Głębokie południe USA i Floryda. Couchsurfing > USA > artykuły, realcje i zdjęcia z podróży > Globtroter.pl\nGłębokie południe USA i Floryda. Couchsurfing > USA\nRelacja z trzytygodniowej wycieczki samochodowej po południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Trasa: Miami, Key West, wschodnie wybrzeże Florydy, Georgia, Alabama, Mississippi, Louisiana, wybrzeże Zatoki Meksykańskiej, Miami. Doświadczenia w zakresie couchsurfingu. Witam, Poniżej przedstawiam opis wycieczki samochodowej po południowo-wschodniej części USA. Wrażenia spisywałam na bieżąco i w formie maili wysyłałam przyjaciołom, bliskim i innym takim. Jednym z najważniejszych elementów naszej dwuosobowej wyprawy był couchsurfing. Jestem aktywnym couchsurferem i serdecznie namawiam do wypróbowania tego sposobu podróżowania, a także zapoznawania ludzi przyjeżdżających do Polski.\nHej, udało nam się bezpiecznie dolecieć na miejsce.\nLot był straszny. Było bardzo niewygodnie i po przylocie byłam wyczerpana. British Airways sucks. Mimo, że żabojadom spadają airbusy, air france rządzi. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłyśmy, było odebranie auta. Zapomniałam markę, ale to chyba chevrolet aveo, który jest całkiem przestronny. Sedan, czterodrzwiowy z dużym bagażnikiem. Kasia ma taką samą walizę jak ja, a obie mieszczą się obok siebie. Nasza wypożyczalnia (Alamo – z tej samej korzystałam w zeszłym roku) chciała nam koniecznie dać w tej samej cenie minivana (takiego samego, jakim jeździłam z "drużyną" w zeszłym roku). Po dłuższym zastanowieniu stwierdziłyśmy, że jednak lepsze będzie autko kompaktowe, bo tym razem koszt paliwa dzielimy tylko na dwie osoby. Grunt, że obie mamy miejsca siedzące. Niestety model jest ubogi - okna na korbkę, brak centralnego zamku. Ale jest klima i radio - to najważniejsze. Gps bez problemu się odnalazł i poprowadził nas z lotniska do Coral Gables i Coconut Grove. Tam właśnie mieszka nasz pierwszy host z couchsurfingu - Jerry. Coconut Grove jest prześliczną dzielnicą willową położoną na południe od Miami. To chyba jest nawet oddzielna miejscowość. Teren jest płaski, uliczki wąskie i kręte, a wszędzie tak zielono, że aż dech zapiera. Nie znam nazw tych roślin - dla mnie wszystko jest palmą. Ale rozpoznaję fikusy beniaminki wielkości drzew, pnącza, jakie mam w kuchni w doniczkach, hibiskusy itp. Gospodarz jest bardzo fajny. Mieszka wraz z trzema współlokatorami w dużym domu położonym na strzeżonym osiedlu z prywatną plażą i portem jachtowym. Ja z Kasią śpimy w salonie, który jest olbrzymi. I dość eklektycznie urządzony. Ma ładny ogród, oczywiście z basenem. Roi się tam od jaszczurek, wiewiór i przeróżnego typu krzyżówek karalucha ze szczurem. Masa robactwa. Właśnie siedzę sobie nad basenem i stukam w klawiaturę.\nJerry był umówiony na oglądanie meczu z kolegami w centrum Coconut Grove. Umówiliśmy się w barze na miejscu. Wzięłyśmy prysznic i poszłyśmy na spacer. Łaziłyśmy i podziwiałyśmy wille i ogrody. Widziałyśmy oczywiście ocean, zjadłyśmy rytualnego pierwszego hamerykańskiego hamburgera I poszłyśmy na piwo do tego baru sportowego. Nasz gospodarz został dłużej w centrum, a my wróciłyśmy do domu. Teraz jest dość wcześnie - 8 rano, a ja nie śpię już od jakichś trzech godzin. Jerry zaraz będzie jechał do pracy. My jedziemy do Key Biscayne, a potem do Miami Beach. Wieczór planujemy spędzić w dzielnicy Little Havana.\nJestem zaskoczona, że nie jest aż tak upalnie. Tzn. już teraz rano jest ponad 30 stopni, ale słońce jest za lekką mgiełką i wieje przyjemny wiaterek.\nTrzymajcie się! Jak już mówiłam, foty będę umieszczać na facebooku.\nHej, co tam? Mamy za sobą kolejne niesamowite dni na Florydzie. W poniedziałek, czyli po pierwszej nocy, około 9 wyjechałyśmy na zwiedzanie. Zaczęłyśmy dzień od rytualnej kawy w Starbucks, w naszej dzielnicy - Coconut Grove. Starbucks jest miejscem świętym dla amerykańskich kawoszy, którzy bez tekturowego kubka czują sie rano jak bez ręki.\nNiestety z każdą minutą robiło się coraz goręcej. I gdy dojechałyśmy do parku stanowego Key Biscayne, który jest na małym półwyspie na południe od Miami, już się z nas lało. Przeszłyśmy się plażą i doszłyśmy do latarni morskiej. Latarnia jest jedną z wizytówek Miami. Z góry był niesamowity widok na ocean, Miami Beach i Miami. Po zejściu na dół postanowiłyśmy wejść na chwilę do wody, żeby się nieco ochłodzić. Plaża bardzo nam się podobała, bo była strzeżona, częściowo zacieniona i praktycznie pusta - być może z powodu wczesnej pory. A woda cudownie turkusowa i wzburzona. Niestety - ciepła jak herbata. Tak czy siak, było cudownie. Byłyśmy w trakcie "ponawydurniania się jeden z drugim", gdy grupka ludzi pływająca nieopodal zaczęła wymachiwać rękami i krzyczeć "look, there's a shadow over there! a shadow!" I pokazywali miejsce w wodzie jakieś 10 metrów koło nas. My - sruuu z wody. Przerażone, zziajane. A kilka osób z brzegu - maski na mordy i sruuu do wody! Stworzenie wynurzyło pyska (niepodobne zupełnie do nikogo). Ludzie z plaży nam mówili, że to była krowa morska.\nNastępnie pojechałyśmy do Miami Beach, czyli kurortu na wyspie na wysokości Miami. Tamte plaże mniej zachęcały do kąpieli, bo było znacznie tłoczniej niż na Key Biscayne, mimo, że ciągnęły sie kilometrami. Ale nie taki był nasz cel, bo chciałyśmy zobaczyć architekturę, która jest jedyna w swoim rodzaju (znów - niepodobna zupełnie do niczego). Piszą, że to art deco i śródziemnomorski neorenesans. Nie znam pojęć branżowych, żeby je opisać, ale zdjęcia są już na facebooku. Ciekawe było też oglądanie ludzi. Latynoski i murzynki (zawsze chodzą stadami), dupiaste, cycate i odstawione jak na odpust, mimo strasznego upału.\nDo domu wróciłyśmy około 19 i pojechałyśmy z naszym gospodarzem do dzielnicy Little Havana. Zaproszenie go na kolacje miało być podziękowaniem za goszczenie nas przez dwie noce. Dzielnica sama w sobie nie zrobiła na nas specjalnego wrażenia. Ale jedzenie w restauracji kubańskiej - o tak!!! Miejsce było bardzo szykowne, wyglądało wręcz ekskluzywnie. Jedzenie - niebo w gębie. Każdy z nas wziął strartera i jakieś danie główne, do tego napoje i alkohol, a za nas wszystkich zapłaciłyśmy tyle, co za dwie sałatki, które miałyśmy na lunch! Byłyśmy w szoku. Na tym polega kolejna zaleta couchsurfing - poznajesz lokalnych ludzi, którzy wskażą miejsca godne odwiedzenia.\nW środę rano wyruszyłyśmy na Key West. Florida Keys to archipelag ponad 300 wysp ciągnących się na południe od półwyspu. Większe z nich układają się w idealny łuk, który wygina się w stronę zachodnią. Wyspa najbardziej wysunięta na południe to właśnie Key West. Od pierwszych lat naszej ery (dzieje po Kolumbie), miejscowi żyli tam z napadów na statki, ewentualnie z trzymania kciuków, że te łaskawie same się rozbiją o przybrzeżne rafy. Potem miejscową specjalnością stało się zwijanie cygar. Na Kubę jest tylko 90 mil... Teraz ten archipelag jest połączony fantastycznymi mostami. Nigdy nie myślałam, że widoki morskie mogą być takie ciekawe. Po drodze robiłyśmy bardzo częste przystanki, bo krajobrazy po obu stronach co chwila się zmieniały. Coś jak z pustyniami, przez które jechałam w zeszłym roku. Na jednym z przystanków widziałyśmy żółwia morskiego :)\nDo Key West zajechałyśmy na 15. Zostawiłyśmy auto pod domem Kate (gospodyni) i walnęłyśmy z kopyta w stronę centrum. To miasto znane jest z luzu, hipisowskiego stylu życia i absolutnej tolerancji. Najsławniejszym mieszkańcem był Ernest Hemingway. Mijałyśmy mniejsze i większe drewniane domki, przez drogę przebiegały nam stada kur i kogutów, i pozdrawiałyśmy wylegujących się na hamakach "czarnoskórych różnej maści". Niestety energii nie starczyło nam na długo. Zboczyłyśmy na plażę i walnęłyśmy się pod palmą. Wreszcie było chłodniej, bo odczuwalny był wietrzyk znad oceanu. A wokół - raj na ziemi.\nDopiero po jakichś dwóch godzinach poszłyśmy dalej. Knajpki, sklepiki, kramy z cygarami i alkoholem, więcej turystów, ale wciąż było tak leniwie i sielsko. Największą atrakcją jest tam "Celebration of the sunset". Na placu przy zachodnim krańcu wyspy codziennie przed 20 zbiera się tłum, żeby podziwiać zachód słońca. Przez jakieś pół godziny siedziałyśmy i gapiłyśmy się w jednym kierunku cykając masę zdjęć. Za naszymi plecami zbierało się coraz więcej ludzi. Pięknie, zdjęcia tego nie oddadzą. Potem odwracamy się, a plac zmienił się w targowisko. W międzyczasie miejscowi porozkładali się z swoimi kramikami i zaczął się odpust. Była to idealna okazja aby wypić moje imieninowe zdrowie (butelki oczywiście owinięte szczelnie w papier – zgodnie z przepisami).\nDo Kate wróciłyśmy po 23. Po raz kolejny gospodyni okazała się być fantastyczną i gościnną osobą. Następnego dnia dała nam na pożegnanie muszelki. W środę znowu ruszyłyśmy dość wcześnie. Do samego Miami jechałyśmy tą samą drogą, ale przystanki robiłyśmy w innych miejscach. Objechałyśmy miasto i dalej jechałyśmy wybrzeżem. Nasz kolejny gospodarz, Kevin, mieszka w Lake Worth. Wioska jak każda inna - nadmorski kurort, ale czymś się wyróżnia. Mieszka tu największe skupisko Finów na całym świecie, poza Finlandią oczywiście. Kevin nie wiedział, kiedy ta emigracja się zaczęła, ani dlaczego. Ale to bardzo rzucało sie w oczy, gdy spacerowaliśmy wieczorem po deptakach i mijaliśmy wielkich ludzi. Świat karaibskich ludzików zmienił się nagle w świat elfów.\nKevin jest już trzecim dowodem na to, że couchsurfing był najlepszym pomysłem, na jaki mogłyśmy wpaść. Nasza znajomość w błyskawiczny sposób minęła fazę zapoznawczą i przeszła w ciepłą, nieskrępowaną serdeczność. Kolejną noc spędzamy w motelu, czego bardzo żałuję, bo przebywanie z gospodarzami i ich towarzystwem jest wartością dodaną tego wyjazdu.\nPo kolacji w restauracji (jak zwykle fantastyczna), poszliśmy do baru napić się miejscowego narkotyku o nazwie cava (nie mylić z kawą). Cava jest karaibską rośliną zawierającą szereg różnych dziwnych substancji, po których czuje się szereg różnych dziwnych rzeczy. Jest z gatunku tych, które relaksują i usypiają. W smaku paskudna, śmierdzi i wygląda jak woda bagienna, więc po każdym łyku zagryza się ananasem. W Polsce jest zakazana. Niestety - mało skuteczna, bo od 5 nad ranem piszę. Jutrzejszy dzień będzie bardzo podobny do dzisiejszego, bo dalej jedziemy wschodnim wybrzeżem Florydy na północ. Ale wiele przygód po drodze nas spotka. Więc nie przegapcie kolejnego odcinka.\nTrzymajcie się, Aśka\nPS. Wieczorem na dłużej połączę się z siecią i załaduję kolejną porcję zdjęć na facebooka. Tym razem to będzie naprawdę spektakularne.\nHej, dawno nie pisałam, bo tyle się dzieje.\nPo opuszczeniu domu Kevina na wschodnim wybrzeżu Florydy, ruszyłyśmy na północ. Miałyśmy do pokonania naprawdę długi odcinek do Jacksonville (Floryda), więc zrobiłyśmy po drodze tylko jeden przystanek w Palm Beach. Jest ekskluzywny kurort, gdzie swoje rezydencje mają najbogatsi z amerykańskich dynastii. Jeździłyśmy i trochę spacerowałyśmy po alejkach miasta, polach golfowych i oczywiście brzegiem morza. Zbieranie muszelek staje się naszym ulubionym sportem.\nTrochę się amerykanizujemy, tzn. spajamy się w jedno z naszym autem. Gdy mijamy po drodze jakąś piękną rezydencję, ujęcie ustawiamy z perspektywy pasażera, szyba w dół i zdjęcie. Nawet nie wysiadamy, bo gorąco jest jak w piekle.\nDo Jacksonville jechałyśmy po części autostradą, a po części sławną US1, która wiedzie przez całe wschodnie wybrzeże. Noc spędziłyśmy w Motel 6. Wieczorem cały czas leciał weather channel, bo jadąc na zachód pakowałyśmy się w same oko cyklonu. Na kolejny dzień zapowiadali burze i silne wiatry w Georgii i Alabamie, z dużym prawdopodobieństwem tornad. Do tego Mississippi wylała, jest powódź stulecia, więc musimy nieco zmienić trasę. Zażartowałam, że brakuje nam tylko pożaru, bo na Florydzie jest rekordowa susza. Teraz już wiem, żeby nie wzywać anomalii pogodowej nadaremno... Ale o tym później.\nW hotelu najpierw zmagałyśmy się z publiczną pralnią, a potem z owocem, który znalazłyśmy na polu golfowym w Palm Beach. Wyglądał jak niedojrzały kokos i jestem prawie pewna, że to istotnie kokosem był. Jako jedyne narzędzie miałam żyletkę, ale udało mi się owoc pokonać, za co ten uroczo mnie obrzygał sporą ilością cieczy i glutów.\nNastępnego dnia przekroczyłyśmy granicę z Georgią. Zaczął się fantastyczny dzień pełen przygód. Pojechałyśmy do rezerwatu Okefenokee Swamps, gdzie można podziwiać bagienną roślinność i aligatory. Trafiłyśmy bez problemu, ale musiałyśmy skorzystać z objazdu z powodu... pożaru bagien. Na miejscu okazało się, że wycieczki łódką są odwołane z powodu niskiego poziomu wody. Musiałybyśmy czekać do 13 na wycieczkę pociągiem po lasach. Doszłyśmy do wniosku, że lasy objedziemy autem, bo widziałyśmy wiele dróg gruntowych odchodzących na boki. Zjechałyśmy z głównej trasy. Las był przecudny - mieszanina roślinności tropikalnej, bagiennej i dużo jakiś dziwnych drzew iglastych. Widziałyśmy też gigantyczne magnolie. Do tego mchy, pnącza i zwisające porosty. Czasami droga prowadziła do osad ludzi z bagien, ich pól uprawnych, a nawet kościołów. Nasz gps oszalał. Kluczyłyśmy około godziny, gdy zapaliła się rezerwa paliwa. Włączył nam się instynkt przetrwania. Byłyśmy w środku olbrzymiego lasu, gdzie sygnał satelity nie dochodzi. Zdane tylko na siebie i łaskę boską. Tak czy siak, udało nam się wrócić do cywilizacji dzięki podstawowym zasadom szkoły przetrwania. Do stacji benzynowej dotoczyłyśmy się na metanowych oparach z bagien.\nNastępnie pojechałyśmy dalej na północ. Georgia zafundowała nam kolejną przygodę w postaci rzęsistej letniej ulewy. Schroniłyśmy się w fantastycznej lokalnej knajpie, gdzie zjadłyśmy lunch w towarzystwie szalonego farmaceuty. Facetowi nie dało się odmówić, bo był niezwykle serdeczny, więc odwiedziłyśmy po drodze jego aptekę. Dostałyśmy mnóstwo wskazówek odnośnie naszego kolejnego punktu podróży - wysp Golden Isles na południowym wybrzeżu Georgii. Wybrałyśmy wycieczkę na Jekyll Island. Po drodze dogoniłyśmy naszą burzę, więc spacer po pierwszej plaży odbywał się w deszczu, pod ręcznikowym parasolem. Gdy podjechałyśmy na inny kraniec wyspy i wyszłyśmy na spacer, pogoda już się zmieniła. Moim zdaniem, była to najpiękniejsza plaża na trasie całej naszej wycieczki. Zdjęcia są oczywiście w odpowiednim folderze na facebooku. Po jakiejś godzinie ruszyłyśmy do auta. Szłam sobie wąską drewnianą kładką i prawie potknęłam sie o wygrzewającego się węża. Zauważyłam go dopiero będąc w locie, więc po prostu dałam stumilowego kroka. Kasia miała znacznie gorzej, bo musiała to samo zrobić ze świadomością, że to może być jej krok ostatni. Na szczęście to nie nam bił dzwon tego dnia. Wąż ani drgnął, tylko potem z godnością pomaszerował w krzaki.\nNa obu plażach nie spotkałyśmy żywej duszy. Tego dnia miałyśmy jeszcze w planie zwiedzenia Savannah. Jak wiecie, nie nastawiałyśmy się specjalnie na zwiedzanie miast, a te duże omijamy szerokim łukiem (z małymi wyjątkami). Ale byłyśmy zgodne, że Savannah jest warta odwiedzenia. Usiąść na przystanku, gdzie Forrest Gump jadł czekoladki - bezcenne :). Niestety nie starczyło nam na to czasu przez to zgubienie się w lesie i przeczekiwanie ulewy w knajpie. Późnym popołudniem zajechałyśmy do Statesboro, gdzie miałyśmy nocleg u trójki studentów. To był najfajniejszy wieczór ze wszystkich. Nasi gospodarze mieszkają na osiedlu akademickim, w czymś w stylu komuny. Przyszła jeszcze cała grupa ich kolegów, trochę poimprezowaliśmy i bawiliśmy się w karaoke. Było genialnie.\nNastępnego dnia ruszyłyśmy na zachód. Georgia jest zupełnie inna niż Floryda. Zarówno, jeśli chodzi o roślinność, krajobrazy, jak i miasta. Tu się mieszka, a nie tylko wypoczywa. Ludzie są niezwykle serdeczni, na każdym kroku zagadują i pytają, co dwie turystki robią na głębokim południu. "Południowa gościnność", to nie tylko puste słowa, o czym przekonałyśmy sie nie tylko w Georgii, ale także w Alabamie.\nJechałyśmy na zachód lokalnymi drogami, mijając po drodze urocze miasteczka. Grałyśmy w grę, że brałyśmy oddech tylko wtedy, gdy mijałyśmy baptist church. Potem zabawa stała sie zbyt łatwa, więc gdy kościół był po prawej robiłyśmy wdech, a po lewej - wydech. Cały kraj przygotowywał sie do Memorial Day, czyli dnia pamięci weteranów, który obchodzony jest w poniedziałek. Wszędzie powiewały flagi, chociaż może tu jest tak zawsze. Najciekawszym miastem na naszej trasie było Plains - miejsce urodzenia i dorastania Jimmy'ego Cartera. Gościu wiąż żyje, mieszka w Plains i otaczany jest prawdziwym kultem. Zwiedziłyśmy farmę jego dzieciństwa, kwaterę główną sztabu wyborczego i pojechałyśmy szlakiem zabytkowych południowych willi. Było jak w filmie "Przeminęło z wiatrem". Po południu dojechałyśmy do parku Providence Canion. Widok oczywiście "osom". Zrobiłyśmy masę zdjęć na szlaku wiodącym wzdłuż krawędzi kanionu, a potem zeszłyśmy na dno. Kanion miał kształt dłoni z rozczapierzonymi palcami. Do każdego z tych palców prowadziły wąskie ścieżki wśród skał i krzaków. Dnem płynęła leniwa rzeczka o głębokości około 5 cm. Ale płynęła, do tego dość wartko. Kolor dna kanionu był fascynujący - jaskrawo-ceglasty. Specjalnie szłam środkiem i zapadałam się w pomarańczową maź. Nasz trzymilowy spacer trwał około dwóch godzin. Na wieczór zajechałyśmy do Clolumbus - małego miasteczka studenckiego nieopodal granicy z Alabamą. Naszą gospodynią była sympatyczna panna, ale komitet powitalny składał się z gromady Dżordżian. Byłyśmy wyczerpane, ale wypiłyśmy kilka piwek. Rano przekroczyłyśmy granicę z Alabamą, jadąc oczywiście małą drogą lokalną. Krajobraz stawał się coraz bardziej pagórkowaty. Naszą drogę wyznaczał chyba jakiś pijany Konfederat, bo zygzakowałyśmy wśród wzgórz. Teren był typowo rolniczy. Mijałyśmy po drodze plantacje bawełny, kukurydzy, a także winnice. Zabudowania stanowiły głównie farmy, a mijane wioski miały niezwykle senny klimat południa. Na każdym przystanku ktoś nas zagadywał. Miałyśmy przyjemność poznać między innymi park rangera, który dumnie strzegł brzegu rzeki i pilnował wędkarzy.\nGwoździem programu miały być covered bridges (drewniane, zabudowane mosty), których kilkanaście zachowało się w Alabamie. Pamiętałam je z filmu "Co sie wydarzyło w Madisson County" i strasznie mi zależało, żeby je obejrzeć. Pierwszy z nich (Waldo bridge) był bardzo zniszczony. Ostała się tylko połowa i nie dało sie na niego wejść. Ale rzeka była cudownie chłodna i można było zrobić urocze foty. Drugi most, Kymulga bridge, zachował się w lepszym stanie. Obok był młyn wodny, zupełnie jak ten w Rudce. Znowu zrobiłyśmy masę zdjęć. Aparazzi zaliczył glebę i bałam się, że dokonał swojego żywota, bo wygiął się obiektyw. Na szczęście udało mi się go naprawić (w sposób jedynie właściwy – na siłę), bo czekała nas jeszcze długa i ciekawa droga przez Alabamę, aż do Mississippi. Po drodze minęłyśmy miasto Tuscaloosa, które jakieś dwa tygodnie temu spustoszyło tornado. Nieuprzątnięte tereny wyglądały przerażająco.\nNie mogę powiedzieć, że krajobraz się zmienił po wjeździe do Mississippi. Generalnie, im bardziej na zachód od Atlantyku, tym biedniej. Ale tak jak w Alabamie, tak i tutaj widuje się zarówno wille, które pamiętają wojnę secesyjną, jak i osiedla przyczep kempingowych. Nocleg miałyśmy w Starkville (Mississippi). Umówione byłyśmy z Ernestem - około czterdziestoletnim profesorem uniwersyteckim pochodzącym z Peru. Ernest zrobił nam psikusa. Wyjechał na weekend, a klucze oraz specjalne poruczenia zostawił koledze. Aż ciężko jest mi uwierzyć, że obdarzył nas takim zaufaniem. Z kolegą naszego hosta umówiłyśmy się na 20. Przyjechał punktualnie, oczywiście z całym komitetem powitalnym. No cóż, Ernest jest bogaty. Po raz pierwszy spałyśmy w prawdziwej piętrowej willi. Wszędzie były pamiątki z dalekich wypraw i książki. Gospodarz zapewnił nam super warunki. Trochę głupio się przyznać, ale ucieszyłyśmy się, że będziemy same, bo mogłyśmy zrobić parę babskich rzeczy. Gdy komitet powitalny nas opuścił, pojechałyśmy do restauracji oraz oczywiście po alkohol. Podczas kolacji przysiadł się do nas blusmen, który nostalgicznie opowiadał o Old Times i pytał o nasze przeżycia. W pewnej chwili kelnerka podeszła do Kasi i powiedziała, że ktoś chce przekazać jej bilecik. Mówiła, że jest tylko posłańcem. Kasia spojrzała na mnie spod oka i powiedziała: "Idziemy". Okazało się, że pani ze stolika obok ostrzegała nas, żebyśmy nie zadawały się z obcymi ciemnoskórymi mężczyznami, a w szczególności nie opowiadały o szczegółach dalszej trasy. Następnie zaczepiła mnie kelnerka mówiąc, żeby się nie przejmować, bo ona zna tego gościa i on jest spoko. Ale to świadczy o wciąż trwających uprzedzeniach rasowych na południu.\nPrzed wyjazdem na kolację ucięłyśmy sobie krótką pogawędkę z sąsiadem Ernesta. Ben jest w moim wieku i stanowi ucieleśnienie typowego południowego rednecka. Przyszedł do nas na taras, gdy wróciłyśmy z kolacji. Przyniósł ze sobą gitarę, śpiewaliśmy i piliśmy do późnej nocy. Zabawa była genialna. Okazało się, że Ben prowadzi z ojcem ogromną farmę pod Starkville. Mają połacie ziemi, 300 krów, że o parku maszynowym nie wspomnę. Banks służył w navy i zjeździł z armią pół świata. Teraz kończy studia rolnicze. Zaprosił nas na farmę rodziców, gdzie pojechałyśmy dziś rano (poniedziałek). Po nocy spędzonej w tak komfortowych warunkach u Ernesta, byłyśmy rano wypoczęte jak skowronki.\nTakie niby nic, jak wizyta na farmie, okazała się wprost fascynująca. Najpierw podjechałyśmy pod dom, a właściwie rezydencję rodziców Bena. Ze wzgórza dostrzegłyśmy gigantyczne silosy i zabudowania gospodarcze. Naszego Misisipczyka zastałyśmy przy pracy, ale bardzo ucieszył się, że nas zobaczył. Przedstawił nas swojemu ojcu, potem także matce. Zrobiliśmy rundkę po całej jego farmie. Chciałabym napisać, że przyjmowałam poród cielaka, albo że robiłam coś jeszcze bardziej ekscytującego. Mimo braku takich atrakcji nasz pobyt na farmie, a potem zwiedzanie luksusowej rezydencji właścicieli był fantastyczny.\nTeraz jedziemy sobie przez Mississippi i za każdym zakrętem czeka na nas kolejna przygoda.\nGod bless y'all! Nie spodziewaliście sie tak szybkiego maila ode mnie. Pewnie będziecie początkowo zawiedzeni, gdy napiszę, że zwolniłyśmy nieco tempo. Postanowiłyśmy zostać dłużej w Jackson (Mississippi), bo rozładowały się nam baterie. Zrobiłyśmy to kosztem zwiedzenia Lafayette (Luizjana), bo świetnie się bawiłyśmy. Ekipa couchsurferów, u której się zatrzymałyśmy była ... legendary. Bez zbędnej przesady powiem, że jeśli miałabym się znaleźć w filmie "Dzień świstaka", to chcę, aby powtarzały mi się te dwa dni spędzone w Mississippi.\nAle od początku. Maila do was zaczęłam produkować od opuszczenia farmy Bena w Starkville (Mississippi). To był poniedziałek. Jechałyśmy na zachód do miasta Vicksburg. Miałyśmy w planie jechać drogą absolutnie okrężną aby zobaczyć region The Delta. (Miejscowi używają przedrostka, żeby nie mylić z faktyczną deltą rzeki w zatoce). "Didelta" jest na północnym zachodzie stanu. Składa się praktycznie z samych rozlewisk, bagien i komarów. Aż trudno uwierzyć, że to tam zrodziła się muzyka... Mieszkańcom tych terenów zawdzięczamy bluesa, jazz, gospel, które to gatunki rozprzestrzeniły się potem na okoliczne stany i na cały świat.\nWiedziałyśmy, że będziemy jechać nieutwardzanymi drogami i wcale się tego nie bałyśmy. Bardziej mnie niepokoiło, że nie zdołamy trafić "na szlak", bo tych dróg nie ma na mapach papierowych, a nawet najbardziej szalony gps z własnej woli by nas tamtędy nie poprowadził. Ludzie nam wcześniej powiedzieli, że rzeka wylała i jej poziom jest najwyższy od lat 30-tych ubiegłego wieku. Radio nadawało o zamykanych kolejnych odcinkach dróg do Vicksburga, a także o totalnych wyprzedażach w sklepach i hurtowniach wszelkiego gatunku. Nie opłaca się ratować towarów przed nadchodząca falą powodziową, lepiej sprzedać nawet za 10% wartości. Ja wiem jedno: wczorajszo-dzisiejszych przeżyć nie zamieniłabym na nic.\nWięc jedziemy sobie spokojnie, a tu blokada drogi. Nasz gps wyznaczył nam trasę przez sam środek Didelty. Droga do Vicksburga była fantastyczna. Tym razem miałyśmy pełen bak paliwa, ale dreszczyk emocji był taki sam, jak na Okefenokee. Bałam się o zawieszenie naszego autka. Większość trasy prowadziła przez piaskowe drogi w środku lasów. Co jakiś czas wjeżdżałyśmy do osad tubylczych, gdzie bieda aż piszczała.\nPo jakichś dwóch godzinach dotarłyśmy do Vicksburga, który jest stolicą regionu. Podczas wojny secesyjnej stanowił ważny punkt obrony konfederatów, którzy za wszelką cenę chcieli zachować ten port. Szkoda, że nie oddali miasta bez walki. Mogłybyśmy wtedy podziwiać nie kilkanaście, a kilkaset rezydencji sprzed wojny. Ale miasto zrobiło na nas i tak świetne wrażenie. Najbardziej nam się podobało, że na reprezentacyjnych deptakach miasta zakamuflowane były głośniki, z których leciał jazz. Ruch w mieście był zerowy, bo na zewnątrz nie dało się wytrzymać dłużej niż kilka minut. Z powodu przeraźliwego upału i robactwa. Po zwiedzeniu miasta pojechałyśmy w miejsce, gdzie Mississippi jest najszersza. Ledwie widać było przeciwny brzeg, gdzieniegdzie smutno sterczały drzewa. Domów nawet nie było widać spod lustra wody. Przejechałyśmy przez rzekę, więc "technically" byliśmy w Luizjanie. I szczerze mówiąc, myślałyśmy, że atrakcje się skończyły. Okazało się, że ekipa powitalna była bezbłędna. Nasi gospodarze składali się z dwóch braci - Allana i Clarca, oraz dwójki kolegów. Już podczas obiadu w restauracji okazało się, że nadajemy na tych samych falach. Mimo, że godzina była już późna, postanowiliśmy pojechać do ich daczy na bagnach. Już sama droga przez las nieco nas przeraziła. Latały świetliki, grały świerszcze i co jakiś czas rozlegało się muczenie. Okazało się, że to jakiś specyficzny gatunek ropuchy. Dacza była tak super, że zostaliśmy tam na coś w rodzaju nocy. Piszę "coś w rodzaju", bo akcja działa się w sumie non stop. Najpierw popłynęliśmy łódką wypatrywać aligatory. Atmosfera była niesamowita. Panowały grobowe ciemności. Każdy trzymał pod brodą ogromną latarę i wodził promieniem światła po brzegu. Co jakiś czas w polu widzenia pojawiała sie para czerwonych oczu, nic więcej nie było widać. Ale wyobraźnia działała. Starczyło, że łódka otarła sie o jakiś konar, zaszeleściło coś w krzakach albo ryba wzburzyła wodę, a po plecach przechodziły mi ciarki. Płynęliśmy podobno jakieś dwie mile w jedną stronę i udało nam sie kilkanaście razy wypatrzeć te czerwone oczy. W ciągu następnych dwóch dni widziałam aligatory za dnia. Ale nocna wyprawa była nie do pobicia. Kolejną atrakcją tej nocy był spacer przez las na brzeg pobliskiej rzeki. Musieliśmy się wcześniej spryskać śmierdzącym środkiem na owady, bo inaczej zaatakowałyby nas kleszcze giganty. Środek na owady rozpuścił mi lakier na paznokciach. Spacerek był niczego sobie. Gdy patrzyłam na tą „ścieżkę” następnego dnia, nie wierzyłam, że udało nam się zapuścić w tak gęste chaszcze. Poza tym po raz pierwszy w życiu strzelałam z broni na ostrą amunicję. Koleś, który nas uczył obchodzić sie z bronią, podchodził do tematu z tak grobową powagą, że w pierwszej chwili chciałam zrezygnować. Wrażenia były naprawdę silne. W ten sposób zleciała cała noc. Nad ranem cykaliśmy foty i wreszcie mogłam zobaczyć jezioro, po którym płynęliśmy łódką. Wreszcie zobaczyłam żywego pancernika. Piszę żywego, bo wcześniej wiele z nich widziałam przy drodze potrąconych przez auta. W czasie dnia wróciliśmy do Jackson, w sumie tylko po to, żeby wziąć czyste ciuchy i coś zjeść. Wieczorem wyskoczyliśmy na browar i wróciliśmy do tej daczy nad jeziorem. Działo się w sumie to samo, co dnia poprzedniego.\nW środę musiałyśmy nadgonić trochę z planem podróży. Pierwszą atrakcją był przejazd Natchez Trace. Jest to długa droga, która wiedzie z Nashville (Tennessee) do pięknego miasteczka Natchez (Mississippi). Ten szlak istniał od zarania dziejów. My jechałyśmy tylko krótkim odcinkiem tej drogi - z Jackson. Trasa biegła przez las, parki, pola. Co jakiś czas były przystanki, gdzie znajdowały się tablice z objaśnieniami i miejsca piknikowe. Moje samopoczucie tego dnia określiłabym jako hmmm.... dziwne. Ospałość to za mało, śpiączka - lekka przesada. Prowadziła tylko Kaśka, bo ja byłam "w płytkiej wodzie" (ponoć tak jej odpowiedziałam, gdy spytała, czy śpię). Na którymś przystanku na trasie Parkway miałam obdukcję w celu znalezienia kleszczy na moim ciele. Podejrzewałyśmy, ze mam boreliozę, bo objawy się zgadzały.\nPotem zwiedziłyśmy miasto Natchez (ciekawe, podobne do Vicksburga) i ruszyłyśmy wzdłuż rzeki Mississippi w stronę Nowego Orleanu. Najciekawsze widoki na rzekę były po przekroczeniu granicy z Luizjaną. Tam odbiłyśmy nieco na wschód, aby zahaczyć o kolejną ciekawą trasę - Bayou Byway, wiodącą przez krainę rzeczek, mokradeł i Cajunów (nasi koledzy z Mississippi pieszczotliwie ich zwali "coonass-ami"). Niestety, do Nowego Orleanu zajechałyśmy, gdy było już ciemno, więc niewiele widziałyśmy.\nDziś mamy już dzień następny, zaraz idziemy zwiedzać miasto z naszym obecnym gospodarzem, a wrażenia opiszę w kolejnym mailu.\nPrzysyłam wszystkim najserdeczniejsze całusy!!!\nNiestety moje samopoczucie w Nowym Orleanie się nie poprawiło. Skoro obdukcje nic nie wykazały, uznałam, że zmęczenie jest naturalną reakcją po dwóch nocach imprezowania w daczy nad jeziorem bez minuty snu. Nawet w moim przypadku.\nNasz nowoorleański host, Steve, pracuje w szołbiznesie. Jest kamerzystą. Pierwszego wieczoru wypiliśmy morze piwa i gadaliśmy sobie w jego domu. Następnego dnia zabrał nas na zwiedzanie miasta. Jestem pewna, że tydzień by nie wystarczył, żeby poczuć atmosferę tego miejsca. Ludzie mówią, że Nowy Orlean jest najmniej amerykański ze wszystkich amerykańskich miast. To nie jest typ miasta-spontonu. Widać, że jest dziełem zdolnych planistów. Bardzo rzuca się w oczy bogactwo zieleni parkowej i szerokie aleje wiodące pośród drzew. Dzielnica francuska to prawdziwa perełka. Tak samo Jackson Square i French Market. Naturalnie jest to typowo turystyczna część miasta, ale jej piękno jest niepowtarzalne. Poszliśmy też nad brzeg rzeki, żeby zobaczyć port i nasze ukochane mosty. Mijały nas słynne tramwaje zwane pożądaniem. Dokładnie, akcja sztuki i filmu miała miejsce w Nowym Orleanie. Potem pojechaliśmy na drugą stronę jeziora Pontchartrain. Most, przez który jechaliśmy, jest drugim co do długości mostem wiodącym nad wodą na świecie. Najdłuższy mają oczywiście Chińczycy. Tak czy siak, mierzy ponad 42 kilosy. Widok był niesamowity, ale ja niestety znowu byłam "w płytkiej wodzie". Na miejscu poszliśmy skosztować miejscowego przysmaku - snowballs. Jest to kubek drobno kruszonego lodu, który jest polewany owocowymi syropami, skondensowanym mlekiem, toffi lub czekoladą. Znacznie lepsze niż sorbet, ale niestety strasznie zapychające. Porcja dziecięca wydawała nam się niepozorna, wiec poszliśmy w LARGE. Tylko Kaśki snowball został zjedzony w całości, bo wszyscy chcieliśmy spróbować, jak smakuje "E.T.", "I don"t know" i "Whatever". Dzień miał się już ku końcowi. W drodze do domu zajechaliśmy jeszcze na jeden z nowoorleańskich cmentarzy. Bardzo specyficzne, ogromne grobowce. Niektóre wzniesione są na palach, co ma zapobiegać podmywaniu w razie powodzi. Wieczorem mieliśmy pójść na kolację. Wystroiłyśmy się z Kasią jak do najlepszej restauracji. Cały czas miałyśmy czyste białe sukienki, w których miałyśmy paradować po Savannah (gdzie jak wiadomo nie byłyśmy, bo zgubiłyśmy się w lesie na bagnach). Steve dostał wiadomość z namiarami na "secret pizza place". Ponoć raz w miesiącu grupa sąsiadów organizuje uliczne party, gdzie sprzedają pizzę i inne domowe wyroby. Jak się okazało na miejscu, trafiliśmy w serce nowoorleańskiej bohemy. Ludzie byli ubrani w najdziwniejsze stroje świata, większość była wytatuowana od stóp do głów i nosiła masę żelastwa we wszystkich widocznych otworach ciała. Za siedzenia służyły deski i wiadra, a pizza serwowana była na kawałkach tektury. Z innych domowych wyrobów można było zamówić m.in. absynt, bimber i skręty z przydomowej plantacji. Party nie było tak do końca uliczne, bo całość działa się za wysokim płotem, na którym napisane było "don't blog about it". Dodam jeszcze, że przygrywały nam rewelacyjne jazzowe kapele. Bawiłyśmy się świetnie, gdy już przywykłyśmy, że każdy się podejrzliwie przygląda dwóm laleczkom wystrojonym w "Savannah dresses". Nasza wieczorna przejażdżka była ciekawa także dlatego, że "secret pizza place" znajdowało się w dzielnicy, gdzie, w przeciwieństwie do pięknie odbudowanej dzielnicy francuskiej i innych rejonów willowych, wciąż widać było zniszczenia po Katrinie. Następnego dnia opuściłyśmy Nowy Orlean obdarowane koralikami, które rzucane są w czasie karnawałowych parad panienkom, które pokażą białe cyce. Pojechałyśmy na południe, żeby zobaczyć rozlewiska w delcie rzeki Mississippi. Coś, co u nas nazywa się drogą, prowadziło tylko do portu Venice. Po obu stronach z rzadka pojawiał się jakiś większy kawałek stałego lądu; wokół same bagna i rozlewiska. W Venice zjadłyśmy pyszny lunch (owoce morza oczywiście) i porobiłyśmy zdjęcia barkom, w których mieszkają miejscowi rybacy. A potem pojechałyśmy dalej na południe po czymś, co u nas nie nazywa się drogą, a raczej strumykiem. Warto było, bo krajobraz był niesamowity. Widziałyśmy też całe stada ptactwa rozmaitego. Oczywiście wygłupiałyśmy się po drodze - prowadziłam auto siedząc w otwartym oknie, bez nogi na gazie (automat powoli się sunie nawet gdy jest "na luzie"). Ale ruchu praktycznie nie było, bo jaki głupek chciałby wykąpać silnik. Gdy woda sięgała kolan, musiałyśmy zawrócić. Następnie kierowałyśmy się na portowe miasto Gulfport w stanie Mississippi. Najprościej byłoby wrócić tą samą drogą do Nowego Orleanu, ale wolałyśmy wbić w gps trasę alternatywną. Jakież było nasze zdziwienie, gdy gps doprowadził nas nad brzeg kanału i na pomoście wydał komendę "wjedź na prom". Spojrzałyśmy na siebie i wrzasnęłyśmy: "na prom?!" Przeprawa była fantastyczna. Oprócz nas płynęli sami miejscowi (tu chyba mogłam napisać coonassy), więc patrzyli się z politowaniem, gdy robiłyśmy na dziobie tytanika. Nasze auto do tej pory śmierdzi rybami.\nDalsza podróż była nie mniej ciekawa – mijałyśmy m.in. domy na kilkunastometrowych palach. Żałowałyśmy, że tak mało czasu miałyśmy na Luizjanę. Do naszych kolejnych hostów zajechałyśmy wieczorem. Nasz wybór gospodarzy (tym razem małżeństwo - D&D) po raz kolejny był strzałem w dziesiątkę, bo oni aż przytłaczali swoją gościnnością. Po raz pierwszy miałyśmy się zatrzymać u ludzi starszych od nas o pokolenie. Wieczorem zabrali nas na potańcówkę i festyn w stylu hawajskim. Poznałyśmy tam ich znajomych, pierwszych stereotypowych amerykanów, czyli ludzi zadających dziwne pytania. Dowiedzieli się, że mamy w Polsce Coca-colę i piwo, i że znamy Elvisa, i Beach Boys, ale nie przestali wołać kolejnych ludzi, żeby ci zobaczyli dziewczyny z Polski… Reagowałyśmy grzecznie, a gospodarze później przepraszali za zachowanie swoich kolegów.\nD&D opracowali dla nas plan na cały kolejny dzień. Wyprowadzili z garażu swoją "uć" motorową i popłynęliśmy na Gulf Islands. Z tego, co zrozumiałam, kiedyś były tam tylko dwie duże wyspy. Po Katrinie część została zalana, a część podzielona na mniejsze wysepki. Po drodze widzieliśmy delfiny. Myślę, że były to najpiękniejsze plaże, jakie do tej pory widziałyśmy. Co najważniejsze, było zupełnie pusto. W drodze powrotnej siedziałyśmy na dziobie łodzi. Wiatr urywał nam głowy. Po południu pojechaliśmy do kasyna. Na mnie nie zrobiło to specjalnego wrażenia, bo w końcu byłam w Vegas, ale Kasi bardzo się podobało (mimo, że przegrała parę dolców). Prosto z kasyna ruszyłyśmy w dalszą drogę. Kolejne dwa noclegi miałyśmy mieć w Pensacoli na Florydzie. Po raz kolejny żałowałam, że nie mamy noclegu w Alabamie. Przez to, że nie poznałyśmy żadnych miejscowych ludzi, z Alabamą nie wiążą się dla mnie żadne specjalne wspomnienia. W Pensacoli czekało na nas dwóch żołnierzy (lotników), dwa psy (jeden głuchy, jeden ... - niedopowiedzenie), jedna laska i domowa pizza. Ten wieczór spędziłyśmy z latarkami przy brodzie, dokładnie jak nad jeziorem w Mississippi. Tym razem, zielonymi oczami świeciły pająki w ogrodzie.\nNastępnego dnia (niedziela) pojechaliśmy wszyscy zwiedzać miasto i wybrzeże. Byliśmy też na targu rybnym, gdzie kupiliśmy mnóstwo pyszności (lub paskudztw) na wieczorny piknik. Piknik był tylko dodatkiem do głównej atrakcji - łowienia ryb. Wybraliśmy się w tym celu na całkowicie wyludnioną plażę w bazie wojskowej. Ryby brały co chwila. Właściwie same catfish (słownik mówi, że to sumy, ale jakieś niepodobne). Kaśka dała niezły popis, bo złapała sporą płaszczkę! Był straszny kłopot z jej oswobodzeniem, bo oczywiście nie wolno ich łowić. Po powrocie do domu, przez pół nocy kontynuowaliśmy nasz piknik, lecz już przy innym asortymencie.\nOpis kolejnych przygód już wkrótce! Na tapetę wróci jeszcze Alabama, ale to już zupełnie inna historia.\nAhoj przygodo! Jutro wracamy do domu. Nie mogę uwierzyć, że minęły już trzy tygodnie. Ale zanim złożę główkę do snu, podzielę się jeszcze z wami wrażeniami z naszej wycieczki po zachodnim wybrzeżu Florydy. W poniedziałek rano googlowałam z całych sił, aby znaleźć jakąś ciekawą atrakcję na południu Alabamy. Zdecydowałyśmy się pojechać do miasteczka Orange Beach, czyli w praktyce na plażę. Czy już pisałam, że z chłopa z Mazur zmieniam się powoli w plażowicza?\nWarto było odwiedzić Orange Beach. Nie dlatego, że znajduje się ona w niedopieszczonej przez nas Alabamie, ale dlatego, że jest tam jakiś chłodny prąd morski. Woda była odczuwalnie chłodniejsza, niż na jakiejkolwiek innej odwiedzonej przez nas plaży. Do tego powiększyłam moją kolekcję muszli o kilka pięknych okazów. Kolejną atrakcją dnia były źródła Ponce De Leon, znajdujące się w parku stanowym o tej samej nazwie. Na Florydzie bije najwięcej źródeł w całych Stanach, dlatego trzeba było odwiedzić przynajmniej jedno. Dojechałyśmy na miejsce i zrobiłyśmy mały spacer po lesie. Strumyk płynął sobie z wolna i wił się przez las aż do sporego zbiornika, czegoś w stylu sztucznego stawu. Można było do niego zejść po drabince, ale podłoże było już naturalne. Pływało tam mnóstwo ryb i żółwi. Było potwornie gorąco i woda bardzo zachęcała do kąpieli. Powinnyśmy były sprawdzić, ile wynosi 68 stopni F po naszemu. Bo 20 stopni Celsjusza to jak zamrażarka, gdy temperatura powietrza to ponad 40. Ale byłyśmy twarde i dałyśmy nura. Gdy przyzwyczaiłyśmy się do chłodu, było prawie przyjemnie.\nDalsza podróż minęła bez przygód. Przystanek na nocleg miałyśmy w Tallahassee, które to miasto jest stolicą Florydy, o czym chyba nikt nie wie. Naszymi gospodarzami była przesympatyczna męska para. Strasznie żałowałyśmy, że nie możemy zostać z nimi dłużej, ale wspólna kolacja i śniadanie musiały wystarczyć na zapoznanie. Następnego dnia Kaśka nie mogła znaleźć swojej komórki. Przeszukanie torebek, toreb, auta, domu i restauracji, gdzie jedliśmy kolację poprzedniego dnia nie dały żadnego rezultatu. Nie musze chyba pisać, że dzwonek nie był nigdzie słyszalny, a sygnał był ...dziwny. Kasia zadzwoniła do swojego ojca z mojej komórki i kazała mu zastrzec kartę. Temat jednak nie dawał nam spokoju i na jednym z postojów jej walizka została poddana tak dokładnej obdukcji, jaką kilka dni wcześniej przechodziłam ja w poszukiwaniu kleszczy. W tym przypadku rezultat był zadowalający. Komórka się znalazła. A po co ja o tym wszystkim piszę? Żeby mieć przyjemność przytoczenia smsa od jej ojca, który napisał jak odblokować kartę w komie: "Zeby tej był czynny wlacz nie wroc wylacz telefon i powtornie wlacz zaloguj i po kwadrans dziala". Bezcenne!!!\nTego dnia miałyśmy do pokonania najdłuższy odcinek drogi - prawie 700 kilosów. Część prułyśmy autostradą, ale potem zjechałyśmy na nacjonalki i jechałyśmy przepięknym zachodnim wybrzeżem Florydy. Zatrzymywałyśmy się kilka razy na krótkie spacerki po plaży. Zapomniałam wspomnieć, że miałyśmy umówiony nocleg u couchsurferki w mieście Naples, które leży naprzeciwko Miami, po stronie Zatoki Meksykańskiej, a nie oceanu. Bardzo zależało nam na tej lokalizacji. Po pierwsze, wszystkie nasze przewodniki zgodnie polecały to miasto, jako prawdziwą perełkę. Kurort pierwszej klasy. Po drugie, jest to doskonały punkt początkowy na zwiedzanie dwóch parków narodowych, które chciałyśmy zaliczyć w drodze do Miami: Big Cypress i Everglades. Oba parki są dokładnie po drodze. Spotkała nas bardzo smutna niespodzianka. Dziewczyna napisała, że zdiagnozowano u niej raka i przechodzi teraz ciężką terapię. Dała nam numer telefonu do kumpla, który też jest couchsurferem. Napisałyśmy jej maila z podziękowaniem i życzeniami powrotu do zdrowia, a potem sprawdziłyśmy na portalu, komu się zwalimy na łeb tym razem. No tak... z własnej woli nie wysłałabym do niego requesta. Na oko czterdziestoletni lowelas o fizjonomii agenta Tomka. Jego zdjęcia to jak kadry ze "Słonecznego patrolu". Opis też był interesujący, delikatnie mówiąc. Agent Tomek jest tantrystą, naturystą, jedynym hipisem w okolicy, z wykształcenia artysta, z zawodu - nauczyciel właściwego oddychania. W życiu przeszedł kilka przemian, po ostatniej praktycznie nie jada, tylko oddycha i się afirmuje. W wolnym czasie lubi tańczyć nago i grać na flucie :) Przez telefon brzmiał całkiem sympatycznie, poza tym kilka osób za niego ręczyło na portalu. Uznałyśmy więc, że koleś jest nieszkodliwy, tylko lekko ekscentryczny. I że nie będzie kosztowny - skoro tylko oddycha, nie zapłacimy nic za jego kolację.\nDom i kilka palm wokoło było z udekorowane kolorowymi wstążkami i draperiami. Wnętrze domu też było jak tęcza. Do tego przy wjeździe wisiały transparenty z hasłami typu: "jestem wiecznym szczęściem, jestem wieczną miłością". Osoby podatne na tego typu filozofię byłyby pewnie odurzone pozytywną energią. My pokładałyśmy się ze śmiechu. Szczególnie, gdy na podjazd wjechał gospodarz. Na kolorowym bicyklu, gdzie pedałuje się będąc w pozycji ginekologicznej. Stwierdziłyśmy, że najlepiej bliżej się poznać w miejscu publicznym. Okazało się, że on jednak jada, sporo i drogo. Do tego istotnie jest nieszkodliwy, tylko nieco irytujący. Była to pierwsza osoba podczas naszej wycieczki, która nie zadała nam żadnego pytania. On cały czas tylko gadał. O sobie oczywiście, o przemianach duchowych, swojej filozofii itp. Potem się zamknął, ale tylko po to, żeby pograć nam na fulcie. Grał bardziej do rzeczy. Gdy spacerowaliśmy później po plaży, flutowa melodia zgrała się z szumem fal :)\nSpałyśmy nadzwyczaj dobrze i z samego rana rozstałyśmy się z naszym hipisowskim znajomym. Zwiedziłyśmy Naples i poszłyśmy na plażę. Znalazłyśmy tam najpiękniejsze okazy do kolekcji naszych muszli. Niestety - pech Kaśki. Wypatrzyła muszlę wielkości dłoni, ale jakiś facet to przyuważył i kazał ją wrzucić z powrotem do morza. Nie wolno zabierać muszli z "wkładką". Przyznam się, że znalazłam tam trzy muszle "nie wszystek umarnięte".Teraz grzecznie sobie śmierdzą zawinięte w walizce. W Polsce zostaną potraktowane obcęgami, jeśli wciąż uparcie będą dychać.\nNastępnie wyruszyłyśmy do parków narodowych. Big Cypress i Everglades to jedyny obszar subtropikalny w USA. W Big Cypress widziałyśmy piękne lasy cyprysowe, faunę namorzynową, masę ptaków, aligatorów i gigantycznych owadów. Everglades to bardziej jednostajny krajobraz bezkresnych traw i trzciny. Niestety pochowały się wszystkie pantery i czarne niedźwiedzie. Za to komarów było sporo! Wybrałyśmy się w ten rejon o niewłaściwej porze, bo generalnie zwiedza się go w porze suchej. Co więcej, gady i ptaki nie robiły już na nas specjalnego wrażenia. Aligatory widziałyśmy już w Mississippi w znacznie bardziej pasjonujących okolicznościach. Wąż się napatoczył w Georgii, a najpiękniejsze ptaki miałyśmy na wyciągnięcie ręki na rozlewiskach w Luizjanie. Więc rezerwatowe okoliczności przyrody niekoniecznie przypadły nam do gustu.\nNastępnie jechałyśmy dalej w kierunku Miami. Śpimy u Jerrego & spółki, w tym samym miejscu, gdzie przez pierwsze dwie noce.\nNo tak, nastrój mam niefajny, bo jutro wracamy. Więc do zoba!\nJeśli czytacie tego maila, to znaczy, że włączony laptop przy starcie samolotu nie zakłócił działania tych tam różnych systemów. Wczoraj myślałam, że nasza przygoda dobiegła końca. Wylot miałyśmy tuż przed 19, więc czasu niby całkiem sporo. Około 16 planowałyśmy zdać auto i stawić się na lotnisku. Wcześniej chciałyśmy pożegnać się z oceanem i wreszcie pojechać do jakiegoś centrum handlowego.\nO naiwności! Około 8 rano usłyszałyśmy chichot losu. Rob, jeden z naszych gospodarzy, nam doniósł, że sąsiadka przywaliła w nasze auto. Ale mamy się nie martwić, bo ona jest potulna, ubezpieczona i sama załatwi problem.\nNie martwiłam się, gdy zobaczyłam aveo staranowane przez pojazd pancerny. Nasze autko, które dzielnie pokonało 6000 kilosów w trzy tygodnie, osuszało bagna, nurkowało przez rozlewiska, cały czas będąc narażone na moją ciężką stopę, wyglądało jak półksiężyc. Strona kierowcy była wklęsła. Nie martwiłam się, gdy zobaczyłam sąsiadkę, tak bardzo maleńką i bezbronną, że nie wyglądała na osobę zdolną do rozwiązywania problemów. Nie martwiłam się nawet, gdy przez gardło nie mogło mi przejść słowo na "ka".\nZmartwiłam się dopiero, gdy sąsiadka (po rozmowie z mężem) oświadczyła, że nasze auto było zaparkowane w niedozwolonym miejscu, więc ona odwołuje wszystko, łącznie z przeprosinami. Sekundował jej ochroniarz, który zapewniał mnie, że wielokrotnie na osiedlu miały już miejsce takie sytuacje i że racja jest po jej stronie. Paranoja! Nasi koledzy zaczęli się z nimi kłócić, że przy ulicy nie ma żadnego zakazu postoju. Istotnie, pod co drugim domem stało jakieś auto, zaparkowane w taki sam sposób. Wykupiłyśmy pełne ubezpieczenie, ale dopiero teraz sięgnęłyśmy do ogólnych warunków. Cztery strony drobnym druczkiem. Generalnie, niewłaściwe zaparkowanie nie widniało wśród okoliczności wyłączających ochronę. Ale ubezpieczenie działało tyko wtedy, gdy załączony zostanie raport policyjny. I tak byśmy wezwały policję, bo sytuacja była wręcz kuriozalna. Podczas oczekiwania na policjanta (dwie godziny), otworzyły mi się w żołądku wszystkie wrzody. Koledzy mi tylko poradzili, żebym była miła, bo policjanci to lubią. Nie musiałam jednak postępować wbrew mojej naturze, bo policjant ani myślał traktować poważnie argumentów sąsiadki. Dostała mandat, a my - korzystny dla nas raport. Teoretycznie wszystko dobrze się skończyło, ale my straciłyśmy nasz ostatni dzień. Pisanie raportu trwało długo i musiałyśmy stawić się wcześniej w wypożyczalni aut, żeby sporządzić protokół szkody. Ta historia wydarzyła się naprawdę. Nie jest to moja próba usprawiedliwienia się za nieprzywiezienie wam żadnych prezentów…\nDo dziś! Aśka Zdjęcia\ndołączył09.03.2010 Smok-1 2011-06-27 10:31:47\nA z Everglades polecam rejs stateczkiem wśród wysepek na Zatokę Meksykańską. Po drodze skaczące delfiny, czasem manaty, mnóstwo ptaków, fajne przeżycie\tdołączył17.06.2011 contrario 2011-06-22 16:54:17\ndzięki, miło mi\tdołączył21.06.2011 tomekkk 2011-06-22 16:48:19\nusmialem sie. super!\tdołączył09.03.2010 Smok-1 2011-06-18 15:33:59\nI wyciąłbym te wszystkie wstawki z facebooka, poza tym trochę skrócił, a poza tym generalnie jest ok, w tym roku też udało mi się skorzystać z couchsurfingu, popieram w całej rozciągłości\tdołączył09.03.2010 Smok-1 2011-06-17 11:32:49\nJa na Twoim miejscu podzieliłbym to etapy, lepiej by się czytało, pozdrawiam\tdodaj nowy komentarz...


Togo Chasm (Hakupu, Niue) - opinie - TripAdvisor\nTurystyka - Hakupu\nHotele - Hakupu\nLoty - Hakupu\nRestauracje - Hakupu\nAtrakcje - Hakupu\nZdjęcia - Hakupu\nWszystkie hotele - Hakupu\nHotele w pobliżu Togo Chasm\nHotele w pobliżu lokalizacji (IUE) Port Lotniczy Hanan\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Hakupu\nAtrakcje w pobliżu obiektu Togo Chasm\nTogo Chasm opinie, Hakupu\nAtrakcje w Hakupu\nNr 1 wśród 1 atrakcji w lokalizacji Hakupu\nWspaniały widok i naturalne piękno\nTo było dobre na spacer przez las deszczowy i niektórych stroma ścieżka może być trudna ale nagroda jest fantastyczny czarny Pinnacles i widokiem na ocean. Nie dla ludzi o słabych nerwach jest w pionie w dół drabinki do białego piasku Cove na koniec spaceru. Jest...to po prostu niesamowity.Więcej\nDość daleko, ale bardzo zróżnicowane\nWspaniała na chłodniejsze dni, bo może być bardzo gorąco. strome i trudne w takich miejscach. Na pewno potrzebujesz mocne obuwie, kapelusz i dużo wody. Zaleca się, ale warto! Niesamowite krajobrazy\nWarto chodzić do tego miejscu, skały są dość spektakularne i nie oglądaliśmy morze eksplozji na klify na kiedyś! trzeba było nosić wygodne buty do chodzenia i jest to z pewnością miejsce na Niue należy odwiedzić\nLubi go tutaj!\nNie dość wiem, co mieliśmy zobaczyć w drodze przez piękny lasu do chasm. Kiedy w końcu się udało, to było tak piękne! Byliśmy jedynymi tam (jak w większości miejsc), co sprawia, że jest to idealne miejsce na odpoczynek. Nie jestem zadowolony z osoba Heights, ale...zejść po drabinie nie było tak źle. Warto było w końcu! Togo chasm jest warta wizyty:)Więcej\nw odległości 16,6 km\nKai Ika Restaurant\nWashaway Bar and Cafe\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Togo Chasm.


Mali ‘man’, aby być obywatelem Francji — RIA novosti\nMamadou pajęczyna zdobył szerokie uznanie po wspinaczce na zewnątrz budynku, aby uratować cztery-letni. Film pokazał go z zadowoleniem na widzów, jak on wyrwał się z balkonu na balkon na czwartym piętrze. Po spotkaniu z nim w pałacu, prezydent Emmanuel usunięty makron powiedział, że on by zrobił naturalizowany obywatel. Osobiście podziękował g-pajęczyna, dać mu medal Za odwagę i powiedział, że on również będzie oferowana rolę w służbie przeciwpożarowej. Pan pajęczyna powiedział, że przybył do Francji w zeszłym roku, biorąc długą i niebezpieczną podróż do Europy przez statkiem przez morze śródziemne do Włoch. Dramat, co pchnie go do chwały odbyły się w sobotę wieczorem na jednej z ulic w północnej części miasta.\nIm więcej wyszedłem, tym więcej miałem odwagi, aby wspiąć się wyżej, to wszystko — dodał. Na szczęście był tam ktoś, kto był fizycznie zdolny, i kto miał odwagę, aby iść i zrobić dziecko — powiedział rzecznik. Ojciec był przesłuchiwany przez policję w związku z podejrzeniem zostawić swoje dziecko bez opieki, źródła sądowe powiedzieli.\nBurmistrz Paryża Anne Hidalgo był wśród tych, aby pochwalić -letni bohaterstwo i powiedziała, że zadzwoniła do niego, aby mu podziękować. Ona go jako ‘Spiderman’, powołując się na paryski dzielnica, gdzie miało miejsce rescue, nazywając go dla siebie przykładem dla wszystkich obywateli. Trzypiętrowa g-pajęczyna kreska-to przypomnienie o innej bohaterem, który otrzymał krajową sławę w styczniu podczas ekstremistyczne ataku na żydowski supermarket w Paryżu. Młody pracownik Mali, Conte, był uznawany za uratowanie życia sześciu zakładników, w tym dziecko, kiedy poprowadził ich w bezpieczne miejsce, aby ukryć się i uciekli, to żandarmi skierowane na ich zbawienie. Za dwa tygodnie — po sześciu latach walki, aby zapewnić legalnej rezydentury we Francji — pan otrzymał medal i francuski paszport prezydentem terytoriów. W, napisał książkę, nie podał do sądu pa bohaterowie ONZ (nie jestem bohaterem) i stworzyli towarzystwo dobroczynności, pierwszy projekt, do którego powinien był zapewnić nawadnianie do rodzinnej wioski w Zachodniej Mali. Jak i z poświęceniem kierunkiem pana, aby uratować zakładników, heroiczną wspinaczka g-pajęczyna, aby uratować chłopca umocnień obraz Mali jako kraj z kulturą staromodny społeczna energia\nOnline randki - darmowy czat bez rejestracji →


Dolar powoli odrabia straty | FXMAG\nDolar powoli odrabia straty\n- Jak kształtuje się siła dolara po piątkowych danych z rynku pracy\n- Jak wygląda obecna sytuacja na rynkach: EURUSD, GBPUSD i USDJPY\nDolar po fatalnym tygodniu powoli odzyskuje siły. Korekty zeszłotygodniowych ruchów widoczne są zarówno na indeksie dolara, jak i na głównych parach walutowych.\nNa fali dobrych nastrojów po publikacji danych z rynku pracy dolar od piątkowego popołudnia powoli odrabia straty z wcześniejszych dni, kiedy słabe dane z gospodarki powodowały gwałtowny spadek wartości amerykańskiej waluty.\nNegatywnej publikacji Non-Farm Payrolls towarzyszyły dobre dane o spadku bezrobocia i wzroście poziomu wynagrodzeń. Od piątkowego dołku indeks dolara zyskał już ponad 0,7%. Pogłębiające się korekty na głównych parach walutowych mogą odzwierciedlić się w dalszym wzroście notowania indeksu.\nWykres 1. Indeks dolara\nObecnie korekta na parze EURUSD zmaga się z oporem na poziomie 1,111. Rynek zdążył już odrobić 30% całego dynamicznego ruchu wzrostowego. W przypadku wzrostów kurs nie zatrzymał się na żadnym istotnym horyzontalnym poziomie, teoretyczna zwyżka mogłaby wynieść kurs w okolice 1,145. Jeśli uda się przełamać obecne wsparcie to kolejną reakcję powinniśmy obserwować w okolicach 1,099.\nWykres 2. EURUSD - H4\nBiorąc dołek z 29 stycznia za początek ruchu wzrostowego widzimy, że funt nadal pozostaje słabszy niż euro w zmaganiach z amerykańską walutą. Tutaj kurs wybił już analogiczne wsparcie w okolicy 1,445, a ruch korekcyjny zniósł 50% zwyżki. W tej chwili oczekujemy testu poziomu 1,4265 i ewentualnego ruchu w kierunku 1,421, potwierdzającego długoterminowy trend spadkowy tej pary.\nWykres 3. GBPUSD - H4\nNajsłabiej dolar wygląda w parze z jenem. Tutaj korekta ruchu spadkowego zniwelowała tylko nieco ponad 20% ruchu, po czym kurs powrócił ponownie w okolice dołków. Biorąc pod uwagę dynamikę podaży niewykluczone jest, że kurs zejdzie poniżej 116,0 i przynajmniej w na tym rynku dolar nadal będzie tracił.\nWykres 4. USDJPY - H4


LM.pl - Pierwszy portal w regionie - Konin, Koło, Słupca, Turek • Wyświetl temat - Witamina D\nDzisiaj jest wtorek 22 września 2020, imieniny: Maurycego, Tomasza, Joachima WIADOMOŚCI OGŁOSZENIA (17858) SPORT FORUM FIRMY (5536) PRACA (63) KINA IMPREZY WIDEO\n16 / 17oC\n23 / 16oC\nMistrzostwa Okręgu na Jeziorze Pątnowskim. 60 lat ... (0)Strażacy uratowali kota uwięzionego w przewodzie w ... (8)\nIndeks witryny ‹ Inne ‹ Propozycje nowych działów, itd.\nautor: nika27 » 12 października 2015, 00:39\nZgadzam się, ale warto też pamiętać, że suplementacja samą witaminą D nie jest dobra. Aby ta witamina dobrze się przyjmowała i nie narobiła szkód w organizmie, to trzeba ją przyjmować razem z witaminą K2MK7.\nRejestracja: 7 lipca 2015, 16:56\nautor: Marianna89 » 19 listopada 2015, 20:03\nWitamina D3 jest bardzo potrzebna gdy kobieta jest w ciązy ja sama jak zaczełam się starać o dziecko to przeczytałam na http://adamed.expert/ , że kobieta która chce zajść w ciąże powinna brać witaminę 3d czy kwas foliowy.\nWróć do Propozycje nowych działów, itd.


The Orwells - Terrible Human Beings premiera płyty, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Muzyka » Alternatywa » The Orwells - Terrible Human Beings\nThe Orwells nagrywali album w Chicago, w studiu Electrical Audio, a o wyprodukowanie poprosili Jima Abbissa (m. in. Artic Monkeys, Adele), z którym pracowali już wcześniej.\nAlbum promowały piosenki "Buddy" i "They Put A Body In The Bayou", do której powstał wideoklip, z zespołem wcielającym się w pracowników tajnych służb. The Orwells wyobraźnię mają nie tylko do muzyki. Zwartość "Terrible Human Beings" opisali jako "okaleczony pop"\n6. M. A. D.\nKiedy płyta Terrible Human Beings ma pojawić się?\nPłyta Terrible Human Beings debiutowała będzie 17 lutego 2017 (premiera w Polsce). W celu sprawdzenia daty z innego regionu należy wybrać odpowiednią flagę. Opcja zmiany domyślnie wyświetlanego regionu dostępna jest w ustawieniach konta.\nNa jakiej stronie zobaczę bieżące wieści odnośnie płyty?\nPremiera płyty Terrible Human Beings nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nAutorem jest The Orwells. Aby sprawdzić inne płyty z muzyką tego artysty kliknij w jego nazwę lub kliknij tutaj.\nKiedy premiera The Orwells - Terrible Human Beings? Kiedy wychodzi The Orwells - Terrible Human Beings?\nData wydania płyty zaplanowana została na 17.02.2017. Nowa płyta The Orwells z 2017 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz listę utworów (tracklista), newsy i nadchodzące single, promujące nowe dzieło artysty. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2017 roku.\nData ostatniej aktualizacji: 2017-02-03 13:55:26\nNowa płyta The Orwells - Terrible Human Beings data premiery


stronę redaguje p. S. Filewicz\nMistrzostwa Europy w szachach błyskawicznych w Warszawie - 14.12.2012\n14.12.2012 roku w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie odbyły się Mistrzostwa Europy w szachach błyskawicznych\n( blitzu ). Zawody rozegrano systemem szwajcarskim na dystansie 11 podwójnych rund\n( mecz i rewanż – zawodnik gra jedną partię białym kolorem, następnie czarnym), w tempie 3 minuty plus 2 sekundy za każdy wykonany ruch.\nGrać należy bardzo szybko, a przy tym wykonywać same poprawne posunięcia, gdyż błędny ruch powoduje natychmiastową przegraną.\nW zawodach wystartowało 445 zawodników z 27 krajów całego kontynentu, podzielonych na 10 kategorii wiekowych, o randze zawodów niech świadczy fakt udziału w nich 58 arcymistrzów z europejskiej elity szachowej.\nW zawodach tych wzięło udział 2 szachistów UKS Olimpik Mońki – Radosław i Przemysław Filewicz, którzy rozegrali wiele bardzo dobrych partii i zajęli w swoich kategoriach bardzo wysokie miejsca. Przez cały turniej musieli walczyć z przeciwnikami, którzy posiadali o wiele wyższe kategorie od naszych zawodników.\nRewelacyjnie w turnieju spisał się młodszy z zawodników – Radosław, który zanotował 6 zwycięstw, 1 remis i 4 porażki, co dało mu medal w kategorii chłopców do 12 lat.\nKlasyfikacja końcowa grupy B- 12 ( grało 54 zawodników ):\nI m- Szmer Aleksander – UKS Rodło Opole – 13 pkt.\nII m- Filewicz Radosław – UKS Olimpik Mońki - 12.5 pkt\nIII m- Drozdowski Konrad -UKS Rotmistrz Grudziądz- 12 pkt.\nIV m- Shakhov Mikhail - Ukraina - 12 pkt\nV m- Aleksandrov Grigorij – Rosja - 11.5 pkt\nJest to pierwszy medal zdobyty na tak wysokim szczeblu zawodów przez naszego zawodnika w krótkiej historii sekcji szachowej w naszym klubie.\nStarszy z zawodników – Przemysław, również spisał się bardzo dobrze, w całym turnieju zdobył 12 pkt. zanotował 4 zwycięstwa, 4 remisy i tylko 3 porażki, co dało mu XXIII miejsce do 16 lat w stawce 113 zawodników w tej kategorii wiekowej.\nSerdeczne podziękowania składam dyrektorowi SP Nr 2 w Mońkach panu Dariuszowi Jaworowskiemu za okazaną pomoc finansową, dzięki której to przedsięwzięcie mogło zostać zrealizowane.\nIII Turniej Szachowy o Puchar Podlaskiego Kuratora Oświaty i Puchar Marszałka Województwa Podlaskiego - 27.10.2012 w Sokółce\n27.10.2012 roku w Sokółce rozegrano III Turniej Szachowy o Puchar Podlaskiego Kuratora Oświaty i Puchar Marszałka Województwa Podlaskiego.\nTurniej podzielono na 2 grupy według posiadanych kategorii szachowych.\nW grupie A zagrali zawodnicy posiadający minimum II kategorię szachową PZSzach, natomiast w grupie B zawodnicy z maksymalnie III kategorią szachową.\nZawody w grupie B rozegrano systemem szwajcarskim na dystansie 7 rund, w tempie 20 minut plus 5 sekund za każde wykonane posunięcie. Poziom zawodów był wysoki za sprawą wielu mocnych zawodników z Białorusi. W tej kategorii bardzo udanie wystartowało 4 zawodników UKS ,,Olimpik” Mońki, którzy dzięki swojej bardzo dobrej grze zdobyli IV kategorie szachowe i zajęli w stawce 42 zawodników wysokie lokaty, a byli to:\nKibiersza Damian – V m, Łoś Patryk – VII m, Łoś Marcin – XIII m ,Łoś Dawid - XV m\nW grupie A zawody rozegrano systemem szwajcarskim na dystansie 9 rund, w tempie 10 minut plus 5 sekund za każde wykonane posunięcie. Poziom grania stał na bardzo wysokim poziomie, gdyż grali tu juniorzy i bardzo mocni seniorzy zza wschodniej granicy oraz z naszego województwa.\nW grupie tej swych sił próbowało 2 zawodników naszego klubu, którzy rozegrali bardzo dobre zawody i zajęli wysokie lokaty.\nI m- Smirnov Aleksandr ( Białoruś) – k ( 2200) - 8 pkt.\nII m- Filewicz Przemysław UKS Olimpik Mońki- I ( 2000) – 6 pkt.\nIII m- Petruskievich Maksim ( Białoruś) – k ( 2200) – 5.5 pkt\nIV m- Roshikin Igor ( Białoruś) - m ( 2300) – 5 pkt.\nX m- Filewicz Radosław UKS Olimpik Mońki – II ( 1800) -5 pkt\nNaszych dwóch zawodników grających w tej grupie zdołało zająć III miejsce drużynowo, gdzie do punktacji liczono zdobyte punkty aż 4 zawodników.\nOgromne podziękowania za okazaną pomoc finansową składam dyrektorowi SP Nr2 Mońki panu Dariuszowi Jaworowskiemu, a panu Andrzejowi Radziwonowicz za wspaniałe przygotowanie formy wszystkich zawodników.\nXIX Edycja Czwartków Lekkoatletycznych w Łomży - runda jesienna 2012\n15.10.2012 roku w Łomży zawodnicy naszej szkoły wzięli udział w czwartkach lekkoatletycznych, które są eliminacjami do przyszłorocznych zawodów krajowych w Łodzi.\nZawodnicy naszej szkoły zaliczyli bardzo udany start i w większości zwyciężyli w swoich konkurencjach, a byli to:\nŚwiętochowska Julia ( IV b) – I m w biegu na 60 m\nI m- skok w dal\nRutkowska Klaudia ( IV b) - I m w skoku wzwyż\nII m- w biegu na 60 m\nOlszyńska Joanna ( IV b)- I m w biegu na 600 m\nPawelski Paweł ( IV b) – I m w rzucie piłeczką palantową\nII m w biegu na 60 m\nRożenko Dawid ( V a ) - I m w rzucie piłeczką palantową\nDanowski Hubert ( V a) – II m w biegu na 1000 m\nKozłowski Rafał ( V a) – II m w biegu na 300 m\nJabłonowski Paweł ( V a) – III m w biegu na 300 m\nFilewicz Radosław ( V b) – II m w skoku wzwyż\nKoda Kacper ( VI c) – I m w biegu na 60 m\nII m- skok w dal\nCzajkowski Karol ( VI a) – I m w rzucie piłeczką palantową\nGrygorczyk Artur-( VI a) – III m w rzucie piłeczką palantową\nChojnowski Jakub ( VI a) – I m w biegu na 1000 m\n- IV m w skoku w dal\nPruszyński Dawid ( VI a) – II m w biegu na 1000 m\nIII m w skoku w dal\nKuc Paweł ( VI a) –I m w biegu na 300 m\nOlechno Karol( VI a) – III m w biegu na 300m\nOgromne podziękowania wszystkim naszym zawodnikom za włożony wysiłek podczas treningów, jak i samych zawodów.\nMistrzostwa Makroregionu Podlasko - Lubelskiego w szachach - 21-26.09.2012 w Puławach\nW dniach 21.09- 26.09.2012 roku w przepięknym obiekcie Hostel Olimpic w Puławach odbyły się eliminacje Międzywojewódzkie Strefy Podlasko- Lubelskiej do Mistrzostw Polski Juniorów w szachach.\nZawody zgromadziły na starcie najlepszych szachistów z obu województw, którzy wcześniej przeszli eliminacje wojewódzkie w wielu kategoriach wiekowych.\nZawody rozgrywano zarówno systemem szwajcarskim, jak i systemem kołowym w ilości od 7 do 11 rund w tempie od 60 minut plus 30 sekund do 90 minut plus 30 sekund za każdy wykonany ruch.\nW zawodach tych wzięło udział czworo młodych szachistów UKS ,,Olimpik” Mońki, którzy grali w trzech kategoriach: C- 11, D -13, C-15.\nW kategorii D -13 zagrały dwie nasze zawodniczki – Jóźwicka Anna i Wojtach Klaudia dla których był to absolutny debiut na tak wysokim poziomie rozgrywek, jednak dziewczęta poradziły sobie ze stresem i rozegrały dobre zawody.\nKlasyfikacja końcowa grupy D-13:\nI m- Murawko Julia – Javena Hańcza Suwałki\nII m- Topolan Agata – MKS Start Lublin\nIII m- Ziziuk Martyna – Orient Sokółka\nVII m- Jóźwicka Anna UKS Olimpik Mońki\nVIII m- Wojtach Klaudia UKS Olimpik Mońki\nW kategorii C-11 zagrał Filewicz Radosław, który do przedostatniej rundy zajmował IV miejsce, jednak niespodziewana porażka w ostatniej rundzie zepchnęła go na miejsce poza awansem.\nKlasyfikacja końcowa grupy C-11:\nI m- Topolan Paweł - MKS Start Lublin - 6.5 pkt.\nII m- Wierzbicki Michał – Javena Hańcza Suwałki – 6.5 pkt.\nIII m – Pytel Maciej – Stoczek 45 Białystok - 6.5 pkt.\nIV m- Popławski Maciej – Javena Hańcza Suwałki -5.5 pkt.\nVIII m- - Filewicz Radosław – UKS Olimpik Mońki - 5.0 pkt.\nNajwiększą niespodziankę w grupie C-15 sprawił nasz zawodnik Filewicz Przemysław, który mając czwarty numer startowy w swojej grupie i bardzo silnych zawodników z województwa lubelskiego rozegrał doskonałe zawody – zwyciężył w 8 partiach, jedną zremisował i tylko w jednej przegrał. System rozgrywek w tej grupie był bardzo ciężki – 11 rund ( przez 2 dni rozegrano 6 partii), w ciągu dnia 3 partie – czas gry 3 partii dochodził do 9 – 10 godzin.\nDodatkowo nasz szachista wypełnił drugą normę na I kategorię szachową Polskiego Związku Szachowego-( niezbędny ranking to 2000,nasz zawodnik uzyskał 2101), dało mu to zwycięstwo w swojej grupie i upragniony awans na Mistrzostwa Polski, które odbędą się w marcu przyszłego roku w Szczyrku.\nKlasyfikacja końcowa C-15:\nI m- Filewicz Przemysław UKS Olimpik Mońki – 8.5 pkt.\nII m- Żądło Maciej UKS GIM Dwójka Tomaszów Lubelski - 8.5 pkt.\nIII m- Czerw Dawid LUKS Tempo Ożarów - 8.5 pkt.\nIV m- Siedlanowski Łukasz Astra Leśniowice - 7.0 pkt.\nSerdeczne podziękowania wszystkim zawodnikom za włożony trud i godne reprezentowanie naszego miasta.\nXII Ogólnopolskie Mistrzostwa Szkół Gimnazjalnych i Ponadgimnazjalnych w szachach - 24 - 31.08.2012 w Dąbkach/k. Koszalina\nW dniach 24.08- 31.08.2012 roku w Dąbkach k/ Koszalina ( woj. zachodniopomorskie ) odbyły się XII Ogólnopolskie Mistrzostwa Szkół Gimnazjalnych i Ponadgimnazjalnych w szachach klasycznych.\nTurniej rozegrano systemem szwajcarskim na dystansie 7 rund w tempie 90 minut na partię dla każdego zawodnika.\nJedynym reprezentantem Moniek był zawodnik UKS ,,Olimpik” Mońki Filewicz Przemysław, który rozegrał bardzo dobre zawody.\nNa 7 rund rozegranych w całym turnieju wygrał 5 partii, jedną zremisował i tylko jedną przegrał, co dało mu srebrny medal.\nI m- Ogonowski Jakub - UKS Czternastka Warszawa - 5.5 pkt.\nII m- Filewicz Przemysław – UKS Olimpik Mońki - 5.5 pkt.\nIII m- Wesołowski Edgar – UKS Szach Wolsztyn - 5.0 pkt\nIV m- Litner Igor – MKS Polonia Warszawa - 4.0 pkt.\nV m- Kowalec Maciej - MKS Polonia Warszawa - 4.0 pkt.\nVI m- Tyński Aleksander - TKKF Rzemyk Gdynia - 4.0 pkt.\n28.08.2012 roku w Dąbkach rozegrano XII Ogólnopolskie Mistrzostwa Szkół Gimnazjalnych i Ponadgimnazjalnych w szachach błyskawicznych tzw. Blitzu.\nZawody rozegrano na dystansie 9 rund w tempie 3 minuty plus 2 sekundy za każde wykonane posunięcie .\nGrać tu należy bardzo szybko, jednak posunięcia muszą być prawidłowe, gdyż jeden nieprawidłowy ruch powoduje natychmiastową przegraną.\nDoskonałe zawody rozegrał Filewicz Przemysław, który na 9 rund rozegranych w turnieju zwyciężył w 8 partiach i tylko w jednej rundzie zanotował remis, co dało mu zdecydowane zwycięstwo i złoty medal.\nI m- Filewicz Przemysław- UKS ,,Olimpik” Mońki – 8.5 pkt.\nII m- Koseski Damian –MTSz. Mińsk Mazowiecki - 6.5 pkt.\nIII m- Niewiarowski Mieszko – TKKF Rzemyk Gdynia - 6.0 pkt.\nIV m- Olechnicka Karolina – SKF Korsarz Gdynia - 6.0 pkt.\nV m- Monczak Mariusz - LUKKS Kielce - 6.0 pkt.\nVI m- Kowalec Mariusz – MKS Polonia Warszawa - 5.5 pkt.\nBył to więc bardzo udany wyjazd, bo rzadko się zdarza by zdobyć 2 medale na zawodach tej rangi. Medale cieszą tym bardziej, że są pierwszymi, jakie zdobyto w bardzo krótkiej historii sekcji szachowej naszego klubu.\nMiędzywojewódzkie Mistrzostwa juniorów w szachach w Lublinie\nW dniach 21.09 – 26.09.2010 roku w Lublinie odbyły się zawody makroregionu podlasko- lubelskiego w szachach.\nPrawo startu mieli zawodnicy, którzy zakwalifikowali się podczas finałów wojewódzkich rozgrywanych w Suwałkach i Lublinie w czerwcu 2010 roku.\nZawody rozegrane zostały systemem szwajcarskim na dystansie 9 rund, w tempie 90 minut dla zawodnika plus 30 sekund za każdy wykonany ruch i miały za cel wyłonić po 5 zawodników na Finał Mistrzostw Polski.\nMońki były reprezentowane przez 2 uczniów SP Nr 2, a trenujących w UKS Olimpik Mońki. W kategorii do 9 lat bardzo dobrze spisał się Radosław Filewicz, który zajął VI m ( do przedostatniej rundy zajmował III m ), zdobył tyle samo punktów co poprzedzający go zawodnik który zdobył awans.\nKolejność zawodników do 9 lat:\nI m- Pytel Maciej MUKS Stoczek 45 Białystok -7.5 pkt\nII m- Topolan Paweł MKS Start Lublin - 6 pkt\nIII m- Węgrzyniak Paweł Międzyrzec Podlaski - 6 pkt\nIV m- Anzel Paweł KSz. Javena Hańcza Suwałki – 6 pkt\nV m- Kamiński Maciej MUKS Stoczek 45 Białystok- 5.5 pkt\nVI m- Filewicz Radosław UKS Olimpik Mońki - 5.5 pkt\nDrugim zawodnikiem był Przemysław Filewicz, który startował w kategorii do 13 lat. Tu poziom grania zawodników był już znacznie wyższy, a nasz zawodnik zajął ostatecznie X m pokonując kilku bardzo dobrych graczy. Dużym problemem było dające się we znaki zmęczenie, które szczególnie występowało w rundach popołudniowych, gdyż wiele partii trwało po 4 – 5 godzin. Za sukces należy uznać już sam wyjazd na tak wysoki szczebel rozgrywek, zajęcie tam bardzo wysokich lokat, gdyż nasi zawodnicy trenują w klubie dopiero od roku i jeden z nich był naprawdę blisko by awansować na szczebel krajowy.\nZawodników do zawodów przygotował p.Andrzej Radziwonowicz.\nSerdeczne podziękowania dla dyrektora SP Nr 2 p. Dariusza Jaworowskiego za pomoc finansową w realizacji wyjazdu.\nXV Edycja Czwartków Lekkoatletycznych w Łomży- runda jesienna ( 2010)\nW rundzie jesiennej zaliczyliśmy tylko jeden start w zawodach. Startowało 15 zawodników, niektórzy z nich uzyskali doskonałe rezultaty i zajęli następujące miejsca:\nIm – Mocarski Marcin VI a- 66m\nII m- Czajkowski Karol\nIII m- Olechno Karol\nIV m- Olszyński Damian\nIII m- Olszyński Damian\nII m- Wojtach Karol\nIm – Chojnowski Jakub( IV a) – 3.54 min.\nI m- Sulewski Rafał ( V a) – 3.31min.\nIII m- Stypułkowski Rafał ( V a)\nSkok w dal: I m- Łapiński Norbert ( VI a) – 4.78 m\nI m- Sygit Karol ( V a) – 4.58 m\nIII m- Łapiński Konrad ( V c)\nIV m- Sulewski Rafał\nI m- Łapiński Norbert\nI m- Sygit Karol\nIII m- Leszkowicz Julian\nTurnieje Szachowe zawodników UKS OLimpik\nTurniej Szachowy o Puchar Prezydenta Miasta Łomża - 09.10.1010 roku w Łomży\nW turnieju wystartowało 93 zawodników podzielonych na 4 kategorie wiekowe. Zawody rozegrano systemem szwajcarskim na dystansie 7 rund, w tempie 15 minut na partię dla zawodnika.\nNasz klub reprezentowało 2 zawodników, którzy w zawodach spisali się bardzo dobrze.\nWyniki kategorii do10 lat:\nI m – Filewicz Radosław - UKS Olimpik Mońki – 5 pkt\nII m- Sienkiewicz Szymon – Żak Łomża - 4.5 pkt\nIII m- Salamoński Piotr - Żak Łomża - 4 pkt\nWyniki kategorii do 16 lat:\nI m- Niedbała Piotr - Żak Łomża – 5.5 pkt\nII m- Filewicz Przemysław – UKS Olimpik Mońki – 5 pkt\nIII m- Salamoński Paweł – Żak Łomża - 5 pkt\nXVI edycja Białostockiej Ligi Szachowej -16.10.2010 roku w Białymstoku.\nW zawodach wzięło udział 148 zawodników podzielonych na 4 kategorie wiekowe – do 10, 13, 16 i 20 lat. Zawodnicy biorący udział w zawodach pochodzą z wielu miast całego Podlasia.\nBardzo dobrze spisał się Radosław Filewicz, który w kategorii do lat 10 zajął III miejsce w stawce 81 zawodników.\nKońcowa klasyfikacja do 10 lat:\nI m- Kossakowski Jakub - Białystok – 6.5 pkt\nII m- Kamiński Maciej - Białystok – 6 pkt\nIII m- Filewicz Radosław – Mońki - 5.5 pkt\nDrugim zawodnikiem, który brał udział w zawodach jest Filewicz Przemysław. Startuje on od tego roku w kategorii do 16 lat ( sam ma 13 lat ). Zajął on bardzo dobre VIII m – w stawce 26 zawodników w tej kategorii wiekowej. Trzeba tylko dodać, że w tej kategorii wiekowej w Białymstoku są bardzo mocni szachiści, gra m.in. medalista Mistrzostw Polski – Nasuta Grzegorz. Zawodnik ten reprezentuje Polskę na Mistrzostwach Swiata, które rozgrywane są aktualnie w Halkidiki ( Grecja ) i po 4 rozegranych rundach ma 3.5 pkt.\nI Turniej Szachowy o Puchar Marszałka Województwa Podlaskiego i Podlaskiego Kuratora Oświaty.\nW Sokółce w dniu 23.10.2010 roku rozegrano zawody szachowe w 4 kategoriach wiekowych – 10, 13, 16, 20 lat. Startowało 65 zawodników, którzy reprezentowali prawie całe woj. podlaskie. Zawody rozegrano systemem szwajcarskim na dystansie 7 rund, w tempie 15 minut na partię dla każdego zawodnika. Bardzo dobrze spisali się w turnieju zawodnicy naszego klubu.\nKlasyfikacja zawodników w kategorii do 10 lat:\nI m- Filewicz Radosław– Olimpik Mońki – 6 pkt\nII m-Kamiński Maciej - Stoczek 45 Białystok – 5 pkt\nIII m- Skrodzki Mateusz Żak Łomża - 5 pkt\nKlasyfikacja zawodników do 16 lat:\nI m- Oleksza Radosław - Orient Sokółka – 4.5 pkt\nII m- Filewicz Przemysław – Olimpik Mońki – 4.5 pkt\nIII m- Gorbacz Filip – Stoczek 45 Białystok - 4 pkt\nW zawodach wystartował też nowy zawodnik klubu Patryk Łoś, który w swoim debiucie w kat. do 13 lat zajął bardzo dobre VI miejsce.\nTurniej Szachowy w Białymstoku\nW dniach 01.05 – 03.05.2010 roku w Białymstoku odbył się Turniej Klasyfikacyjny ,, Białystok – Wiosna 2010” w szachach. W grupie zawodników z rankingiem krajowym 1600 i niższym rywalizowało dwóch zawodników reprezentujących UKS ,,Olimpik” Mońki przy SP Nr 2.\nTurniej rozegrany został systemem szwajcarskim na dystansie 9 rund po 60 minut na partię dla zawodnika. Przedział wiekowy tej grupy wahał się od 9 do 73 lat.\nBardzo dobrze spisał się w zawodach Przemysław Filewicz, który zwyciężył w całym turnieju, po drodze zanotował 3 remisy i ani jednej porażki.\nDo samego końca ważyły się losy zwycięstwa, gdyż żaden z zawodników nie miał wystarczającej przewagi nad rywalami.\nMłodszy z zawodników klubu - Radosław Filewicz po bardzo dobrej grze zajął miejsce w połowie stawki zdobył 4 pkt. i był o krok od podniesienia kategorii z IV na III.\nI miejsce - Filewicz Przemysław UKS Olimpik Mońki - 7.5 pkt.\nII miejsce - Dargiewicz Michał LUKSz. Orient Sokółka - 7.0 pkt.\nIII miejsce - Romowski Julian MKSz - MDK Białystok - 6.5 pkt.\nDodatkowo dwóch pierwszych zawodników wypełniło normę Polskiego Związku Szachowego na II kategorię szachową, co jest bardzo dużym osiągnięciem.\nFinał Wojewódzki LZS w szachach w Danówku\n28.03.2010 roku w Danówku ( powiat Grajewo ) odbyły się Indywidualne Mistrzostwa Województwa Podlaskiego LZS w szachach.\nZawody te zgromadziły wielu doskonałych zawodników z różnych części naszego województwa, zostały rozegrane systemem szwajcarskim ( 7 rund ) w tempie 15 minut na partię dla każdego zawodnika.\nW zawodach wzięło udział około 110 zawodników podzielonych na kilka kategorii wiekowych.\nBardzo dobrze zaprezentowali się w tej imprezie zawodnicy ze Szkoły Podstawowej Nr 2 w Mońkach wraz ze swym trenerem.\nW najmłodszej kategorii wiekowej do 10 lat II miejsce wywalczył Radosław Filewicz , zaś miejsce IV zdobył Przemysław Filewicz w kategorii do 13 lat.\nW kategorii seniorów IV miejsce wywalczył trener młodych szachistów z SP 2 pan Andrzej Radziwonowicz.\nTurniej Szachowy w Kruglanach\n21.03.2010 roku w Kruglanach k. Kuźnicy Białostockiej w przepięknym zajeździe ,, Sosna” odbył się turniej szachowy o Puchar Przewodniczącego RW LZS ,, Powitanie Wiosny Pod Sosną” Patronat nad zawodami objął marszałek woj. podlaskiego pan Mieczysław Baszko.\nW zawodach tych wzięło udział 84 zawodników podzielonych na kilka kategorii wiekowych, a byli to szachiści z Białegostoku, Suwałk, Sokółki, Suchowoli, Janowa, Krynek, Czarnej Białostockiej, Szudziałowa, Wasilkowa i Moniek.\nZawody były rozgrywane systemem szwajcarskim, 7 rund po 30 minut na partię dla każdego zawodnika. W turnieju tym bardzo dobrze spisali się zawodnicy z SP 2 Mońki.\nW kategorii chłopców do 13 lat II miejsce zajął Przemysław Filewicz, a do 10 lat III miejsce zdobył Radosław Filewicz.\nWyniki tego turnieju zostały zaliczone do IV ( ostatniej ) rundy Sokólskiej Ligi Szachowej. Po rozegraniu wszystkich rund okazało się, że w kategorii do lat 10 zwyciężył Radosław Filewicz , natomiast w kategorii do 13 lat III miejsce zajął Przemysław Filewicz.\nSerdeczne podziękowania kieruję na ręce trenera szachistów pana Andrzeja Radziwonowicza, który prowadzi sekcję szachów w SP 2 Mońki.\nTurniej Szachowy LZS w Sokółce\n30.01.2010 roku odbyły się Otwarte Mistrzostwa LZS Powiatu Sokólskiego w szachach szybkich. Zawody składały się z 7 rund rozgrywanych systemem szwajcarskim po 15 minut na partię dla zawodnika.\nW turnieju tym wzięli udział zawodnicy z Moniek wraz ze swym trenerem panem Andrzejem Radziwonowiczem. W zawodach startowali zawodnicy z Sokółki, Białegostoku, Szudziałowa, Krynek, Suchowoli i Moniek.\nBardzo dobrze spisali się w turnieju zawodnicy UKS ,,Olimpik” Mońki.\nI m – Hapunik Jakub 4.5 pkt.( Białystok )\nII m- Filewicz Radosław 4.0 pkt.( Mońki )\nIII m- Kieda Hubert 4.0 pkt. ( Sokółka )\nI m – Galewski Piotr 6.0 pkt. ( Sokółka )\nII m – Filewicz Przemysław 5.0 pkt. ( Mońki )\nIII m –Maliszewski Jakub 4.5 pkt. ( Szudziałowo)\nWynik zawodników byłby jeszcze lepszy, gdyby bracia nie zagrali ze sobą po komputerowym losowaniu w jednej z rund.\nNajlepiej w turnieju wypadł trener monieckich szachistów pan Andrzej Radziwonowicz – 6 pkt., który zwyciężył w kategorii seniorów przed Olekszą Radosławem – 5.5 pkt. (Sokółka) oraz Krutulem Piotrem – 4.5 pkt. ( Suchowola ). Zwycięzcy poszczególnych kategorii otrzymali pamiątkowe puchary, pierwsza trójka medale i nagrody pieniężne.\nXV Edycja Czwartków Lekkoatletycznych w Łomży\nMłodzi lekkoatleci z UKS ,,Olimpik” przy Szkole Podstawowej Nr 2 w Mońkach dwa razy w rundzie jesiennej startowali w Czwartkach Lekkoatletycznych w Łomży, gdzie uzyskiwali bardzo dobre wyniki i najczęściej zwyciężali w swoich konkurencjach.\n• Wojtach Karol - I m- bieg na 300m ( kl. IV)\n• Kapica Grzegorz - II m- bieg na 1000 m(kl.IV) III m- rzut piłeczką palantową\n• Sulewski Rafał – III m – bieg na 1000 m (kl.IV) II m- bieg na 300m\n• Mocarski Marcin – I m- rzut piłeczką palantową(kl.V) I m- bieg na 300 m\n• Olechno Rafał - I m- rzut piłeczką palantową ( kl.VI) - I m- bieg na 300 m - II m- bieg na 1000 m\n• Olszyński Kamil - I m – bieg na 1000 m (kl. VI)\n• Węgrzynowicz Damian – II m- rzut piłeczką palantową(kl. VI) - II m- bieg na 300 m\n• Jarmołowicz Karol – III m- bieg na 300 m ( kl. VI) - IV m – bieg na 1000 m\nKolejne starty na wiosnę przyszłego roku.\nXV Bieg Niepodległości w Sokołach\n30.10.2009 roku odbył się XV Jubileuszowy Bieg Niepodległości w Sokołach. Jest to jeden z najstarszych i najbardziej znanych biegów ulicznych w województwie podlaskim.\nWe wszystkich biegach wzięło udział łącznie 353 biegaczy podzielonych na 5 kategorii wiekowych.\nNasze miasto było reprezentowane przez biegaczy ze Szkoły Podstawowej Nr 2 w Mońkach, którzy zajęli czołowe lokaty w swoich biegach.\nNasi zawodnicy uplasowali się kolejno:\nIII m – Wojtach Karol\nX m- Kapica Grzegorz\nII m- Olechno Rafał\nIII m- Olszyński Kamil\nIV m- Jarmołowicz Karol\nXIVm- Węgrzynowicz Damian\nBył to jeden z ostatnich startów w zawodach kończących tegoroczny sezon lekkoatletyczny.\nTurniej Szachowy w Szudziałowie\n14.11.2009 roku w Szudziałowie odbył się Turniej Szachowy o Puchar Prezesa UKS ,, Sudowia” Szudziałowo.\nW zawodach tych brali udział dwaj zawodnicy ze Szkoły Podstawowej Nr 2 w Mońkach.\nW kategorii junior do lat 10 chłopców zwyciężył Radosław Filewicz (8 lat ), a w kategorii junior do lat 13 chłopców III m – zajął Filewicz Przemysław.\nDekoracji zawodników dokonał marszałek województwa podlaskiego pan Mieczysław Baszko.\nBiałostocka Liga Szachowa\n21.11.2009 roku w Białymstoku odbyła się 3 runda Białostockiej Ligi Szkolnej w szachach.\nJest to bardzo silnie obsadzony turniej, w którym startuje wielu znakomitych szachistów w kategorii szkół podstawowych.\nZ Moniek startowali dwaj zawodnicy uczący się w Szkole Podstawowej Nr 2 w Mońkach.\nBardzo duży sukces odniósł Przemysław Filewicz, który zwyciężył w kategorii do 13 lat pokonując po drodze kilku zawodników z wyższymi kategoriami szachowymi.\nZawodnik ten nie przegrał żadnej partii – zaliczył tylko 2 remisy.\nW tej grupie wiekowej startowało 48 zawodników.\nDrugi zawodnik Radosław Filewicz zajął XXVI m na 81 zawodników w swojej grupie ( grał ze starszymi o 1 rok ).\nSerdeczne podziękowania trenerowi szachistów panu Andrzejowi Radziwonowicz za włożony wkład pracy w przygotowanie zawodników do tego i wielu innych turniejów.\nII Turniej Sokólskiej Ligi Szachowej\n05.12.2009 roku w Szkole Podstawowej Nr 3 w Sokółce odbył się II Turniej Sokólskiej Ligi Szachowej.\nW grupie dzieci ze szkół podstawowych wzięło udział 35 szachistów podzielonych na 2 kategorie wiekowe:\ndo 10 lat, 13 lat.\nMłodzi szachiści, którzy grali w turnieju pochodzą z następujących miejscowości: Białegostoku, Sokółki, Szudziałowa, Babik, Wasilkowa, Suchowoli , Janowa, Krynek i Moniek.\nBardzo dobrze w tych zawodach spisali się szachiści ze Szkoły Podstawowej Nr 2 w Mońkach, a byli to Radosław i Przemysław Filewicz. Przemek zwyciężył w kategorii do 13 lat, a Radek wygrał w kategorii do 10 lat.\nMłodych szachistów na co dzień trenuje wielki pasjonat szachów i wspaniały trener pan Andrzej Radziwonowicz .


Kadra Legii na dwumecz z Rangers FC - legionisci.com\nPoniedziałek, 19 sierpnia 2019 r. 12:38 Redakcja, źródło: Legionisci.com\nLegia Warszawa zgłosiła kadrę na mecze 4. rundy el. Ligi Europy z zespołem Rangers FC. W porównaniu do poprzedniej rundy, nastąpiła jedna zmiana - z listy zgłoszonych zawodników usunięty został Ivan Obradović.\nLista B: Mateusz Praszelik, Michał Karbownik, Maciej Rosołek\nprzeczytaj więcej o: Legia Warszawa kadra skład Liga Europy Rangers FC\nJack - 21.08.2019 / 09:25, *.warszawa.pl\nczekamy na Carlitosa w pierwszym składzie,Kulenović jako jego zamiennik na drugą połowę\nKaro(L) - 20.08.2019 / 15:15, *.tpnet.pl\nNiestety mimo, dobrego dopingu nie pomożemy naszym, którzy będą grali od pierwszej min. w 10 tkę. Chyba, że piłka rykoszetem odbije się od drewna i wpadnie do siatki Szkotów.\nMaciek wawa - 20.08.2019 / 11:28, *.t-mobile.pl\nA jak mlody zaskoczy i strzeli to sie zmieni gadanie. Ze dobrze ze mlody walczy wysoki. Dajcie mu czasu.\n(L) - 20.08.2019 / 12:31, *.lsas.aero\n...zaskoczyć to może młoda, a nie młody :)))\nta presje nie przyszła po jednym, dwóm czy trzem meczom to już dziesięć meczy bez bramki czy asysty.\nTo jest Legia i tu nie ma czasu na czekanie przełamania niemocy strzeleckiej...\nNiech na formę czeka grając w rezerwach....\n(L) - 20.08.2019 / 08:22, *.lsas.aero\nw dziesięciu nie damy rady na szkotów :(\nChyba że zagra Carlitos za kulfonovića...\nKtoś może wie (oprócz naszego eksperta-trenera) dlaczego po tylu kompromitacjach (nie udolnej grze, nie wykorzystany karny, kopanie się po czole i marnowaniu mnóstwa sytuacji bramkowych) nadal jest w kadrze ten miernota zamiast polskiego młodego zawodnika o nazwisku Mateusz Praszelik lub Michał Karbownik ?????\nKaro(L) - 20.08.2019 / 15:21, *.tpnet.pl\n@(L): Ma mieście mówią, że to nieślubny syn trenera :-)\nWWL - 20.08.2019 / 06:26, *.play-internet.pl\nMoze powinniśmy skandować przy każdym dotknięciu piłki przez Kulasa -"Carlitos"?\nKieł - 20.08.2019 / 11:00, *.tpnet.pl\n@WWL: A nie lepiej jakoś go wesprzeć i trzymać kciuki, żeby się przełamał i wreszcie odpalił? Rozumiem,że można się trochę ponabijać, ja sam nazywam go Oreszczuk, ale do licha ciężkiego to już się chore robi. Co to jakaś nowa trollowa akcja ministra Piebiaka, czy jak mu tam? Ręce opadają.\nL Kibic L - 20.08.2019 / 14:05, *.t-mobile.pl\n@Kieł: szansę to on może dostać w rezerwach. W pierwszej 11 ma strzelać bramki. To jest Legia a nie Widły coś tam.\nKiel - 20.08.2019 / 15:32, *.t-mobile.pl\n@L Kibic L: Pełna zgoda. On się nie nadaje do pierwszego zespołu a co dopiero do pierwszego składu. Klub robi mu krzywdę na siłę wciskając do wyjściowej jedenastki. No, ale nie fajnie by było gdyby odpalił i zaczął siać bramy?\nOdrowąż - 19.08.2019 / 23:40, *.154.179\nJeżeli jakimś cudem awansujemy do fazy grupowej ligi europejskiej to w lidze będzie słabo i pucharów w następnym roku nie będzie.\nL Kibic L - 19.08.2019 / 22:36, *.t-mobile.pl\nA ja podziwiam Kulenowica. Chłopak ma dwie lewe nogi a mimo to nawet potrafi podbiec bez przywrócenia się. Vuko szacun za wystawianie takiego Szczypiora.\n: D - 20.08.2019 / 09:49, *.vectranet.pl\n@L Kibic L: hahaha\nKkleg - 19.08.2019 / 22:26, *.play-internet.pl\nVesovic. Gvilia. Luquinhas\nLegia albo smierc - 20.08.2019 / 10:42, *.skybroadband.com\n@Kkleg: wybieram cie na trenera !\nAnia - 19.08.2019 / 22:26, *.chello.pl\nBłagam tylko nie wystawiajcie kulenovica bo po nas:(\nszczery - 19.08.2019 / 22:22, *.net.pl\nNa łazienkowską przyjedzie najlepszy przeciwnik od 2,5 roku, czyli od dwumeczu z Ajaksem. Legia grać ku...a mać !!\nRMFC - 19.08.2019 / 19:48, *.tpnet.pl\nNawet w Wielkiej Brytanii dziennikarze śmieją się, że gra u nas Kulenovic który od 6 meczy nie strzelił gola a Carlitos, który w ubiegłym sezonie strzelił 19 siedzi na ławie. Pajac Vuko i jego taktyka jest już słynna w Europie\n!(L)! - 19.08.2019 / 19:45, *.tpnet.pl\nStolarski ;;;;; Lewczuk ;;;;; Jędrzejczyk ;;;; Rocha\nGvilia ;;;;; Jodłowiec\nVesović ;;;; Nagy ;;;; Luquinhas\nPalok - 19.08.2019 / 23:21, *.centertel.pl\n@!(L)!: zamiast Jodlowca cafu\nKamevil - 19.08.2019 / 18:55, *.tpnet.pl\nMoim zdaniem Carlitos i Kulenowic powinni grać razem w jednej linii...\nCzwarty Pasek Na Dresie - 20.08.2019 / 10:39, *.ALTER.NET\n@Kamevil: linii 171 jadacej z Bemowa.\ncbuuul - 19.08.2019 / 18:46, *.mm.pl\na ten nasz nowy obronca to dojdzie do optymalnej formy przed koncem sezonu?\nbronek49 - 19.08.2019 / 18:39, *.chello.pl\njeszcze będziemy zadowoleni z gry litwina to jeden z najlepszych skrzydłowych w Polsce\nAutorXxx - 19.08.2019 / 19:59, *.centertel.pl\n@bronek49: no wlasnie w Polsce.\nbronek49 - 19.08.2019 / 18:37, *.chello.pl\nVukowić to jest trener do ktorego nie dociera że grając Kulenowicem nic dobrego nie osiągnie mając innych dużo lepszych napastników trzymając ich na ławce on tylko skłóci ten zespół trzeba żeby trybuny zaczeły wpływać na tego miernego trenerzyne\nAaa - 19.08.2019 / 20:03, *.play-internet.pl\n@bronek49: gra kulenowic bo tak kaze loczek. Chca go jak najlepiej sprzedac wiec go wystawiaja zeby cene podbic\nDoroKoks - 20.08.2019 / 10:11, *.chello.pl\n@Aaa: a z każdym meczem cena spada. 2,7 mln euro co dawało podobno Barnsley trzeba było brać w ciemno :/\nHej - 19.08.2019 / 18:25, *.t-mobile.pl\nObradovicia nie ma bo to kolejny nie udany eksperyment naszego wspaniałego dyrektora sportowego , to samo z resztą jak Novikovasa, A przedtem DCC ( czyli chrupa-chrup) Niedied, Sadliku ,Pasquato , Nogy itp .\nDo póki w Legii będzie R. Kucharski będą taki wynalazki.\nNie wiem czemu Pan Mioduski trzyma go , chyba coś ma na prezesa ?\nCo do Kulenovicia, zostawmy chłopaka w spokoju ,gra bo Vuković się uparł i Go wystawia , nie jego wina . A Carlitos nie jest wcale taki wspaniały\nBalder14 - 20.08.2019 / 01:21, *.amazonaws.com\n@Hej : Nie Vuko tylko prezio M. cisnie by Kulenovic grał bo liczy na kasę... Teraz gdy europa już szydzi z wynalazków Kuchaskiego i prezia mogą liczyć... na cud... ze ktoś go weźmie.... Vuko przestań się ośmieszać i zacznij robić swoje. Jeszcze jest czas by uratować dupe.\nKamień - 20.08.2019 / 07:08, *.chello.pl\n@Hej : Po pierwsze naucz się pisać poprawnie nazwiska legionistów. Po drugie Obradović jest kontuzjowany. Jak czegoś nie wiesz - nie odzywaj się.\nRealista - 19.08.2019 / 17:37, *.co.nz\nDlaczego Carlitos siedzi na ławce non-stop? Ma go to zmotywować do odejścia?\njanusz - 19.08.2019 / 17:17, *.tpnet.pl\nwystaw samego kulenowicz w ataku on ci wygra mecz\nJigmgmrm - 19.08.2019 / 15:52, *.centertel.pl\nTen novikovas jest tak cienki,ze to tragedia.Po co go było kupować ? Chyba tylko dlatego żeby nam goli więcej nie strzelał....\n... - 20.08.2019 / 04:20, *.sbcglobal.net\n@Jigmgmrm: Novikovas się jeszcze rozkręci\ntomek - 19.08.2019 / 15:30, *.warszawa.pl\nznając mentalność vuko to Carlitos, Jarosław Niezgoda, Jose Kante spokojnie mogli nie zgłaszać. po co?\npiotrek9mln - 19.08.2019 / 15:06, *.amazonaws.com\nSkład jaki wybiegł w meczu z Zagłębiem mnie zaimponował. Ja bym tylko wstawił Carlitosa za Kulenovica. Rozumiem ze trzeba podnosić jego wartość ale jak na moje oko ona się obniża i to grubo\nzenek - 19.08.2019 / 14:53, *.mmc.com\na Antolic w jakim charakterze?\nLoczek - 19.08.2019 / 14:44, *.t-mobile.pl\nNovikovas, Antolić, Kulenović i Vuković Dream Team\nBmb - 19.08.2019 / 21:57, *.t-mobile.pl\n@Loczek: to też moi faworyci ;)\naaa - 19.08.2019 / 14:24, *.orange.pl\nkadra Rangersów jest prawie 2 razy większa - czy to zabieg psychologiczny Gerada , możliwe patrząc na to już można wpaść w kompleksy .\nVuko wygrasz dwumecz to zdasz egzamin na trenera w realu .\nStonka - 19.08.2019 / 15:06, *.vectranet.pl\n@aaa: prędzej w biedronce\nklyjent - 19.08.2019 / 19:13, *.tpnet.pl\n@aaa: realu juz nie ma :D\nKaprykos - 20.08.2019 / 08:51, *.vectranet.pl\n@aaa: chyba Ty\nszewc z targówka - 19.08.2019 / 14:20, *.chello.pl\nkadra Rangers 51 ludzi a Legia na lajcie 22 osoby\nznajca - 19.08.2019 / 14:20, *.unitelmedia.pl\nTylko nie Novikovas! Niech wejdzie w końcówce, jeżeli musi. Stolarski plus Vesović to obecnie najlepsza opcja na prawe skrzydło.\nKuba - 19.08.2019 / 14:09, *.t-mobile.pl\nWy się w ogóle nie znacie! Zobaczycie, będą jeszcze piosenki o legendzie Sandro!\nLesny Dziadek - 19.08.2019 / 16:00, *.play-internet.pl\n@Kuba: Jeszcze ciekawsze beda o trenerze, ktory opowiadal bajki z Mchu i Paproci, o Zwirku i Muchomorku...\nChyba ty - 19.08.2019 / 16:53, *.centertel.pl\n@Kuba: znasz to się ty ale na bierkach\nZobacz jak on biega przyjdź na mecz i zobacz on nawet nie biega tylko chodzi w rezerwach się nie łapie piosenki to będą że szczęścia jak go zepchna\nElo - 19.08.2019 / 21:02, *.chello.pl\n@Kuba: tak, będą te same przyśpiewki jak z Surmą jeśli nie pamiętasz to przypomnę: Dopięliśmy swego celu Łukasz Surma w Izraelu ! możemy zmienić na sandro i tez będzie ok\nJuri - 19.08.2019 / 14:06, *.centertel.pl\nTimo. - 19.08.2019 / 15:48, *.vectranet.pl\n@Juri: u lekarza.\nTom - 19.08.2019 / 13:57, *.mm.pl\nDlaczego nie ma w kadrze Obradovicia?\nPo co był ten transfer jak on w ogóle nie gra?\nArek - 19.08.2019 / 14:55, *.tpnet.pl\n@Tom: pewnie dlatego, że ma uraz. Jakiś niewielki, ale grać nie może.\nTimo. - 19.08.2019 / 15:47, *.vectranet.pl\n@Tom: ponieważ Obradovic jest kontuzjowany.\nRynio!!! - 19.08.2019 / 13:45, *.jarosz.pl\nPo co tylu napastników jak grał będzie jeden!!!???\nmisio - 19.08.2019 / 17:41, *.chello.pl\nTa, żeby chociaż jeszcze jakiś zagrał. Ten patałach z 99 to jest parodysta napastnika\nTrampek - 19.08.2019 / 13:41, *.net.pl\nZ Rangers FC pewnie dwa razy przyjdzie LEGII znowu grać w 10 zawodników , sądząc po składzie kadry maniakalnie chorej istoty decydującej o tym.\nLeśny Dziadek - 19.08.2019 / 12:55, *.orange.pl\nApeluję kolejny raz - wystaw pan Carlitosa jako drugiego (trochę cofniętego) napastnika obok Kulawego i daj mu pan swobodę w grze. Carlos to inteligentny, super techniczny facet, który w każdym momencie meczu może walnąć bramę. Jak go człowieku zmarnujesz, możesz pakować mandżur i wypad z Legii.\nSlawoL - 19.08.2019 / 15:55, *.drgerard.eu\n@Leśny Dziadek: popieram ale obawiam się że Vuko tego nie rozumie\nMarcin - 19.08.2019 / 16:06, *.chello.pl\n@Leśny Dziadek: podobno do odstrzału jest carlitos. Nie mają tylko opcji rezerwowej i czekają co w 4 rundzie wydarzy się. Woził się podobno zbyt mocno i nie przykładal do treningu.\nLeśny Dziadek - 19.08.2019 / 18:10, *.orange.pl\n@Marcin: Skoro się woził, to trzeba go było odstawić do rezerw np. na miesiąc. I wszystko byłoby jasne. Po co go brać na ławkę, skoro robi łaskę? Nic tu się nie zgadza i to nie jest uwaga do Ciebie, tylko do klubu i do tego marnego aktora, który udaje trenera. Bo szkoleniowcem trudno go nazwać. To, co się dzieje w Legii od prawie 3 lat, to jest skandal nie do przyjącia dla kibiców, którzy chcą widzieć ten klub na miejscu, na jakim powinien być. I nie chodzi o zdobywanie MP, czy grze w Europie, bo to jest konsekwencją organiazcji klubu. A ta jest TRAGICZNA, a co gorsza, nie widać poprawy. Trener bredzi na konferencjach, właściciel ma minę, jakby sraczka chodziła za nim krok w krok. Wszystko jest okraszone śmierdzącą atmosferą. A ci, którzy tego nie widzą, albo są podstawieni, albo to ludzie, którzy się szczerzą, jak koński zad do bata. Do tego cały obraz jest zamazywany budową akademii i gadaniem, jaka to Legia będzie wielka za...20 lat...A za 20 lat to może będziemy mieć już tylko play station i wspomnienia o wielkim Dariuszu i jego świcie, która doprowadziła Wielkie Księstwo Legia Warszawa do poziomu parówki siedzącej na salcesonie i opychającej się kaszanką...To jest jakaś PARANOJA...\nkalosz - 19.08.2019 / 18:56, *.mm.pl\n@Leśny Dziadek: lepiej bym tego nieujął:)\nbolonista - 19.08.2019 / 20:31, *.play-internet.pl\n@kalosz: Nosz ku...a hahahaha :) brawo dziadek brawo cala (L) zawsze razem