Trailowa etykieta: 20 grzechów endurowców : 1Enduro\nOpinie, Porady, Skill\nSezon rozpoczął się na dobre, a wraz z nim, wylew „niedzielnych rowerzystów” na szlakach. Nie zrozum mnie źle, nie mam nic przeciwko temu! Sam kiedyś zaczynałem. Nie każdy kiedyś zaczynał, ale ja tak. Więc zamiast ganić i narzekać, proponuję to, do czego blog nadaje się całkiem nieźle: edukację (z odrobiną ganienia i narzekania). Oto grzechy główne popełniane przez rowerzystów górskich – zarówno tych preferujących naturalne szlaki, jak i haratających przygotowane traile.\nNa pierwszy ogień: co można spierdolić jeżdżąc po pieszych szlakach turystycznych? Na nich najczęściej spotykamy się z innymi użytkownikami gór, więc tutaj szczególne warto zachować pozory dobrego wychowania.\n1. Blokowanie przejścia\nGrupa zatrzymuje się – pierwsza osoba z lewej strony szlaku, druga z prawej, pozostałe – na środku. Pieszym turystom i innym rowerzystom pozostaje tylko przeciskanie się przez sportowo pachnący tłum.\n…o ile ktoś nie wyłożył roweru w poprzek szlaku i nie poszedł się wysikać.\n2. Wymuszanie pierwszeństwa\nCo prawda nie ma na to ustawy, ale dobra praktyka mówi, że pieszy na szlaku zawsze ma pierwszeństwo. Jeśli turyści schodzą Ci z drogi – super, podziękuj im! Ale nie zakładaj, że za każdym razem Ci się to należy.\nDla wszystkich starczy miejsca!\n3. Niebezpiecznie szybkie mijanie pieszych\nZ pierwszeństwem wiąże się chyba najczęstszy grzech szlakowy – mijanie turystów pełnym piecem. Nawet, jeśli perfekcyjnie panujesz nad rowerem, to dla nieobeznanego w temacie turysty zawsze będziesz chaotyczną lawiną rozpędzonej masy i strzelających na boki kamieni.\n4. Brak kultury\nJeśli już wyhamowałeś do spacerowego tempa, uśmiechnij się, powiedz „dzień dobry” i podziękuj za przepuszczenie.\nJeśli jedziesz w większej grupie, możesz też powiedzieć, ile jeszcze osób jedzie za Tobą. To nie boli.\nTo najbardziej oczywista oczywistość, że własnych śmieci nie zostawia się w górach, tylko zabiera ze sobą (ideałem byłoby zabranie od czasu do czasu kilku cudzych „znalezisk”). Zdecydowana większość rowerzystów to rozumie.\nNiestety „zdecydowana większość” to nadal nie „wszyscy” (patrz: maratony MTB)…\nChoć w góry idzie się, żeby w ciszy nacieszyć się kontaktem z naturą, to czasem trudno sobie odmówić okrzyku radości na epickim zjeździe, czy incydentalnej „kurwy” skierowanej do kamienia, który właśnie wbił się w Twój piszczel.\nNie ma jednak wytłumaczenia dla jazdy z przypiętym do plecaka głośnikiem bluetooth, niczym gimnazjalista słuchający rapsów na ławce pod blokiem – to po prostu wiocha w najgorszym wydaniu. Podobnie jak niepotrzebnie głośne rozmowy przy piwie czy w kolejce do wyciągu – może Cię to zdziwić, ale np. w Czechach taki jest właśnie stereotyp polskiego bikera…\n7. Nieczekanie na skrzyżowaniach\nTo może nie tyle przejaw kultury, co podstawowa zasada jazdy w grupie. Warto pilnować, żeby pozostała ona grupą – lepiej poczekać minutę na rozwidleniu, niż godzinę, aż mniej spostrzegawcza część ekipy wróci na właściwą stronę góry.\nWyjątek: jeśli ktoś spowalnia wycieczkę gadaniem przez telefon – wtedy zostawienie go na pewną śmierć jest całkowicie dopuszczalne.\n8. Zatrzymywanie „na górce”\n…czyli na samym szczycie podjazdu – tak, że Ty nie masz już szans dojechać do wypłaszczenia i musisz się gimnastykować ze schodzeniem z roweru na pionowej ścianie (o ile nie jeździsz w SPD i wcześniej nie wywinąłeś „żuczka”).\n9. Jazda bez przygotowania\nCzyli „na sępa” – bez jedzenia, odpowiedniej ilości wody, narzędzi, zapasowej dętki… O kurtce przeciwdeszczowej nie wspominając. To są podstawy, o które po prostu nie wypada pytać współuczestników wycieczki, czy tym bardziej przypadkowych rowerzystów napotkanych na szlaku.\n10. Jazda bez kasku\nHardkorowy wariant powyższego. Wątpię, żeby dotyczył któregoś z czytelników 1Enduro, ale nie wypada nie wspomnieć.\nChociaż nie do końca – często widuję kaski przyczepione na podjeździe do plecaka. Osobiście wolę mieć kask cały czas na głowie, ale powiedzmy, że to kwestia indywidualna. Gorzej, jeśli kask zostaje na plecach na krótkich odcinkach zjazdowych, wplecionych w podjazd – a na naturalnych szlakach takich miejsc nie brakuje. Zgodnie z prawem Murphy’ego, wyglebisz właśnie na nich.\n→ Więcej: Kask enduro – co to w ogóle jest (i jaki wybrać)?\nO ile grzechy na szlakach najbardziej psują wizerunek bikerów „w mainstreamie”, to na wydzielonych trasach przede wszystkim psują zabawę nam samym. Lub po prostu psują trasy…\n11. Zatrzymywanie na ścieżce\nZaczynamy podobnie, jak w przypadku szlaków: blokowaniem przejazdu. Musisz odpocząć? Popsułeś rower? Myślisz nad swoim życiem po glebie? Rób to przynajmniej metr od ścieżki.\nNie bądź krowa, zejdź z trasy!\n12. Wjeżdżanie na trasę bezpośrednio przed nadjeżdżającą osobą\nJak już odpocząłeś, przed restartem upewnij się, że nikt nie nadjeżdża. Nic (no, prawie nic…) tak nie wkurwia, jak hamowanie przed typem, który wygramolił się na szlak 10 metrów przed Tobą.\n13. Nieprzepuszczanie szybszych\nSzaleństwa w bikeparku to nie wycieczka kolonijna, żeby wolni jechali przodem. Zorientuj się w prawidłowej kolejności w grupie i nie blokuj szybszych od siebie. Również w czasie jazdy zerknij co jakiś czas, czy ktoś Cię nie dogania – pamiętaj, że ZAWSZE znajdzie się ktoś lepszy. Nie zmuszaj go do zatrzymywania się co 500 metrów, żeby zrobić Ci miejsce.\nPrzy prawidłowej kolejności, zarówno wolniejszemu, jak i szybszemu jedzie się bardziej komfortowo.\n14. Nie dobieranie trudności trasy do umiejętności\nA jak dobrać trudność, jeśli nie zna się tras? Zaczynając od niebieskich, a następnie przechodząc na czerwone i czarne – to jedyny sposób, bo skala trudności tras jest inna dla każdej miejscówki (trasa czerwona w Srebrnej Górze nie jest tak samo trudna, jak czerwona w Whistler). A tymczasem w ankiecie przeprowadzonej przez POMBA, większość z nas wizytę w nowej miejscówce zaczyna od razu od tras czerwonych.\n15. Jazda pod prąd\nZdecydowana większość rowerowych traili jest jednokierunkowa. Nie bez powodu. Nie chodzi tylko o komfort i bezpieczeństwo jazdy, ale też podatność ścieżki na niszczenie – więc nawet jeśli zjeżdżasz 10 metrów ścieżką podjazdową, żeby powtórzyć zdjęcie – rób to delikatnie!\n…a najlepiej wcale.\n16. Hamowanie z zablokowanym kołem\nTrochę finezji przyda się też na trasach zjazdowych. Wiadomo, że każde dziecko mężczyzna lubi skidowanie, czyli zarzucanie tyłem roweru na zablokowanym hamulcu (nie, to nie jest drift, przykro mi). Niestety takie wygłupy niszczą trasę, pogłębiając tarki, wyrywając kamienie i przyspieszając erozję.\nDotyczy to w szczególności mocno obciążonych tras bikeparkowych.\n17. Ścinanie zakrętów i rozjeżdżanie objazdów\nW singlach rowerowych zazwyczaj chodzi o to, żeby były kręte. Jeśli je ścinasz (czy to ze względu na Stravę, czy brak umiejętności), zastanów się, czy na pewno chciałeś po nich jeździć…? Może lepiej wybrać się na wycieczkę szutrem (albo zawody, gdzie „kreatywny wybór linii” faktycznie może być pożądany)?\n„Prostowanie” trasy działa też w drugą stronę – na trasie jest kałuża? Objeżdżanie jej szerokim łukiem (np. po trawie lub całkiem poza korytarzem ścieżki) w dłuższej perspektywie powoduje, że singletrack przestaje być singletrackiem.\nMTB to brudny sport – handluj z tym.\n18. Jazda po zamkniętych trasach\nZamykanie tras – zwłaszcza flowtraili – zimą i po intensywnych opadach jest standardem w cywilizowanym świecie, ale u nas ciągle budzi oburzenie. Miękka, rozmoknięta nawierzchnia niszczy się dużo szybciej i wymaga gruntownych napraw. Może lepiej ten jeden raz sobie odpuścić, niż potem męczyć się na koleinach czekając na remont?\n„Na mokro” naturalne trasy i tak są fajniejsze.\n19. Modyfikowanie trasy pod siebie\nI kolejny punkt dotyczący zachowywania oryginalnego charakteru trasy. Przyjeżdżając na czyjąś miejscówkę (czy to dziką, czy oficjalną), uszanuj jego pracę i nie przerabiaj jej pod kątem swoich oczekiwań i umiejętności. Jasne, usunięcie zalegających gałęzi czy luźnych kamieni jest spoko, ale np. powiększanie/pomniejszanie hopek zachowaj dla swoich własnych kreacji.\n20. Niewspieranie budowniczych / organizacji…\n…i narzekanie na ich pracę, jeśli samemu nic się nie zrobiło. Jak mawiają: „no dig, no ride”. A jeśli już „no dig”, to przynajmniej zorientuj się, czy możesz wesprzeć gospodarzy w inny sposób – kupując cegiełkę, korzystając z ich szkoleń czy po prostu robiąc rowerowe zakupy w ich sklepie.\nWiele trail parków sprzedaje cegiełki np. w formie opasek na kierownicę lub naklejek.\nBałem się, czy nie za dużo w tym tekście zakazów i nakazów – mam uczulenie na osoby przywiązujące nadmierną uwagę do takich bzdur jak bezpieczeństwo. Nuda. Ale z drugiej strony – raz na jakiś czas warto sobie przypomnieć dobre praktyki, które w zasadzie nie odbierają frajdy z jazdy.\nTe dobre praktyki można podsumować popularnym zwrotem „Leave no trace”, czyli brakiem ingerencji w:\nŚrodowisko (naturalne + trasę).\nInnych ludzi (turystów + bikerów).\nPowodzenia i do zobaczenia na (czystym, miłym i kulturalnym) szlaku!\nPS. Zostało mi kilkanaście sztuk blogowych koszulek (póki co, wszystkie rozmiary dostępne) – kto się jeszcze nie zaopatrzył? :)\nPodobało się? Może spodoba Ci się też:\nGorszy hardkor, ale dłubanie tras w miejscach uczęszczanych. Lokalni downhillowcy zaczęli robić hopy praktycznie na ogólnodostępnym szlaku (szlak idzie nieco inaczej, ale osoba nieobeznana z terenem łatwo może to przeoczyć).\nEfekt? Jedna ofiara śmiertelna, co najmniej 2-3 zdrowo poturbowane.\nPytanie, czy te ofiary to przypadkowi „niedzielni rowerzyści”, którzy przypadkiem wbili się na hopę, czy też dzieciaki świadomie korzystające z „miejscówki”…?\nPrzypadkowi; brat rozmawiał z gościem, którego ojciec się tam połamał. Gdyby to były „wypadki przy pracy” nawet bym nie wspominał.\nKurde.. moje okolice. Gdzie takie wynalazki można znaleźć? Wybieram się tam w tym tygodniu i wolałbym wrócić cały.\nGdzieś na trailfork-sie widziałem jedną trasę z komentarzem żeby uważać na jakieś nieskładne i nieprzemyślane hopki.\nBez przesady, jadąc nieznaną trasę chyba masz oczy otwarte…? Jeśli hopa jest w stanie Cię zaskoczyć, to to samo może zrobić rów po intensywnym deszczu, wywrócone drzewo, narzucony na trasę kamień, czy inny piesek.\nNa 99% robota jakiegoś dzieciaka lub kilku, małe chopki a raczej pryszcze których nie widać przy prędkości łorpowej (a taka można tam osiągnąć) Po najechaniu na coś takiego podbija tyłek i można przywalić w drzewo. Szkoda chłopaka zginął przez czyjąś głupotę :(\nProszę nie powielać stwierdzenia że to lokalni „downhilowcy” może to doprowadzić do niepotrzebnych spiec.\nPrzecież w tekście jest napisane „Po kolejnych kilkunastu minutach po wykonaniu medycznych czynności ratunkowych udało się przywrócić funkcje życiowe u nastolatka. „\nOooo to to. Pisałam już o tym, ale wyszło, że po co i na co pisac o takich oczywistościach ;)\nO oczywistościach pisać trzeba, bo niestety nie dla wszystkich są oczywiste (jak było widać w tamtej dyskusji)…\nKurcze, chcialbym napisac komentarz, ale brakuje mi slowa. Jak nazywa sie damski odpowiednik buca?\nKulturalny nie musi tego czytać, bo takie zasady „z natury” są dla niego oczywiste. A buc, bucem zostanie i oleje temat sikiem prostym.\nMyślę, że wśród rowerzystów górskich odsetek buców jest bardzo mały, porównując np. do motocyklistów czy innych „petrolheadów”. Natomiast ze względu na stosunkowo łatwy dostęp do tego sportu, dużo osób może być po prostu nieświadomych i to właśnie do nich skierowany jest ten poradnik :)\nA ja trochę jeżdżę i z fujarami i fachurami, i nie zgodzę się, że ten odsetek jest mały. Wśród rowerzystów chamy trafiają się tak samo często jak wśród kierowców samochodów, czy wśród pieszych. To jest zawsze ten sam mianownik: człowiek. I uważam, że brak kasku jest w tym przypadku najmniejszym przewinieniem. Nieszanowanie turystów na podjeździe na kozią (na „szutrowym”) jest wprost nagminne.\nKarolina, może czas zmienić towarzystwo…? ;)\nBo buc bucem zostanie, niezależnie czy będzie jechać na rowerze, na rolkach, czy poruszać się pieszo… przykre.\nAle prawdziwy buc zawsze bardziej będzie lgnął do Golfa III ew. BMW E36, niż do roweru enduro za trzykrotnie większą kasę ;)\nTu się, Michale, mylisz. Bardzo się mylisz.\nNigdy na Koziej nie byłeś?! :))) „Kurwy” to tam latają non stop, a chamstwo zaczyna się już na parkingu.\nUu. a co jak buc w e36 ma na dachu speca enduro i knolly podium? :D\nchyba nie byłeś w TPK albo inaczej rozumiemy słowo buc\nZ ludzi na…?\nMichał, piszesz o kulturze, nazwijmy to umownie, zachowania. Lecz warto również zwrócić uwagę na kulturę słowną (która także u Ciebie na blogu trochę szwankuję. Owszem, masz swój styl, lecz jeśli piszesz takie a nie inne porady, warto o tym pomyśleć. Myślę, że minus 10% do bycia fajnym dzięki większej kulturze słownej, nie ujmie Ci na stylu i fachowości wpisów ;) ).\nNa szlakach (nie mówię o bajkparkach, które nie zawsze mi po drodze), niestety gro rowerzystów mocno chełpi się ze swojej zaje…ści, %$^%$* zjeździe, itp. Niejednokrotnie nad wyraz głośno dają o tym znać. I kuje to w ucho. Nawet nie wiesz jak teraz rodzice (a i nie tylko) są wrażliwi (choć często też nie są bez winy, jedni lub drudzy).\nPodobnie zachowania można usłyszeć przy schroniskach, gdzie jednak jako miejsce publiczne, powinno zachować się szacunek dla innych osób. A to wszystko może potem niepotrzebnie, a w niektórych przypadkach już teraz, budować niechęć do nas, rowerzystów (tak jak quady i motocrossy zbudowały sobie, całkiem słusznie, złą markę).\nLubię Cię Michał, ale ten Pan ma racje. To jest Twój blog i możesz pisać na nim co Ci się podoba ale inaczej brzmi bluzg sytuacyjny tak jak wspomniany glaz w piszczel a inaczej taki bluzg czytany wieczorem we wannie. Pewnie dla wzmocnienia przekazu można rzucić kurwą zeby nie jezdzic singlami pod prąd ale jak tekst traktuje o kulturze to trochę oslabia przekaz i ujmuje autorytetowi piszącego. Oczywiście dalej będziesz pisał tak jak chcesz a my ,a na pewno ja, dalej bedziemy to czytać ale eee nie ma żadnego ale. Pozdrawiam\nZauważyliście jak dyscypliny rowerowe uprawiają inni zachowaniem ludzie? Oczywiście buraki są wszędzie ale przeważnie:\n– XC (XCO, XCM) w części to golinogi z zadartymi nosami. Na szczęście większość to mili ludzie z zajawką z którymi zawsze się rozmowa klei.\n– DH, dirtowcy – też fajni zajawkowi ludzie, ale bardzo często to drący mordę troglodyci, których słychać z daleka po głośnych przekleństwach i k*** w każdym zdaniu.\n– Enduro – mix obu powyższych i często widać nawet na zawodach grupki znajomych, jedni się dobrze bawią, a drudzy też się dobrze bawią, ale drą mordę, dużo więcej wulgarnych słów używają i świńskiego humoru :D\nByłam w koutach niedawno i wstyd było mi i znajomym jaką wiochę nasi rodacy potrafią robić. Wzrok Czechów na to bydło bezcenny. Bliźsi byli zachowaniem do podpitych angolów na krakowskim rynku niż ludzi z fajnym hobby.\na mi to w ogóle nie przeszkadza, bycie ąę by dopasować się pod określoną grupę to już gubienie własnego stylu, a tak Michał pisze jak jest naprawdę bo przy kamieniu krzykniemy kurwa, a nie np „kurcze pióro” czy „motyla noga” ;)\nReply to DM*\nPisałam o ogólnym zachowaniu. Słyszałeś jak się wyrażają podpite sebixy na przystanku rozmawiając ze sobą?\nNie mam nic przeciwko krzyknięciu w emocjach co się komu podoba, ale jak uszy więdną słuchając zwykłej głośnej rozmowy bajkerów to nie jest to już miłe.\nAbsolutnie nie zgadzam się na zmianę stylu pisania :)\nPoziom kultury jest na jak najbardziej akceptowalnym poziomie.\nJakoś nigdy nie ufałem ludziom, którzy od czasu do czasu nie przeklną. Nie zrozumcie mnie źle, ale wolę prawdomównego,uczciwego, zabawnego co klnie od bandyty w białym kołnierzyku z super etykietą słowną, takich to mamy na pęczki.Tekst Michała mnie nie razi, tam jest cudzysłów i nie zrobił tego w złej wierze, najwyżej zmieni literę na q. Poza tym blog traktuje mimo wszystko o rozrywce a nie dyplomacji, popatrzcie na kulturę ludzi zasiadających w sejmie, sami ich wybraliśmy, porównując, Michał powinien dolepić sobie białe skrzydła do tego zielonego sztormiaka :)\nI to kurwa rozumiem ;)\nNawet szanowani profesorowie językoznawcy dopuszczają stosowanie wulgaryzmów tam, gdzie jest to uzasadnione. I tak też staram się ich używać, bo na wszystko jest miejsce i czas. CAŁKOWITA z nich rezygnacja to też swoiste kastrowanie języka i silenie się na wysoką kulturę tam, gdzie nie jest to konieczne. I nawet nie chodzi tu o „fajność”, a o autentyczność. Taki już jestem i chuj ;)\nMoim zdaniem nie masz racji z tym komentarzem. Nie ma osoby która w ten bądź inny sposób nie używa wulgaryzmów, wulgaryzmy były, są i będą. Jeżeli Michał ma taki styl pisania to chwała mu za to i nikt komu to nie odpowiada nie musi tu zaglądać( jest cała masa innych blogów). Akurat taki styl jaki prezentuje autor tych tekstów mi odpowiada ( czyta się lekko i przyjemnie, i nie ma wrażenia że to jakaś encyklopedia z nudnymi punktami) i jak widać po komentarzach pod każdym kolejnym nie tylko mi. A Tobie Michale życzę kolejnych świetnych wpisów bo dzięki nim poznaję i polubiłem szeroko pojęte kolarstwo górskie.\nNiestety zbyt często się słyszy na szlakach głośne rżenie i słownictwo jakbym słyszał patologiczną rodzinę z bloku, albo agresywnego upitego menela pod monopolowym. Uszy więdną, a np. w koutach Czesi i niektórzy Polacy patrzą na takich troglodytów z wielkim politowaniem.\nBTW. nóż się otwiera jak się widzi, że maratończycy nie potrafią papierka po żeliku schować z powrotem do kieszeni. Wyrzucić można, ale tylko w strefie zrzutu, która znajduje się kilkadziesiąt metrów za bufetem!\nKolejny raz czytam jacy to Czesi fajni a my nie. Nie tak dawno na Rychlebach trzech naprutych czeskich bikerów darło mordę w moją stronę, wtedy to ja patrzyłem na nich z politowaniem :P\nDruga sytuacja ze Świeradowa: doganiam gościa jadącego z synem przed nim. Jadę za nim spokojnie i czekam aż mnie puści. Gość jednak tego nie robi mając kilka miejsc wcześniej więc w końcu proszę: „jak będziecie mieli miejsce to puśćcie mnie”, w końcu puścili ale gość sądząc po reakcji i tonie słów miał do mnie wyraźne pretensje.\nJak zwykle Czesi są super, tacy kulturalni i wyluzowani a u nas to spina i wiocha :P\nNic nie jest czarno białe – są kulturalni Polacy i są wsiowi Czesi. Ale chyba jednak każdy się zgodzi, że kultura kolarstwa u naszych sąsiadów jest na innym poziomie, niż u nas…\nNiestety, ogólnie Czesi stoją wyżej cywilizacyjnie, nie chodzi o kulturę na szlakach ale też ogólne podejście do tematu „rower w górach”; na trail hanter znajdzie się wszystkie miejscówki w Czechach i państwach ościennych, u nas to – odnoszę takie wrażenie – dominuje postawa „my tu mamy taką miejscówkę i obcych nam tu nie trzeba”; geneza tego zjawiska spowodowana jest moim zdaniem chłopskimi korzeniami większości społeczeństwa, a chłop jak wiadomo, obcych nie lubi; odsyłam ciekawych do socjologii bo tu nie czas ani miejsce. Trzeba pracować nad poziomem a nie pokazywać palcem – bo tam dwaj Czesi to… Dobry tekst autora i pewne fragmenty trzeba by napisać grubymi literami…\nno z tymi chłopami to się chyba rozpędziłeś, że niby czescy bikerzy to z królewskiego rodu ? ;)\n….chłop jak wiadomo obcych nie lubi…stąd taka postawa w Czechach a inna w Polsce; jako naród są bardziej otwarci i nie mają tylu kompleksów co rodacy – zachowania stadne, „obsikiwanie” przestrzeni wrzaskiem, qrwami i śmieciami…\nA ja właśnie chcę kupić głośnik BT i jeździć z nim po lesie ustawionym jak najgłośniej. A dlaczego? A bo niedźwiedzie, które żyją zaraz obok. I tyle w temacie.\nI co, będziesz dbał o podniesienie kultury niedźwiedzi poprzez nadawanie audycji radiowych? Żenada.\nChyba wolałbym, żeby mnie niedźwiedź zeżarł, niż jeździć z głośnikiem ustawionym na full :P\nPanowie, ja się źle wyraziłem, bo faktycznie po przeczytaniu tego tekstu mam wrażenie, że buc ze mnie straszny. A nie o to chodzi. W mojej okolicy żyją niedźwiedzie, co gorsza pojawiły się stosunkowo niedawno. Jest samiec, który w ogóle się ludzi nie boi – pilarze wyszli z lasu po robocie, a ten wylazł z krzaków i łazi dookoła chłopów w odległości 20 metrów od nich. Jest też samica z młodymi, która samca się boi i bytuje tam gdzie akurat samiec nie łazi. No i tak się składa, że wszystkie okoliczne ścieżki, po których od las śmigamy są tam gdzie łażą te miśki. Głośnik potrzebuję po to, żeby celowo hałasować, szczególnie jak podjeżdżam. Podstawowa zasada mówi: nie chcesz spotkać misia, to hałasuj. Po prostu. Kocham MTB za tę ciszę i spokój w lasach, zupełnie odmienną od szosy. Niestety, trzeba jeszcze dbać o swoje bezpieczeństwo w lesie.\nPS. Dziki, wilki i rysie też niech mnie słyszą.\nCoś się koledze pozajączkowało – powinno być: „Podstawowa zasada mówi: nie chcesz spotkać misia, to NIE hałasuj.”. Podpieram się opinią rangerki z Yellowstone National Park – każdy hałas dla misia, to coś nowego/ciekawego, co misia zainteresuje.\nczłowieku, o czym ty mówisz….po pierwsze jesteś w lesie a to naturalne środowisko niedźwiedzi, wilków i innych stworów i to ty jesteś tam gościem nie odwrotnie, po drugie – terroryzowanie otoczenia twoim ulubionym bitem to tak samo jak śmiecenie, tyle, że zanieczyszczasz eter; to drugie nie różni się znacząco od zimnego łokcia w bmw – tyle\nNapisałeś 20 grzechów a wymieniłeś 10 – domogam się 2giej dziesiątki :P\noj chyba przeczytałeś pół artykułu ;) 2×10 = 20\nA co z kiepami rzucanymi gdzie popadnie, rozpalaniem ognisk na dziko, pozostawianiem puszek po piwie w pobliskich krzakach po zakończeniu ogniska, wycinaniu, wypisywaniu napisów na drzewach, jeżdżeniu w rezerwatach, w Parkach Narodowych itp\nReply to kuboll\nMyślę, że zdecydowana większość tych problemów mieści się w artykule.\nJa bym do listy dodał szanowanie się nawzajem i podtrzymywanie atmosfery subkultury dzięki, której nasz sport jest taki zajebisty.\nZauważyłem w Bielsku, że połowa bikerów nie odpowiada na „cześć”, „siema” lub cokolwiek innego.\nDotyczy to również całych grup bikerów (teamów), którzy udają, że nie widzą i nie słyszą innych. Mają wyraz twarzy bardzo poważny, bo bardzo poważnie trenują i poważnie jeżdzą.\nJest to widok zabawny biorąc pod uwagę rangę przedsięwzięcia w którym biorą udział a każdy zawodnik Pucharu Świata jest bardziej kontaktowy niż oni.\nPozdrowienia dla turbo PROsów i więcej dystansu do siebie życzę!\nReply to Renio\nA na drodze do Morskiego Oka też się chcesz z wszystkimi witać? Na Enduro Trails są takie tłumy że witanie się z każdym to jakiś absurd. W dodatku większość to ludzie z którymi nie napiłbym się w życiu piwa, dlaczego mam się z nimi bratać? Myślenie że jeśli ktoś ma podobne hobby to musi być fajny to jeden z podstawowych błędów młodości…\nNikt Ci sie nie każe z nikim bratać lub witać :D I rozumiem, że na ET są tłumy jednak ODPOWIEDZENIE komuś na „Cześć” widocznie jest dla niektórych wyczynem wiekszym niż sam sport, który uprawiają.\nDodałbym jeszcze punkt 21, mianowicie zakaz kurzenia fajek pod wyciągiem czy miejscu gromadzenia się innych biker’ów! Nic tak nie psuje „klimy” jak smród fajek dookoła…Zjeżdżasz zziajany, płuca przewentylowane i ciężko dysząc próbujesz wtłoczyć do płuc jak najwięcej tlenu, a tu syf i smród w powietrzu. Niby to na otwartej przestrzeni, ale jednak to miejsce publiczne. Musisz jarać – odejdź na odległość 100m i truj się sam w krzaczorach! Wszystkiego nikotynowego!\nMichał wg mnie mocny 21 punkt, bo czasem widać brak wyczucia między kopceniem w tłumie, a siedzeniem parę ławeczek dalej i nie truciem nikogo.\nCałkiem sensowne porady, zwłaszcza bycia miłym dla otoczenia i mówienia prostego „ahooj / dzień dobry / guten morgen”. Może przesadzam ale pozdrowienie innych uczestników trasy nikomu jeszcze nie zaszkodziło.. A nie, kilku pro-sowcom podniesienie łap w górę urągaloby ich pro-stylowi ;-)\nI jeszcze jeden aspekt to udzielenie pomocy przypadkowemu bikerowi. Czesto widze, jak bikerzy stoją na poboczach i cos tam robią przy rowerze. Przeważnie podjeżdżam i pytam, czy coś potrzebują. Najcześciej się uśmiechają i odmawiają, bo sobie radzą ;-).\nChciałbym zwrócić uwagę na pewien aspekt, którego nikt chyba jeszcze w komentarzach nie poruszył. Otóż spora część rowerzystów na szlakach to ludzie spoza, nazwijmy to, społeczności ludzi gór. Tacy, którzy nie wychowali się na pieszych wędrówkach z ciężkim plecakiem od bazy do bazy, nie mają półek zawalonych bedekerami, nie czytali „W stronę Pysznej” i nie „czują klimatu”. Wspominane w komentarzach zachowania jak np. głośne rozmowy, czy palenie w tłumie mogą wynikać z niezrozumienia, iż inni są w górach po to by raczyć się czymś zgoła innym. Tacy ludzie myślą sobie „to nielogiczne, że ktoś woli odosobnioną leśna polanę od spędzania czasu w schronisku, w schronisku przecież są ziomeczki, gra muzyka, laskom można zaimponować…”. Jeśli mamy takich znajomych, to powinno się ich edukować, zaszczepiać bakcyla GÓR, a nie tylko cyklozy, z zastrzeżeniem, że świata nie zmienimy i niektórzy okażą się oporni, tudzież zwyzywają nas od pedałów, bo dla prawdziwych mężczyzn liczy się tylko flow. Albo czas wykręcony na podjeździe\nInna sprawa, że bycie górskim ignorantem jest po prostu niebezpieczne.\nPrawidłowa kolejność brzmi: najpierw góry, potem sport uprawiany w górach (rower, bieganie, wspinaczka, cokolwiek)\nI proszę, nie uważajcie moich poglądów za przejaw ksenofobii autochtona, to naprawdę nie o to chodzi, kto ile czasu spędził na szlaku. Znam gości z Łodzi czy Gdańska, którzy przyjeżdżają w góry raz do roku i na ten czas stają się pełnoprawnymi ludźmi gór.\nCzytam to siediem miesięcy od napisania, a jednak skomentuję. Nie mógłbym bardziej się zgodzić! Góry to miejsce, w którym można się odciąć; miejsce, w którym niektórzy doznają nawet duchowych uniesień. Niedobrze, kiedy to psujemy.\nwitam .mam 49 lat.uprawiam enduro od wielu lat . wtedy to jeszcze nie nazywało się enduro i na śnieżkę można było wjechać. niestety ciężka choroba spowodowała że jestem teraz na chorobowym i mam czas na oglądanie w tv you tube. no i tak sobie oglądam te filmy z enduro w tytule i dwie rzeczy wśród bikerów mnie wkurzają. mianowicie zastawianie szlaku podczas odpoczynku i dwa mijanie czy wyprzedzanie pieszych na pieszym szlaku na pełnej prędkości. jest jeszcze coś .na forach rowerowych wypowiedzi teoretyków .ci to dopiero mnie drażnią. życzę wszystkim zdrowia bo dopiero teraz w obliczu śmiertelnej choroby zaczynam to moje zdrowie cenić.\nSpacerowałem dziś po Lesie Wolskim w Krakowie. Często schodziłem z drogi przejeżdżającym użytkownikom kosztownych rowerów, również wchodząc w krzaki. Raz usłyszałem „dziękuję”, reszta patrzyła na mnie z nieukrywaną wyższością nie ruszając hamulców … Odsetek buców wśród spotkanych dziś rajderów wynosił ok. 98% …


Władze izby ręka w rękę z ministerstwem zdrowia - Portal Pielęgniarek i Położnych\nWładze izby "ręka w rękę" z ministerstwem zdrowia.\n2013.05.17 Mariusz Mielcarek 3535\nW dniu 15 maja 2013 roku doszło do spotkania władz izby pip z kierownictwem ministerstwa zdrowia. Z tego spotkania wydano komunikat, który opublikowano na stronie internetowej ministerstwa w dniu 15 maja 2013 roku.\nJakie informacje przekazały władze izby pip do środowiska zawodowego pielęgniarek i położnych?\nOtóż w dniu 16 maja na stronie naczelnej izby pip opublikowano komunikat .... autorstwa ministerstwa zdrowia.\nPrzedziwna to sytuacja, kiedy władze izby pip nie wydają własnego komunikatu po spotkaniu z władzami ministerstwa zdrowia, tylko ograniczają się do techniki "kopiuj wklej".\nPoniżej publikuję komunikat autorstwa ministerstwa zdrowia.\ngodz. 9.00 - 17 maja 2013 roku\nKierownictwa Ministerstwa Zdrowia z Prezes Naczelnej Rady Pielęgniarek\ni Położnych w dniu 15 maja 2013 r.\nW dniu 15 maja 2013 r. w siedzibie Ministerstwa Zdrowia Bartosz Arłukowicz Minister Zdrowia wraz z członkami ścisłego Kierownictwa Ministerstwa Zdrowia spotkał się z Prezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych i towarzyszącymi jej Przedstawicielami NRPiP w celu omówienia istotnych spraw dla samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych.\nZdecydowano, że będą kontynuowane rozmowy dotyczące rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu ustalania minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek i położnych w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. z 2012 r. poz. 1545), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.


Kinkiet ścienny dla dziecka nowoczesny Rabalux Frankie dla chłopczyka 4471 Lajtit.pl - Doradzamy. Oświetlamy\n» Kinkiet ścienny dla dziecka nowoczesny Rabalux Frankie dla chłopczyka 4471\nKod produktu: 4471 1\nKod EAN: 5998250344713\nNormy, które obowiązują w aranżacji posiadanego przez Ciebie domu, to prostota, przejrzystość i pomysłowość? Dokładnie do tak zaplanowanych przestrzeni jest dopasowana lampa nowoczesna Frankie od Rabalux.\nPodstawową zaletą tej lampy ze szkła jest doskonałe rozproszenie światła, które przenikając przez klosz pięknie rozświetla otoczenie.\nŚwiatło o neutralnej barwie jest bardzo podobne do naturalnego, a więc jest przyjemne w odbiorze oraz najmniej męczy wzrok.\nKlasa szczelności oznaczona jako IP20 mówi, że produkt jest odporny na wpływ niedużych zanieczyszczeń (na przykład kurz), bez problemu można go więc montować w niemal każdym domowym pomieszczeniu.\nW tym wypadku nie trzeba się troszczyć o dokupienie żarówek, ponieważ otrzymuje się je w zestawie.\nSymbol LED READY mówi, że oprawa oświetleniowa jest przygotowana do efektywnego współdziałania z ekologicznymi żarówkami LED.\nWidoczny tu wzór będzie dobrze pasował do pokoju chłopięcego.


Cyrylicą drukowane - Przegląd Prawosławny\nHome > Artykuł > Listopad 2021 > Cyrylicą drukowane\nTo książka o drukach cyrylickich na naszych ziemiach. O głębokiej tradycji piśmienniczej, jakże spychanej na margines przez dziesięciolecia, stulecia nawet, zapominanej, lekceważonej, poniżanej. Komu na tym zależało, by tak się stało? Kreatorom idei XX wieku? Może. Systemowi komunistycznemu, który władał tymi ziemiami, wczesne druki cyrylickie były obce, bo dawni drukarze i ich mecenasi upowszechniali Słowo Boże, a nie wykładnie ideologiczne czy przepisy kuchenne. Tak samo do tych druków podchodziła Rzeczypospolita międzywojenna i PRL. Obie budowały jedność narodu, po odzyskaniu niepodległości, polskiego i katolickiego, w PRL już tylko polskiego, ruski zaś prawosławny, więc i jego kulturę, nazywając chłopską, obcą, niechcianą, wstydliwą nawet. Dlatego ani w radzieckich, ani w polskich podręcznikach nie znajdziemy informacji o pierwszych drukarzach, którzy jako pierwsi na świecie już w XV wieku wydawali cyrylickie księgi.\nTo było jak zmowa milczenia. Sama miałam z nią problem. Kiedy Białorusini i Ministerstwo Edukacji Narodowej poprosiło mnie o redagowanie podręczników do nauki literatury i kultury białoruskiej (zredagowałam ich kilkanaście), z poprzednich wydań tych podręczników wynikało, że i świadomość, i literatura, i cała kultura Białorusinów ma swe początki w XIX wieku. Niemożliwe! – buntowałam się. Naród ochrzczony w X wieku nie miał wcześniej swego piśmiennictwa, architektury, ikony?\nCzytanie naukowej literatury, słuchanie wykładów na konferencjach rozjaśniały mi mroki wieków mojej kultury, ruskiej. Jestem oczywiście dwukulturowa, ale dziejów kultury polskiej uczono mnie od pisania liter łacinką, czyli dzieciństwa. O ruskiej milczano.\nPrzydługie wprowadzenie do opowieści o książce? Ale chcę w ten sposób podkreślić jej wagę i znaczenie. To rzecz profesor Zoi Jaroszewicz-Pieresławcew, urodzonej w Boćkach na Białostocczyźnie, która swe życie naukowo-badawcze związała z Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie – „Druki cyrylickie oficyn Wielkiego Księstwa Litewskiego w XVI-XVIII wieku”. Pierwsze wydanie tej książki, 2003 rok. Do mnie dotarł jej egzemplarz, przetłumaczony na białoruski i wydany w tym roku, stron 303, jako Кiрылiчны друк у ВКЛ w czasopiśmie ARCHE 4 (167/2020).\nTo benedyktyński trud. Profesor jako pierwsza w polskiej nauce dokonała tak wnikliwej i bogatej syntezy druków cyrylickich na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego, ale także ziem ruskich Korony. Przez jej ręce przeszło bezpośrednio 336 dawnych cyrylickich wydań, zgromadzonych w bibliotekach polskich, białoruskich, rosyjskich i innych krajów. Opisała 379 wydań. Przeanalizowała archiwalne dokumenty i literaturę przedmiotu. Wszystko ujęła w spójną przejrzystą całość, podzieloną na trzy rozdziały (drukarze i drukarnie, tematyka cyrylickich starodruków oraz ich grafika) i kilkadziesiąt podrozdziałów. W książce czytamy więc o drukarniach tłoczących drugim alfabetem słowiańskim – cyrylicą, których w państwie polsko-litewskim było dziewiętnaście w jedenastu miejscowościach i drukarzach, wydawcach, ich mecenasach, tłumaczach, korektorach.\nAutorka pisze, że według objętości wydań cyrylickich ksiąg, drukarnie WKL i ziem ruskich Rzeczypospolitej w XVI i XVII wieku zajmowały drugie miejsce w Europie, po ziemiach Księstwa Moskiewskiego. Zauważa, że to wielkie bogactwo, ważne dla Białorusinów, Ukraińców, Litwinów i Polaków, ale i wszystkich słowiańskich narodów. Ważne dlaczego? I dlatego, że choć nie było wtedy kolei ani samochodów, wydania ukazujące się w WKL docierały, w sporych nakładach, do Księstwa Moskiewskiego, zwłaszcza do starowierców, którzy po reformie Nikona, potrafili przemycać literaturę drukowaną na ich zlecenie w WKL. Mamonicze z Wilna swoje wydania posyłali do prawosławnych na Bałkanach, do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego.\nCyrylicą drukowano księgi w językach cerkiewnosłowiańskim, nazywanym też słowiańskim, oraz w ruskim. Gdy się śledzi oryginalne teksty z tamtych wieków, nie spotykamy w nich określeń typu mowa starobiałoruska, a tym bardziej białoruska, to już późniejsze określenia, a jedynie mowa ruska lub „nasza prosta ruska mowa”. Dlaczego prosta, jeśli była oficjalnym językiem państwa litewskiego i ruskiego – Wielkiego Księstwa aż do końca XVII wieku, językiem urzędników, dyplomacji, piśmiennictwa? Może dlatego, że za mowę szlachetną, wysoką, uważano cerkiewnosłowiańską, jako wielbienia Boga? Melecjusz Smotrycki tłumaczy na przykład w przedmowie do „Ewangelii pouczającej” (Jewie, 1616), że przełożył utwór Kalista na „ruskuju mowu”, na „podlejszy i prościejszy” język, ale zrozumiały dla wszystkich. Czyli potwierdza, że były dwie szaty (językowe) – jedna do cerkwi, druga w pole czy do manufaktury.\nProfesor z Olsztyna przedstawianie historii cyrylickiego druku rozpoczyna nawet nie od WKL, a od Krakowa i Pragi. W stolicy Korony przybliża działalność Niemca, Szwajpolda Fiola i jego cyrylickie druki już z 1491 roku, czyli w ogóle pierwsze druki na ziemiach polskich, w Pradze natomiast „Biblię” Franciszka Skoryny, wydrukowaną w latach 1517-1519 „ruskimi słowami”, czyli 23 samodzielnych wydań ksiąg „Biblii”, stanowiących w sumie aż tysiąc dwieście arkuszy wydawniczych.\nSkoryna w 1522 był już w Wilnie. I otóż w obu stolicach – Korony i WKL – druki cyrylickie były pierwsze, wyprzedzały druki łacinką. Skorynowska drukarnia była bowiem pierwsza w Wilnie. A miasto przeżywało wtedy swój rozkwit, złoty wiek, szczególnie przy Aleksandrze Jagiellończyku, potem Zygmuncie Starym. Było ważnym centrum politycznym, kulturalnym i ekonomicznym. I do tej stolicy, do tak zwanego ruskiego regionu, położonego w samym centrum miasta, czyli przy dzisiejszych ulicach Bernardyńskiej, Zamkowej i Wileńskiej, przenosi swój warsztat drukarski Skoryna. I to do kogo? Do domu samego burmistrza miasta Jakuba Babicza i podtrzymywany przez mieszczan Rusinów, część wileńskiego magistratu i księcia Konstantego Ostrogskiego drukuje po rusku „Apostoła”. W słowie od wydawcy do księgi pisze, że wydrukowano ją w „sławnom miestie Wileńskom”.\nWtedy Skoryna, chodząc ulicami tego „sławnego miasta”, mógł doliczyć się czternastu cerkwi i siedmiu kościołów, choć minęło już półtora wieku od zawarcia unii krewskiej (1385), podczas której Jagiełło zdecydował się na połączenie unią personalną WKL z Koroną, obierając jednocześnie kurs na latynizację tego litewsko, czy bardziej rusko-polskiego państwa.\nOczywiście w książce jest o wszystkich wydaniach skorynowskich.\nAutorka prowadzi nas do Nieświeża, dziś leżącego w centrum Białorusi. Tam zobaczymy odlany w brązie duży pomnik. Przedstawia Szymona Budnego (1530-1595). Ale przecież Budny dołączył się do ruchu protestanckiego, który szeroko ogarnął ziemie współczesnej Białorusi w XVI wieku. Tak, ale Zoja Jaroszewicz-Pieresławcew śledzi druki cyrylickie. Jasne, zdecydowana ich większość powstawała na potrzeby Cerkwi prawosławnej. Ale nie tylko, bo także starowierców, ruchów protestanckich, potem Cerkwi unickiej. Korzenie tych ruchów są ruskie. Budnemu zależało więc na szerzeniu protestantyzmu wśród wiernych wschodniej Cerkwi poprzez wykorzystanie w druku „prostej mowy”, zrozumiałej dla wielu. Już jako trzydziestodwulatek wydaje „Katichisis”, wykładając w pytaniach i odpowiedziach „naukę starodawną chrześcijańską” „dla prostych ludziej jazyka ruskogo”.\nJakaż była uniwersalność „ruskiej mowy” w tamtych czasach! Autorka pisze, że „Katichisis” Budnego był w całości zrozumiały w Moskwie i tam też docierał, wszak były jego dwa wydania. Był tam popularny, bo napisany w zrozumiałym języku. Inna sprawa, że nazywano go w Moskwie i heretyckim, bo „herezję Lutra” upowszechniał.\nZabłudów, leżący na granicy historycznego Podlasia i WKL, z rodową rezydencją Aleksandra i Grzegorza Chodkiewiczów, jednych z najzamożniejszych feudałów WKL, który w połowie XVI wieku otrzymał prawa magdeburskie, co spowodowało jego szybki rozwój, staje się właśnie w tym okresie sławny z powodu druków, nazywanych zabłudowskimi. Autorka ma dobry zwyczaj, że dokładnego opisywania dawnych ksiąg nie pozostawia w próżni. Przybliża je do miejsca, które go zrodziło i epoki. Stąd pojawiają się na kartach i mecenasi, nie tylko drukarze, czy korektorzy. Grzegorz Chodkiewicz opiekował się prawosławnymi. Rozumiał moc drukowanego słowa. Dlatego zaprosił do swych dóbr drukarzy Iwana Fiodorowa i Piotra Mścisławca. Pierwszy przybył z Moskwy, gdzie założył drukarnię na zlecenie cara. Przywiózł ze sobą czcionki. Ze stolicy, od cara, do prowincjonalnego Zabłudowa! Ale nie przybył przecież do Białegostoku, wtedy nikomu nieznanej osady, tylko do jednego z najmożniejszych ruskich możnowładców w WKL, do Zabłudowa, który miał mocne związki z Supraślem, Wilnem i ośrodkami na ziemiach współczesnej Ukrainy. Inna sprawa, że współczesny Zabłudów nie chce docenić swojej sławnej historii. Nie buduje na niej tożsamości ani dumy. Zabłudowska lodziarnia jest dziś bardziej znana od doskonałej „Ewangelii uczitielnoj”, wydanej w Zabłudowie w 1569 roku i rok później „Psałterza z Czasosłowem”. „Ewangelia” zawiera aż siedemdziesiąt siedem pouczeń, kazań, w tym i „Słowo” Cyryla Turowskiego, nazywanego Złotoustym na Rusi, na Wozniesienije, zabytek wschodniosłowiańskiej literatury XII wieku. Chodkiewicz umiera trzy lata po zawarciu unii lubelskiej, czyli po potężnym okrojenia ziem WKL przez Koronę. Może ze zgryzoty odchodzi ten litewski wielmoża, państwowiec pełen dumy?\nZoja Jaroszewicz-Pieresławcew, Кiрылiчны друк у ВКЛ, ARCHE 4 (167) 2020, Mińsk, ss. 304.


Uroda | pospolity interesujacy katalog\nZadbane, zdrowe stopy nie tylko fantastycznie się prezentują ale dodatkowo wprawiają w wyśmienite samopoczucie. Gładka skóra, skrócone paznokcie dodają uroku każdej kobiecie. Warto zatem zadbać o stopy i wybrać się do profesjonalnej kosmetyczki. Zabieg pedicure rozpoczynamy od kąpieli stóp w wodzie z solą. Dzięki temu zmiękczamy naskórek, nawilżany skórę, a także relaksujemy się. Następnie kosmetyczka usuwa zrogowaciały naskórek tworzącego się głównie w okolicy pięty. Obcinane są także paznokcie, odsuwane skórki, a paznokcie malowane bezbarwnym lakierem. Obecnie licznym zainteresowaniem cieszy się manicure hybrydowy na stopach, który jest w dużym stopniu trwalszy niż zwykły lakier do paznokci. Na koniec wmasowujemy krem,który wygładza i nawilża skórę,przeciwdziała zbytniemu wydzielaniu potu i pozostawia stopy z długotrwałym wrażeniem świeżości. Dużym ułatwieniem podczas zabiegów na stopy jest wyposażenie studia urody w podnóżek do pedicure. Zapewni on najlepszy komfort pracy. Odpowiednio zaprojektowane podnóżek do pedicure nie tylko polepszą naszą prace ale są także wygodne i bardzo pomocne.


Wojciech Makowski: Krótka relacja ze szkolenia Master NLP\nKiedy 7-8 lat temu zacząłem interesować się NLP to czytałem książki, fora internetowe. Jednak coś mi tu nie grało. Chciałem latać, ale bez skrzydeł. Marzyłem więc, aby w przyszłości odbyć szkolenia Praktyk NLP i Master NLP. Bo właśnie na szkoleniach uczy się NLP w praktyce. Na sobie, na innych...po prostu się działa, jest ktoś kto pomoże, poprowadzi, wytłumaczy, odpowie na dociekliwe pytania. Dodatkowo mogę się pochwalić, że uczyłem się u dwóch Trenerów wyszkolonych przez założyciela NLP Johna Grindera(nie ma takiego drugiego szkolenia w Polsce). Relację z Praktyka umieszczałem na swojej stronie tutaj: http://www.wojciechmakowski.pl/2014/10/relacja-ze-szkolenia-praktyk-nlp.html\nCo było na Masterze?\nPracowaliśmy już na wyższym poziomie, na bardziej zaawansowanych technikach i doskonaliliśmy się jako coachowie.\nJak zwykle działaliśmy na jakimś swoim celu(tak, tak...cele są w życiu ważne). Odkrywaliśmy jakie są nasze dominujące cechy, które sprawiają, że nam się "udaje". Dochodziliśmy do swoich wartości, by postępować w życiu według nich, a będąc tego świadomym podwyższać swoje POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI. Zatrzymując się przy każdym z tych trzech słów...czyż nie staje się to banalnie proste? Na wartościach budujemy wszystko tak jak na fundamentach budujemy dom.\nPowtarzaliśmy też pracę na submodalnościach, budowaliśmy lepszy kontakt z podświadomością(intuicją).\nCo warte zapamiętania to to, że wiele rzeczy, które są w naszym umyśle chcemy załatwiać tylko umysłem. Bardzo pomocne okazuje się tu nasze ciało i fizyczne wyrzucanie, wyciąganie, zdjemowanie, zmniejszanie, przenoszenie emocji. Uczyliśmy się też leczyć z różnych fobii :)\nMnie chyba najbardziej w tym wszystkim interesowały techniki komunikacyjne, gdzie uczyliśmy się wywierać wpływ na innych czy też po to, aby po prostu dojść z nimi do porozumienia. Ciekawe również było pracowanie nad swoimi przekonaniami i nawykami.\nGeneralnie uczyliśmy się mierzyć z wyzwaniami z jakimi zmagają się ludzie każdego dnia. Teraz jestem pewny, że jestem w stanie pomagać ludziom w mentalnych sferach ich życia. Zamierzam się również dalej szkolić, aby być w tym coraz lepszym.\nIdziemy do przodu! :)


Michał Z: października 2013\nDzisiejszy dzień w szkole niestety strasznie się ciągnął. Po szkole od razu zabrałem się za zadania domowe. Ogólnie to cały dzisiejszy dzień jest nudny. Nie wiem co mam ze sobą zrobić.\nPrzeszukując kartony znalazłem mała świeczkę która pasuje do dzisiejszego dnia. Pamiętaliście ze dzisiaj jest Halloween? Robicie coś szczególnego w ten dzień? Ja osobiście nie obchodzę tego święta jakoś nigdy mnie to nie bawiło. jedynie podobają mi się powycinane dynie które służą jako dekoracje.\nNiestety świeczka jest mała i już mi się wypaliła. Co sadzicie o Halloween? Jakie macie plany na najbliższy weekend? Bo ja jadę do najbliższej galerii kupić sobie kilka ciuchów,które z pewnością pokażę na blogu.\nDziś dość nietypowy post. Dlaczego? Dlatego ze napisze Wam o pewniej rzeczy która mnie wciągnęła i spróbowałem czegoś nowego czego nigdy nie lubiłem.\nChodzi o książkę którą aktualnie czytam. Jak wiece już kilka razy na blogu pisałem ze nie lubię czytać itd.. Ale od kilku dni niemal nie mogę się oderwać od czytania! W sumie to z przymusu musiałem przeczytać jakaś książkę.(Potrzebna będzie ona mi później w szkole.) Koleżanka z klasy pożyczyła mi jedna książkę która okazała się być genialna! Jest to Thriller który jest momentami na prawdę straszny. Tak jak pisałem nigdy nie lubiłem czytać ale ta książka na prawdę mnie zainteresowała.\nTa książka jest tez dostępna w Polsce i nazywa się ''Maska śmierci'' a jej Autor to Cody McFadyen! Na prawdę polecam Wam ta książkę! Jeżeli lubicie czytać to powinniście ja przeczytać.\nNiestety ferie się już skończyły i przyszedł czas wrócić do szkolnego trybu życia. Mój dzisiejszy humor nie należny do najlepszych. Nie dość co w szkole strasznie się dłużyło to dostałem ocenę ze sprawdzianu która okalała się nie za bardzo korzystna... Juro pisze kolejny sprawdzian,myślę ze pójdzie mi lepiej niż w poprzednim. Trzymajcie za nie kciuki!\nWczoraj siedząc i przeglądając rożne tumblre postanowiłem ze tez to sobie założę. W sumie to koleżanką mnie do tego namówiła. Nie spodziewałem się ze można tam znalesc tyle inspirujących zdjęć!\nMa ktoś z Was tumblra? Jeżeli tak to piszecie linka w komentarzach. PS: Będę wdzięczny jeżeli dodacie mnie do obserwatorów. MÓJ TUMBLR (CLICK)\nDzisiaj rano razem z moją ciocią wybrałem się do Świdnicy. Po południu poszedłem do rynku żeby spotkać sie z Dagmarą. Chodziliśmy trochę po mieście a później przeszliśmy się po miejskich parkach. Celowo zabrałem ze sobą aparat żeby porobić kilka zdjęć tego miasta i jesiennego klimatu jaki panuje w parkach.\nWidoki w parkach są niesamowite! Kolory drzew są tak intensywne!\nJakoś nigdy dotąd nie dosrzegałem takich widoków. Nawet nie myślełem że jesień może być aż taka ładna i kolorowa!\nPo dłuższej nieobecności na blogu postanowiłem się odezwać. Jak wiece już od tygodnia jestem w Polsce. W poniedziałek razem z Dagmarą byliśmy na zajęciach fotograficznych w Świdnicy. Był to dla mnie spontaniczny wypad ale udany. W sumie to takie zwykłe chodzenie po mieście i robienie zdjęć...\nWczoraj wieczorem ujrzałem przez okno piękny zachód słońca. Od razu wyszedłem na zewnątrz i zacząłem robić zdjęcia. Wieczory robią się coraz chłodniejsze chociaż od kilku dni pogoda jest całkiem przyjemna.\nMyślę że w najbliższym czasie wybiorę się do parku na zdjęcia.Czy u Was tegoroczna jesień jest też taka ładna jak u mnie?\nDzisiejszy,już przed ostatni dzień w szkole zleciał całkiem fajnie i szybko. Na dwóch ostatnich lekcjach mieliśmy gotowanie! Ostatnio dużo myślę o wyborze zawodu. Niedawno już niemal bylem zdecydowany ze chce zostać fotografem ale coraz bardziej interesuje mnie gotowanie i sprawia mi to ogromna przyjemność. Już sam nie wiem co wybrać,wiem tylko ze nie zostało mi dużo czasu,bo już po feriach będę musiał wysyłać CV.\nDzisiaj po południu mama przywiozła mi na obiad kebaba. Uwielbiam takie jedzenie,mino tego ze nie jest najzdrowsze. Chyba zawsze tak jest ze to co najbardziej smakuje nie jest za bardzo zdrowe.\nJuż jutro pakuje moje rzeczy i na dwa tygodnie wyjeżdżam do Polski! Zachęcam Was do zadawania mi pytań: ASK.FM


O nas – Basket Fabryka\nBasket Fabryka jest klubem sportowym, który powstał w wyniku budowanej przez lata pasji do sportu i miłości do koszykówki. Jesteśmy organizacją non-profit. Naszym głównym celem jest pokazanie dzieciom i ich rodzicom, że sport może być ciekawym sposobem na aktywne spędzanie wolnego czasu. Chcemy zaszczepić w dzieciach radość z uprawiania sportu i dać im możliwość spożytkowania nadmiaru energii. Poprzez realizację opracowanego przez nas programu dla najmłodszych, dbamy o koordynację i motorykę oraz uczymy podstawowych elementów koszykówki.\npoznanie elementów koszykówki takich jak rzut, podanie, chwyt, kozłowanie.\nNasza oferta skierowana jest do dzieci w wieku od 3 do 11 lat. Zajęcia prowadzone są w 2 grupach wiekowych z udziałem 2 trenerów. Nasze zajęcia prowadzimy w rozmaitych formach od zabaw ruchowych, naukę techniki po gimnastykę oraz stabilizację z wykorzystaniem różnorodnych przyrządów sportowych.\nod 6 do 10 lat – 2 treningi w tygodniu trwające 90 minut\nOpłata rejestracyjna wynosi połowę składki miesięcznej na konto klubu.\nOpłata członkowska jest uiszczana z góry do każdego 5 dnia miesiąca na konto klubu.\nJesteśmy wykwalifikowaną kadrą pedagogiczną z doświadczeniem trenerskim i zawodniczym.\nTOMASZ JABŁOŃSKI – trener\nukończył studia magisterskie na Wydziale Nauk o Wychowaniu UŁ, kierunek: Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne,\nukończył studia podyplomowe trenerskie II klasy z koszykówki – AWF Poznań,\nukończył kurs instruktora siatkówki, unihokeja, nordic walking,\nukończył kurs wychowawcy kolonijnego i kierownika wycieczek,\nwykładowca na Uniwersytecie Łódzkim i w Kolegium Nauczycielskim w Zgierzu m.in z metodyki wychowania fizycznego czy gier i zabaw ruchowych\nMoje motto: „Mogę zaakceptować swoja porażkę, ale nie zaakceptuję tego, że nie próbowałem” Michael Jordan\nANETA JABŁOŃSKA – trener\nukończyła studia magisterskie na Wydziale Nauk o Wychowaniu UŁ, kierunek: Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne,\nDAMIAN WIADERNY – trener\nukończył studia licencjackie na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego, kierunek: Finanse i Rachunkowość,\nstudent studiów magisterskich na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Łódzkiego, kierunek Finanse i Rachunkowość,\nMistrz Polski w Koszykówce w kategorii U16 chłopców, a także finalista w kategoriach U18 i U20,\ngrający trener zespołu Ball Don’T Lie w lidze CNBA,\nsędzia koszykówki w Łódzkim Związku Koszykówki i Polskim Związku Koszykówki.\nOd małego pasjonat żużla i koszykówki, który spędził przy obu sportach większość swojego życia.\nMoje motto: „Ciężka praca pokonuje talent, kiedy talent nie pracuje ciężko” Tim Notke\nMateusz Fokczyński – trener\nzawodnik w lidze CNBA,\nMARCIN OWCZAREK – trener\nukończył studia magisterskie na Wydziale Nauk o Wychowaniu, kierunek: Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne,\nukończył kurs trenera/instruktora koszykówki, lekkiej atletyki, fitness,\njako trener współpracował z łódzkimi klubami,\ntrener personalny aktora Kamila Maćkowiak oraz Janusza „Profesora” Oskaldowicza wielokrotnego Mistrza Polski w Wyścigach Motocyklowych.\n„Sukces jest spokojem ducha, który jest bezpośrednim rezultatem samozadowolenia wiedząc, że zrobiłeś wszystko co w Twojej mocy, by być najlepszym…” John Wooden\nRegulamin BASKET FABRYKA Sp. z o.o.


bobo blog: marca 2009\nAutor: dkf o 00:56 1 komentarze\nTo, że bycie matką zmienia stosunki kobiety z własną matką jest truizmem. Oczekując pierwszego dziecka przypominałam sobie własne dzieciństwo, rzecz jasna ze szczególnym uwzględnieniem krzywd i zaniedbań, których moi rodzice się dopuścili i obiecywałam sobie, że ja takich błędów nie popełnię. Ale abstrahując od wymiaru psychologicznego czy wręcz duchowego, macierzyństwo z reguły powoduje co najmniej konfrontację pomiędzy starą i aktualnie obowiązującą szkołą wychowania. Miałam to szczęście, że kiedy pojawiła się na świecie moja córka, znałam wychowanie i opiekę nad dzieckiem nie tylko w teorii, ale również w praktyce. Więc o nic nie musiałam mojej mamy pytać, choć oczywiście i tak dużo rad słyszałam.\nIm jestem starsza tym mniej mnie te rady irytują. Przy pierwszym dziecku wszystko wiedziałam lepiej i starałam się o nic nie pytać mojej mamy, by nie narazić się na zarzut niekompetencji i nie dać jej powodu do wtrącania się w wychowanie wnuczki. (Swoją drogą jakie to chore i smutne w porównaniu ze stosunkami rodzinnymi panującymi w większości społeczeństw, które lubimy nazywać "prymitywnymi"). Przy drugim i trzecim dziecku, jestem trochę bardziej wyluzowana w roli matki, dzięki czemu zdarza mi się czasem pytać mamę o radę. Zdarza mi się też bez negatywnych emocji wysłuchiwać często nieproszonych i absurdalnych (z mojego punktu widzenia) rad oraz pomysłów na wychowanie dzieci.\nJednak, jak się ostatnio przekonałam, mój luz i psychiczna niezależność dalekie są od ideału. Poprosiłam mamę, żeby przyjechała do nas ok. 9 rano tak, żebym mogła pójść na czczo na pobranie krwi. Wpadła około w pół do dziesiątej i od progu zaczęła zgorszona zadawać pytania. Dlaczego dzieci jeszcze w piżamach? Dlaczego Igor ma pełną pieluchę? Dlaczego tu tak ciemno - część rolet nie odsłonięta? Dlaczego ja jeszcze śpię? Dlaczego chłopcy rozrzucili chusteczki higieniczne po całym salonie? Tych pytań padło o wiele więcej i z każdym kolejnym czułam się gorzej. O tym, że w końcu cofnęłam się w rozmowie z moją mamą do etapu bycia małym, strofowanym dzieckiem przekonałam się, kiedy spytała "I pewnie chłopcy nie jedli jeszcze śniadania?". Nie jedli, a ja w przypływie paniki skłamałam jej w żywe oczy mówiąc "Nie, nie, już zjedli". Zrobiło się strasznie i śmiesznie zarazem. Idąc do przychodni upominałam się prawie na głos "Kobieto, masz prawie 40 lat. Przestań zachowywać się jak mała dziewczynka, która boi się swojej mamy".\nDo tej pory trudno mi ocenić, na ile winien jest tu anankastyczny sposób bycia mojej mamy, a na ile moja neurotyczność i takiż perfekcjonizm. Ale jedno jest pewne, mimo, iż mama postrzega mnie jako bezkompromisową buntowniczkę, która wszystko zawsze robi po swojemu i nie przejmuje się opinią innych, zdarza mi się w kontaktach z nią kłamać, by nie musieć sobie radzić z jej reakcjami. Zresztą, gdybym zdobyła się na szczerość w pewnych kwestiach, jej reakcje pewnie nie były takie straszne. Bo to wszystko jest w mojej głowie... Czy wspominałam już, że znów chodzę na terapię?\nAutor: dkf o 10:49 5 komentarze\nEtykiety: dziadkowie, dzieci, macierzyństwo, terapia, wychowanie


Cluse CLJ50009 - Kolczyki Essentielle • Zegarownia.pl\nRozmiar Długość 33.2 mm\nKolczyki damskie Cluse Essentielle CLJ50009 to model idealny dla kobiet, które uwielbiają proste kolczyki w stylu łańcuchów. Wykonano je ze srebra pokrytego powłoką w kolorze różowego złota. Rozmiar biżuterii to 33.2 mm. Kolczyki posiadają wygodne motylkowe zapięcie. Produkt posiada 24-miesięczną gwarancję i został zapakowany w oryginalne pudełko.


Zdrowy poziom bycia to niepowtarzalny z najkonkretniejszych trendów poprzednich lat. Szczególnie istotne jest obecne w licznych miastach, gdzie bardzo łatwo można usłyszeć ludzi uprawiających jogging czy nordic walking nawet na chodnikach najbardziej zaludnionych dzielnic. Dbamy o nasze zdrowie kontrolując dietę i rozwijając regularny wysiłek fizyczny, dużo osób jednak zapomina o tym, aby... zadbać o własne emocje. Jak uspokoić nerwy i zapobiec wielu poważnym problemom dotyczących stracha i ciała?\nSport jest jedynym z rozwiązań. Regularne ćwiczenia działają odstresowująco. Pobudzają wydzielanie endorfin, dzięki czemu wysoko poprawiają humor. A jeśli inspiracją do normalnego stylu działania jest presja społeczna lub oczekiwania co do naturalnego wyglądu, łatwo wpędzić się w problemy. Także jak z pełnym, również z dbaniem o zdrowie można przesadzić. Czym pewno się to okazać? Zaniżoną samooceną, ortoraksją, anoreksją. Tematy na środowisku nerwowym mogą pojawić się z wielu innych przyczyn, nie warto więc próbować zdiagnozować je temuż. Jeżeli tylko czujemy się przytłoczeni lub za zestresowani, pomocny zaprezentuje się specjalista, jakim jest psycholog. Czym się kierować, szukając lekarza? Czy należy się obawiać pierwszych sesji?\nTak właściwie wizyty u psychologa warto zaznać w bliskim działaniu choć raz. Taka rozmowa może spowodować ulgę, nawet gdyby nie przechodzimy żadnych większych problemów. To i właściwy sposób na łatwiejsze zrozumienie swojej role. Mieszkańcy większych miast mogą czuć się uprzywilejowani, ponieważ szybko odkryć w nich osobę uprawnioną do lokalnych potrzeb. To rzeczywiście ważne, aby dobrze dogadywać się ze swoim psychologiem, dlatego warto poświęcić masa momentu na wyszukanie dobrego lekarza. Psycholog skutecznie ułatwi nam uporać się z problemami. Terapie mogą przybrać inną formę, w zależności od jednych potrzeb. Zazwyczaj jednak liczą na dużych rozmowach. Psycholog może objawić się dobry w rozwiązywaniu konfliktów, kłopotach z miłościami czy samooceną. Jeśli zależy nam na ciekawym zdrowiu, warto oszczędzać o siebie na moc płaszczyznach. Łatwym zwyczajem jest uwzględnianie czasu dla siebie w programie i ciągłe pozwalanie sobie na szeroki relaks.\n« Badania profilaktyczne zalecane kobietom po 30 roku zycia\nBezpieczne usuwanie sprzetu windows vista»


Dziennik wyścigowy Rinasa – wstęp – Rinas.pl\nczy to publikować… 3 lata spisywałem na bieżąco wszystkie swoje przemyślenia. O swojej jeździe, o swoim zachowaniu, o rywalach, o ich zachowaniu. Co mi pomagało jechać szybciej. Co robiłem w chwilach zwątpienia. Często miałem „białe plamy” w dzienniku – najgorsze jest to, że plamy miałem szczególnie wtedy… kiedy zaczynało mi iść bardzo dobrze. Byłem potem zły na siebie bo to właśnie wtedy powinienem dać NAJWIĘCEJ informacji. Dlatego w sezonie 2016 – kiedy byłem najszybszy ze wszystkich 5 lat kiedy jeździłem – opisałem już calutki sezon, od początku – do końca.\nChciałem tego nie publikować, z kilku powodów.\nPo pierwsze – to moje prywatne przemyślenia. Nie mam ochoty słuchać krytyki i oceny tego jak myślę, czuję i się zachowuję.\nPo drugie – nie jestem wzorem zawodnika. Nigdy nie byłem najlepszy i najszybszy w swojej klasie. Być może moje schematy bardziej zaszkodzą niż pomogą…\nPo trzecie – nie uważam że każdy musi tak mocno i szczegółowo to spisywać. Generalnie uważam że trzeba koniecznie robić notatki – głównie ze spraw technicznych – ale nie chcę pokazywać ludziom, że żeby się poprawiać – głównie trzeba spisywać mnóstwo stron!\n… ja nie jestem każdy. Ja jestem Rinas. Zawsze wszystko robiłem po swojemu. Tak samo – mój dziennik. Jebać więc to. Daję to na bloga. Może ktoś znajdzie notatki, i pomoże mu to jechać szybciej. A nic nigdy nie dawało mi takiej radości – jak fakt, kiedy komuś chociaż troszeczkę pomogłem i potem był wdzięczny, że pojechał szybciej.\n2014 / 2015 pisane na kolanie na treningach i wyścigach i przepisane w 2016; od 2016 pisane na bieżąco na kompie.\nOKŁADKA – cele „na zawsze”:\n( wpisywałem na nią coś tylko raz na jakiś czas, tylko najważniejsze wnioski )\n– daleko patrzeć\n– sprawdzać, co działa!\n– ŁAPAĆ TUNEL !!! Na prostych + chować ręce – zmniejszać opór!\n– wywołuj w głowie TO uczucie jak najczęściej !! OSWAJAJ STRACH !!\n– patrzeć TYLKO tam, gdzie chcesz jechać !\n– UFAJ SOBIE – jeżeli jesteś wjeżdżony i wtedy czujesz że COŚ NAPIERDALA i NIE DZIAŁA – to znaczy ŻE NAPIERDALA i TRZEBA ZMIAN !!!\n– LOOOS… najważniejsza ma być FRAJDA !\n– patrz na SWOJE postępy i wyniki! Nie na innych !\n– MAX POCHYLENIE ŁAPAĆ! Z tego wyjdzie SPEED !\n– hamowania mega ostre!\n– GAZ !!!\n– czepiaj się szybszych !!!\nCzasami warto … NIC NIE ROBIĆ –> jechać dla frajdy !