"Mikołaj z ulicy Świątecznej" - RECENZJE DROPSA KSIĄŻKOWEGO\n"Mikołaj z ulicy Świątecznej"\n„Mikołaj z ulicy Świątecznej” – część 2.\n22 grudnia, 2021 by Drops Ksiazkowy 1 Comment\nZa Zuzanną trzasnęły drzwi od biblioteki. Agata przekręciła kluczyk w zamku i odetchnęła głęboko. Właśnie rozpoczęła świąteczną przerwę i urlop – do pracy miała wrócić dopiero po Nowym Roku. Wolne dni zamierzała spędzić z rodzicami i, chociaż to było zupełnie niemożliwe, nacieszyć się nimi na zapas. Co prawda planowała wyjazd do Londynu podczas ferii zimowych, ale na ten moment luty wydawał się dość odległym terminem. Do przylotu rodziców pozostało już niewiele czasu, Agata mogła zacząć odliczać godziny. Jutro, w wigilię, mieli być razem i wspólnie świętować Narodzenie Chrystusa.\nZ uśmiechem na ustach owijała szyję chustą, którą dostała od dziadka na urodziny. Na głowę włożyła czapkę, zapięła płaszcz. Była gotowa do wyjścia.\nMiejsce pracy opuściła kilka minut po osiemnastej. Zapowiadał się pracowity wieczór – zamierzała ubrać choinkę, którą przed rozpoczęciem zmiany sąsiad z parteru pomógł jej wnieść na górę i upiec sernik – ulubione ciasto taty. Mimo to się nie spieszyła . Celebrowała drogę do domu. Tak, celebrowała. Z radością pozwalała opadać śnieżnym płatkom na czapkę i obserwowała, jak śnieżynki tkają białe dywany na chodnikach i ulicach. Białe święta – marzenie wielu miało się spełnić. Agata sama siebie nie poznawała. Przecież początek adwentu, początek oczekiwania, był trudny. Wypełniony złością, smutkiem, tęsknotą. Wszystko się zmieniło, odkąd spotkała świętego Mikołaja…\nByła wdzięczna, że pracownik agencji eventowej się rozchorował i wnuk pani Basi musiał go zastąpić. Od ich rozmowy w bibliotece, od wspólnego wykrawania pierniczków wszystko się zmieniło. Ona się zmieniła. Na nowo poczuła, że święta mogą przynieść coś dobrego. Cud. Przestała tylko oglądać się za siebie i z nieśmiałym uśmiechem patrzyła w przyszłość. Myślała nie tylko o tym, że to będą pierwsze święta bez ukochanego dziadka. Wyczekiwała chwili, w której spotka dawno niewidzianych rodziców i przełamie się z nimi opłatkiem, zmówi modlitwę, spożyje posiłek, a później wspólnie pójdą kolędować przed pasterką w parafialnym kościele. Mikołaj miał rację – puste miejsce przy stole będzie symbolizować brak babci i dziadka, ale jednocześnie będzie źródłem pamięci o dobrych chwilach, uśmiechach, drobnych gestach.\nPokrążona w myślach, dotarła pod kamienicę. Ulica Świąteczna – jakże mogłoby być inaczej – była gotowa na święta. Wejścia do poszczególnych klatek kamienicy oświetlono lampkami w kształcie gwiazdek, na dziedzińcu ustawiono sanie wypełnione prezentami. Pojazdu pilnowały renifery. Na środku zaś dumnie prezentowała się…\n– Choinka! – szepnęła sama do siebie Agata, widząc przystrojone drzewko. No tak, przecież wczoraj przewodniczący wspólnoty mieszkaniowej pukał do każdego, by zaprosić do zbiorowego ubierania. Widocznie albo się spóźniła, albo chętnych do tworzenia nowej tradycji nie było wielu. Chociaż choinka była już praktycznie gotowa. Nawet lampki się świeciły, rozjaśniając przestrzeń dookoła. Do kompletu brakowało tylko gwiazdy na czubku, którą właśnie zawieszał stojący na drabinie… – Mikołaj? – Stanęła na placach, by lepiej widzieć ukrytą między gałęziami postać.\n– Poznałaś po reniferach? – zapytał wnuk sąsiadki, schodząc ostrożnie w dół po szczebelkach.\n– No jasne, bo stroju nie masz służbowego.\n– Jestem Mikołajem z ulicy Świątecznej, a nie świętym – wyjaśnił, zeskakując na chodnik. – Wesołych Świąt, to już jutro – uśmiechnął się do Agaty.\n– Nie mogę się doczekać. – Nie potrafiła ukryć swojej radości. – Jutro o tej porze będziemy z rodzicami jeść kolację i śpiewać kolędy.\n– Cieszę się, że przestałaś się zamartwiać, a w Bożym Narodzeniu zobaczyłaś czas światła i nadziei – jego uśmiech był mniej promienny niż bibliotekarki. Agata od razu to wyłapała.\n– Ty też potrzebujesz tej nadziei, prawda? – Bogiem a prawdą odkąd dowiedziała się o jego miesięcznym urlopie, chciała go zapytać o przyczyny tak nagłego i długiego zarazem przyjazdu do Polski. – Czy w Niemczech coś się stało? Jeżeli nie chcesz mówić, to nie mów, ale czasem dobrze się wygadać osobie, która nie zna nas zbyt dobrze. Patrzy na sprawę innym okiem i pomaga zobaczyć światło i nadzieję.\nMikołaj złożył drabinę.\n– Dasz mi pięć minut? – zapytał poważnie.\nZgodziła się poczekać. Wrócił po kilku minutach – z kocem pod pachą i dwoma parującymi kubkami, których zawartość na kilkustopniowym mrozie niemal od razu wystygła. Koc rozłożył na stojącej pod choinką ławce, a przygotowanym napojem okazała się być czekolada.\n– Prawda jest taka, że musiałem uciekać – przyznał Mikołaj po chwili ciszy. Agata zanurzyła usta w brązowym napoju i nie przerywała opowieści. – Zostałem oskarżony o coś, czego nie zrobiłem. Chodzi o pracę, długo by opowiadać o szczegółach. Przyjaciele okazali się wrogami, nie miałem nikogo, kto by mnie bronił, choć i tak nie powinienem – prawda leży po mojej stronie i każdy to wie. Jeśli dojdzie do sprawy, szef przegra i to z kretesem. Mści się za błędy własnego syna – westchnął. – Adwokat poradził, bym na razie usunął się w cień, nabrał do sprawy dystansu. Moja matka uważa, że nie mam się czym przejmować, skupia się na nowym związku, więc…\n– Została ci babcia?\n– Ona nic nie wie.\n– Ode mnie się nie dowie.\n– Dzięki – pokiwał głową Mikołaj, wpatrując się we wciąż pełen kubek. – Masz rację. Została mi tylko ona. Jest prawdziwa, czuła. Zależy jej na mnie.\n– Na pewno widzi, że jest coś nie tak…\n– Powiem jej, ale jeszcze nie teraz. Na pewno nie przed wigilią. Chcę, by te pierwsze od lat wspólne święta były dla niej pełne uśmiechu.\n– Jest taki dzień, drodzy państwo. Żadnych łez, żadnych konfliktów. Dzień miłości, ciepła, światła. To właśnie dziś. Wigilia. Nasza audycja może się zacząć tylko od jednego utworu. „Dzień jeden w roku” zespołu Czer… – Agata w ostatniej chwili wyłączyła radio i znowu zalała się łzami. Tak, dziś był dla niej dzień łez i samotności. Z samego rana zadzwonił telefon. Mama. Odwołano wszystkie loty z Wielkiej Brytanii. Anglia nie pamiętała takiej śnieżycy. Ruch lotniczy był całkowicie sparaliżowany.\nPierwsza wigilia bez dziadka okazała się samotną wigilią. Agata przełknęła gorzkie łzy. Choć przez ostatnie miesiące mieszkała sama, nigdy nie czuła się tak samotna, jak w tej chwili. Przecież wszystko było gotowe – uszka i pierogi z kapustą zrobiła z wyprzedzeniem i zamroziła, piernik czekał od poniedziałku, a sernik wyjęła z piekarnika kilka minut po północy. Dziś razem z mamą miały kroić warzywa na sałatkę. Sama będzie… Nie… Po co miała obierać, kroić, mieszać? Sama przecież tego wszystkiego nie zje! Miała rację. Czuła, gdy zaczął się grudzień, że te święta nie przyniosą niczego dobrego. Że będą źródłem łez i tęsknoty. Pomyliła się tylko w jednym – płakała i tęskniła nie tyle za dziadkiem, co za rodzicami, którzy przecież mieli tu być i dbać o to, by na stole został tylko jeden pusty talerz.\nRozmyślania przerwał jej dzwonek do drzwi. Niedbale przetarła oczy i niechętnie przeszła do przedpokoju. Otworzyła. Na klatce stał Mikołaj z gałązką jemioły.\n– Babcia powiedziała, że jak mężczyzna pierwszy wejdzie do… – umilkł, widząc zapłakaną twarz Agaty. – Co się stało?\nNie miała siły tego tłumaczyć. Po prostu znowu wybuchła płaczem.\nGdy Agata przestała płakać, posadził ją na kanapie i przykrył kocem, a sam zajął się przygotowaniem herbaty. Jemiołę rzucił niedbale na kuchenny blat.\n– Kolację oczywiście zjesz u nas, babcia by mi nie wybaczyła, gdybym cię nie zaprosił. – Mikołaj usiadł obok niej. – Zaczynamy o 17:00.\n– To nie tak miało być – pociągnęła nosem. – Nie miałam być sama.\n– Ale nie będziesz sama! Będzie babcia, będę ja. Z góry będą na nas patrzeć twoi dziadkowie, a rodzice na pewno myślami będą z tobą.\nAgata pokiwała głową z grzeczności. Nic nie było w stanie jej przekonać do tego, że puste miejsca zostaną wypełnione.\nAgata drżącą dłonią wzięła z talerzyka opłatek. Stała między panią Basią a Mikołajem na środku dużego pokoju. Zerkała na ubraną przez sąsiadów choinkę i walczyła ze sobą, by się nie rozpłakać. Z jednej strony czuła ogromną wdzięczność za zaproszenie, z drugiej wciąż obwiniała w sercu pogodę, linie lotnicze…\n– Moje dziecko, nie zamartwiaj się. Wolałabyś, by lecieli w taką pogodę? To by było skrajne niebezpieczeństwo, katastrofa gotowa! A tak przylecą cali i zdrowi jutro lub najdalej pojutrze. Najważniejsze, że mają kogo odwiedzić i ty masz na kogo czekać. – Starsza pani uścisnęła jej dłoń. – Mimo smutku, który wypełnia twoje serce, życzę ci, byś otworzyła się na radość, którą niesie On – zerknęła wymownie na szopkę ustawioną na wigilijnym stole obok świecy Caritasu. Figurki stały nierówno, tuż pod nie podłożono sianko. – Na miłość, którą On jest. Na światło, które wraz z Jego nadejściem wypełniło mrok. Uwierz w cud Bożego Narodzenia i pozwól, by dokonało się w tobie. – Pani Basia ułamała kawałek opłatka.\n– Wesołych świąt – powiedziała cicho Agata, dzieląc się również opłatkiem.\n– Włączę gaz pod barszczem. – Sąsiadka przeszła do kuchni. Agata i Mikołaj zostali sami w pokoju. Stanęli naprzeciwko siebie, przy choince, z opłatkami w dłoni.\n– Pamiętaj, że to miejsce – chłopak wymownie spojrzał na dodatkowe nakrycie – będzie puste tylko do momentu zakończenia śnieżycy. Oni tu będą, przytulą cię.\n– I uśmiechnij się, proszę. Nie jesteś sama.\n– Twój czas oczekiwania jeszcze trwa, ale proszę, weź głęboki oddech, bo ta noc zdarza się raz do roku. Nie możesz przegapić swojego cudu. Oni naprawdę przylecą, kto wie, może już są w drodze, sama mówiłaś, że nie zamierzają ruszać się z lotniska.\n– Masz rację, po prostu…\n– Każdy z nas czasem czuje się samotny, ale ty nie zostałaś sama. Masz moją babcię i swojego prywatnego świątecznego Mikołaja – uśmiechnął się. Nie mogła tego nie odwzajemnić. – Co więcej, prywatny Mikołaj zostaje na dłużej, nie wracam po Nowym Roku do Niemiec, przynajmniej nie tak od razu. Okazało się, że matka wszystko powiedziała babci i razem stwierdziły, że nie ma sensu, żebym jechał przed wyjaśnieniem tego wszystkiego.\n– Czyli wiedziała od początku?\n– Miłość zawsze wie, kiedy drugie serce potrzebuje przytulenia. Życzę ci, by nigdy nie zabrakło w twoim życiu kogoś, kto cię przytuli. Słowem, uśmiechem czy gestem. I by światło w twoim sercu nigdy nie zgasło. Nawet w śnieżną noc. Ta noc jest przede wszystkim cicha. I święta. I na tym się skup. – Przełamali się opłatkiem.\n– Dziękuję ci za wszystko. – Agata pocałowała sąsiada w policzek. – A ja tobie życzę, żeby wszystko, co złe, wypełniło dobro i byś już nie musiał uciekać.\n– Mam nadzieję, że się spełni – uśmiechnął się.\n– Barszcz zaraz będzie gotowy! – Do pokoju wróciła pani Basia. – Siadajcie, dzieci!\nTen wieczór nie mógł mieć innego finału. We troje zajęli miejsca na drewnianej ławce w głównej nawie. Agata z zachwytem przyglądała się choinkom ustawionym po obu stronach głównej nawy i z uśmiechem spoglądała na szopkę. Nad żłóbkiem z figurą Pana Jezusa intensywnie świeciła gwiazda. Jasno pokazywała drogę, nie tylko pasterzom czy mędrcom ze wschodu. Wlewała i w jej serce światło. Nadzieję. Kolacja upłynęła w bardzo miłej atmosferze. Po smutku, który towarzyszył życzeniom, przyszedł śmiech, wspomnienia i anegdoty. Nie było czasu na łzy. Był czas na obecność. Na uśmiech, na oczy, w których radość przeplatała się z odbitym płomieniem świecy. Było dobre jedzenie, byli dobrzy ludzie. Agata nie była sama. Tego wigilijnego wieczoru na własnej skórze się przekonała, że prawdziwych sąsiadów poznaje się w śnieżnej biedzie. Przecież to sam Mikołaj zapukał do jej drzwi, by spełnić świąteczne marzenia. Śniła o rodzinnej wigilii. I taką dostała, choć z ludźmi, którzy towarzyszyli jej przy stole, nie była spokrewniona.\nOrganista zaintonował kolędę. Przez rękawiczki poczuła, jak jej dłoń dotyka dłoń Mikołaja. Mężczyzna tak jak ona patrzył na gwiazdę. Wyglądał światła. Nie wiedziała, że przez dłuższą chwilę patrzył na nią, na jej zamyśloną twarz. I ona też stała się dla niego źródłem światła. Pozostawało mieć nadzieję, że jemioła nie zwiędnie na blacie przy ulicy Świątecznej, zanim wypełni swoją świąteczną misję…\n„Mikołaj z ulicy Świątecznej” – część 1.\n6 grudnia, 2021 by Drops Ksiazkowy 5 komentarzy\nAgata pomyślała, że to ogromna ironia losu mieszkać przy ulicy Świątecznej, w ogóle nie wyglądając tegorocznego Bożego Narodzenia. Wiedziała, że to święta miłości, cudów, nadziei. Narodzenia nowego. Czas światłości. Kochała Święta, uwielbiała celebrować przygotowania, następnie wigilijny wieczór, pierwszy i drugi dzień Świąt… Jednak ten grudzień był inny. Przesycony tęsknotą i samotnym oczekiwaniem.\nTo miały być pierwsze święta bez dziadka Władka, który odszedł na początku stycznia. Pierwsze święta bez najważniejszego mężczyzny w jej życiu. Nauczyciela, wychowawcy, przyjaciela. To dzięki niemu mogła zostać w Polsce, kiedy na kilka tygodni przed jej egzaminami gimnazjalnymi rodzice podjęli decyzję o przeprowadzce do Wielkiej Brytanii. Dziadek postanowił zająć się wnuczką i pozwolić jej dokończyć edukację w Polsce. Takie rozwiązanie odpowiadało Agacie. Tu miała koleżanki, szkołę, a jej znajomość języka angielskiego pozostawiała wiele do życzenia… Do rodziców miała dołączyć po maturze. Studia jednak rozpoczęła w Polsce. W Londynie nie czuła się dobrze. Mama i tata – wręcz przeciwnie. Rozkwitli w Anglii i realizowali się w pracy. Wiedzieli, że córka ma w ojczyźnie najlepszą opiekę i niczego jej nie brakuje. Nie namawiali, nie naciskali.\nNiemal cały grudzień Agata miała spędzić sama. Rodzicom udało się dostać bilety lotnicze dopiero na wigilijny poranek. Ozdabianie domu, pieczenie pierników – jej jedynym towarzystwem w tym roku miały być tylko wspomnienia. Nic dziwnego, że klimat świąteczny w ogóle się jej nie udzielał. Grudzień krzyczał zza każdego rogu, nawet w pobliżu cmentarza, który odwiedzała każdego dnia. Znicze na okolicznych stoiskach miały kształt choinek, bombek, gdzieś mignęła jej lampka z głową Mikołaja… Pojutrze, 5 grudnia, włodarze miasteczka uroczyście zapowiedzieli uruchomienie świątecznych iluminacji – prace na rynku szły pełną parą. Nawet tu, przy ruchliwej ulicy, Agata zauważyła ekipę montującą ozdoby przy latarni. Do kompletu grudniowego klimatu brakowało tylko śniegu. Pogoda, jakby na przekór, pozostawała jesienna. Deszcz lał się z nieba z niewielkimi przerwami. Dorośli żartowali, że Mikołaj przyjedzie do dzieci na letnich oponach, bo przecież renifery nie potrafią pływać w kałużach… Kałużach, które potrafiły boleśnie atakować. Agata właśnie tego doświadczała. Zamyślona nie zauważyła, że z dużą prędkością mija ją czerwony, elegancki mercedes. W rezultacie zawartość kałuży znalazła się na jej zielonym płaszczu.\n– Cholera jasna! – zaklęła.\n– Nic się pani nie stało? – Auto gwałtowanie zahamowało i zza kierownicy wysiadł mężczyzna. – Wszystko ok? – podszedł do Agaty. – Pokryję koszty pralni.\n– Nie trzeba – żachnęła się. – Uważaj, jak jeździsz, możesz kogoś zabić! – Nie patrzyła na niego, lecz chusteczką higieniczną ścierała plamy z płaszcza.\n– Zostawiam wizytówkę, gdyby pralnia była jednak potrzebna… – Rajdowiec podał Agacie kartonik. – Proszę wybaczyć, że nie proponuję przeprosinowej kawy, ale ogromnie się spieszę! – Chwilę później wyłączył światła awaryjne i ruszył w dalszą drogę.\n– Pani się nie martwi – przechodzący obok kilkulatek uśmiechnął się szeroko. – Mikołaj na pewno przyniesie mu rózgę! – Pocieszył kobietę i ciągnięty przez matkę, dogonił jej kroku.\n– Oby – mruknęła Agata, jęcząc w duchu. Cóż, przed pracą w miejskiej bibliotece, czekała ją niezaplanowana wizyta w domu. Miała nadzieję, że obędzie się bez wizyty w pralni. Nie zamierzała się przecież wysługiwać swoim kałużowym oprawcą, a wizytówkę schowaną do kieszeni, wyrzucić przy pierwszym lepszym koszu…\nSobotni poranek zaczęła dość wcześnie. Odwiedziła pobliską piekarnię i uzupełniła zapasy w lodówce. Włączyła pralkę i wytarła kurz z półek. Kilka minut po dwunastej chowała do rozsuwanej szafy z lustrami odkurzacz. Zawsze sprzątała w soboty. Sobota – dzień mopa, żartowały z babcią. Teraz, gdy mieszkała sama, porządki szły zdecydowanie szybciej. Kiedy podłoga wyschła, Agata usiadła w ulubionym musztardowym fotelu z kubkiem kawy w dłoni. Na stoliku obok fotela czekały kruche ciastka kupione w ulubionej piekarni. Oczywiście w kształcie choinek i reniferów. Kiedy się zorientowała , do którego ze szklanych pojemników sięgnęła pani Zofia, było za późno na protesty. Z drugiej strony co ją dziwiło? Przecież Mikołaj, oprócz grzecznych dzieci i dorosłych, powinien zastać w domach szklankę mleka i talerzyk ciastek. Sobota przed mikołajkowym poniedziałkiem była więc idealnym momentem na uzupełnienie zapasów.\nNa popołudnie miała plany. Zawsze 4 grudnia odwiedzała sąsiadkę z naprzeciwka. Kiedyś z babcią i dziadkiem, później z samym dziadkiem. W tym roku po raz pierwszy imieninowe życzenia miała złożyć sama. Czuła, że pojawi się wzruszenie, to nieznośne ukłucie w sercu. Ale wiedziała też, że musi, musi dotrzymać tradycji. Prezent miała gotowy od dawna – mama jeszcze w listopadzie przysłała przepiękną apaszkę w róże kupioną w luksusowym butiku. To były ulubione kwiaty pani Basi.\nPo śmierci dziadka relacje Agaty z sąsiadką się zacieśniły . Często odwiedzała starszą panią. Robiła jej zakupy, wyręczała w części domowych obowiązków. A czasem po prostu towarzyszyła. Siedziała na wysłużonej, pamiętającej miniony ustrój wersalce, piła herbatę i zajadała się słodkościami. W miasteczku pani Basia była zupełnie sama. Jej córka z wnukiem mieszkali na stałe w Niemczech. Dziadkowie żartowali, że mieszkają na piętrze europejskich emigrantów… Najpierw Iza i Mikołaj, potem rodzice Agaty – wyjechali w poszukiwaniu lepszego świata. Agata musiała przyznać, że nie pamiętała, kiedy ostatni raz Mikołaj odwiedził babcię. To chyba było z dziesięć lat temu, w wakacje po jej maturze…? Cóż, widocznie kariera pochłonęła go do reszty. Babcia była z niego ogromnie dumna i również ogromnie mocno za nim tęskniła.\nPunktualnie o piętnastej zadzwoniła do drzwi po drugiej stronie klatki schodowej. Pani Basia otworzyła niemal od razu, jakby czekała na sygnał. Elegancko ubrana – w odświętną spódnicę, białą koszulę i sznur pereł, powitała ją z szerokim uśmiechem.\n– Witaj, moje dziecko! – Zawsze tak się zwracała do wnuczki sąsiadów. – Cieszę się, że jesteś!\n– Dzień dobry! Wszystkiego najlepszego z okazji imienin! – Agata wręczyła torebkę z upominkiem. – Dużo zdrowia, uśmiechu i spełnienia marzeń!\n– Najskrytsze się spełniło, zobacz, kto przyjechał! – Solenizantka niemal wbiegła do salonu. Za stołem siedział… kałużowy sprawca! – Pamiętasz mojego wnuczka Mikołaja?\nAgata musiała przyznać, że pamiętała, ale nie w takim wydaniu. W jej wspomnieniach Mikołaj był wysokim, ale i jednocześnie puszystym chłopakiem z niesforną grzywką i trądzikiem, który nie odpuścił nawet w liceum. Nie przywiązywał wagi do stroju – chodził w bluzach z kapturem i dżinsach, a duże, w mniemaniu Agaty za duże, okulary często zjeżdżały mu z nosa. Dzisiaj stał przed nią wciąż wysoki, ale szczupły mężczyzna. Pod granatowym golfem widziała wyraźnie rysujące się mięśnie. Po trądziku nie było śladu. Agata musiała przyznać, że dwudniowy ciemny zarost zdecydowanie lepiej pasował do jego policzków niż krostki. Zniknęła też grzywka – fryzura była starannie przycięta. Niebieskie oczy, już nie zza okularów, a prawdopodobnie zza soczewek, śmiały się do dawno niewidzianej babci.\n– Pamiętasz mnie? Nie chodzi mi o wczorajszy poranek oczywiście – wyciągnął w jej kierunku dłoń.\n– Wczorajszy poranek? – pani Basia czujnie zmrużyła oczy.\n– Tak, spotkaliśmy się przelotnie – pospieszył z wyjaśnieniem Mikołaj.\n– Inaczej cię zapamiętałam – przyznała Agata, ściskając dłoń.\n– A ja ciebie dokładnie tak samo. – Rzeczywiście, w przeciwieństwie do niego niewiele się zmieniła. Duże zielone oczy, piegi i rude kręcone włosy od najmłodszych lat były jej znakiem rozpoznawczym. – Mam nadzieję, że kurtkę udało się uratować?\n– Tak… Chyba tak. W każdym razie, pralnia nie będzie potrzebna. – Tak jak i wizytówka, dodała w myśli, uświadamiając sobie, że wbrew planowi wcale jej nie wyrzuciła. Po powrocie do domu i nastawieniu pralki, wyjęła ją na półkę wraz z opakowaniem chusteczek i rękawiczkami.\n– To wy sobie tutaj wyjaśniajcie, ja nastawię wodę na kawę! – Pani Basia zniknęła w drzwiach do kuchni.\n– Babcia wspomniała, że twój dziadek zmarł na początku roku, bardzo mi przykro. – Usiedli obok siebie na wersalce. Wcześniej nakryty stół uginał się pod pysznościami przygotowanymi przez gospodynię. Kilka rodzajów ciast i ciasteczek, sałatka jarzynowa, śledzie, półmisek z wędlinami – Agata mogła być pewna, że nie wróci głodna do domu.\n– Nie myślałaś o tym, żeby wyjechać do rodziców?\n– Nie, dlaczego? – Wzruszyła ramionami nieco zirytowana. – Tutaj mam pracę, znajomych. Tam musiałabym zaczynać wszystko od nowa. Na szczęście jestem już dorosła i nie muszę mieć opiekunów.\n– Wybacz, nie chciałem cię urazić…\n– Spoko. A ty na długo przyjechałeś?\n– Wraca dopiero w Nowy Rok! – oznajmiła uradowana pani Basia, wchodząc do pokoju. – Wybiera zaległy urlop.\nMiesięczny zaległy urlop? W niemieckiej korporacji? Agata miała nadzieję, że zdziwienie nie maluje się na jej twarzy. Nie chciała psuć radości pani Basi. Nie dzisiaj. Zresztą, czy to była jej sprawa?\n– Nie mamy Mikołaja!\nNie takiej nowiny spodziewała się Agata po przekroczeniu progu biblioteki w poniedziałkowy poranek. 6 grudnia. Ulubiony dzień w roku wszystkich dzieciaków. W tym roku – z jej inicjatywy – w samo południe brodaty święty miał obdarować przedszkolaków i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej książkowymi prezentami. Dyrektor początkowo kręciła nosem, ostatecznie uległa. Wszystko było przygotowane na ostatni guzik – paczki dla maluchów, ozdoby, strój dla Mikołaja. Wszystko, oprócz najważniejszego.\n– Co się stało z Jackiem?\n– Wstał z gorączką ponad 38 stopni. Nie ma mowy, żeby w takim stanie zbliżył się do dzieciaków. – Zuza, druga bibliotekarka, wiedziała, ile nerwów i godzin pracy kosztowały Agatę przygotowania do mikołajkowego spotkania. – Pan Mietek – miała na myśli konserwatora w budynku – jest za niski do tego stroju.\n– Gdzie my znajdziemy Mikołaja o wzroście metr dziewięćdziesiąt? – jęknęła Agata, ściągając czapkę z rudych pukli.\n– Ja nie znam nikogo… – Zuza pogładziła ją pokrzepiająco po ramieniu. – A może powiemy dzieciom, że renifery się rozchorowały i Mikołaj nie miał jak dojechać?\n– Szybciej będzie, jak od razu złożę wypowiedzenie – mruknęła Agata.\n– To co proponujesz? Czas leci.\n– Witajcie, dziewczynki, czy już otwarte? – W drzwiach biblioteki stanęła pani Basia. Miała przy sobie charakterystyczną płócienną torbę z napisem: „Zaczytana babcia”. Raz w tygodniu uzupełniała lekturowe zapasy, przy okazji wymieniając się z bibliotekarkami opiniami o przeczytanych tytułach. – Coś się stało? – zapytała troskliwie, widząc niemrawe miny Agaty i Zuzy.\n– Tak. Mikołaj nawalił – jęknęła Agata, opadając na krzesło.\n– Mój Mikołaj?\n– Nie, pani Basiu, święty… Miał przyjść do dzieciaków i się rozchorował…\n– A Mieciu?\n– Za niski…\n– Ile wzrostu ma mieć ten wasz Mikołaj?\n– Z metr dziewięćdziesiąt – mruknęła Zuza, wyjmując z torby czytelniczki woluminy.\n– Nie ma za co, cieszę się, że mogę pomóc. – Agata miała wrażenie, że Mikołaj mówi szczerze.\nTeraz już święty Mikołaj. Agata pomogła mu ułożyć brodę. Czerwony strój leżał jak ulał, pozostało dopracować szczegóły.\n– To moje zawodowe być albo nie być.\n– Moja dyrektor bywa… trudna – szepnęła.\n– Rozumiem – odpowiedział równie cicho. – Ale mam wrażenie, że mimo dobrego finału całej tej sytuacji nie jesteś zbyt radosna. Dostałaś rózgę?\n– Nic nie dostałam – mruknęła. – Poza tym w tym roku kompletnie nie czuję świąt.\n– Pierwsze Boże Narodzenie bez dziadka? – Mikołaj wstał z krzesła, by bibliotekarka mogła przyjrzeć mu się w pełnym „umundurowaniu”.\n– Pierwsze przepełnione aż taką tęsknotą…\n– Dziadek na pewno będzie przy tobie, ale cię rozumiem. Dla mnie Boże Narodzenie niemal od zawsze było świętami tęsknoty. Zwłaszcza wigilia i puste miejsce przy stole. Dla mnie to symbol nie tylko pamięci o tych, którzy faktycznie mogą zapukać do drzwi, ale także tych, którzy nigdy do tych drzwi nie zapukają, choćbyśmy na kolanach błagali Pana Boga. Tęsknoty za dobrymi chwilami z tymi ludźmi. Za czyimś głosem, dotykiem, spojrzeniem. – Mikołaj wpatrywał się w widoczną zza regałów grupkę dzieci, ale Agata doskonale wiedziała, że myślami jest kompletnie gdzie indziej. – Dla mnie te święta będą wyjątkowe. Mama z nowym facetem leci pod palmy, więc zostanę z babcią. Pierwszy raz od podstawówki. Cieszę się prawie tak samo jak oni – kiwnął głową w stronę kilkulatków. – Oni cieszą się z prezentu w postaci książki i spotkania Mikołaja, ja cieszę się z prezentu, jakim jest spotkanie człowieka, którego kocham najbardziej na świecie. – Założył na głowę czapkę. – Zaczynamy? – spojrzał na Agatę.\nDziewczyna pokiwała głową. Nie była w stanie wydusić ani słowa.\nMikołaj nie od razu zrzucił biblioteczny strój. W czerwonym komplecie udał się do mieszkania babci, by wręczyć jej podarunek. Pani Basia śmiała się do łez, widząc przebranego wnuka.\n– Gdyby nie pani, toby się nie udało. Dziękuję! – Agata uściskała sąsiadkę.\n– To naprawdę drobiazg.\n– Potwierdzam. Nigdy nie miałem głównej roli w szkolnych przedstawieniach, warto było czekać. – Mikołaj zdjął brodę. – Ale podziwiam Czerwonego, musi być mu cholernie gorąco w kominie w tych ciuchach.\n– Przebieraj się i ruszamy z produkcją. – Pani Basia klasnęła w dłonie. – Zostaniesz z nami, Agatko? Musisz!\n– Co będziecie produkować?\n– Foremkę w kształcie Mikołaja oczywiście rezerwuję dla siebie. – Wnuk pani Basi pozbył się sztucznego brzucha i coraz bardziej przypominał siebie.\n– Nie chcę przeszkadzać. – Agata czuła, że jego tęsknota była związana w dużej mierze z babcią. Chciała, by jak najlepiej wykorzystali dany im czas.\n– Moje dziecko, będzie nam o wiele przyjemniej! Skocz do mieszkania się przebrać i weź fartuszek, a ja wyjmę ciasto z lodówki. Zagniotłam wcześniej, żeby lepiej się rozwałkowało.\n– W takim razie jestem za chwilę. – Jak na skrzydłach pobiegła do siebie. Może ten grudzień wcale nie miał być taki zły, a najlepszy prezent krył się właśnie w drugim człowieku? Może świątecznymi melodiami, które omijała uparcie od kilku tygodni w rozgłośniach radiowych i na playlistach w popularnym serwisie, miały być w tym roku głosy sąsiadki i jej wnuka, przeplatane kuchennym zamieszaniem? Otwierając drzwi od mieszkania, z wdzięcznością spojrzała w górę. Mikołaj miał rację. Dziadek towarzyszył jej w odliczaniu do wigilijnej kolacji. Nie miała pojęcia, że wraz z Głównym Bohaterem nadchodzących świąt doskonale zaplanował ich przebieg. Zadbał o małe i duże cuda, które miały przepełnić jej serce światłością.


Podsumowanie miesiÄ…ca. Luty 2021 - Run The World\nPo wyboistym styczniu, przyszedÅ‚ czas na krÃ³tki, ale solidny luty. 4 rÃ³wne tygodnie, bez miejsca na kryzysy i wÄ…tpliwoÅ›ci. Po tym miesiÄ…cu wiem mniej wiÄ™cej gdzie jestem z formÄ… i jak wyglÄ…dajÄ… moje szanse na wiosenny maraton. A do tego jest to miesiÄ…c, gdy zaczÄ™liÅ›my przygodÄ™ ze Å¼Å‚obkiem.\nPierwszy tydzieÅ„ zaczÄ™Å‚am trochÄ™ inaczej, a mianowicie zamiast wtorkowych podbiegÃ³w, zrobiÅ‚am 10 km biegu ciÄ…gÅ‚ego. DoÅ›Ä‡ asekuracyjne, tak Å¼eby caÅ‚y czas czuÄ‡ zapas od 4:06 do 3:50. BiegÅ‚o siÄ™ naprawdÄ™ fajnie. W Å›rodÄ™ zaczÄ™Å‚am mieÄ‡ jakieÅ› problemy Å¼oÅ‚Ä…dkowe, wydaje mi siÄ™, Å¼e nie posÅ‚uÅ¼yÅ‚a mi adaptacja w Å¼Å‚obku ðŸ˜‰ Niestety w czwartek byÅ‚am tak sÅ‚aba, Å¼e zostaÅ‚am w domu. Znowu zaczÄ™Å‚am mieÄ‡ wÄ…tpliwoÅ›ci gdzie ten trening mnie zaprowadzi skoro muszÄ™ pauzowaÄ‡. Na szczÄ™Å›cie w piÄ…tek bez wiÄ™kszych problemÃ³w zrobiÅ‚am dÅ‚uÅ¼sze rozbieganie. KupiÅ‚am karnet na siÅ‚owniÄ™ i postanowiÅ‚am nie walczyÄ‡ z pogodÄ… za wszelkÄ… cenÄ™.\nKolejny tydzieÅ„ spÄ™dziÅ‚am caÅ‚y biegajÄ…c na bieÅ¼ni na siÅ‚owni. Dawno tak dobrze siÄ™ nie biegaÅ‚o! Co prawda wszystko szybsze od tempa maratoÅ„skiego wchodzi ciÄ™Å¼ko, jest gorÄ…cÄ… itd., ale mimo wszystko moje nogi i gÅ‚owa odpoczÄ™Å‚y, a zrobiÅ‚am ponad 90 km. Z akcentÃ³w byÅ‚o 2x 5 km oraz 10x300m podbiegÃ³w, na koniec 30 km w tym drugi zakres.\nTrzeci tydzieÅ„ zaczÄ™Å‚am na bieÅ¼ni, ale do Warszawy zawitaÅ‚a niespodziewanie wiosna, wiÄ™c w piÄ…tek wyszÅ‚am na zewnÄ…trz. Niedzielne dÅ‚ugie wybieganie rÃ³wnieÅ¼ zrobiÅ‚am na zewnÄ…trz. Ta trzydziestka to moja najmocniejsza nie liczÄ…c maratonu w 2015 roku. BiegÅ‚o siÄ™ bardzo dobrze, ale zgubiÅ‚am picie i pÃ³Å‚ Å¼ela, wiÄ™c koÅ„cÃ³wka juÅ¼ sporo mnie kosztowaÅ‚a, a i regeneracja dÅ‚uÅ¼sza jak czÅ‚owiek tak siÄ™ odwodni solidnie, takÅ¼e polecam pamiÄ™taÄ‡ o piciu na takich biegach.\nNajciekawsze czekaÅ‚o mnie w ostatnim tygodniu. TrochÄ™ obawiaÅ‚am siÄ™, Å¼e niedzielny bieg mÃ³gÅ‚ mnie sporo kosztowaÄ‡ i test, ktÃ³ry chodziÅ‚ mi po gÅ‚owie od dawna moÅ¼e nie pyknÄ…Ä‡, ale na zregenerowanie siÄ™ miaÅ‚am tydzieÅ„, wiÄ™câ€¦ jakoÅ› poszÅ‚o. PoczÄ…tek to podbiegi we wtorek i interwaÅ‚y w Å›rodÄ™, a dalej 3 luÅºne dyszki i test tempa 4:00 na dystansie pÃ³Å‚maratonu w niedzielÄ™. Wszystko poszÅ‚o zgodnie z planem. MÃ³j Bartek i Bartek Falkowski towarzyszyli mi w tej akcji, wiÄ™c chcÄ…c nie chcÄ…c nie mogÅ‚am przerwaÄ‡ biegu gdy czuÅ‚am kryzys, a kilka razy miaÅ‚am wÄ…tpliwoÅ›ci, czy na pewno dociÄ…gnÄ™ cel. ZrobiÅ‚am to, caÅ‚y czas przyspieszajÄ…c! Cieszy mnie ogromnie proces i miejsce w ktÃ³rym obecnie jestem z formÄ…. NabraÅ‚am wiatru w Å¼agle i zyskaÅ‚am tym biegiem duÅ¼o wiary w siebie i swÃ³j cel na maraton. Z drugiej stronyâ€¦ czasu zostaÅ‚o niewiele i trochÄ™ zaczynam za duÅ¼o kminiÄ‡.\nPrzez miesiÄ…c udaÅ‚o siÄ™ przebiec prawie 340 kilometrÃ³w. Samopoczucie byÅ‚o bardzo dobre, wÅ‚aÅ›ciwie zrealizowaÅ‚am wszystko co zaplanowaÅ‚am i mam nadzieje, Å¼e ta dobra passa siÄ™ utrzyma. JeÅ¼eli wszystko pÃ³jdzie zgodnie z planem, wystartujÄ™ w maratonie 18 kwietnia, ale tak naprawdÄ™ bÄ™dÄ™ wiedziaÅ‚a za kilka dni, czy uda mi siÄ™ zaÅ‚apaÄ‡ z moim wynikiem na listÄ™ startowÄ… Maratonu w DÄ™bnie, czy nie. Trzymajcie kciuki, inaczej czeka mnie dÅ‚uuugi test, a Bartka dÅ‚uuugie prowadzenie ðŸ˜‰ Cel jest prosty, chciaÅ‚abym zaatakowaÄ‡ 2:50, ale wÄ…tpliwoÅ›ci teÅ¼ sÄ…. Czy znowu nie biegam za maÅ‚o objÄ™toÅ›ciowo? Czy nie za lekko trochÄ™? Czy czujÄ™ siÄ™ obiegana na tempie 4:00? Mam jeszcze kilka tygodni i pewnie jeszcze z milion myÅ›li okoÅ‚o maratoÅ„skich przez mojÄ… gÅ‚owÄ™ przejdzie. Nie pamiÄ™tam juÅ¼ czy zawsze tak miaÅ‚am, ale mam wraÅ¼enie, Å¼e tym razem stres przedstartowy dopada mnie wczeÅ›niej ðŸ™‚\nPodsumowanie miesiÄ…ca. Luty 2018 + obÃ³z w Australii


Klasa zaklęć i uroków | Harry Potter Wiki | FANDOM powered by Wikia\nKlasa zaklęć i uroków (Klasa 2E; ang. Charms Classroom) — klasa, w której odbywały się zajęcia z zaklęć i uroków. Znajdowała się na trzecim piętrze zamku Hogwart w korytarzu zaklęć.\nW klasie znajdują się trzy rzędy ławek skierowanych w stronę biurka nauczyciela, za którym stoi duże tapicerowane krzesło z wysokim oparciem. Dwie tablice stoją po obu stronach biurka nauczyciela, za którym stoi mała półka z książkami i innymi przedmiotami, pod dużymi oknami.\nProgram nauczania i zajęcia Edytuj\nNauczycielem przedmiotu był Filius Flitwick. W tej klasie również Harry Potter, Ron Weasley i Hermiona Granger nauczyli się jednego z ich pierwszych zaklęć, Wingardium Leviosa.\nW tej klasie odbyło się wiele lekcji skupionych wokół teorii, ale także odbywały się tu zajęcia koncentrujące się na praktycznym zastosowaniu. Program nauczania obejmował m.in. Zaklęcie Lewitacji, zaklęcie rozweselające, przywołujące, zaklęcia Depulso, Silencio i zaklęcie osuszające.\nW grze Harry Potter i Kamień Filozoficzny na PC, sala ta znajduje się na piątym piętrze Hogwartu.\nW grze LEGO Harry Potter: Lata 1-4 klasa ta zawiera piwnicę.\nPierwszoklasiści lekcje zaklęć i uroków mieli też w klasie 99.\nHarry Potter i więzień Azkabanu (film) (wspomniane na Mapie Huncwotów)\nHarry Potter i Insygnia Śmierci: część druga (gra) (wersja na NDS)


Udany rewanż - MKS Avia Siatkówka\nSiatkarze Polskiego Cukru Avii Świdnik wygrali zaległe spotkanie 22. kolejki TAURON 1. Ligi z ZAKSĄ Strzelce Opolskie 3:0 (25:17, 25:17, 25:14).\nŚwidniczanie w każdym secie nawet przez chwilę nie dawali rywalom chwili wytchnienia i dominowali na boisku w każdym elemencie gry. Szczególnie efektownie wyglądał ostatni, trzeci set, w którym żółto-niebiescy wygrali 25:14.\n– Wyszliśmy na boisko i cały mecz mieliśmy pod kontrolą. ZAKSA w żadnym momencie tego spotkania nam nie zagroziła i na spokojnie dotrwaliśmy do trzeciego seta, w którym również zbudowaliśmy dużą przewagę i rozstrzygnęliśmy ten mecz w trzech setach. Wyciągnęliśmy wnioski z poprzednich spotkań i po pierwszym łatwym secie, a także po drugim nie spuściliśmy z tonu i dalej w pełni skoncentrowani naciskaliśmy ZAKSĘ i nie daliśmy im dojść do głosu. Grałem przeciwko swojemu byłemu zespołowi. Czasem tak jest, że jak człowiek za bardzo chce, za bardzo się spina, to nie wychodzi najlepiej. Ja starałem się grać na spokojnie, na luzie. Chłopaki na boisku także mi pomagali i wyszło bardzo dobrze. Sentymentów na parkiecie zdecydowanie nie było – powiedział rozgrywający Avii, Łukasz Walawender.\n– Było szybko i przyjemnie. Plan wykonany. Praktycznie całą robotę wykonaliśmy zagrywką. Odrzuciliśmy ZAKSĘ od siatki, skupiliśmy się na skrzydłach, a goście raptem kilka razy zagrali środkiem. Fajnie funkcjonowała współpraca blok-obrona. Pograli wszyscy, także jestem bardzo zadowolony z tego meczu. ZAKSA nie pokazała praktycznie nic wielkiego. Jest to zespół nie do poznania. Na wyjazdach grają słabo, ale to co zagrali w tym spotkaniu zaskoczyło nawet nas. Dziwne, bo grają przecież o życie, więc spodziewaliśmy się trudniejszej przeprawy. Cieszy, że to spotkanie zakończyło się tak szybko, bo czeka nas ciężki tydzień. Zawodnicy wracają do formy z początkowej fazy sezonu i to również jest dla mnie powód do zadowolenia. Do domowego meczu z ZAKSĄ podeszliśmy zupełnie inaczej niż do tego na wyjeździe. Tam chcieliśmy już go wygrać przed meczem, a tak się nie da. Nic w sporcie nie przychodzi samo – podsumował trener, Witold Chwastyniak.\nAvia: Walawender, Rećko, Guz, Rawiak, Swodczyk, Obermeler, Kuś oraz Nowak, Żywno, Sługocki, Kurek, Machowicz i Bonisławski.\nNajwięcej punktów dla Avii: Rećko (8), Swodczyk (8), Rawiak (7), Obermeler (7).


Czy należy uwzględniać białko roślinne w naszej diecie? | Pure Sport\nStrona główna → Wszystkie → Budowa mięśni → Białko roślinne i wegetarianizm\nWiększość publikacji znanych naukowców, sportowców czy ikon z dziedziny kulturystyki przedstawia plan żywieniowy, którego głównym źródłem białka jest białko pochodzenia zwierzęcego. Co natomiast z białkiem, które dostarczają nam rośliny? Co jest z nim nie tak? Skąd ta nagonka?\nOczywiście można przeżyć, czy nawet zbudować masę mięśniową tylko na roślinach, ale jedynie do pewnego momentu. Wbrew fałszywej propagandzie wegetarianów, wiele roślin jest dla człowieka bardziej szkodliwe niż mięso. Człowiek jest z natury mięsożercem, który to tylko uzupełnia dietę roślinami. Nie zmieni tego źle pojmowana moralność wegetarian, którzy w imię obrony zwierząt poświęcają zdrowie swoje i swoich dzieci.\nOczywiście polemika z wegetarianami wymaga znacznie szerszego omówienia, na które nie mamy niestety czasu, a Wy pewnie ochoty czytać 😉 Badania żołądka czy jelit człowieka, jakimi raczą nas naukowcy wskazują na takie, a nie inne wnioski. Od lat fałszuje się wyniki wielu badań, a sponsoring firm produkujących soję, czy kukurydzę jest aż nadto odczuwalny. Jeszcze nie tak dawno soja uważana była za szkodliwą, obecnie jest zachwalana i wykazywane są jej fałszywe pozytywne oddziaływanie. Soja jest z natury kancerogenna, upośledza wchłanianie wielu składników diety, a wreszcie rozbija gospodarkę hormonalną. Wiele badań naukowych potwierdza, że częste spożywanie soi powoduje u mężczyzn wzrost hormonu estrogenu (żeński odpowiednik testosteronu!) – chyba już wiemy skąd się bierze to dzisiejsze „upodobnienie się” wielu „mężczyzn” do płci przeciwnej. Żadne białko roślinne nie zastąpi tego pochodzącego z mięsa, jajek czy nabiału. Zapytajcie się kulturystów, to oni przecież rozbudowują swój organizm – tkankę mięśniową, która to składa się głównie z białka. Zadajcie im pytanie, co stanowi ich główne źródło białka, możemy Was zapewnić, ze wszyscy odpowiedzą, że jest to białko pochodzenia zwierzęcego.\nOczywiście nie twierdzimy, że nie wolno spożywać białek pochodzenia roślinnego, ale należy pamiętać, iż nie mają one pełnego aminogramu, a więc nie mogą one tworzyć białka mięśni, a więc i nie mogą stanowić podstawę żywienia osoby aktywnej fizycznie.\nNa 22 maja 2014 / Budowa mięśni, Dieta / 2 komentarze\nBól barków - przyczyny i eliminowanie\n9:49 pm on Marzec 23, 2016\nJeśli wiedza autora tekstu na temat wegetarianizmu oraz żywienia jest na poziomie znajomości ortografii, to… wnioski każdy może wyciągnąć samemu 🙂\n10:29 pm on Marzec 24, 2016\nRozumiem, że autor powyższego komentarza uważa i stawia białko sojowe na równi z białkami serwatki czy białko jajeczne? Rozumiem, ze spożywanie wyłącznie roślin i produktów roślinnych wystarcza na budowę masy mięśniowej?\nOtóż kilka faktów:\n– Białko sojowe jest nędzną propozycją dla większości sportowców, gdyż jego współczynnik BV wynosi zaledwie 74, a im większy ten współczynnik tym większe zatrzymywanie azotu, poprawa odporności oraz stymulacja IGF-1, a dodatkowo jeszcze znacznie lepiej chronią przed utratą tkanki mięśniowej. Białko o najwyższej wartości biologicznej to białko serwatki (104).\n– Białko soi nie zawiera aminokwasu zawierającego siarkę – metioniny i cysteiny. A są one szczególnie ważne dla syntezy białka, układu odpornościowego oraz produkcji glutationu (najważniejszego antyutleniacza w ciele).\n– Niektóre badania nad białkiem soi nie potwierdzają jej obniżania cholesterolu (były to badania na szczurach, ponieważ mało było chętnych na badania mogące zaszkodzić zdrowiu 🙂 ).\n– Białko sojowe zawiera składniki znane jako „antyodżywcze” które blokują trawienie i wchłanianie innych składników odżywczych. Dwa z najbardziej znanych to to lektyny i inhibitory proteaz.\n– Soja bogata jest w związki estrogenopodobne, takie jak genisteina i diadzeina.\nZakładamy, że autor powyższego komentarza zna osoby z linków, i jest świadomy, że nie uzupełniają one diety m.in. aminokwasami które nie dostarczają z diety wegetariańskiej, produktami pobudzającymi testosteron, inhibitorami aromatazy?\nOczywiście można spożywać białko sojowe, ale to trochę tak jakbyśmy spożywali dużą ilość węglowodanów idąc na trening redukcyjny. Dla nas jest to stawianie sobie kłód pod nogi…


VOYAGE GOLTURKBUKU RESORT, Golturkbuku, Bodrum, Turcja - TraveliGo.pl\nPołożony w jednej ze wspaniałych zatok Bodrum czeka na swoich Gości, aby mogli przeżyć niezapomniane wakacje w miejscu, w którym błękit Morza Egejskiego spotyka się z fascynującą przyrodą.\n22 km od centrum Bodrum, 5 km od Turkbuku, 45 km od lotniska w Bodrum Milas-BJV. Hotel usytuowany na powierzchni: 400000 m2.\n2004 r. Odnowiony w 2011 r. Na terenie hotelu: restauracje (6), bary (8), room service (płatny), pralnia (płatna), sale konferencyjne (4), basen odkryty, zjeżdżalnia wodna dla dorosłych i dla dzieci (działa w godzinach 08:00-18:00).Hotel przystosowany dla osób niepełnosprawnych.\nPrzy hotelu, prywatna, pomost, piaszczysta, 170 m długości,Bezpłatne: parasole, leżaki, ręczniki plażowe.\nZlokalizowane są w 11 budynkach: - 1 budynek główny (liczba pięter: 9, liczba wind: 2) - 3 bloki (liczba pięter: 3, liczba wind: 4) - 7 willi (liczba pięter: 2, liczba wind: 0) Typy pokoi: - pokoje standardowe land view dla max. 3 os.: 1 sypialnia, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon - pokoje standardowe sea view dla max. 3 os.: 1 sypialnia, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon - pokoje rodzinne standardowe land view dla max. 6 os.: 2 sypialnie, drzwi łączące między pokojami, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon - pokoje rodzinne standardowe sea view dla max. 6 os.: 2 sypialnie, drzwi łączące między pokojami, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon - junior suite land view dla max. 4 os.: salon, 1 sypialnia, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon - junior suite sea view dla max. 4 os.: salon, 1 sypialnia, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), zestaw do parzenia kawy/herbaty (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), balkon - deluxe suite sea view dla max. 5 os.: salon, 1 sypialnia, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), zestaw do parzenia kawy/herbaty (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, WC), taras - presidential suite dla max. 5 os.: salon, jadalnia, 2 sypialnie, drzwi łączące między pokojami, klimatyzacja, sejf (bezpłatny), aneks kuchenny, zestaw do parzenia kawy/herbaty (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, łazienka (prysznic, jacuzzi, WC), taras - willa dla max. 10 os.: dwupoziomowe, salon, jadalnia, 4 sypialnie, drzwi łączące między pokojami, basen, klimatyzacja indywidualna, sejf (bezpłatny), aneks kuchenny, zestaw do parzenia kawy/herbaty (bezpłatny), minibar (bezpłatny, uzupełniany codziennie), TV, telefon, bezpłatna pralnia, łazienka (wanna lub prysznic, WC, sauna), taras\n- restauracja główna, restauracje a la carte (5), bary (8), cukiernia Ultra All Inclusive (24h) - śniadanie (07:00-10:00), obiad (12:30-14:30), kolacja (19:00-21:30) w restauracji głównej - przekąski (12:30-17:30) w barze z przekąskami The Pier - przekąski (12:00-18:00) w wyznaczonych barach - przekąski (12:00-16:00) w barze na plaży - przekąski (12:00-18:00) tylko dla Gości zakwaterowanych w willi - podwieczorek (12:00-18:00) w cukierni - wybrane lokalne napoje bezalkoholowe i alkoholowe, wybrane alkohole importowane - pakiety dla nowożeńców (na życzenie), pakiety urodzinowe (na życzenie) Restauracje a la carte - wymagana rezerwacja. - Cuisine 24 międzynarodowa - 1 wizyta w trakcie pobytu gratis - The Pier owoce morza, White Deck włoska, Turquoise turecka, Tapeo - Tapas włoska - płatne\n- brodziki (3) - animacje dla dzieci oraz miniklub dla dzieci w wieku 4-12 lat, 13-15 lat - dzieci w wieku 1-3 lat mogą przebywać na terenie miniklubu tylko pod opieką rodzica/opiekuna - plac zabaw - menu dla dzieci w restauracji - krzesełka dla dzieci w restauracji - opiekunka dla dzieci (płatna) - łóżeczko dla dziecka do 2 lat (na zamówienie przed przyjazdem) - bezpłatne - możliwość wypożyczenia wózka (w miarę dostępności)\n- koszykówka - siatkówka - bilard - siłownia - animacje soft, w nocy, w dzień - sauna - dyskoteka\nMasz pytania o ofertę VOYAGE GOLTURKBUKU RESORT? Zadzwoń lub napisz!


PHIL&TEDS SPORT jest wózkiem, który możemy dostosować do szerokiego zakresu zastosowań. Ta wersja pozwala na wygodne przewożenie noworodka i starszego dziecka. Wszystko dzięki temu, że w zestawie znajduje się zarówno siedzisko spacerowe, ale i gondola Cocoon + dodatkowe siedzisko, montowane pod siedziskiem głównym.\nModel SPORT wyróżnia się unikatowym systemem AUTO STOP, który zapobiega przemieszczaniu się wózka po puszczeniu rączki. W momencie, gdy rączka zostanie puszczona, wózek automatycznie zatrzymuje się.\nKomplet dla noworodka i starszaka zawiera: aluminiowy stelaż, siedzisko spacerowe, siedzisko dodatkowe, gondolę Cocoon\nSiedzenie główne spacerowe ma regulowane oparcie - od pozycji siedzącej aż do płaskiej, która sprawdzi się świetnie w momencie, gdy dziecko będzie miało ochotę na sen\nSystem AUTO STOP zatrzymuje wózek po puszczeniu rączki. Możliwe jest wyłączenie tego dodatku\nNa wózku możemy zamontować dwa foteliki samochodowe - wózek sprawdzi się świetnie nie tylko przy dwójce dzieci z niewielką różnicą wieku, ale i przy bliźniakach\nDodatkowe siedzenie ma daszek moskitierowy, dzięki któremu dziecko będzie zabezpieczone przed owadami\nRączka tego wózka jest bardzo wygodna - możemy regulować jej wysokość, więc nie musimy martwić się o to, że będzie ona niedopasowana do naszego wzrostu\nWózek jest bardzo dobrze wyważony - to pozwala na komfortowe przemieszczanie się\nPięciopunktowe pasy bezpieczeństwa i pałąk sprawią, że dziecko będzie czuć się wygodnie i bezpiecznie\nPompowane koła stanowią dodatkową pomoc dla systemu amortyzacji. Dzięki nim, łatwo jest poruszać się po wyboistym terenie\nPrzednie koło obraca się, ale warto jest zablokować je, gdy zdecydujemy się na szybsze tempo spaceru\nDodatkowe siedzisko montuje się z tyłu z regulacją oparcia. Siedzisko posiada regulację oparcia, odpowiednio wyprofilowane oparcie z miękką wkładką w kolorze tapicerki\nGondola Cocoon jest bardzo wygodna i miękka - dziecko polubi podróżowanie w niej\nPHIL&TEDS to marka znana z życiowego podejścia do produktów. Nie uświadczymy w jej konstrukcjach elementów, które są zbyteczne. Projektanci marki zdają sobie sprawę z tego, że stworzenie topornego wózka wiąże się z obniżeniem komfortu użytkowania. Z tego powodu, wózki dziecięce marki PHIL&TEDS posiadają starannie dobrane funkcjonalności i systemy - tak, by rodzice mogli czuć się swobodnie podczas spaceru. To bardzo ważne, by cieszyć się udanym zakupem wraz z zadowolonymi dziećmi.


Masakra na Woli! Pięć osób zabitych w restauracji - Super Express\nMasakra na Woli! Pięć osób zabitych w restauracji\nAutor: TOMASZ RADZIK / Super Express Strzelanina\nW krwawej jatce zginęło pięciu gangsterów. Zostali rozstrzelani podczas spotkania przy pierogach. Od tamtych wydarzeń minęło 21 lat. Wspominamy co wydarzyło się w "Gamie".\nTo była prawdziwa egzekucja. Wczesnym popołudniem pięciu gangsterów zasiadło razem do stolika w restauracji "Gama", dawnej "Dorotce", przy ul. Wolskiej. Według śledczych, prawdopodobne jest, że spotkali się na naradzie. Mieli ustalić jak i kiedy będą ginąć inni. To oni mieli wydawać wyroki na swoich "kolegów" po fachu. Zajadając pierogi, z których słynęła "Gama", nie spodziewali się, że za chwilę sami padną ofiarami wyroku. A byli nimi: 38-letni Olgierd W., ps. "Łysy", 26-letni Mariusz Ł., ps. "Przeszczep", 34-letni Piotr Ś. oraz 51-letni Marian Klepacki, ps. "Klepak" vel "Maniek" i 48-letni Ludwik Adamski, ps. "Lutek". Dwóch ostatnich, choć większość uważała, że rządzi "Dziad", powszechnie uznawano za ówczesnych szefów "Wołomina", należących do starej gwardii warszawskiego świata przestępczego.\nNOŻOWNIK zaatakował nastolatka!\nNa wiosnę 1999 r. warszawska wojna gangów rozpętała się na dobre. Nie było to nic innego, jak walka o wpływy. Starych z młodymi, którzy okazali się bardziej bezwzględni. Strzelanina w "Gamie" była prawdziwą egzekucją. Trzej zabójcy weszli w biały dzień do restauracji w kominiarkach, ubrani na czarno. Chwilę później, bez ostrzeżenia, otworzyli ogień. Każdy z nich używał innej broni. Policjanci znaleźli na miejscu strzelaniny łuski od myśliwskiej dubeltówki, karabinu maszynowego i pistoletu. Po wszystkim zabójcy wsiedli do srebrnego poloneza i odjechali. Auto podpalili i porzucili w okolicach Otwocka.\nŻołnierz POSTRZELIŁ żołnierza. Są zarzuty.\nStrzelanina w Gamie przeszła do historii polskiej przestępczości zorganizowanej. Nic dziwnego. Pięć zmasakrowanych ciał leżących w wodzie wypływającej z przebitych przez kule kaloryferów zabarwionej krwią, to widok rodem z filmu Martina Scorsese. Tymczasem taka była rzeczywistość Warszawy schyłku lat 90. XX wieku. Pod koniec września 2012 roku, po czternastu latach, umorzono śledztwo w sprawie strzelaniny w warszawskiej restauracji „Gama”.\nZobacz jak policjanci zlikwidowali lewy handel bronią.


opublikowano: 2013-09-18 15:40:28\nDziś i jutro kolejna zbiórka na rzecz fundacji Kundel Bury i pabianickiego schroniska dla zwierząt\nAkcja odbędzie się przed marketem Kaufland. Wolontariusze będą zbierać pieniądze, ale też: suchą karmę, makaron, ryż, kaszę, koce i ręczniki. Wszystko to trafi do podopiecznych fundacji Kundel Bury oraz schroniska.\nWolontariusze będą poszukiwali także domów tymczasowych i stałych dla porzuconych zwierząt. Akcja odbędzie się 21 i 22 września w godz. 10.00-18.00.\nKomentarze do artykułu: Daj piątaka na zwierzaka


Stadion Śląski: w planach imprezy lekkoatletyczne - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\nStadion Śląski: w planach imprezy lekkoatletyczne\nW poniedziałek (31 lipca) Stadion Śląski, na którym trwają jeszcze ostatnie prace wykończeniowe, otrzymał już pozwolenie na użytkowanie\nfot: Województwo Śląskie/ Tomasz Żak\nOrganizacja na Stadionie Śląskim w Chorzowie lekkoatletycznych mistrzostw Europy w 2022 r., mistrzostw Polski w 2019 r. oraz przez kilka najbliższych lat Memoriałów Janusza Kusocińskiego - to wstępne plany dla lekkoatletycznego wykorzystania tego obiektu.\nDługoletnią strategię lekkoatletycznego wykorzystania Stadionu Śląskiego mają wypracować Polski Związek Lekkiej Atletyki oraz należąca do samorządu woj. śląskiego spółka Stadion Śląski. Koordynuje ona dobiegającą końca wieloletnią modernizację chorzowskiego "kotła czarownic" i będzie nim zarządzała w przyszłości.\nW poniedziałek (31 lipca) Stadion Śląski, na którym trwają jeszcze ostatnie prace wykończeniowe, otrzymał już pozwolenie na użytkowanie. Obecnie trwa na nim wyklejanie bieżni lekkoatletycznej i montaż pozostałej infrastruktury do lekkiej atletyki. Wyposażane są wnętrza trybuny wschodniej; trwają także prace nad układem okolicznych dróg i parkingów.\nWe wtorek (1 sierpnia) biuro prasowe urzędu marszałkowskiego poinformowało o ustaleniach poniedziałkowego spotkania władz PZLA z zarządem spółki Stadion Śląski - w obecności członka zarządu woj. śląskiego Kazimierza Karolczaka.\n"Omawialiśmy przede wszystkim plan działań związany z przygotowaniem długoletniej strategii współpracy pomiędzy PZLA, a woj. śląskim i spółką Stadion Śląski" - zasygnalizował cytowany Karolczak.\nPodkreślił, że władze województwa oraz spółki Stadion Śląski, którym zależy na stopniowym odkrywaniu obiektu dla polskiej i światowej lekkiej atletyki, otrzymały zapewnienie PZLA, że w czerwcu 2018 r. w Chorzowie odbędzie się jedna z najważniejszych imprez lekkoatletycznych w Polsce - Memoriał Janusza Kusocińskiego.\n"To będzie wstęp do otwarcia tego obiektu na nową dyscyplinę" - uznał Karolczak.\nJak ocenił cytowany prezes PZLA Henryk Olszewski, "to będzie naprawdę znakomity stadion do imprez lekkoatletycznych światowej rangi".\n"Wstępne zgłoszenie do organizacji na Stadionie Śląskim mistrzostw Europy w 2022 r. zostało już złożone. Ale zanim taka impreza będzie się mogła odbyć w Chorzowie, na obiekcie musi się odbyć wcześniej wiele imprez, które sprawdzą infrastrukturę stadionu, logistykę i działania organizacyjne" - wyjaśnił.\n"Dlatego będziemy się starać, aby Memoriał Janusza Kusocińskiego rozgrywany był na Śląskim przez kilka lat. Chcielibyśmy ponadto uświetnić 100-lecie Polskiego Związku Lekkiej Atletyki w 2019 r. mistrzostwami Polski właśnie na chorzowskim obiekcie" - zasygnalizował\newa 4 sierpnia 2017 11:47:42\nWarto może dodać, że na dokończenie tego najdroższego stadionu świata 10 milionów dało obecne Ministerstwo Sportu i Turystyki, jakoś nie znajduję tej informacji w Polskiej Agencji Prasowej


Z okazji rocznicy proklamowania Białoruskiej Republiki Ludowej Biełsat zebrał zdjęcia dokumentujące te wydarzenia. Jak wyglądałyby w kolorze? Zobaczcie sami!\nBiałoruska Republika Ludowa (BNR) została proklamowana 25 marca 1918 roku, pod koniec I wojny światowej, na ziemiach białoruskich zajmowanych przez wojska niemieckie. Posiadała ona swoje władze, swój parlament i swoje wojsko, które walczyło z bolszewikami o niepodległość państwa. Rocznicę proklamowania BNR Białorusini nazywają Dniem Wolności.\nBy zdjęcie stało się kolorowe, najedź na nie kursorem.\nI Zjazd Wszechbiałoruski, 1917 rok\nBiało-czerwono-biała flaga na budynku sekretariatu ludowego Białoruskiej Republiki Ludowej (byłym domu gubernatora). Mińsk, 1918 rok\nSekretariat ludowy BRL (niepełny skład). Od lewej: siedzą – A. Burbis, J. Sierada, J. Waranienka, W. Zacharanka, stoją – A. Smilicz, P. Kraczeuski, K. Jezawitau, A. Ausiannik, L. Zajac\nWedług Anatola Sidarewicza, badacza historii Białoruskiej Republiki Ludowej, zdjęcie powstało w 1918 roku w Mińsku. Autor zdjęcia jest nieznany. Podobnie jak dokładne miejsce wykonania fotografii.\nPierwszy raz ta słynna fotografia została opublikowana w marcu 1990 roku w zerowym numerze gazety Swaboda.\nPocztówka z 1917 roku. Na kartce widzimy mińską katedrę rzymskokatolicką.\nUlica Gubernatorska w Mińsku, 1918 rok. Obecnie ulica Lenina\nElektroteatr Eden przy ulicy Zacharzewskiej, obecnie jest tam dom towarowy Centralny\nRada Białoruskiej Republiki Ludowej opublikowała unikatowe zdjęcie konsulatu BRL w Konstantynopolu (Stambule) wykonane prawdopodobnie w 1921 roku Na zdjęciu widać konsula Iwana Jermaczenkę z sekretarzem. Źródło: racyja.com\nWładze Łukaszenki nie uznają się za spadkobierców Białoruskiej Republiki Ludowej, ale powstałej po jej zlikwidowaniu przez bolszewików Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Symbolika związana z BNR jest przez władze źle postrzegana, a w ubiegłych latach Dzień Wolności był apogeum represji przeciwko białoruskiemu społeczeństwu obywatelskiemu.\nZdjęcia pochodzą z Białoruskiego Państwowego Archiwum Dokumentów Fotograficznych i Kinowych. Kolory niektórych szczegółów mogą nie odpowiadać prawdzie historycznej.\nTagi: białoruska republika ludowa fotografia historia niepodległość


ja mam - na forum Gazeta.pl\nForum ja mam\na ja mam miłe wspomnienia z Westerplatte(6)\nbyłam tam jako pięciolatka\nniestety i ja ma hashi..(17)\ncześć dziewczyny podczytuje was od lutego, po wstępnej diagnozie endo usg i tsh=hashimoto czy jestem tym załamana? właściwie to nie 15 lat temu byłam w mega nadczynności, nie leczonej (wg kilku endo nic nie robimy), "znajomy" endo nawet chciał mi podac jod, ale ktoś nade mna czuwa... no to trafiam w lutym do lekarza z wynikami i objawami. dostaje ertyr 25mg i dopiero zaczyna się karuzela. chyba wszystkie objawy wykwitły z mega moca: opuchlizna, waga w miesiąc +4 kg, zmiany sskórne,...\nsluchajcie, co ja mam leczyc, jak watroby nie ma?(6)\nno bo 3 stopien to juz jej jest niewiele, nie? No to na co ja mam sie tak meczyc, drapac, walczyc z goraczka, nie moc ustac na nogach, wylysiec, rozpieprzyc sobie (jest szansa) tarczyce, rozwalic wzrok (tego sie boje)??? leczyc sie powinni ci, ktorzy maja 1 lub 2 stoipien. Faktem jest, ze konsekwencje nieleczenia prowadza wiadomo gdzie. Ale z drugiej strony, ja zupelnie serio pytam, co mam leczyc? Ogryzek watroby? i potem cale zycie kaszka, dietka, zero ulubionego burgunda i p...\nI co ja mam dalej począć?(8)\nNajpierw ogromne nastawienie na poród domowy, później kolejne diagnozy, że krzywo zszyta macica po cc, że zagrożenie, że trzeba podwiązać jajowody w trakcie, w końcu umówiony termin cc (29 czerwca). Wczoraj lekarz ten do którego chodzę "doraźnie" (długie terminy, w razie problemów ciężko się dostać) mówi mi, że on cały lipiec ma wolny i jeśli chcę to on odbierze mój poród w domu(??)! Oczywiście milion pytań, że co z macicą, że krzywa. Stwierdził, że blizna tak ładnie się poddaje, że on nie wi...\nPo wizycie u onkologa, a ja mam wątpliwości.(5)\nJakiś czas temu wypatrzyłam u siebie na ręku pieprzyka, który jest nieco inny od pozostałych (a mam generalnie bardzo dużo pieprzyków). Przede wszystkim, po dotknięciu czuje się w nim guzka i cały wystaje trochę ponad skórę. Wyznaczyłam wizytę do onkologa (za namową lekarza z przychodni rejonowej). Czekałam miesiąc i.... cała wizyta trwała ze trzy minuty. Lekarz jedynie spojrzał na znamie, dotknął je (ucisnął), po czym stwierdził, że nie ma nic potrzeby z tym robić. Jest nietypowe...\nzagubiona w informacjach o bulimii.czy ja ja mam?(5)\nczesc.dzis uswiadomilam sobie ze moze ja mam bulimie. ale wlasnie nie wiem.jako ze chorobe te utozsamialam z osobami ktore wymiotuja.a dzis po wielkim ataku jedzienia zastanowilam sie glebiej, poszukalam inf na roznych stronach i wydaje mi sie ze ja jestm chora,prosze jakas osobe ktora sie orientuje o rade.1,5roku temu przytylam ok 7kgbo sie obrzeralam(wczesniej bylam chuda)od tej pory caly czas jestem na dietach 100kcal, kapuscianej, żelaznej,uprawaialm sport, krotkie glodowki dla oczyszcze...\nZ życia wzięte, czy tylko Ja mam pecha!(6)\nPisałam juz w innych wątkach o objawach moich dzieci (5lat i 14 miesięcy)- od 8 miesiecy leczonych na alergie bez poprawy. Podejrzewałam robale (podkrążone oczy, pocenie w nocy, niespokojny sen małej itd, itd.) W grudniu sprawdzałam dziewczynom kał na lamblie w Felixie i nic nie wyszło. Stawiałam na gliste, bo u starszej w przedszkolu była. Ostatnio oddałam kał młodszej do Felixa i wyszła lamblia (nieliczna). Wybrałam sie dziś do lekarza, trafiłam na nową p.dr. i powiedziałam co ...\njakie ja mam cisnienie?(5)\nwydaje mi sie ze mam niskie, tzn mam wiecznie zimne dlonie i stopy, wszyscy w rodzinie maja niskie wiec genetyka, dobrze sie czuje jak na zewnatrz jest niskie cisnienie ( jak jest pochmurno i pada to owszem jestem senna ale ogolnie czuje sie dobrze) natomiast jak rosnie cisnienie to czuje sie fatalnie (migrena - pomaga ibuprom ale boje sie go juz brac bo zaczyna mi żolądek nawalać....)pomaga mi wtedy kawa ale na krotko - potrafie wypic w ciagu dnia 3 kawy, natomiast jak jest niskie cisnienie ...\nmoje sugestie dla początkujących (ja mam DamonaQ)(7)\nWitam. Zdecydowałam się na napisanie tego postu, gdyż jako początkująca posiadaczka aparatu bardzo brakowało mi takich właśnie informacji przed podjęciem decyzji. Przede wszystkim chce powiedzieć, że moja wada u każdego ortodonty została inaczej zdiagnozowana (Warszawa). Byłam u 8 lekarzy. Wizyty trwały niecałe 5 minut, dowiedziałam się że „no tak, ma Pani wadę, trzeba leczyć”. Na pytanie jaka jest propozycja – nikt nie udzielił mi informacji dopóki nie zrob...\nCzy ja mam schizofrenie po narkotyku??(4)\nMam problem od około 3 miesięcy kiedy to zażyłem narkotyk chalucynogenny lsd moja psychika się zmieniła bardzo, ponieważ miałem tkz. "bad tripa "czyli złom podróż miałem chalucynacje i taką jakby psychoze która trwała ok.3 godzin. Na następny dzień mój mózg w przenośni tak jakby się zawiesił brak jakich kolwiek myśli trudno mi było zrozumieć co ludzie do mnie mówią i na odwrót ja niemogłem się płynie wypowiedzieć. Taki stan trwał około 7 dni i przeszło na 2 dni wrócił stan z przed wzięc...\nHormony w normie ATP norma 130 ja mam 280 (10)\nHej , mam pytanie zrobiłem podstawowwe badania TSH FT3 FT4 , byłem u endo i powiedziała mi że wszystko ok , kazała mi zrobić przeciwcaiała ATP a TPO i jedno i drugie wyszło ponad normę ATP ponad dwukrotnie ponad normę co to oznacza ???\nschiza ciazowa, ile z was ja ma ?(4)\nOd pewnego czasu zauwazylam u siebie ogromny strach przed niechciana ciaza (a mialam tylko jednego partnera sekusualnego). Boje sie, ze tabletki sie nie wchlonely, ze gumka moze peknac (wiec zabezpieczona tylko prezerwatywa w ogole sie nie kocham) a teraz ze facet mogl przeniesc sperme do mojej pochwy na palcach ;(( To zatruwa mi cale zycie i odbiera przyjemnosc z sexu a nawet pieszczot, nie wiem czy takie leki sa normalne, ale to zatruwa mi zycie w duzym stopniu, czy wiele z was ...\nAutor: Gość portalu: oto_ja\nCzy ja mam bulimię?????(5)\nOd pewnego czasu dzieje się ze mną coś dziwnego.Przynajmniej 2 razy w ciągu tygodnia mam napady obżarstwa po który wywołuję wymioty. Pochłaniam wtedy tyle żarcia że aż głowa boli. Naprzykład niedawno podczas ataku zjadłam: 1 jogurt, kromke chleba, jabłko, batona, 3 plasterki sera żółtego oraz mało paczkę chipsów. Czy ja mam bulimię?????? Pomocy!!!!!!\nznowu ja -mam wyniki i nie wiem co robić ;((((((4)\ntsh 1,8 ft3 3.04 (norma 1.71 - 3.71) ft4 1.04 (norma 0,70 - 1,48) i mam wszystkie klasyczne objawy niedoczynności. powtórzę - skóra jak u krokodyla, jest mi strasznie zimno prawie cały czas, jestem zmęczona, nic mi się nie chce, wlosy mi leca garściami, jem ciągle 1000kcal dziennie inaczej od razu tyję a ta dieta przynajmniej utrzymuje wage w miejscu ale to jest strasznie męczące, o ile ilości sa spore to i tak wypróżniam sie ostatnio raz na 5 dni, no po prostu koszmar. To głu...\nCzy ja mam jeszcze szansę?(8)\nMam 37 lat i do tej pory żyłam w przekonaniu,że osoba dorosła jest skazana na tę wadę.Okulistka , u której byłam ostatnio z inną sprawą bynajmniej nie uswiadomiła mnie , że może być inaczej a ja nie pytałam. Czy więc mam szansę na pozytywny wynik operacji i czy ktoś jest w podobnej sytuacji?\nA ja mam pomysł, żeby stworzyć stronę www.(10)\nTak sie zastanawiam, ze moze warto byloby sie zintegrowac, co prawda forum to i tak juz ogromna skarbnica wiedzy ale jakby zalozyc no na bloxie strone www o ibs i gromadzic przydante informacje w jednym. Z drugiej strony może inni ludzie tez by zapoznali z tym zespolem: zarowno zdrowi jak i szukajacy pomocy. Tyle się pisze o cukrzycy czy depresji czy nowotworach ale nikt nie wie co to jest ibs !!! i nie rozumie tej choroby i wszystkiego z czym to sie wiąże. Po drugie zauwazylam ...\nCzy ja mam ChAD?(5)\nTrochę napiszę, bo ktoś mnie chyba musi kopnąć i naprostować. Sama nie wiem co myśleć. Ostatnio myślę, że nie mam ChAD, w ogóle nic nie mam. Ba, tylko życiowo głupia jestem i straszny nieudacznik. I jak tu nie wpadać w doły, jak się nic sobą nie reprezentuje i ma się tego pełną świadomość? No to wyszło mi skąd się bierze depresja. A biorąc antydepresanty wyciągam się z depresji tak długo aż wejdę w hipomanię, albo od razu w manię. No, czyli zbyt wysoki nastrój to wina leków. A ja tak sama ...\nUwazam, ze perfekcjonizm jest niedoceniana zmora wielu ludzi. Perfekcjonizm prowadzi do prokastynacji, marazmu, albo odwrotnie- do pracoholizmu, nalogow, obsesji. Perfekcjonizm utrudnia relacje z innymi i samym soba. Lepsze jest wrogiem dobrego powiedzial zdaje sie wolter i to jest swieta prawda. Perfekcjonizm jest niewidzialnym zrodlem wlasciwie chyba wiekszosci zaburzen emocjonalnych. Niska samoocena, poczucie wartosci- bo stawiam sobie za wzor jakis ideal, nieistniejacy. Lek i strach p...\na ja mam Mysikota(4)\npamiętacie mój stary nick? Kotomysza, więc jak zobaczyłam Mysikota to wiedziałam, że musi być mój, wiec go wirtualnie zaadoptowałam. bo 5 kota w domu mieć nie mogę. a oto Mysikot www.kociswiat.org.pl/index.php?ac=animalDetales&animal=530


Rekord za rekordem, czyli Legia w Lidze Mistrzów [ CIEKAWE STATYSTYKI] | #POLSKAGOLA.PL\nLegia w Lidze Mistrzów? Rekord za rekordem [CIEKAWE STATYSTYKI]\nData: 8 grudnia 2016, 19:08\nZa nami faza grupowa Ligi Mistrzów. Jak zwykle nie obyło się bez niespodzianek, jednak – tradycyjnie – to faworyci przeszli dalej. Najlepsze europejskie kluby będą mogły się ekscytować LM i czuć realne zagrożenie odpadnięciem z rozgrywek dopiero od 1/8 finału. Tymczasem Legia Warszawa sporo namieszała już w fazie grupowej. Mistrzowie Polski mieli udział w pobiciu kilku rekordów LM, a także przyczynili się do paru ciekawostek statystycznych. Większość z nich padła podczas spotkania z Borussią Dortmund.\nTakie marki jak Bayern Monachium, Real Madryt czy Barcelona, po nudnej jesieni (chociaż akurat Królewscy przysporzyli swoim fanom troszeczkę nerwów) wreszcie, wraz z poniedziałkowym losowaniem fazy pucharowej, będą mogły się emocjonować prawdziwymi szlagierami. Europejska elita wraca do grania między sobą. A przecież wszystko wskazuje na to, że już w ciągu ośmiu lat może powstać „Superliga”, zrzeszająca tylko największych i najsilniejszych (czytaj: najbogatszych).\nPowstanie takich rozgrywek zabije ideę sportu i rywalizacji, ale czasem trudno się im dziwić.\nWyobraźcie sobie, że Real Madryt poniósł ostatnią jesienną porażkę na Santiago Bernabéu w 2009 roku, kiedy przegrał z Milanem. A w barwach Rossenerich grali piłkarze pokroju: Alessandro Nesty, Andrei Pirlo czy Ronaldinho.\nZ szesnastu najwyżej rozstawionych drużyn w grupach dalej nie awansowała tylko CSKA Moskwa. W 6. kolejce fazy grupowej, praktycznie wszystko już było jasne. Nie tylko: kto awansuje do 1/8 finału, ale często też z jakiej pozycji (np. mecz Bayernu z Atletico, był o przysłowiową pietruszkę).\nNie oszukujmy się… W głównej mierze to nie wymiar sportowy determinuje nieuniknioną futbolową rewolucję, ale aspekt finansowy. Przykładowo: spotkanie Barcelony z PSG zapewni obu klubom znaaaacznie więcej pieniędzy (dochód z dnia meczowego czy prawa telewizyjne), niż starcia z Dynamem Zagrzeb czy inną Legią Warszawa. Wielkie kluby gardzą spotkaniami z outsiderami.\nMimo powszechnej panującej nudy, Legia Warszawa zrobiła wszystko, by kibice się nie nudzili.\n1. Mistrzowie Polski zrównali się z Białoruskim BATE Borysów pod względem największej liczby straconych bramek w historii fazy grupowej LM. Obie drużyny straciły aż 24 bramki!\n2. Legia dużo traciła goli, ale także sporo strzeliła. W sześciu meczach zdobyła 9 bramek. Co dało jej 11. miejsce pod tym względem.\nWięcej mieli tylko: Borussia Dortmund – 21, Arsenal Londyn – 18, Real Madryt – 16, Barcelona – 15, Bayern Monachium – 14, PSG – 13, Manchester City – 12, Juve i Napoli – po 11, Benfica Lizbona 10.\n3. W meczach z udziałem Legii padła największa liczby goli – aż 33!\nPozostałe rekordy LM i ciekawostki statystyczne były związane z meczem Borussia – Legia, który niemiecka drużyna wygrała 8:4.\n– Pobito wówczas rekord pod względem liczby bramek w jednym mecuz. Poprzedni nalżeał do Monaco i Deportivo. Klub z księstwa zlał wtedy Hiszpanów 8:3.\n– Wyrównano wtedy także rekord goli z jednej połowy meczu Champions League (rówanież Monaco – Deportivo).\n– Borussia została także pierwszą drużyną w historii LM, która wpakowała ponad 12 bramek jednemu rywalowi w tej samej edycji rozgrywek.\n– A piłkarz BVB, Ousmane Dembele, stał się najmłodszym piłkarzem w tych rozgrywkach, który zaliczył trzy asysty w jednym spotkaniu. Francuz ma zaledwie 19 lat.\n– Podczas meczu BVB – Legia padło aż pięć goli w pierwszych 25 minutach. A także siedem bramek – 32. minuty. Nigdy wcześniej w historii LM nie było tak szalonego meczu.\n– W Dortmundzie Shinji Kagawa ustrzelił drugi najszybszy dublet tych rozgrywek – sześć lat temu Gareth Bale był lepszy o sekundę. Wtedy jego Tottenham przegrał 3:4 z Intrerem Mediolan.\n(źródła: transfermarkt.de, tomaszcwiakala.pl, wikipedia.pl)\nReal - Liverpool 3:1. Jesteśmy świadkami historii.\nNo to racism czy no to rasizm?\nPowiązane:legia warszawa, liga mistrzów, NEWS


Jak przygotować zgłoszenie do konkursu EBEA? - HRM Institute\nJak przygotować zgłoszenie do konkursu EBEA?\nW Polsce pracodawcy coraz więcej uwagi poświęcają employer brandingowi, realizując ciekawe projekty, które zmieniają rzeczywistość na rynku pracy. Te wysiłki zasługują na zauważenie i wyróżnienie, dlatego HRM Institute co roku organizujemy konkurs Employer Branding Excellence Awards, w którym przyznawane są nagrody dla najlepszych projektów ostatnich 12 miesięcy. Dobry projekt to podstawa, ale warto też dobrze przygotować zgłoszenie konkursowe, bo jury będzie oceniało projekty właśnie na podstawie zgłoszeń. O czym warto pamiętać przygotowując konkursową prezentację? Przygotowaliśmy małą ściągawkę.\nJakie są najważniejsze informacje o konkursie? Jak przygotować zgłoszenie? Oto kilka informacji i rad dla pracodawców, które mogą być przydatne przed wysłaniem projektu do konkursu.\nBudowanie marki pracodawcy wymaga kreatywności, wiedzy, a czasami odwagi, żeby zaskoczyć, wyróżnić się i przyciągnąć uwagę kandydatów. Ideą konkursu jest nagrodzenie tych, którym się to najlepiej udaje i pokazanie najlepszych praktyk, które mogą inspirować innych. Udział w konkursie jest bezpłatny.\n7 kategorii konkursowych\nFirmy mogą zgłosić się w siedmiu kategoriach konkursowych. Można zgłaszać kilka projektów do jednej kategorii.\nWarunki uczestnictwa, regulamin i szablon zgłoszenia\nDo konkursu można zgłaszać projekty employer brandingowe przeprowadzone w całości lub zakończone w okresie od maja 2018 roku do maja 2019 roku.\nAby wziąć udział w Konkursie należy w terminie do 10 maja 2019 r. wysłać zgłoszenie konkursowe na adres e-konkurs@hrminstitute.pl.\nProjekty należy przesyłać w formie prezentacji PPT lub PDF, na wzorze dostępnym na stronie https://www.employerbrandingsummit.pl/konkurs-ebea/\nNa co zwrócić uwagę przy tworzeniu zgłoszenia?\nFormalności. Należy podać dane kontaktowe dotyczące firmy i osoby kontaktowej z ramienia firmy. W formularzu należy także zaznaczyć kategorię, w której uczestnik zgłasza udział.\nCel projektu/kampanii employer branding. Warto krótko opisać, przed jakim wyzwaniem stała firma zanim rozpoczęła kampanię/projekt. Jakie były cele biznesowe: wizerunkowe, rekrutacyjne czy inne. Czy projekt zrealizował założone cele? Jaki był wpływ projektu na działalność firmy?\nOpis i dokumentacja projektu/kampanii employer branding. Żeby jury mogło ocenić przebieg projektu/kampanii, należy go dobrze opisać, a także wskazać grupę targetową, do której kierowany był projekt/kampania. Wszelka dokumentacja w formie kreacji graficznych, filmów, zdjęć, copy, linków, screenów, materiałów PR pomaga. Warto pamiętać, żeby opisać te materiały -pokazanie jakiegoś zdjęcia bez opisu może nie być jasne dla jury.\nBadania podejmowane w celu przygotowania i realizacji projektu. Warto podać informację czy takowe były przeprowadzane, czy nie i dlaczego. Chodzi o badania zarówno zewnętrzne jak i wewnętrzne, ilościowe i jakościowe.\nKanały komunikacji wykorzystywane w kampanii/projekcie. Warto opisać którymi kanałami (online, offline, social media, outdoor, wewnątrz firmowymi) firma komunikowała się z grupą targetową i dlaczego te kanały zostały wybrane.\nWyniki liczbowe kampanii i mierniki sukcesu (KPI). Koniecznie należy opisać podsumowanie kampanii. Jakie osiągnięto wyniki (statystyki) vs założenia. Mowa zarówno o wskaźnikach employerbrandingowych (pozycje rankingowe, rozpoznawalność marki, liczba aplikacji itd.), ale również o wskaźnikach medialnych (zasięgi kampanii, liczba odsłon, liczba leadów itd.).\nDobra rada na koniec, choć bardzo ważna. Warto pamiętać o tym, żeby opisując projekt jury zobaczyło odpowiedź, dlaczego firma realizowała dany projekt czy kampanię i czy efekty spełniły jej oczekiwania.\nZwycięzców wyłoni Jury, którego skład podany jest na stronie https://www.employerbrandingsummit.pl/konkurs-ebea/. Każdy juror wybiera swoich faworytów w każdej kategorii, a później w drodze debaty finalizowane są wyniki. W każdej kategorii może zostać wybrany zwycięzca i opcjonalnie 1-3 wyróżnienia.\nWyniki ogłoszone zostaną podczas Gali 5 czerwca 2019 w Warszawie.\nZwycięzcy konkursu otrzymają wyjątkową, stworzoną specjalnie na tę okazję, statuetkę łucznika ze szkła. Wyróżnione firmy otrzymają pamiątkowe dyplomy oprawione w ramkę.\nZwycięzcy przedstawią krótką prezentację na temat nagrodzonego projektu.\nDo zobaczenia na konferencji Employer Branding Summit i gali konkursu Employer Branding Excellence Award w dniu 5 czerwca 2019. Zarezerwujcie czas w kalendarzu!


Zapadł wyrok w sprawie pożaru w "Żabce" w Leicester - oskarżenie zostali uznani winnymi\nZapadł wyrok w sprawie pożaru w "Żabce" w Leicester - oskarżeni zostal...\n33-letni Aram Kurd, 37-letni Arkan Ali oraz 32-letni Hawkar Hassan wyrok wydany przez brytyjski sąd przyjęli z obojętnością. Ława przysięgłych wydała go jednomyślnie po trwających aż jedenaście godzin dyskusjach.\nDodajmy, że prokurator David Herbert QC podkreślił, że oskarżeni mieli świadomość tego, że w mieszkaniu znajdującym się powyżej sklepu będą przebywać ludzie i nie może być mowy o tym, że zginęli oni przypadkowo. Co więcej, trójka Kurdów chciała zmaksymalizować szkody w lokalu. Powód? Chcieli wyłudzić ubezpieczenie. Liczyli, że podpalając sklep zarobią na tym 300 tysięcy funtów. Ich grubymi nićmi szyta intryga jednak nie tylko się nie udała, ale również przyczyniła się do wielkiej tragedii.\nPrzypomnijmy, 25 lutego w polskim sklepie zlokalizowanym przy ulicy Hinckley Road w Leicester doszło do wybuchu, który dosłownie zmiótł dwupiętrowy budynek z powierzchni ziemi. Oprócz piątki śmiertelnych ofiar pięć kolejnych osób zostało rannych. Jak wykazało dochodzenie Kurd, Ali i Hassan mieli najpierw wylać w "Żabce" znaczące ilości benzyny, a następnie podpalić sklep.\nNie spodziewali się, że skończy się na potężnej eksplozji, która zabije czterech członków rodziny mieszkających w lokalu powyżej sklepu oraz jedną z pracownic, która rzekomo miała wiedzieć o próbie oszustwa swoich szefów.\nOskarżeni usłyszeli nowe zarzuty w sprawie wybuchu "Żabki" w Leicester\nOstatni akt tej historii będzie miał miejsce w połowie stycznia. Właśnie wtedy poznamy wysokość wyroku, na jaki Leicester Crown Court skaże trójkę uznanych za winnych mężczyzn.\nPrzypominamy, że firma "Żabka Polska" nie prowadzi działalności handlowej poza rynkiem polskim.


Żakiet medyczny damski Medora 130 | Odzież medyczna na Butikmedyczny.pl w Warszawie\nŻakiet medyczny damski Medora 130\nŻakiet medyczny od renomowanej marki Medora to produkt, który zadowoli wszystkie wielbicielki eleganckich strojów. Cechuje go wyjątkowo atrakcyjny design, przy jednoczesnej prostocie kroju.\nModele z tej serii dedykowane są kobietom ceniącym wygodę i praktyczność uniformów. Wyjątkowa linia sprawia, że produkt doskonale dopasowuje się do każdego typu sylwetki, nadając wizerunkowi szykownego charakteru. Szeroka paleta dostępnych barw pozytywnie wpłynie na postrzeganie w oczach pacjentów i podkreśli modny charakter ubioru.\nŻakiet medyczny marki Medora został wykonany z tkaniny bardzo wysokiej jakości, odpornej na spieranie i blaknięcie. Miłośniczki łączenia elegancji z funkcjonalnością docenią także obecność licznych i obszernych kieszeni oraz solidnych napów, które umożliwiają podwinięcie rękawów ¾ i nadają całości profesjonalnego charakteru. Długość żakietu mierzona jest od 7. kręgu w dół i wynosi 70 cm.\nwyjątkowo elegancki krój,\npasuje do każdego rodzaju sylwetki,\ntrwały materiał wysokiej jakości,\nodporność na blaknięcie i spieranie,\njednocześnie atrakcyjny i roboczy charakter,\npodwijane rękawy długości 3/4.


O skutkach ślęczenia przed ekranem - niepelnosprawni.pl\nniepelnosprawni.pl Zdrowie Artykuły o tematyce zdrowotnej O skutkach ślęczenia przed ekranem\nAutor: Maria Deskur - prezes Fundacji Powszechnego Czytania, fot. pexels.com; pixabay.com\nŹródło: materiał opublikowany na stronie klubjagiellonski.pl; Integracja 3/2020\nDzięki niej możemy pracować, utrzymywać kontakt z rodziną i przyjaciółmi, a także oderwać się od pracy, oglądając film. To jednak tylko jedna strona medalu. Technologia uzależnia, wywołuje depresję, ogranicza wolność, zaburza zdolność do krytycznego myślenia, powoduje problemy z koncentracją, negatywnie wpływa na zdrowie fizyczne i utrudnia czytanie ze zrozumieniem. Epidemia potrwa dłużej niż zakładano, dlatego nie powinniśmy całego naszego czasu spędzać przed ekranami.\nŚwiat zamknięty w domach próbował się dostosować. Lekarze stali się żołnierzami pierwszego frontu, służby mundurowe przyjęły rolę zaplecza medyków, a my, obywatele, przenieśliśmy nasze życie online. Uczyliśmy się, robiliśmy zakupy, uczestniczyliśmy w webinarach, telekonferencjach, „timsach”, „zumach”, „skajpach”, oglądaliśmy filmy i last but not least komunikowaliśmy się przez internet na niespotykaną dotąd skalę.\nMedia społecznościowe były dotychczas istotnym operatorem komunikacji. Dziś stały się nowym środowiskiem życia homo sapiens. Dane przygotowane przez firmę Selectivv, obrazują tę zmianę. Po zamknięciu szkół skala korzystania z social mediów wzrosła skokowo. Messenger zarejestrował blisko 850 proc. wzrostu, Whatsapp 800 proc., Facebook 625 proc. Jeszcze przed wirusem Polacy spędzali sporo czasu przed ekranami telewizorów. Zamknięcie w domu spowodowało skokowy wzrost używalności serwisów wideo. Netflix zanotował ponad 550 proc. wzrostu, YouTube – 500 proc.\nTo oczywiste, że technologie nam dziś pomagają. Systemy telekonferencyjne sprawdzają się nie tylko dla firm, ale i w rodzinach. Zdalna edukacja, choć niełatwa zarówno dla nauczycieli, jak i uczniów była jedyną bezpieczną alternatywą. Możliwość zakupów przez internet to też błogosławieństwo w wielu przypadkach.\nNie ma również wątpliwości, że rewolucja, która się właśnie dokonała, zmieni nas bezpowrotnie. Skokowo wzrosną kompetencje komunikacyjne online; na pewno część z nas przyzwyczai się do zakupów przez internet. Może powstanie ruch odwrotny, w stylu „kupuj w sklepie”, by ratować te biznesy, które po otwarciu naszych domów przetrwają. Pewne procesy są nieodwracalne, ale na wiele mamy wpływ. I w tym kontekście warto zrozumieć, czym jest i jakim regułom podlega siedzenie przed ekranem – by móc świadomie swoje nawyki kształtować.\nBadania przeprowadzone na 890 uczestnikach trzęsienia ziemi w L’Aquili pokazały, że korzystanie z Facebooka w takim przerażającym czasie zmniejsza o połowę prawdopodobieństwo nabawienia się depresji i zespołu stresu pourazowego w następstwie owych wydarzeń. To niesłychanie mocny dowód na to, jak w sytuacjach granicznych Facebook pomaga poczuć się częścią społeczności, odczuć, że nie jesteśmy w tym koszmarze sami. To oczywiście wspaniała wiadomość na początek, bardzo adekwatna do obecnej sytuacji. Zrozumienie procesów bardziej długofalowych jest jednak nie mniej ważne. Istnieje coraz więcej badań skutków długofalowego i intensywnego korzystania z mediów społecznościowych i internetu.\nCzas i relacje\nInternet i social media pochłaniają czas. Samsung upublicznił kilka lat temu informację, że przeciętny użytkownik zagląda do smartfona 150 razy dziennie. Tristan Harris, kiedyś projektant doświadczeń użytkowników Google (user experience designer), dziś prezes Center for Humane Technologies (Centrum Technologii Dla Ludzi), podkreśla w wystąpieniach, że celem biznesowym mediów społecznościowych jest zatrzymanie nas na swoich stronach jak najdłużej. To dlatego media te proponują różne aktywności – polubienie czegoś dodatkowego, obejrzenie kolejnego filmu na zbliżony temat. Informują też automatycznie o urodzinach, awansach i wydarzeniach u znajomych – byśmy klikali, lajkowali i spędzali tam czas. To dlatego dostajemy powiadomienia, choć ich nie ustawialiśmy – żeby wrócić na tę czy tamtą stronę. Gry komputerowe proponują poziom drugi (i kolejne), kiedy tylko uda się zaliczyć pierwszy. Warto zwrócić uwagę, ile czasu poświęcamy na takie czynności i czy naprawdę świadomie taką decyzję podjęliśmy.\nDefiniujemy siebie, budujemy swoją tożsamość, ale też stabilność emocjonalną w relacji z drugim człowiekiem. Liczne badania pokazują, że dzieci znacznie lepiej rozwijają się w relacji z rodzicem niż pozostawione z najwspanialszą nawet zabawką czy przed ekranem. Częścią tego obrazu jest fakt, że wchodząc w interakcje z ludźmi, jako dzieci uczymy się, a potem, jako dorośli, ćwiczymy się nieustannie w odczytywaniu ich emocji, melodii wypowiedzi, wczuwamy się w rozmówców, reagujemy, odbieramy ich reakcje na nas, uczymy się reakcji własnych.\nBadania z 2013 r. opublikowane pod tytułem Facebook Use Predicts Declines in Subjective Well-Being in Young Adults pokazują, że bardzo wzmożona aktywność na Facebooku zmniejsza empatię. Stała komunikacja przez ekran utrudnia zrozumienie emocji drugiego człowieka, co stanowi realny problem w funkcjonowaniu społeczeństwa. Wiele zdefiniowanych obecnie kompetencji przyszłości obraca się wokół empatii właśnie: praca w zespole, umiejętność dostosowywania się do zmieniającej się sytuacji czy kompetencje międzyludzkie. Bez empatii nie rozumiemy innych, nie rozumiemy świata. A empatii nie da się rozwinąć i zachować bez relacji z ludźmi. Monokulturowa relacja z urządzeniem obniża kompetencje społeczne. To w wymiarze społecznym. W wymiarze międzyludzkim brak empatii jest niepełnosprawnością.\nJednym z fundamentów dobrego funkcjonowania jest układ nagrody, czyli struktura w mózgu odpowiadająca za motywację i kontrolę zachowania. Mechanizm ten ma zwiększać prawdopodobieństwo działań korzystnych dla organizmu. Mózg nieustannie uczy, co jest dobre; przez uruchomienie dopaminy zwiększa wydajność przetwarzania informacji i uczenia się; dopamina z kolei aktywuje serotoninę, która odpowiada za przyjemność, którą odczuwamy. Mózg uczy, by wracać po tę nagrodę.\nNarkotyki czy alkohol to substancje, od których uzależniamy się właśnie dlatego, że oddziaływają na układ nagrody. Sięgamy po nie, by powtórzyć doznaną przyjemność. Układ nagrody „uczy się” danej substancji i niestety potrzebne są coraz większe dawki do osiągnięcia tego samego efektu przyjemności. Stąd uzależnienie. Badania wykazały, że substancje chemiczne nie są jedynym źródłem uzależnień. Ogromna radość związana z wygraną w kasynie czy w grze komputerowej może generować te same skutki. W uzależnieniach behawioralnych elementem bardzo wzmacniającym siłę ich „wciągania” jest pewna przypadkowość nagrody wpisana w sukces: losowość wygranej w kasynie czy grze komputerowej buduje poczucie możliwości; dla gracza stanowi raczej pseudoobietnicę wygranej niż zapowiedź przegranej. W efekcie wciąga gracza w kolejne zakłady czy godziny gry – jest jak przysłowiowy króliczek, który sprawia wrażenie, że za następnym zakrętem da się złapać. I im większa rozpiętość między losowymi nagrodami, tym większa moc uzależniająca takiego mechanizmu.\n„Uzależnienie od smartfona jest porównywalne z innymi uzależnieniami behawioralnymi (uzależnieniem od hazardu, gier komputerowych czy internetu): określone zachowanie sprawia ogromną przyjemność i dlatego pojawia się coraz częściej, co w końcu prowadzi do zakłócenia jakości życia i utraty kontroli. [...] Wieloletnie badanie podłużne na próbie łącznie 1618 uczniów pozwoliło pokazać dwuipółkrotny wzrost ryzyka pojawienia się depresji u 13–18-letnich osób intensywnie korzystających z Internetu” – pisze prof. Manfred Spitzer w książce Cyberchoroby.\nBadania pokazują, że młodzi ludzie potrafią odczuwać lęk przed separacją ze smartfonem czy wyłączeniem go choćby na chwilę. Z drugiej strony udowodniono także, że intensywne użytkowanie urządzeń cyfrowych generuje długotrwały stres. Lęk tłumaczony jest przez FOMO (fear of missing out) czyli strach, że coś nas ominie. I pojawiła się już nazwa tego zachowania lękowego: nomofobia (no mobile phone + phobia). Stres z kolei wywoływany jest przez nieustanne, choć najczęściej nieuświadomione, poczucie, że nie kontrolujemy technologii, którą się posługujemy.\nGry komputerowe to szczególny sposób korzystania z internetu, obarczony silnymi mechanizmami uzależniającymi. Wygrana uruchamia poczucie przyjemności. Udane przejście przez takie czy inne wyzwanie owocuje nagrodą. Gracz chce grać dalej – gra pokazuje mu kolejne etapy do pokonania. Za każdym razem przyjemność z osiągniętego sukcesu jest odczuwalna i wydaje się być budująca! A godziny mijają. Wśród skutków bardzo intensywnego grania w gry komputerowe wymienia się zaburzenia koncentracji, obniżenie wyników w matematyce czy umiejętności czytania.\nBezdyskusyjny wydaje się być fakt, że wielogodzinne siedzenie przed ekranem wpływa negatywnie na zdrowie fizyczne. Do negatywnych rezultatów należą: nadwaga, schorzenia kręgosłupa i problemy z krążeniem – wynikające z braku ruchu. Podkreśla się także związek „wystawiania” małych dzieci na oglądanie reklam z ich późniejszym uzależnieniem od tzw. jedzenia śmieciowego. Dzieci w wieku przedszkolnym nie mają wykształconego myślenia krytycznego, które umożliwia dorosłym ocenę proponowanych treści. Dlatego są szalenie podatne na reklamę.\nCo więcej, przyzwyczajenia z wczesnej młodości są bardzo trudne do zmiany. Wczesna nadwaga staje się katalizatorem bardzo wielu wyzwań; uruchamia niebezpieczną spiralę: brak akceptacji siebie, często wynikający z ostracyzmu otoczenia, i co się z tym wiąże – gorsze relacje rówieśnicze i wynikająca z nich predylekcja do wracania przed telewizor, może przed grę komputerową, które tylko pogłębiają problem. Ponadto dziecko, które nauczymy natychmiastowego zaspokajania potrzeb (czy przez jedzenie, czy przez smartfon), nie jest uczone motywacji, planowania i cierpliwości koniecznej do osiągnięcia w życiu czegokolwiek – od zdania egzaminów przez utrzymanie pracy po przyjaźnie z ludźmi.\nKolejne doniesienie naukowców to osiągnięty w trzech niezależnych badaniach wynik wskazujący na fakt, że korzystanie z mediów cyfrowych, szczególnie w ciągu ostatniej godziny przed zaśnięciem, ogranicza sen. Niedobory snu rosną proporcjonalnie do czasu, który spędzamy przed ekranem, ale także do liczby mediów, które wykorzystujemy. Wszyscy słyszeliśmy, że ponoć Napoleon Bonaparte prawie nie spał. I łączy się to powszechnie z domniemaniem o jego geniuszu. Badania faktycznie sugerują, że jeśli nie spał, to był bardzo wyjątkowy. Sen jest bowiem człowiekowi szalenie potrzebny.\nOdpowiednie działanie zarówno funkcji cielesnych, jak i umysłowych naszych organizmów jest silnie skorelowane ze snem. Sen poprawia działanie pamięci; zwiększa możliwości przyswajania treści oraz połączenia ich z tym, co w pamięci już przechowujemy. To dlatego czasem jesteśmy w stanie wyśnić rozwiązania. Jeśli przed snem intensywnie rozmyślamy o problemie, mózg śpiąc, niejako sam podsuwa kolejne elementy zagadnienia. Do skutków zaburzeń snu należą: nadwaga, zaburzenia mowy i wzroku, bóle głowy, obniżona odporność, kłopoty z pamięcią. Warto zatem na godzinę przed snem zamienić komórkę czy komputer na książkę albo grę planszową.\nLiczne badania w różnych krajach pokazują, że intensywne użytkowanie mediów cyfrowych skutkuje obniżeniem koncentracji przy czytaniu i niższym poziomem zrozumienia tekstu (Delgado, Vargas, Ackerman, Salmelin, 2018; Mangen, van der Weel, 2016; Barzillai, Thomson, Mangen, 2017). Potężne badanie przeprowadzone na 170 000 uczniach europejskich, izraelskich i amerykańskich na przestrzeni lat 2000–2017 (Delgado, 2018) wykazało, że młodzi ludzie znacząco lepiej rozumieją tekst czytany na papierze niż na ekranie.\n„Chyba najbardziej zaskakujący jest wynik pokazujący coraz większą różnicę rozumienia u młodzieży badanej w ostatnich latach. Innymi słowy, czytelnicy, którzy są »digital natives« (urodzeni w erze cyfrowej), rozumieją znacząco lepiej tekst czytany na papierze niż na ekranie. Widzimy zatem pokolenie, które wyrosło w czasach czytania cyfrowego, a mimo to jest mniej chętne lub wręcz mniej przygotowane do intensywnego używania bardziej wyrafinowanych procesów poznawczych w czasie czytania na ekranie” – pisze Maryanne Wolf, amerykańska neurobiolog poznawcza, w swoim najświeższym, jeszcze niepublikowanym artykule.\nCzytanie nie jest bowiem umiejętnością, którą posiadamy genetycznie. „Mózg czytający” wytworzyliśmy kilka tysięcy lat temu w efekcie potrzeby rozpoznawania znaczeń. Dlatego wymaga używania, jeśli nie chcemy go stracić – zarówno jako jednostki, ale też jako gatunek. Naukowcy wykazują, że czytanie dłuższych tekstów na papierze ćwiczy tzw. głębokie czytanie, połączone z zaawansowanymi procesami poznawczymi, które musimy uruchomić, by zrozumieć bardziej skomplikowany tekst. Czytanie na ekranie powoduje przechodzenie na „czytanie płytkie”, przebieganie wzrokiem po tekście, nieuruchamiające wspomnianego ćwiczenia.\nJak obrazowo wyjaśnia Wolf, zmiana tego, jak czytamy (przeskakując słowa w tekście na ekranie), zmienia to, co czytamy (krótsze, mniej gęste teksty, informacje mniej odległe od naszych własnych myśli, wymagające mniejszego wysiłku poznawczego, mniejszego wysiłku zmiany perspektywy), co z kolei modyfikuje to, co jest pisane (w wyniku nacisku na wydawców, by dostosować się do współczesnego czytelnika), co w efekcie zmienia to, po co czytamy (przestajemy czytać, by się dowiedzieć czegoś, nauczyć; czytamy, by się utwierdzić w jakimś przekonaniu, które znamy, lub by przeżyć silne emocje krótkich szokujących newsów). W całym tym procesie tracimy okazję do ćwiczenia czytania głębokiego, przestajemy trenować nasze umiejętności poznawcze i w rezultacie jest nam coraz trudniej zrozumieć bardziej skomplikowany dłuższy tekst.\nZagrożenie jest w istocie potężne. Przejście na czytanie z ekranu jawi się wyłącznie jako swoista równia pochyła. Im więcej pozwalamy sobie na czytanie płytkie, tym bardziej przyzwyczajamy do tego nasz aparat poznawczy, tym trudniej będzie zrozumieć tekst wymagający, tym łatwiej będzie nami manipulować.\nOczywiście zagrożenie dla wykształconego człowieka dorosłego jest znacząco mniejsze od niebezpieczeństwa, jakim jest intensywna nauka i czytanie na ekranie przez dzieci, których aparat poznawczy dopiero się kształtuje. Wskazane jest (bez względu na wiek) czytanie i nauka z książek oraz w rozmowie z drugim człowiekiem. Jak wykazują badania (Buhrmeister, 2011), styl myślenia (dokładność) i rezultaty myślenia (język, liczenie) są o 10–15 proc. niższe u osób intensywnie korzystających ze smartfonów.\nfot. podobizna Steve'a Jobsa/pixabay\nTo jednak nie wszystko. Jak dobitnie podkreśla wspomniany wyżej Tristan Harris, media społecznościowe zabijają koncentrację. Wyświetlające się powiadomienia odciągają uwagę od tego, co robimy, i przeciętnej osobie potrzeba aż 20 minut, by powrócić do pierwotnego poziomu skupienia. A do tego trzeba dodać, że wchodzimy na social media nawet bez powiadomień.\nKomputer czy smartfon używany odpowiednio jest wspaniałym narzędziem komunikacji, pozyskiwania wiedzy czy rozrywki. I wykształceni rodzice potrafią z niego korzystać i w sposób odpowiedzialny pozwalać korzystać dzieciom. Coraz więcej zamożnych rodziców posyła dzieci do placówek low tech, np. Montessori, ponieważ coraz więcej jest dostępnych badań na temat negatywnego wpływu smartfonów na rozwój dzieci. Świat obiegła informacja, że Steve Jobs ograniczał technologię w wychowywaniu swoich dzieci i że ponoć cała Dolina Krzemowa poszła za jego przykładem.\nJednocześnie komputer czy smartfon w rękach dziecka z domu, w którym rodzic jest mniej kompetentny, staje się narzędziem samozniszczenia. Zaczynają się nieograniczone godziny spędzane w internecie. Kompetencje społeczne i poznawcze tych dzieci ubożeją nie tylko w porównaniu do rówieśników z uprzywilejowanych rodzin, ale także w odniesieniu do poziomu, jaki mogłyby osiągnąć, rozmawiając z rodzicami czy rodzeństwem. Ryzyko depresji, agresji, wykluczenia wzrasta. Oczywiście im dziecko młodsze, tym skutki będą gorsze. Rozziew między kompetencjami dzieci z różnych środowisk rośnie, zamiast się zmniejszać. Smartfon, który w zasadzie jest wspaniałym narzędziem demokratyzacji, przez niewłaściwy sposób użytkowania okazuje się narzędziem pogłębiania nierówności.\nStąd tytuły bardzo wielu materiałów zapowiadają „szokujące informacje”, „zadziwiające historie”, debaty „masakrujące” przeciwnika – ich autorzy chcą w ten sposób podnieść swoją klikalność. Niestety jako użytkownicy działamy bardziej impulsywnie niż racjonalnie i rzeczywiście pochłaniamy te informacje, które obiecują zaskoczyć lub oburzyć. Ale skutki są głębsze niż sama strata czasu. Mechanizm pozycjonowania sprzyja informacjom – można rzec – szalonym. Te prawdziwe i potwierdzone są statystycznie bardziej skomplikowane, poniekąd nudniejsze. Użytkownik częściej wybierze informację szokującą, która jest najczęściej dodatkowo podana w sposób bardzo przystępny. W powiązaniu z czytaniem płytkim efektem jest obniżenie poziomu myślenia krytycznego. W USA odnotowano wzrost odsetka ludzi wyznających dzięki social mediom teorie spiskowe i ekstremalne.\nA zatem: czas, zdrowie fizyczne i psychiczne, kompetencje społeczne i poznawcze, krytyczne myślenie – to wszystko aspekty życia, które nie pozostają nienaznaczone intensywną interakcją z ekranami. Potężna skala oraz szerokość zasięgu tego wpływu każe zadać sobie pytanie o naszą decyzyjność.\nRobert Cialdini już przed laty opisał mechanizmy wywierania wpływu na ludzi. Zasady, które zdefiniował, oczywiście mają zastosowanie online. Doświadczenie użytkownika w mediach społecznościowych projektowane jest przez zespoły informatyków-psychologów, świadomych narzędzi wpływu, których mogą użyć. W efekcie media społecznościowe czy platformy wideo wywierają wpływ dzięki znajomości naszej konstrukcji psychologicznej. Reguła wzajemności (odczuwamy silną potrzebę odwzajemnienia uprzejmości – lajki za lajki), konsekwencji (klikamy w kolejne podobne treści), autorytetu (śledzimy to, co nasze autorytety), społecznego dowodu słuszności, układ nagrody, potrzeba akceptacji społecznej – to wszystko mechanizmy psychologiczne, których używanie wydłuża czas spędzany w mediach społecznościowych. Drugim elementem kierującym doświadczeniem użytkownika jest fakt, że jesteśmy prowadzeni: możemy wybrać z menu, które ktoś dla nas uprzednio stworzył (mamy wybór tylko taki, jaki nam chciał dać), wyskakujące powiadomienia nawołują do wejścia tu czy tam, a klikając, przechodzimy do miejsca, które projektant chciał, byśmy zobaczyli (niekoniecznie od razu tam, gdzie chcieliśmy się znaleźć), a skuteczna rezygnacja z abonamentu jest zdecydowanie trudniejsza niż subskrypcja.\nOczywiście w ostatecznym rozliczeniu decyzję o pozostaniu na takiej czy innej stronie internetowej zawsze podejmujemy sami. Nie zmienia to faktu, że warto zdawać sobie sprawę z ogromej liczby metod używanych, by nas na ten wybór naprowadzić i zadawać sobie pytanie: czy naprawdę jest moim świadomym wyborem, by spędzić kolejne pół godziny, przeglądając dalsze obrazki.\nIlość, jakość czy coś innego?\nNaukowcy i analitycy wydają się być zgodni, że wpływ cyfryzacji na nasze życie jest potężny. Scenariusze na przyszłość są różne. Postulat minimalizacji używalności to oczywiście jedno stanowisko, w zasadzie teoretycznie proste, w praktyce chyba jednak zmierzające ku pogłębieniu różnic społecznych (chyba że potrafilibyśmy z takim postulatem dotrzeć skutecznie do całego społeczeństwa). Propozycję połączenia nauki czytania głębokiego (poprzez książki papierowe i pracę tylko z nimi do 5. roku życia dziecka) i płytkiego (przez wprowadzenie iPada jako jednej z zabawek od ok. 6. roku życia) sformułowała Maryanne Wolf we wspomnianym najnowszym artykule.\nTaki scenariusz rozwiązywałby jednak tylko część problemu. Interesujące wydają się być propozycje Center for Humane Technologies zmierzające do przeformułowania paradygmatu funkcjonowania social mediów (zakładając, że odciągnięcie ludzkości od smartfonów jest postulatem nierealistycznym). Jak pisze Harris: „potrzebujemy technologii, która będzie po naszej stronie, będzie pomagała nam żyć, czuć, myśleć i działać w sposób samodzielny”. Ostatecznie nie ma wolności bez sprawnie działającego umysłu podejmującego świadomą decyzję.\nWszystkie te postulaty pozostają jednak, przynajmniej na dziś, w sferze możliwych scenariuszy na przyszłość. Tymczasem lockdown był naszą teraźniejszością i zamknięci zostaliśmy w domach ze smartfonami i komputerami podłączonymi do internetu 24 godziny na dobę. Myślę, że można pokusić się o obrazową analogię: sól jako przyprawa jest dla nas w zasadzie niezbędna i uwydatnia smak potraw, ale spożywana w nadmiarze staje się wyjątkowo szkodliwa. Technologia cyfrowa podobnie – wspaniale uzupełnia, wzbogaca życie, daje dostęp do kultury, informacji, przyjaciół, umożliwia współpracę na odległość! W sytuacjach kryzysowych Facebook ratuje przed depresją. To wpływ naprawdę błogosławiony. Kluczowe jest jednak, byśmy zdawali sobie sprawę z niebezpieczeństwa przerzucenia się na monoskładnikową dietę na stałe. Próba jedzenia samej soli skończyłaby się bardzo źle. Organizm źle zniesie przerzucenie się wyłącznie na kontakt z ekranem. Ciało wymaga ruchu i żąda snu, umysł potrzebuje czytać dłuższe teksty również na papierze, potrzebujemy relacji z drugim, żywym człowiekiem, by nadal sprawnie funkcjonować w społeczeństwie i rozumieć otaczającą rzeczywistość.