Asad Haider: Lewica krytykuje politykę tożsamości\nZ Asadem Haiderem rozmawia Kelton Sears · 21-8-2017\nRozmowa z Asadem Haiderem, założycielem i redaktorem naczelnym magazynu „Viewpoint”, na temat ideologii, która jego zdaniem niszczy lewicę.\nW okresie, który nastąpił po wydarzeniach 11 września 2001 r., tożsamość Asada Haidera stała się przedmiotem sporego zainteresowania. Jako przedstawiciel pierwszego pokolenia Pakistańczyków mieszkających w USA przypomina on sobie z tamtego okresu, że był napastowany i zatrzymywany na lotniskach – wszystko z powodu pochodzenia etnicznego. Dzisiaj jego tożsamość także spotyka się z wielkim zainteresowaniem ze strony przeciwników politycznych i osób niechętnych marksistowskiemu magazynowi „Viewpoint”. Nazywają go one „bojowym kolektywem badawczym”. Tyle że obecnie, inaczej niż kilkanaście lat temu, wielu oponentów oskarża Haidera o „bycie białym”, czyli o utratę kontaktu z prawdziwą rzeczywistością świata polityki tożsamościowej.\n„To całkowicie wymazuje moje własne doświadczenie rasizmu i zniekształca poglądy, które wypracowałem, żeby zrozumieć te doświadczenia” – mówi w długiej rozmowie z „Seattle Weekly”. Haider, obok swojego kolegi z „Viewpoint” Salara Mohandesi, R. L. Stephensa II z „Orchestrated Point”, redaktora „Jacobina” Bhaskara Sunkara, profesora Adolpha Reeda juniora z Uniwersytetu Pensylwanii czy profesor Keeangi Yamahtty Taylor z Princeton, stał się jednym z wielu marksistów o kolorze skóry innym niż biały, którzy głośno krytykują sens i skuteczność współczesnej liberalnej polityki tożsamościowej. Rozmawialiśmy o tym, dlaczego, jego zdaniem, polityka tożsamości to „ślepa uliczka”.\nCzy możemy zacząć od doprecyzowania, jak rozumie Pan „politykę tożsamości”? To bardzo mgliste pojęcie, jednak sądzę, że dla wielu osób ten termin oznacza po prostu antyrasizm lub walkę o podstawowe prawa obywatelskie.\nAsad Haider: Uważam, że należy nakreślić jasną linię podziału pomiędzy historycznymi ruchami, które atakowały strukturę definiowaną poprzez opresję rasową – afroamerykański Ruch Praw Obywatelskich czy Black Power to oczywiście narzucające się od razu przykłady, ale ruchy te sięgają tak naprawdę aż do korzeni amerykańskiego kapitalizmu – a tymi, które rozwinęły się niedawno. Dla nich polityka nie jest ruchem na rzecz zmiany struktury społecznej, lecz walką o uznanie indywidualnej lub grupowej tożsamości.\nRuchy, które mówią o polityce w terminach „rasy i płci”, jak gdyby były one różnymi formami tej samej substancji, to nowsze zjawisko. Moim zdaniem powstały one w wyniku wydarzeń, które unieszkodliwiły prawdziwie rewolucyjne inicjatywy i postawy wymierzone w strukturę społeczną definiowaną przez rasizm i kapitalizm.\nSystem rządów oparty na wykluczeniu osób kolorowych (a działający poprzez włączenie do systemu prawnego supremacji białych), uległ zmianom dzięki sukcesom Ruchu Praw Obywatelskich (Civil Rights Movement). W efekcie możliwy stał się akces kolorowych do klasy panującej. Dzięki temu ta klasa rozbroiła zagrożenia, jakie stwarzały dla systemu władzy takie inicjatywy, jak Ruch Praw Obywatelskich i Black Power. Skierowano go na ślepy tor polityki, która stawia wyłącznie na jednostki wyabstrahowane z ich pozycji klasowej.\nPan i Salar Mohandesi napisaliście w jednym z powyborczych artykułów: „Będziemy musieli przemyśleć antyrasistowską strategię, która posłużyła głównie do zróżnicowania rasowego/etnicznego klasy profesjonalno-menedżerskiej”. Ale czy nie jest ważne, by na pozycjach władzy reprezentacja społeczna była właśnie różnorodna?\nA. H.: Kwestia reprezentacji jest oczywiście niezmiernie ważna. Jej zapewnienie było jednym z największych sukcesów rewolucyjnego ruchu antyrasistowskiego. Nie należy tego lekceważyć. Ale nie oznacza to, że lewica powinna chcieć jeszcze mocniej mówić językiem polityki tożsamości – to również byłby błąd. Potrzebujemy innego rodzaju języka – traktującego kwestie rasy i rasizmu bardzo poważnie. Języka rozumiejącego rolę, jaką odegrały w przeszłości te kwestie zarówno w ruchach rewolucyjnych, jak i w podtrzymaniu systemu kapitalistycznego w USA.\nSalar w swoim opublikowanym w czasopiśmie „Viewpoint” artykule pt. „Kryzys tożsamości” pisze, że idea „polityki tożsamości” została stworzona po raz pierwszy przez czarną, feministyczną i lesbijską grupę Combahee River Collective. Jaką rolę grała „polityka tożsamości” w swoich początkach?\nA. H.: W późnych latach 60. i w kolejnej dekadzie w USA działało wiele organizacji, które wierzyły, że rewolucja jest tuż za rogiem. Socjalistyczna polityka miała konkretne oblicze praktyczne i organizacyjne. Antykapitalizm był częścią głównego dyskursu lewicy. W tym kontekście pomysł, że poszczególne tożsamości muszą zostać uznane za istotne z powodu cechujących je różnic oraz że warto przyjrzeć się wynikającym z nich postulatom, był krokiem bardzo postępowym.\nPokazywał on bowiem, że jeśli w centrum antykapitalistycznej polityki stawiamy wyłącznie wyobrażoną postać białego mężczyzny-robotnika, zostawiamy za burtą ogromną część klasy pracującej i umywamy ręce od sytuacji innych grup, które czekają na prawdziwą emancypację – a zatem od jej prawdziwego znaczenia.\nKolektyw Combahee River zaproponował eksperyment, mówiąc, że większość radykalnej polityki bierze się z naszej indywidualnej tożsamości. To było niezmiernie ważne wyzwanie dla ówczesnej polityki socjalistycznej – ślepej na rasę i płeć. Jednak moim zdaniem ich analiza nie była w pełni trafna. Jednostkowe tożsamości, jak zobaczyliśmy później, także mogą być źródłem reakcyjnych postulatów. To problem, z którym musimy się zmierzyć.\nFascynujące, jak Richard Spencer zaadaptował język polityki tożsamości dla białego nacjonalizmu. Określa się „tożsamościowcem” i chce, aby USA były „bezpieczną przestrzenią” dla ludzi pochodzących z Europy.\nA. H.: Właśnie to sprawia, że, pomimo produktywnych początków i konstruktywnych prób pogłębienia socjalistycznych postulatów, polityka tożsamości jest ślepą uliczką. Nie może stanowić punktu wyjścia dla ruchów emancypacyjnych.\nKiedy zatem Pana zdaniem polityka tożsamości stała się przeszkodą dla tych ruchów?\nA. H.: To bardzo złożona kwestia. Jesteśmy w stanie określić, kto był prekursorem polityki tożsamości – na przykład w kulturowym nacjonalizmie [idea, według założeń której naród definiowany jest na podstawie kultury współdzielonej przez jednostki; tym odróżnia się od nacjonalizmu opartego na podstawach etnicznych – przyp. red.], przeciw któremu występowały Czarne Pantery czy Partia Komunistycznej, walcząca z jego wcześniejszymi wcieleniami już w latach 20. Była to ideologia mówiąca, że źródłem wyzwolenia Czarnych będzie afrykańska tożsamość. Czarne Pantery twierdziły, że to niewłaściwa diagnoza, bo, aby obalić supremację białych w USA, konieczny jest atak na kapitalizm. Rzeczywiście, jeśli całość polityki zbudujemy na afrykańskiej tożsamości, pominiemy wiele bardzo realnych sprzeczności istniejących w czarnych społecznościach oraz w skali globalnej. Widzimy więc, że ten problem istnieje już od dawna.\nJeśli chodzi o nowy język polityki tożsamości, sądzę, że jego początki mogliśmy zaobserwować w latach 80., na fali ruchów rewolucyjnych wyrastających z Nowej Lewicy, jak i ze wspólnot etnicznych, które zaczęły od różnych ideologii nacjonalistycznych, żeby później przejść w stronę rewolucyjnego antykapitalizmu. Jest wiele takich przykładów – Young Lords, grupy z Chinatown w Nowym Jorku, San Francisco itd. Zaczynały od postulatów nacjonalistycznych, by potem rozwinąć się w organizacje antykapitalistyczne. Płynęły jednak na fali ruchu, który powstał w latach 60. Zostały zatem definitywnie pokonane, i to nie tylko przez przemiany kapitalizmu, które nastąpiły po kryzysach lat 70. i doprowadziły do narodzin neoliberalizmu, ale również przez polityczną strategię prawicy i Ronalda Reagana. Moim zdaniem to właśnie wtedy zniszczeniu uległ język polityki, jakim się posługiwaliśmy. W pewnym sensie można powiedzieć, że polityka tożsamości jest odpowiednikiem reaganowskiego kulturowego nacjonalizmu.\nBył Pan także krytyczny wobec roli polityki tożsamości w wyborach roku 2016, szczególnie w kontekście Hillary Clinton. Czy możemy porozmawiać o tym, co w tym przypadku uważał Pan za sprzeczności lub porażki tej ideologii?\nA. H.: Jest oczywiste, że obie amerykańskie partie polityczne stawały w obliczu rozmaitych wewnętrznych wyzwań, które wyłoniły się z dominującego paradygmatu amerykańskiej polityki lat 80. W partii republikańskiej te wyzwania przeważyły. W demokratycznej – partyjne elity próbowały wszelkimi środkami zdusić wyzwanie rzucone przez Berniego Sandersa. Jednym z tych środków było przyjęcie języka polityki tożsamości. Sugerowano, że wszystko, co wykracza poza akceptowalne ramy amerykańskiego liberalizmu, wszystko, co choć trochę zmierza w kierunku socjalistycznym, jest absolutnie niedopuszczalne.\nDziało się w dziwnym momencie, kiedy w USA pojawił się Black Lives Matter – ruch koncentrujący się na opresji rasowej, który zmienił polityczny krajobraz. BLM nie powinien być pod żadnym pozorem postrzegany jako polityka tożsamości. To ruch w dużej części składający się z najbiedniejszych obywateli USA, opierających się przemocy państwa kapitalistycznego. Tak samo działają wszelkie ruchy dążące do zmiany systemowej. Ale i on ma swoje sprzeczności.\nJedna z nich wyraziła się w niewybrednym ataku na polityków i polityczki, w tym na Berniego Sandersa. Elita partii demokratycznej podchwyciła to bardzo szybko, by go zdyskredytować, twierdząc, że ignoruje on kwestię rasową. Sugerowano, że jakakolwiek polityka bez znaku firmowego Hillary Clinton jest automatycznie rasistowska i seksistowska. Potem, co było dziwne, Hillary Clinton pisała na Twitterze o intersekcjonalności, łatwo zdobywając fanów i fanki w mediach społecznościowych oraz na uniwersytetach. Ten zdumiewający moment pokazał, jak nieszkodliwy jest dyskurs polityki tożsamości dla amerykańskiej klasy panującej.\nGłówną narracją wyrastającą z polityki tożsamości jest ta o „białym przywileju”. Czy uważa Pan, że jest ona użyteczna dla zrozumienia struktury społecznej?\nA. H.: Napisałem trochę o historii tego sformułowania. Wywodzi się ono z grup, które odeszły od Partii Komunistycznej w latach 50. i zyskały pewne wpływy w latach 60. Ich głównymi twórcami byli Theodore Allen i Noel Ignatjew, którzy mówili o „przywileju białej skóry”. Ich koncepcja białego przywileju polegała na tym, że biali robotnicy zostali przekupieni. Amerykańska klasa panująca, szczególnie klasa plantatorów z Południa, przekupiła białych robotników, oferując im wyższy status społeczny i inne przywileje, aby nie zjednoczyli się z czarnymi robotnikami – od czarnych niewolników z XVII wieku po bezlitośnie wykorzystywanych pracowników najemnych w latach 50., 60. i 70. – i aby nie stworzyli zagrożenia dla klasy panującej.\nKoncepcja Allena i Ignatjewa mówiła, że przywilej białej skóry jest szkodliwy dla białych robotników. Akceptacja i przyjęcie oferowanej przewagi nad Czarnymi sprawiły, że byli jeszcze bardziej uwięzieni w warunkach wyzysku, właśnie z tych powodów. W rezultacie nie mogli zbudować ruchu przekraczającego granice rasy, aby walczyć z opresją, której doświadczali jedni i drudzy.\nDzisiejsze mówienie o „białym przywileju” jest jednak odwróceniem pierwotnej koncepcji i służy przekonywaniu, że takie zjednoczenie jest niemożliwe. To fascynujące zjawisko – koncepcja zmieniła się we własne przeciwieństwo. Dziś, podczas spotkania organizacyjnego jakiejkolwiek grupy, każda dyskusja między osobą białą a osobą kolorową jest obarczona napięciem i ostrożnością. W każdym momencie osoba biała może zostać oskarżona o „biały przywilej”, a więc zdemaskowana jako ktoś, kto przynosi do grupy interes polityczny, na który nie wyrażono zgody. Mamy do czynienia z zupełnie innym modelem prowadzenia polityki. Modelem, który nie rodzi dyskusji strategicznych, nie buduje zaufania pomiędzy działaczkami i aktywistami, nie prowadzi do poszerzania ruchu, nie ma ambicji masowości. Ale, jako socjaliści i socjalistki, musimy rozumieć, że ten kij ma dwa końce! Jeśli pojawiają się oskarżenia o „biały przywilej”, z reguły jest to objawem braków i problemów w grupie. Lewica musi zapewnić najlepszą odpowiedź na pytania osób kolorowych i na ich bardzo realne krzywdy. Jako kolorowy wiem, że są one prawdziwe.\nWiele urazów stojących za wezwaniami do „sprawdzenia swojego przywileju”, jest na pewno uzasadnionych. Jako biały mężczyzna widziałem wielu białych mężczyzn dominujących i przejmujących całą przestrzeń.\nA. H.: Oczywiście. Ale problem polega na tym, że jeśli jedyną odpowiedzią jest „sprawdź swój przywilej”, to sytuacja nie ulega zmianie – biały mężczyzna pozostaje w centrum dyskusji, a poziom partycypacji się nie zwiększa. Mamy skłonność do przeceniania znaczenia ludzkich poglądów i zachowań, kosztem analizy warunków materialnych, w których te poglądy i zachowania powstały.\nJeśli ruch jest zdominowany przez białych mężczyzn, którzy zawłaszczają przestrzeń, którzy nie są wrażliwi na kwestie rasy itd., nie naprawimy tego poprzez mówienie im, żeby zwrócili uwagę na swój przywilej. Możemy to naprawić poprzez zmianę składu grupy – wychodząc do ludzi z sąsiedztwa, wciągając osoby ze społeczności znajdujących się poza naszym kręgiem, budując sojusze z innymi organizacjami. Takie działania mają o wiele potężniejszy wpływ na zmianę postaw i zachowań niż sarkastyczne docinki. Myślę, że za hasłem „sprawdź swój przywilej” stoją bardzo realne urazy. Ale ten komunikat jest całkowicie nieskuteczny, ponieważ nie niesie programu zmiany sytuacji politycznej.\nW „White Purity” pisał Pan o tym, jak idea odpokutowywania białego przywileju zmieniła się w liberalną gierkę w „kto jest najlepszym białym sojusznikiem” – w udowadnianie, że znamy odpowiednią terminologię i przeczytaliśmy ważne książki.\nA. H.: Jest pewien ważniejszy problem, do którego wyjaśnienia dążyłem, pisząc o białym przywileju. Mamy w kraju ogromną rzeszę białych, którzy są tak samo jak Czarni wykluczeni z lewicowych ruchów. I musimy brać to na poważnie. Mamy populację biednych białych, którzy umierają z powodu uzależnienia od opiatów, uginają się pod brzemieniem nierówności ekonomicznych – ci ludzie muszą zostać włączeni w nasz ruch. Jeśli nasze organizacje składają się z doktorantów anglistyki i informatyków, to zwyczajnie nie docieramy do większości populacji USA, niezależnie od koloru skóry. Myślę, że ta kwestia musi zostać poważnie rozpatrzona – równolegle do analizowania składu rasowego grup lewicowych.\nKiedy ludzie pytają: „Dlaczego na spotkaniu nie ma żadnych kolorowych?”, wskazują na istniejący, poważny problem, ale zamazują jego obraz, wtłaczając go w ramy kwestii rasy i białego przywileju. Problem leży zupełnie gdzie indziej – chodzi o zbudowanie organizacji, która wykroczy poza pewną drobnomieszczańską bańkę, jaka z reguły ciąży ku ruchom lewicowym, i naprawdę włączy w swój obręb masy ludowe ze wszystkimi ich odrębnościami i osobliwościami – biednych białych, biednych kolorowych – wszystkie i wszystkich, którzy tworzą populację tego kraju. Uważam, że ograniczamy się, mówiąc o tym w terminach rasowych, podczas gdy chodzi o kwestie organizacji i strategii.\nAle jak to zrobić, nie popadając w klasowy redukcjonizm? Taką krytykę słyszałem pod adresem Berniego Sandersa i odrodzonych ruchów socjalistycznych w USA. Jak budować marksowski antyrasizm?\nA. H.: Nie podpisuję się pod żadnym klasowym redukcjonizmem, ponieważ sądzę, że to postawienie sprawy na głowie. Staramy się zrozumieć bardzo konkretne kwestie, takie jak rola rasy w naszym ruchu czy w społeczeństwie amerykańskim. Zadawanie pytania „Czy klasa jest ważniejsza od rasy?” to mocno zawikłane podejście do używania marksowskiego języka. Takie postawienie sprawy byłoby wyjściem od konkretu do abstrakcji, kiedy to materialistyczna metoda marksizmu postulowała kierunek odwrotny. Co to oznacza w tej konkretnej sytuacji? Musimy wziąć abstrakcję w naszej głowie – rasę – i dodać do niej złożoność wszystkich składowych, które ją determinują, i doprowadzić do materialnego konkretu w codziennym życiu. To oznacza, że nie możemy stawiać pytań w rodzaju „Czy ważniejsza jest klasa czy rasa?” i robić z tego abstrakcyjnej debaty teologicznej.\nMusimy spojrzeć na naszą obecną sytuację materialną i prawdziwy stan rzeczywistości politycznej. Kiedy to zrobimy, wówczas będziemy mogli robić politykę, która mierzy się z wieloma formami opresji. Uważam, że absolutnie bezsensowne są stanowiska mówiące, że klasa jest bardziej fundamentalna od rasy, ponieważ chodzi w niej o podstawowe ludzkie potrzeby: pożywienia i dachu nad głową. To idealistyczne podejście. Z całą pewnością, kiedy zostajesz zastrzelony przez policjanta, nie ma żadnego znaczenia, czy oddając strzał myślał on: „Strzelam z powodu twojej rasy” czy „Strzelam, bo jesteś biedny i nie jesteś z tej okolicy”. To, co się liczy, to kula w twoim ciele i instytucja, która ją tam umieściła. Materialne zjawisko, które musi zostać wyjaśnione i zrozumiane pod względem historii struktur społecznych – a nie w moralnej nabożności, ale również nie w języku całkowicie abstrakcyjnych schematów odwołujących się do natury ludzkiej czy psychologii społecznej.\nTak naprawdę marksizm oznacza wiarę, że ludzie powinni mieć władzę, aby rządzić się sami, a żeby to osiągnąć, muszą zrozumieć strukturę społeczną, która im to uniemożliwia. Historia naprawdę nie troszczy się o nasze debaty, która abstrakcja jest ważniejsza, lecz bezlitośnie ustala hierarchie relacji i instytucji. Wierzę, że Marks ostatecznie pokazał, że w społeczeństwie kapitalistycznym nie można osiągnąć wyzwolenia, jeśli nie przyjmie ono kształtu walki klasowej, która włącza ludzi wszelkich tożsamości.\nJako człowiek o kolorze skóry innym niż biały, pisał Pan również, że kiedy Pańska krytyka polityki tożsamości nie mieści się w liberalnych ramach „kolorowości” jako monolitycznego abstrakcyjnego bytu – zarówno liberalni biali, jak i osoby kolorowe, nazywają Pana „białym”. Ostatnio karierę robi określenie alt-left, tak, jakby była to ideologia powiązana jakoś z alt-rightem, albo zupełnie nowa. Z kolei sporo liberalnej krytyki skierowanej jest w ostatnim czasie przeciw nowej odsłonie amerykańskiego ruchu socjalistycznego i skupia się na myśli, że ta polityka i ideały są w przeważającej mierze „białe”.\nA. H.: Doprowadza mnie to do szału, bo tym, co uświadomiło mnie politycznie, były moje doświadczenia rasizmu i czytanie o tych ruchach w USA, które z rasizmem walczyły. Kiedy byłem młodym chłopcem i zaczynałem interesować się polityką, dużo czytałem o ruchu Black Power. Uświadomiłem sobie, że wszyscy ci ludzie jakąś drogą doszli do odrzucenia kapitalizmu – stali się antykapitalistami. Potem wszyscy z nich zostali marksistami. Jeśli pogrzebiemy głębiej, zobaczymy, że ich marksizm był tym samym marksizmem, który w XX wieku rozwinął się w Azji, Afryce i Ameryce Południowej. To był pierwszy marksizm, z jakim miałem styczność – całkowicie internacjonalistyczny, rozwijany przez kolorowych.\nTen globalny marksizm wrócił do Stanów Zjednoczonych poprzez rewolucyjne ruchy Czarnych, które zawsze były dla mnie kompasem i inspiracją. Oczywiście jest to obraźliwe, kiedy ktoś wpisuje mnie na listę białych socjalistów, którzy nie troszczą się o kwestię rasy. Chciałbym wiedzieć, gdzie byli ci oskarżający mnie o bycie „białym”, gdy zatrzymywano mnie na lotniskach albo prześladowano po 11 września. Byłoby świetnie, gdyby byli obok i powiedzieli wtedy: „Och, o niego się nie martwcie, jest marksistą, więc uważamy go za białego”. Ale tak się nie stało. Mimo tego, że polityka tożsamości powinna dotyczyć doświadczeń wszystkich osób, całkowicie przekreśla moje własne doświadczenie rasizmu i zniekształca poglądy, które wypracowałem, żeby zrozumieć te doświadczenia.\nAle za naprawdę obraźliwe uważam wymazanie wszystkich tych postaci z historii – postaci osób kolorowych, które przyjęły marksizm i włączyły się w walkę o wolność dla wszystkich. Niedopuszczalne jest wykreślanie ich z historii w sposób, w jaki uczyniła to biała supremacja, i jak robi to dziś dyskurs polityczny głównego nurtu.\nWiele osób kultywujących politykę tożsamości nosi koszulki z Assatą Shakurem czy z Czarnymi Panterami. Wszyscy ci ludzie byli komunistami. Założyć koszulkę z napisem: „Assata jest moim nauczycielem”, a potem opowiadać o tym, jak to wszyscy socjaliści są biali – to byłoby śmieszne, gdyby nie było tak smutne.\nRozmawiał Kelton Sears\nTłumaczył Mateusz Trzeciak\nWywiad ukazał się pierwotnie w internetowej wersji czasopisma „Seattle Weekly” w kwietniu 2017 r. Na potrzeby przedruku dokonano drobnych skrótów we fragmentach odnoszących się do amerykańskiego kontekstu, niezbyt jasnego dla odbiorców w Polsce.


lublin.gosc.pl → Przeciętny obywatel zmienia kanał\nDla wielu oznaką racjonalności jest zmiana prezydenta w sytuacji niezadowolenia\nO specyfice wyborów na Lubelszczyźnie, nowej sytuacji politycznej i o tym, że wybór konserwatywny jest racjonalny, z dr Agnieszką Łukasik-Turecką, adiunktem w Katedrze Polityki KUL, rozmawia ks. Rafał Pastwa.\nKs. Rafał Pastwa: Czy wynik wyborów prezydenckich wpłynie na naszą codzienność w zasadniczy sposób?\nDr Agnieszka Łukasik-Turecka: Myślę, że nie. Nie należy panikować, ani też nazbyt się cieszyć. Te wybory pokazały natomiast, że Polska jest podzielona na dwie części, bo mieliśmy dwóch kandydatów związanych z konkretną opcją polityczną.\nA czy nie jesteśmy podzieleni na trzy części, bo przecież wiele osób nie poszło zagłosować…\nRzeczywiście. Tak duży odsetek osób, które albo się nie interesują polityką, albo chciały zademonstrować, że nie mają swojego kandydata i w związku z tym nie były na głosowaniu – to wstyd.\nAle frekwencja nie okazała się w drugiej turze najniższa…\nPamiętajmy jednak, że przy wyborach prezydenckich jest ona wyższa w porównaniu z wyborami parlamentarnymi, nie wspominając już o wyborach do PE, których tak naprawdę Polacy nie rozumieją. Wybory prezydenckie są najłatwiejsze i najbardziej czytelne.\nPrezydent elekt mówi o chęci zjednoczenia społeczeństwa. Jednak media nie ułatwiają procesu jednoczenia czy też pojednania.\nJest to związane z silnym upartyjnieniem niektórych mediów. Moich studentów uczę, że jest aż pięć poziomów upartyjnienia mediów. Miejmy nadzieję, że prezydent elekt będzie prezydentem wszystkich Polaków.\nCzym wygrał Andrzej Duda?\nWizerunek prezydenta elekta został stworzony jako wizerunek koncyliacyjny, i tym wygrał. Bronisław Komorowski natomiast dzielił Polaków, o niektórych wyrażał się z pogardą. Na czas kampanii wizerunkowo lepiej przygotowany był A. Duda, nie wspominając już o prezencji – bo jest młodszy i wysportowany. Aczkolwiek my trochę wariujemy na punkcie wizerunku. W USA nikogo nie razi prezydent z siwymi włosami, Baracka Obamę nawet próbowano postarzać.\nDlaczego dzieje się tak, że na Lubelszczyźnie i w Polsce wschodniej większe poparcie mają kandydaci uznawani za konserwatywnych, a po drugiej stronie Wisły jest odwrotnie?\nWynika to już z pewnych tradycji głosowania. Po 1989 r. ta część kraju jest bardziej skojarzona z tradycyjnym modelem rodziny i z większym przywiązaniem do Kościoła. Elektorat prawicowy jest solidny i konsekwentny.\nCzy to racjonalne czy radykalne?\nNie używałabym takiego sformułowania. Dla wielu oznaką racjonalności jest wybór prezydenta, który jest młodszy i lepiej się prezentuje. Oznaką racjonalności jest również zmiana w sytuacji niezadowolenia.\nPodkreśla się, że A. Duda wygrał dzięki najmłodszym wyborcom…\nOstatecznie nie zadecydował wiek wyborców, ale zaprzeczenie PO i kandydatowi wywodzącemu się z tego obozu. Młodzi głosowali rzeczywiście przeciwko systemowi. A system kojarzy się z taśmami, na których jeden z wysokich urzędników mówi, że nasze państwo istnieje tylko teoretycznie. System kojarzy się z politykami w eleganckich garniturach, lekceważącymi obywateli. Młodzi ludzie chcą państwa, które będzie po stronie obywatela, a nie struktur, które na każdym kroku utrudniają życie. Jeden z najlepszych moich studentów pracuje jako sprzedawca w sklepie ze sprzętem AGD. To nie tak powinno wyglądać.\nCodzienność wskazuje jednak na dużą tolerancję społeczeństwa wobec niektórych sytuacji dotyczących działań polityków.\nChodzi o coś zupełnie innego. Przeciętny obywatel nie obserwuje sceny politycznej. Gdy widzi polityków w telewizji – przełącza na inny kanał.\nJednak, opierając się na mediach, społeczeństwo widzi potrzebę zmiany poziomu uprawiania polityki.\nTak. Bo w krajach zachodnich nawet za drobną wpadkę politycy podają się do dymisji. My na to dopiero pracujemy. Pamiętajmy, że mamy polityków, których wybieramy spośród nas. Jeżeli nam nie odpowiada ich styl – to sami się zaangażujmy.\nCzy w naszym regionie wyborcy okazali się ludźmi niezadowolonymi?\nLubelszczyzna jest postrzegana jako Polska „B”. Nie ma tu praktycznie żadnych zakładów przemysłowych. Jeżeli można mówić o nowych stanowiskach pracy, to jedynie w charakterze sprzedawcy w nowych galeriach handlowych, albo na stanowisku urzędnika. Największym pracodawcą w Lublinie jest UMCS. Oczywiste jest zatem to, że mieszkańcy tej części kraju nie mogą korzystać z profitów dostępnych mieszkańcom Polski „A”.\nRóżnice i podziały społeczne nie znikną z dnia na dzień. Czego powinniśmy się uczyć?\nPrzede wszystkim tego, by różnić się w sposób elegancki. Zdarza się przecież, że podczas rodzinnego obiadu dochodzi do kłótni na tle politycznym czy światopoglądowym. Jednak kultury debaty powinni uczyć politycy. Polityk nie powinien używać pewnych słów, nawet w przydrożnym barze.\nA jaka powinna być Pani zdaniem rola Kościoła w dziele pojednania?\nDuchowni nie powinni się opowiadać za żadną ze stron sporu, ale stanowić siłę łączącą. To pomoże wizerunkowi Kościoła. Oczywiście mogą mieć swoje poglądy polityczne, ale nie powinni ich wygłaszać z ambony. Tam powinna dominować Ewangelia.


Citi Handlowy obniża | OprocentowanieLokat.pl\n1 lutego w Citi Handlowy ulegnie zmianie oprocentowanie Kont SuperOszczędnościowych prowadzonych w złotówkach. Bank obniży, obowiązujące od 16 listopada 2009 roku, oprocentowanie w wysokości 7,07 proc. do poziomu 6,06 proc. Stawka ta będzie dotyczyć oszczędności w kwocie do 50 tys. zł, a dla klientów Citigold do 100 tys. zł.\nOszczędności powyżej wymienionych progów oprocentowane będą już nie 5,05 proc. w skali roku jak dotychczas, ale według nowej stawki 4,50 proc. w skali roku.\nOdsetki w Koncie SuperOszczędnościowym dopisywane są do rachunku konta co miesiąc. Nie są jednak naliczane za te miesiące, w których dokonano wypłaty środków z konta. Wypłata środków w danym miesiącu nie oznacza przy tym utraty zysków za poprzednie miesiące. Klient może wycofać środki z Konta SuperOszczędnościowego w dowolnym momencie, bez obawy o utratę odsetek za pełne, zakończone miesiące.\nProwadzenie Konta SuperOszczędnościowego w Citi Handlowy jest bezpłatne dla wszystkich, którzy dokonują comiesięcznych przelewów wynagrodzenia w wysokości co najmniej 1500 zł na Konto Osobiste Citibank lub dokonują płatności kartą debetową do Konta Osobistego na łączną kwotę co najmniej 500 zł miesięcznie. Posiadaczom Konta SuperOszczędnościowego, którzy nie spełniają żadnego z tych warunków naliczana jest opłata w wysokości 29,99 zł miesięcznie za prowadzenie rachunku.


Za co odpowiadają inwertery?\nInstalacje fotowoltaiczne są coraz bardziej popularne w naszym kraju. Fotowoltaika ma ogromny wpływ na obniżenie kosztów energii zarówno w domach jednorodzinnych, jak i budynkach wielorodzinnych i firmach. Kolejną zaletą paneli fotowoltaicznych jest ich ekologiczne działanie. Energia słoneczna jest odnawialnym źródłem energii, a panele można oddawać do recyklingu. Aby panele słoneczne mogły zasilać domy w energię elektryczną, muszą być wyposażone w inwertery.\nCzym są inwertery i za co są odpowiedzialne w instalacjach fotowoltaicznych?\nWszystkie dostępne na rynku panele słoneczne posiadają inwertery. Ten element, nazywany również falownikiem, stanowi jeden z kluczowych elementów całej instalacji fotowoltaicznej. Inwertery są odpowiedzialne za zamianę prądu stałego, wytwarzanego przez panele fotowoltaiczne na prąd zmienny, który możemy wykorzystać w domu do zasilania sprzętów. Falowniki pozwalają również na przesyłanie nadwyżki energii do sieci energetycznej.\nKolejną bardzo istotną funkcją inwerterów jest optymalizacja pracy całej instalacji, aby maksymalnie zwiększyć jej wydajność. Dzięki falownikowi możemy również monitorować na bieżąco pracę instalacji oraz ilość uzyskanej przez panele fotowoltaiczne energii. Inwertery stanowią także swoiste zabezpieczenie sieci przed przeciążeniem, skokami napięcia i awarią. Nowoczesne inwertery z wbudowanym modułem Wi-Fi pozwalają na kontrolę pracy poprzez specjalną aplikację na telefon.\nJak wygląda budowa inwerterów?\nInwerter jest skrzynką o niewielkich wymiarach, zazwyczaj zamontowaną na ścianie. Budują ją trzy podstawowe elementy: Układ wejściowy, wyjściowy i mostek tranzystorowy. Za pomocą mostka tranzystorowego prąd stały zostaje przekonwertowany na prąd zmienny, zdatny do wykorzystania w domu. Układ wejściowy pozwala na dopasowanie falownika do ilości powstałego prądu stałego, zależnego od temperatury i nasłonecznienia w danym dniu, natomiast układ wyjściowy odpowiada za bezpieczny i stabilny transport prądu do sieci. W zależności od mocy znamionowej całej instalacji, różni się również moc inwertera. Powinna wynosić od około 80 do 95% mocy znamionowej instalacji fotowoltaicznej. Dzięki temu instalacja będzie działać sprawnie i bardzo wydajnie przez długi czas.\nul. Grunwaldzka 2 B28/2\nteren Giełdy Elbląskiej i Hali ELZAM\nNIP: 578 152 90 33\ntel. 575 50 20 11\n© 2021 SOLAR FOTOWOLTAIKA | Wszelkie prawa zastrzeżone


Ze schodołazem żadne schody niestraszne! | Budowlane23\nZe schodołazem żadne schody niestraszne!\nPomimo tego, że o niepełnosprawnych mówi się coraz więcej i coraz częściej dba się o ich potrzeby, wciąż nierzadko zawodzimy w najprostszych rzeczach, za które należy oczywiście uważać likwidację barier architektonicznych. Jeśli jesteś osobą niepełnosprawną bądź opiekujesz się kimś o ograniczonej mobilności, doskonale znasz rozczarowanie i bezsilną złość, kiedy okazuje się, że skorzystanie z jakiegoś obiektu nie jest możliwe, ponieważ są w nim jedynie schody, a nie ma żadnej platformy, czy windy, dzięki której na daną kondygnację mogłaby dostać się osoba na wózku inwalidzkim. Na szczęście istnieje rozwiązanie, które pozwala poradzić sobie nawet w tak przykrych sytuacjach. Są to schodołazy.\nSchodołaz – co to jest?\nNazwa tego urządzenia może brzmieć dość obco, ponieważ nie jest ono rozpowszechnione tak bardzo jak platformy i windy dla niepełnosprawnych, z którymi spotykamy się niemalże na co dzień i są one najbardziej oczywistymi urządzeniami jeśli chodzi o pomoc niepełnosprawnym w pokonywaniu schodów. Mimo tego, że schodołazy sprawdzają się w wielu miejscach, w których nie ma innych możliwości, to jednak nie są one zbyt popularne, przede wszystkim dlatego, że wymagają one pomocy opiekuna – osoba niepełnosprawna nie może z nich skorzystać samodzielnie. Schodołaz gwarantuje bezpieczny transport osobie niepełnosprawnej, jednak obsługuje go asystent, który wprowadza go wraz z podopiecznym na wózku na kolejne stopnie. Gąsienicowy mechanizm sprawia jednak, że opiekun nie musi angażować dużo swoje siły, czuwa on jedynie na bezpieczeństwem transportu.\nDlaczego schodołaz sprawdzi się w wielu miejscach?\nZupełnie niesłusznie schodołazy są dość niedocenione. Tymczasem sprawdzają się one tam, gdzie nie można zamontować windy czy platformy. Jest to spowodowane tym, że nie wymagają one żadnej ingerencji w architekturę budynku. Dodatkowo poradzą sobie nawet ze stromymi schodami – oczywiście mają pewne ograniczenia co do kąta nachylenia, jednak ich możliwości i tak są dość spore, jak na takie niepozorne urządzenie. Co więcej, schodołaz świetnie sprawi się w użytku prywatnym – z łatwością można go przewozić w bagażniku samochodu. Oznacza to, że jeśli znajdziemy się gdziekolwiek, gdzie schody będą utrudniały korzystanie z obiektu i nie będzie dla nich żadnych rozwiązań alternatywnych, schodołaz umożliwi nam mimo wszystko skorzystanie z obiektu. To niebagatelna zaleta, która często decyduje o zakupie tego urządzenia.\nPoziomica laserowa PRO cz... TweetPoziomica przede wszystkim wykorzystuje siłę grawitacji ziemskie do wyznaczania poziomości płaszczyzn. Jest niezwykle przydatna podczas wszelkiego rodzaju remontów, a także podczas wykańczania wnętrza.\nDlaczego warto kupować n... TweetWybór odpowiedniego mieszkania nie należy do najprostszych decyzji w naszym życiu. Związane są z tym przede wszystkim pieniądze, które musimy przeznaczyć na dany cel. Dlatego nie warto\nPrzewody PPOŻ – ja... TweetPrzewody PPOŻ to nieodłączny element systemów przeciwpożarowych. To one zapewniać mają transmisję danych pomiędzy poszczególnymi urządzeniami w systemie lub dostarczyć zasilanie. Niezależnie od tego czy będą stosowane\nZaprojektuj doskonałą k... TweetWreszcie stworzysz kuchnię swoich marzeń! To taka fascynująca perspektywa, ale jak wszystkie rzeczy warte, a tam zaczyna się praca. Chociaż może to wydawać się proste, połączenie wspaniałej\nPrzewracarka taśmowa ... TweetPrzewracarka taśmowa służy do mechanicznego przewracania siana w celu jego szybszego schnięcia. Jest to bardzo użyteczny sprzęt, który zapobiega gniciu materiału. Aby dobrze służył, należy odpowiednio o\nSzkolenia BHP w jednoosob... TweetObowiązujący w Polsce Kodeks Pracy nakłada na pracodawców pewne obowiązki związane z przeprowadzaniem szkoleń związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy oraz przepisami przeciwpożarowymi.\nSztukateria ścienna TweetSztukateria ścienna jest jedną z bardziej klasycznych metod zdobnictwa nic dziwnego swoje korzenie ma w architekturze starożytnych. Dzisiaj nadal chętnie sięga się po jej niektóre elementy we\nKorytka kablowe w budowni... TweetDo jednego z ważnejszych punktów przy projektowaniu i budowie zakładu przemysłowego, który trzeba przemyśleć w każdym calu należy ropzlanowanie instalacji elektrycznej. Jest ona ważna, ze względu na dystrybucję zasilania\nMieszkanie jako inwestycj... TweetSposobów na inwestowanie jest wiele. Jednym z najpopularniejszych i to od lat jest kupowanie nieruchomości. Ich cena w dłuższej perspektywie czasu rośnie, więc za kilkanaście bądź kilkadziesiąt


Woda | Szczecin Blog - Part 3\nBulwary nad Odrą [fotorelacja]\nNadodrzańskie bulwary mają zostać otwarte jeszcze przed finałem regat The Tall Ships Races 2013 (warto jednak tutaj przypomnieć, że pierwotny termin ich oddania wyznaczony był na końcówkę 2012 ...\nOn 14 lipca 2013 / By Paweł Krzych\nBoom Boat wypływa w lipcowy rejs\nWilki morskie ponownie na pokładzie – już 20 lipca Boom Boat po raz kolejny rusza w rejs po okolicznych wodach. Tym razem szykuje się naprawdę ciekawy wypad – ...\nOn 12 lipca 2013 / By Paweł Krzych\nInteraktywna mapa The Tall Ships Races 2013\nCałkiem niedawno pisałem o aplikacji do śledzenia aktualnej pozycji jednostek biorących udział w regatach The Tall Ships Races 2013. Jest to projekt jednego z mieszkańców naszego miasta. Okazuje ...\nOn 8 lipca 2013 / By Paweł Krzych\nThe Tall Ships’ Races 2007 moimi oczami [część 2]\nZapraszam Was do obejrzenia drugiej części wpisu – KLIKNIJ TUTAJ. Zdjęcia są dodane na osobnej stronie, bo chciałem wykorzystać pełną szerokość bloga. Pierwszą część znajdziecie pod linkiem The ...\nOn 7 lipca 2013 / By Paweł Krzych\nWycieczka po Szczecinie – poza głównym szlakiem [część 4]\nDziś czas na czwartą część wycieczki po Szczecinie wraz z Markiem Frengerem. Zabiera nas w miejsca, które znajdują się poza głównym szlakiem turystycznym. Są to miejsca zapomniane, niezbyt ...\nOn 6 lipca 2013 / By Paweł Krzych\nAktualne pozycje jednostek podczas finału TTSR 2013\nKilka dni temu Paweł – jeden z czytelników bloga – poinformował mnie, że podobnie jak w 2007 roku, ma zamiar uruchomić śledzenie na bieżąco pozycji jednostek, które przypłyną ...\nOn 26 czerwca 2013 / By Paweł Krzych\nLegendarna motorówka Riva w Szczecinie\nRiva Super Florida to prawdziwy rarytas włoskiej produkcji. Mahoniowa motorówka, którą miały wszystkie szanujące się gwiazdy – Brigitte Bardot, Sophia Loren, Sean Connery czy Brad Pitt. Egzemplarz kupiony ...\nOn 23 czerwca 2013 / By Paweł Krzych\nNelly Furtado, Olympique Lyon – dzień dobrych wiadomości\nDobrych wiadomości dla Szczecina. Dziś poczuliśmy się, jakbyśmy żyli w zachodnioeuropejskim mieście. Pozwólcie, że zacytuję mojego znajomego Oskara: Ho ho ho – tutaj Olympique Lyon, tam Nelly Furtado ...\nI Międzynarodowy Kongres Morski w Szczecinie\nPrzez trzy dni (w dniach 13-15 czerwca) Szczecin będzie gościł najważniejsze postacie związane z przemysłem morskim na świecie podczas pierwszej edycji Międzynarodowego Kongresu Morskiego. Wydarzenie organizowane jest przez ...\nOn 11 czerwca 2013 / By Paweł Krzych\nBoom Boat 2013 rusza w rejs!\nJak co roku w czerwcu przyszedł czas na inaugurację sezonu wakacyjnego na wodzie. 15 czerwca od 16:00 ruszymy w rejs. Tematyka Boom Boat 2013 jest każdemu doskonale znana: ...\nPlaża w Szczecinie – jednak się udało\nJak pewnie pamiętacie w poprzednim roku mieliśmy dwie plaże nad Odrą. Jedna z nich mieściła się na ul. Jana z Kolna przy Porto Grande, natomiast druga tuż przy ...\nOn 30 maja 2013 / By Paweł Krzych\nDwa pełnomorskie wycieczkowce w Szczecinie\n29 maja pełnomorski cruiser MV Deutschland rozpocznie sezon statków wycieczkowych w Szczecinie. Na sobotę planowane są odwiedziny innej jednostki – MV Hamburg. Pierwszy ze statków spodziewany jest o ...


Urząd Stanu Cywilnego Stężyca - Stężyca - Urzędy Stanu Cywilnego | Wesele.com.pl\nUrząd Stanu Cywilnego Stężyca\nStężyca 83-322, woj. pomorskie\n9 Maja 7\nWspomniany urząd zlokalizowany jest na ulicy 9 Maja 7. W dniu zgłoszenia chęci zawarcia małżeństwa konieczne jest przedstawienie następujących dokumentów: dowód osobisty, akt urodzenia, akt poprzedniego małżeństwa, dowodów wpłaty 84 zł na konto urzędu (opłata za akt małżeństwa). Ponadto, prawo umożliwia przeprowadzenie ślubu cywilnego poza budynkiem urzędu. Wystarczy wniosek do kierownika USC oraz opłata na konto gminy w wysokości 1000 zł. Wiele par korzysta z plenerów Stężycy lub ofert sal weselnych. W wyznaczonym dniu i miejscu urzędnik przyjmuje od narzeczonych oświadczenie o wstąpieniu w związek małżeński oraz podpisy pod aktem małżeństwa. Sporządzenie tego dokumentu podlega opłacie skarbowej 84 zł.


Nowa generacja Porsche 911 – AUTOWIZJA.pl – Motoryzacja\nNowa generacja Porsche 911\nRafał\t cze 09, 2008\n5 lipca Porsche wprowadza na rynek nową generację 911. Cztery nowe modele – dwa coupe i dwa kabriolety – z klasycznym napędem na tył, charakteryzuje jeszcze większa dynamika jazdy dzięki nowym sześciocylindrowym silnikom typu bokser o pojemnościach 3,6 i 3,8 litra.\nZastosowany po raz pierwszy w samochodzie sportowym Porsche bezpośredni wtrysk benzyny wraz z dostępną jako opcja nową skrzynią biegów (PDK) nadaje „jedenastce” jeszcze bardziej sportowy charakter.\nRównocześnie nowe technologie pozwoliły poprawić i tak już wzorcową wydajność – Carrera coupe z PDK zużywa zaledwie 9,8 litra benzyny na 100 km. Zużycie paliwa we wszystkich nowych Carrerach nie przekracza granicznej wartości 11 litrów na 100 km. Dzięki temu emisja CO2 zmniejszyła się o około 15%.\nW Carrerze 911 z silnikiem 3,6 l moc wzrosła o 20 KM do 345 KM (254kW). Moc większą o 30 KM ma Carrera S z silnikiem 3,8 l – 385 KM (283kW). Dzięki tym parametrom Carrera S coupe osiąga prędkość maksymalną przekraczającą 300 km/h.\nW „jedenastkach” nowej generacji po raz pierwszy dostępna jest jako opcja skrzynia biegów PDK. Dysponuje ona 7 biegami do przodu i łączy w sobie komfort skrzyni automatycznej oraz dynamikę przełączania sekwencyjnej skrzyni sportowej. Ponieważ PDK dysponuje także funkcją automatyczną zastępuje w modelach Carrera i Carrera S stosowaną dotychczas skrzynię Tiptronic S. Dzięki zoptymalizowanym i adaptacyjnym programom przełączania PDK poprawia przyspieszenie i zmniejsza zużycie paliwa. Porsche opracowało zasadę zmiany biegów z wykorzystaniem dwóch sprzęgieł – bez utraty siły ciągu i przerw w przełączaniu jużż 25 lat temu dla sportu motorowego.\nKierowcy legendarnych samochodów ze Stuttgartu mogli przyspieszać szybciej niż konkurencja, dodatkowo trzymając obie ręce na kierownicy.


Wejherowo - Restauracja Villa M - sale bankietowe w Wejherowie\nWejherowo - Restauracja Villa M oferuje sale bankietowe w Wejherowie. Organizujemy przyjęcia, bankiety, wesela. Serwujemy dania kuchni polskiej. Wejherowo - Restauracja „Villa M” położona jest w centrum miasta. Bliskość Wejherowskiego Starego Runku sprawia, iż nasza restauracja jest atrakcyjnym miejscem zarówno na spotkania biznesowe jak i rodzinne.\n* Sala Kominkowa - dla 25 osób\n* Sala Sienkiewicza - dla 36 osób\n* Restauracja - do 50 osób\nWykwalifikowana obsługa sprawi, iż pobyt u nas na długo pozostanie w Państwa pamięci... Zapewniamy obsługę konferencji, spotkań i uroczystości. Jeśli chcielibyście Państwo zakończyć udane rozmowy wystawnym bankietem czy dobrą kolacją, dołożymy wszelkich starań aby był to miły akcent wieczoru.\nObsługa jest miła i dyskretna, a ceny atrakcyjne.


Historia - Nadleśnictwo Kaliska - Lasy Państwowe\nHistoria powstania Nadlesnictwa Kaliska\n06.02.2014 | Kordian Kromer\nPracownicy Nadleśnictwa Wirty. Zdjęcie wykonano prawdopodobnie w 1970r. Załoga Nadleśnictwa Bartel Wielki 1.08.1934. Pracownicy Nadleśnictwa Bartel Wielki. Ciosanie podkładów kolejowych w leśnictwie Wygoninki 1932 rok. Pracownicy Nadleśnictwa Kaliska 2005r. Pracownicy Nadleśnictwa Kaliska, 2014r.\nNadleśnictwo Kaliska w obecnych granicach utworzone zostało dnia 1.01.1973 roku na mocy Zarządzenia nr 65 Naczelnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia 25.11.1972 r. z byłych Nadleśnictw Bartel Wielki i Wirty.\nRok wcześniej, to jest 1.01.1972 r., Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego Nr 30 z dnia 10.08.1971r. zlikwidowane zostało mające historyczne tradycje Nadleśnictwo Leśna Huta i włączone do ówczesnego Nadleśnictwa Bartel Wielki.\nHistoria powstania Nadleśnictwa Kaliska przedstawiono na załączonym diagramie.


Turbosprężarki dla przemysłu | Turbo's Hoet Group | Turbo's Hoet Group\nDostawca turbin numer jeden dla maszyn przemysłowych\nTurbo's Hoet / TH Turbos szybko dostarcza wszystkie turbosprężarki z obszernego stanu magazynowego, do wszytkich zastosowań przemysłowych. Wolisz, żeby twoja turbina była naprawiona ? Zapewniamy fachowy kapitalny remont w ciągu 24 godzin i minimalizujemy czas przestoju. Skontaktuj się z nami już teraz !\nNatychmiastowa dostępność turbosprężarek przemysłowych, prosto z półki\nAby zagwarantować ciągłość Turbo's Hoet / TH Turbos szybko dostarcza zamienne turbiny z obszernego stanu magazynowego, nawet dla specjalnych instalacji. Takich jak transport portowy, przeładunek kontenerowców lub instalacje kogeneracyjne w szklarniach. Do agregatów prądotwórczych w szpitalach czy dużych biurowcach. Wtedy niezawodne turbosprężarki są niezwykle ważne, bardziej niż kiedykolwiek.\nRegeneracja turbiny w ciągu 24 godzin\nCzy wolisz mieć swoją turbosprężarkę zregenerowaną ? Turbo’s Hoet / TH Turbos gwarantuje profesjonalną regenerację w ciągu 24 godzin. Dzięki naszej dogłębnej wiedzy technicznej, nowoczesnym urządzeniom i obszernemu stanowi magazynowemu oryginalnych części, nasi mechanicy dostarczają wysokiej jakości turbosprężarki.\nTurbo's Hoet / TH Turbos udziela na każdą turbosprężarkę nie mniej niż 24 miesięcy gwarancji. Jakość i bezpieczeństwo są bardzo ważne w sektorze przemysłowym. Rozumiemy to bardzo dobrze. Nasza atrakcyjne warunki gwarancji zabezpieczają naszych klientów przed niespodziewanymi kosztami. Co więcej, możesz zarejestrować się jako TurboPartner i skorzystać jeszcze bardziej.\nPotrzebujesz więcej informacji o turbosprężarkach dla przemysłu ? Wypełnij formularz poniżej, skontaktujemy się z Tobą najszybciej jak to tylko możliwe.\nGwarancja Turbo's Hoet / TH Turbos:\nDuży magazyn: nasi klienci nigdy nie są pozostawieni sami sobie\nSzeroki i unikalny system gwarancji: bezpieczeństwo przez 24 miesiące\nDogłębna wiedza techniczna: szybka i prawidłowa diagnoza\nWłasny warsztat: prawidłowa regeneracja w ciągu 24 godzin


Komentarz Dziekana ORA w Warszawie na temat uchwały trzech połączonych Izb SN, dotyczącą statutów sędziów mianowanych przez nową KRS. - Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie\n27.01.2020 / Wiadomości\nKomentarz Dziekana ORA w Warszawie na temat uchwały trzech połączonych Izb SN, dotyczącą statutów sędziów mianowanych przez nową KRS.\n23 stycznia 2020 r. gościem w audycji red. Jakuba Janiszewskiego Post Factum w radiu TOK FM był Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, adw. Mikołaj Pietrzak. Redaktor Janiszewski pytał Dziekana o przełomową uchwałę trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego, dotyczącą statutów sędziów mianowanych przez nową Krajową Radę Sądownictwa.\n„Nie ma cienia wątpliwości, że uchwała nie tworzy prawa ani przepisów, tylko interpretuje przepisy. Sądy robią to każdego dnia. Na tym polega praca sędziego Sądu Rejonowego, Okręgowego, Apelacyjnego, a w szczególności Sądu Najwyższego. Robienie czegokolwiek innego przez Sąd, byłoby niewłaściwe. Sąd Najwyższy właśnie wykonał swoje zadanie. Nie tworzył przepisu, w żaden sposób nie wkroczył w rolę prezydenta, Sejmu, Senatu, uczestników postępowania legislacyjnego, tylko interpretuje te przepisy, w sposób zbieżny z konstytucją, prawem unijnym i Europejską Konwencją Praw Człowieka. – podkreślił adw. Mikołaj Pietrzak, dodając, że „Sądy w Polsce działają tak jak sądy na świecie w demokratycznych państwach, czyli na podstawie przepisów uchwalonych przez parlament, rozstrzygają sprawy ludzi. Optymalnie w warunkach zapewniających im niezależność. Żeby sędzia mógł stosować przepisy, musi je interpretować”.


Belgijskie oddziały w Normandii - Europe Remembers\nBelgijska 1 Brygada Piechoty pod dowództwem płk. Piron’a wylądowała w Arromanches w dniu 8 sierpnia 1944r. Prowadząc działania pod komendą 6 Brytyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej, a następnie 49 Dywizji Piechoty, Brygada brała udział w walkach w rejonie Sallenelles w dniu 16 sierpnia i wyzwoliła miasta Cabourg, Trouville, Deauville i Honfleur. Brygada wkroczyła do Brukseli w dniu 4 września.\nW miarę posuwania się Aliantów w kierunku Falaise, front północny został wzmocniony przerzuceniem 1 belgijskiej brygady w liczbie 2.200 ludzi (w tym 350 z Luksemburga) i 500 pojazdów, którzy wylądowali w dniu 8 sierpnia w Courseulles i Arromanches. Jednostka została utworzona na początku 1943r. w Anglii przez belgijskiego premiera rządu na uchodźctwie, łącząc różne jednostki sił lądowych dotychczas rozproszone w szeregach armii brytyjskiej. Byli wśród nich ci, którzy przeżyli 1940r., ochotnicy z kolonii i legioniści z Afryki Północnej. Komendę objął Jean-Baptiste Piron, były żołnierz z czasów I Wojny Światowej i oficer armii belgijskiej w 1940r. Dostawszy się do niewoli niemieckiej uciekł i zbiegł do Anglii.\nBrygada przeszła chrzest bojowy 16 sierpnia na wschód od Orne, w sektorze zdobytym przez 6 brytyjską Dywizję Powietrznodesantową. Szeregowy Edward Gerard, poległy podczas natarcia w Sallenelles był pierwszą belgijską ofiarą walk w Normandii. Kiedy trwało jeszcze zamykanie kotła Falaise, z prawego brzegu Orne ruszyła Operacja Paddle mająca na celu dotarcie do Sekwany. Brytyjskie i kanadyjskie oddziały prowadziły natarcie przez Pays d’Auge, a Brygada Piron wzdłuż wybrzeża Calvados oswobadzając Franceville i Varaville. Cabourg, Dives, Houlgate, Villers-sur-Mer, Deauville, Trouville i Honfleur zostały wyzwolone między 21 a 24 sierpnia 1944r. Przyłączona do 49 Dywizji Piechoty w dniu 26 sierpnia, w dniu 29 sierpnia Brygada przekroczyła Sekwanę, ale nie wzięła udziału w natarciu Aliantów na Le Havre. W dniu 2 września dotarła do Brukseli. Brygada Piron wkroczyła do stolicy Belgii w dniu 4 września. W ciągu dziesięciu dni walk w Normandii oddział stracił 27 poległych.\nJean-Baptiste Piron, urodzony w Belgii w 1896 r., był oficerem belgijskiej armii. Podczas wojny przedostał się do Wielkiej Brytanii, skąd powrócił na czele 1. Belgijskiej Brygady Piechoty, znanej jako Brygada Pirona. W końcu wojny brał udział w wyzwalaniu Belgii i


Zatrzymywanie demencji u osoby starszej | Veritas Polska\nBezpieczeństwo chorego seniora poza domem\nPublished by Ewa at 2 marca 2022\nDemencja jest chorobą, która wpływa na całe życie osoby starszej. W większości przypadków jest nieuleczalna, ale istnieją sposoby na to, żeby opóźnić albo zmniejszyć objawy. Ważne jest tutaj kompleksowe, dostosowane do potrzeb seniora leczenie. Chodzi tu zarówno o leki, jak i o codzienną terapię. Co możemy zrobić, żeby pomóc naszemu bliskiemu, który zmaga się z demencją starczą?\nLekarze i specjaliści zgodnie twierdzą, że nie ma jednego, zawsze skutecznego sposobu postępowania w demencji starczej. Dlatego tak ważne jest, żeby działać wielotorowo i skupiać się na kilku metodach aktywizacji i leczenia jednocześnie. Są to na przykład ćwiczenia umysłowe poprawiające pamięć, rozumienie, myślenie oraz ocenę rzeczywistości. Istotne jest też trenowanie ciała oraz poczucia koordynacji. Każde ćwiczenie gimnastyczne powinno być dopasowane do możliwości osoby starszej i do jej stanu zdrowia. Jak to wszystko połączyć, gdzie szukać pomocy? Demencja starcza, a także Alzheimer, jest chorobą, w przypadku której warto zapytać o radę specjalistę. Dobrze jest jednak też wiedzieć, jak możemy pomagać bliskiej osobie na co dzień. I o tym mówi dzisiejszy artykuł.\nAktywności dla seniora chorego na demencję starczą\nAktywizacja osoby, która zmaga się z demencją, może mieć różne formy. Bardzo ważne jest, żeby wspierać codzienną samodzielność naszego rodzica lub dziadka. Pomagajmy mu, ale nie wyręczajmy i nie pospieszajmy. Jeśli czuje się na siłach, niech sam (lub ze wsparciem) ubierze się, ogoli, uczesze, umyje, zje śniadanie. Jeżeli uda mu się zakończyć czynność samodzielnie, będzie to dla niego powód do dumy i dobrego samopoczucia. Zachęcanie do niezależności to nie wszystko, co możemy zrobić. Oto czynności, które przynoszą dobre rezultaty w walce z demencją:\nsłuchanie muzyki, audiobooków,\nwspólne oglądanie zdjęć i opowieści rodzinne,\nukładanie puzzli, granie w gry planszowe i karciane,\nrozwiązywanie krzyżówek, zagadek, rebusów,\nrozmowy o obejrzanych filmach lub przeczytanych książkach.\nDemencja: sposoby na leczenie i aktywizację\nWiele metod leczenia i aktywizacji działa już na pierwsze objawy demencji starczej. Należy do nich chociażby muzykoterapia. To, jak będzie ona wyglądać, zależy od możliwości i stanu zdrowia naszego bliskiego. Niekiedy poprzestaniemy na słuchaniu ulubionej muzyki seniora, innym razem wybierzemy aktywność: śpiew, taniec, grę na instrumencie. Nie bez przyczyny mówi się, że muzyka łagodzi obyczaje. Przyjemne dźwięki poprawiają nastrój, pozwalają rozładować emocje i budować wzajemną relację. Słuchanie muzyki sprawdza się zwłaszcza wieczorem, przed zaśnięciem. Spokojne, relaksujące piosenki wyciszą seniora i uwolnią nagromadzone napięcie psychiczne.\nInnym sposobem na walkę z demencją są ćwiczenia pamięci, powiązane z kontaktem z rodziną. Jeśli zostaną właściwie przeprowadzone, będą wspomagać mózg, poprawiać orientację czasowo-przestrzenną i łagodzić zaburzenia zachowania. Popołudnia spędzone na wspominaniu dawnych, rodzinnych chwil doskonale budują więź i poczucie przynależności seniora do jego domu i bliskich. Pozytywne relacje z otoczeniem mogą natomiast sprawić, że objawy demencji nie będą tak dokuczliwe. Jeżeli więc zdrowie naszego rodzica lub dziadka na to pozwala, za jego zgodą organizujmy odwiedziny rodziny lub przyjaciół. A może bliski chciałby uczestniczyć w spotkaniach osób starszych, klubu seniora? Dowiedzmy się, czy taka organizacja działa niedaleko nas.\nKilka rad, jak opóźnić postęp demencji\nAby profilaktyka demencji okazała się skuteczna, zaangażować w nią musimy się nie tylko my, ale też senior. Zdarza się jednak, że objawy chorobowe na to nie pozwalają. Dlatego przed przystąpieniem do działania warto skorzystać z poniższych wskazówek.\nStarajmy się, żeby ćwiczenia, gry i zajęcia były atrakcyjne. Postawmy na ich różnorodność: zbyt jednostajne zadania mogą nużyć osobę starszą. Niech podejmowane aktywności cieszą i ją, i nas. Pomysły na zajęcia znajdziemy nieco wyżej – dobierzmy takie, które sprawią wszystkim przyjemność.\nOpracujmy wraz z rodzicem lub dziadkiem listę rzeczy, które chcielibyśmy zrobić w bliższej lub dalszej przyszłości. To pozwoli nam zaobserwować, co aktualnie cieszy seniora i mobilizuje go do działania, a czego lepiej unikać.\nDostosujmy wysiłek (zarówno fizyczny, jak i umysłowy) do możliwości osoby starszej. Jeśli widzimy, ze jest zmęczona, zróbmy przerwę.\nPodtrzymujmy motywację naszego bliskiego. Jak to zrobić? Najlepiej przez rozmowy i dokładne tłumaczenie tego, co będzie się działo i jaki jest cel aktywności. Senior poczuje się bezpiecznie, a dzięki temu łatwiej będzie nam współpracować.


Bank zastrzeżony dla klienta\nHadlobank (w Elblągu znajduje się przy ul. Hetmańskiej 1) ma zastrzeżony numer telefonu. Potencjalni i obecni klienci mogą się z nim kontaktować tylko poprzez ogólnopolskie Telecentrum.\nHandlobank jest częścią Banku Handlowego w Warszawie SA. Aby uzyskać informacje na temat oferty banku należy dzwonić pod numer 0 801 123 123. Niestety, jeśli ktoś nie wie, że bank jest częścią Banku Handlowego, nie ma szans na poznanie tego numeru bez odwiedzenia placówki Handlobanku. Numeru nie podaje ani informacja telefoniczna TP SA ani Dialogu. Znają go jedynie pracownicy Banku Handlowego i samego Handlobanku.\nJeśli już komuś uda się poznać tajemniczy numer telecentrum, powinien koniecznie sprawić sobie telefon z funkcją wybierania tonowego. To jedyny sposób na połączenie się z doradcą bankowym w telecentrum.\n- Telefony w oddziałach Handlobanku służą tylko do rozmów wewnętrznych - wyjaśnił doradca z Telecentrum. - Oddziały są tworzone tylko po to, aby klient mógł założyć konto. Wszystkie pozostałe usługi załatwia się przez automat lub doradcę.\nRównież wszystkie reklamacje i skargi na temat działania elbląskiej placówki należy zgłaszać w Telecentrum.\nCo posiadaczowi konta w Handlobanku daje Telecentrum?\nTelecentrum jest bezpłatną usługą bankową, z której można korzystać przez całą dobę.\nKoszt rozmowy z Telecentrum wynosi jednorazowo 33 grosze niezależnie od czasu trwania rozmowy i strefy numeracyjnej.\nDokonywanie transakcji w Telecentrum jest bezpieczne. Sześciocyfrowy\nkod, nadany przy otwarciu rachunku jest kodem dostępu do Telecentrum. Za pomocą tego właśnie kodu i numeru klienta lub numeru jednej z kart potwierdza się transakcje w Automatycznym Serwisie i w Telecentrum. Automatyczny Serwis Handlobanku to bardzo wygodne narzędzie służące do załatwiania wszystkich podstawowych spraw w banku. W Automatycznym Serwisie można dokonywać operacji bez udziału doradcy Handlobanku w szybki, wygodny i bezpieczny sposób. Dokonanie przelewu zajmuje nie więcej niż dwie minuty, a sprawdzenie stanu rachunku niecałą minutę.\njak kogoś nie stać na telefon z wybieraniem tonowym (taki kosztuje 30 zł) to chyba i niestać go na konto


Dom energooszczędny - okna - E-okna\n– Pierwszy dom aktywny w Rosji, zbudowany w ramach koalicji Active House Alliance, zapewnia mieszkańcom właściwą ochronę przed zimnem, odpowiednią wentylację, szeroki dostęp światła dziennego oraz minimalne zużycie energii cieplnej – mówi arch. Monika Kupska-Kupis z firmy VELUX, zaangażowanej w kampanię Energooszczędność w moim domu. – Dzięki oknom dachowym i fasadowym mieszkańcy mogą przez cały rok korzystać z naturalnego oświetlenia i cieszyć się słońcem, gdy tylko się pojawi. Tamtejszy klimat charakteryzuje się długimi i mroźnymi zimami, zatem każdy promień słońca jest na wagę złota.\nPolacy doceniają wagę światła dziennego – blisko 85% respondentów badania, Omnibus, przeprowadzonego na zlecenie VELUX w sierpniu 2013 r. uważa, że jego wpływ na zdrowie jest bardzo duży lub raczej duży. Co trzeci ankietowany w badaniu deklarował, że chciałby mieć w swoim mieszkaniu lub domu więcej okien, aby zwiększyć dostęp światła dziennego, które ich zdaniem wpływa na poprawę nastroju, redukcję zmęczenia oczu, zmniejszenie objawów depresji, czy ogólnego zmęczenia organizmu.\n– Architekci projektujący jedno- i wielorodzinne budynki mieszkalne coraz częściej biorą pod uwagę preferencje respondentów projektując obiekty umożliwiające jak największy dostęp światła dziennego do pomieszczeń. Przeszklone fasady, które do tej pory były znakiem rozpoznawczym biurowców, coraz częściej pojawiają się również w budownictwie mieszkaniowym – mówi Jolanta Lessig, Kierownik Komunikacji Marketingowej na Europę w NSG Group – producenta szkła dla budownictwa, właściciela marki Pilkington. – Współczesne technologie pozwalają na wykonanie przeszklonych fasad, które poza zapewnieniem maksymalnego dostępu światła dziennego, charakteryzują się znakomitą izolacyjnością cieplną. Mogą również chronić wnętrza budynków przed nadmiernym przegrzewaniem się od słońca i zapewniać bezpieczeństwo. Dobrym przykładem wykorzystania szkła na większą skalę może być łódzki apartamentowiec Marina z całkowicie przeszkloną wschodnią fasadą.\nZdjęcia: Velux, Pilkington


Projekt domu Andaluzja A 2-garaże 164,90 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nAndaluzja A 2-garaże\nProjekt domu Andaluzja A 2-garaże\nCena projektu: 3 990 zł\n2. Hall 6,30 m2\n3. Korytarz 2,30 m2\n4. Wc 1,70 m2\n5. Kotłownia 7,40 m2\n6. Pokój dzienny 37,60 m2\n7. Pokój 17,20 m2\n8. Garderoba 7,50 m2\n9. Łazienka 8 m2\n10. Spiżarnia 3,10 m2\n11. Kuchnia 11,10 m2\n12. Jadalnia 9 m2\n13. Garaż dwustanowiskowy 33,20 m2\nRazem 147,80 m2\n1. Hall 3,10 m2\n2. Pokój 14 m2\n3. Pokój 17 m2\n4. Pokój 15,40 m2\n5. Łazienka 8,20 m2\nRazem 57,70 m2\nKoszty budowy domu Andaluzja A 2-garaże\nProjekt domu Andaluzja A 2-garaże, a w nim:\nDodatkowy egzemplarz projektu 997 zł\nProjekt domu Andaluzja wersja A jest doskonałym rozwiązaniem dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Dom posiada bryłę z atrium. Kierowany jest do Inwestorów posiadających działkę pozwalającą na realizację projektu w zabudowie wolnostojącej. Autor projektu uwzględnił garaż dwustanowiskowy wysunięty do przodu. Konstrukcja domu zwieńczona jest dachem namiotowym, który należy do najsolidniejszych konstrukcji dachowych. Projekt Andaluzja wersja A to dom piętrowy, dzięki czemu metraż domu nie jest ograniczony wielkością działki. Uwzględniona w projekcie część dzienna z pewnością zadowoli osoby lubiące cieszyć się wspólnymi chwilami w rodzinnym gronie. Tworzy ją między innymi kuchnia, która będzie idealnym rozwiązaniem zarówno dla tradycyjnych, jak i nowoczesnych gospodyń domowych. Dodatkowo przewidziana spiżarnia to idealne miejsce na przechowywanie przetworów i zapasów żywności. Dodatkowo w salonie przewidziano kominek, nadający wnętrzu niepowtarzalny klimat. W projekcie na parterze przewidziano jedną komfortową łazienkę oraz jedną toaletę dla gości oraz jeszcze jedną łazienkę na piętrze dla domowników. Strefa sypialniana składa się z czterech pokoi, co jest doskonałą opcją dla 4-6 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Osoby ceniące funkcjonalne rozwiązania z pewnością docenią obecność garderoby. Rodzinne spotkania w słonecznie dni uprzyjemni przewidziany przy domu taras. Zalecana przez architekta technologia murowana zapewnia trwałość i solidność konstrukcji. willi.\nAndaluzja B 2-garaże\nPowierzchnia użytkowa: 170,39 m²\nSpołeczność projektu domu Andaluzja A 2-garaże w budowie\nOpinie o projekcie domu Andaluzja A 2-garaże\nProjekt domu Boss B\nPowierzchnia uytkowa: 153,50 m²\nProjekt domu Kastylia B 2-garaże\nPowierzchnia uytkowa: 159,30 m²


Recenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Adama Kowalczyka pt. Zastosowanie funkcji regresji procesów stochastycznych do pomiaru prędkości - Digital Library of the Silesian University of Technology\nTitle: Recenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Adama Kowalczyka pt. Zastosowanie funkcji regresji procesów stochastycznych do pomiaru prędkości\nKatalog OPAC\t; oai:delibra.bg.polsl.pl:66972\nKowalczyk, Adam : Zastosowanie funkcji regresji procesów stochastycznych do pomiaru prędkości (1982)\nRecenzja rozprawy doktorskiej: Zakrzewski, Jan May 11, 2020\nRecenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Jerzego Roja pt. Pomiar stężenia mieszanki palnej za pomocą mostka pelistorowego zasilanego impulsowo\nRecenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Adriana Halinki pt. Adaptacyjne algorytmy pomiarowe cyfrowej automatyki zabezpieczeniowej generatorów o szerokim zakresie zmian częstotliwości\nRecenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Jerzego Skubisa pt. Analiza przydatności i dobór przetwornika mechano-elektrycznego do odbioru sygnałów akustycznych od wyładowań niezupełnych w izolacji transformatorów olejowych dużej mocy


Nowa inwestycja w Nowej Hucie\nOsiedle Szklane Domy to nowa inwestycja mieszkaniowa realizowana w Krakowie przez firmę Proins. Kameralny, pięciokondygnacyjny budynek z 50 mieszkaniami skierowany jest do osób ceniących ciszę i spokój, z jednoczesną bliskością centrum miasta.\nWięcej informacji o Osiedlu Szklane Domy\nOsiedle Szklane Domy położone jest w świetnej lokalizacji - w centrum Nowej Huty w Krakowie, nieopodal Alei Przyjaźni i Alei Róż. W pobliżu inwestycji znajdują się przystanki linii autobusowych.\nW ofercie znajdują się mieszkania 2- i 3-pokojowe o różnych metrażach i zróżnicowanych układach. Mieszkania, które usytuowane są od strony zachodniej mają widok z okien na Park Ratuszowy, natomiast mieszkania od strony wschodniej, skierowane są w stronę Parku Szwedzkiego. W podziemiu budynku będzie znajdował się garaż podziemny z miejscami postojowymi.\nPrzewidywany termin oddania inwestycji do użytku to II kwartał 2016 roku.\nZobacz pozostałe inwestycje dewelopera Proins S.A\nZobacz nowe mieszkania na Nowej Hucie\nMalwy - nowa inwestycja w Krakowie\nDąbie Plaza Kraków Grzegórzki\nDąbie Plaza to inwestycja położona przy ul. Dąbskiej 11 - w centrum Krakowa, pomiędzy dwoma dużymi arteriami miasta – ulicą Mogilską i Aleją...\nOsiedle Piltza IV Kraków Dębniki (Ruczaj)\nOSIEDLE PILTZA IV ETAP - STWORZONE Z MYŚLĄ O KOMFORCIE MIESZKAŃCÓW Osiedle Piltza to idealne miejsce dla wszystkich chcących zmienić swoją...


Zakup firmy we Francji | CCIFP\nW świetle przepisów prawa francuskiego transakcja „zakupu firmy” może zostać zrealizowana w dwojaki sposób. Dochodzi ona bowiem do skutku albo poprzez nabycie udziałów lub akcji spółki (I) albo wraz z nabyciem przedsiębiorstwa (II).\nIstotnym jest, aby nabycie udziałów/akcji (share deal) odróżnić od nabycia samych aktywów spółki (asset deal). Z prawnego punktu widzenia są to dwie odrębne czynności prawne, które pociągają za sobą różne konsekwencje, w szczególności na gruncie przepisów prawa podatkowego. Niewątpliwą zaletą asset deal jest ograniczenie się do nabycia samych aktywów spółki, podczas gdy skutkiem share deal jest, oprócz pozyskania aktywów spółki, także objęcie jej pasywów.\n- zgromadzić wszelkie niezbędne informacje natury prawnej i finansowej na temat spółki (absolutne minimum stanowią w tym zakresie dokumenty rejestrowe);\n- dokonać audytu prawnego spółki pod kątem umów i sporów sądowych, których stroną jest spółka; ubezpieczeń, którymi jest ona objęta; patentów, znaków towarowych lub innych praw własności intelektualnej; spraw pracowniczych, zwłaszcza w świetle zawartych umów o pracę oraz obowiązujących układów zbiorowych, itd.;\n- wytypować osoby zarządzające spółką;\n- precyzyjnie określić cenę kupna i sposób zapłaty;\n- oszacować koszty i należne podatki;\n- zadbać o uzyskanie koniecznych pozwoleń oraz zgody wspólników lub organów spółki;\n- uzyskać zgodę kontrahentów, gdy umowy z nimi zawarte przewidują możliwość ich rozwiązania w razie zmian struktury kapitału.\nRozmowy dotyczące „nabycia spółki” rozpoczynają się zazwyczaj od wysłania listu intencyjnego przez potencjalnego nabywcę. Rozpoczęcie i prowadzenie negocjacji nie rodzi jeszcze dla pertraktujących zobowiązania do zbycia lub nabycia udziałów/akcji spółki, a strony mogą swobodnie podejmować rozmowy z osobami trzecimi, chyba że przewidziano klauzulę wyłączności. Na jej mocy strony zobowiązują się przez określony czas do nieprowadzenia negocjacji z osobami trzecimi, często przewidując kary umowne za jej niedotrzymanie. Uczestniczący w rozmowach ponoszą odpowiedzialność cywilną za bezprawne zerwanie negocjacji, a także za prowadzenie ich w sposób nielojalny (co przejawiać się może np. wielomiesięcznym przeciąganiem negocjacji, co do których strona wie, iż nie zawrze ostatecznej umowy).\nB. Warunki formalne cesji udziałów/akcji\nZbycie udziałów/akcji spółki podlega przepisom prawa cywilnego, zatem dochodzi ono do skutku z chwilą złożenia przez strony zgodnego oświadczenia woli co do przedmiotu oraz ceny cesji (zasada konsensualizmu). Wobec tego zbycie zarówno udziałów SARL jak i akcji SA lub SAS, dla wywołania skutków prawnych między stronami, nie wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej, ani tym bardziej w formie aktu notarialnego, choć w praktyce umowa stwierdzona pismem jest stanowczo zalecana dla celów dowodowych.\nNiemniej w świetle przepisów prawa handlowego, aby cesja udziałów (w przypadku SARL) była skuteczna wobec spółki, powinna być zawarta w formie pisemnej bądź w formie aktu notarialnego i doręczona spółce zgodnie z określoną procedurą. Natomiast cesja taka będzie wywoływać skutki wobec osób trzecich dopiero z chwilą dokonania dodatkowych formalności m.in. publikacji w Rejestrze Handlowym i Spółek (RCS – Registre du Commerce et des Sociétés, odpowiednik Krajowego Rejestru Sądowego). Jeśli chodzi natomiast o SA oraz SAS, to cesja akcji dla swojej skuteczności względem spółki wymaga sporządzenia odpowiednich zapisów w księgach spółki (compte-titre). Dopiero z chwilą ich dokonania dochodzi do przeniesienia własności akcji ze sprzedającego na kupującego.\nPonadto zbycie udziału na rzecz osoby trzeciej względem spółki (SARL) wymaga uzyskania zgody co do zasady większości wspólników reprezentujących co najmniej połowę kapitału zakładowego spółki (procédure d’agrément). Z kolei zbycie akcji (SA, SAS), z reguły niepodlegające ograniczeniom, może wymagać zgody akcjonariuszy w przypadku, gdy umowa spółki tak stanowi (clause d’agrément). Cesja udziałów lub akcji dokonana bez zgody wspólników/akcjonariuszy będzie dotknięta sankcją nieważności. Należy jednak podkreślić, iż powyższe uwagi nie dotyczą spółek notowanych na giełdzie.\nC. Gwarancja udzielana przez sprzedającego (tzw. garantie de passif)\nZanim dojdzie do „sprzedaży spółki”, oczekuje się od zbywcy, aby w rzetelny sposób przedstawił sytuację prawną i faktyczną, w jakiej znajduje się spółka. Tym deklaracjom często towarzyszy zaciągnięcie przez zbywcę zobowiązania umownego tzw. garantie de passif. Ma ono na celu zwiększenie, w porównaniu z reżimem kodeksowym, zakresu odpowiedzialności zbywcy spółki z tytułu podania nieprawdziwych lub niepełnych informacji co do kondycji finansowo-prawnej spółki. Choć w obrocie gospodarczym używa się sformułowania clause de garantie, co sugeruje, iż chodzi tylko o jedną z klauzul, to w praktyce są to nierzadko wielostronicowe umowy. Wśród gwarancji tego typu udzielanych przez sprzedających wyróżniamy klauzule odnoszące się do bilansu finansowego spółki tj. „garantie d’actif” oraz „garantie de passif”, jak również te dotyczące możliwości obniżenia wartości nabywanych udziałów/akcji tzw. „garantie de valeur”, a także zapewniające określony wynik finansowy za rok obrotowy w toku tzw. „garantie de rentabilité”.\nPoprzez klauzulę garantie de passif zbywca zobowiązuje się ponieść odpowiedzialność finansową za zwiększenie pasywów spółki przed wyznaczoną przez strony datą, które ujawniłoby się po tej dacie. Natomiast poprzez klauzulę garantie d’actif zbywca przyjmuje na siebie odpowiedzialność za ewentualne zmniejszenie aktywów spółki przed określoną datą, a które ujawniłoby się po niej.\nGarantie de passif jest ustanawiana na rzecz nabywcy lub spółki, która jest przedmiotem transakcji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zakres odpowiedzialności rodzącej się po stronie zbywcy powinien być interpretowany w sposób ścisły, a decydujące znaczenie ma obopólna wola stron. Zatem w świetle zasady swobody umów to strony kształtują rozmiar odpowiedzialności np. ograniczając ją w czasie lub wskazując okoliczności, w których będzie ona wyłączona.\nD. Opodatkowanie cesji udziałów/akcji\nW przypadku cesji akcji podatek wynosi 0,1%. Przy cesji udziałów kształtuje się on na poziomie 3% i jest naliczany od wartości transakcji określonej zgodnie z formułą: cena cesji – (23.000 € x liczba zbywanych udziałów / całkowita liczba udziałów spółki). Natomiast w przypadku cesji udziałów w spółkach, których przeważającymi aktywami są nieruchomości, należy odprowadzić podatek w wysokości 5%.\nSprzedaż przedsiębiorstwa podlega znacznie bardziej rygorystycznemu reżimowi prawnemu niż zwykła umowa sprzedaży z uwagi na trudności precyzyjnego określenia jego składu, a co za tym idzie wartości, co z kolei może postawić w bardzo niekorzystnej sytuacji zarówno wierzycieli zbywcy jak i nabywcy przedsiębiorstwa.\nA. Forma i treść umowy\nUmowa sprzedaży przedsiębiorstwa, przynajmniej teoretycznie nie wymaga zachowania szczególnej formy. Do jej skutecznego zawarcia wystarczające jest bowiem porozumienie co do przedmiotu sprzedaży i ceny. W praktyce jednak ustne umowy sprzedaży spotyka się sporadycznie, gdyż wiążą się z nimi liczne negatywne konsekwencje. W ten oto sposób, w przypadku braku umowy pisemnej mogą powstać wątpliwości co do składników przedsiębiorstwa będących przedmiotem sprzedaży oraz obowiązków zbywcy z tytułu gwarancji. W dalszej kolejności, jeżeli cena sprzedaży nie jest płacona w całości w chwili zawarcia umowy (co jest przypadkiem najczęstszym w praktyce), zbywca pozbawiony jest możliwości wpisania do Rejestru Handlowego i Spółek ustanowionych na jego rzecz zabezpieczeń. Wreszcie, w takiej sytuacji nabywca nie ma możliwości opublikowania w Rejestrze Handlowym i Spółek faktu nabycia przedsiębiorstwa, co praktycznie wyklucza skuteczność dokonanej operacji wobec osób trzecich.\nNależy ponadto zaznaczyć, iż umowa sprzedaży przedsiębiorstwa musi zawierać szereg obowiązkowych informacji, wśród których figurują zwłaszcza dane dotyczące poprzedniego zbywcy przedsiębiorstwa, zobowiązań ciążących na przedsiębiorstwie, wysokości obrotu za 3 ostatnie lata obrachunkowe, wyniku finansowego czy też informacje dotyczące zawartej umowy najmu handlowego. Jeżeli brakuje chociażby jednej z tych informacji, umowa dotknięta jest sankcją tzw. nieważności względnej, która pozwala nabywcy w terminie 1 roku od zawarcia umowy wystąpić z żądaniem unieważnienia umowy.\nPrzedmiotem sprzedaży przedsiębiorstwa są jego wszystkie składniki materialne i niematerialne, które nie zostały w umowie wyraźnie wyłączone. Cenę sprzedaży, jeżeli nie jest ona płacona w całości w chwili zawarcia umowy, ustala się osobno dla każdej grupy składników przedsiębiorstwa, tj. składników niematerialnych, urządzeń i narzędzi oraz nabytych lub wytworzonych towarów. Ustalenie ceny sprzedaży strony mogą również powierzyć wybranemu przez nie lub wyznaczonemu przez sąd ekspertowi.\nZazwyczaj w celu przeprowadzenia takiej transakcji strony wyznaczają podmiot odpowiedzialny za przyjęcie na oznaczony czas w depozyt ceny sprzedaży na wypadek ewentualnych roszczeń wierzycieli zbywcy, którym w przypadku sprzedaży przedsiębiorstwa przysługują specyficzne uprawnienia.\nB. Obowiązki i uprawnienia stron\nW przedsiębiorstwach zatrudniających do 250 pracowników, pracodawca ma, poza kilkoma wyjątkami, obowiązek poinformować pracowników o zamiarze zbycia przedsiębiorstwa dając im pierwszeństwo zakupu. Jeżeli sprzedaż miałaby nastąpić po upływie 2 lat od spełnienia obowiązku informacyjnego, procedurę informacyjną należy powtórzyć.\nJeżeli umowa sprzedaży przedsiębiorstwa została zawarta w formie pisemnej, niezbędne jest również jej „zarejestrowanie” dla celów podatkowych.\nPonadto, należy ogłosić informację o sprzedaży w tzw. dzienniku ogłoszeń prawnych oraz w oficjalnym publikatorze Bodacc (odpowiednik polskiego Monitora Sądowego i Gospodarczego).\nNa zbywcy ciąży obowiązek przekazania nabywcy faktycznego władania przedsiębiorstwem, co w praktyce najczęściej oznacza przekazanie klienteli. Ponadto zbywca odpowiada przed nabywcą za wszystkie wady ukryte przedmiotu sprzedaży. Roszczenia nabywcy z tego tytułu przedawniają się w terminie dwuletnim od chwili wykrycia wady. Wreszcie zbywca jest zobowiązany powstrzymać się od jakiejkolwiek działalności konkurencyjnej, która prowadziłaby do utraty przez nabywcę przekazanej mu klienteli.\nNabywca jest natomiast zobowiązany do uiszczenia uzgodnionej ceny. W przypadku, gdy nie wywiąże się on z tego obowiązku, zbywca jest uprawniony do odstąpienia od zawartej umowy.\nPonadto kodeks handlowy przewiduje, po spełnieniu określonych warunków, możliwość ustanowienia na rzecz zbywcy specyficznego zabezpieczenia, dzięki któremu zbywca uzyskuje prawo pierwszeństwa zaspokojenia swojej wierzytelności z poszczególnych składników przedsiębiorstwa przed innymi wierzycielami nabywcy. Co istotne, zabezpieczenie to pozostaje skuteczne również wobec kolejnych nabywców przedsiębiorstwa. Ustanowione zabezpieczenie wywołuje skutki prawne od daty zawarcia umowy, jeśli jego zgłoszenie do Rejestru Handlowego i Spółek zostało dokonane w terminie 30 dni. W przypadku uchybienia temu terminowi, ustanowione zabezpieczenie jest nieważne.\nC. Ochrona wierzycieli\nWśród instrumentów ochrony wierzycieli zbywcy przedsiębiorstwa pierwszoplanową rolę odgrywa instytucja tzw. sprzeciwu. Sprzeciw przez wierzycieli może zostać zgłoszony nabywcy bądź osobie, której oddano w depozyt środki na pokrycie ceny sprzedaży (w formie specjalnego aktu sporządzonego przez komornika) w terminie 10 dni od ukazania się ostatniego ogłoszenia o umowie zbycia przedsiębiorstwa. Na skutek wniesienia sprzeciwu ogół środków na pokrycie ceny sprzedaży jest blokowany w rękach nabywcy bądź depozytariusza, a żadna zapłata na rzecz zbywcy nie jest dla wierzycieli wiążąca.\nKonsekwencje praktyczne takiego uregulowania są poważne. W ten oto sposób nabywca, który zapłaci zbywcy cenę sprzedaży pomimo wniesionego sprzeciwu, może zostać zobligowany do zaspokojenia wierzytelności osoby wnoszącej sprzeciw (w granicach wartości ceny sprzedaży przedsiębiorstwa). Aby nie narazić się na taką odpowiedzialność, w przypadku wniesienia sprzeciwu należy w pierwszej kolejności zaspokoić z ceny sprzedaży roszczenia wierzycieli, a dopiero w następnej kolejności przekazać zbywcy pozostałe środki.\nD. Opodatkowanie czynności sprzedaży przedsiębiorstwa\nPodatek na rzecz departamentu\nPodatek na rzecz gminy\ndo 23 000 €\n23 000 – 107 000 €\n107 000 – 200 000 €\nponad 200 000 €\nDla przykładu, jeśli wartość przedsiębiorstwa wynosi 250.000 € podatek obliczony będzie w następujący sposób (3,00% x 177.000 €) + (5,00% x 50.000 €) = 5.310 € + 2.500 € = 7.810 €\nWartość zbywanego przedsiębiorstwa ustala się na podstawie dokładnego spisu i wyceny zbywanych składników, który to dokument przedkładany jest organowi podatkowemu. W przypadku uznania, iż podana przez strony wartość przedsiębiorstwa jest zaniżona, może ona zostać skorygowana.\nPodobnie, w sytuacji zbycia na rzecz tego samego nabywcy poszczególnych składników przedsiębiorstwa w stosunkowo krótkich odstępach czasowych lub sprzedaży pojedynczego, ale fundamentalnego dla danego przedsiębiorstwa składnika (np. klienteli), organ podatkowy może zakwalifikować takie transakcje jako sprzedaż przedsiębiorstwa. Będzie to w konsekwencji oznaczać, iż ich opodatkowanie nie będzie podlegać regułom właściwym dla sprzedaży poszczególnych składników, ale reżimowi podatkowemu właściwemu dla sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości.\nKontakt: ccifp@ccifp.pl, tel.(+48 22) 696 75\nKancelaria Copernic Avocats łączy doświadczenia adwokatów praktykujących zarówno w zakresie prawa francuskiego, jak i polskiego.\nŚwiadczymy usługi na rzecz podmiotów gospodarczych. W gronie naszych klientów znajdują się zarówno firmy należące do sektora MSP, jak również międzynarodowe grupy kapitałowe oraz polskie i francuskie spółki giełdowe: m.in. Anaveo, Camaïeu, Deret, GCC, Groupe Eppe, Incineris, Kering, PZU, Siarkopol, Spb, Warta.\nAutorką artykułu jest Iwona JOWIK, adwokat przy Izbach Adwokackich w Paryżu i w Warszawie, założyciel i wspólnik zarządzający Kancelarii. Specjalizuje się w prowadzeniu sporów sądowych oraz postępowań arbitrażowych z udziałem podmiotów polskich i francuskich. Jest również ekspertem w zakresie prawa handlowego, prawa spółek, prawa ubezpieczeniowego oraz prawa konkurencji.\nDoświadczenie zdobywała pracując w dziale prawnym jednej z wiodących na rynku francuskim grup kapitałowych oraz w renomowanych paryskich kancelariach adwokackich. Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz Université Panthéon – Assas Paris II. Ukończyła z wyróżnieniem podyplomowe studia prawnicze LL.M. Commercial and Corporate Law w King’s College London. Była również wykładowcą na Uniwersytecie Lille 2.\nJęzyki: francuski, polski, angielski, rosyjski\nBiuro: Paryż, Warszawa\nData opublikowania: 2018-03-02 11:36:09


Bp Marek Solarczyk - herb i motto - Portal Diecezji Radomskiej\nśroda, 1 grudnia 2021 | 23:07 Europe/Warsaw\nStrona główna Biogram Bp Marek Solarczyk – herb i motto\nHerb biskupa Marka Solarczyka – Biskupa Radomskiego\nPole herbu jest koloru błękitnego, który w heraldyce symbolizuje prawość, wierność, stałość, pobożność, lojalność, a także działalność na niwie dyplomatycznej.\nPośrodku pola, wewnątrz koła, mamy połączone dwie greckie litery, będące inicjałami tytułu: Jezus Chrystus (skrzyżowanie liter: I oraz X). Ten monogram uważano w starożytnych czasach prześladowania chrześcijan – podobnie jak krzyż – za znak święty, skuteczny i zabezpieczający przed duchami ciemności i ich wpływem. Nazywa się go monogramem gwiaździstym, bo przypomina gwiazdę oglądaną przez Mędrców ze Wschodu; i spotykamy go w sztuce katakumbowej. Aby wykluczyć możliwość błędnej interpretacji monogramu, widnieje pośrodku znak ryby – od początku chrześcijaństwa oznaczający Zbawiciela. W monogramie ukryta jest fundamentalna nauka o naturze Tego, który jest jednocześnie Synem Człowieczym, narodzonym z Maryi Panny (Jezus), oraz Synem Bożym, namaszczonym (Chrystus) przez Ducha Świętego do wypełnienia woli Ojca. Wpisany w znak gwiazdy, przypomina jeszcze i o tym, że Jezus Chrystus jest Słońcem – Światłością świata, oświecającą każdego, kto przychodzi na ten świat.\nKapelusz kościelny wieńczący herb wywodzi się z kapelusza pielgrzymiego i przypomina o wędrowaniu do niebieskiej ojczyzny. Przypomina także o nakazie misyjnym, aby głosić Ewangelię, aż po krańce ziemi. Zieleń kapelusza symbolizuje dobrych pasterzy, którzy wiodą owce na zielone pastwiska, oraz nieskażoną doktrynę wiary, którą dobrzy pasterze powinni karmić powierzoną sobie owczarnię.\nPod herbem widnieje zawołanie: „Omnia possibilia credenti”, czyli „Wszystko jest możliwe dla tego, który wierzy”, nawiązujące do słów, jakie wypowiedział Pan Jezus do ojca chłopca chorego na epilepsję, przed uzdrowieniem jego syna (por. Mk 9,23).\nHerb Biskupa Marka Solarczyka - PDF 1.45 MB 65 downloads\nHerb Biskupa Marka Solarczyka - PNG 606.58 KB 37 downloads\nPoprzedni artykułBp Henryk Tomasik podsumował rok 2020\nNastępny artykułBp Marek Solarczyk – biogram\nBiskup Adam Odzimek – biogram\nŚp. Abp Zygmunt Zimowski – biogram


Małe mieszkanie to zyskowne mieszkanie - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 18 stycznia 2014, 15:56\nAktualizacja: 18 stycznia 2014, 15:58\nA co mówi statystyka? Jak wynika z danych zebranych przez Lion's Bank, potencjalna rentowność brutto wynajmu mieszkania w Warszawie (stosunek rocznego przychodu do wartości nieruchomości) maleje wraz z rosnącą powierzchnią badanych lokali. Biorąc pod uwagę dane ofertowe na temat lokali o powierzchni do 22,5 m kw., roczną rentowość brutto można szacować aż na 8,3%. Lokal 50-metrowy (+/- 2,5 m kw.) dałby zarobić około 6,9%, a 100-metrowy (+/- 2,5 m kw.) potencjalnie powinien generować przychód na poziomie 6,2% wartości nieruchomości rocznie. Pamiętajmy jednak, że powyższe wyniki opierają się o średnie ceny ofertowe, a obliczenia uwzględniają tylko przychody (pomijając koszty) i zakładają, że mieszkanie jest wynajęte przez 12 miesięcy roku. Faktycznie "na ręce" inwestora trafia przeważnie o około 1/4 czy 1/3 mniej, niż wynosi rentowność brutto. Co więcej okresy niewynajęcia są przeważnie dłuższe w przypadku mieszkań większych, niż tych jedno i dwupokojowych.\nMechanizm ten potwierdzają także dane Eurostatu. Te za 2012 rok pokazują, że w Polsce ponad 75% najemców mieszka w za małych mieszkaniach (więcej pisaliśmy o tym w raporcie z 9.I.2014 r. Polskim mieszkaniom daleko do europejskiego standardu), podczas gdy wskaźnik ten dla mieszkań zamieszkiwanych przez właścicieli jest na poziomie o połowę niższym. Podobne mechanizmy - większego przeludnienia w mieszkaniach wynajmowanych niż własnościowych działają też w innych krajach europejskich, choć mało gdzie odsetek mieszkań przeludnionych jest tak wysoki jak nad Wisłą.\nPrawie 800 tysięcy za najtańsze mieszkanie w drapaczu chmur\nApartamenty w polskich drapaczach chmur nie należą do najtańszych. Aby zamieszkać w jednym z pięciu najwyższych budynków w Polsce trzeba zapłacić co najmniej 800 tys. zł – wynika z analizy Lion’s Bank. Jest to cena, jaką płaci się za prestiż, luksus i widok z okna. Co ciekawe, samo miejsce garażowe w drapaczu chmur może kosztować 100 tys. zł


Jak zadbać o rozwój dziecka\nJak zadbać o rozwój dziecka\nRok szkolny kojarzy się zwykle z dużą ilością zajęć w szkole oraz zajęć dodatkowych.\nWszystkie one mają na celu jedno - stanowią dla dziecka źródło wiedzy o świecie. Jednak dużą część wiedzy uczniowie czerpią w sposób tradycyjny, dlatego podręczniki stanowią integralną część procesu edukacji.\nTo właśnie książki, stworzone z myślą o programie nauczania z zakresu danego przedmiotu, stanowią źródło wiedzy, która będzie wymagana od ucznia w ramach prac klasowych oraz w ramach egzaminów gimnazjalnych i licealnych. Z podręczników uczniowie czerpią wiedzę niezbędną do zaliczenia przedmiotu w szkole, a jednocześnie te same książki przedmiotowe mogą sprawić, że dziecko odkryje w sobie zainteresowanie wybraną dziedziną wiedzy. Dlatego ważne jest, aby autorzy podręczników przekazywali w nich wiedzę w sposób atrakcyjny dla uczniów. Podręczniki szkolne nieco różnią się od podręczników sprzed kilku lat. Teraz bardzo często stanowią one integralną część z zeszytami ćwiczeń. W praktyce oznacza to, że wystarczy podręcznik do wybranych przedmiotów, dzięki któremu nie ma potrzeby dokupowania zeszytu ćwiczeń czy klasycznego zeszytu. W dalszym ciągu mogą się przydawać zbiory zadań w przypadku przedmiotów ścisłych. Są one wskazane zwłaszcza w przypadku osób, które interesują się wybranymi przedmiotami. Zbiory zadań pozwalają im sprawdzić swoją wiedzę podczas rozwiązywania zadań dodatkowych. To właśnie zbiory zadań mogą być również przydatne, jeśli dziecko przygotowuje się do olimpiady z danego przedmiotu.\nDziecko może uzupełniać swoją wiedzę przedmiotową także na zajęciach dodatkowych oraz podczas licznych kółek zainteresowań, prowadzonych przez tych samych nauczycieli uczących w szkole. Takie zajęcia bardzo często wykorzystują pomoce naukowe i inne książki, którymi mogą dysponować nauczyciele. Coraz częściej nauczyciele także kierują uwagę uczniów na wybrane strony internetowe, które są prowadzone przez specjalistów z danej dziedziny. Równie pomocne w poszerzaniu własnych horyzontów u uczniów mogą być naukowe programy telewizyjne, które przekazują wiedzę w sposób przystępny i równie atrakcyjny, jak multimedialne tablice w szkole czy np. Centrum Nauki Kopernik w Warszawie.


Nowinki branżowe – Co słychać w świecie\nTiktok Organizowanie grupy fanów, gromadzenie pierwszego 1000 lajków i świadków zajmuje zbyt wiele czasu dużo młodym użytkownikom portali social media. Jak wykonać, żeby fani pojawili się szybciej, liczba lajków stale była, oraz polski fanpage...\nCZY PRACA W DOMU UCHRONI NAS PRZED KORONAWIRUSEM? Ze względu na zagrożenie spowodowane wirusem COVID-19, wiele firm decyduje się na pracę zdalną. Jednak nie wszystkie firmy nie byłe chętne na tego typu rozwiązanie, ale...\nNiestety właśnie stary temu, na naszych oczach, w polskim sejmie rozwijała się batalia, dotycząca medycznej oleju cbd. Dużo kobiet było przeciwko przedstawieniu jej na nasz rynek, mimo ogromu badań, jakie zostały dokonane na olejach...


Parlamentarne przymiarki do bezodszkodowawczego wywłaszczenia gruntów warszawskich – proprium\nParlamentarne przymiarki do bezodszkodowawczego wywłaszczenia gruntów warszawskich\nPublished on 12 marca 2015 12 marca 2015 by Marta Górska\nW lutym 2015 r. trafił pod obrady Sejmu senacki projekt nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy. Projekt w swoich zamierzeniach przewiduje uregulowanie stanu prawnego nieruchomości objętych dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (dekret Bieruta), ma przyspieszyć proces rozpatrywania wniosków o zwrot czy odszkodowanie i zapobiegać dzikiej reprywatyzacji nieruchomości w stolicy. Zmiany do dotychczasowego stanu prawnego polegają przede wszystkim na ustanowieniu prawa pierwokupu na rzecz m.st. Warszawy w zakresie zarówno praw dekretowych, jak i prawa użytkowania wieczystego. Ponadto przewiduje się wprowadzenie tym projektem przesłanek/warunków uniemożliwiających dokonanie zwrotu nieruchomości (co ciekawe, odmowa zwrotu nieruchomości na podstawie powyższych przesłanek miałaby być w zasadzie w pełni uznaniowa). Projekt zakłada także umorzenie wszelkich postępowań dekretowych w przypadku braku możliwości ustalenia stron postępowania, natomiast w przypadku osób zaginionych projekt wprowadza zakaz ustanawiania kuratorów.\nW naszej opinii przedłożony Sejmowi projekt ustawy jest niekonstytucyjny, a tym samym prace nad jego uchwaleniem nie powinny być kontynuowane.\nZwrócić należy uwagę przede wszystkim na znaczne rozszerzenie względem dekretu Bieruta przesłanek uniemożliwiających dokonanie zwrotu nieruchomości. Dekret Bieruta mówił jedynie o sytuacji, w której korzystania z nieruchomości nie da się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Senacki projekt odwołuje się z kolei do ogółu celów publicznych (przewidzianych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami), skutkiem czego można przyjąć hipotetycznie, iż (wobec planowanej pełnej uznaniowości odmów) możliwa będzie sytuacja, w której urząd odmówi zwrotu nieruchomości ze względu na jej położenie na terenie przeznaczonym pod poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie złóż kopalin objętych własnością górniczą. Prawdziwy kłopot może jednak sprawić zaliczenie nieruchomości do grupy obiektów podlegających ochronie na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zważywszy na zapisy tej ustawy, która ochronę i opiekę roztacza nad historycznymi układami urbanistycznymi, zespołami budowlanymi, krajobrazami kulturowymi, niemal każda nieruchomość w ścisłym centrum Warszawy może zostać wyłączona z możliwości zwrotu ze względu na jej przeznaczenie na cel publiczny – opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.\nKolejną cechą projektu świadczącą o jego niekonstytucyjności jest fakt, iż nie przewiduje on ani możliwości ani drogi odszkodowania – stanowi więc jawne dopuszczenie pozbawienia prawa (wywłaszczenie) bez odszkodowania.\nZadziwia także fakt dalszego procedowania nad projektem, dla którego nie przygotowano prognozy skutków finansowych. Niezmiernie trudno jest wyobrazić sobie, aby tak doniosły akt, mocą którego ma być decydowane o przekazywaniu (lub nieprzekazywaniu) nieruchomości będących dotąd własnością Skarbu Państwa bądź miasta, nie odnosił żadnych skutków finansowych.\nCiekawym jest, iż na kształt przedłożonego pod obrady Sejmu projektu nie wpłynęły właściwie żadne uwagi przesyłane przez instytucje i organizacje opiniujące projekt, takie jak między innymi: Naczelny Sąd Administracyjny, Krajowa Rada Sądownictwa, Zrzeszenie Osób Objętych Dekretem Warszawskim DEKERTOWIEC. Niemal każda z tych instytucji/organizacji zwracała zasadniczą uwagę na niekonstytucyjność zapisów, przytaczając argumenty analogiczne do powyższych. Żadna z tych uwag nie znalazła zrozumienia u Senatorów, a tym samym nie została uwzględniona w projekcie zmiany ustawy, a sam projekt w pierwotnym brzmieniu trafił do prac sejmowych.\nW tym miejscu rodzi się pytanie, czy Senat (a obecnie Sejm) z premedytacją pracuje nad ustawą de facto wywłaszczeniową?\nLast Modified on 12 marca 2015\nTagged with dekret Bieruta, grunty warszawskie, wywłaszczenie\nBookmark this article Parlamentarne przymiarki do bezodszkodowawczego wywłaszczenia gruntów warszawskich\nHistoria wywłaszczenia – nacjonalizacja po II wojnie światowej\nTK 29/13 – przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności


Powrót bezzałogowych K-Max - MILMAG - Magazyn Militarny\nRafał Muczyński, 09.05.2019\nNa początku maja amerykański Korpus Piechoty Morskiej (US Marince Corps, USMC) zapowiedział przywrócenie do służby liniowej dwóch bezzałogowych śmigłowców Kaman K-Max (CQ-24A). Śmigłowce pozostawały zmagazynowane od końca września 2015. Wcześniej, charakterystyczne wiropłaty zbudowane w układzie krzyżowym (Fletnnera), były wykorzystywane przez amerykańskie wojsko podczas Operacji Enduring Freedom w Afganistanie w latach 2011-2013.\nOba K-Max znajdują się obecnie w bazie lotniczej MCAS Yuma w stanie Arizona. Już wkrótce zostaną przetransportowane do zakładów spółki Kaman Aerospace w Bloomfield w stanie Connecticut, gdzie zostaną przywrócone do wykonywania lotów. Zostaną także wyposażone w nowe urządzenia pokładowe, umożliwiające wykonywania bezzałogowych, autonomicznych lotów. Dowództwo USMC planuje podjąć współpracę ze spółką w celu opracowania nowych technologii autonomicznych lotów bezzałogowych.\nPodczas swojej 33-miesięcznej służby w Afganistanie oba śmigłowce wykonały około 2000 misji o łącznym nalocie 2150 godzin, przewożąc 2250 ton ładunków. Był to ekwiwalent 900 konwojów lądowych przy łącznym czasie 46 tys. godzin narażenia na ostrzał czy improwizowane ładunki wybuchowe. Udźwig śmigłowca wynosi 2722 kg (6000 funtów). Śmigłowce latały wyłącznie w nocy pomiędzy wysuniętymi bazami operacyjnymi i odległymi placówkami.\nUSMC, wraz z biurem badawczym US Navy (Office of Naval Research, ONR) pracuje nad demonstracją i wdrożeniem autonomicznego lotniczego systemu logistycznego TALOS (Tactical Autonomous Aerial Logistics System), opracowanego w ramach programu AACUS (Autonomous Aerial Cargo/Utility System). Wykorzystywaną platformą do testów jest bezzałogowa wersja śmigłowca UH-1H Iroquois (oznaczona jako AEH-1), ale niewykluczone, że TALOS zostanie zintegrowany z CQ-24A (Demonstracja systemuTALOS w USMC, 2018-05-19).


Andersen nie tylko dla dzieci | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Magazyn literacki "Książki w Tygodniku" » Andersen nie tylko dla dzieci\nJedna z wycinanek Andersena\nPięćdziesiąt osiem złotych za kilo - tyle kosztuje Andersen w nowym przekładzie. W cenie duńskiego łososia, a o ileż dłuższy okres przydatności do spożycia! Towar wysokiej jakości, w trzech luksusowych tomach, każdy gruby jak książka telefoniczna.\nOd kanonicznego tłumaczenia baśni i opowieści Andersena autorstwa Stefanii Beylin minęło już 75 lat. Literacka klasa tego przekładu onieśmielała translatorów - nie było śmiałków gotowych podjąć wyzwanie. Bogusława Sochańska do strachliwych nie należy, toteż za poduszczeniem dyrektora Biblioteki Narodowej i aprobatą wydawnictwa Media Rodzina dokonała pierwszego przekładu wprost z języka duńskiego - inaczej, niż to bywało dotąd, kiedy Andersena tłumaczono z wydań niemieckich. W ślad za ubiegłoroczną, jubileuszową edycją dwudziestu dziewięciu najsłynniejszych "Baśni", ukazały się trzy "cegły" Andersenowskie - sto sześćdziesiąt cztery utwory opatrzone obszernymi przypisami. Niektóre po raz pierwszy udostępniono czytelnikowi polskiemu.\nArcyciekawy esej tłumaczki, dodany do zbioru, odsłania dylematy translatorskie i żmudny trud wyciągania Andersena z "pokoju dziecinnego", do którego zagoniono go w minionym stuleciu. Pisarz, na przełomie wieku XIX i XX nonszalancko cenzurowany i przykrawany do ówczesnych standardów dydaktycznych, mógł uchodzić za grzecznego moralistę, sentymentalnego wujaszka piszącego piórem maczanym w mleku. Andersen otoczony czeladką pacholąt - oto jakim chcieli widzieć go tłumacze, "poprawiający" Duńczyka w poczuciu pedagogicznej misji. Ekscentrycznego i na wskroś oryginalnego Hansa Christiana poddawano czasem wręcz translatorskiej kastracji: biedak tracił poczucie humoru, gubił paradoksalne\npuenty, wyzbywał się sarkazmu i ekspresji, czyli tego wszystkiego, co stanowi o jego literackiej klasie.\nNowy przekład dostarcza nam materiałów do porównań, a co za tym idzie - wielu dowodów nadużyć, które zafałszowały wizerunek Duńczyka. Andersen w istocie od moralizowania stronił, a do dzieci miał stosunek ambiwalentny i wzbraniał się przed etykietą pisarza dla najmłodszych. O ile lektura popularnego wyboru "Baśni" utrwala obraz Andersena - poczciwego gawędziarza, o tyle nowe, kompletne wydanie jego utworów ten wizerunek mąci i komplikuje. Znajdziemy tu teksty cierpkie lub okrutne, symboliczne, z erotycznym podtekstem. Oryginalna interpunkcja, przywrócona w nowym tłumaczeniu, jest nietypowa - Andersen pisze niepowstrzymanym strumieniem, bez kropek i akapitów, hojnie szermując średnikami. Język niezwykle prosty, dosadny i obrazowy - niewiele pustej ględźby, za to spiętrzenie rekwizytów i detali przemawiających do wyobraźni. Świetne dialogi, ironia i wyrafinowany dowcip. Obok baśni są tu fabuły ani trochę nie "dziecięce", od których ciarki chodzą po plecach.\nTe z górą 1600 stron, czytanych ciurkiem, odsłania obsesje i natręctwa pisarza, stanowi zapis osobliwej autoterapii słowem. Parias dopuszczony do socjety ciągle od nowa leczy swoje kompleksy, przerabiając poczucie krzywdy na literaturę. Czytając - widzę neurotycznego spryciarza, który uwiódł możną publiczność, portretując jej przywary w maskaradowym kostiumie baśni. Bez feerycznego sztafażu nie uszłyby mu na sucho inteligentne szpile wbijane wysoko urodzonym chlebodawcom. On sam przybiera kilka ulubionych masek - bywa studentem lub ojcem chrzestnym (fantazja przeciwstawiona tępemu pragmatyzmowi), ale i stokrotką, słowikiem, różą - niezrozumianym geniuszem otoczonym przez filistrów.\nO Andersenie pisano, że jego talent pisarski bierze się z empatii - umiejętności współodczuwania. Ja raczej widzę bystrego egocentryka, własną tożsamość budującego w opozycji do świata potężnych krzywdzicieli, do których żywi pokrętną miłość-nienawiść. Przygarnąwszy Andersena, jego możni protektorzy wpuścili poniekąd lisa do kurnika. Nikt boleśniej od pisarza-nadwrażliwca nie odczuł różnicy społecznego statusu pomiędzy wiejskim przybłędą a duńską arystokracją, nikt też nie zdołał lepiej zdemaskować wielkopańskiej obłudy i mieszczańskiego konwenansu. Pod postacią kaczki, piłki, porcelanowego imbryka - Andersen portretuje pychę i hipokryzję burżuazji duńskiej, o względy której skądinąd zabiegał. Pomimo sławy i niezwykłych talentów, nigdy nie osiągnął statusu równego swoim patronom, zawsze zależny, zawsze w roli maskotki i nadwornego błazna. Nie pierwszy raz w historii literatury poczucie krzywdy wysublimowało się i przybrało postać sztuki.\nLektura trzech "cegieł" Andersenowskich dostarcza nam niespodzianek - fabuła "Latającego kufra" ujawnia, że już 160 lat temu słowo "liberał" miało ciężar epitetu, a słuchanie cudzoziemskiego słowika uchodziło za nie dość patriotyczne w opinii Prawdziwych Duńczyków (nawet jeśli tym Duńczykiem był stary czajnik). W zbiorze znajdujemy teksty szczególne - jak choćby opowieść o kablu telegraficznym, przeciągniętym po dnie morskim pomiędzy Europą a Ameryką, który to kabel ryby biorą za gigantycznego węża morskiego. Z kolei baśń "Szmaty" nie pozostawia suchej nitki na stereotypach narodowych Duńczyków i Norwegów.\nEntuzjaści "literatury cacanej" nie znajdą w Andersenie sprzymierzeńca - bez interwencji cenzora pisarz nie spełnia wszechpolskich standardów dydaktycznych. Niektóre bajeczki wręcz podniosą włos na głowie niejednego rodzica. Choć z drugiej strony - Duńczyk zadaje kłam ewolucji i edukacji seksualnej, uporczywie i konsekwentnie lansując model prokreacji z udziałem bociana...\nNowe wydanie "Baśni i opowieści" zilustrowano kapitalnymi wycinankami samego pisarza, którymi przed z górą 150 laty obdarzał przyjaciół. Ta niepoważna zabawa dowodzi kolejnego kunsztu Andersena - niewątpliwego talentu plastycznego. Wycinane naprędce figury mają siłę i wyraz niepospolity, przywodzący na myśl współczesne znaki graficzne. Nie wiem, czy Andersen doceniłby Matisse'a, ale Matisse z pewnością doceniłby Andersena, drapieżny, niepokojący wyraz jego arlekinów i tancerek. Pajace, wisielcy, złodzieje serc - ulubione figury pisarza - stanowią tajemniczy komentarz do jego baśni. Ten duński "wujaszek" był bardzo szczególny, zaiste.\nKolejna atrakcja tego wydania to obszerne przypisy, które rozszyfrowują obco brzmiące sformułowania i terminy w tekście. Dzięki nim poznajemy mnóstwo pasjonujących detali obyczajowych, niezbędnych dla zrozumienia biedermeierowskiej Danii, w której żył Andersen.\nI zaleta ostatnia: czytelny, przyjazny layout książki. Twarda, płócienna oprawa, efektowne obwoluty i wyklejki, duża czcionka, niebielony, dobry papier. Partie tekstu podzielone reprodukcjami rękopisów pisarza. Wąska kolumna rozkłada się w pełny kwadrat - przy swojej niebagatelnej grubości tomy są poręczne, eleganckie. Piękny prezent dla dziecka... i równie atrakcyjny dla jego rodziców.\nHans Christian Andersen, "Baśnie i opowieści", tom I-III, z duńskiego przeł. Bogusława Sochańska, Poznań 2006, Wydawnictwo Media Rodzina.


akcesoria | antifa-gevelsberg.de\nMiejsce, gdzie możemy przeprowadzić badania laboratoryjne\nZdecydowanie dla wielu maluchów laboratorium to najlepszy z możliwych światów. Gdy dziecko zauważy suszarki do próbek, wielość kolb szklanych, kolorowe ciecze i wiele ciekawych rzeczy, że aż może się zakochać. Każdy młody uczeń jest ciekawski, więc obecność w laboratorium na pewno będzie fantastycznym doświadczeniem. W ogromu laboratoriach mogą przydać się choćby nowoczesne pompy próżniowe. W jaki sposób jednak je najpewniej wybierać a, także które z ich modeli należy zakupić? Przy nabywaniu sprzętu do placówki badawczej zawsze trzeba postawić na świetną jakość (pipety elektroniczne).\nRead more about Miejsce, gdzie możemy przeprowadzić badania laboratoryjne