Strona głównaAnimePaweł Dybała: Dobry tłumacz powinien często jeździć tramwajem | Wywiad\nPisze książki, przekłada mangi, wykłada na uczelni i prowadzi prelekcje na konwentach. To dzięki niemu detektyw L, wojownik Guts czy pirat Luffy mówią w naszym ojczystym języku. Lista tytułów, które dotąd przełożył, jest imponująca i wciąż się powiększa. Choć Paweł Dybała wydaje się bardzo zajętym człowiekiem, znalazł czas, żeby opowiedzieć nam o sobie i swojej pracy. Efektem naszego wirtualnego spotkania jest długa i ciekawa rozmowa, z której dowiecie się, jak wyglądały początki polskiego fandomu M&A, z jakimi wyzwaniami musi mierzyć się tłumacz mang oraz dlaczego warto… podsłuchiwać ludzi w tramwajach.\nChapter 1: Narodziny fana\nIva: Za tydzień miał się odbyć Magnificon, gdzie pewnie zobaczylibyśmy się na żywo, ale ostatecznie został przeniesiony na grudzień. Stąd moje pierwsze pytanie: jak radzisz sobie jako aktywny członek fandomu w tych smutnych, bezkonwentowych czasach?\nPaweł Dybała: Brakuje mi tego. Współtworzyłem konwenty od bardzo dawna – z początku głównie po to, żeby nie płacić za wejściówki, a potem zacząłem się bardziej identyfikować z fandomem i cieszyło mnie, że jestem elementem tej mikroczęści społeczeństwa. Tak więc konwent zawsze był dla mnie i całej mojej rodziny fajnym wydarzeniem, zwłaszcza kiedy odbywał się w Krakowie, bo wtedy mogliśmy tam wpaść z dzieciakami. W czasie tej największej izolacji prowadziłem wprawdzie prelekcję online na Wirtualkonie, ale to nie to samo, co na żywo. Bezpośredniego spotkania z ludźmi na konwentach nie da się niczym zastąpić. Fajnie byłoby zorganizować coś w przewidywalnej przyszłości, ale trudno stwierdzić, jak będzie dalej. Śledząc dane na temat epidemii, nie czuję się przekonany co do tego, że w tym roku odbędzie się jakikolwiek konwent.\nCofnijmy się na chwilę do czasów, w których konwenty wciąż odbywały się w najlepsze, a ty bywałeś na nich jeszcze nie jako tłumacz i badacz japońskiej kultury, tylko zwykły fan. Pamiętasz, jaka była pierwsza taka impreza, na którą się wybrałeś?\nMój pierwszy konwent to był legendarny już w pewnych kręgach pierwszy Sailor Moon Day. Na fali popularności Czarodziejki z księżyca w 1998 roku zorganizowano w warszawskiej Stodole jednodniowy zjazd miłośników serialu. Było sporo atrakcji, w tym japońscy wydawcy mangi i anime oraz lektorka polskiej Czarodziejki z księżyca, pani Danuta Stachyra.\nOdzew fanów na tę imprezę przeszedł najśmielsze oczekiwania organizatorów. W budynku mogło się maksymalnie zmieścić jakieś trzy tysiące osób, a przyjechało ich chyba dwa razy tyle. Przed wejściem rozgrywały się dantejskie sceny… (śmiech) To był taki pierwszy sygnał, że manga i anime już się w Polsce przyjęły, i tego trendu prawdopodobnie nie da się zatrzymać. To były czasy wczesnego “Kawaii” i tego typu inicjatyw. Oczywiście nie było mowy o jakimkolwiek normowaniu rynku, mang wychodziło raptem kilka i kupowało się wszystko, jak leci. Konwenty poza tym w Stodole odbywały się raczej w szkołach, gdzie akurat i dziś w dużej mierze się dzieją, ale to były takie bardzo siermiężne początki.\nźródło: Kawaii / anime.com.pl\nChapter 2.0: You Are (Not) Alone\nJak docierałeś do innych fanów mangi i anime? Teraz bardzo pomaga w tym Internet, a wtedy…?\nOstatnio porządkując swoje stare rzeczy, znalazłem w “Kawaii” moje ogłoszenie wysłane do skrzynki kontaktowej. Straszne głupoty tam wtedy napisałem, ale pamiętam, że w odpowiedzi przyszło kilkaset listów od ludzi, którzy chcieli nawiązać kontakt. Wtedy stwierdziłem: o, ale super, skoro mam taki odzew, zacznę wydawać doujina o Czarodziejce z księżyca. Na domowej drukarence drukowałem fanarty ludzi, którzy przysyłali mi je pocztą… No, takie to były urocze czasy. Potem stwierdziłem, że skoro jest coś takiego jak konwenty, to zacznę na nie jeździć. A żeby nie wyjść na tym zbyt niekorzystnie finansowo, sprzedawałem na nich własnoręcznie przygotowane koszulki z nadrukami. I tak zacząłem być przez niektórych kojarzony jako “ten gość od koszulek”.\nCo to były za koszulki?\nGłównie z Sailorek, z Evangeliona… Z tych starych, kultowych serii, które wtedy każdy członek fandomu znał i uwielbiał, bo dużo więcej nie było. Później, jak dostałem się na japonistykę, zacząłem się na konwentach chwalić, że umiem trochę po japońsku. Kiedy ktoś miał przy sobie jakąś mangę w oryginale, mogłem powiedzieć: o, ten znaczek oznacza to i to, a wszyscy wtedy mówili “wow, ale super!”. I tak to się powoli rozkręcało. Zresztą, z wieloma ludźmi, których wtedy poznałem, mam kontakt do dziś. Ostatnio zupełnym przypadkiem okazało się, że mieszkam klatka w klatkę ze starymi fandomowcami z pierwszego pokolenia i nasze dzieci się teraz razem bawią. Także rośnie nam kolejne pokolenie, które też w tym siedzi, tylko że ma już dużo więcej możliwości, jeśli chodzi o poznawanie japońskiej popkultury.\nChapter 3: „Kiedyś to było…”\nA jak byli wtedy postrzegani w Polsce fani mangi i anime? Czy było to coś bardzo zaskakującego, czy traktowano wasze zainteresowania raczej jako nieszkodliwe dziwactwo? Ludzie mieli świadomość, że jest w ogóle taki fenomen?\nNa pewno na początku nie było to normalne. Sytuacja zmieniła się po emisji serii Dragon Ball w polskiej telewizji. Wtedy ludzie, którzy w tym siedzą, przestali być uważani za “odmieńców”, czy to w pozytywnym, czy w negatywnym tego słowa znaczeniu.\nJa miałem to szczęście, że rodzina bardzo mnie wspierała. Kiedy mama dowiedziała się, że lubię Czarodziejkę z księżyca, kupiła mi taką dużą kolorowankę i powiedziała: “Ja ci to, synek, pomaluję farbkami, będziesz miał ładny plakat”. Przez rówieśników w podstawówce i liceum pewnie byłem uważany za jakiegoś dziwaka, ale nie spotkałem się z żadnymi złośliwościami. Nasłuchałem się za to o wiele za dużo smutnych historii znajomych, których rodzice palili wszystko, co znaleźli, przekonani, że manga to dzieło szatana. Osobiście znam ileś przypadków, w których dopiero po wielu, wielu latach udało się komuś przekonać najbliższe otoczenie, że naprawdę nie czcił wtedy diabła, tylko oglądał jakieś zwykłe anime.\nTrochę też na fali tego braku zrozumienia tamto pokolenie wyrosło w przekonaniu, że są jakąś wyjątkową, lepszą od innych grupą. Potem ci pierwsi fani mieli straszny problem z zaakceptowaniem faktu, że manga i anime stały się w Polsce bardzo popularne.\nPrzestało to być takie elitarne, tak?\nDokładnie. Oni nadal chcieli mieć syndrom oblężonej twierdzy, ale ona już dawno nie była oblężona. Dzieciaki na podwórkach bawiły się w Naruto i tak dalej. Ich to straszliwie drażniło. Bardzo chcieli dalej być wyjątkowi, ale już tacy nie byli. Na konwentach pojawiały się kolejne pokolenia, a takie zainteresowania nie były już uważane za jakieś dziwactwo. No, może w jakichś specyficznych kręgach. Mnie to akurat zawsze cieszyło – im więcej ludzi w temacie, tym lepiej. Jednak niektórzy po prostu nie czuli się już tacy fajni jak kiedyś i bardzo ich to bolało.\nChapter 4: Miłość od pierwszego usłyszenia\nMyślę, że o fandomie już dość pogadaliśmy, więc skupmy się teraz bardziej na tobie. Jak to się stało, że ten młody chłopak, fan Sailor Moon, nagle postanowił studiować japoński i tłumaczyć komiksy? W końcu nie wszyscy fani mangi i anime decydują się z tym wiązać zawodowo…\nU mnie zaczęło się od fascynacji językiem. Czasami tak jest, że jakiś język bardzo ci podchodzi albo bardzo nie podchodzi. A w moim przypadku z japońskim od początku było tak, że samo jego brzmienie, sylabiczność, a potem gramatyka strasznie mi się podobały. To była miłość od pierwszego usłyszenia. Po tych wszystkich latach nadal jestem bardzo uzależniony od tego języka. Jeśli mam okazję pogadać sobie gdzieś po japońsku, to paszcza mi się nie zamyka.\nTak więc pierwszy był język, reszta przyszła potem. Co prawda japońska popkultura cały czas towarzyszyła mi w formie mangi i anime, ale świadomie zacząłem się tym interesować dopiero później, już pod kątem studiów. Dlatego w pewnym momencie stwierdziłem, że chciałbym się nauczyć japońskiego i związać z tym swoją przyszłość.\nJakie były reakcje otoczenia na tę decyzję?\nRóżne, od ostrożnie optymistycznych przez takie ambiwalentne po “co ty, chłopie, chcesz ze sobą zrobić?”. Ten ostatni typ reakcji cechował niektórych, na szczęście nielicznych nauczycieli, bo rodzice akurat zawsze mnie wspierali. Przede wszystkim chciałem się jak najwięcej się dowiedzieć o języku i to w pewnym sensie było wstępem do całej reszty. Moje zainteresowanie Japonią nadal w dużej mierze sprowadza się do mangi, trochę anime i przede wszystkim języka, bo na przykład do tradycyjnej literatury – z pewnymi wyjątkami – do dziś się nie przekonałem.\nA jak to się stało, że zostałeś tłumaczem?\nPrzypadkiem. W sumie tłumaczem się nie zostaje, tłumaczem się bywa. Ja nim bywam właściwie codziennie, więc można powiedzieć, że to jest jakiś stan permanentny. A przekładać mangi zacząłem dlatego, że byłem akurat w odpowiednim miejscu i czasie. Mianowicie napatoczyłem się pierwszemu tłumaczowi JPF-u, Rafałowi Rzepce. Rafał, tłumacząc wtedy którąś serię z kolei, stwierdził, że już się nie wyrabia i ktoś powinien zacząć powoli przejmować pałeczkę. To była rozmowa na zasadzie: “Ty, a nie chciałbyś?” “Ja bym nie chciał? Pewnie, że bym chciał!” “No, to masz”. Tak dostałem pierwszą, drugą, trzecią serię, aż w pewnym momencie stwierdziłem, że chyba już mogę o sobie powiedzieć, że jestem (albo często bywam) tłumaczem mang. No i tak jakoś poszło, i trwa to do dziś.\nChapter 5: Zapracowany tłumacz\nTo skoro już przeszliśmy od przeszłości do teraźniejszości, powiedz proszę, nad jakimi tytułami obecnie pracujesz.\nZwykle pracuję nad kilkoma naraz. Ponieważ jednak mamy obecnie przyspieszony tryb wydawania mangi One Piece, ostatnio cały czas siedzę nad One Piece plus czymś jeszcze. W międzyczasie muszę ogarniać też takie serie, jak Berserk, Akira, One Punch Man, Soul Eater, Battle Angel Alita: Last Order czy Dragon Ball Super. Tę ostatnią robimy wspólnie z synem. Młody jest chodzącym słownikiem starej mangi, więc pomaga mi w utrzymaniu spójności z tamtym tłumaczeniem. Pytam go, gdzie był dany tekst, a on podaje mi tom i stronę. Słowem, robi mi za chodzącą encyklopedię – i bardzo dobrze, niech się na coś przydaje. Zresztą, chwali się tym kolegom, więc to też jest dla niego takie +10 do szacunku na dzielni.\nNa które z tych serii musisz poświęcić najwięcej czasu?\nBattle Angel Alita: Last Order i One Piece są strasznie czasochłonne. Z One Piece jest zawsze dużo więcej roboty niż z innymi mangami o podobnej grubości. Tam po prostu głównie gadają, nawet gdy się biją. Mógłbym prawdopodobnie napisać całą książkę o tłumaczeniu One Piece. Ostatnie tomy to były non stop jakieś retrospekcje, w których pojawiały się sceny czy cytaty z poprzednich tomów. Wyszło ich dotąd sześćdziesiąt, więc szukanie tych tekstów, żeby brzmiały tak samo, jak je wcześniej przetłumaczyłem, było wyzwaniem. Do tego jest naprawdę mega dużo materiału tekstowego.\nBattle Angel Alita też jest mocno obciążająca – z dwóch powodów. Po pierwsze, to są tomy zbiorcze, więc mają po ponad trzysta stron. Poza tym autor bardzo sili się na robienie poważnego science fiction i czasem przesadza z członem “science”. Bywa, że walnie straszną bzdurę naukową i jeżeli ktoś siedzi w temacie, widzi, że jest to kompletnie niezgodne z rzeczywistością. Weryfikowanie takich treści i próba ujęcia ich w jakiś niekontrowersyjny sposób niekiedy zajmuje bardzo dużo czasu. Nad ostatnim tomem Ality poza mną i redakcją pracowało również dwóch fizyków. To było strasznie czasochłonne, a każdy tom tej serii wiąże się z podobnymi wyzwaniami.\nTakże obecnie są to te dwa tytuły. Normalnie mangi shoujo też są czasochłonne, ale na szczęście obecnie żadnej nie mam. One mają zwykle okropnie dużo wszystkiego i każdy tom to droga przez mękę.\nMasz jakiś wpływ na to, żeby takiej drogi przez mękę uniknąć? Czy jako tłumacz możesz wybrać, jakim tytułem się zajmiesz, czy decyduje o tym redakcja?\nTytuły są rozdzielane między kilku tłumaczy, natomiast w pewnym stopniu mam coś do powiedzenia. Jeśli będę chciał się zająć daną serią, to najprawdopodobniej ją dostanę. Był taki czas, że brałem wszystko jak leci, bo nie było jeszcze aż takiego wyboru mang. Teraz dzielimy się pracą z dwoma, czasami trzema innymi tłumaczami, żeby wszyscy byli zadowoleni. Już wyleczyłem się ze strategii “biorę wszystko” – tego typu podejście nie kończy się dobrze.\nChapter 6: Jak powstają polskie mangi?\nKiedy już dostajesz do tłumaczenia dany tom, w jakiej formie on do Ciebie trafia?\nRóżnie bywa, nie ma reguły. Czasami dostaję i tom, i skany. Bywa, że Japończycy nie dadzą nam tomów – wtedy albo sam muszę się w nie zaopatrzyć, albo pracuję tylko na skanach. Osobiście wolę mieć i tom, i skany. W tomiku łatwiej szuka się konkretnej sceny, a skany można dowolnie powiększyć i sprawdzić, czy gdzieś w tle nie ma jakiegoś dodatku czy szyldu. Zdarza się też, że wydawnictwo dostarcza nam skany z wyczyszczonymi już niektórymi elementami, takimi jak dymki. Tak czy inaczej wersja elektroniczna jest nam konieczna, bo nad jednym tomem pracuje po parę osób, przynajmniej ja i nasza redaktorka, czasami też konsultant merytoryczny czy naukowy, a skany można o wiele łatwiej i szybciej udostępnić. Bywa i tak, że jeden tomik jest rozkładany na pojedyncze strony i skanowany, żebyśmy mieli go do dyspozycji w formie elektronicznej.\nKiedyś dostawaliśmy – nawet dziś się to czasem zdarza – skany od Japończyków w wersji nie do końca finalnej: albo gdzieś tam wystawały jakieś ręczne napisy, albo zostały dopiski od redaktorów… To też jest ciekawe doświadczenie, zobaczyć część procesu powstawania mang. A on jest momentami bardzo zaskakujący, bo pomimo opinii bardzo zaawansowanego technicznie kraju Japonia nadal w dużej mierze produkuje mangi ręcznie. W każdym razie wydawnictwo stara się jak może ułatwić nam pracę, dostarczając te materiały – czy to elektronicznie, czy w tomach, czy w jednej i drugiej formie.\nJak wygląda finalny produkt Twojej pracy? Skąd wiadomo, do jakiego dymku ma trafić dana kwestia?\nW każdym wydawnictwie jest inaczej. My robimy to akurat w dokumentach tekstowych, posługując się odpowiednią numeracją odpowiadającą porządkowi dymków na kolejnych stronach. Pracujemy zwykle rozdziałami, a jeśli dana manga nie ma rozdziałów, to jakoś ją sobie dzielimy.\nNajpierw jest tworzony plik tekstowy, który następnie jest poprawiany. Ja te poprawki nakładam i w takiej wersji idzie on do wydawnictwa. Tam wklejają teksty w dymki, edytują dźwięki i wszystko, co się da. Potem te skany jeszcze raz trafiają do sprawdzenia. Produktem finalnym są już poprawione, elektroniczne wersje stron wyedytowanych tak, żeby wszystko było po polsku. Tak to od iluś lat działa i jest okej.\nChapter 7: Tłumacz jako (prze)twórca\nNo właśnie, tłumaczone są nie tylko dialogi, ale też elementy tła czy onomatopeje. Jakie jest Twoje podejście do tych ostatnich – jesteś zwolennikiem ich przekładu czy wolałbyś je jednak zachować w oryginalnej wersji?\nUważam, że należy to tłumaczyć. Gdyby zachować te odgłosy po japońsku – czy to fonetycznie, czy graficznie – one prawdopodobnie nikomu nic nie powiedzą. Niektóre onomatopeje czasami wychodzą na pierwszy plan, ale dla mnie to tylko dodatkowy powód, żeby przetłumaczyć je w fajny sposób. Bywa, że odgłosy są częścią historii i opowiadają ją same, bez towarzyszącego tekstu. Dobrym przykładem jest dźwięk transmutacji w Fullmetal Alchemist. Sygnalizował, że gdzieś w pobliżu znajduje się alchemik, który przeprowadza transmutację. Więc gdyby było to coś zupełnie niezrozumiałego, prawdopodobnie wiele osób nie odczytałoby tego w taki sposób. A chcemy przecież, żeby Polacy odebrali mangę tak jak czytelnicy oryginału. Tam, gdzie Japończyk widzi łupnięcie, Polak też powinien zobaczyć łupnięcie, a nie jakiś niezrozumiały zygzak czy transkrypcję fonetyczną.\nA miałeś kiedyś taki moment w swojej pracy, że natknąłeś się na rzecz zupełnie nieprzetłumaczalną? Taki, w którym stwierdziłeś: tego nie da się zaadaptować tak, żeby polski czytelnik zrozumiał?\nBywa. To jest zwykle przetarg pomiędzy zrozumiałością a wiernością oryginałowi. Poza tym warto pamiętać, że jesteśmy też ograniczeni wizualnie. Jeżeli ktoś jest ubrany w strój samuraja, nie będziemy czytelnikowi wmawiać, że jest na przykład Wołodyjowskim. Wtedy zamieszczamy przypis z wyjaśnieniem. To dobrze widać w przypadku jedzenia – różnym potrawom japońskim, które mają znaczenie dla danej serii, brak polskich odpowiedników. Czasami trzeba po prostu podać japońską nazwę i dodać krótkie wyjaśnienie w przypisie, bo nie zamienimy przecież odenu na bigos. Jeśli jest to nieważne dla fabuły lub stanowi tylko element żartu, można się pokusić o znalezienie polskiego odpowiednika, jednak nie wszyscy tłumacze to robią. Ja czasami robię, ale tam, gdzie jest to znaczące dla fabuły i treści, zasadniczo staram się wyjaśnić dany termin w przypisie. Nie chcę, żeby było tak, że pada jakaś obca nazwa japońska i czytelnik nie wie, co to jest.\nChapter 8: Tłumacz to ryzykowny zawód\nCzy mimo tych wszystkich starań, jakie wkładasz w swoją pracę, z perspektywy czasu czujesz, że coś mogłeś przełożyć lepiej? Czy jednak nie wracasz do tego, co było?\nStaram się nie wracać właśnie dlatego, że pewnie jeszcze znalazłbym coś, co mi się nie spodoba i stwierdzę, że można było to zrobić lepiej (śmiech). Nie no, czasem wracam do tych tłumaczeń, w taki czy inny sposób. I jest różnie, niekiedy stwierdzam: o, okej, ale fajnie, a czasami myślę: hmm, no dobra, dziś pewnie zrobiłbym to inaczej. Nie wiem, czy lepiej, bo moje podejście do tłumaczenia się zmienia.\nPoza tym perspektywa czytelnika jest inna od mojej. Czasami dochodzą mnie słuchy, że wielu osobom spodobał się jakiś tekst, którego w ogóle nie pamiętam, bo to nie było dla mnie nic wybitnego, ale ludziom jakoś podszedł i ich rozbawił. To działa też w drugą stronę. Niekiedy podejmuję jakąś decyzję z przekonaniem, że jest tak, jak powinno być, a potem słyszę oburzone głosy czytelników. Czasem stwierdzam, że gdybym przewidział późniejszą burzę na ten temat w fandomie, to może bym tego nie zrobił. Z drugiej strony moim celem nie jest tylko i wyłącznie zadowolenie ludzi przyzwyczajonych do jakiejś wersji. Mam zrobić tłumaczenie, które będzie jak najlepsze w moim własnym odczuciu.\nBywa i tak, że tłumaczę serię, która jeszcze wychodzi w Japonii i zrobię nie taką wersję tłumaczenia, jaka powinna być, biorąc pod uwagę dalszą część historii. Raz zdarzyło mi się zupełnym fuksem uniknąć takiej wpadki przy Fullmetal Alchemist. Udało mi się to tylko dlatego, że czytałem rawy kolejnych części w Internecie.\nTu musi się pojawić lekki spoiler warning. Chodziło o scenę, gdzie Hughes próbuje ostrzec Mustanga przez telefon, mówiąc mu o tym, czego się dowiedział o wojsku. Chciał mu powiedzieć, że armia stanowi zagrożenie. Po japońsku mówi: “Gun ga yabai”. “Gun” (軍) to armia, a “yabai” można zinterpretować na dwa sposoby. Pierwszy, który bardziej narzucił się Mustangowi w tym kontekście, to “Armia jest zagrożona”. Przez długi czas myślał, że właśnie o to chodzi. Dopiero ileś tomów później uświadamia sobie, że Hughes chciał powiedzieć “Armia jest zagrożeniem”, bo to drugi sposób, w który można to zinterpretować.\nAkurat kiedy tłumaczyłem tom, w którym odbywa się ta rozmowa, w jednym z najnowszych rozdziałów FMA po japońsku przeczytałem, o co chodzi. Stwierdziłem wtedy: wow, ale fuks, w takim razie muszę ująć tę kwestię tak, żeby można ją było zrozumieć na dwa sposoby. W związku z tym w moim przekładzie Hughes urwał zdanie w połowie i skończyło się na “Armia jest zagro…”. W tym przypadku miałem szczęście, ale nie zawsze wiadomo, co będzie dalej, więc czasami mogę tylko zgadywać, o co chodzi. Cóż, ryzyko pomyłki jest wkalkulowane w tę robotę.\nźródło: Fullmetal Alchemist: Brotherhood (2009)\nChapter 9: Lost in translation\nCzy wydaje ci się, że dużo tracimy – my, czytelnicy – nie znając oryginału? Czy jednak jesteśmy w stanie dostać na tyle dobre tłumaczenie, że nie różnimy się wiele od japońskiego odbiorcy?\nMówi się, że każdy tłumacz to zdrajca. Mamy trochę inny background i doświadczenie, funkcjonujemy w innym kręgu kulturowym niż Japończycy. I choćbyśmy zrobili najwierniejsze tłumaczenie świata, pewnych rzeczy nie da się wyjaśnić nawet w przypisie.\nCzęsto brakuje nam takiej podstawowej wiedzy wynikającej z doświadczenia i z funkcjonowania w danej kulturze. Niektóre serie mocno na tym bazują, inne mniej. Natomiast wszystkie tworzone są w Japonii dla japońskiego czytelnika, więc czasami nawet w światach totalnie fantastycznych mamy do czynienia z postaciami, które zachowują się tak, jak zachowałby się w danej sytuacji Japończyk, a już niekoniecznie obcokrajowiec. Chociażby z tego względu pewne zachowania czy postacie mogą być w Japonii i w Polsce odbierane inaczej. Tam coś będzie uważane za normalne, w Polsce nie. Tłumacz może fikać koziołki i stawać na głowie, ale pewnych rzeczy po prostu nie przełoży.\nDlatego warto sobie jak najszybciej zdać sprawę z tego, że nie da się osiągnąć stuprocentowej wierności, więc trzeba ratować to, co się da. Wyciągnąć z treści coś, co będzie na tyle uniwersalne, żeby wszyscy zrozumieli. Zwykle, wbrew pozorom, jest tego na tyle sporo, że można zrobić fajne tłumaczenie mangi wydanej w Japonii bez drastycznego ubytku w stosunku do oryginału. Przynajmniej w takim przekonaniu żyję i tłumaczę od szesnastu lat. Jeśli kiedyś zmienię zdanie, to będzie znaczyło, że muszę kończyć z tą robotą, ale póki co wmawiam sobie, że się da.\nChapter 10: Mistrz i uczeń\nOprócz tego, że sam tłumaczysz, uczysz też innych, jak to robić. Jako wykładowca akademicki prowadzisz m.in. zajęcia z przekładu mangi. Dlaczego takie zajęcia są w ogóle potrzebne? Czemu nie mogą to być po prostu wykłady z tłumaczenia języka japońskiego?\nBo to jest dość specyficzny rodzaj tekstów. Inaczej tłumaczy się mangi niż np. instrukcję obsługi zaworu. One rządzą się trochę innymi prawami. Mamy tu onomatopeje, tekst oparty głównie na dialogach, treść rozbitą na kawałki w osobnych dymkach… Często trzeba na przykład uświadamiać ludziom, że dymki muszą stanowić spójną całość. To musi być płynne przejście. Inaczej każdy dymek będzie sobie wisiał osobno i nie stworzy z innymi żadnego ciągu, którego czytanie ma sprawiać radość. Sama świadomość, że lektura mangi powinna dostarczać rozrywki, też nie jest czymś powszechnym. Czasami ludzie podchodzą do tego straszliwie poważnie. Dlatego myślę, że osobne zajęcia poświęcone wyłącznie mangom są o tyle fajne, że czasami dają ludziom inną perspektywę. Przynajmniej taką mam nadzieję.\nZwykłe dialogi to jedno, a co ze specjalistyczną terminologią? Czy w takim przypadku możesz liczyć na pomoc konsultantów?\nFakt, bywają mangi, które są przepełnione żargonem technicznym. Tłumaczyłem serie, do których musiałem zgłębić temat np. lotów w kosmos i przyswoić zagadnienia związane z medycyną kosmiczną. Akurat przypadkiem byłem wtedy w bazie NASA na Florydzie i skończyło się tak, że rozmawiałem z astronautą, który dopiero co wrócił z kosmosu, o rzeczach, które chciałem umieścić w tłumaczeniu. Więc czasami przekład mang to coś więcej niż rozważanie, co może iść w którym dymku. Myślę, że umiejętność researchu do danej mangi też jest dosyć przydatna, bo bywa, że trwa to kilkukrotnie dłużej niż samo tłumaczenie. Sama świadomość tego, że taki zabieg w ogóle jest potrzebny, też jest ważna.\nChapter 11: Najpierw przeżyj, potem tłumacz\nJakich jeszcze rad udzieliłbyś młodym ludziom, którzy marzą o Twojej pracy? Co oprócz znajomości języka, kontekstu kulturowego i umiejętności researchu jest ważne w tłumaczeniu mang?\nZnajomość japońskiego to jedno, ale znajomość polskiego to jest coś, co czasami ludziom umyka. Znam ileś osób, które świetnie znają japoński, a polski jest dla nich językiem ojczystym, ale z jakiegoś powodu, kiedy siadają do tłumaczenia literackiego, ich dialogi się nie kleją. Jeżeli ktoś chce się tym zajmować, sugerowałbym mu bardziej doświadczać języka. Na przykład przejechać się tramwajem, żeby posłuchać, jak mówią normalni ludzie, zamiast szukać tego w filmach czy w teatrach. Warto zwracać uwagę na takie detale jak zaimki i przerywniki, których używają, jak konstruują zdania i jak to się ma do tego, kim są: starszymi paniami, młodymi dziewczętami czy facetami w sile wieku. Jeśli potem będziemy mieć taką postać w mandze, będzie nam łatwiej zastosować ten styl wypowiedzi.\nDruga sprawa to doświadczenia pozajęzykowe. Im więcej tłumacz w życiu doświadczył, tym większa szansa, że jeśli trafi na jakąś scenę w mandze, będzie wiedział, co się dzieje. Ostatnio mieliśmy rozkminę nad takoyaki, czyli takimi kulkami z ciasta z ośmiornicą w środku. Ktoś mandze wspomniał o “sprzęcie do smażenia takoyaki”. Jedna z osób pracujących nad mangą zaproponowała, żeby przetłumaczyć to na patelnię do takoyaki. Owszem, takowe istnieją, ale z mojego doświadczenia wynika, że chodziło tu raczej o taką podgrzewaną maszynkę elektryczną, bo właśnie na czymś takim Japończycy zwykle smażą takoyaki. Nie wiedziałbym tego, gdybym nie był na iluś imprezach studenckich w Japonii.\nTak więc to polecałbym przede wszystkim: doświadczać jak najwięcej rzeczy, bo to na pewno się przyda, również w życiu pozatłumaczeniowym. Kiedy ktoś ze studentów jedzie do Japonii, mówię: idź, jedź do Tokio i się tam zgub. Połaź po mieście, zobacz, gdzie dotrzesz, a jak będziesz potrzebować pomocy, to kogoś zapytaj. To są takie doświadczenia, których nie zdobędzie się w Internecie, a które potem procentują.\nChapter 12: End of Dybałgelion\nTo jeszcze tak na koniec muszę ci zadać to pytanie. Biorąc pod uwagę ogrom pracy, który wkładasz w swoje dzieło, powiedz, jak to jest być tłumaczem – dobrze? Warto się tym w ogóle zajmować?\nJeśli to lubisz, to pewnie, że warto. Pamiętam, jak wychodziły moje pierwsze tomiki – leciałem wtedy do księgarni i bardzo przeżywałem to, że moje nazwisko jest w stopce. Nadal mam satysfakcję z tego, że udało się przetłumaczyć kolejny tomik czy że ktoś zaśmiał się z mojego dowcipu.\nCzasami też o jakości tłumaczenia najlepiej świadczy brak komentarzy. Ludzie nie znaleźli niczego złego, więc jest dobrze. Przykładem może być Death Note, nad którym sporo się namęczyłem, bo była tam masa tekstu, a na każdy dymek trzeba było uważać. Ludzie raczej nie pisali nic o tłumaczeniu, co oznacza, że prawdopodobnie nie było w nim większych błędów. Jedyna burza dotyczyła zapisu imienia głównego bohatera – “Light” versus “Raito” – ale taka była specyfika ówczesnego fandomu. Dzisiaj pewnie nikt by się nie doczepił.\nPodsumowując, satysfakcja jest, choć czasami pewnie ponad miarę. Ja przynajmniej nadal ją mam.\n…Czyli nie zamierzasz prędko przechodzić na emeryturę.\nTeraz to działa bardziej na zasadzie: kto kogo szybciej wykończy – ja One Piece czy One Piece mnie, ale cóż… Optymistycznie zakładam, że do pięćdziesiątki się z tym wyrobię, bo moim zdaniem manga będzie mieć sto jedenaście tomów albo tysiąc sto jedenaście rozdziałów, albo jedno i drugie. Oznaczałoby to, że mam już z górki. Ale też nie aż tak, jak bym chciał.\nW takim razie powodzenia w tej walce z One Piece i innymi mangowymi wyzwaniami. Wielkie dzięki za rozmowę.\nSpoko. Dzięki za cierpliwość!\nPoprzedni artykułPrawdziwa panorama kosmosu Marvela | Wojna królów – Recenzja\nNastępny artykułNowości Netflix wrzesień 2020. Które filmy i seriale warto obejrzeć?


Spływ kajakowy po rzece Wieprz - Oficjalny Portal Urzędu Miasta Puławy\nSpływ kajakowy po rzece Wieprz - Oficjalny Portal Urzędu Miasta Puławy\ndata aktualizacji: 6 miesięcy temu 16.04.2019, odsłon: 380, ~UM Puławy\nCentrum Informacji Turystycznej w Puławach zaprasza 2 maja na spływ kajakowy po rzece Wieprz. Wyprawy kajakiem po Wieprzu to znakomity pomysł na spędzenie wolnego czasu, wypoczynek i poznawanie walorów przyrodniczych naszego regionu. Spływ będzie także stanowił okazję do uczczenia Dnia Flagi Rzeczpospolitej Polskiej.\nW programie spływu, który rozpocznie się w Baranowie a zakończy w Kośminie, jest również piknik z ogniskiem i mini warsztaty survivalu. Każdy uczestnik otrzyma pamiątkową koszulkę oraz flagę Polski.\nZbiórka uczestników pod Centrum Informacji Turystycznej o godz. 09:00. Koszt udziału to 23 zł od osoby. Liczba miejsc ograniczona. Zapisy w placówce CIT, al. Królewska 4, telefonicznie pod nr 81 458 67 40, lub mailowo: turystyka@domchemika.pl.


System Informacji Turystycznej – Jastrzębie-Zdrój kopalnie pomysłów, pokłady możliwości\nSystem Informacji Turystycznej - Jastrzębie-Zdrój\nProjekt ‚Śląski System Informacji Turystycznej’ uzyskał pozytywną decyzję Zarządu Województwa Śląskiego o współfinansowaniu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Wysokość dofinansowania wynosi 12.350.500,00 zł, co stanowi 85% całkowitych kosztów projektu. Projekt znalazł się na pierwszym miejscu listy projektów wybranych do dofinansowania.\nJego celem jest stworzenie Śląskiego Systemu Informacji Turystycznej jako nowoczesnego narzędzia kreowania rozwoju turystyki opartego na międzynarodowych standardach, przy wykorzystaniu nowych technologii w warstwie analogowej i cyfrowej. System ma stać się platformą współpracy dla wszystkich uczestników rynku turystycznego.\nProjekt będzie realizowany przez Śląską Organizację Turystyczną we współpracy z partnerami subregionalnymi, a jego beneficjentem końcowym będzie m.in. miasto Jastrzębie Zdrój. Jednym z rezultatów projektu będzie umieszczenie na terenie naszego miasta 3 infokiosków.\nProjekt uzyskał dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Działania 3.3. Systemy informacji turystycznej, Priorytet III Turystyka, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007 – 2013.


Zdewastowano warszawską kurię i dom przy archikatedrze! Napisy wskazują na to, że sprawcami są "feminazistki" - wPrawo.pl\nZdewastowano warszawską kurię i dom przy archikatedrze! Napisy wskazują, że sprawcami są feminazistki\nWczoraj (3 lipca 2018) bliżej nieznani sprawcy zdewastowali elewację budynku Kurii Archidiecezji Warszawskiej, dom parafialny przy warszawskiej Archikatedrze św. Jana Chrzciciela i budynek Kurii Warszawsko-Praskiej. Treść napisów wskazuje na to, że sprawcami są zwolenniczki aborcji, potocznie nazywane „feminazistkami”. Podobnego zdania jest proboszcz archikatedry warszawskiej ks. Bogdan Bartołda.\n„Oto ciało moje, oto krew moja. Wara wam” i „Mordercy kobiet” pojawiły się na wspomnianych budynkach, zaś na chodnikach obok nieruchomości pojawił się napisy „Dość piekła kobiet” oraz „Mordercy pedofile”.\nProboszcz archidiecezji te akty wandalizmu wiąże z agresywną działalnością przeciwników projektu ustawy „Zatrzymaj aborcję”.\n– Nie ulega wątpliwości, że te napisy odnoszą się do tej ustawy. Wygląda to na zorganizowaną akcję przeciwko nauczaniu Kościoła, który broni życia od poczęcia do naturalnej śmierci i przypomina, że życie jest święte. A są osoby, które się z tym nie zgadzają – dla TVP Warszawa powiedział proboszcz, zaznaczając że zachowanie sprawców to „wandalizm i barbarzyństwo”.\nBudynek kurialny na pewno jest zabytkiem, a to oznacza, że przynajmniej w tym, przypadku z urzędu zostanie wszczęte postępowanie.\nWiele wskazuje na to, że sprawcami są tzw. „feminazistki”, które często postulują poszanowanie odmiennych opinii. Na czym polega szacunek z ich strony, doskonale widać na powyższym przykładzie.\nŹródło zdjęcia oraz cytatu: TVP Warszawa\ndewastacjadewastacja kurii warszawskiejdość piekła kobietfemiinistkifeminiazistkimordercy pedofileoto moja krew i ciało mojezatrzymaj aborcję\nPremier Morawiecki bez kompleksów odpowiada na potężne ataki w Strasburgu. Debata w PE rodem z czasów ZSRR\nJak będzie potrzebne dodatkowe moje zawiadomienie do prokuratury w tej sprawie, to jako wierny KRK czekam na jakiś sygnał od duchownych. Rozumiem, że duchowieństwo to uczyniło. Moje dotychczasowe zawiadomienia do prokuratury w sprawie „Klątwy” i Nergala obok wielu innych czekają ciągle na wstępne postanowienie ( jeśli niekorzystne dla dobra sprawy będę zaskarżał ).\nCzy już wszyscy katolicy podpisali się pod petycją w sprawie natychmiastowej pełnej Intronizacji Jezusa Chrystusa Króla Polski ?!\nKwiatuszku pamyłuj ! Ile razy jeszcze ??? Co to da skoro +-30% polskiego kleru to pedały w ich sercach Ducha Bożego dawno niema zawładnął nimi hedonizm konsumcyjny kościół to tylko biznes i schronienie ! Reszta towarzystwa w sutannach przez 2 lata do dzisiaj !!!!! Nie jest w stanie jednoznacznie się określić czy popiera antychrysta i jego ,,Amoris Letitia,, Czy słowa Chrystusa o nierozerwalności małżeństwa . Bełkoczą szatańską nowomową jak zombie o towarzyszeniu… rozeznaniu itp. żygaćsię chce od tego plugawego zakłamania To bagno , może i są nieliczni wierni ale ich nie widać ….boją się? 5- ta 10 ta setna intronizacja pomoże jak umarłemu kadzidło Tu potrzebne wymiecenie śmieci z KK i całkowita odnowa moralna , nie ilość a jakość , otwurz oczy szerzej\nWidać, że nie zna Pan podstawowych faktów związanych z arcyważnym przesłaniem od samego Pana Jezusa Chrystusa związanym z Jego Intronizacja. Radzę zapoznać się ze szczegółami na stronie Intronizacyjnej a dopiero później zabierać głos. Absolutnie nie zgadzam się z Pana opinią odnośnie demoralizacji wśród duchowieństwa katolickiego. Pomylił Pan kościoły. Zdarzają się na zasadzie wyjątku czarne owce, ale to dlatego, że Kościół Rzymskokatolicki jest Kościołem otwartym i każdy może do Niego przynależec w przeciwieństwie do innych kościołów i to nadużywaja fałszywi konwertyci i to oni celowo sieją zamęt i zgorszenie. Żaden katolik nie ma i nie może mieć skłonności homoseksualnych.\nWystarczy gdybyś ,,tylko ,, z uwagą czytał od roku co pisze w tym temacie ks .J Międlar !!! Idźmy na ostro bez ,,rozeznania,, ktoś z nas kłamie albo jest tak ślepy i zafixowany . Ks. Isakowicz Zaleski – dłuuuugo go obserwowałem od jego walki o prawde o polskim klerze współpracującym ze Służbami PRL- nota bene niewielu ! Patrze na ton wypowiedzi na niewygodne tematy , emocje i nade wszystko czy jest człowiekiem prawym i czy mówi i kocha prawde nade wszystko ,walczy o nią ! Skoro ktoś taki zabrał głos w sprawie skali gejów w KK i powiedział słynne cytuje ,, JEST W POLSCE TAKA KURIA GDZIE NAWET FURTIAN JEST GEJEM,, !!!!! Pełny komplet zdeprawowania . W moim świecie też nie mieściło się TO w głowie broniłem się , wierzgałem , Krzyczałem machałem rękoma że to kłamstwo , z moimi rozmówcami gdy mi to przedstawiano . Że to wrogowie kościoła wlczą z nim… Nie – prawda jest jeszcze znacznie brutalniejsza ! Pracowałem niedawno ponad miesiąc na dużej plebani bogata parafia -elektrownia . Rozmowa po obiedzie z proboszczem- cyt : .JP2 i jego nauczanie jest już na obecne dzisiejsze czasy nie nowoczesne , mało aktualne ! O ironio przy kościele jest Centrum Myśli JP2. ! Jeszcze słowa rencisty księdza M . na młodych księży ,, na co ? na co im te samochody po 150 tys.? ,, Raz jeszcze przypominam , są prawi ksieża też , ale uciekanie przed prawdą jest głupotą .\nPodtrzymuję to co napisałem powyżej. Akurat JP II nie jest dla mnie autorytetem, gdyż należał do moderny i w dużym stopniu przyczynił się do osłabienia i podważenia tradycyjnej nauki Kościoła. To, że jest proboszcz z takimi poglądami to m.in. jego „zasługa”. Skrajne przypadki dewiacji są wszędzie, ale one nie są regułą w KRK. Myślę, że kosmicznie więcej dewiantów jest wśród żydostwa, protestantów i muzułmanów ( wystarczy popatrzeć nawet na ich świeckie społeczności), a Kościół pozostaje co do tego w miażdżącym stopniu czysty. A że Judasze wnikną także do grona ludzi pobożnych to trzeba umieć ich identyfikować i nie dać im deprawować. Wg mnie to zwykłe farbowane lisy, nieudani konwertyci i zarazem prowokatorzy.Pan Jacek Międlar słusznie alarmuje o takich przypadkach, które w żadnym razie nie powinny mieć miejsca w KRK.\nProszę Pana Jacka o komentarz, czy budynki kurii to tak jak kościoły i klasztory obiekty sakralne, bo jeśli tak, to zawiadomienie do prokuratury ze względu na profanację jest obowiązkiem katolików.\nCiekawe co na te akty wadnalizmu, tropiciele mowy nienawiści?\nBiedne kobiety zrobiono wam wode z mozgu. Tesknota za miloscia a brak swiadomosci Boga doprowadzila was na samo dno moralne. Oddawanie swojej intymnej sfery, przygody seksualne w ktorych lakniecie bliskosci i zainteresowania na 5 minut, czesto pod wplywem alkocholu albo narkotyku a potem poczete niechciane dziecko, bo wy dalej poszukujecie „milosci”, wiec zabijacie w sobie prawdziwa Milosc, ktora was Bog obdarowal. Ks. Karol Wojtyla napisal calkiem niezla ksiazke „Milosc i odpowiedzialnosc”, akurat to mozna wam polecic.\nPrawda jest taka, ze to wy juz teraz zyjecie w piekle i to wy jestescie morderczyniami !\nPoza tym nikt z was nie probuje zrobic na sile katoliczek, a KK mam nadzieje nie zmieni swojego zdania o aborcji. Moze idzcie pod synagoge i zaprotestujcie w sprawie golenia kobiet na lyso i innych naduzyc wobec kobiet.\nWas nie interesuje dobro kobiety, tak jak zydow nie interesuje antysemityzm.\nWas interesuje zdewastowanie calkowite czlowieka odrywajac go od jedynego prawdziwego Boga Jezusa Chrystusa i wyslanie go do piekla.\nalkohol, normalnie nie robie takich bledow, ale tu jest juz za goraco, na szczescie jutro jestem juz w Polsce. Zycze milego lata wszystkim czytelnikom wprawo i redakcji. Jesli moze byc milo pod okupacja zydowska.\nWrz 23, 2018 860\t0\nWrz 23, 2018 131\t0\nWrz 22, 2018 1 110\t0\nWrz 22, 2018 699\t0


Wysłany: Wto 11:43, 20 Lis 2018 Temat postu:\nTeż w zooplus kupuję. O opcji rozłożenia opłaty akurat nie wiedziałam (ale też się nie interesowałam). Natomiast korzystam z pakietu rabatowego (czy jak to się tam nazywa), w moim przypadku się opłaca. I podoba mi się, że od pewnego czasu można "wydawać" bonusowe punkty na schronisko. Chociaż moje koty wolą na Thrive z kurczaka, żaden inny smakołyk takiego szału nie wywołuje u nas.\nMiałam kilka podejść do zdrowszej karmy dla kota, ale chyba za długo żył na Felixach i innych takich. Każdą zdrowszą karmę albo bojkotował i przedstawiał jeść, albo zaczynał zwracać kilka razy dziennie (przepraszam za dosadność). Próbowałam Purizona chyba i czegoś na A... (nie pamiętam dokładnie ale właśnie tego nie chciał jeść.\nCo do zakupów to też sobie zooplus chwałę 😀\nOstatnio zmieniony przez panna_cotta dnia Śro 22:08, 21 Lis 2018, w całości zmieniany 1 raz\nw zooplusie kupuję raczej jedzenie dla królika, dla koto rzadko i jak już to suchą karmę - ostatnio Orijen.\nWysłany: Czw 9:37, 22 Lis 2018 Temat postu:\nMam koleżankę która karmi kota surowizną, to są jakieś specjalne mieszanki mięsa, podrobów i hemoglobiny. Ma to przypominać naturalne kocie jedzenie i podobno kupa kocia kupa po tym nie śmierdzi.\nWysłany: Czw 10:10, 22 Lis 2018 Temat postu:\nTo się nazywa BARF, mówi się, że to najlepsza opcja dla kota.\nZ drugiej strony słyszałam też, że od surowego mięsa z kolei może śmierdzieć z pyska. Znam kota, który dostawał surowego kurczaka, i może faktycznie coś w tym jest.\nWysłany: Nie 11:34, 25 Lis 2018 Temat postu:\nna brafie nie jedzie z kuwety potwierdzam.\nnie mam czasu się bawić więc moja kocica je puchy a od czasu do czasu je surowe mięsko. co wydaliła nie ma wątpliwości\nz pyska jedzie bardziej po gotowej karmie wg mnie....\nWysłany: Nie 12:15, 25 Lis 2018 Temat postu:\nZapewne braf to dobra sprawa ale bawić się w to nie mam czasu a kupić gotowe...cena mnie powaliła.\nWysłany: Nie 12:26, 25 Lis 2018 Temat postu:\nNo moja koleżanka się bawi, ale właśnie ma na to czas. Córka odchowana a lot to takie jej hobby ukochane\nWysłany: Nie 13:15, 25 Lis 2018 Temat postu:\nna brafie nie jedzie z kuwety potwierdzam\nKurczę, no my mamy problem ze strasznie toksycznymi bombami... Ale chyba nie mogłabym się zdobyć na trzymanie mięsa w lodówce...\nWysłany: Pon 13:46, 26 Lis 2018 Temat postu:\nno to może być ciężko. to może lepsze puchy,bo po kitketach i feliksach na pewno najmocniej śmierdzi, bo to taki magdonald's dla kotów\nWysłany: Pon 15:31, 26 Lis 2018 Temat postu:\nTak, i ciężko by mi było się przełamać... Chociaż trochę głupio mi z tego powodu, bo dla kota to najlepsze.\nAle na razie to teoretyczny dylemat, bo póki co są na suchej karmie weterynaryjnej. W ogóle to są koty tej samej płci, z jednego miotu, wcześniej jadły różne rzeczy (ale zawsze dobrej jakości, i puszki i suche bez zbóż itd.), i zawsze to samo: jedna jest nieszkodliwa, a druga mogłaby robić za broń biologiczną. Kot przebadany na wszystkie strony, poza upartą nadwagą okaz zdrowia...\nWysłany: Czw 13:03, 29 Lis 2018 Temat postu:\nO matko, ile pućkania się z tym mięchem, kupowania, mielenia i dosypywania...zdecydowanie nie dla nas! Ja głupia myślałam, że wystarczy zmielić i podać...\nWysłany: Czw 13:11, 29 Lis 2018 Temat postu:\nMyślę, że nie warto mieć wyrzutów sumienia, że się nie karmi kota BARF-em, jeśli nie ma takiej możliwości. Nie chcę, żeby to źle zabrzmiało (w stylu: niech zwierz będzie wdzięczny, że mu w ogóle łaskawie zapewniam dach nad głową i cokolwiek w misce – to jasne, że to człowiek powinien być kotu wdzięczny, że łaskawie istnieje ), ale zwłaszcza w przypadku kotów ze schroniska porządnej jakości karma z dużą zawartością mięsa to na pewno nie gorzej, niż miały wcześniej, i lepiej, niż ma niejeden.\nWysłany: Czw 13:52, 29 Lis 2018 Temat postu:\nWysłany: Czw 20:42, 04 Kwi 2019 Temat postu:\nKoci lada skończy rok. Kochana jest, córka nauczyła ją kilku sztuczek. Powiem Wam, że nie wierzyłam puki nie zobaczyłam że to możliwe. Przechodzimy płynnie na pokarm mokry w dzień, na noc garstka chrupek.\nZooplus ratuje nam życie.\nIdź do strony Poprzedni 1, 2, 3 ... 74, 75, 76 Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


13. WOLSKA AKADEMIA KAJAKOWA - 23 VIII 2020\nCzerwcowe i lipcowe spływy kajakowe w ramach „XIII Wolskiej Akademii Kajakowej”, prowadzonej przez Fundację AVE przy wsparciu Dzielnicy Wola, udały się znakomicie.\n– Cieszymy się, że pomimo koronawirusa nasza propozycja cieszy się tak olbrzymim zainteresowaniem – mówi Bartłomiej Włodkowski, prezes Fundacji AVE. – I że tak wielu mieszkańców Woli chce aktywnie i zdrowo spędzać czas. Oczywiście na naszych wyprawach uwzględniamy obowiązujące obostrzenia. Podczas przejazdu nad rzekę, w busie, uczestnicy muszą mieć zakryte usta i nosy, na postojach zachowywać dystans oraz dezynfekować ręce.\nW sierpniu zaplanowaliśmy wyprawę urokliwą Bzurą z okolic Łowicza. Spływ odbędzie się w niedzielę 23 sierpnia. W ramach imprezy zaplanowano również krótki instruktaż z wiosłowania i prowadzenia kajaka.– Płyniemy w dwuosobowych kajakach polietylenowych, a dzieci muszą być pod opieką osoby dorosłej. Każdy może czuć się z nami bezpiecznie. Wyprawy zabezpieczają bowiem uprawnieni przewodnicy oraz ratownicy WOPR – podkreślają organizatorzy.\nWyprawa rozpocznie się o g. 9 sprzed wolskiego ratusza. Powrót w to samo miejsce ok. g. 17/18. Fundacja zapewnia transport busami na miejsce startu spływu oraz z powrotem. W przypadku niepogody impreza zostanie przełożona na inny termin, a zapisani uczestnicy zostaną o tym poinformowani telefonicznie.\nLiczba miejsc ograniczona, obowiązują zapisy poprzez elektroniczny formularz.\n23 VIII BZURA - KLIKNIJ


Cracovia, Wisła i Hutnik razem! - eurosport.interia.pl\nCracovia, Wisła i Hutnik razem!\nWtorek, 18 marca 2008 (17:20)\nW trzecią rocznicę śmierci Jana Pawła II będziemy mieli wszyscy okazję uczestniczyć w niezwykłym wydarzeniu.\nPiotr Bania wręcza Janowi Pawłowi II koszulkę "Pasów" na pamiętnej audiencji w Watykanie /AFP\nPo raz pierwszy w historii, razem, sportowcy i kibice ze wszystkich klubów sportowych z całej Polski (nie tylko piłkarskich) wezmą udział w I Pielgrzymce Sportowców i Kibiców do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach. Hasło pielgrzymki brzmi: "Abyśmy byli jedno - miłość, dobro i pojednanie".\nWszyscy spotkamy się w Łagiewnikach\nMsza święta, która zakończy pielgrzymkę, odbędzie się w Sanktuarium Łagiewnickim 3 kwietnia o godzinie 19.00. Rozpocznie się wniesieniem pocztów sztandarowych wszystkich klubów, które wezmą udział w uroczystościach. Następnie przedstawiciele środowisk sportowych będą uczestniczyć w liturgii słowa oraz procesji z darami.\nNiezwykle się rozpoczyna\nO tym jak niecodziennym wydarzeniem jest cała inicjatywa świadczy fakt, że na dzisiejszej konferencji prasowej w Cracovii, zapowiadającej uroczystą mszę świętą, razem przy jednym stole zasiedli przedstawiciele Cracovii, Hutnika Kraków oraz Wisły Kraków. To właśnie te trzy krakowskie kluby zdecydowały się jako pierwsze odpowiedzieć na zaproszenie ks. Henryka Surmy, kapelana Cracovii i zapowiedziały całymi drużynami uczestnictwo w nabożeństwie.\n- Gest jedności okazali sobie trzy lata temu kibice Cracovii i Wisły. To co się wydarzyło 4 kwietnia 2005 roku na stadionie Cracovii, to fakt historyczny, który teraz trzeba ożywić. Hasłem naszej pielgrzymki jest "Abyśmy byli jedno - dobro, miłość i pojednanie". Pojednanie wciąż trwa i powoli rozprzestrzenia się. Nie możemy przestać w nie wierzyć. Mają nam o nim przypominać pielgrzymki, które co roku będziemy organizować. Nie mogą z nich zrezygnować kibice, działacze, zawodnicy, kapelani klubowi. Trzeba nam cierpliwości, odwagi i wyrzeczeń - powiedział ks. Henryk Surma, kapelan Cracovii, twórca idei pielgrzymek.\nHutnik Kraków także weźmie udział w pielgrzymce do Łagiewnik.\n- Dziękuję w imieniu Hutnika za zaproszenie. W Hutniku jest bardzo dużo ludzi, którym idea szacunku wobec siebie nie jest obca. Obiecuję, że biało-błękitno-niebieskie postaci pojawią się w Łagiewnikach. Będą nie tylko seniorzy, ale również grupy młodzieżowe - powiedział Piotr Danek, specjalista ds. marketingu Hutnika Kraków.\nTakże Wisła Kraków będzie razem z nami w Sanktuarium.\n- Mieliśmy już nie tak dawno wspólne inicjatywy z Cracovią, jednak ta idea jest szersza, na pewno będzie miała większy oddźwięk. Miejmy nadzieję, że takie inicjatywy będą przenikały do świadomości polskich kibiców - powiedział Adrian Ochalik, rzecznik prasowy Wisły Kraków.\nCracovia, główny organizator całej pielgrzymki, cały czas pamięta o swoim największym kibicu, którym był oczywiście Jan Paweł II.\n- Jako klub papieski czujemy się w obowiązku do inicjowania takich wydarzeń, gdyż są one potrzebne nie tylko krakowskiemu środowisku sportowemu, ale również całej Polsce - powiedział Marek Mazurczak, specjalista ds. PR MKS Cracovia SSA.\nSerdecznie i gorąco zapraszamy na wspólne pielgrzymowanie do Łagiewnik wszystkie kluby sportowe z całej Polski różnych dyscyplin. Szczególnie ważny jest dla nas udział kibiców i sympatyków sportu, których mamy nadzieję również nie zabraknie podczas tej wyjątkowej modlitwy.\nDowiedz się więcej na temat: pojednanie | pielgrzymki | kibice | Jan Paweł II | hutnik | Cracovia | Wisła


Czasowe zawieszenia bezpośredniej obsługi klientów Urzędu Miejskiego w Starym Sączu – Barcice Dolne – strona sołecka.\nCzasowe zawieszenia bezpośredniej obsługi klientów Urzędu Miejskiego w Starym Sączu\nPosted on 26 października, 2020 26 października, 2020 przez Przemysław Mairer\nW związku z nadal utrzymującą się trudną sytuacją epidemiczną w naszym kraju a także w Gminie Stary Sącz, Burmistrz Starego Sącza Jacek Lelek podjął decyzję u przedłużeniu czasowego zawieszenia bezpośredniej obsługi klientów Urzędu Miejskiego w Starym Sączu do dnia 6 listopada 2020 r.\nDo 6 listopada 2020 r. urząd będzie działał w trybie pracy zdalnej. Sprawy nagłe związane ze sporządzeniem aktu zgonu bądź odborem dowodu osobistego można załatwić w godzinach pracy urzędu po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym: 18 449 77 19 lub 18 446 02 70.\nPrzed wejściem do budynku Urzędu Miejskiego od strony podwórka umieszczona jest skrzynka podawcza, do której można wrzucać dokumenty i pisma. Zachęcamy do kontaku telefonicznego, poprzez e-mail oraz profil zaufany.\n← „Kontrola kompostowników…”\n„ZAPOTRZEBOWANIE NA KODY KRESKOWE” →


Męczeństwo w Islamie - David Bryan Cook - opinia o książce (6678) - Lubimyczytać.pl\nDavid Bryan Cook /\nMęczeństwo w Islamie /\nDavid Bryan Cook\nW ostatnich latach męczeństwo islamskie jest powszechnie kojarzone z zamachami samobójczymi przeprowadzanymi przez ekstremistów. Tymczasem David Cook pokazuje, że zjawisko to odbiega od klasycznych zasad islamu potępiających samobójstwo. Autor przedstawia najstarsze źródła, także te należące do tradycji żydowskich i chrześcijańskich, jak również wyjaśnia istotę męczeństwa, różnice w postawach...\nW ostatnich latach męczeństwo islamskie jest powszechnie kojarzone z zamachami samobójczymi przeprowadzanymi przez ekstremistów. Tymczasem David Cook pokazuje, że zjawisko to odbiega od klasycznych zasad islamu potępiających samobójstwo. Autor przedstawia najstarsze źródła, także te należące do tradycji żydowskich i chrześcijańskich, jak również wyjaśnia istotę męczeństwa, różnice w postawach sunnitów i szyitów oraz rolę martyrologii w nawracaniu na islam. W końcowej części książki Cook opisuje problematykę męczeństwa we współczesnym środowisku radykałów muzułmańskich.Męczeństwo w islamie jest obszernym i systematycznym opracowaniem czerpiącym z wielu źródeł arabskich i perskich oraz z literatury muzułmańskiej z całego świata. Książka jest niezbędną lekturą dla osób studiujących historię islamu oraz dla wszystkich czytelników poszukujących rzetelnego przedstawienia tego kontrowersyjnego tematu.David Cook jest profesorem religioznawstwa na uniwersytecie Rice w Houston oraz autorem następujących opracowań: Studies in Muslim Apocalyptic (2002), Understanding Jihad (2005), Contemporary Muslim Apocalyptic Literature (2005).\nNa półkach: Przeczytane, Przez wieki i epoki, Neofilologie, Historiai, Islam i świat muzułmański, Religie świata\nPoczątkowo myślałem, że "Męczeństwo w islamie" będzie książką skupioną na zagadnieniach szyizmu, który jest tym odłamem islamu, który w największym stopniu akcentuje rolę męczeństwa. D. Cook przedstawia jednak tytułowe zjawisko w kontekście znacznie szerszym, mianowicie w skali całej, wielowiekowej cywilizacji muzułmańskiej. Autor wychodzi o socjologicznej definicji męczeństwa, a potem przedstawia jego koncepcję w judaizmie i chrześcijaństwie. Następnie ukazuje kształtowanie się idei męczeństwa we wczesnym islamie, a więc przed podziałem na różne odłamy (tych pierwszych szahidów uznają do dziś wszyscy muzułmanie, co do późniejszych, to zwykle jedni ich czczą, a drudzy zwalczają).\nDalsze rozdziały przynoszą analizę koncepcji męczeństwa w różnych nurtach islamu (o szyitach i Aszurze jest może trochę więcej niż o innych odłamach), w różnych czasach i w różnych rejonach świata. Warto bowiem podkreślić, że Cook naprawdę przedstawia cały świat muzułmański (w tym Indie, Indonezję), a nie ogranicza się wyłącznie do Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Godne aprobaty jest także przeanalizowanie różnych tekstów pisanych dotyczących męczeństwa. Ostatnie dwa rozdziały to przedstawienie współczesnego radykalnego islamu, który po 1967 roku dość często sięga po ideę szahadatu, nie tylko w walkach z Izraelem. Pierwsze wydanie książki to rok 2007, teraz pewnie pewne rzeczy Autor ująłby inaczej. Ale na pewno jest to solidna, godna polecenia monografia.


Tort bezowy z kremem karmelowym i owocami – White Plate\nKiedyś wydawało mi się, że tort bezowy to nie lada wyzwanie. W Warszawie było kilka miejsc, do których chętnie chodziłam, by zjeść kawałek dacquoise, nazywanej u nas wdzięcznie dakłasem. Szczególnie upodobałam sobie ten z orzechami włoskimi, daktylami i kremem kawowym.\nLatem chętnie próbowałam pomarańczowej wersji z płatkami migdałów i Pavlovej, która dla mnie jest królową wśród wszystkich bezowych tortów.\nPóźniej podjęłam kilka prób upieczenia takiego deseru w domu, ale dopiero kilka lat temu udało mi się zrobić pierwszy tort bezowy, z którego byłam zadowolona, który uzmysłowił mi wszystkie błędy, jakie wcześniej popełniałam.\nZawsze powtarzam wszystkim, którzy korzystają z moich przepisów, jak ważne jest to, by poznać swój piekarnik. W jednym to samo ciasto będzie gotowe w 20 minut, w innym potrzeba na to czterdziestu. I nie chodzi tu o to, czy piekarnik jest stary i wysłużony, czy też nowoczesny, wyposażony w zaawansowane technologicznie funkcje.\nW przypadku bezy sprawa piekarnika wydaje się kluczowa.\nW poprzednim mieszkaniu zwykłam piec bezowe krążki w wysokiej temperaturze, zmniejszając ją podczas pieczenia. Później okazało się, że ta metoda nie zawsze sprawdza się u innych – beza zbyt szybko się rumieni i zamiast białej, jest brązowa. Z kolei ja nie byłam w stanie piec w tym piekarniku w polecanych przy bezach, niskich temperaturach. Otrzymywałam gumowe, niewyrośnięte placki.\nTeraz z kolei, zamiast pieczenia w ten sposób, suszę bezy w niskiej temperaturze (100-120 st C) i taka metoda odpowiada mi teraz najbardziej.\nBiałka. Ważne, by były świeże i nie zawierały nawet najmniejszej ilości żółtka. To ważne, w innym przypadku beza się po prostu nie ubije.\nJest kilka szkół przygotowania bezy. Tym razem skorzystałam z przepisu, w którym na początku białka ubija się na parze, do rozpuszczenia cukru, by następnie kontynuować ubijanie aż do ostudzenia masy.\nBlaty, które przygotowałam w ten sposób, są delikatne, chrupiące z zewnątrz, a w środku miękkie, przypominające pianki marshmallows. I o to mi w tym deserze chodzi.\nTort bezowy to bez wątpienia jeden z najbardziej słodkich deserów. Próba zmniejszenia ilości cukru w blatach kończy się najczęściej fiaskiem i nie wyrastają one tak, jak powinny. Aby przełamać tę słodycz, staram się robić jak najmniej słodki krem, używam też dużej ilości owoców, chętnie wybieram te kwaśne, które idealnie uzupełniają resztę składników.\nDziś skorzystałam z owoców sezonowych: śliwek, moreli, borówek amerykańskich, malin i bezpestkowych winogron. Wykorzystałam też niskosłodzony dżem z gorzkich pomarańczy.\n/średnica tortu 20 cm/\n/blaty przygotowałam wg metody polecanej w książce „Bake” Nick Malgieri/\n2 łyżeczki naturalnego ekstraktu z wanilii (użyłam pasty waniliowej)\n1,5 szklanki cukru (250 g)\nowoce sezonowe (użyłam malin, borówek amerykańskich, ciemnych śliwek, moreli, bezpestkowych winogron)\nkilka łyżek niskosłodzonego dżemu z gorzkich pomarańczy\n1 opakowanie (300 g) sera mascarpone\n2 łyżki serka typu Bieluch (powinien być delikatnie kwaśny, o niezbyt twardej konsystencji)\n4 łyżki masy kajmakowej (można skorzystać z gotowej masy lub zrobić samemu z cukru, masła i śmietany 36%)\n2 łyżki płatków migdałów, uprażonych na suchej patelni\nW garnku zagotować wodę, przygotować miskę, w której będziemy ubijać masę. Miska powinna być takiej wielkości, by można ją było postawić na garnku z gotującą się wodą (dno miski nie powinno dotykać wody).\nBiałka, sól, sok z cytryny i 150 g cukru wsypać do miski. Ustawić ją na garnku z gotującą się wodą i ubijać mikserem na niskich obrotach przez 3-4 minuty, do czasu, aż cukier się rozpuści.\nZestawić miskę z garnka, kontynuować ubijanie, dodając po 2 łyżki pozostałego cukru. Ubijamy tak długo, aż masa zupełnie ostygnie i zdecydowanie powiększy objętość.\nPiekarnik nagrzać do 120 st C (piekę używając funkcji góra-dół, nie używam termoobiegu).\nNa pergaminie do pieczenia narysować 2 okręgi o średnicy 20 cm.\nŁopatką przełożyć masę bezową na papier, na zaznaczone okręgi.\nWstawić blachę do piekarnika, piec 20 minut, następnie zmniejszyć temperaturę do 100 st C. Piec ok. 2 godzin. Po godzinie sprawdzić stopień upieczenia bezy – z wierzchu powinna być twarda, w środku delikatnie miękka. Ta metoda pieczenia zapewnia białą bezę, w żadnym razie nie powinna być zbyt zarumieniona.\nWyłączyć piekarnik, uchylić jego drzwiczki i suszyć bezę do czasu kompletnego wystudzenia, najlepiej przez kilka godzin.\nSer mascarpone wymieszać z twarożkiem i masą kajmakową – masę radzę dodawać stopniowo, do smaku.\nUpieczone i wystudzone blaty układać na paterze: pierwszy blat położyć, lekko go spłaszczyć dłonią, ułożyć 3/4 kremu, posypać połową owoców i połową uprażonych migdałów, polać dżemem pomarańczowym. Położyć drugi blat, posmarować resztą kremu, posypać owocami i migdałami.\nOdstawić na kilka godzin, najlepiej do lodówki.\nOpublikowano w Bezy, Ciasta i ciasteczka, Desery i lody, Lato, Trudne\n36 komentarzy “Tort bezowy z kremem karmelowym i owocami”\n22 stycznia 2019 at 22:51\nAd. 3 Konstrukcja ma się zapadać, oczywiście na chrupko. Niektórzy zrzucają bezę na paterę.z wysokości kilkunastu centymetrów, aby się połamala. Dzięki temu łatwiej ją pokroić.\n25 stycznia 2019 at 17:25\ndobry patent, ale nie próbowałam 😉\nZrobiłam bezę z tego przepisu i wyszła rewelacyjnie. Do tego wszystkim smakowała!\nAnia, ale zasta\nzobaczyłam te zdjęcia i musiałam spróbować\nUDAŁO SIĘ – w każdym razie jest piankowy środek, nie glut\nrobiłam już beziki takie małe całe na sztywno bojąc się że w dużej mi wyjdzie glut, i moja rodzina reklamowała mi że chcą mieć miękkie środki! No to dobra.\n– pierwsy raz ubijałam na parze, nie jest to aż takie kłopotliwe, ale wydaje mi się ze piana nie wyszła az taka objętośiowa, bardziej biała „lukrowa”\n– normalny cukier się nei rozpuścił w trakcie ubijania, a bałam się kręcić za długo – wniosek rozrobnić cukier w moździerzu\n– piekąc dokładnie w tej temp. wyszła DELIKATNIE zezłocona – wniosek obniżyć temperatury o 10*, wydłużyć czas\n– bezy nie rosną w trakcie pieczenia – wcale\n– skórka na mój gust trochę za gruba , ale piankowy środek jest, więc jestem na dbrej dordze\n– inna kwestia jak to ŁADNIE pokroić – chyba się nie da\n– jak i jak długo można ja przechowywać „na sucho” – będę to badała\nDziękuje Ci za ten przepis\n3 października 2013 at 23:57\nWyglada jak niebo, na pewno zrobie!!!!\n25 sierpnia 2013 at 21:25\nWzięlam na klatę ten przepis. Nie było łatwo, chociaż efekt… muszę przyznać, imponujący. Jednakże napotkałam na kilka problemów i uprzejmie proszę o rady na przyszłość…\n1. blaty nie mogły się odkleić od pergaminu – czy tak ma być?\n2. blaty nie wyrosły do góry tak, jak te na zdjęciach. chociaż były chrupiące z zewnątrz i piankowe w środku, to jednak chciałabym żeby były wyższe – jak to osiągnąć?\n3. po ułożeniu warst cała konstrukcja lekko opadła, być może pod ciężarem kremu? a może coś zrobiłam nie tak?\nBędę wdzięczna za instrukcje! 🙂\n23 sierpnia 2013 at 17:15\nBardzo pyszny tort robię mezowi na urodziny i bardzo mu smkauje.\n21 sierpnia 2013 at 09:15\nWszystko co z bezą jest pyszne! 🙂 Pięknie wyrósł ten tort 🙂\n20 sierpnia 2013 at 21:20\nMarzy mi się kiedyś upiec idealny tort bezowy, jednak boję się braku współpracy ze strony mojego piekarnika 🙂 Najlepszym tortem bezowym (niestety kupnym) jaki kiedykolwiek jadłam jest ten od Adama Sowy. Poezja!\n19 sierpnia 2013 at 22:32\nZaintrygowała mnie metoda z ubijaniem białek na parze. Zrobiłam. Wyszło przepysznie! Beza przygotowywana w ten sposób ma ciekawy, 'pudrowy’ smak. Dzięki wielkie za ten przepis! 🙂\n19 sierpnia 2013 at 21:22\nMam za sobą dwie nieudane próby, ale po przeczytaniu Twoich rad spróbuję jeszcze raz!\n16 sierpnia 2013 at 19:08\n16 sierpnia 2013 at 12:47\nDobra. Wygrałaś. Idę do sklepu. Obłędnie wygląda to Twoje cudo. 🙂\n16 sierpnia 2013 at 12:17\nTeż mam ochotę na bezy, ale bezy bez jajek.\n16 sierpnia 2013 at 01:18\nObłędny tort, a zdjęcia „przepyszne” 🙂\n15 sierpnia 2013 at 23:52\nLiska, ależ to pięknie wygląda! A co do piekarnika racja, mój ma z 50 lat i jest bardzo humorzasty, ale piecze jak marzenie.\n15 sierpnia 2013 at 23:07\nMoja pierwsza beza ever z przepisu Doroty z Moich Wypieków wyszła genialna, kształtna, w środku wilgotna i ciągnąca. Niesamowite, że się udało:)\n15 sierpnia 2013 at 20:06\nsuper ciasto wygląda pysznie bede musiala je wybrubować wejdź na mojego bloga handmanki-ewki-i-nati.blogspot.com\n15 sierpnia 2013 at 19:38\nWygląda imponująco:)Przymierzam się do zrobienia tego tortu, choć bezy nie zawsze mi się udają…Zobaczymy tym razem..\n15 sierpnia 2013 at 16:56\nzrobiłam dziś pierwszą w życiu Pavlovą, użyłam tego przepisu na bezy i wszystko poszło jak po maśle 🙂 pierwszy raz też jadłam taki tort i już nie mogę się doczekać kolejnego 🙂\n15 sierpnia 2013 at 16:17\nNie wiem czemu, ale zauważyłam,że w Polsce błędnie przyjęło się,że dacquoise to tort bezowy…. Otóż nie…we Francji dacquoise znaczy tyle co najzwyklejszy biszkopt lub spód pod różnorakie ciasta z kremem. A tort bezowy to całkiem inna historia… 🙂\n15 sierpnia 2013 at 15:48\nZ 4 białek powstają dwa takie spody ???\nZ 4 białek powstają 2 takie spody ??????\n15 sierpnia 2013 at 14:04\nJak tylko z mojej lodówki zniknie ciasto cytrynowe to na pewno zrobię ten torcik!:)\n15 sierpnia 2013 at 13:46\nCudo, mam zamiar podjąć się tego wyzwania, jeszcze bezowego tortu nigdy nie robiłam 😉\n15 sierpnia 2013 at 13:21\nCzyli jednak Pavlovej! Heh, coś lekkiego… 😉\n15 sierpnia 2013 at 11:25\nTo nie cukiernik Pavlov upiekl deser dla jakiejs baletnicy, tylko baletnica, Anna Pawlowa, poprosila jakiegos cukiernika o „cos lekkiego” na deser… 🙂\n15 sierpnia 2013 at 11:08\nMoże mam szczęście, może dobry przepis, a może wyczułam dobrze swój piekarnik. Od pierwszego razu beza zawsze mi wychodzi. Jest krucha z zewnątrz i jak pianka w środku. Nigdy nie używam świeżych białek, raczej te odstane w lodówce po drożdżowym cieście…\nPiekę z termoobiegiem i w niskiej temperaturze. Jedynie nigdy nie mogę upiec dwóch blatów, bo nie zmieszczą się w piekarniku. A pieczenie na dwa razy to zbyt długotrwały proces.\nMarzy mi się daquise strasznie!\n15 sierpnia 2013 at 10:48\nP.S. nie mogę się napatrzeć na to bezowe cudo!\n15 sierpnia 2013 at 10:42\nPamiętam, że pierwszą bezę robiłam 3 razy i zużyłam na to wszystko jakieś 25 białek (ale potem było kruchego ciasta i kremów!:D)! Wtedy nauczyłam się, że brak tlenu w robocie kuchennym nie pomaga, za to ręczne ubijanie mamy wychodzi najlepiej. Teraz działam mikserem.\nCiągle nie mogę uwierzyć, że sypanie cukru na początku i kąpiel wodna może zaowocować udaną bezą, ale przetestuję żeby się przekonać 🙂\nI czy to nie jest bardziej beza Pavlova niż Pavlovej? Bo gdzieś przeczytałam, że to bardziej pan cukiernik Pavlov upiekł ją dla jakiejś baletnicy. To już szczegół, pytam raczej z ciekawości, bo może znasz też inną wersję wydarzeń 🙂\n15 sierpnia 2013 at 10:41\nOdświętna słodycz 😀\n15 sierpnia 2013 at 10:30\nŚwietny torcik dla łasuchów. 🙂\n15 sierpnia 2013 at 10:25\nPrzyznam, ze tej wersji nie znałam. Bardzo lubię czekoladową Pavlovą. Muszę wypróbować tę z karmelowym kremem.\n15 sierpnia 2013 at 10:24\nWygląda niebiańsko! 🙂 Ale nie czuję się jeszcze na kulinarnych siłach, żeby zabierać się za bezę. 😀\n15 sierpnia 2013 at 09:43\nNajlepszy tort bezowy jaki dotychczas jadłam to „beziak” w poznańskiej Ekowiarni. Najczęściej jest w wersji kawowej, ale czasem dziewczyny serwują inne wariacje np. z kremem malinowym:)\nMoje przygody z bezą puki co kończyły się fiaskiem ale nie poddam się! 😉\n15 sierpnia 2013 at 08:44


Wigilijna kapusta i miód miały przynieść dobrobyt i zdrowie | dzieje.pl - Historia Polski\n23.12.2013 aktualizacja 18.07.2016\nElżbieta Dudek-Młynarska z Muzeum Etnograficznego w Rzeszowie zauważyła, że współcześnie na wigilijnym stole znajdują się podobne potrawy, jakie jadano także i dawniej. Mało kto jednak wie, że wiele z nich miało znaczenie magiczne, przede wszystkim mak i miód.\nMiód, który od wieków uważany był za napój bogów, i który chronił przed demonami, miał zapewnić dobrobyt, pomyślność, ale i zdrowie. Z kolei mak, posiadający właściwości usypiające, uważany był za symbol łączności ze światem zmarłych, ponieważ podczas snu, który jest nazywany „bratem śmierci” człowiek przenosi się w inny wymiar. Dlatego też zarówno miód, jak i mak obficie występował w potrawach wigilijnych, np. w kutii, czy kluskach z makiem. Kutia, czyli pszenica z makiem, miodem i orzechami, dawniej, na terenach wschodnich, była typową potrawą dla zmarłych.\n„Na wigilijnym stole musiało się znaleźć wszystko to, co się rodzi w lesie, ogrodzie, sadzie i na polu, czyli w środowisku bliskim człowiekowi, z którego człowiek czerpie na co dzień pożywienie. A zatem musiały być orzechy laskowe, grzyby i miód, owoce i płody rolne” – podkreśliła Dudek-Młynarska.\nWskazała też na jeszcze jedno znaczenie tych potraw; w tradycji ludowej Podkarpacia wierzono bowiem, że w czasie wigilii i świąt Bożego Narodzenia na ziemię powracają dusze zmarłych członków rodziny, które mogą chcieć z nami zasiąść do stołu.\nDodała też, że rodzaj potraw wigilijnych zależał również od zamożności gospodarzy. Na Podkarpaciu nie jadano wówczas, obowiązkowych dzisiaj ryb, które zazwyczaj były zbyt drogie. Ponadto panowało powszechne wierzenie, że woda jest siedliskiem złych mocy, demonów, które mogą zagrażać człowiekowi i dlatego nie jadano produktów stamtąd pochodzących.\nW niektórych miejscowościach regionu, w tym dniu nie wolno było nawet napić się wody. Istniało bowiem przekonanie, że to główne „pożywienie” roślin i człowiek nie powinien ingerować w ich wegetację. Nie powinien także zabierać roślinom życiodajnej wody. (PAP)\nPodkarpackie: 31 XII to czas wróżb i obrzędów zapewniających pomyślność w nowym roku


Ewa Sztreker • Oblicza Kobiety • Page 2 of 2\nAUTOR: Ewa Sztreker\nJak wejść w Wielki Post?\nPrzed nami kolejny Wielki Post. Czas wyrzeczeń i przygotowania się do tego najważniejszego tygodnia w roku – WIELKIEGO TYGODNIA. Czy wiesz już jak chcesz przeżyć ten czas? Wielki Post – czym jest? Najprościej na to pytanie można odpowiedzieć stwierdzieniem, że to okres pokuty i odnowy wewnętrznej. W ciszy swojego serca wejść w głąb siebie, aby […]\nW Betlejem Bożego Miłosierdzia rodzą się cuda\n22 lutego 1931 r. w Płocku św. s. Faustyna wieczorem w swojej celi ujrzała Pana Jezusa ubranego w białą szatę. Ten dzień rozpoczął jej wielką Misję, która trwa do dziś i jest nadal aktualna. Młoda s. Faustyna Kowalska pochodząca z ubogiego domu została powołana do głoszenia światu o Bożym Miłosierdziu. Cały projekt Oblicza Kobiety po […]\nKonferencja z Abby Johnson w Sejmie\nWszyscy na jesieni zachwycali się filmem Nieplanowane . Obejrzałam go myśląc, że na mnie to nie zrobi wrażenia. A jednak wbiło mnie w siedzenie. W sobotę 15 lutego byłam w Sejmie na konferencji z Abby Johnson, do której organizacji przyczyniła się pani poseł Dominika Chorosińska. I znów w trakcie prelekcji mnie zamurowało. Kim jest Abby Johnson? […]\nGorączka postanowień nadal trwa! Przeczytałam na instagramie u pewnej mamy wielodzietnej wpis zbliżonej treści: “Bardzo podziwiam jednego trenera, który opowiada o planowaniu czasu, ale u nas to cały czas nie wychodzi. Jednak mam nadzieję że się kiedyś uda”. Znajdź własne rozwiązanie Uda się tylko jeśli stworzysz swoje indywidualne rozwiązanie, a nie wiernie będziesz kopiował gotowe […]\nRealizuj marzenia, a nie postanowienia\nPrzeglądając poradniki czy teksty w sieci o tym jak wybrać postanowienia noworoczne, jak sprawić aby oprócz zwykłej mrzonki i ulotnej myśli stały się rzeczywistością naszego życia, cały czas czegoś mi brak. Patrzę na swoje cele sprzed roku, dwóch, trzech. Analizuje co udało mi się zrobić, co kompletnie nie wyszło i zaczynam dostrzegać pewna bardzo istotną […]\nW szkole zawsze irytowało mnie bezmyślne zakuwanie na pamięć i później odtwarzanie co do słowa nauczonej regułki, aby tylko zaliczyć. Przeważnie wypadałam w tym kiepsko. Ogarniała mnie frustracja nauki zlepki słów, których znaczenia nie rozumiem. Dlatego odtworzenie później całości przed nauczycielem było dla mnie bardzo stresujące. Czułam się zniechęcona i nastawiona buntowniczo do danego przedmiotu. […]\nMost do nieba*\nJeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12, 20-21.23-24). Most przeznaczenia – Francine Rivers Treść w pigułce. Ambra przychodzi na świat jako sierota, porzucona przez matkę niedaleko mostu. Jej życie to równia pochyła pełna zranień, smutku i żalu. Jako małe dziecko musi zmierzyć się […]\nSkąd się bierze nasza niska samoocena? Z porównania – Ewa, będąc w raju jedyną kobietą, miała komfort bycia samą. Nie miała innych wzorów, przykładów. Kompleksy to nic innego jak konfrontacja dwóch osobowości, które ma każdy nas. To kim chciałabym być oraz to, kim jestem w rzeczywistości. Wówczas dochodzi dochodzi do konfliktu i ktoś musi wygrać. […]\nW księgarniach półki z książkami o rozwoju osobistym uginają się pod ich ciężarem. Grube, często jaskrawe litery ich tytułów grzmią – 5 zasad, dzięki którym będziesz zarabiać miliony. Rewolucyjny sekret, który sprawi że osiągniesz sukces. Niezwykła technika, która sprawi że Twoje życie stanie się idealnym, etc. Może skusisz się i kupisz taką książkę. Nawet przeczytasz […]\nJAK BÓG DA! – film na wieczór\nGłębokiej wiary, nadziei oraz miłości\nSTRATEGIA NA ŻYCIE\n7 sposobów jak wyznaczać swoje granice\nCopyright 2021 ObliczaKobiety.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Berlin – miasto, do którego wracam | podrozwnieznane.pl\nOd lat myślę o tym mieście jako o moim miejscu, trochę jak o nieszczęśliwej miłości, bo choć wiem, że jesteśmy sobie pisani, to wciąż dzieli nas te 600 kilometrów. To miasto eklektyczne, wielokulturowe i choć rodzimi mieszkańcy narzekają na zmiany, na turystów wciąż działa magia miejsca otwartego, pełnego luzu. Berlin.\nPobytów tam przy okazji rodzinnych wczasów w NRD nie pamiętam, jednak od kiedy pojechałam do Berlina po raz pierwszy w pełni świadomie, w czasie studiów, staram się być tam przynajmniej raz w roku. Myślę, że Berlin nie reprezentuje Niemiec jako całości, to takie trochę państwo w państwie, a może po prostu cecha stolic czy dużych miast, które przyciągają ludzi z całego świata, a ci pomagają tworzyć atmosferę danego miejsca.\nWpadałam tu na weekend, na koncert, na pierwszomajowe demonstracje czy na 10-dniowy pobyt z rowerem. Przyjeżdżałam, żeby spotkać się ze znajomym ze Stanów albo po prostu żeby pooddychać berlińskim powietrzem i dokupić herbaty w bio-shopach, popatrzeć na ludzi, którzy chodzą boso albo jeżdżą na zdezelowanych rowerach i przy tym poczuć, że to wszystko do siebie pasuje.\nSpałam u znajomych, na squatach i u ludzi z Couchsurfingu. Jeśli kiedyś wreszcie się tam przeprowadzę, to z pewnością będę się czuła jak w domu.\nW Berlinie mam swoje przetarte trasy, chociaż lubię się też gubić – tak, to wciąż możliwe. Mam miejsca, w których czuję się najlepiej i które staram się regularnie odwiedzać, albo chociaż obok nich przejść.\nFriedrichshain i Kreuzberg\nMoje ukochane dzielnice. Mogę przyjechać do Berlina i spędzić czas tylko w obrębie tych dwóch dzielnic, ale nie wyobrażam sobie pobytu, w czasie którego nie zajrzałabym do nich w ogóle.\nWszechobecne house projects z kolorowymi elewacjami i wywieszonymi transparentami, knajpki, sklepy tureckie z mnóstwem skrzynek wypełnionych owocami i warzywami. Murale, wlepki, plakaty, kolejne warstwy zaczynają się łuszczyć. Niby bałagan, ale przytulny.\nNa pewno w ostatniej dekadzie sporo się zmieniło. Berlin boryka się z problemem gentryfikacji, czynsze idą w górę, a miejsce małych sklepików zajmują siedziby banków. Kolorowe i wolnościowe dzielnice przyciągają ludzi z całego świata, popyt przewyższa podaż; jeśli dzięki umowie na wynajem mieszkania podpisanej kilka lat temu ktoś nie zabezpieczył sobie dachu nad głową, prawdopodobnie coraz trudniej będzie go znaleźć właśnie tutaj. Centrum życia studenckiego i artystycznego przenosi się gdzie indziej, trochę dalej od centrum, trochę dalej od tych modnych miejsc. Może w stronę Neukölln. Ale dla mnie wciąż tkwi tutaj urok, wciąż lubię robić obchód znajomymi ulicami między trasą S-bahn, Warschauer str., Frankfurter Allee i Gurtelstr., zazwyczaj zahaczając o Boxhagener Platz, zwany pieszczotliwie Boxy.\nSklep rowerowy i kawiarnia Keirin (edit: w marcu 2018 r. Keirin zostało zamknięte na stałe)\nUwielbiam rowery. Kocham wolność, którą czuję, jadąc ulicami miasta, niezależność. Zdarzyło mi się zwiedzać Berlin na rowerze – spędziłam tam wtedy półtora tygodnia, spałam u czterech różnych osób w czterech różnych dzielnicach i poznałam wtedy to miasto pewnie tak, jak nigdy nie pozna go wielu mieszkańców. A z tej miłości zawsze wypatrzę rower wyjątkowy, rower z miękkim kołem (niczym zegary z obrazu Salvadora Dalí), ale i miejsca takie jak Keirin. To warsztat i sklep rowerowy połączony z niewielką kawiarnią.\nPierwsze kroki kieruję zawsze do części warsztatowej, żeby popatrzeć na piękną białą ramę w kolorowe grochy z limitowanej serii firmy Colnago. Nie raz zastanawiałam się, jak długo musiałabym zbierać te 20 tysięcy na to cudo, do czasu gdy okazało się, że jednak chodzi o euro. Nadal więc wzdycham podczas wizyt, ale wystarcza mi pogawędka przy barze i pita przy blacie kawa. Jeszcze kilka lat temu, w czasach, z których pochodzi to zdjęcie, Keirin zajmowało całkiem dużą przestrzeń, niestety podwyżka czynszu zmusiła ich do rezygnacji ze sporej części. Od paru lat zajmują więc tylko lokal po prawej stronie.\nO historii tego miejsca tutaj opowiada były właściciel.\nUwielbiam bryłę tego muzeum. Zaprojektował je Walter Gropius, założyciel uczelni artystycznej Bauhaus. W zamyśle ten kierunek miał łączyć sztukę, w tym architekturę, z funkcjonalnością. Ta ostatnia zepchnęła na dalszy plan formę i wygląd. Zatarła się różnica między artystą a rzemieślnikiem, ponieważ najistotniejsze stało się to, na ile dany przedmiot będzie praktyczny. Bryły, meble, dodatki są zachwycające w swej prostocie.\nA przy okazji: w 2019 r. 100-lecie Bauhausu, więc na pewno szykuje się sporo ciekawych wydarzeń.\nedit: Jednak z okazji tej okrągłej rocznicy nie będzie więcej wydarzeń. Wręcz przeciwnie. Potraktowano to jako okazję do remontu główny budynek został niedawno zamknięty z powodu remontu, ale w nagrodę zostanie dobudowana kolejna część. Ponowne otwarcie jest przewidziane na rok 2022, a póki co część kolekcji można zobaczyć w tymczasowej lokalizacji przy Knesebeckstraße 1-2.\nTo najmłodsze odkrycie, zaledwie z zeszłego roku. Stęskniona kultury po 3-miesięcznym pobycie w Norwegii, sprawdzałam wszystkie plakaty w poszukiwaniu czegoś ciekawego. I tak trafiłam do Galerii C/O przy Hardenbergstraße. Na dwóch poziomach gościły 3 różne wystawy: czarno-białe zdjęcia Josefa Koudelki, fotografie produktowe Hansa Hansena i zbiór prac kilkorga artystów skupiających się wokół tematu iluzji optycznej.\nNa parterze znajduje się sklep z książkami i gadżetami, bardzo trudno nie wydać tam pieniędzy, oraz kawiarnia.\nNie pamiętam pochodzenia wielu zdjęć przechowywanych na dysku, nie pamiętam, gdzie dokładnie były zrobione, więc z wybranych, tych, które najwięcej dla mnie znaczą, powstała ta fotoopowieść.\nBerlin europa miasta


Szukam firmy pomagającej zarządzać energią.\nMam takie szybkie pytanie. Ostatnio przychodzą mi do firmy bardzo wysokie rachunki za prąd. Nie wiem skąd się to bierze bo teoretycznie wszystko jest tak jak było. Szukam firmy tak jak w temacie i będę wdzięczna za każdą odpowiedź.\nJedyne co wpada mi do głowy to firma w której pracuje mój znajomy. Wejdź sobie na stronę internetową http://www.ekoprodet.pl/ i tam zobacz informacje. Oni mają w swojej ofercie takie rzeczy jak audyt energetyczny. Przyjadą fachowcy i sprawdzą gdzie zużywane jest najwięcej energii.\nMiałem właśnie pisać żeby wejśc na ich strone. Firma bardzo sprawdzona, wykonywała dla mnie projekt domu energooszczędnego z którego jestem bardzo zadowolony. Zobacz tylko czy twoja lokalizacja znajduje się w obrębie działania.\nZanim zatrudnisz kogoś to może po prostu zobacz co jest w firmie podłączone do prądu. Pracownicy raczej nie są w stanie przynieść nic takiego co mogło by pożerać prąd. Ale może są w firmie maszyny które nie muszą cały czas chodzić więc warto to sprawdzić.\nDokładnie, przyczyn może być wiele ale jeżeli wina nie leży po stronie sprzętu to taki audyt nie da wielkich widocznych efektów.\nAktualny czas: 04-16-2021, 08:28 PM MyBB, © 2002-2021 MyBB Group. Theme created by Justin S.


REGULAMIN OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU NIEPODLEGŁA MOJA OJCZYZNA dla uczniów szkół podstawowych pod patronatem Burmistrza Pragi-Południe - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "REGULAMIN OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU NIEPODLEGŁA MOJA OJCZYZNA dla uczniów szkół podstawowych pod patronatem Burmistrza Pragi-Południe"\nNadzieja Laura Wiśniewska\n1 REGULAMIN OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU NIEPODLEGŁA MOJA OJCZYZNA dla uczniów szkół podstawowych pod patronatem Burmistrza Pragi-Południe Konkurs organizowany jest w ramach obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości. Organizatorzy: Szkoła Podstawowa nr 72 im. Przyjaciół Grochowa w Warszawie Forum Oświatowe dla Nauczycieli i Dyrektorów Cele konkursu: - uczczenie 100-lecia odzyskania niepodległości, - kształtowanie poczucia własnej tożsamości narodowej, - kształtowanie postawy patriotycznej, - rozwijanie kreatywności i wrażliwości uczniów, uzdolnień literackich, plastycznych i fotograficznych. Opis konkursu: Uczestników konkursu zgłasza szkoła. Konkurs przeznaczony jest dla uczniów szkół podstawowych z całej Polski i prowadzony jest w trzech kategoriach: I kategoria literacka, przeznaczona dla uczniów klas VI-VIII II kategoria literacka (wiersz), przeznaczona dla uczniów klas I-V III kategoria wizualna, przeznaczona dla uczniów klas I-VIII Charakterystyka konkursu: - kategoria literacka dla uczniów klas VI-VIII Kocham Polskę - Jestem wierny tradycjom niepodległości. Praca powinna liczyć maksymalnie 3 strony wydruku komputerowego, czcionka 13, Times New Roman (30 wersów na stronie). Każdy uczestnik może zgłosić do konkursu jedną pracę. - kategoria literacka (wiersz) dla uczniów klas I-V Kto Ty jesteś? Polak Mały. Wiersz musi być czytelny pisany na komputerze lub ręcznie - kategoria wizualna dla uczniów klas I-VIII obejmuje pracę plastyczną albo fotograficzną. Temat pracy Ja i Moja Ojczyzna. Prace plastyczne mogą być wykonane dowolną techniką i powinny być wykonane w formacie nie mniejszym niż 20 na 30 cm (format A-4). Prace fotograficzne mogą być kolorowe, czarno-białe oraz w sepii. Zdjęcie może być dostarczone w formacie cyfrowym na płycie CD.\n2 Przygotowanie prac: Prace przygotowane przez uczestników powinny: - mieć twórczy charakter; - zawierać bibliografię, o ile jest wykorzystywana, z podaniem źródeł Uczestnicy mogą przystąpić tylko w jednej kategorii, w wybranej przez siebie dziedzinie. Do pracy należy dołączyć zgłoszenie i oświadczenie z podaniem swoich danych osobowych (imię i nazwisko, klasa, szkoła, adres szkoły, numer telefonu do szkoły, adres owy szkoły, imię i nazwisko opiekuna). Wzór zgłoszenia (załącznik nr 1) i oświadczenia (załącznik nr 2) Wysłanie prac: Pracę z wypełnionymi załącznikami należy przesłać w kopercie do 10 listopada 2018 r (decyduje data stempla pocztowego) na adres (lub dostarczyć osobiście do sekretariatu szkoły): Szkoła Podstawowa nr 72 im. Przyjaciół Grochowa w Warszawie Warszawa, z dopiskiem Konkurs, Niepodległa-Moja Ojczyzna Ogłoszenie wyników: Informacje dotyczące organizacji, przebiegu i wyników konkursu będą przekazywane poprzez strony internetowe organizatorów: Termin rozstrzygnięcia konkursu do 25 listopada 2018 r. Dokładny termin zostanie podany na adres owy szkoły. Zasady oceniania prac: Powołana komisja zapozna się z regulaminem, pracami, dokona ich oceny i wyłoni laureatów. Prace zostaną ocenione według następujących kryteriów: - zgodność z wymaganiami konkursowymi, - kreatywność, - estetyka wykonania (kategoria wizualna). Rozstrzygnięcie komisji jest ostateczne.\n3 Nagrody: 1. Laureaci pierwszych trzech miejsc oraz ich opiekunowie, w każdej kategorii, otrzymają nagrody rzeczowe i dyplomy, które zostaną przesłane pocztą do szkół. 2. Wszyscy uczniowie otrzymają dyplomy pamiątkowe wysłane na adres owy szkoły. 3. Wszystkie szkoły biorące udział otrzymają dyplomy wysłane drogą ową. Możliwe są również wyróżnienia poszczególnych prac. Postanowienia końcowe: 1. Zgłoszenie jest jednoznaczne z akceptacją warunków Regulaminu Konkursu. 2. Wszystkie prace zgłoszone do konkursu stają się własnością organizatorów. Autorzy przenoszą na organizatorów prawa autorskie, tj. Prawa do przenoszenia dzieła na nośniki elektroniczne, prawa do publikacji i prezentacji. 3. Organizatorom przysługuje prawo do wprowadzania zmian w niniejszym regulaminie. 4. Udział w konkursie jest bezpłatny. W sprawach nieobjętych niniejszym regulaminem decydują organizatorzy. Kontakt w sprawie konkursu:\n4 Załącznik nr 1 KARTA ZGŁOSZENIA KONKURS OGÓLNOPOLSKI NIEPODLEGŁA MOJA OJCZYZNA w roku szkolnym 2018/2019 Prosimy o wypełnienie Karty zgłoszenia drukowanymi literami. I. Kategoria: II. Tytuł pracy: III. Imię i nazwisko autora pracy: IV. Klasa do której uczęszcza autor pracy: V. Nazwa szkoły, adres, telefon, szkoły: VI. Imię i nazwisko opiekuna szkolnego oraz kontakt (nr telefonu, adres ): VII. Zgoda na przetwarzanie danych osobowych: Oświadczam, że zapoznałem/-am się z Regulaminem Ogólnopolskiego Konkursu Niepodległa-Moja Ojczyzna i wyrażam zgodę na przetwarzanie przez organizatorów konkursu danych osobowych umieszczonych na karcie zgłoszenia w celach wynikających z regulaminu tego konkursu. Dane osobowe pozyskane na potrzeby konkursu będą wykorzystane zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych z 10 maja 2018 r. (Dz. U. Z 2018 r., poz. 1000) oraz Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO). Podanie danych osobowych jest dobrowolne, a podstawą przetwarzania danych osobowych mojego dziecka jest wyrażona przeze mnie zgoda. W przypadku otrzymania nagrody lub wyróżnienia wyrażam zgodę na umieszczenie danych osobowych mojego dziecka na stronie internetowej organizatorów, mediach, prasie lokalnej i materiałach promujących Konkurs. Zgłoszona do konkursu praca jest wynikiem własnej twórczości i nie narusza praw autorskich oraz jakichkolwiek innych praw innych osób oraz, że nie została zgłoszona do innych konkursów o podobnej tematyce. (podpis uczestnika konkursu, autora) (podpis rodziców, prawnych opiekunów\n5 OŚWIADCZENIE Załącznik nr 2 Ja, niżej podpisany uczeń klasy, Szkoły Podstawowej w związku z konkursem ogólnopolskim Niepodległa Moja Ojczyzna wyrażam zgodę na umieszczenie moich danych osobowych w bazie danych organizatorów konkursu oraz ich przetwarzanie, z godnie z ustawą RODO z dnia 25 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych w celu przeprowadzenia konkursu oraz dalszego wykorzystania prac. Udzielam niniejszym nieograniczonej w czasie i przestrzeni nieodpłatnej licencji na wykorzystanie przez Organizatorów, niezależnie, na równych prawach mojej pracy na następujących polach eksploatacji: a) utrwalanie lub zwielokrotnianie w całości lub w części, jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie, niezależnie od formatu, systemu lub standardu, w tym wprowadzanie do pamięci komputera oraz trwałe lub czasowe utrwalanie lub zwielokrotnianie takich zapisów, włączając w to sporządzanie ich kopii oraz dowolne korzystanie i rozporządzanie tymi kopiami, b) publiczne rozpowszechnianie, w szczególności wyświetlanie, publiczne udostępnianie w ten sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, w szczególności elektroniczne udostępnianie na żądanie, c) rozpowszechnianie w sieci internet oraz w innych sieciach, Podanie danych osobowych jest dobrowolne, ale niezbędne do przeprowadzenia i oceny konkursu. Dane osobowe nie będą przekazywane do osób trzecich. (podpis uczestnika konkursu) (podpis rodziców, prawnych opiekunów) (pieczęć szkoły)


Rafal Kos <kosu12UKRYTY@FILTRSPAMUpoczta.USUNonet.USUNpl>\njak to jest z tymi czynami (zresztą jak zwał tak zwał ) czy nad Waszymi wodami, czy też się odbywają?\nU mnie ostatatnio zorganizowałem wraz z kolegą jako Zarząd sprzątanie brzegów rzeki. Napsaliśmy ogłszenia. Sprzątanie miało byc w sobote o godz 15 (tak sobie obmyśliliśmy że wszyscy będą po pracy).\nNiech zaświadczy to Litwa i Rzeczpospolita, że być może wędkarzem niezłym i kobita. hit\nJeszcze był się Tadeusz nie oddalił wiele,\njak zza krzaka łoziny ktoś wychynął śmiele.\nNóżka w jasnej pończoszce- rzecz dla oka miła\nw jakimś dziwnym gumowym obuwiu utkwiła.\nSięgało za kolanko, ba- i za podwiązki!\nLin - przepis dla faceta\nWygodne, bo praktycznie "samo się robi", ale czasochłonne niestety...:(\nProwadź wodzu na Kowno.\nPiątek 16 Październik 2009\nKrajowy Zjazd Delegatów PZW czyli jak zjechać na mordę.\nna ryby ryby drapieżne sklep wędkarski rzeki leszcz ryby sandacz wędki sum europejski zestaw karta wędkarska gry wędkarskie pstrąg tęczowy podręcznik wędkarza ryby świata wobler humminbird katalog ryb pstrąg potokowy jak łowić zawody tołpyga biała brania ryb kalendarz brań boleń ryba piła zdjęcia wędkarstwo morskie krąp karpiokształtne\nGadałem wczoraj z sołtysem z Wąchocka. Facet twierdzi, że po wiosennym przyborze wiry u nich w rzece są tak silne, że jak konie wodę piją, to im łeb ukręca.


KSIĘGI WIECZYSTE PYRZYCE - Wydział Zamiejscowy w Pyrzycach\nksięgi wieczyste Pyrzyce\nZamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w Pyrzycach\nPowyższy Sąd prowadzi i przechowuje Księgi Wieczyste dla gmin: Bielice, Dolice, Kozielice, Lipiany, Przelewice, Pyrzyce i Warnice.\nZAMÓWIENIE Aby zamówić księgę wieczystą przez Internet prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w Pyrzycach trzeba wypełnić formularz zamówienia Księgi Wieczystej (ELEKTRONICZNE KSIĘGI WIECZYSTE), podając numer posiadanej księgi i adres do wysyłki, sposób zapłaty i dane kontaktowe. Nadto w formularzu zamówienia można podać dane do wystawienia faktury VAT lub można wybrać paragon. Należy zwrócić uwagę na rodzaj wybieranego odpisu gdyż odpis zwykły zawiera aktualne wpisy, zaś odpis zupełny zawiera obok wpisów najnowszych (aktualnych) również wpisy poprzedzające (historyczne) prezentowane na szarym tle.\nGDY ZAMÓWIENIE ZOSTAŁO JUŻ WYSŁANE Po otrzymaniu formularza zamówienia pracownicy serwisu sprawdzą czy Księga Wieczysta o podanym numerze jest prowadzona przez Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim - KSIĘGA WIECZYSTA PYRZYCE i dokonają wyceny złożonego zamówienia lub w przypadku księgi elektronicznej program sam dokona wyceny. Następnie pracownicy lub program automatycznie potwierdzi przyjęcie zamówienia do realizacji na podany w formularzu e-mail, przesłany e-mail zawierał będzie kwotę do zapłaty oraz dane do przelewu w przypadku wybrania tej formy wniesienia opłat.\nWYSYŁKA ORYGINAŁU Po zeskanowaniu papierowa Księga Wieczysta prowadzonej przez Wydział Zamiejscowy w Pyrzycach wraz z fakturą VAT lub paragonem wysłany zostanie do klienta pod wskazany adres Pocztą Polską lub kurierem. Przesyłkę z odpisem księgi wieczystej należy odebrać u listonosza, na poczcie lub kuriera. Formę dostawy i adres można wpisać w formularzu zamówienia Księgi Wieczystej. Termin dostarczenia listem wynosi 3 dni zaś kurierem 24h od chwili przesłania potwierdzenia przelewu (w dni robocze). Zapraszamy do skorzystania z innych usług serwisu w analogiczny sposób jak powyżej można na przykład zamówić Zaświadczenie o niekaralności.


Opinie o franczyzie Żabka - franczyzobiorca Pan Michał | Żabka\nWrócił z Anglii i otworzył Żabkę\nMichał Golicz prowadzi sklep Żabka w Gliwicach. Z siecią związany jest od niespełna pół roku. Zanim został Franczyzobiorcą pracował w branży telekomunikacyjnej, a potem wyjechał na 10 lat do Anglii. Opowiada o tym dlaczego wrócił, jakie były jego początki na rynku pracy po powrocie i o zaletach współpracy z rozwijającą się, dynamiczną siecią.\n- Czym się Pan zajmował przed wyjazdem? Czy lubił Pan tę pracę?\nProwadziłem własną działalność gospodarczą. Zajmowałem się sprzedażą usług telekomunikacyjnych. Byłem z tego bardzo zadowolony, bo te kilkanaście lat temu to był bardzo dochodowy interes.\n- Kiedy zdecydował się Pan wyjechać do Anglii? W jakich to było okolicznościach? Co Pana do tego skłoniło?\nProwadziłem firmę z dwoma kolegami i w pewnym momencie nasze drogi się rozeszły. O wyjeździe zaważyły też kwestię prywatne. Spotkałem dziewczynę i wspólnie zadecydowaliśmy o tym, że wyjedziemy zagranicę.\n- Jak się Panu żyło za granicą? Czym Pan się tam zajmował?\nNa początku ciężko było z pracą. Podejmowałem się różnych zajęć - sprzątałem zaplecza, pracowałem w magazynach. Potem jednak było coraz lepiej. Otworzyłem własną działalność. Zajmowałem się organizowaniem szkoleń dla osób, które chciały zdobyć uprawnienia na wózki widłowe i inne tego typu maszyny.\n- Jak się pracuje w Anglii?\nCałkiem nieźle. Ludzie są tam trochę bardziej „wyluzowani”, mają inne nastawienie. Swobodniejsze. Przede wszystkim dlatego, że dobrze zarabiają, nie muszą się martwić o finanse, o to że im nie starczy od pierwszego do pierwszego, a to się przekłada na pracę.\n- Czego Panu najbardziej brakowało zagranicą?\nWyjazdów na mecze: koszykówki, piłki nożnej, ale przede wszystkim siatkówki. Moja dziewczyna i ja bardzo lubimy ten sport i było nam przykro, że w Katowicach, czyli tak blisko Gliwic całkiem niedawno odbyły się mistrzostwa siatkarskie, a my nie mogliśmy tego zobaczyć na żywo.\n- Wrócił Pan jednak do Polski, co Pana do tego skłoniło?\nDo powrotu skłoniła mnie tęsknota za ojczyzną, ale też Brexit. To wydarzenie było punktem zwrotnym i ostatecznie zmotywowało nas do powrotu.\n- Jak się Pan czuł po powrocie do kraju?\nBardzo dobrze, naprawdę cieszyłem się, że wróciłem do kraju po 10 latach zagranicą. Przez pierwsze trzy miesiące dosłownie budziłem się z codziennie z uśmiechem na twarzy. To była naprawdę duża, odczuwalna różnica. Cieszyłem się, że wreszcie mogę iść do sklepu i porozmawiać tam po polsku. Miałem wrażenie, że ludzie są milsi niż w Anglii.\n- Niedługo po powrocie zaczął Pan szukać dla siebie nowego zajęcia. Gdzie pokierował Pan swoje pierwsze kroki?\nPo powrocie wznowiłem działalność gospodarczą i chciałem wrócić do dawnej branży. Ostatecznie jednak się to nie udało.\n- Które oferty Pana najbardziej zainteresowały?\nW pierwszej kolejności zainteresowałem się branżą telekomunikacyjną, w której pracowałem przed wyjazdem. Jednak równie ważne dla mnie było to, żebyśmy znaleźli zatrudnienie wraz z moją partnerką. Niekoniecznie chcieliśmy pracować razem, ale zależało mi na tym, żebyśmy oboje mieli pracę. Okazało się, że dzięki Żabce jest to możliwe.\n- Słyszał Pan wcześniej o systemach franczyzowych? Dlaczego franczyza?\nFranczyza w Żabce przede wszystkim dlatego, że daje dużo możliwości w zamian za niewielki wkład finansowy. Wcześniej nie pracowałem w handlu, a Żabka daje możliwość otwarcia sklepu nawet jeśli nie ma się w tej dziedzinie doświadczenia. Wszystkiego można się nauczyć na szkoleniach.\n- Wtedy trafił Pan na ofertę Żabki. Co na pierwszy rzut oka Pana przyciągnęło?\nPrzyciągnęły mnie właśnie szkolenia. To, że otrzymuje się od firmy Żabka Polska wiedzę na temat tego, jak prowadzić sklep.\n- Spotkał się Pan z Partnerem ds. Rekrutacji i co dalej?\nPodczas spotkania dowiedziałem się wiele na temat prowadzenia sklepu sieci Żabka. Poznałem wszystkie plusy i minusy współpracy. Potem musiałem jeszcze skonsultować to z moją partnerką, która początkowo była sceptyczna, ale ostatecznie podjęliśmy decyzję żeby spróbować. Pojechałem na szkolenie i się udało.\n- Jakie aspekty obecnej współpracy uważa Pan za najatrakcyjniejsze?\nNajbardziej mi się podoba to, że sklep się zmienia, że nieustannie są nowe promocje, oferty specjalne, świąteczne. To, że robi się wystawki, ekspozycje. Największym plusem tego jest fakt, iż nie ja muszę się o to martwić. To sieć pamięta o tym, że są Święta, Dzień Zakochanych czy inna tego typu okazja. Promocje, gazetki, oferta specjalna – wszystko to jest już przygotowane. Gdybym prowadził sklep bez wsparcia sieci Żabka sam musiałbym przewidywać to, że np. w Walentynki będzie większe zapotrzebowanie na bombonierki, a tak sieć myśli o tym za mnie. To bardzo komfortowa sytuacja.\n- Jak sieć pomaga Panu w prowadzeniu sklepu?\nWsparcie marketingowe i to, o czym powiedziałem powyżej. Niezwykle istotne jest także to, że zawsze gdy mam jakiś problem mogę się skontaktować z moją Partnerką, ale także z Panią Danutą, która mnie szkoliła. One zawsze udzielą mi wsparcia.\n- Czy poleciłby Pan prowadzenie sklepu Żabka komuś, kto wraca z zagranicy i ma trudność z odnalezieniem się na rodzimym rynku pracy?\nOczywiście, że bym polecił. Żabka to bardzo korzystny model biznesowy i dynamicznie rozwijająca się sieć. Do tego jest całe wspomniane przeze mnie wsparcie, zarówno marketingowe, jak i logistyczne.


Ogród Pedagogiczny: Freblowskie warsztaty wielkanocne dla rodziców\nPodczas spotkania wielkanocnego z rodzicami warto postawić na wspólnie spędzony czas dzieci i rodziców. Warsztaty dają rodzicom możliwość obserwacji dziecka w grupie rówieśników, z którymi ich pociecha codziennie spędza dużo czasu. Takie spotkanie, to również możliwość bliższego poznania ukochanej Pani dziecka, o której za każdym razem wspomina w domu.\nWarto więc przygotować się do spotkania i odpowiednio je zaplanować.\nPoniżej przedstawiam Wam pomysł na spotkanie wielkanocne.\nZaczynamy od krótkiego, dosłownie 10 minutowego występu dzieci, przedstawienia świąteczno – wiosennego, połączonego z życzeniami. To symboliczne podkreślenie i zaakcentowanie świątecznego czasu. Wiemy, że rodzice na to czekają. Lubią występy swoich dzieci :)\nPo występie zapraszamy na wspólne warsztaty rodziców z dziećmi.\nPodczas warsztatów, będziemy przygotowywać świątecznego kurczaczka z pasków papieru, oraz siać rzeżuchę. Całość wykonanej pracy dzieci zabierają do domu.\nZanim zaprosimy naszych gości, ważne jest dokładne przygotowanie warsztatów.\nZestaw potrzebnych materiałów (dla jednego dziecka):\n- żółte paski z cienkiego papieru (można wyciąć samemu lub wykorzystać paski z freblowskich przeplatanek)\n- wykałaczka lub patyczek szaszłykowy\n- czerwona oraz żółta kartka papieru, z której będą powstawać: dziób, grzebień oraz skrzydełka\n- oczka samoprzylepne lub czarna kartka papieru, z której będzie można wyciąć oczy\n- pudełeczko, w którym będzie możliwe zasianie rzeżuchy (można wykorzystać także tacki styropianowe)\n- różne cekiny oraz inne ozdobniki potrzebne do udekorowania pudełka, bardzo dobrze spisują się elementy wycięte ozdobnymi dziurkaczami na papierze samoprzylepnym\nW związku z tym, iż jest to dość spora ilość materiałów, sugeruję posegregowanie ich w takie właśnie zestawy. Przygotować należy oczywiście kilka zestawów więcej, niż jest dzieci w grupie, bowiem może przyjść rodzeństwo naszego przedszkolaka lub może się coś zniszczyć podczas pracy.\nNiezbędny jest jeszcze zestaw dla nauczyciela, który prowadząc warsztaty będzie równolegle wykonywał swoją pracę jako wzór dla innych.\nNauczyciel powinien mieć również jednego kurczaczka gotowego, żeby pokazać wszystkim, do czego zmierzamy, jaki chcemy mieć efekt końcowy. Dobrym rozwiązaniem dla grup, które w salach mają rzutnik, jest przygotowanie slajdów jak krok po kroku należy wykonać pracę i wyświetlanie ich cały czas po kolei. Dzięki temu, każdy może pracować sobie w swoim tempie. Drugą możliwością, jest przygotowanie instrukcji ze zdjęciami, np. jedna instrukcja na stolik.\nDzięki tak przygotowanym warsztatom nic nas nie zaskoczy i będą przebiegały zgodnie z naszym planem.\nPamiętajmy, że jest to nasza propozycja, jeżeli rodzic wyjdzie z własną inicjatywą na zrobienie kurczaczka w inny sposób lub też stwierdzi, że zrobi żółte jajeczko wielkanocne, to też będzie dobrze. Liczy się wspólnie spędzony czas rodzica z dzieckiem.\n1. Wykonanie kurczaczka z pasków papieru – przedstawione poniżej w tabeli.\n2. Ozdabianie pudełka na rzeżuchę.\n3. Wysianie rzeżuchy w pudełeczkach, po uprzednim wyłożeniu pudełka watą.\n4. Przymocowanie kurczaczka do wykałaczki oraz zamocowanie go pośrodku wysianej rzeżuchy.\n5. Kończymy warsztaty podziękowaniem za wspólną pracę.\nEtykiety: Gabriela Fejkiel, inspiracje na zajęcia, kurczaczek, Wielkanoc, zajęcia z rodzicami


2016 rokiem FinTech? – Karol Król – crowdfunding expert\nkarolkrol 5.06.2016\t Bez komentarza\nPolskie firmy (głównie startupy) coraz śmielej radzą sobie w świecie FinTech (rozwiązań technologicznych zmieniających branżę finansową). Zrozumienie dlaczego tak się dzieje i jakie są skuteczne strategie reagowania na te zjawisko to w ostatnim czasie główny obszar moich zainteresowań. Pracuję z korporacjami nad możliwościami reakcji oraz ze środowiskiem startupowym nad efektywnym zdobywaniem rynku.\nZainteresowanych dowiedzeniem się, jak to możliwe że firma e-commerce (Grupa Allegro) zdobyła gigantyczny udział w rynku płatności elektronicznych tworząc markę PayU, dlaczego Google zainwestował w ciągu 12 miesięcy 817 mln EUR w startupy FinTech i co wspólnego ma działalność na facebooku z powiększaniem limitu kredytowego zachęcam do kontaktu.\nKomisja Europejska oficjalnie i intensywnie wspiera też sektor gospodarki społecznościowej (czasem zwanej ekonomią współpracy), więc i na tym polu w ramach mojej marki Centrum Gospodarki Społecznościowej mamy masę ciekawych projektów.\nZ Uniwersytetem Cambridge kończymy 2. edycję badania sektora alternatywnych finansów w Unii Europejskiej.\nA to tylko część bieżących wydarzeń.\nPartnerów korporacyjnych zachęcam do udziału w zamkniętych bezpłatnych warsztatach „Startupy, technologia, społeczności – jak zrozumieć i wykorzystać potencjał w nowej rzeczywistości”! Firmy planujące wdrażanie innowacyjnych rozwiązań zachęcam do kontaktu i współpracy!\nKategoria crowdfunding, finanse, idea, Inne, startup Tagi crowdfunding, crowdinvesting, fintech, karol krol, startup\nFinansowanie społecznościowe w Polsce


Osuszacz powietrza Master DH 44 - wynajem sprzętu budowlanego Bolesławiec\nJesteś tutaj: Home / wynajem / Osuszacz powietrza Master DH 44\nOsuszacz powietrza Master DH 44 , cena 40 zł dzień\nUrządzeniu o bardzo szerokim zastosowaniu, szczególnie na budowie. Osuszacz powietrza idealnie nada się przy pracach tynkarskich wewnątrz pomieszczeń. W czasie, gdy na zewnątrz panują niskie temperatury, tynk schnie bardzo wolno. Dzięki osuszaniu kondensacyjnemu, przy użyciu Master DH 44, możemy przyspieszyć schnięcie oraz pozbyć się wilgoci, która pozostała w pomieszczeniu. Osuszacz pracuje w częstotliwości od 50 do 60 Hz. Przy stosunkowo niskim poziomie poboru energii (780W) Canada Lookup Telephone Numbers , jego wydajność zapewnia zadowalające efekty. Praca na budowie wiąże się z licznymi utrudnieniami, dlatego urządzenie zostało skonstruowane do pracy w trudnych warunkach. Posiada wytrzymałą, metalową obudowę. Mobilność osuszacza zapewniają duże koła, uchwyt oraz podstawowa waga na poziomie 43 kg. Urządzenie cechuje się prostotą użytkowania oraz w pełni zautomatyzowanym sterowaniem, co pozwala na bezproblemowe i łatwe użytkowanie.\nTags Bolesławiec wynajem sprzętu budowlanego\nPrevious Post Myjka Karcher HDS 995\nNext Post Listwa łata wibracyjna Wacker


Wojna w miniaturze | War in miniature: Wybrane z tygodnia 6 | Chosen from the week 6\ndobywszypałasza 14 listopada 2010 23:48\nPiękne figurki i klimatyczne widoki.\nZwraca uwagę, że popularne w wargamingu są bitwy przegrane dla strony francuskiej. Czyżby Napoleon miał mniej fanów niż Wellington? Trudno mi sobie przypomnieć bitwę na stole odnoszącą się do zwycięstw Cesarza, jak Austerlitz, Frydland, Jena czy Wagram. Za to Waterloo bije rekordy popularności. Kiedyś widziałem tę bitwę w skali 10 mm, na do bólu realistycznym historycznie stole, gdzie nawet rzeźbę terenu oddano tak jak na mapie.Figurki rozmieszczone zgodnie z ustawieniem historycznym. Zachwyciłem się tym widokiem , ale jednak to Waterloo...\nInkub 15 listopada 2010 01:04\nWydaje mi się, że to kwestia narodowości. Spora część bitew wargamingowych rozgrywana jest przez Brytyjczyków, a ci mają hopla na punkcie Waterloo i swojego udziału w całej awanturze napoleońskiej... Może to stąd. No i Waterloo to bitwa symbol... Na dodatek dzieli się na kilka wyraźnych faz, dość mocno zróżnicowanych. Można i przeprowadzić bitwę kawalerii, i obronę umocnionego domostwa, i walkę piechoty... Dobry materiał na grę.