną wzajemną roszczenia o zawarcie aneksu do umowy, nie sanuje nieważnej czynności prawnej. Pozwana wzajemna nie miała nawet obowiązku wystąpić takim roszczeniem do banku. Zresztą samo zawarcie aneksu do nieważnej umowy nie wpływa na jej ważność.\nWejście w życie art. 4 i 5 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2011 roku o zmianie ustawy prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw w odniesieniu do umów o kredyt mieszkaniowy zawartych przed 26 sierpnia 2011 r. i wykonywanych w tej dacie, wywarło taki skutek, że strony umowy, w formie aneksu do umowy o kredyt, mogą ukształtować odmiennie niż w umowie sposób i termin ustalenia kursu wymiany walut, na podstawie którego wyliczona została kwota kredytu denominowanego w walucie obcej, wysokość jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasady przeliczania na spłatę kredytu. Ustawowe zobowiązanie do dostosowania jednego z postanowień umowy o kredyt denominowany do wymogów prawa dotyczyło – co nie ulega kwestii – tylko umów ważnie zawartych, w których znalazły się niedozwolone postanowienia, z mocy wspomnianych przepisów wymagające uzupełnienia. Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie, gdyż umowa stron z przyczyn omówionych wyżej była w całości nieważna od chwili jej zawarcia, zatem omawiany przepis nie mógł mieć do niej zastosowania.\nPodsumowując należało uznać, że umowa zawarta przez strony 25 kwietnia 2006 roku była nieważna z uwagi dwie jej istotne wady prawne. Po pierwsze w umowie brak było określenia wysokości świadczenia, do spełniania którego zobowiązani byli zarówno kredytodawca jak i kredytobiorcy, to jest nie określono kwoty udzielonego kredytu, ani kwot rat, w których miał być spłacany kredyt. Nie ustanowiono obiektywnego i weryfikowalnego sposobu ich ustalenia, a także nie określono wysokości kwoty, która miała być wypłacona pozwanej wzajemnej jako „wypłata kredytu”. Po wtóre treść umowy była sprzeczna z art. 69 prawa bankowego w tym aspekcie, że zastosowany w umowie sposób waloryzacji powodował, że kredytobiorca mógł być – i w okolicznościach sprawy był – zobowiązany do zwrócenia bankowi kwoty innej niż kwota przekazanego mu wcześniej kredytu.\nW ocenie Sądu kredytobiorcy przedmiotową umowę zawarli bowiem jako konsumenci. Ostatecznie środki pieniężne oddane do dyspozycji kredytobiorców miały na celu spłatę zobowiązań kredytobiorców z tytułów innych kredytów i pożyczek co do kwoty 1 044 449,78 zł, pozostała kwota kredytu, tj. 318 941,56 zł została wypłacona celem refinansowania kapitału zainwestowanego w nieruchomość. Z treści umowy nie wynikało zatem, by kontrakt został zawarty w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą lub zawodową kredytobiorców (art. 22 1 k.c.). Sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez pozwaną wzajemną, nie implikował, że przedmiotowa umowa została zawartą w bezpośrednim związku z tą działalnością. Znamienne było to, że w pierwotnym wniosku wskazano, że kredyt ma być udzielony na inwestycje związane z działalnością gospodarczą, jednakże w późniejszym oświadczeniu wnioskodawczyni skierowała prośbę o zmianę celu kredytu wskazując na spłatę zobowiązań oraz refinansowanie zamrożonego w nieruchomości kapitału. Ponadto sam bank zakwalifikował wniosek kredytowy do rozpoznania przez dział bankowości detalicznej. Bank nie wykazał, że pożyczki i kredyty, na których spłatę przeznaczono kwotę kredytu były udzielne kredytobiorcom w związku z prowadzaną przez nich działalnością gospodarczą. Z umowy kredyt hipotecznego (...) z 30 maja 2003 r. (k. 132-134) wynikało, że był on przeznaczony na spłatę pożyczki hipotecznej z 23 kwietnia 2002 r. oraz na cele konsumpcyjne. Natomiast z zeznań pozwanej wzajemnej wynikało, że środki pieniężne pochodzące ze spornego kredytu zostały wydatkowane na mieszkanie, w którym zamieszkiwali kredytobiorcy. Okoliczność, że mieszkanie to znajdowało się na nieruchomości, na której kredytobiorcy prowadzili również działalność gospodarczą – pensjonat – nie wpływała na zakwalifikowanie kredytobiorców jako przedsiębiorców.\nW okolicznościach sprawy nie budziło wątpliwości Sądu, że kredytobiorcy nie mieli wpływu na kształt kwestionowanych postanowień. Od decyzji pozwanej wzajemnej i jej męża zależało czy zawrzeć umowę, w jakiej wysokości chcieliby zaciągnąć kredyt i na jaki okres. Kredytobiorcy mogli negocjować wysokość oprocentowania kredytu. Pozostałe postanowienia umowne znajdowały się we wzorcu umowy zaproponowanym przez bank, który nie podlegał negocjacjom i nie był negocjowany.\nBank podnosił, że kredytobiorcy indywidualnie uzgodnili denominację kredytu. Sama fakt wyboru rodzaju kredytu, w tym przypadku kredytu denominowanego, nie świadczył o indywidualnym uzgodnieniu postanowień umowy. Bank nie wykazał, że kredytobiorcy indywidulanie uzgodnili postanowienia dotyczące klauzul waloryzacyjnych, w tym dotyczące sposobu denominacji, sposobu ustalenia wysokości kursów walut, czy warunków spłaty kredytu.\nWarto podnieść, że nie stanowi co do zasady postanowienia abuzywnego samo uzgodnienie przez strony, że kredyt zaciągnięty w złotówkach, denominowany do innej waluty, będzie spłacany w złotówkach.\nKlauzulą niedozwoloną jest natomiast ustalenie, że bank może dokonywać przeliczenia kwoty kredytu i jego rat, w mechanizmie denominacji czy przeliczenia rat wyrażonych w walucie obcej na złotówki, według dowolnie określonych przez siebie kursów, co można wyrazić formułą: „według kursów obowiązujących w banku”.\nW tym miejscu zaznaczenia wymaga, że stosownie do § 4 art. 385 (1) k.c., ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Powód wzajemny chociaż powołał się na indywidualne uzgodnienie postanowień, które pozwana wzajemna kwestionowała, nie przedstawił dowodów, aby były one z nią negocjowane. Samo przeczenie stanowisku pozwanej wzajemnej, która twierdziła, że nie uzgadniano z nią zapisów umowy nie było wystarczające.\nPrzed dokonaniem analizy przesłanki wskazanej wyżej pod lit. b, warto wymienić postanowienia umowne kwestionowane przez pozwaną wzajemną. Były to postanowienia zawarte w § 9 ust. 7 i § 10 ust. 5 umowy dotyczące waloryzacji przy wypłacie i spłacie kredytu.\nGłównymi obowiązkami stron umowy kredytu były obowiązek określenia wysokości udzielonego kredytu, w tym po jego denominacji, i obowiązek określenia wysokości rat kredytu do spłaty. Skoro tak, to znaczy, że o ich ewentualnym abuzywnym charakterze można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.\nJeśli chodzi o kwotę kredytu to nie została ona w umowie określona. Strony ustaliły jedynie, że po denominacji wyniesie ona 559 939 CHF (§ 2 ust. 1 umowy). Wypłacona na rzecz kredytobiorców miała natomiast być kwota w złotówkach, która zgodnie z umową została określona jako wynik przeliczenia na polskie złote kwoty kredytu wskazanej we frankach szwajcarskich według kursu kupna dla walut, zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w banku na dwa dni robocze przed dniem wypłaty kredytu (§ 9 ust. 7 umowy).\nJeśli chodzi o spłatę raty kredytu, to miała ona nastąpić „w złotych polskich po przeliczeniu zgodnie z kursem sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w banku na dwa dni robocze przed terminem wymagalności spłaty zgodnie z tabelą kursów banku z godz. 9:00” (§ 10 ust. 5 umowy). Wysokość tych rat miała zostać określona w harmonogramie.\nWskazanych postanowień nie można też było uznać za jednoznaczne, gdyż odsyłały do nieokreślonych w umowie wielkości, a mianowicie kursów z tabel kursów walut obowiązujących w banku. Wielkości tych nie dawało się sprecyzować w świetle treści umowy, która nie przesądzała, w jaki sposób kursy sprzedaży i kupna z tabel banku będą określane. W chwili zawarcia umowy kredytobiorcy, nie znali konkretnych wartości, jakie mogły się pojawić w tabeli kursów obowiązującej w banku w dniu przeliczania kwoty kredytu wyrażonej w walucie obcej na polskie złote, celem wypłaty kredytu, ani w dniach wyliczania kolejnych rat do spłaty. Umowa nie określała podstaw, aby je ustalić. Określenie wysokości kursów walut z tabel banku zostało pozostawiona swobodzie banku.\nJeśli idzie o określenie wysokości świadczenia kredytobiorców w postaci raty kredytu, to jej zapisy nie dawały podstaw do jednoznacznego określenia wysokości raty kredytu. Nie wynikało z nich ile kapitału znajdzie się w poszczególnych ratach kredytu. Podobnie jak brzmienie postanowienia, że raty będą równe, w wysokości podanej w harmonogramie. Umowa nie określała, czym ma się kierować powód wzajemny wpisując wysokość raty do wspomnianego harmonogramu, ani w jaki sposób kwota raty wpisanej do harmonogramu ma się odnosić do kwoty udzielonego kredytu, okresu spłaty, czy ustalonego oprocentowania.\nWymienione przez pozwaną wzajemną postanowienia należało zatem ocenić jako niejednoznaczne.\nNie można uznać za jasne postanowienia umowy, które przyznawało bankowi uprawnieninie do dokonywania przeliczenia na potrzeby ustalenia rzeczywistej kwoty udzielonego kredytu, co następowało poprzez przemnożenie kwoty kredytu po denominacji, wyrażonej w walucie obcej, przez dowolnie wybrany przez bank kurs waluty obcej, nieznany w chwili zawarcia umowy. Podobnie przy określaniu wysokości raty kredytu, która miała być obliczona poprzez pomożenie nieznanej i nieokreślonej w umowie kwoty w walucie obcej przez kurs sprzedaży tej waluty wskazany w tabeli banku na dwa dni przed dniem spłaty raty. Innymi słowy mnożenie określonej (a tym bardziej nieokreślonej – jak w przypadku raty) kwoty przez nieznaną i niemożliwą do określenia przez kredytobiorcę wielkość kursu nie dawało pewnego wyniku, tylko stanowiło niewiadomą.\nO jednoznaczności postanowień dotyczących wysokości rat trudno było nadto mówić, skoro umowa w tym zakresie, przewidywała jedynie ogólnikowo, że spłata kredytu powinna nastąpić w wysokości wskazanej w doręczanym kredytobiorcy harmonogramie oraz późniejszych zawiadomieniach (§ 10 ust. 1 i 2 umowy). W umowie nie zawarto natomiast postanowień, które pozwoliłyby zweryfikować kwoty wskazywane w doręczanych kredytobiorcy zawiadomieniach, nie licząc określenia, że mają to być raty równe. Nie wskazano, ani nie opisano, jak w oparciu o dane z umowy mają zostać policzone raty, aby kredytobiorca mógł samodzielnie sprawdzić wyliczenie podane w przesłanym mu piśmie określającym wysokość rat do spłaty.\nW dalszej kolejności należało przejść do ustalenia czy klauzule umowne kwestionowane przez pozwaną wzajemną kształtowały jej prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały jej interesy.\nPrzed zawarciem przedmiotowej umowy udzielono kredytobiorcom wyjaśnień na temat kredytu denominowanego. Kredytobiorcy zostali mianowicie pouczeni, że zaciągając zobowiązanie w postaci kredytu denominowanego są narażeni na ryzyko zmiany kursów walutowych (załącznik – k. 139).\nNależało również zwrócić uwagę na sposób poinformowania kredytobiorcy o kosztach kredytu. Koszty te – w § 6 ust. 4 umowy – określono na kwotę 438 907,67 CHF. Już samo oszacowanie kosztów na określoną kwotę należało uznać za mylące, gdyż ze wskazania kwoty kosztów wynikało, że są one ograniczone. Tymczasem – z uwagi na konstrukcję umowy wynikającą z zastosowania waloryzacji kredytu kursem waluty obcej – rzeczywisty całkowity koszt zaciągniętego przez pozwaną wzajemną kredytu był wielkością nie do przewidzenia i w żaden sposób nieograniczoną, gdyż zależną od uznaniowo wskazywanego przez bank kursu waluty, według którego kwota kredytu została waloryzowana, a który mógł się zmieniać w sposób nieograniczony. Zresztą o tym aspekcie umowy, a mianowicie, że kosztem kredytu dla kredytobiorcy będzie też wzrost wartości salda kredytu wyrażonego w walucie obcej, w ogóle nie wspomniano. Wskazując na koszty kredytu pominięto też wielkość spreadu stosowanego przy ustalaniu kursów waluty wpisywanych do tabel banku, które miały być wykorzystane na obu etapach przewidzianej umową waloryzacji. Takie przedstawienie kosztów kredytu z pominięciem istotnych ich składników należało ocenić jako dezinformujące.\nNiewątpliwie postanowienia umowy określone w § 9 ust. 7 i § 10 ust. 5 kształtowały prawa i obowiązki kredytobiorców w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, gdyż przyznawały profesjonalnej stronie umowy uprawnienie do kształtowania wysokości świadczenia kredytobiorców w sposób dowolny, co wynikało z przyznanej umową bankowi swobody we wskazywaniu kursu waluty obcej używanego w obu etapach waloryzacji. A. spornych postanowień wynikała z braku obiektywnych wskaźników, które pozwalałyby na wyliczenie kursu waluty potrzebnego do obu etapów waloryzacji, czego konsekwencją było pozostawienie bankowi swobody w ich oznaczaniu. Konsument w świetle treści tych postanowień uzależniony był od decyzji banku, który ustalał kursy potrzebne do przewidzianych umową przeliczeń w sposób znany tylko bankowi, na co kredytobiorca nie miał żadnego wpływu, nie mógł tego zweryfikować. Konsumentowi pozostawało jedynie podporządkować się decyzji banku (por. wyrok tut. Sądu z 31 maja 2017 r., II C 920/15). Takie ukształtowanie klauzuli waloryzacyjnej, zgodnie z którym bank może w sposób dowolny i niepoddający się weryfikacji ustalać kursy waluty, stanowiące narzędzie indeksacji/denominacji, a tym samym wpływać na wysokość własnych korzyści i generować dodatkowe i nieprzewidziane umową koszty dla kredytobiorcy, rażąco narusza zasadę równowagi kontraktowej na niekorzyść konsumenta i dobre obyczaje (por. wyrok SA w Warszawie z 21 października 2011 r., VI ACa 420/11).\nNie istniały przepisy dyspozytywne, które można byłoby zastosować, aby wyeliminować wymienione braki i uniknąć stwierdzenia nieważności spornej umowy. W istocie umowa wymagałaby ustalenia przez Sąd za strony tak wysokości udzielonego kredytu, jak też kwoty kredytu do wypłaty po przeliczeniu salda kredytu wyrażonego w walucie obcej na złotówki, wprowadzenia mechanizmu ograniczającego działanie waloryzacji tak, aby kwota po waloryzacji nie była kwotą inną niż kwota udzielonego kredytu, a także wysokości rat, w jakich kredyt powinien być spłacany, w tym wynagrodzenia banku za jego udzielenie.\nW okolicznościach niniejszej sprawy brak podstaw do zastąpienia niedozwolonych postanowień umownych przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym. Takie orzeczenie stanowiłoby zachętę do dalszego stosowania klauzul niedozwolonych.\nZ uwagi na powyżej opisany mechanizm działania przedsiębiorców na rynku w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 czerwca 2012 roku (C-618/10) stwierdzono, że: „z brzmienia ust. 1 art. 6 dyrektywy 93/13/EWG wynika, że sądy krajowe są zobowiązane wyłącznie do zaniechania stosowania nieuczciwego warunku umownego, aby nie wywierał on obligatoryjnych skutków wobec konsumenta, przy czym nie są one uprawnione do zmiany jego treści. Umowa powinna bowiem w zasadzie nadal obowiązywać, bez jakiejkolwiek zmiany innej niż wynikająca z uchylenia nieuczciwych warunków, o ile takie dalsze obowiązywanie umowy jest prawnie możliwe zgodnie z zasadami prawa wewnętrznego. Dyrektywa 93/13 zobowiązuje państwa członkowskie, jak wynika z jej art. 7 ust. 1 w związku z jej motywem 24, do zapewnienia stosownych i skutecznych środków „mających na celu zapobieganie stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami”. W tym kontekście należy zatem stwierdzić, że gdyby sąd krajowy mógł zmieniać treść nieuczciwych warunków zawartych w takich umowach, takie uprawnienie mogłoby zagrażać realizacji długoterminowego celu ustanowionego w art. 7 dyrektywy 93/13. Uprawnienie to przyczyniłoby się bowiem do wyeliminowania zniechęcającego skutku wywieranego na przedsiębiorców poprzez zwykły brak stosowania takich nieuczciwych warunków wobec konsumentów (zob. podobnie postanowienie w sprawie P., pkt 41 oraz przytoczone tam orzecznictwo), ponieważ nadal byliby oni zachęcani do stosowania rzeczonych warunków wiedząc, że nawet gdyby miały one być unieważnione, to jednak umowa mogłaby zostać uzupełniona w niezbędnym zakresie przez sąd krajowy, tak aby zagwarantować w ten sposób interes rzeczonych przedsiębiorców”.\nNieważność weksla oraz umowy stanowiącej stosunek podstawowy, czyniły roszczenie wekslowe wywiedzione przez powoda wzajemnego bezzasadnym. Z tego względu powództwo wzajemne zostało oddalone.\nMając na uwadze, że wyrok częściowy nie ma charakteru orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, Sąd nie orzekał o kosztach postępowania w zakresie dotyczącym żądania rozpoznanego w wyroku częściowym. Zgodnie z art. 108 k.p.c. Sąd uczyni to w wyroku kończącym postępowanie w instancji, a takim nie jest wyrok częściowy.\nOsoba, która wytworzyła informację: sędzia Jacek Tyszka


Piknik kolejowy odwołany!\nZ przykrością informujemy, że Piknik kolejowy, który miał się odbyć dzisiaj na naszym dworcu został odwołany. Niestety Urząd Miejski nie został o tym poinformowany. O tym, że na dworcu nic się nie dzieje dowiedzieliśmy się od mieszkańców.\nJak podaje organizator imprezy na swojej stronie internetowej, do odwołania pikniku został zmuszony po decyzji Biura Komunikacji i Promocji Wydziału Promocji i Wizerunku PKP PLK w Warszawie. Władze PKP negatywnie zaopiniowały ideę imprezy i wolę jej wspomożenia.\nPozostaje mi tylko przeprosić.(...) Najbardziej przepraszam wszystkich tych, którzy wybierali się w sobotę na bytomski dworzec. Odbiór poniedziałkowej informacji o imprezie sięgnął kilku tysięcy odsłon. To świadczyło, że możemy spodziewać się sporej frekwencji. Przepraszam, jeszcze raz, wszystkich którzy sobotnie południe planowali spędzić razem z koleją – poinformował na swojej stronie organizator Pikniku kolejowego.


CeBIT: Trójwymiarowy telefon komórkowy - ITbiznes\nCeBIT: Trójwymiarowy telefon komórkowy\n28 marca 2007 Aleksander Martin\t78 Views Brak komentarzy\tsmartfony i tablety\nTelefon komórkowy z trójwymiarowym ekranem? Brzmi jak science fiction, ale to już rzeczywistość.\nKoreańska firma masterImage Co. Ltd zaprezentowała podczas targów CeBIT swoje osiągnięcia w dziedzinie trójwymiarowych ekranów i pokazała między innymi telefon komórkowy wyświetlający trójwymiarowe obrazy.\nCo więcej, oglądanie trójwymiarowych filmów czy zdjęć nie wymaga zakładania specjalnych okularów.\nCała tajemnica tkwi w specjalnej folii polaryzującej obraz, którą nakłada się na zwykły wyświetlacz TFT LCD. Folia zrobiona jest z pionowych polaryzatorów, które naprzemiennie modyfikują kąt widzenia poszczególnych linii. Tak spolaryzowany obraz w efekcie daje wrażenie trójwymiaru.\nFirma masterImage opracowała także specjalny układ stereoskopowy, dzięki któremu możliwe jest robienie trójwymiarowych zdjęć i filmów za pomocą zwykłych modułów kamer masowo montowanych w telefonach komórkowych.\nWięcej informacji można znaleźć na stronie internetowej producenta pod adresem www.masterimage.co.kr.\n← Previous CeBIT: Drogie samochody\nNext → CeBIT: FRITZ!Mini – więcej niż bezprzewodowy telefon


Burgundy Chocolate: ♥ Ulubieńcy Stycznia ♥\n♥ Ulubieńcy Stycznia ♥\nJak się domyślacie po tytule posta dziś mam dla was ulubieńców stycznia. Ten miesiąc minął mi na prawdę szybko. Wydaje mi się, jakby wczoraj był sylwester. Z jednej strony dni w szkole i to czekanie na ferie bardzo się dłużyły, ale gdy patrzę na to z perspektywy czasu minęło to bardzo szybko! No, ale przejdźmy do rzeczy. Zapraszam!\nJeśli obserwujecie mnie na instagramie to wiecie, że w tym miesiącu Pretty Little Liars stało się ''serialem mojego życia''. Dużo osób go chwaliło, ale jakoś jego opis mnie nie przekonywał. Zabrałam się za niego z nudy i okazało się, że jest świetny! Teraz jestem na bieżąco i na prawdę nad tym ubolewam! Jeśli nie wiecie, co to za serial, to nie szukajcie żadnych opisów. Po prostu oglądnijcie sobie pierwszy odcinek pierwszego sezonu i oceńcie, czy chcecie oglądać dalej. Może opiszę wam chociaż mniej więcej o czym on jest, ale na prawdę jego opis nie jest nawet w połowie tak ciekawy jak serial:\nJest pięć przyjaciółek. Jedna z nich- Alison jest najważniejsza. Sprawia, że przy niej czują się wyjątkowe. Pewnej nocy Alison znika. Dziewczyny są przerażone, a niedługo po tym zaczynają dostawać sms-y z groźbami od A. A zna ich tajemnice, które znała tylko Alison. Gdy znajdują ciało dziewczyny, wiadomości nadal przychodzą . Próbują odkryć tajemnice zabójstwa przyjaciółki. Odkrywają, że coraz więcej, często bliskich im osób, jest zamieszanych w tą sprawę. A obserwuje każdy ich ruch i wie o nich wszystko.\nCzy tylko ja będąc w sytuacji tych dziewczyn popadłabym w paranoję?\nOstatnio znów oglądałam ''LOL''( nie pytajcie po raz który) i nie wiem, czy kojarzycie piosenkę z początku, ale to właśnie ta. W tym miesiącu słuchałam jej cały czas. Zawsze poprawia nastrój i ogólnie jest jakaś taka... świetna !\nBaby Lips ''Chery Me''\nBaby Lips jestem zafascynowana już od dawna i chyba o tym wiecie, ale od niedawna zaczęłam nałogowo używać tej wersji pomadki. Może się wydawać, że jest bardzo ciemna, ale gdy nałożycie jej cieńszą warstwę tylko lekko podkreśli kolor ust. Do tego świetnie nawilża i ma niesamowity zapach, jak reszta Baby Lips!\nNadal poszukiwałam idealnego BB kremu. Myślałam, że już na prawdę nigdy nie znajdę idealnego koloru i, że zawsze będę musiała rozcieńczać go zwykłym kremem. Ten jest na prawdę dobry! Nie powiem, że jest idealny, bo chyba żaden nie jest. Ale kolor jest dopasowany do mojego odcienia skóry ( w końcu) i nie muszę dodawać zwykłego kremu. Jeej! Poza tym ma dobre krycie i praktycznie nie czuć, że go mamy. Poza tym wygląda bardzo naturalnie.\nW tym miesiącu moim ulubieńcem stała się świeczka Bolsius o zapachu mango. Uwielbiam owoc mango, jego smak i zapach, a ta świeczka pachnie na prawdę świetnie. Wydaje mi się, że jest więcej zapachów i na pewno je przetestuję. Są one dostępne w Rossmannie, a cena nie jest wysoka, więc warto spróbować!\nAutor: Ewa o 15:11\nJustyna Skukowska 2 lutego 2014 15:43\nBardzo fajny post, zaciekawiłaś mnie tym serialem ;)\nTinaaa 2 lutego 2014 16:00\nCiągle nie mogę się zabrać za ten serial ^^\nLunatyk 2 lutego 2014 16:05\nJa kocham PLL ♥ To jeden z moich ulubionych seriali :)\nIzabela F 2 lutego 2014 17:21\nKurde..Właśnie chciałam kupić jakiś krem BB tylko mam pytanie..Nie zauważyłaś może czy po noszeniu go np. cały dzień nie masz więcej krost??\nAmy 2 lutego 2014 18:00\nnie zauważyłam, ale ja ogólnie nie mam żadnych problemów ze skórą, więc może to dlatego ;) Krem jest bardzo lekki, więc myślę, że nie będzie tego wywoływał :)\nOla M 2 lutego 2014 19:00\nUwielbiam tą pomadke :)\nSmile to Olivia 2 lutego 2014 21:06\nJa też uwielbiam słodkie klamstewka.Na którym odcinku jesteś? Post bardzo fajny. + mogłabyś mi powiedzieć troszkę o tym kremie bb? Byłabym wdzięczna.\nKika Lorence 2 lutego 2014 21:10\nZ pomadką się zgodzę, też ją lubię :)\nAgnieszka Leman 2 lutego 2014 21:12\nBardzo fajny post! Ja planuję podobny na moim blogu ;)\naaaaga.blogspot.com <--------- Zapraszam na nowy filmik z moich ferii ♥\nBad Princess 3 lutego 2014 08:50\nŚwietny post! Też kiedyś miałam "fazę" na tą piosenkę, ale nadal mi się podoba :)\nCo do PLL to książkę też polecam Ci przeczytać... :D\nWer uś 3 lutego 2014 09:21\nFajna baby lips ;)\nSteasi 3 lutego 2014 09:40\nRównież lubie wszystko co związane z mango więc na pewno spróbuje. Chyba każdy zachwyca się babylips ;)\nKlaudia G. 3 lutego 2014 14:21\nŚliczny masz wygląd bloga! Trafiłam tu przypadkiem a Twój blog od razu przypadł mi do gustu <3 Zajrzę tu jeszcze <3\nProszę o klikanie w baner aupie.com na moim blogu po lewej stronie <3\nHatred Or Evil 4 lutego 2014 01:07\nOo, zaciekawił mnie ten krem BB. :)\nSophie. 4 lutego 2014 13:53\nJa nie mam swoich ulubieńców, ale może sprawdzę coś z Twoich :)\nI ta świeczka, mm, wygląda cudnie :))\njulia xo 4 lutego 2014 20:06\nMoim ulubieńcem była pomadka baby lips :)\nOla-Olaa 4 lutego 2014 20:12\nPLL! To również jest ''serial mojego życia''! <3 Jestem z nim na bieżąco. Teraz czekam na kolejny odc. :)\n+ Baby Lips <33\nTalik naTalik 4 lutego 2014 22:05\nNie mam swoich ulubieńcow, narazie ;)\nBaby lips teraz królują xd\nMasz cudowny design bloga <3\nKarolina Sheep 5 lutego 2014 12:40\nmoj ulubieniec to BABY LIPS ! jest genialna :) oo też mieszkam koło krakowa !\n♥ Powrót do nudnej rzeczywistości ♥\n♥ Pink Macaroons ♥\n♥ Motywacja ♥\n♥ Two shirts ♥\n♥ Cute Coat from Sheinside ♥


» Nowa Olimpiada Pomysłów – czas na zgłoszenia!\n« Nowe wyróżnienie dla superbohaterów WF\nZnane gry – nowa odsłona »\nOlimpiada Pomysłów z Klasą w nowej odsłonie i szerszej formule! Poznajcie szczegóły i zgłoście swoją szkołę do udziału w tym wydarzeniu. Zgłoszenia przyjmujemy tylko do 8 maja.\nZapraszamy Was do udziału w Ogólnopolskim Festiwalu Otwartej Edukacji, który odbędzie się 5 i 6 czerwca 2016 roku w Narodowym Instytucie Audiowizualnym NInA przy ul. Wałbrzyskiej 3/5 w Warszawie.\nCo roku podsumowujemy pracę uczniów i nauczycieli podczas szeregu znanych Wam wydarzeń: m.in. Olimpiady Pomysłów z Klasą lub Ogólnopolskiego Festiwalu Szkoły z Klasą 2.0. W tym roku postanowiliśmy połączyć siły i zorganizować wspólny, dwudniowy finał dla uczestników wielu programów „z Klasą”: Szkoły z Klasą 2.0, WF-u z Klasą, Koduj z Klasą, Cyfrowej Akademii oraz Eduspaces 21. Otwieramy szkołę!\nPierwszy dzień – 5 czerwca, to czas na to, żebyście podzielili się z innymi swoimi propozycjami sportowymi i umiejętnościami. Wasi uczniowie poznają również ciekawe i inspirujące propozycje przygotowane przez uczestników innych programów „z Klasą”. Chcielibyśmy, aby uczniowie weszli w role nauczycieli i przygotowali aktywności dla reszty uczestników Festiwalu. Zastanówcie się nad tym, co robiliście w swoich programach i zaplanujcie, jak przekazać Wasze doświadczenia odwiedzającym, inspirując ich do podobnych działań w swoich szkołach.\nDrugi dzień – 6 czerwca, to konferencja i warsztaty. Z każdego zespołu zaprosimy jednego z nauczycieli do udziału w konferencji Eduspaces 21. Otwieramy szkołę! Podczas wydarzenia, z udziałem międzynarodowych ekspertów, pokażemy jak otwierać szkolne przestrzenie w trzech wymiarach: architektonicznym, wirtualno-technologicznym i społecznym. Pozostałych uczniów i nauczycieli z zespołów szkolnych zaprosimy na szereg interesujących warsztatów.\nCzekamy na Wasze zgłoszenia. Formularz jest dostępny od 25 kwietnia do 8 maja na naszej stronie internetowej: http://www.ceo.org.pl/pl/wf/news/nowa-olimpiada-pomyslow-czas-na-zgloszenia\nWybrane zespoły poinformujemy o zakwalifikowaniu się do udziału w Ogólnopolskim Festiwalu Otwartej Edukacji po zamknięciu formularza. Liczba miejsc jest ograniczona.\nZaciekawcie i zainspirujcie nas swoimi działaniami. Pokażcie, czego możemy się od Was nauczyć – my, inni uczniowie i nauczyciele. To Wy swoimi aktywnościami tworzycie pierwszy dzień Festiwalu! Każdy z Was będzie miał też okazję uczyć się od innych.\nSpośród ponad 1500 szkół z całej Polski, niemal 6500 nauczycieli i dyrektorów oraz przeszło 200 000 uczniów, biorących udział w Programach z Klasą, wybierzemy kilkadziesiąt zespołów, które podzielą się efektami całorocznej pracy i będą uczyć się od siebie nawzajem. Będzie to także niepowtarzalna okazja do inspiracji i rozmów z ekspertami edukacyjnymi.\nPokrywamy koszty 1 noclegu oraz pełnego wyżywienia dla 5-cio osobowych zespołów szkolnych.\nKażda z zaproszonych grup składać się będzie z 2 opiekunów (nauczycieli, dyrektorów, innych pracowników szkoły) oraz 3 uczniów. Z każdej szkoły może zgłosić się dowolna liczba zespołów – ich uczestnicy nie mogą się jednak powtarzać (jeden nauczyciel może zgłosić jedno działanie).\nO wyborze zespołów, które przyjadą na Festiwal zdecydujemy na podstawie zamieszonych w formularzu opisów (wypełnienie formularza nie jest gwarancją przyjazdu na Festiwal). W dokumencie pod tekstem znajdziecie informacje potrzebne do uzupełnienia formularza zgłoszeniowego.\nNIna to atrakcyjna lokalizacja, w której nie ma typowej sali sportowej. Nie może jednak zabraknąć aktywności fizycznej! Na uczestników czeka przestrzeń na dziedzińcu, w większości pokryta trawą, ale mniejsza niż na hali sportowej. Dlatego przemyślcie, jakie aktywności sprawdzą się w takim miejscu; pokażcie, co ciekawego robicie na małych przestrzeniach np. zajęcia na korytarzu lub na niewielkim boisku szkolnym. W razie deszczowej pogody, będziemy mieli do dyspozycji namioty. Oczywiście prosimy o przygotowanie wygodnego stroju.\nDo zobaczenia na Ogólnopolskim Festiwalu Otwartej Edukacji!\nZdjęcia: Stefan Mleczak\nPosted on 4 maja 2016 by wfzklasa.\tThis entry was posted in WF z Klasą and tagged Aktualności, Olimpiada_Pomysłów. Bookmark the permalink.


A.M2 na sprzedaż - 2 pokoje 53,3 m2 - Zakątek Sopot - Zielone tarasy z widokiem na morze - ul. Kraszewskiego6 - Onet Nieruchomości\nPowierzchnie dodatkowe: balkon o powierzchni 16,97 m2.\nNowe 2 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 53,3 m2 znajduje się w nowo wybudowanej inwestycji mieszkaniowej Zakątek Sopot - Zielone tarasy z widokiem na morze przy ul. Kraszewskiego 6 w Sopocie (1,5 km od centrum Sopotu). Inwestycja została zrealizowana przez dewelopera P.P.H.U. Ingram.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu A.M2 znajduje się na 1 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają 290 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 2 pokoje, kuchnia jest otwarta, jest 1 łazienka, lokal posiada balkon o powierzchni 17,0 m2. Okna w mieszkaniu wychodzą na zachód, południe. Dla przyszłych mieszkańców deweloper P.P.H.U. Ingram przewidział: miejsca postojowe podziemne (11 miejsc).


Księgarnia Internetowa Bellona - najlepsze książki historyczne : Wilno - Grodno - Kodziowce 1939\nBój o miasto z pancernymi siłami pancernymi sowieckimi rozpoczął strzelec Sławomir Werakso, rzucając pod nadjeżdżający czołg wiązankę granatów. Nie spowodowało to większej szkody, gdyż atakowany pojazd pojechał dalej w kierunku koszar 81 pułku piechoty. Pierwszy czołg spalono za pomocą butelek benzynowych przy ul. Mostowej, tuż obok koszar wojskowych. Następny trafiony został pociskiem działa przeciwlotniczego, strzelającego pociskami przeciwpancernymi z ulicy Mostowej w kierunku ulicy Lipowej. Na ulicy Lipowej obok budynku szkoły podstawowej im. Stefana Żeromskiego ogniem karabinowym uszkodzono także samochód pancerny, który stracił wskutek tego zdolność manewrową. Książka opisuje działania wojsk polskich i ludności cywilnej w obronie północno-wschodnich Kresów Rzeczypospolitej. Do historii przeszła zwłaszcza obrona Grodna - miasta, które najdłużej opierało się regularnym jednostkom wojsk sowieckich.\n2004-11-12 wachmistrz 4 pułku ułanów\nKsiążka napisana bardzo dobrym językiem o tamtych tragicznych wydarzeniach!!!Pan Grzelak specjalizuje się w tematyce walk na Kresach Rzeczpospolitej. Bardzo polecam wszystkim,którzy chcą poznać historię walk o Kresy Wschodnie!!!\nKsiążka jest super! Autor w ciekawy sposób opisał walki nielicznych polskich oddziałów z potężną Armią Czerwoną o Kresy północno-wschodnie w 1939 r. Polecam!!!\nJa również ją polecam, jak inne książki pan Grzelaka!!!\nWyśmienita lektura. Jedna z lepszych pozycji wśród Historycznych Bitew, bardzo dobrze napisana, pełna nieznanych faktów o próbach obrony Wilna, bohaterstwie obrońców, często w wieku gimnazjalnym Grodna, wspaniałej postawie polskich kawalerzystów pod Kodziowcami. Szczerze polecam, jak również druga pozycję tego autora Szack - Wytyczno. Pełny profesjonalizm w połaczeniu z barwym językiem czynia te ksiazki jednymi z lepszych na rynku\nmozna sie tylko zgosdzic z przedmowcami .dobra i godna polecenia.\nAutor wspaniale ilustruje przebieg walk o te trzy miasta, natomiast znakomicie wplecione w tekst wspomnienia uczestników walk powodują, że pozycję tę czyta się jak reportaż z pola walki. Brawo dla Cz. Grzelaka


Analiza lokalizacji parkingów P&R - 2 ETAP\nPrezydent Olsztyna zaprasza Mieszkańców do udziału w dalszej części konsultacji społecznych, które dotyczą poznania opinii o dokumencie zawierającym analizę możliwości lokalizacji parkingów. Dokument został wypracowany na podstawie przeprowadzonych konsultacji społecznych w Miejskim Obszarze Funkcjonalnym Olsztyna (obejmującym obszar Olsztyna oraz Gmin Barczewo, Dywity, Gietrzwałd, Jonkowo, Purda i Stawiguda) w dniach 23 października – 16 listopada 2018 roku, wyników badań ankietowych uzyskanych w formie papierowej i elektronicznej oraz wiedzy eksperckiej.\nPoniżej przedstawiamy zestawienie rekomendowanych przez ekspertów lokalizacji parkingów wraz\nz ich hierarchizacją. Zachęcamy do wyrażania swoich opinii pisząc na adres konsultacje@lpw-consulting.pl.\nW związku z konsultacjami odbędzie się również spotkanie konsultacyjne, którego celem jest poznanie Państwa opinii o dokumencie. Spotkanie odbędzie się 11 grudnia 2018 roku o godz. 17:00 w sali 219 Urzędu Miasta Olsztyna.\n- Zarządzenie Prezydenta Olsztyna nr 533\n- Zestawienie rekomendowanych lokalizacji parkingów wraz z ich hierarchizacją\n- Zestawienie odrzuconych lokalizacji\n- Analiza możliwości lokalizacji parkingów P+R w Olsztynie i jego obszarze funkcjonalnym (MOF Olsztyna)\n- Proponowana lokalizacja parkingów P+R na obszarze MOF Olsztyna\n- Proponowana lokalizacja parkingów P+R w granicach miasta Olsztyna\n- Sprawozdania ze spotkań konsultacyjnych\n- Wyniki ankiet konsultacyjnych