Chrześcijańska odpowiedź na kryzys cywilizacji\nopoka.org.pl → Struktury Kościoła - Czytelnia - OPOKA → Struktury Kościoła: Stowarzyszenia i wspólnoty świeckie - Czytelnia - OPOKA → "Opcja Benedykta" rozwiązaniem idealnym?\nNazwa grupy Opcja Benedykta nawiązuje do tytułu książki Roda Dreher'a. Moim zdaniem warto by było podyskutować ją w gronie zainteresowanych tym tematem. Autor książki porusza temat, o którym myślę od lat 80-tych: dzisiejszy kryzys na świecie przypomina bardzo kryzys końca cesarstwa rzymskiego, który dotyczył sfery moralnej, duchowej. Potem był rozpad państwa, wędrówki ludów i w konsekwencji upadek cesarstwa. Aby sobie uświadomić, jaka to była zapaść kulturalno-cywilizacyjna wystarczy powiedzieć, że poziom cywilizacyjny cesarstwa rzymskiego z II, III wieku Europa Zachodnia — Francja, Niemcy, Hiszpania, Anglia — osiągnęła dopiero w XVII wieku. Wtedy dopiero miasta zachodnie wróciły do poziomu sprzed 1500 tysiąca lat pod względem poziomu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, budowy dróg, szlaków komunikacyjnych. Natomiast jeżeli chodzi o edukację mierzoną umiejętnością pisania i czytania, to ludność Europy Zachodniej osiągnęła poziom kultury z czasów cesarstwa rzymskiego dopiero w pierwszej połowie XIX wieku, a Polska może pod koniec tego wieku. To ogromna zapaść kulturowa jaka istniała w Europie ponad 1,5 tysiąca lat!\nDzisiaj ponownie obserwujemy upadek kultury: kultury bycia, wzajemnych relacji, kultury krytycznego myślenia... Koncepcja, którą nazywam „Opcją Benedykta” jest następująca: trzeba w pewnym stopniu nawiązać do tego, co zrobił św. Benedykt, czyli tworzyć wspólnoty, które stają się wspólnotami życia albo dużej więzi, w których przechowuje się wartości i kulturę bycia. Wpływ klasztorów benedyktyńskich i cysterskich na kształtowanie się infrastruktury gospodarczej był w historii bardzo duży. W południowo-zachodnich Niemczech jest to bardzo wyraźnie widoczne: tam, gdzie były klasztory, okolice ożywały gospodarczo. Rozwijało się rzemiosło, handel, rolnictwo i oczywiście także kultura słowa pisanego. Jednym słowem wzrastała cała kultura. Jest to zrozumiałe. Klasztory nie angażowały się w wojny, konflikty, nie trwoniły pieniędzy na rozrywki. Żyły skromnie i dbały o to, aby ich praca była podejmowana i realizowana z sensem i dużą kulturą. To przynosiło efekty i przekładało się na rozwój innych dziedzin, w ogóle kultury. Poza tym aż do końca XII wieku kulturę tworzyli duchowni.\nOczywiście, trzeba pewne sprawy sprofilować, jeśli chodzi o życie rodzinne. Ten projekt zakłada istnienie środowiska, ośrodka, wspólnoty w którym rekolekcje, czy warsztaty nie ograniczają się do teorii, ale pozwalają doświadczyć tych wartości, o których się mówi. Wspólnota, czyli grupa ludzi która ten ośrodek prowadzi, sama musi owe wartości praktykować, a nie traktować tego miejsca jak szkołę w obecnym rozumieniu szkoły. Tyniec jest w pewnym sensie przykładem stosowania teorii i praktyki, ale tylko w pewnym sensie. Tutaj mnisi żyją w rytmie liturgii, lectio divina i modlitwy osobistej, co jest wyznacznikiem ich życia. Oczywiście na ile są w tym uczciwi — to osobna sprawa, bo każdy z nas jest słaby, ale jednak w Tyńcu jest pielęgnowana pewna kultura. Widać to choćby w liturgii. Tyle, że jest tu jeden zasadniczy problem: osoba świecka, która tu przyjeżdża właściwie patrzy na mnichów, jak na zjawisko. Może się tu dobrze czuć, ale to nie jest jej życie. To jest dla niej pewna egzotyka. Mnisi tworzą tu rodzinę innego typu, ale przebywająca tu osoba świecka ma w domu żonę, męża, dzieci albo jest samotna. Pracuje, musi się opiekować matką, ojcem, ma obowiązki w pracy i z tym związane dylematy i wiele innych zobowiązań.\nA zatem nie martwcie się, mówiąc: „Co będziemy jeść?”, albo: „Co będziemy pić?”, albo: „Czym się odziejemy?” Bo o to wszystko zabiegają poganie (Mt 6,31—32).\nUdział w tej wspólnocie może być bardzo różny. Ktoś może wspierać jej działania z zewnątrz, mogą do niej należeć także ludzie, którzy zaangażują się we wspólnotę tylko w jakimś wymiarze czasowym dla własnego pożytku jak i dla dobra wspólnoty. Mogą do niej należeć ludzie, którzy pobłądzili w życiu, stracili sens, rozpadł im się biznes, upadli na dno, są po terapii alkoholowej i szukają miejsca, gdzie mogliby odnaleźć siebie i normalnie funkcjonować, a po nabraniu sił wracają do świata. Mogą do niej należeć też przyjaciele wspólnoty. Ważne jest jednak miejsce, fakt, że ono jest, że w nim mieszkają i żyją wspólnie ludzie. Przy czym gdy ludzie w Tyńcu często mówią: „A wam mnichom to łatwiej...” W takiej wspólnocie zobaczą też ludzi świeckich, którzy żyją Regułą i w niej pracują.\nW naszej koncepcji chodzi o holistyczne podejście do człowieka. Hasło Aby we wszystkim był Bóg uwielbiony trzeba przełożyć na praktykę życia w jego dzisiejszym kształcie, z dzisiejszymi wymogami, zasadami. Tylko taka wspólnota będzie miała odpowiednie zaplecze, żeby prowadzić rekolekcje, warsztaty, bo staje się żywym świadkiem sensowności tego, co się głosi. Wszyscy goście są zaproszeni do liturgii, do jednego stołu, do wspólnoty, a nie stoją z daleka jako obserwatorzy. W tej sposób realizuje się koncepcja Kościoła jako wspólnoty wszystkich wierzących, a nie jedynie duchownych. Kapłani przewodniczą liturgii, jednak liturgia jest dziełem całego Kościoła. Trzeba wyjść z mentalności, która nadal funkcjonuje, że liturgia jest dla kapłanów, mnichów, zakonnic. Dzisiaj część świeckich już wie, że tak nie jest i sami odmawiają liturgię, ale niestety najczęściej indywidualnie. A dopiero wspólna liturgia — świeckich i duchownych — nabiera właściwego, kościelnego charakter wspólnotowego.


- Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na prowadzenie kładek pieszo-rowerowych przez wody powierzchniowe, tj.: Kanał Bródnowski: 1.w km 5+708, na przedłużeniu ul. Drewnowskiego w kierunku ul. Rajmunda, 2.w km 6+262, na przedłużeniu u\nże w Starostwie Powiatowym w Wołominie przy ul. Prądzyńskiego 3, na wniosek Pana Tomasza Kordjak działającego w imieniu Miasta Stołecznego Warszawy – Dzielnicy Targówek, przekazany Staroście Wołomińskiemu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki w Warszawie, ul. Zarzecze 13B, 03-194 Warszawa (postanowienie nr 11/P/NN/13, z dnia 7 stycznia 2013 r.), zostało wszczęte postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na prowadzenie kładek pieszo-rowerowych przez wody powierzchniowe, tj.: Kanał Bródnowski:\n1.w km 5+708, na przedłużeniu ul. Drewnowskiego w kierunku ul. Rajmunda,\n2.w km 6+262, na przedłużeniu ul. Wojskowej,\n3.w km 6+713, na przedłużeniu ul. Porannej,\n4.w km 6+884, na połączeniu ulic Drapińskiej – Błędowskiej,\nna terenie Dzielnicy Targówek.\nwucestarosta Konrad Rytel, data: 11.02.2012 r.\nMichał Kawka, data: 15.02.2013 r., godz. 10.32\n15.02.2013 r., godz. 10.32 Michał Kawka Dodanie strony\nStrona oglądana: 1110 razy.


WARSZTATY Z PKOL – Szkoła Podstawowa im. Pierre'a de Coubertina w Budach Siennickich\nWARSZTATY Z PKOL\n2 listopada 2013 27 kwietnia 2020 marcin\nW ramach projektu „Żyjmy jak nasz Patron” w szkole odbyły się warsztaty filmowe dla klasy V i VI. 15 października pani Katarzyna Deberny – przedstawiciel PKOlu – poprowadziła zajęcia wprowadzające. Krótko wyjaśniła uczniom zasady powstawania filmu animowanego metodą poklatkową. Wspólnie z uczestnikami warsztatów ustaliła temat filmu i sposoby przygotowania się do niego.\n17 października do szkoły wraz z panią Kasią Deberny przybyli członkowie „Fundacji 8 Życzeń” – pani Magdalena Bravo i pan Tomasz Solich. Uczniowie zostali podzieleni na grupy operacyjne, w których realizowali przydzielone zadania. Tego dnia\nmogli poznać swoje możliwości lub odkryć zainteresowania jako fotografowie, plastycy, scenografowie, dźwiękowcy. A nasza niewielka sala gimnastyczna zamieniła się w „studio filmowe”.\nNiebawem w szkole cała społeczność będzie mogła podziwiać efekt wielogodzinnej pracy uczniów na premierze filmu, który otrzymał tytuł „Stop wojnie, idzie gołębica”.\n1 grudnia 2013 27 kwietnia 2020 marcin\n9 października 2013 27 kwietnia 2020 marcin


"Diabły" mocniejsze od "Wilków" |\nsobota, 29 styczeń 2022 - 3:03\nAlex on 19 stycznia 2019 — Zostaw komentarz\nIndependiente vs Gimnasia La Plata 2:0 (1:0)\nGole – Martín Benítez (39′), Ezequiel Cerutti (65′)\nKilka dni temu Gimnasii udało się niespodziewanie pokonać Racing Club, aczkolwiek tym razem nie dali rady drugiemu przedstawicielowi Avellanedy, czyli Independiente.\n„Czerwone Diabły” dowodzone przez Ariela Holana stosunkowo łatwo ograły laplateńczyków. Pierwszego gola zdobył Martín Benítez krótko przed przerwą dając prowadzenie wyżej notowanej drużynie. Należycie zwieńczył atak mocnym strzałem oddanym w okolicy piątego metra podczas akcji zainicjowanej centrą z lewego skrzydła Gastóna Silvy. Asystę głową Benitezowi wyłożył Braian Romero.\nU progu drugiej części Gimnasia dostąpiła niepowtarzalnej okazji, aby wyrównać. Martín Campaña jednakże heroicznie obronił strzał Horacio Tijanovicha w akcji sam na sam. Później z ostrego kąta dobijał Santiago Silva, a próbę łysego napastnika zatrzymali do spółki obrońca i urugwajski bramkarz, który mimo ofert od zagranicznych klubów summa summarum pozostał w czerwonym dystrykcie Avellanedy.\nTryumf Independiente przypieczętował natomiast Ezequiel Cerutti. W 65 minucie skrzydłowy ten otrzymał na wolnej przestrzeni w szesnastce podanie od Beniteza, aby następnie niepilnowany w akcji sam na sam pokonać Alexisa Martína Ariasa celnym uderzeniem w długi róg. Independiente wypadło zdecydowanie lepiej aniżeli „Los Lobos”.\nSobotniej nocy wraca argentyńska Superliga! Na największym stadionie kraju tanga, czyli El Monumental zaległe spotkanie ósmej kolejki rozegrają tamtejszy River Plate przeciwko Defensa y Justicia.\nNocą o 2:10 za to w Mar del Plata rozpocznie się przedostatni bój Torneos de Verano 2019, gdzie Racing Club będzie chciał zrehabilitować się za poniedziałkową wpadkę z Gimnasią i spróbuje pokonać Rosario Central.\nWpis w Argentyna, News, Primera Division, Torneos de Verano | Tagged Ezequiel Cerutti, Gimnasia La Plata, independiente, Martín Benítez, Martín Campaña, Torneos de Verano\n« Znamy termin Superpucharu Argentyny\nSuperliga wróciła! Kończą się letnie sparingi »


Strona główna Rzeszów Szpital Miejski w Rzeszowie wstrzymuje odwiedziny u chorych\n24 października 2021 Data modyfikacji: 24 października 2021\nPacjent w szpitalu, fot poglądowa\nSzpital Miejski im. Jana Pawła II w Rzeszowie wstrzymuje odwiedziny u chorych. Wszystko za sprawą sytuacji epidemiologicznej.\nW związku z sytuacją epidemiologiczną i zapewnieniem bezpieczeństwa mającego na celu ograniczenie ryzyka transmisji koronawirusa wśród pacjentów i personelu medycznego Szpitala Miejskiego im. Jana Pawła II oraz Zakładu Opieki Długoterminowej od dnia 25 października do odwołania wstrzymuje się odwiedziny pacjentów we wszystkich oddziałach szpitala oraz porody rodzinne.\nSzpital umożliwia jedynie odwiedziny w wyjątkowych sytuacjach, jaką jest pożegnanie, ale tylko po wcześniejszym uzgodnieniu tego telefonicznie.\nW ubiegłym tygodniu odwiedziny wstrzymał Szpital „Na Górce”.\nMinionej doby na Podkarpaciu odnotowano 296 nowych zakażeń koronawirusem, zmarły 3 osoby.\nPoprzedni artykułBombowiec B-24 Liberator lądował awaryjnie w Zalesiu [FILM]\nNastępny artykułMarszałek Ortyl deklaruje zwiększenie finansowania PCLA


Sex Mamuski › Gorące mamuski szukają kutasa – tylko prywatne anonse dojrzałych kobiet\njestem mokra i strasznie napalona. Własnie sama wybzykałam sobie dziurki….wibrator w cipke, paluszki w dupke i dawaj.\nMam 40 Lat i uwielbiam seks dzień i noc. Szukam chętnych panów na reale spotkania w okolicach Bytomia.\nNie oczekuję sponsorów!\nJestem 36-letnią mężatką, zaniedbywaną przez męża. Mam bardzo wysokie libido i ciągle ochotę na sex, a mój facet kocha się ze mną maksymalnie 3x w roku. Jestem niezaspokojona i strasznie sfrustrowana, dlatego postanowiłam poszukać sobie kochanka. Mam nadzieję, że może tu znajde mężczyzny który będzie chciał się ze mną długo i namiętnie kochać, oczywiście bez sponsoringu obustronnie. Czekam na konkretne propozycje od Panów powyżej 30 roku życia. Oczekuję i zapewniam 100% dyskrecji!\nJestem rozwiedziona 39-letnia atrakcyjną sex mamuśka. Mam marzenie, żeby jeszcze przed czterdziestką oddać swe ciało w ręce jakiegoś młodego, przystojnego, niekoniecznie doświadczonego chłopca. Ja posiadam tyle doświadczenia, że starczy za dwojga. Umiem robić przeróżne rzeczy sprawiające facetowi nieziemską przyjemność. Jeśli się skusisz nauczę Cię być kochankiem doskonałym a przy okazji doprowadzę Cię do miliona orgazmów. Chyba nie musisz się zastanawiać?\nChciałabym, żebyś wylizał moje czarne, lśniące szpilki i jak będziesz grzeczny, to może pozwolę Ci zerwać moje majtki zębami, żebyś mógł się do mnie dostać i sprawić mi rozkosz. Mam spory biust, którym trzeba się zająć… chętnie wpuszczę Cię pomiędzy moje piersi. Moja ulubiona pozycja jest na jeźdźca… Uwielbiam czuć go głęboko w sobie. Nie wszystkie kobiety lubią seks analny, ale ja odnajduję w tym przyjemność. Dlatego na pieska też bardzo lubię, mógłbyś sobie pozwolić na klapsa… 🙂 Jeśli chodzi o mnie mam 38 lat, jestem mężatką, więc zależałoby mi na utrzymanie Naszej relacji w tajemnicy. Z mojej strony mogę również zaproponować 100 % dyskrecji. Jestem mobilna i raczej nie mam problemu z wolnym czasem, więc mogę gdzieś podjechać. Najlepszy dla wyuzdanych zabaw byłby hotel za miastem. Jeśli lubisz nieco pikanterii, koniecznie do mnie napisz, może czekam właśnie na Ciebie. 🙂\nAnna, 45-letnia uśmiechnięta mamuśka, pozna faceta, który tak jak ona czuje się samotny i chciałby spędzić trochę czasu z kobietą. Możemy sobie nawzajem pomóc. Nie potrzebuję związku by się dobrze bawić. Bez deklaracji i planów na przyszłość też może być fajnie. Jeśli lubisz starsze mamuski i odpowiada ci taki układ odezwij się do mnie a na pewno nie pożałujesz.\nMam na imię Elżebieta. Niestety nie jestem zbyt urodziwa. Długo zbierałam się w sobie, żeby poprosić o pomoc jakiegoś mężczyznę, jednak sama już sobie nie radzę. Żaden z moich wibratorów nie jest w stanie spełnić moich oczekiwań. Potrzebuję zdrowego, dużego, grubego, silnego, naprężonego męskiego członka, tylko on jest w stanie sprawić mi rozkosz. Proszę o wiadomość panów, którzy chcieliby się podjąć tego zadania.\nMoże na początek zacznę od standardowych informacji. Na obcasach mam ponad 170 cm, brązowe oczy, szczupłą figurę i spory biust. Nie będę ukrywać, że nie szukam tutaj księcia z bajki, który przyjedzie pod moją wieżę na białym koniu. Nie sądzę bym spotkała tutaj prawych i szlachetnych ludzi, ale właśnie dlatego to idealne miejsce w którym mogę znaleźć kochanka. Lubię świństwa, sprośne gierki. Jeśli jesteś rozwodnikiem, albo nawet w dalszym ciągu cieszysz się obrączką na palcu, tym lepiej. Podniecają mnie tacy niegrzeczni człopcy. Chętnie dam klapsa takiemu cudzołożnikowi! Lubię lateksowe ubrania… Możesz zostać moim niewolnikiem, lizać moje buty, a jak będziesz grzechny to pozwolę Ci polizać coś jeszcze. Od Ciebie zależy jak się spiszesz. Jeśli dobrze, czeka na Ciebie sowita nagroda, jeśli zdenerwujesz swoją Panią, wtedy nieominie Cię sroga kara! Lubisz takie zabawy, błąkasz się mój piesku i szukasz, rąk, które się Tobą zaopiekują? Czekam na Ciebie, a Pani nie lubi długo czekać…, więc zabieraj się do pisania…\nEmerytowana nauczycielka z chęcią da korepetycje młodemu, umięśnionemu panu, z dużym korzeniem. Secjalizuję się w seksie i z chęcia pozwolę ci skorzystać ze swojego doświadczenia. Lubię młode, męskie jędrne pośladki. Lubię być brana od tyłu i bita linijka. Moje intymne miejsca szybko stają się gotowe do odwiedzin. Jeżeli Szukasz doświadczonej sex mamuski, to nie przegap takiej okazji. Odpowiem na wszystkie wiadomości.\nKarolina, 22-latka pozna pana który będzie chciała spędzić z nią miłe i przyjemne chwile w zamian za niewielką gratyfikację finansową. Nie oczekuję dużo. Zależy mi na w miarę regularnym dochodzie, który pozwoli mi utrzymać siebie i córeczkę. Jestem bardzo atrakcyjna (mimo tego, że już rodziłam). Mam 168 cm wzrostu i ważę 58 kilogramów. Mam czarne, długie, kręcone włosy i bardzo pełne usta. Mieszczę w nich wiele rzeczy. Prosze o kontakt zainteresowanych panów.\nJestem atrakcyjną dojrzałą kobietą. Szukam młodego mężczyzny, najlepiej silnego. Nie martw się, nie będziemy dużo rozmawiać… 🙂 Choć na wielu płaszczyznach życia czuję się spełniona, to jest i taka, która wymaga więcej uwagi. Chcesz zostać chłopczykiem mamusi? Nie bój się, wiem o rzeczach o jakich Tobie się nie śniło. O niektórych sama dopiero się dowiedziałam. Mam sprawniejsze usta niż niejedna osiemnastka. Jeśli chcesz odpłynąć do raju, pomogę znaleźć Ci do niego drogę.\nJestem po czterdziestce. Rozwódka, ale z dużym apetytem na seks. Nie wymagam od Ciebie, żebyśmy się spotykali codziennie. Raz, dwa razy w tygodniu wystarczy na miłosne igraszki. Nie uśmiecha mi się wtrącać w czyjeś małżeństwa, więc wolałabym samotnych Panów. Możesz mieć brzuszek, wcale mi to nie przeszkadza. Jeśli chcesz się nieco zabawić i poromansować, napisz. Sama nie wiem, co tutaj mogłabym napisać, więc chętnie odpowiem też na Twoje pytania…Czekam.


Zatrzymanie w Miedzianej Górze. Pijana matka wiozła dwójkę dzieci - echodnia.eu\nZatrzymanie w Miedzianej Górze. Pijana matka wiozła dwójkę...\nZatrzymanie w Miedzianej Górze. Pijana matka wiozła dwójkę dzieci\n19 czerwca 2017 19.06.2017 Aktualizacja: 19 czerwca 2017 16:17 19.06.2017 16:17\n2 promile alkoholu miała w organizmie kobieta, która wiozła autem dwójkę dzieci. 33-latka została zatrzymana w podkieleckiej Miedzianej Górze.\nByło około północy z soboty na niedzielę, gdy na trasie w Miedzianej Górze policjantów za niepokoił sposób jazdy jeepa.\n- Samochód to zwalniał, to przyspieszał. Mundurowi zatrzymali go do kontroli. Okazało się, że 33-letnia mieszkanka powiatu kieleckiego siedząca za kierownicą ma 2 promile alkoholu w organizmie. Kobieta nie jechała sama. Wiozła dwójkę swych dzieci: 12-letniego chłopca i 4-letnią dziewczynkę, która nie była w foteliku - przekazuje starszy sierżant Karol Macek, oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Kielcach. Policjanci zatrzymali kobiecie prawo jazdy a dzieci przekazali pod opiekę trzeźwego członka rodziny.\nŁącznie w powiecie kieleckim w długi weekend na drogach zatrzymanych zostało 13 nietrzeźwych. Rekordzista - rowerzysta, który popołudniem w Boże Ciało uderzył w znak drogowy w Lisowie, miał 2,8 promila alkoholu w organizmie. Mężczyzna trafił do szpitala. Wśród kierowców najbardziej pijany był 35-latek ze Śląska, który nocą z soboty na niedzielę w gminie Morawica jechał volkswagenem mając 2,6 promila alkoholu w organizmie.\nWarto odnotować jeszcze jeden incydent. Przed godziną 16 w sobotę w Daleszycach policjanci wezwali do kontroli osobowe mitsubishi.\n- Prowadzący nie zatrzymał się i zaczął uciekać. Pościg zakończył się kilkaset metrów dalej. 32-letni kierowca z gminy Raków miał 2,5 promila alkoholu w organizmie. Przypomnijmy, że zgodnie z obowiązującymi od niedawna przepisami ucieczka przed kontrolą jest przestępstwem, za które grozi do pięciu lat więzienia - mówi starszy sierżant Karol Macek, oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Kielcach.\ngosc 20 czerwca, 07:45\nNO TO MOŻE TERAZ ZMIANA 500+NA PIERWSZE DZIECKO\npostronny 19 czerwca, 12:52\nMnie "za niepokoił" poziom wiedzy ortograficznej autora.\nsmutno mi 19 czerwca, 12:11\nważne ze dostaje 1000+ z darmo, z pieniędzy uczciwych podatników


W poszukiwaniu darmowej energii!: 2014\nStrona o eksperymentach z wysokim napieciem-iSparkTube.com\nJest to relatywnie nowa strona internetowa ktora zawiera bardzo ciekawe informacje na temat eksperymentow z wysokim napieciem ale nie tylko. Znajdziecie tam dosc obszerne informacje na temat wynalazkow Nikola Tesli jak rowniez zdjecia i filmy dotyczace jego wynalazkow.\nMozecie tam zalozyc darmowe konto dzieki ktoremu bedzicie mogli skorzystać z uslugi dodoawania swoich filmikow na temat eksperymentow z wysokim napieciem lub replikacje wynalazkow Nikola Tesli.\nPozwoli wam to podzielic sie z innymi wynalazcami waszymi projektami bedziecie mogli brac udzial w forum gdzie mozecie dyskutowac na temat doswiadczen z bardziej doswiadczonymi uzytkownikami.\nNa glownej stronie znajduja sie video poradniki ktore glownie dotycza doswiadczen z wysokim napieciem ale rowniez znajdziecie tam wiele informacji w jaki sposob zbudowac generator darmowej energii,ale jesli nie posiadacie wystarczajaco doswadczenia by zreplikowac generator Kapanadze lub Bedini i interesuja was tylko poste experymenty to znajdziecie tam wiele bardzo ciekawych video poradnikow jak wykonac proste przetwornice lub jak samemu zbudowac ogniwa sloneczne.\nBezprzewodowy przesyl energii ,czesc II\nBezprzewodowy przesyl energii !\nW tym poscie chce podzielic sie swoimi nowymi doswiadczeniami dotyczacymi przesylu energii elektrycznej\nza pomoca bifilarnych cewek Tesli.\nTen uklad rozni sie od poprzedniego ktory umiescilem we wczesniejszym poscie!\nUklad pochodzi z zaprzyjaznionej strony: http://capindreswebsite.com/double-amazing-joule-thief.html\nSam w sobie jest on bardzo ciekawy i warty replikacji poniewaz pomaga zmienic nasze podejscie do konwencjalnego sposobu zasilania diod LED .\nTu wykorzystujemu jedna baterie AA 1.2 volta ktora sama w sobie nie byla by wystarczalna do zaswiecenia jednej diody LED a mimo to wykorzystujac ten ciekawy schemat i jego predyspozycje do generowania wysokich czestotliwosci mozemy zasilac dziesiatki lub setki diod LED bez wplywu na pobor pradu!\nCo ptrzebujesz aby przesylac energie elektryczna bezprzewodowo ?\n2-1*Rezystor 4700 ohm\n3-2* Pancake coil-czyli cewki nalesnikowe,jedna jako nadajnik druga jako odbiornik.\n4-Kilka ferytowych pierscieni\nElementy 4,5 potrzebne sa jesli chcesz zbudowac uklad na ktorym ja bazowalem:\nVideo-Double Amazing Joule Thief-Video\nBy ulepszyc i zwiekszyc mozliwosci tego ukladu zmienilem jeden bardzo wazny element :\n"Bifilar toroid coil" zastapilem nalesnikowa cewka Tesli tak zwana"pacake coil".\nDlaczego tego typu cewka?\nDzieki niej mozemy przesylac energie bezprzewodowo :) Cewki nawiniete na ferytowych pierscieniach dzialaja rownie dobrze ale nie pozwalaja nam wykozystywac zjawiska indukcji magnetycznej!\nDodajac tego typu cewke do schematu zwiekszamy mozliwosci ktore i tak sa zaskakujace.\nMi udalo sie osiagnac ciekawe zjawisko -spadek poboru pradu podczas dodawania odbiornikow w tym przypadku zarowek choinkowych!\nSpadek poboru pradu podczas dodawania odbiornikow jest bardzo interesujacym zjawiskiem dajacym nam ogromne mozliwosci aczkolwiek jest to zjawisko bardzo skomplikowane i nie dokonca dla mnie zrozumiale wiec nie bede probowal to tu wyjasniac zostawie to dla waszej wyobrazni :)\nPonizej umieszczam moj film w ktorym pokazuje jak przebiega moj experyment z bezprzewodowym przesylem energii:\nMoj filmik-Bezprzewodowy przesyl energii.\nW moim doswiadczeniu wykozystalem powyższy schemat zmieniajac zastosowana cewke na nalesnikowa cewke Tesli , dzieki niej moglem przesylac energie i dodatkowo uzyskalem spadek poboru produ!\nDo zasilenia wykozystalem batrie AA 1.5 volta ,pobor pradu to ok 80-90mA co daje nam 0.1 Watt co jest bardzo dobrym rezultatem!\nZapraszam wszystkich do czynnego udzialu w mojej spolecznosci w Google + tu mozesz dowiedziec sie wiecej o wszystkich moich doswiadczeniach:\nMoja społeczność: Energia alternatywna\nBezprzewodowy przesyl energii! Wireless energy transfer!\nCo potrzebujecie by zbudowac taki uklad??\nW zasadzie to schemat jest bardzo prosty poniewaz potrzebujecie tylko dwa komponety :\n1-Tranzystor 2N3904 lub podobny\n2-Rezystor 1000 Ohm lub o podobnej wartosci\n3-Bateria od 1v do 9v\nDwie nalesnikowe cewki Tesli, jedna to emiter(emitujaca sygnal) i odbiornik do ktorej bedzie podlaczony nasz odbiornik czyli zarowka lub dioda LED!\nPrzykladowy schemat jak podlaczyc uklad:\nW tym shemacie wystepuje inny tranzystor niz zamiescilem w mojej liscie plus tu znajduje sie dioda\nco nie ma zadnego znaczenia poniewaz uklad bedzie dzialal przy zastosowaniu prawie kazdego tranzystora ,\nzmieni sie jedynie pobor pradu , dioda moze pomoc poniewaz dzieki niej bedziemy widziec kiedy uklad jest zalaczony i dziala poprawnie!\nOczywiscie bedziecie potrzebowac nalesnilowa cewke Tesli ktora mozecie nawinac z dwoch przewodow o dowolnym przekroju , to bedzie nasz nadajnik czyli emiter do ktorego podlaczamy nasze komponety plus baterie!\nBifilar Tesla Coil\nMoja cewke zbudowalem za pomoca przewodu glosnikowego i odrobiny superglue , do nawiniecia cewki przydatna jest tasma klejaca dwustronna by trzymala wszystko razem do poki klej nie zwiaze !\nWybor przewodu jest dowolny i dlugosc nie ma wiekszego znaczenia ! Z doswiadczenia wiem ze cewki nawiniete z drutu internetowego czy telefonicznego tez dzialaja wiec nie ma tu limitow :)\nW trakcie testow:\nNa zdjeciu widac dwie cewki jedna jedna jako nadajnik druga jako odbiornik , zasieg takiego bezprzewodowego transferu to zaledwie 10 cm ale wystarczy pozmieniac komponety i po probowac z innymi cewkami by osiagnac zasieg siegajacy do 40 cm ,bez zadnych kabli czy przewodow tylko odbiornik(zarowka) z cewka!\nTu umieszczam link do mojego filmiku gdzie mozecie znalesc wiecej informacji na temat jak dziala i jaki mamy pobor pradu podczas pracy naszego ukladu:\nBezprzewodowy transfer energii elektrycznej!!\nCzesc druga mojego doswiadczenia:\nZachecam do experymentowania i replikacji poniewaz ten uklad posiada ogromny potencjal i mozna osiagnac bardzo ciekawe wyniki w trakcie testow , mianowicie mi udalo sie zasilic moj odbiornik(zarowke 0.4W) bez poboru pradu z ukladu , co mam na mysli to to ze uklad do pracy potrzebuje zaledwie 27mA co juz samo w sobie jest sukcesem poniewaz 1.5V * 0.027Amp = 0.04Watt !!!!!! Dodatkowo kiedy kladziemy nasza cewke z odbiornikiem na emiter to pobor prady nie wzrasta w zadnym stopniu !\nZasilamy nasz bezprzewodowy uklad i odbiornik(zarowka 0.4W) za pomoca tylko 0.04Watt\nCzyli uzywamy dziesiecio krotnie mniej energii niz producent przewidzial dla naszej lampki !\nZachecam do ogladania mich doswiadczen z energia elektryczna na moim kanale:\nMój You Tube kanal !\nNie zapomnijcie subscribe !\nZapraszaw wszystkich do czynnego udzialu w mojej spolecznosci Google+ :\nEnergia alternatywna -spolecznosc !\nZaznaczam ze moje doswiadczenia sluza tylko i wylacznie do celow edukacyjnech ,\na blog jest w ciaglej modernizacji!\nStrona o eksperymentach z wysokim napieciem-iSpark...\nBezprzewodowy przesyl energii! Wireless energy tr...


Łukasz Wydrowski, pośrednik nieruchomości | Morizon.pl\nmorizon.pl profile pośredników nieruchomości Łukasz Wydrowski\nEstatic Nieruchomości ul. Mickiewicza 9 / 5a 80-425 GDAŃSK tel. 508180… pokaż 508180322\n13 472,22 zł / m²\nApartament z 60m2 ogrodem w Rezydencji Marina\nWyjątkowy apartament wykończony i wyposażony w wysokim standardzie. Budynek znajduje się w Gdańsku - Rezydencja Marina. Wybudowany w 2012r apartamentowiec wyposażony m.in w windy, saunę, siłownie, fitness oraz całodobową ochronę. Prestiżowa lokalizacja - 500m od morza, 15 min do centrum Gdańska. W bliskiej odległości uczelnie, centra handlowe, sklepy, szpital, przystanki komunikacji miejskiej oraz wiele punktów usługowych. Mieszkanie, które Ci oferuję ma 36,5m2 powierzchni + wygodny prywatny taras/ogródek 60m2. Okna i ogród\nMieszkanie 3-pokojowe na kameralnym osiedlu apartamentów Wieżycka. Oferta idealna dla rodziny! Kameralna zabudowa i niewielka ilość mieszkań w budynku, dzięki czemu mieszkający tam zyskują niepowtarzalne uczucie prywatności i unikalności swojego lokum. Apartamentowiec został wybudowany w 2007 roku. Posiada uniwersalną architekturę, oraz został wykonany z wysokiej klasy materiałów i z dbałością o wszelkie detale. Mieszkanie składa się z trzech pokoi kuchni, łazienki, wc, oraz dużego balkonu. Okna i podłogi drewniane. W


scrapgang: października 2012\nWyniki liftu październikowego!!\nWitam wszystkich serdecznie! :) Dziś ostatni dzień miesiąca, a to oznacza, że czas na wyniki liftu przepięknej kartki Gosi S.! Dziękujemy za wszystkie zgłoszone prace, cieszymy się bardzo, iż pomysł nowego cyklu wyzwań został przez Was tak entuzjastycznie przyjęty :)) Ciężko było nam wybrać tylko jedną pracę, bo zgłosiliście same cudeńka! :) Po długich naradach DT Scrapgang w nowym składzie wybrał przepiękną kartkę, którą wykonała Krystynas:\nGratulujemy!! Dla Ciebie banerek do pobrania na blog:\nWszystkim dziękujemy za wspólną zabawę! A już niedługo - bo 5 listopada - zapraszamy na nowy lift kartkowy. To dopiero będzie wyzwanie!! ;))\nTymczasem wciąż możecie wziąć udział w trwającym wyzwaniu: Szczypta kobiecej elegancji.\nps. Czy chcielibyście brać udział także w zabawie liftowej, dotyczącej pełnowymiarowych scrapów 30cm x 30cm? Wyrażajcie swoje opinie w komentarzach!\nAutor: Papierowe Podarunki o 13:24 1 komentarz:\nEtykiety: najlepszy lift, wyniki\nWyzwanie:Szczypta kobiecej elegancji\nDziś czas na nowe wyzwanie:\n"Szczypta kobiecej elegancji"\nUżyj w swojej pracy conajmniej jednej:\n-perełki, półperełki lub ozdobnego kamyczka\nCiekawa jestem co wyczarujecie.\nPoniżej możecie zobaczyć jak nasze powiększone DT poradziło sobie z zadaniem.\nAutor: Rysa o 11:17 6 komentarzy:\nEtykiety: Rysa, wyzwanie scrapgangu\nDT- ostatnia odsłona\nDziś ostatnia prezentacja nowego DT Scrapgangu. Dziękuję jeszcze raz za nadesłane zgłoszenia. Mam nadzieję, że zostaniecie tu z nami i będziecie się dobrze bawić biorąc udział w wyzwaniach i konkursach.\nMam na imie Monika. Scrapbookingiem zajmuje sie od okolo roku. Wielka radosc sprawia mi obdarowywanie bliskich moimi wytworami. Kocham kwiaty te zywe jak i z papieru,ktore bardzo czesto mozna zauwazyc w moich pracach. Najbardziej lubie robic kartki,oraz male formy,chociaz ostatnio probuje tez swoich sil w Lo i mini albumach. Mieszam rozne style. Kolorowo,romantycznie,az po drapania i postarzania.\nWszyscy, którzy biorą udział w naszych wyzwaniach i lubią do gangu zaglądać, mogą zabrać na swoje blogi banerek:\nAutor: Rysa o 17:11 4 komentarze:\nEtykiety: DT Scrapgang\nw naszym DT inspirować będzie też Chimera\nMam na imię Joasia, jednak w scrapowym świecie działam pod tajemniczym pseudonimem - Chimera. Scrapbookingiem zajmuję się od 2009r., a jakiś czas temu hobby to stało się stylem mojego życia, wszystko wokół niego się kręci. Uwielbiam tworzyć prace postarzane, poszarpane, potuszowane, a ostatnio i stemplowane. Z drugiej strony jednak ciągnie mnie do lekkich, koronkowo-kwiatowych klimatów. Czasem zdarza mi się mieszać te dwa style, ponieważ lubię eksperymenty. Moją pierwszą ulubioną formą była kartka, ale niedawno całkowice pochłonęły mnie LOsy i albumy, czyli te, które pozwalają na przechowywanie wspomnień. Kiedy nie scrapuję, studiuję polonistykę, oglądam filmy oraz kibicuję pięknym tenisistkom, sama czasem też wchodzę na kort. Bardzo się cieszę, że mogę należeć do tego wspaniałego Gangu\nAutor: Rysa o 11:38 9 komentarzy:\nDT nadal rośnie- Cudaczek\nMam na imię Kasia, ale w sieci występuję jako Cudaczek. Z papierem zaprzyjaźniłam się mniej więcej 3 lata temu, ale tak już na poważnie moje scrapowanie zaczęło się w 2011 roku. Od tego czasu ciągle staram się uczyć czegoś nowego i poszerzać mój warsztat. Tworzę głównie kartki, ale zdarza mi się również popełnić małe i duże formy, które cały czas jeszcze odkrywam. Dziękuję za zaproszenie mnie do tworzenia tego miejsca :) Mam nadzieję, że moje prace Was zainspirują.\nAutor: Rysa o 12:47 3 komentarze:\nNowe gangowe DT- Mapowska\nOd dziś, przez kilka dni będziemy Wam zdradzać nowy skład DT.\nDo naszego grona dołączyła:\nMam na imię Monika, w sieci znana lub mniej znana jako Mapowska. Witam wszystkich bardzo serdecznie! Bardzo cieszę się, że będę mogła regularnie spotykać się z Wami w kolejnych wyzwaniach Scrapgangu.\nUwielbiam tworzyć z papieru. Prace, które wykonuję to przede wszystkim kartki okolicznościowe i pudełka. Próbuję sił w różnych stylach, najczęściej jednak pozostaję w klimatach kolorowych i optymistycznych ;) Lubię wykonywać prace z motywami 3D, lubię też haft matematyczny, a ostatnio przede wszystkim wycinanki i stemple, stemple, stemple... Zawzięcie uczę się je kolorować i zwiększam arsenał markerów ;)\nMam nadzięję, że bedziemy się razem inspirować i wspólnie dobrze bawić. Pozdrawiam gorąco!\nAutor: Scrapgang o 15:18 7 komentarzy:\nWyniki wyzwania #27 Liści szmer...\nDziś - wyjątkowo dzień wcześniej niż zwykle - mam przyjemność ogłosić wyniki wyzwania #27 Liści szmer...\nNajpierw jednak pragnę serdecznie podziękować Wam za tak liczny udział w tym wyzwaniu! :) Cieszę się bardzo, że trafiło ono w Wasze scrapowe gusta ;-) Mamy nadzieję, że w kolejnych wyzwaniach również będziecie tak licznie zgłaszać Wasze przepiękne prace! :-)\nTym razem wybór TOP 3 był jeszcze trudniejszy niż zwykle. Jak bowiem z tylu cudownych, liściastych prac wybrać tylko 3??? Toczyłyśmy zażarte boje na głosy ;-) nawet musiałyśmy robić dogrywkę, bo były remisy! Ostatecznie banerki TOP 3 otrzymują:\nMAPOWSKA (zdradzę Wam, że załapała się na ostatnie wyróżnienie w Scrapgangu, bo od teraz będzie z nami współtworzyć to miejsce! Ale pracę zgłosiła jeszcze przed naszą decyzją, że zasili szeregi DT :D):\nSERDECZNIE GRATULUJEMY!! i oczywiście zachęcamy do pobrania banerków :)\nZapraszamy wszystkich do udziału w naszych kolejnych wyzwaniach, aktualnie trwa wyzwanie Wspomnienie lata!\nA już w najbliższych dniach poznacie cudowne, utalentowane osoby, które będą z nami współtworzyć DT Scrapgangu! :))\nAutor: Papierowe Podarunki o 23:28 6 komentarzy:\nWitam w kolejny poniedziałek wyzwaniowy :) Tematem wyzwania, które będzie obowiązywało od dziś przez dwa tygodnie jest "Wspomnienie lata"\nTeraz każdy już myśli o jesieni, zbliżających się świętach i innych przyjemnościach nadchodzących, zapominamy, że przecież mamy jeszcze wiele nieuporządkowanych wspomnień z lata :) Pracą na to wyzwanie może to być LO ze zdjęciem z wakacji, cały album wakacyjny, dziennik z podróży, ale równie dobrze może to być praca z użytym choćby jednym elelementem wspominającym lato - jeśli nie jest on oczywisty - należy go opisać :)\nWięcej wytycznych nie ma, więc pozostaje tylko powspominać... słońce, woda, góry... upał :)\nOto nasze inspiracje:\nRyska zrobiła piękne LO wspominając cudowny dzień:\nMłoda Kobieta również LO wspominając zabawę na wodzie :)\nI na koniec moje LO, gdzie wspominam cudowny wypad nad polskie morze:\nJak widać wszystkie zrobiłyśmy LO, ale nie sugerujcie się tym zbytnio, jeśli przychodzi Wam jakaś inna forma pracy z elementem lata jak najbardziej dołączajcie do zabawy. Jesteśmy bardzo ciekawe waszych prac :)\nNie zapominajcie również, że zabawa w liftowanie jeszcze trwa przez tydzień :)\nAutor: Szara o 20:44 Brak komentarzy:\nWybrałyśmy nowych członków DT Scrapgangu!\nBardzo dziękujemy za wszystkie nadesłane zgłoszenia do DT Scrapgangu. Nie spodziewałyśmy się aż takiego zainteresowania z Waszej strony! :) Nadesłaliście wiele interesujących zgłoszeń na bardzo wysokim poziomie! To dla nas zaszczyt, że tak utalentowane osoby chcą z nami współpracować :-)\nPrzepraszamy, że tak długo trzymamy Was w niepewności, ale to bardzo trudne - wybrać kilka osób i odrzucić kandydatury innych, równie utalentowanych Scraperek i Scraperów. Po wielu godzinach burzliwych rozmów, głosowań, przemyśleń - wybrałyśmy osoby, które zasilą nasze Scrapgangowe szeregi. Wkrótce odezwiemy się do tych osób, czekajcie cierpliwie! :-)\nZa niedługo także przedstawimy nowych członków DT na blogu. A później...będzie się działo! ;-)\nPozdrawiam serdecznie w imieniu Scrapgangu\nAutor: Papierowe Podarunki o 12:24 Brak komentarzy:\nDziś gang zaczyna nowy cykl wyzwań: lifty\nKartki do liftowania się pojawiały piątego dnia każdego miesiąca. Za jakiś czas pojawią się prawdopodobnie także inne formy scrapbookingowe do liftowania.\nZabawa w liftowanie polega na stworzeniu pracy inspirowanej inną pracą, za zgodą autora oryginału. Ważne jest, by przy publikacji pracy zaznaczyć, że jest to lift.\nCo daje liftowanie? Przede wszystkim dobrą zabawę, ale jest też świetną okazją do poznania nowych technik, rozwiązań, kompozycji.\nZaczerpnijcie z oryginału układ, styl, kolorystykę lub jakieś charakterystyczne elementy, dodajcie szczyptę własnego stylu i korzystając z zasobów Waszego scrapwarsztatu stwórzcie własną wersję wybranej przez nas kartki.\nJako pierwszą liftować będziemy śliczną kartkę Gosi S\nWięcej zdjęć tej karteczki znajdziecie TUTAJ\nJak z liftem potadził sobie nasz gang?\nJak pewnie zauważyliście, wśród naszych prac nie ma pracy Maggie - z przykrością zawiadamiamy, iż opuściła nasze gangsterskie szeregi, jednocześnie dziękujemy Maggie za poświęcony czas i serce włożone w tworzenie tego miejsca.\nRównocześnie przypominamy, że nabór do DT nadal trwa. Jak sie zapisać? Instrukcje znajdziecie TUTAJ\nAutor: Rysa o 14:34 4 komentarze:\nWyniki wyzwania 26\nI po raz kolejny baaaardzo Wam dziękujemy za wspólną zabawę - tym razem za udział w #26 wyzwaniu - Czarodziejski ogród fantazji.\nNaszym zwyczajem wybrałyśmy 3 naszym zdaniem najlepsze prace i autorki tych prac otrzymują od nas banerki top3:\nI oczywiście zapraszamy do dalszej zabawy z nami - aktualne wyzwanie to "Liści szmer".\nAutor: Szara o 17:04 5 komentarzy:\nDziś kolejne wyzwanie Scrapgangu, którego główną tematyką będą liście. Ale nie martwcie się! Nawet jeśli macie już po dziurki w nosie wyzwań typowo jesiennych, w naszym wciąż możecie wziąć udział, bowiem praca zgłaszana na to wyzwanie nie musi być jesienna, równie dobrze można zrobić bardzo wiosenną kartkę z bukietem, w którym główną rolę będą odgrywać liście ;-))\nPodsumowując: w naszym najnowszym wyzwaniu chodzi o to, by dobrze się bawić i stworzyć dowolną pracę, w której liść/liście będą głównym lub jednym z głównych elementów :-)\nPamiętajcie, że na wyzwanie można zgłosić wiele prac, ale każda z nich powinna znaleźć się w osobnym poście na Waszych bogach. Każda ze zgłaszanych prac musi w notce zawierać odnośnik (link) do naszego wyzwania!\nA oto inspiracje gangowej ekipy:\nRysa zrobiła cudną, bardzo jesienną karteczkę, w której liście wyglądają, jak prawdziwe!\nSzara z kolei pokazała, że liście wcale nie muszą kojarzyć się z jesienią i wykonała prześliczne kolczyki:\nA ja (Młoda Kobieta) oprawiłam w ramkę jesienną fotkę sprzed kilku lat:\nChętnie obejrzymy Wasze liściaste prace! Zapraszamy do wspólnej zabawy :-)\nJednocześnie przypominam, że Scrapgang ogłosił nabór do DT! Jeśli chcecie z nami współtworzyć to niesamowite miejsce (w którym w najbliższym czasie wprowadzimy wiele zmian!), zachęcam do zapoznania się ze szczegółami rekrutacji---> KLIK.\nAutor: Papierowe Podarunki o 11:45 4 komentarze:\nEtykiety: Młoda Kobieta, wyzwanie scrapgangu\nTag, rozdawajka i nowości w Project Prezent!


Prezydent Francois Hollande w ogniu oskarżeń - RMF 24\nPrezydent Francois Hollande w ogniu oskarżeń\nSobota, 1 września 2012 (21:55)\nAfera we Francji. Liderzy opozycji oskarżają prezydenta Francois Hollande'a o to, że powierzył lukratywną posadę biznesmenowi blisko powiązanemu z kilkoma ministrami i ich rodzinami.\nFrancuzi boją się o swoją przyszłość\nMisja stworzenia we Francji Publicznego Banku Inwestycyjnego, który ma pomagać w czasie kryzysu bankrutującym firmom, powierzona została znanemu biznesmenowi Matthieu Pigasse'owi. Jest on między innymi szefem paryskiej filii francusko-amerykańskiego banku prywatnego Lazard i właścicielem popularnego "Les Inrocks", w którym funkcję redaktora naczelnego pisma sprawuje żona ministra do spraw ożywienia gospodarczego Arnaud Montebourga.\nWielu komentatorów przypomina, że Hollande obiecywał moralne uzdrowienia polityki po serii afer finansowych, które wybuchały w otoczeniu jego prawicowego poprzednika Nicolasa Sarkozy'ego. Oburzają się, że nowy szef państwa w zaledwie kilka miesięcy stworzył swoją własną "republikę kolesi".\nNasz prezydent przekroczył granicę przyzwoitości, które narzuca mu jego funkcja. Sądzę jednak, że Francuzi dawno stracili zaufanie do polityków, którzy ciąge nas oszukują i okradają nasz kraj - powiedział korespondentowi RMF FM przygnębiony mieszkaniec Paryża.\nNewsFrancuzi boją się o swoją przyszłość


1. Dla zachowania jak najlepszej jakości biżuterii polecamy przechowywać ją w specjalnym woreczku, który otrzymują Państwo od nas wraz z biżuterią. Każdy element biżuterii powinien być przechowywany osobno w niezależnym woreczku.\n2. Biżuteria nie lubi wody - nie należy zatem dopuszczać do jej kontaktu z wodą (np. prysznic, kąpiel w basenie). Biżuterię należy również przechowywać w suchym miejscu - niewskazane jest trzymanie biżuterii w łazience, gdzie panuje stała wysoka wilgotność.\n3. Nie należy dopuszcać do kontaktu biżuterii ze środkami chemicznymi, kosmetykami i detergentami. Szczególnie należy uważać na kontakt z perfumami, dezodorantami i kosmetykami do włosów. Należy uważać również na nadmierny kontakt biżuterii z potem (np. zdejmować biżuterię na czas ćwiczeń na siłowni).


Nyską Nutę wygrał chór Gospel | Nowa Trybuna Opolska\nNyską Nutę wygrał chór Gospel\nKlaudia Bochenek 13.06.2011\nZdaniem jury, najpiękniejszą, wpadającą w ucho i bliską sercu piosenkę zaśpiewał nyski chór Gospel. Klaudia Bochenek\nSześciu najlepszych wykonawców wybraliśmy bez problemu. Gorzej było wytypować tego jedynego - stwierdziła Teresa Kudyba z Radia Opole, która przewodniczyła jury konkursu na Nyską Nutę. Ostatecznie stanęło na chórze Gospel z Nysy, który zaśpiewał piosenkę "Nysa, Nysa".\nDrugie miejsce i nagrodę publiczności zgarnął zespół Horyzont Dariusza Orłowskiego z utworem "Pod tym niebem". Trzecie miejsce zajął Jan Borkowski z zespołem "Stuk puk", a czwarte - Karolina Stachowska z Kielczy, która zaśpiewała "Zakochana w Nysie". Pierwsze miejsce nagrodzono statuetką i kwotą 5 tys. zł, pozostali otrzymali po 500 zł i możliwość nagrania wspólnej profesjonalnej płyty.\n- Wybraliśmy najlepszych, ale wszystkie 22 piosenki zgłoszone do konkursu zasługują na uwiecznienie - sugerował członek jury Piotr Baron. - Proponuję, by je wszystkie zebrać i utrwalić. Mogłyby się ich np. uczyć dzieci w szkołach na lekcjach muzyki.\nJarosław Wasik podkreślał natomiast wysoki poziom konkursu i profesjonalizm organizatorów. - Świetny festiwal, którego pozazdrości wam zapewne mnóstwo innych miast - mówił. - Teraz Nysa ma już swoją piosenkę, hymn, a na przykład tak rozśpiewane miasto jak Opole nie ma swojej nuty.\nGość 16.06.2011 01:55:29\nPoziom większości uczestników żenująco słaby. Ale ok - to dopiero I edycja, za rok będzie na pewno ciekawiej\ni może UM z NDK postarają się o jakąś gwiazdę wieczoru.\nOwszem, żenująco słaby. Jednak jeszcze bardziej żenującym było czytać wypowiedź kierownika biura promocji przy UM, o tym jaki to "poziom był dobry", tak jakby PRAWDA miała źle służyć temu konkursowi. To postawa godna pożałowania.\nMarek 15.06.2011 18:18:51\nArek 14.06.2011 00:41:51\nDobrze że Pan Piotr Baron nie uczy w szkole muzyki.


Holenderska prokuratura kończy śledztwo w trzech rzeźniach - Głos Polski\nHolenderska prokuratura kończy śledztwo w trzech rzeźniach\nJuż parokrotnie na łamach naszej strony internetowej pisaliśmy o wyjątkowo trudnej sytuacji w holenderskich rzeźniach. Miejsca te, które zatrudniają dziesiątki, jeśli nie setki pracowników migrujących, stały się w dużej mierze ogniskami koronawirusa. Pracownicy zaś, w tym Polacy, skarżyli się na liczne zaniechania ze strony kierownictwa i nadużycia. To jednak nie pierwszy przypadek, w którym podmioty te popadają w konflikt z prawem. W trzech z nich dochodzenie właśnie zakończyła prokuratura.\nHolenderska prokuratura poinformowała w sobotę, iż wstrzymuje dochodzenie w sprawie nadużyć w trzech rzeźniach w trybie natychmiastowym. Zaprzestanie wszelkich działań śledczych dążących do wykrycia nieprawidłowości i skazania ludzi za nie odpowiedzialnych, to efekt działań NVWA. NVWA - Holenderski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumenckich po prostu nie dostarczył organom ścigania należytych dokumentów, dowodów i informacji pozwalających na kontynuowanie dochodzenia. Jak stwierdziła prokuratura śledztwo w trzech rzeźniach trwało nieracjonalnie długo. Oskarżyciele kończą więc niejako przedwcześnie swoje działania, chociaż wiadome jest, iż w miejscach tych działy się rzeczy, które nie powinny mieć miejsca.\nNie chodzi o COVID\nDochodzenie, jakie prowadzili śledczy z ramienia prokuratury w trzech zakładach znajdujących się na północy kraju, nie miało nic wspólnego z COVID-19. Śledztwa w sprawie wirusa i ewentualnego nieprzestrzegania przez pracodawców obostrzeń koronowych są „świeże” i nadal trwają. W tym wypadku chodzi o wydarzenia z 2018 roku, które zbulwersowały niderlandzką opinię publiczną. Doniesienia mówiły bowiem o transporcie i uboju w rzeźniach chorego bydła. Lekarze, orzecznicy z NVWA mieli zgadzać się na ubój ciężko chorych zwierząt, które ledwo stało na własnych nogach.\nPo tych niepokojących informacjach, sprawą zainteresował się minister rolnictwa Niderlandów, który wszczął śledztwo dotyczące działań lekarzy orzeczników. Dokonano również serii nalotów na rzeźnie, sprawdzając, czy medialne doniesienia faktycznie mają oparcie w rzeczywistości. Działania te wykazały, iż nadzór nad ubojem był niewystarczający, a wielu lekarzy weterynarii podchodziło do swoich działań wyjątkowo „elastycznie” i „liberalnie”. W efekcie do sprzedaży, a zatem i na stoły Holendrów mogło trafić mięso, które nigdy nie powinno się tam znaleźć.\nNVWA czeka kolejny proces?\nNiderlandzka prokuratura odbyła kilka rozmów z NVWA, na temat ciągłego odraczania przekazania kluczowych dla sprawy dokumentów, co znacznie utrudniało i wydłużało śledztwo. Jak jednak wynika z sobotniej informacji prokuratury, nie przyniosły one pozytywnych rezultatów. Śledztwo wstrzymano. Oskarżyciele nie zamierzają jednak odpuścić. Prokuratura chce zbadać, czemu nie otrzymała wymaganych materiałów. Możliwe wiec, iż niedługo ruszy kolejne dochodzenie, które uderzy już nie tylko w „liberalnych weterynarzy”, ale w sam Holenderski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumenckich. Jeśli tak się stanie, będzie to już druga rządowa organizacja (po urzędzie skarbowym), przeciw której ruszy oficjalne śledztwo.


Duży Obraz : SR9011 SARM Sterydy Surowy proszek 99% czystości dla Muscle Fitness CAS 1379686-29-9\nSR9011 SARM sterydy Surowy proszek\nNazwa produktu:: SR9011 Sterydy SARM Inna nazwa:: Stenaboliczny\nWygląd:: Biały proszek CAS:: 1379686-29-9\nSłowa kluczowe:: legalne suplementy anaboliczne, stymulują sterydy anaboliczne\nSARMs Raw Powder Material Fitness SR9011 do odchudzania Muscle Fitness\nInna nazwa: Stenabolic\nZastosowanie: SR9011 zwiększa wytrzymałość i utratę wagi.\nZastosowanie: zmniejszenie masy tłuszczu\nSR9011 to trójfunkcyjny monomer metakrylanowy, który zapewnia doskonałą przyczepność do podłoży metalowych. SR9011 jest zalecany do utwardzania nadtlenkowych powłok, uszczelniaczy i plastizoli na bazie PVC. Sugerowane użycie wynosi od 5% do 10%.\nSR9011 jest skutecznym i swoistym syntetycznym agonistą REV-ERB, który wiąże REV-ERB-α EC50 do 790 nM i REV-ERB-P z EC50 do 560 nM. Ma także dobrą ekspozycję osocza / mózgu in vivo. Receptory jądrowe REV-ERB-α i REV-ERB-β odgrywają nieodzowną rolę w regulacji ekspresji białek zegara rdzenia, promując rytmy w aktywności i metabolizmie. Podanie SR9011 zmieniło schematy rytmu okołodobowego zachowania rytmu okołodobowego i ekspresji genu zegara rdzenia w podwzgórzu myszy. Zmieniła się także wątroba, mięśnie szkieletowe i tkanka tłuszczowa w szeregu wzorów ekspresji rytmu okołodobowego genów metabolicznych, co spowodowało zwiększenie zużycia energii. Leczenie otyłych myszy indukowanych dietą za pomocą SR9011 zmniejsza poziomy tłuszczu poprzez zmniejszenie spożycia tłuszczu, znacząco poprawiając dyslipidemię i hiperglikemię. Wyniki te sugerują, że farmakologiczne ukierunkowanie rytmów okołodobowych syntetycznych ligandów REV-ERB może być korzystne w leczeniu zaburzeń snu, jak również chorób metabolicznych.\nSR9011 to nie tylko pigułka „dietetyczna”\nNie ma sposobu na cukier - choć wiele osób próbuje - utrzymanie zdrowej wagi może być trudne. Ponieważ jest to trudne, wielu ludzi próbuje „cudownych” pigułek dietetycznych i innych szybkich rozwiązań, które ostatecznie muszą zmienić sposób życia. Wiele diet bez recepty i tabletek odchudzających jest nieuregulowanych\nI może zawierać niebezpieczne składniki. Jednak SR9011 nie jest środkiem tłumiącym apetyt, przeczyszczającym ani „blokującym tłuszcz”. Nie znajdziesz SR9011 na liście składników proszku białkowego lub suplementów treningowych.\nRóżnica między SR9009 a innymi pigułkami dietetycznymi to jego skład chemiczny. SR9011 nie jest apetytem\nInhibitory - Wiele leków odchudzających - bezpośrednio poprzez zwiększenie tempa metabolizmu mięśni. Twój metabolizm przyspiesza i naturalnie zwalnia w ciągu dnia, co oznacza, że czasami żywność jest wykorzystywana na energię, a czasami jest przechowywana jako tłuszcz. Dzięki ponownej synchronizacji nieprawidłowej funkcji zegara metabolicznego, SR9011 zapewnia, że żywność i nadmiar tłuszczu są wykorzystywane jako energia.\nSR9011 należy do Burris i jego zespołu opracowanego w TSRI. Lek wiąże się z Rev-erbα, naturalnym białkiem, które wpływa na lipidy wątroby i metabolizm glukozy, reakcje zapalne i komórki magazynujące tłuszcz in vivo. Dzięki połączeniu z Rev-erbα, SR9011 może zainicjować metabolizm i kolejny przyjemny efekt uboczny: zwiększyć siłę mięśni.\nLeczenie SR9009 wykazało zwiększoną wytrzymałość i odwrócone badania uszkodzeń mitochondriów. R9009 w poprawie zdolności sportowych i wytrzymałości ma wielkie perspektywy. Związek ten działa jako agonista dla Rev-erbα. SR9009 wiąże się z naturalną cząsteczką ciała o nazwie Rev-erbα, która wpływa na metabolizm lipidów i glukozy w wątrobie, wytwarzanie komórek magazynujących tłuszcz i odpowiedź makrofagów (komórek, które usuwają martwe lub martwe komórki) podczas zapalenia.\nObecne badania wykazały, że aktywacja Rev-erbα w SR9009 powoduje wzrost aktywności metabolicznej mięśni szkieletowych i 50% wzrost wydolności wysiłkowej, zarówno mierzonej czasem, jak i odległością. R9009 to łatwy w użyciu związek doustny, który wspomaga metabolizm w bieżącym badaniu.\nStenabolic / SR9009 Dozowanie\nUżytkownicy zgłaszają ilość 20-100 mg dziennie, bez żadnego negatywnego wpływu. Z otrzymanych informacji wynika, że wyniki leczenia SR9009 wydają się być zależne od dawki, przy maksymalnej dawce 100 mg na dobę. Przy tej dawce wyniki mają tendencję do stopniowego zmniejszania się.


ZAWIADOMIENIE O ZWOŁANIU XLVIII SESJI RADY GMINY RAKÓW\nw dniu 3 sierpnia 2021, godz. 09:00 w sali konferencyjnej Urzędu Gminy Raków\nCzas opublikowania: 2021-07-28 13:03\nWojewoda Świętokrzyski informuje, że w okresie od dnia 17 maja do dnia 9 lipca 2021 r. oraz od dnia 9 sierpnia do dnia 19 października 2021 r. przeprowadzona zostanie na terenie województwa świętokrzyskiego kwalifikacja wojskowa mężczyzn urodzonych w 2002 r.\nCzas opublikowania: 2021-07-26 13:49\npostępowania na: „Przebudowa dróg na terenie Gminy Raków”\nCzas opublikowania: 2021-07-21 14:29\nna „Pełnienie funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego nad realizacją inwestycji pn. „Rozbudowa sieci wodociągowo-kanalizacyjnej w rejonie ulicy Łagowskiej w miejscowości Raków”\nCzas opublikowania: 2021-07-19 13:09\nNazwa zamówienia ROZBUDOWA SIECI WODOCIĄGOWO- KANALIZACYJNEJ W REJONIE ULICY ŁAGOWSKIEJ W MIEJSCOWOŚCI RAKÓW\nCzas opublikowania: 2021-07-19 12:26\nWyniki wyborów uzupełniających do Rady Gminy Raków zarządzonych na dzień 18 lipca 2021 r.\nCzas opublikowania: 2021-07-19 07:42\nKategoria: Wybory uzupełniające do Rady Gminy Raków w okręgu wyborczym nr 10 (2021 rok)\nDo dnia 30 września 2021 roku sołectwa powinny złożyć wnioski do Wójta Gminy Raków wraz z kompletem dokumentów w sprawie przyznania środków funduszu sołeckiego na rok 2022.\nCzas opublikowania: 2021-07-16 09:53\nw wyborach uzupełniających do Rady Gminy Raków zarządzonych na dzień 18 lipca 2021 r.\nCzas opublikowania: 2021-07-15 08:27\nOferowane stanowisko: Podinspektor\nKomórka organizacyjna: Referat Finansów i Budżetu\nData ogłoszenia naboru: 12 lipiec 2021r.\nTermin składania dokumentów: 26 lipiec 2021r.\nCzas opublikowania: 2021-07-12 13:27\nna stanowisko podinspektora w Urzędzie Gminy w Rakowie.\nCzas opublikowania: 2021-07-12 13:21\nzłożonych w odpowiedzi na zapytanie ofertowe na opracowanie dokumentacji projektów stałej organizacji ruchu na drogach gminnych.\nCzas opublikowania: 2021-07-07 14:19\nCzas opublikowania: 2021-07-02 07:37\nDotyczy: zadania pn. Wykonanie ogrodzenia przy Szkole Podstawowej w Szumsku.\nCzas opublikowania: 2021-06-30 12:33\nWykonanie ogrodzenia przy Szkole Podstawowej w Szumsku.\nCzas opublikowania: 2021-06-29 14:15


Krainajacwingow.pl - Strona 156 z 188 - Kraina słów\nPortale z bezpłatnymi filmami\nDuży portal internetowy i strona internetowa internetowa z obrazami online to już nie przelewki. To prawdziwy sposób na to, by zarobić finanse. Nawet, kiedy gratisowe filmy …\nJeśli lubisz słuchać muzyki, nie sprawia Tobie trudności odgadywanie tytułów pojedynczych utworów muzycznych, to konkursy muzyczne z pewnością są dla ciebie świetne. Takie konkursy są dosyć …\nWartościowy sprzęt domowy – AGD\nOprzyrządowania w domu to w nowoczesnych czasach fundament. Nie jedna osoba nie wyobraża sobie życia bez obecności pewnych sprzętów. Jakikolwiek pokój, w zależności od jego przeznaczenia, …\nAranż ogrodu – narzędzia pomogą w pracach ogrodniczych\nNatura dla człowieka była kiedyś domem, jakiego nie sposób było się w dowolny sposób wyrzec.Natura pozwalała nam przetrwać, przynosząc nam wodę i profesjonalne wyżywienie – mogliśmy …\nCzy suknia weselna może być tania?\nWesele to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu człowieka. Para młoda pragnie w tym dniu wyglądać niebywale i niepowtarzalnie, jednak nie oszukujmy się, że więcej problemów …\nJak dobrać firany i zasłony do metrażu?\nFiranki stały się niezmiernie kultowym dodatkiem w mieszkaniach i domach. W końcu okna to bardzo ważne elementy domów oraz mieszkań wobec tego również nie należy się …\nModele samochodów – które auto wybrać?\nNiekiedy niezmiernie trudno jest nam się zdecydować na dobry model samochodu. Wiemy, ze chcemy kupić auto lecz nie możemy przekonać się czy również zdecydować na jakiś …\nSama rozmowa kwalifikacyjna ma okazję się wydawać niezwykle dużym wyróżnieniem oraz niejednokrotnie bezrobotni są przekonani, że pracę dostaną. Potem napotykają na zawikłane oraz zaskakujące pytania, których …\nZapożyczenie na jutro – bez wizyty w banku\nDla wszelkich ciekawskich na pewno zachęcający będzie fakt tego, że obecnie wszelkie formy kredytowe są coraz bardziej osiągalne. Pożyczki gotówkowe, właściwe kredyty konsolidacyjne, nawet kredyt bez …\nPersonalizowane dedykacje oraz gadżety – grawer\nGrawerowanie laserowe ma prawo odnaleźć zastosowanie przy tak pięknym i wyjątkowym dniu jak zaręczyny. Na takim pierścionku wolno pomieścić datę poznania, bądź datę zaręczyn. Także rocznica …\nPoprzedni 1 … 155 156 157 … 188 Następny


Ogólnopolski Konkurs Retoryczny – Kuratorium Oświaty w Opolu\nJesteś tutaj: Strona główna » Konkursy » Konkursy tematyczne » Ogólnopolski Konkurs Retoryczny\nZapraszamy, wraz z Ministerstwem Edukacji Narodowej, wszystkich uczniów szkół ponadgimnazjalnych do udziału w Ogólnopolskim Konkursie Retorycznym. Przedmiotem rywalizacji jest umiejętność publicznego wypowiadania się na tematy ważne społecznie.\nKartę zgłoszeniową oraz krótkie filmy z wystąpieniem na dowolny temat należy przesłać do 31 grudnia 2017 r. na adres konkurs@akademiaretoryki.pl.\nNastępny artykuł Konferencja ,,Podnoszenie jakości edukacji włączającej w szkołach i placówkach systemu oświaty”.\nPoprzedni artykuł IX Międzynarodowa Wystawa Szopek Bożonarodzeniowych „Moja Szopka”


W wyniku wydanej przez rząd austriacki w 1782 roku ustawy pozbawiającej Kościół i zgromadzenia kontemplacyjne dotychczasowych majątków, folwark kamienicki przeszedł na skarb państwa austriackiego, zaś na folwarku w Zbludzy osiedlono trzech chłopów – osadników austriackich. Dwór kamienicki został mianowany centrum administracyjnym dla okolicznych wsi tworzących razem tzw. „państwo kamienickie”.\nPoczątkowo państwem tym „zarządzali urzędnicy z ramienia dworu wiedeńskiego”. Później jednak podobnie, jak w całej Galicji, majątek wystawiono na przetarg dzierżawczy, który wygrała szlachecka rodzina Szalayów, którzy w tym czasie władali Szczawnicą.\nZ oddalonej około 30 km Szczawnicy, przez mianowanego przez siebie zarządcę Stefan Szaley kierował tym majątkiem, starając się z niego uzyskać jak największe dochody, z których po wypłaceniu dworowi austriackiemu czynszu dzierżawczego miała mu pozostać stosowna suma zysków.\nTak jednak nie było, gdyż warunki naturalne nie spełniały oczekiwań. Mimo to Szalay planował na stałe przenieść się do Kamienicy, gdzie\nna miejscowym cmentarzu zbudował sobie kaplicę cmentarną, w której\nprzyszłości miały „spocząć jego kości”. Upadłszy na zdrowiu zrezygnował\nz zakupu Kamienicy i pozostał w Szczawnicy do swojej śmierci, do 1840 roku. Wypowiedziana przez Szalaya dzierżawa Kamienicy zmusiła władze austriackie do sprzedaży dworu i kamienickiego majątku. Majątek kupił w 1830 roku sądecki kupiec Józef Kirchner za kwotę 42 tyś. złr. Przejmując kamienicki majątek Kirchner stopniowo i z trudem budował podstawy do ekonomicznej eksploatacji lasów, bo to głównie i ich powodu zakupił Kamienicę. Wyremontował, więc nieco istniejące tartaki i zabiegał o stworzenie korzystnych rynków zbytu drewna. Posiadana fortuna umożliwiła mu zbudowanie nowego drewnianego dworku z myślą o przekazaniu całego majątku córce Kornelii. To nastąpiło w 1838 roku, kiedy Kamienicę jako posag wniosła Kornelia do małżeństwa z Maksymilianem z Brzezia Marszałkowiczem. Oni dwoje rozpoczęli wyjątkowy okres w całej historii Kamienicy\nMarszałkowicz, człowiek zamożny – posiadał między innymi majątek w Gródku, w świecie bywały – ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Wiedniu, bez oporu podjął się dzieła zapoczątkowanego przez swojego teścia. Uczynił z Kamienicy ważny na owe czasy ośrodek przemysłowy, głównie przemysłu drzewnego. Już w roku 1840 zbudował obok dworu dużą papiernię\n„o dwóch płutniach i trzech holendrach z aparatem walcowym i szlifierskim do wyrobu masy drzewnej”. W latach 1845 – 1851 zbudował w Szczawie dwie kuźnice zwane hamerniami, z których każda miała trzy piece do wytopu żelaza. Zbudował tam również wytwórnię potażu, produkującą z popiołu drzewnego potaż. Zainstalowane na rzece koła wodne wprawiły w ruch potężne miechy i młoty kuźnicze służące do skuwania surówki na żelazne sztaby.\nPotrzebny hutom surowiec „rudę darniową” wożono furmankami aż z dalekich Węgier. Roczna produkcja żelaza, obrabianego głównie wiosną, kiedy był dostatek wody, dochodziła do około 150 ton. Na rzece pracowało pięć tartaków, z których największy posiadał „przyrząd kratowy i piłę cyrkuralkę”. Roczne przetarcie drewna kształtowało się na poziomie około 120 tyś. stóp kubicznych. Ponadto przy dworze funkcjonowała dość duża gorzelnia, bo na około 20 kory dziennego zacieru. Produkty kamienickie wędrowały w różne miejsca Galicji, m.in. Bochni, Wieliczki, Tarnowa, Korczyna, Przemyśla i Lwowa. Na stworzenie tego niewątpliwie imponującego, potencjału gospodarczego Marszałkowicz wydał kwotę około 100 tyś. złr., pochodzącą także z kredytów. Dochód roczny szacowany był w 1879 roku na poziomie około 35 tyś.złr., z czego 8 tyś. przypadało na wypłaty dla zatrudnionych tam robotników. Sukces gospodarczy kamienickiego dworu był wypadkowa wielu czynników, jak korzystna koniunktura na drewno i jego przetwory, żelazo, alkohol, ale niewątpliwie najważniejszym składnikiem był sam właściciel Marszałkowicz, jego talent organizacyjny i wyczucie gospodarcze. Obrazować to może porównanie: kiedy przyjmował majątek, wart on był około 50 tyś złr., kiedy zaś go sprzedawano uzyskano kwotę 250 tyś. złr.\nBędąc człowiekiem czynu zgromadził wokół siebie wielu zdolnych i oddanych sobie ludzi m.in. Ludwika Kubalę – absolwenta prawa Uniwersytetu Lwowskiego, Antoniego Skąpskiego – zarządcę majątku, Nikodema Gójskiego i innych. Razem tworzyli aktywny ośrodek życia gospodarczego, politycznego i kulturalnego.\nKamienicki dwór bardzo aktywnie włączał się w akcje przygotowań do ogólnonarodowego powstania planowanego na 1846 rok. Gromadzono broń i przygotowywano niektórych, bardziej światłych chłopów nie tylko z samego dominium, ale z najbliższej okolicy. Zgromadzona na zjeździe w Łukowicy sądecka szlachta obwołała swoim komendantem na czas rewolucji – Antoniego Skąpskiego, pracownika Marszałkowicza. Niedługo później został on przez Austriaków aresztowany i po procesie skazany na 10 lat ciężkiego więzienia w twierdzy na Szpilbergu. Nim tam dotarł, w jednym z etapowych więzień spotkał jednego z przywódców powstania Chochołowskiego, Jana Kantego Andrusikiewicza, z którym szczerze się zaprzyjaźnił. Po zdławieniu powstania Krakowskiego Austriacy bacznie się przyglądali kamienickiemu dworowi i jego właścicielowi.\nKiedy w dwa lata później rozpoczęła się w Galicji Wiosna Ludu włączył się aktywnie w polityczną „robotę”. W dowód uznania dla jego aktywności powołano go w skład Sądeckiej Rady Narodowej z ramienia, której przez dwa miesiące był przewodniczącym jak również zajmował się organizowaniem doraźnej pomocy żywnościowej ludności całego cyrkułu sądeckiego. W wyniku Wiosny Ludów Austriacy zgodzili się na wiele ustępstw wobec Polaków, miedzy innymi wprowadzili amnestię dla więźniów politycznych. Skorzystał z niej Antoni Skąpski, który powracając do Kamienicy przywiózł ze sobą Jana Kantego Andrusikiewicza, któremu Marszałkowicz bez wahania dał mieszkanie i pracę zarządcy papierni. Sterany pobytem w twierdzy Andrusikiewicz wnet zachorował i zmarł na tyfus w 1850 roku. Pochowano go na kamienickim cmentarzu, gdzie stoi jego nagrobek. Patriotyzm dorosłych mieszkańców dworu udzielał się również młodzieży. Gdy przyszedł rok 1863 – wybuch powstania styczniowego do walki ze znienawidzonymi Moskalami włączyli się dwaj synowie Skąpskiego – Zygmunt i Franciszek oraz syn Marszałkowicza Zygmunt, którzy wtedy pobierali nauki w krakowskich szkołach. Po przekroczeniu austriacko – rosyjskiej granicy wraz z innymi ochotnikami z Galicji walczyli w rejonie Miechowa. Z powstania nie wrócił syn Skąpskiego – Zygmunt, który w stopniu porucznika powstania poległ na polu walki.\nKiedy Austriacy nadali Galicji autonomie i utworzono nowe powiaty, wśród nich powiat limanowski, Marszałkowicz został wybrany na przewodniczącego Powiatowej Rady. Funkcje tę sprawował z wielkim zaangażowaniem i troską, stwarzając podwaliny samorządowej Limanowszczyzny, jak również i Kamienicy. Nie tylko gospodarka i polityka była pasją Marszałkowicza, ale również i kultura, której poświęcał sporo czasu i pieniędzy. Zgromadził pokaźną i rzadko spotykaną na głębokiej prowincji bibliotekę złożoną z rękopisów, starodruków i cennych w ówczesnym czasie pozycji naukowych w ilości około 4000 dzieł tj. około 10000 woluminów. Ponadto wiele cennych obrazów i pamiątek z przeszłości. Całość zgodnie z ostatnią jego wolą, przekazana została Akademii Umiejętności w Krakowie.\nPrzebudowany przez niego dworek z klasycystyczną kolumnadą, wokół którego założył angielski park w wieloma unikatowymi drzewami i krzewami, przetrwał do naszych czasów. Był on wówczas „przystanią” dla okolicznego ziemiaństwa i inteligencji. Przez pewien czas około 1860 roku gościł u Marszałkowiczów wybitny historyk polski Szczęsny Morawski, kiedy gromadził materiały do swego dwutomowego dzieła pt. „Sądecczyzna”. Drugi tom tej pracy zadedykował „Wielmożnemu Maksymilianowi z Brzezia Marszałkowiczowi właścicielowi dóbr ziemskich: Kamienicy, Szczawy, Zbludzy itd. założycielowi fabryk i księgozbioru wielce mi przydatnego w badaniach dziejowych – autor”.\nUmierając w 1878 roku Marszałkowicz nie zostawił po sobie godnego następcy. Jeszcze za życia spadkobiercy postanowili majątek sprzedać i przenieść się do Krakowa, tam też na cmentarzu Rakowickim spoczęły zwłoki twórcy „Kamienickiego państwa”.\nZmienili się ludzie, zmieniały się czasy, zmieniała się i koniunktura gospodarcza. Nowi właściciele, francuska firma Louis et Bernard Jaffe, licząc na szybkie i liczne zyski zawiodła się, gdyż już w 1890 roku majątek sprzedali hrabiemu Adamowi Potulickiemu. Od tej pory właściciele będą się zmieniać dość często. W 1893 roku majątkiem włada spółka Marceli Sobański i Ksiądz Franciszek Potulicki przebywający w tutejszej parafii, w 1884 roku Michalina Młyńska, w 1885 roku hrabia Ludwik Dębnicki, w 1898 roku Kazimierz Lipiński, a w 1907 roku majątek nabywa spółka akcyjna fabryki celulozy w Żylinie – obecnie na Słowacji.\nWciąż zmieniający się właściciele zainteresowani byli jedynie zyskami, jakie mogły im przynieść kamienickie lasy. Inwestycje ograniczały się jedynie do przemysłu tartacznego i w ograniczonym zakresie do remontu dróg na potrzeby transportu. Wody rzeki Kamienicy poruszały osiem tartaków (traczy). Od podnóża Przysłopu, co kawałek rozmieszczone były tartaki, a wśród nich bardzo wydajny i nowoczesny „trak parowy”. Zbudowano tam bardzo oryginalny szlak transportu drewna. Po szynach kolejki wąskotorowej poruszały się wagoniki naładowane drewnem, które w razie potrzeby popychali robotnicy siedzący na kłodach, drągami (tak jak to robią dziś pienińscy flisacy przewożący Dunajcem na łódkach turystów). Puste wagoniki do miejsca rozpoczynającego szlak transportowy wyciągały zaprzęgi konne.\nOstatnie dwudziestolecie XIX wieku to najbardziej czarna karta historii kamienickiego majątku. Pojawiający się różni spekulanci doprowadzili do całkowitej dewastacji ten piękny zakątek odwiecznej puszczy karpackiej. Największe chyba straty spowodowane zostały za sprawą firmy Michała Adera z Jazowska, który wykupił na okres 20 lat prawo wyrębu drzewa na obszarze około 1200 hektarów w rejonie wsi Zasadne.\nW tym to okresie Kamienica była siedzibą dziedzica i zarządu dóbr składających się ze wsi: Kamienicy, Szczawy, Zasadnego, Zbludzy, Zalesia oraz Zagorzyna, Kiczni, Woli Kosnowej i Woli Piskulinej. Razem obszar dworski składał się z 6271 mrg. czyli około 3570 hektarów. Tutejsza ludność, nosząca gunie z białego sukna i od tego zwana „białymi góralami” trudniła się obok rolnictwa hodowlą bydła i owiec, oraz furmanką i ręcznym zarobkiem w lasach dworskich.\nW 1923 roku Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Spółka Aukcyjna z siedzibą w Czeladzi nabyło kamienicki dwór wraz z przynależną do niego ziemią od poprzedniego właściciela Spółki Akcyjnej Fabryki Celulozy w Żylinie. Największą częścią tego majątku były lasy dal których 29 czerwca 1925 roku sporządzono Plan Gospodarczy przez Komisarza Ochrony Lasów. W świetle tego planu obszar ogólny lasów wynosił 3226,19 ha. Granice tych lasów sięgały do Dobrej (Półrzeczki), Poreby wielkiej, Lubomierza, Koniny, Ochotnicy i Łopusznej.\nNa terenie majątku pracowały dwa tartaki wodne. Jeden na Kramarzówce – dwu-trakowy, drugi na Rzekach – jedno-trakowy. Tartak na Kramarzówce wyposażony był w turbinę wodną i generator do wytwarzania prądu potrzebnego do zasilania sieci oświetleniowej zakładu i napędzania niektórych maszyn,\na nadwyżkę energii dostarczano do domów przyległych do tartaku. Firma „Saturn” podjęła działania inwestycyjne, które miały przysporzyć jej dochodów z wykorzystania miejscowych walorów turystyczno–krajoznawczych\ni zdrowotnych. Miała na swym terenie schronisko górskie na Kluczkach oraz budynek sanatoryjny w Kamienicy nieopodal plebani, który jednak spłonął na początku lat pięćdziesiątych.\nW czasie okupacji majątek dworski został mocno zdewastowany. Po zajęciu wsi Niemcy przystąpili do wprowadzania własnego prawa administracyjnego. Nastąpiło to po utworzeniu Generalnego Gubernatorstwa 28 listopada 1939 r. majątkiem dworskim oraz spółki „Saturn” zarządzał Niemiec o nazwisku Degelman (wg relacji p. Jana Majchrzaka). Niemcy nastawieni na eksploatację dóbr dworskich (szczególnie ucierpiały lasy) nie troszczyli się o inwestycje mające na celu ekonomiczne zarządzanie majątkiem.\nPo wojnie zabytkowym zespołem dworskim administrowało kamienickie\nW budynku mieściły się mieszkania pracowników Nadleśnictwa, biura Gminnej Spółdzielni i Gromadzkiej Rady Narodowej, sale lekcyjne szkoły oraz magazyny.\nW 1974 r. w trosce o zachowanie zabytkowego obiektu Wojewódzki Konserwator Zabytków (dr Pieńkowska ) ogłasza przetarg na przejęcie zespołu dworskiego. Warunki przetargu spełniła Spółdzielnia Mieszkaniowa z Limanowej. Pod nadzorem konserwatora zabytków przystąpiono do remontu pałacyku, warowni, starej poczty, sekretarzówki i leśniczówki – czyli wszystkich obiektów wchodzących w skład zabytkowego zespołu dworskiego.\nPomieszczenia w poszczególnych obiektach zostały przystosowane do prowadzenia działalności wypoczynkowo – szkoleniowej . w pałacyku i leśniczówce znalazły się pokoje gościnne z zapleczem sanitarnym, w spichlerzu zlokalizowano kawiarnię, w budynku starej poczty – stołówkę z pełnym zapleczem kuchennym.\nPo likwidacji CZSBM powstał Ośrodek Szkoleniowo – Turystyczny „Gorce” w Kamienicy jako Spółka Osób Prawnych Spółdzielczości Mieszkaniowej, w której udziały miało sześć Spółdzielni Mieszkaniowych z terenu Polski południowej. Instytucja ta w dalszym ciągu administrowała zespołem dworskim i prowadziła działalność szkoleniowo – turystyczną.\nOd roku 1990 można było zauważyć coraz mniejsze zainteresowanie udziałowców działalnością ośrodka, co powodowało zahamowanie jego rozwoju i brak niezbędnych inwestycji i remontów.\nZ tegoż też powodu ośrodek w nowej rzeczywistości społeczno – ekonomicznej przestał być dochodowy i coraz bardziej popadał w długi. W roku 1999 uchwałą Walnego Zgromadzenia Udziałowców został wystawiony do sprzedaży w drodze przetargu. W grudniu tegoż roku został zakupiony przez firmę PHU „KAMINEX” s.c. z Kamienicy.\nPo przejęciu ośrodka nowi właściciele wykonali niezbędne ale gruntowne remonty w celu podniesienia standardu pałacyku, leśniczówki, budynku starej poczty. Zostały zmodernizowane domki kempingowe oraz wyremontowano stajnie dworskie, w których założono stadninę koni huculskich.\nW ośrodku Szkoleniowo – Turystycznym „DWOREK – GORCE” organizowane są kolonie, zimowiska, turnusy rehabilitacyjne, sympozja, konferencje oraz http://www.firmy.net/organizacja-i-obsluga-imprez,nowy-sacz.html\non-line: 1, wizyt: 345327


Jaworski - Lewica gra w klasy - lewica.pl\nDyskusja o upadku lewicy, postideologicznym indyferentyzmie mainstreamowej polityki i anulowaniu projektu socjaldemokratycznego przez globalizację, powoli staje się nużąca. Z góry wiadomo, że skończy się jednym z dwojga. Po pierwsze, obietnicą w stylu Negriego, że "w epoce hegemonii pracy kooperacyjnej i niematerialnej" rewolucja nowego typu dokona się sama, byleby tylko etatowi politycy zostawili w spokoju Wielość, a tak na dobrą sprawę to już prawie żyjemy w komunizmie. Po drugie, konstatacją że nic nie da się zrobić, bo komuniści istnieją już tylko w gabinetach figur woskowych, a socjaldemokratom państwo opiekuńcze dawno wymknęło się z rąk. Sceptycyzm tego podejścia wydaje się uczciwy, bo akcentuje przygnębiające realia. Lewica zapewne mogłaby je zaakceptować i spokojnie oddać pole technokracji, gdyby nie fakt, że nadal żyjemy w społeczeństwach klasowych.\nNa pierwszy rzut oka fakty mogą się wydawać porażające. "Dziś, jak jest jakiś strajk, to nikt go nawet nie zauważa", szydzi Nicolas Sarkozy. Nie chodzi jednak o to, że mówi to prezydent kraju o wyjątkowo bogatej tradycji walk klasowych, lecz przede wszystkim o to, że z grubsza rzecz biorąc jest to prawda. Wydawać by się mogło, że kolektywizm przypomina o sobie tylko dzięki skamielinom struktur partyjnych i związkowych, które nie zdążyły się jeszcze rozsypać, zatem rozsądniej byłoby uznać, że go nie ma i jedynie odbija się echem. Splot obiektywnych relacji wiążących społeczeństwa zachodnie płynnie przeszedł w stan takiego rozluźnienia, że należałoby raczej mówić o ich bliskim rozwiązaniu. Chciałoby się rzec: koniec lewicy. Przecież koniunkturalna wolta, jakiej ostatnio dopuścił się Sarkozy, występujący w roli orędownika "nowego ładu" światowych finansów i głośno opowiadający się za potrzebą zwiększonej regulacji tego sektora, stawia go w dziś gronie "socjalistów", by posłużyć się słownikiem ultrakonserwatyzmu. Postpolityczni książęta tabloidów w rodzaju Sarkozy’ego skrupulatnie korzystają z klimatu nieprzychylnego rynkom, by zarobić parę punktów w sondażach, skutecznie podkradając starej lewicy niektóre wyświechtane już hasła.\nAle nie tylko oni. Korzystają z niego również "nowi" lewicowcy, szukający natchnienia w aforyzmach Michnika i proponujący odświeżenie lewicowej polityki, poprzez uczynienie jej bardziej liberalną niż liberalizm. Stanowisko takie, choć prawie nigdy nie formułowane w ten sposób literalnie, wydaje się dość popularne w Polsce, gdzie ludzie o lewicowej wrażliwości, zmuszeni są nieśmiało i pokrętnie wyrażać swoje poglądy w sytuacji, gdy język klasowości został z przestrzeni publicznej niemal całkowicie wyrugowany przez resentyment antykomunistyczny. Z podejściem tym można się czasem spotkać w środowiskach związanych z "Gazetą Wyborczą", np. wśród publicystów radia Tok FM, których część przyjaźnie wyciąga rękę w kierunku "Krytyki Politycznej". Z sympatią spoglądają oni na ruch alterglobalistyczny, oczarowani są postacią Naomi Klein i ośmielają się nie dostrzegać samych plusów w rządowym projekcie komercjalizacji szpitali. Gdy jednak związkowcy wychodzą na ulicę, osoby te dalekie są od entuzjazmu. Głęboko wierzą w dobrodziejstwo "dialogu społecznego", czyli są przekonani, że kapitał i praca muszą się zbratać w solidarnym uścisku, bo mniej koncyliacyjna alternatywa byłaby pewnie – o, zgrozo! – niekonstytucyjna.\nJeszcze lepszy liberalizm\nŻe doświadczenie ostatnich dekad każe lewicy raz na zawsze ściągnąć ciasny gorset klasowości, że jedyną dla niej szansą pozostaje uniwersalizm hasła "bogaćcie się!" i marzenia o ciągle nie dość wyzwolonej wolności – przekonuje prof. Adam Chmielewski, który podjął się próby nadania temu stanowisku spójnej artykulacji teoretycznej. W trudnych dla lewicy czasach, jakie nadeszły wraz z bankructwem gospodarek nakazowo-rozdzielczych, a następnie – z rozmyciem się Trzeciej Drogi w neoliberalnym konsensusie, jedynym wyjściem pozostaje zatem "małżeństwo z rozsądku". W myśl tej koncepcji, kierunek myślenia politycznego zafiksowany został już na dobre na współrzędnych wyznaczonych mu przez dotychczasowy liberalny kurs. Formuła ta zmierza wprost do przelicytowania rozgrywającego i przebicia go jego własną kartą: dlaczego by nie spożytkować emancypacyjnego potencjału liberalizmu, by pójść o krok dalej i dać ludziom tyle wolności, ile tylko lewica potrafi dać? Projekt ten nie zawiera żadnych szczegółowych rozwiązań instytucjonalnych, żadnej też autorskiej filozofii politycznej – jest po prostu koncepcją z zakresu marketingu politycznego. Jak sprzedać egalitaryzm? Dzięki sile wizji bogactwa dla każdego, która bez wątpienia zdradzona została przez neoliberalną politykę gospodarczą. Ta dekadencka strategia jest ponoć szczególnie obiecująca w Polsce, gdzie "egalitarni populiści" chcą rabować bogatych, ale głównie po to, żeby sami się wzbogacić. Właśnie odpowiadając na stworzone przez nich zapotrzebowanie, lewica ma szanse odrodzić się lub w ogóle przetrwać. O ile Trzecia Droga była nieudaną propozycją kompromisu między lewicowymi wartościami społecznymi, a rynkowymi mechanizmami gospodarczymi, o tyle najnowsza koncepcja mówi nam otwarcie, że to wartości liberalne mają pozycję niezachwianą, a lewica istnieć może tylko dzięki przekonaniu postklasowego społeczeństwa do jeszcze lepszego liberalizmu, za plecami którego miałby się podobno czaić egalitaryzm. Tak oto rynek, którego cugle trzymać będą socjaldemokraci – lepiej od liberałów znający treść słowa liberalizm – będzie nareszcie pełnił rolę wyrównującą, zamiast różnicującą, zaś ludzie wcale nie będą w tym celu zmuszeni w bólach kiełznać swej pazernej "natury", bo tym razem konkurencja już naprawdę ich uszczęśliwi.\nDla koncepcji tej – politycznie błędnej, jak uważam – najważniejsza wydaje się być idea przedstawiająca liberalizm i socjalizm jako tradycje polityczne wyrastające ze wspólnego pnia – historycznej obietnicy wyzwolenia. Konsekwentne wyeksploatowanie tego wątku pozwoli rzekomo lewicy zatriumfować. Powołując się na przykład Williama Beveridge’a, rzeczywiście można wykazać skłonność niektórych liberałów do rozumienia wolności w sposób wymuszający dostrzeżenie faktu zniewolenia nędzą. Powszechny dostęp do podstawowych towarów, a przede wszystkim świadczeń, był – jako minimum wolności – postulatem, na który liberałowie szli dosyć chętnie, aktywnie współuczestnicząc z socjaldemokratami w konstruowaniu powojennych państw opiekuńczych. Godzili się z nim nawet intelektualiści do dziś pozostający ikonami liberalnej tradycji, chociażby Karl R. Popper, a jeszcze wcześniej – John Stuart Mill. Prawdą jest też, że tego typu liberalizm pozostawił po sobie trwały ślad w postaci rozbudowanej, zinstytucjonalizowanej polityki socjalnej, ale dokonało się to w wyniku zapału, z jakim socjaliści wraz z ruchem robotniczym, nierzadko ustawiając barykady na ulicach europejskich stolic, przypominali burżuazji o ciągle niewypełnionych hasłach Rewolucji Francuskiej. Burze społeczne w przeciągu stulecia doprowadziły w ten sposób do sytuacji, w której trajektoria walki klas wyskoczyła poza dychotomię: socjalizm albo barbarzyństwo, lądując w końcu w "cywilizowanej" odmianie kapitalizmu. Właśnie dialektyczny charakter postępu społecznego przypomina, że pomiędzy liberalizmem a socjalizmem, oprócz (rzekomego) wspólnego mianownika, istnieje konsekwentne napięcie, którego socjalliberałowie wydają się nie dostrzegać. Jego źródłem jest różnica w sposobie uprawiania polityki, z której wyłoniły się obydwie tradycje. Sięgając jeszcze głębiej, rozdźwięk ten zakorzeniony jest w klasowym podziale społeczeństw. Jeżeli zaś uznać, że ów przestał dziś podobno istnieć, liberalizacja lewicy jawi się jako proces nieunikniony.\nLiberalizm, socjalizm, wolność\nImmanuel Wallerstein postrzega historię kształtowania się tradycji liberalnej, jako proces wymiany elit, usankcjonowanej w oparciu o oświeceniową myśl społecznąii. Omija marksowską perspektywę walki klas w opisie przejścia od feudalizmu do kapitalizmu, zwracając uwagę na legitymizacyjny aspekt doktryny liberalnej biorącej przebojem (choć nie bez potknięć) politykę europejską w pierwszej połowie XIX w. Demokracja liberalna instytucjonalizować miała dobrze wszystkim znane relacje władzy, inne jednak kryterium wyznaczało grupę potencjalnych rządców. Nie było już nim pochodzenie, ale kompetencje poświadczające o zdolności do działania zgodnego z racjonalnością systemu. Racjonalność ta obejmowała sferę polityki oraz gospodarki, przy czym to właśnie rynek stanowił od tej pory podstawowy rodzaj testu społecznej użyteczności jednostki. Przejście sprawdzianu na rynku pozwalało na dostąpienie takiego udziału w bogactwie narodowym, który gwarantował zarówno zdolność prywatnej kontroli nad uspołecznionym procesem pracy, jak i przepustkę na salony władzy pojętej legalistycznie. Wallerstein zwraca uwagę, że w ten właśnie sposób obóz liberalny, czyniąc ze swej doktryny fundament nowego porządku społecznego, zdołał powstrzymać napór "demokracji" – będącej w oczach nowych elit rządami rozjuszonego motłochu, kolejnym najazdem Hunów na Rzym – ustanawiając "merytokrację", ekspercki nadzór kompetentnych jednostek. Rozbiórka feudalizmu oznaczała tym samym wyzwolenie spod władzy hermetycznego grona arystokratów – ku "lepszej" władzy burżuazyjnej, do grona której awansować mógł oficjalnie każdy, nikt bowiem nie był już urzędowo zniewolony. Za niezaprzeczalny sukces liberalizmu należy więc uznać narzucenie optyki politycznej, która pozwoliła na legitymizację wyraźnej hierarchii społecznej przy jednoczesnym zachowaniu pozorów równości. Ta ostatnia miała bowiem odtąd oznaczać równość szans i był to ten wariant równości, dający się najpełniej –jak twierdzono – połączyć z wolnością.\nRówność szans oznacza rzecz jasna równość formalną, idącą w parze z wolnością materialną dla wybranych. Są oni jednak w myśl doktryny liberalnej wybrani sprawiedliwie. Ich zdolność do faktycznej poprawy swego losu, wynika z tego, że gładko przechodzą test społecznej kompetencji na rynku. Co prawda zostawiają innych w tyle, ale na równych zasadach. Filozoficznie biegli socjalliberałowie wiedzą oczywiście, że jest to liberalny trick. Wolność materialna dla wszystkich! – oto bowiem hasło konsekwentnej polityki wyzwolenia. Lewica, zdaniem lewicowców "ostatniej szansy", zaniechała go zbyt pochopnie, sfrustrowana polityczną porażką równości. Nie dostrzegają oni jednak, że perspektywa liberalna, dzisiaj ponoć kluczowa dla socjaldemokratów, posiada jedną cechę, z powodu której wolności materialnej niezwykle trudno utrzymać się w polu widzenia liberałów. Dla tych ostatnich jest to zawsze wtórna postać wolności, w sumie trudna do zrozumienia w myśl podstawowych założeń doktryny. Nic dziwnego – polityczna niewystarczalność wolności formalnej dostrzegalna jest bowiem najlepiej przy zastosowaniu kategorii klasowości. Na to jednak, jak się okazuje, zgody liberałów nie ma.\nW sercu liberalnego porządku politycznego leży przekonanie o atomizacji społeczeństwa jako stanie naturalnym i pożądanym, który ma być wyartykułowany, utrwalony, czy nawet udoskonalony przez odpowiednio skonstruowany system instytucjonalny i dopiero wówczas wolność milionów przekładać się może dodatnio na powszechne szczęście. Jak jednak zauważa Friedrich Hayek, system ten nie może gwarantować, że działania wolnych jednostek doprowadzą do zamierzonych przez nie rezultatów, ponieważ wówczas prawo musiałoby być stosowane w sposób spersonalizowany, więc z konieczności w sposób arbitralny. Liberalne ustawodawstwo zapewniać ma przede wszystkim nienaruszalność swobody jednostek. Jedyna wolność możliwa do wyegzekwowania to wolność formalna, chroniąca przebieg jednostkowych dobrowolnych działań przed niechcianą interwencją ze strony innych, nie przesądzająca jednak o tym, że ktokolwiek cokolwiek będzie z tego miał. Liberalny porządek konstytucyjny może uwzględniać jedynie formalną stronę ludzkich zachowań, bowiem tylko wtedy do heterogenicznego spektrum jednostkowych zachowań można przyłożyć jedną miarę. Próby wciągnięcia w obszar prawa materialnych warunków i wymiernych efektów dobrowolnych działań, są dla Hayeka zalążkiem totalitaryzmu, pierwszym krokiem na "drodze do zniewolenia". Przy takim postawieniu sprawy, o ile idea wolności materialnej pojawić się może w polu widzenia liberała, nawet nieźle uzasadniona filozoficznie, pozostanie mu jednak solą w oku, jako że pociąga za sobą ryzyko zdestabilizowania samej wizji politycznej. Niezależnie zatem od wszelkich odchyleń od głównego kursu, liberalizm zawsze powróci na swą wyjściową pozycję, czego najlepszym przykładem jest jego ostateczne stoczenie się w neoliberalizm, czyli zgoda na własną karykaturę. Podstawą porządku społecznego ma tu być nadal zgoda ludzi na skuteczne uwolnienie się od siebie nawzajem. Eksponując ten parahobbesowski fundament liberalizmu, należy z całą mocą podkreślić, że lewica nie powinna godzić się na taki projekt, jeżeli zamierza istnieć i zachować tożsamość. Jej credo zawsze pozostaje echem historycznych doświadczeń ludzkich zbiorowości dążących do samostanowienia. Ich wolność zawsze jest wolnością z trakcie tworzenia, wielkim przedsięwzięciem solidarnościowym, scalającym tych, którzy mają jej za mało.\nLiberalizm od początku dość skutecznie znosił ciosy wymierzane jego filozofii przez wygłodniały tłum, zaskakująco opornie przyjmujący do wiadomości wieść o swoim wyzwoleniu. Dopiero pytania stawiane przez Marksa pozostawiły na niej trwałe rysy. Co z tego, że każdy jest indywidualnie wolny, skoro wszyscy zbiorowo podlegają kaprysom kapitału? Zwłaszcza, że władza kapitału nie pełni roli kolejnej siły natury, kładącej się cieniem na los człowieka, niezależnie od jego widzimisię, lecz jest skutkiem tego, na co ludzie się godzą – czynnie lub biernie. Skutkiem tego konsensu jest powszechna wolność formalna i wybiórcza wolność materialna. Podział klasowy polega na tym, że jedni kontrolują uspołeczniony podział pracy – inni mu podlegają, jedni dyktują warunki – inni je akceptują nie mając innego wyjścia. Analiza klasowa kompromituje narrację liberalną, pokazując, że uspołecznienie wgryza się tam, gdzie wolnościowcy postanowili go nie dostrzegać – w stosunki produkcji, które zawsze odpowiadają również warunkom reprodukcji stosunków faktycznej władzy. Uspołecznienie pracy, wynikające z obiektywnych warunków jej procesu, niezależnych od indywidualnych wyborów zaangażowanych w nią podmiotów, zawsze było dla lewicy świadectwem fikcyjnego charakteru liberalnej doktryny, okazującej się koniec końców kiepską metafizyką – a w końcu sofistyką – wolności. To, co dla socjalistów zawsze było nośnikiem zmiany politycznej – zbiorowość – dla liberałów jest nieustannym kłopotem. Dlatego przekonywali, że jedyna zbiorowość, to zbiorowość, na straży której stoi ich technokracja – zbiorowość ludzi chroniących się przed sobą nawzajem. Tymczasem konsekwencja z jaką socjalizm występował w interesie pewnej zbiorowości (proletariatu), a przeciwko innej (burżuazji), wydaje się stać w drastycznej sprzeczności z liberalizmem. Wyrazem tego jest odmienność źródeł dwóch politycznych tradycji. W przypadku jednej z nich – jest to salon, gdzie jednostki poruszają się swobodnie, co najwyżej odbijając się od siebie z przypadkowością upodabniającą ich do kul bilardowych. W przypadku drugim jest to fabryka – miejsce, gdzie ludzkie działanie podlega skrajnemu usztywnieniu i przebiega w rytm stukotu maszynerii. Tam właśnie zrodziło się poczucie upokorzenia wolnością formalną i żądanie wolności materialnej, zakładającej też równość rezultatów, na myśl o której liberałowie siwieją.\nOd kiedy stukot maszyn zagłuszony został szmerem klawiatur i klikaniem komputerowych myszy, klasowość uznano za widmo przeszłości. Pozory społeczeństwa postindustrialnego mogą zamazywać obraz istniejących stosunków społecznych, nie usuną jednak wspólnoty losów wyznaczanej przez warunki pracy i płacy. Niezależnie od świadomości klasowej, która w krajach o dobrze utrwalonej tradycji socjaldemokratycznej wyraźnie ucierpiała w ciągu ostatnich 30 lat, ogólny trend nie pozostawia wątpliwości. Postępujące rozwarstwienie dochodowe, pauperyzacja klasy średniej, ciągły spadek siły nabywczej, stale przyrastająca masa tzw. working poor, a do tego niezastąpiony papierek lakmusowy nastrojów społecznych – rosnąca popularność prawicowego populizmu, zręcznie korzystającego z etnicznych resentymentów. Chociaż tendencje te są widoczne w Europie, m.in. w Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii, to nigdzie chyba nie przybrały tak wyrazistej postaci jak w USA. Od czasu rozpoczęcia neoliberalnej ofensywy realne dochody statystycznego Amerykanina spadły poniżej poziomu z lat 70., a w tym samym czasie dochody górnego 1 procenta, podwoiły się, dochody zaś najwyższego promila uległy potrojeniu. Rzesze niegdysiejszych "białych kołnierzyków" zajmują się dziś ustawianiem wózków w Wal-Martach, podczas gdy 400 najbogatszych osób w Stanach Zjednoczonych posiada majątek większy niż PKB Kanady. 12 milionów domów należących do zamożnych rodzin stoi pustych, tymczasem w ciągu 2005 r. 12 milionów ludzi doświadczyło bezdomności. Do znudzenia już powtarzano wieść o 45 milionach praktycznie pozbawionych dostępu do profesjonalnej służby zdrowia. W marcu 2008 r., gdy nadeszło najnowsze uderzenie bezrobocia, prawie 28 milionów, czyli ok. 9% populacji, korzystało z socjalnych kartek żywieniowych, a przypomnijmy, że w czasie prezydentury Busha odsetek osób żyjących poniżej granicy ubóstwa wzrósł z 11% do 13%.\nWażniejszy jednak od statystyk rozwarstwienia jest mechanizm stawiający klasowość w sercu stosunków gospodarczych, czego znamiennym przykładem jest obecny amerykański kryzys. Krach kredytowy po raz kolejny skończy się tym, że instytucje finansowe, których nonszalancja doprowadziła do załamania, zostaną uratowane przez rząd, co niestety nie przydarzy się drobnym ciułaczom, a mają oni znaczny udział w 40% części amerykańskiego społeczeństwa, lokującej swe mizerne oszczędności na rynkach. Zmuszeni są do tego przez system emerytalny oraz utrzymującą się politykę niskich płac, skłaniających do poszukiwania dodatkowych dochodów gdzie się da. Pęknięcie bańki hipotecznej dotyczy ich w sposób szczególny, bowiem znaczna liczba, ucieka się do spekulacji na rynku nieruchomości, traktując to jako jedno z podstawowych źródeł dochodów. Paradoksalnie, nie jest to jednak przejaw istnienia nadwyżki w ich wynagrodzeniach, lecz właśnie żałosnego ich poziomu. Można zapewne uznać, że zasada ta leżała również u podłoża spekulacyjnej piramidy kredytów typu subprime. Oto majstersztyk socjalizacji ryzyka i kosztów przy prywatyzacji zysków. Co znamienne, bezwzględność tej logiki zaczyna tak jawnie bić po oczach, że coraz częściej dostrzegają ją media głównego nurtu. Dostajemy zatem w ten sposób czytelny obraz dzisiejszego stanu walki klasowej: samoposiadający się dziś kapitał, skrzętnie wykorzystując wierność "klasy menedżerskiej" (obrośniętej kosmicznymi premiami otrzymanymi za nadmuchanie balona finansowego), zręcznie instrumentalizuje klasę pracującą za pomocą kredytu, przenosząc na nią koszta akumulacji, która po torach produkcji ma już bardzo pod górkę, z kolei poza sektorem produkcyjnym czeka ją wykolejenie.\nUstawia to mechanizm dominacji klasowej w nieco odmiennej perspektywie niż tradycyjna marksowska. Niemniej jednak kapitalistyczny stosunek pracy nadal odgrywa kluczową rolę. Dezindustrializacja rozmyła granice klas, lecz ich nie unieważniła. Wspomnieć należy tu tezę Roberta Brennera, że losy gospodarki amerykańskiej w minionym 30-leciu, jej finansjeryzacja i konwulsyjna dynamika napędzana kolejnymi falami spekulacji, połączone z eksplodującymi zarobkami zarządów i wyższej kadry menedżerskiej – wszystko to ma u swych podstaw politykę permanentnego tłamszenia płac. Patrząc na to w kontekście rozbicia instytucji oporu pracowniczego, nie można pozwolić sobie na wątpliwości co do klasowego charakteru społecznych fundamentów tej gospodarki. Burżuazyjne państwo ewakuuje swoich bogaczy, by tabuny biedaków pozostawić na niełasce "Katriny" – dokładnie to samo ma miejsce dziś, gdy huragan przechodzi przez rynki kapitałowe zamiast przez Nowy Orlean. To jest podział klasowy! Dlatego właśnie plan ratowania banków za 700 miliardów wywołał takie oburzenie społeczne. Nie wziął się on z dogłębnej wiary w samoregulacyjną moc rynku, a z poczucia konieczności wyakcentowania podziału klasowego. Przyjmując jego istnienie, łatwiej jest zrozumieć, że fundusze kampanii wyborczej Barracka Obamy składały się w historycznie bezprecedensowej części z dobrowolnych datków w postaci drobnych sum. Nie trzeba nawet dodawać, że żadnej "zmiany" prezydentura Obamy nie przyniesie – pamiętajmy, że jego fundusz wyborczy składał się jednak w większości z pieniędzy korporacyjnych. On również chce korzystać z niskiego poziomu świadomości klasowej swoich wyborców, więc myśli, że otaczanie się establishmentowymi Demokratami ujdzie mu płazem. Nic z tego. Elementarny konflikt klasowy w USA – między bogatymi, a całą resztą – znalazł możliwość artykulacji i będzie raczej narastał, gdy Obamie przyjdzie dokonać wyboru między kapitałem, a klasą pracującą. Jaką postać ten konflikt przybierze i w jakim kierunku będzie zmierzał, zależy to już od tego, czy amerykańska lewica zdoła dźwignąć się z kolan. Ostatni, prowadzony przez dwa miesiące przez 27 tys. robotników strajk w Boeingu, pokazał, że istnieje kolektywistyczny fundament, na którym może się ona wesprzeć.\nKto chce polityki bezwładu\nCzy społeczeństwa od lat mamione fetyszem wolności rzeczywiście byłyby skłonne zaufać kolejnej pudrowanej formacji lewicowej występującej jako "nowi, lepsi liberałowie"? Nie przesądza o tym nawet odwołanie się do wolności od przemocy ekonomicznej. Jasne, że każdy chce być wolny. Pytanie tylko, czy tradycję polityczną, która odmieniając słowo wolność przez wszystkie przypadki, usankcjonowała uprzedmiotowienie całych mas ludzkich, można nadal postrzegać jako wiarygodną? Nie wygląda na to, by w ostatniej kampanii prezydenckiej w USA, Amerykanie byli ponownie nęceni pokusą wolności. Dziś bardziej prawdopodobne jest, że do rozbudzenia entuzjazmu wobec wolności potrzeba czerwonej (skojarzenia wskazane) kartki dla liberalizmu.\nOdwołując się do starego berlinowskiego rozróżnienia na "wolność od" i "wolność do", przyznać trzeba, że liberałowie, podobnie jak sam Berlin, większą ufność pokładali zawsze w wolności negatywnej, pozytywny jej aspekt widząc jako źródło zagrożenia. Niestrudzenie dławiąc wszelkie tendencje uznane przez nich za populistyczne ekscesy demokracji, przede wszystkim "wtrącanie się" pracowników w sam proces kapitalistycznej produkcji, oddali ruch bezkształtnej masy "wolnych ludzi" pod władzę Lewiatana własnej merytokracji. Jeżeli prawdą jest, że społeczeństwa dzisiejszego Zachodu perspektywę wyizolowanej monady traktują jako fundamentalną postawę nie tylko życiową ale i polityczną, oznacza to, że faktycznie dla paradygmatu liberalnego nie ma alternatywy. Tak się jednak składa, że Fukuyamy nikt już dziś nie traktuje poważnie, zaś on sam odwołał "koniec historii". Nawet jeśli konsumpcjonistyczny egoizm utrzymuje się na pozycji głównego wyznacznika życiowych dróg milionów, gaśnie entuzjazm z jakim można przekładać go na język polityki. Nowy, wspaniały świat w rzeczywistości zaskakująco zbliżył się do antyutopii Huxleya. Celebrować go mają ochotę już jedynie nastolatki spędzające weekendy w centrach handlowych, bo ich rodzice w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Włoszech wychodzą na wielotysięczne uliczne demonstracje, co obserwowaliśmy minionego lata, w okolicznościach szalejących cen żywności i paliw. Wybierają kolektyw, po tym jak galop cen wytrącił ich z letargu. Nadchodzące miesiące pozwolą przewidzieć, ile jeszcze życia pozostało kulturze politycznej opartej na micie technokracji chroniącej poszczególnych ludzi przed sobą nawzajem.\nWiara w możliwość wykorzystania przez socjaldemokratów spuścizny liberalizmu bierze się częściowo stąd, że już od dziesięcioleci próbują ją skonsumować. Tym gorzej dla nich. Nie bez powodu dzisiejszemu lewicowemu mainstreamowi wytyka się pogardę wobec robotników. W sytuacji, gdy państwa opiekuńcze tworzyć miały pozór bezklasowości, socjaldemokraci nie mieli w zasadzie innego wyjścia, jak tylko postawić na emancypację genderowo-obyczajową, jeśli chcieli trwać. Oddali interes klasy pracującej w zamian za możliwość uczestnictwa w paternalistycznych stosunkach technokracji. Dzisiaj, korzystając z wymówki globalizacji, bez skrupułów oznajmiają o swej bezsilności i oddają welfare state za możliwość dalszego dryfu na topniejącej krze liberalizmu. Przekonanie, że socjaldemokracja jest zdolna w końcu zagonić liberalizm w służbę powszechnego egalitaryzmu, bazuje na błędnej opinii o ich dotychczasowym dorobku. Cała bowiem ich historia, od momentu entuzjastycznego poparcia funduszy wojennych w 1914 r. po prywatyzacyjny zapał Blaira, Schrödera czy Kwaśniewskiego, stanowi kontinuum rezygnacji ze statusu przedstawiciela klasy pracującej. Dziś nie tyle oni nie chcą pamiętać o klasie, co raczej klasa nie chce pamiętać o nich. I w tym sensie rzeczywiście dozgonna wiara w liberalizm okazać się może ich jedynym racjonalnym wyborem.\nLewicowa polityka oparta na klasowości jest potrzebna i możliwa w USA, w Europie i w Polsce. Jeśli chodzi o nasze rodzime podwórko, pamiętać trzeba że restauracja kapitalizmu wiązała się z drastycznym spadkiem płac realnych wymuszonym polityką pieniężną, zakładającą obniżenie popytu wewnętrznego zgodnie z wymogami MFW. Jednym słowem, rozmyślnie przyśpieszono polaryzację klasową przez okrojenie siły nabywczej pracowników najemnych, co idealnie wpisuje się w Davida Harveya interpretację neoliberalizmu jako powtórzonej akumulacji pierwotnej. Na wierze, że dokonało się to w interesie mitycznego ogółu, w którym pracodawcy i pracownicy zlewają się w braterską jedność przenikniętą duchem przedsiębiorczości, bazuje dzisiejsza "polityka miłości" Donalda Tuska. Jej czar już jednak pryska, idzie dekoniunktura, złoty słabnie, wzrost kuleje, zagraniczne rynki dla eksportu się kurczą, a pracownicy zostali postawieni w obliczu ofensywy kapitału, próbującego odstawić ich do rezerwy lub zacisnąć im pasa, forsując środki niezbędne do zahamowania "niebezpiecznego" wzrostu płac. Jesteśmy świadkami intensyfikacji działań organizacji pracodawców, starających się zdyscyplinować rząd celem sfinalizowania "trudnych", "niepopularnych" reform, jak chociażby komercjalizacji służby zdrowia, czy pozbawianie 800 tys. osób prawa przechodzenia na wcześniejsze emerytury. Fala oporu wyszła z "Białego Miasteczka", przeszła przez "Budryk". Niedawno "Solidarność" wystawiła 50-tysięczną demonstrację w Warszawie. W grudniu manifestacje pod Sejmem były na porządku dziennym, a hasło strajku generalnego znów jest na ustach związkowców. Walka o pomostówki zakończyła się ostatecznie porażką, ponieważ z jednej strony doszło do dezercji ZNP, z drugiej – szefowie OPZZ i "Solidarność" zakończyli rok kompromitującą deklaracją dalszych ustępstw na czas kryzysu, czym zasłużyli sobie nawet na błogosławieństwo "Gazety Wyborczej". Niełatwo będzie jednak ugasić uciszyć gniewny pomruk przebudzonej gwałtownie klasy. Niemal równolegle ze oporem budżetówki, Tesco i FagorMastercook stały się symbolami zmagań pracowniczych w sektorze prywatnym. Co najważniejsze, jesteśmy świadkami procesu, w którym niezależne związki zawodowe, jak "Sierpień 80", starają się przebić na czoło zmagań związkowych. Należy ponadto zauważyć fakt zasilenia związków przez młode pokolenie pracowników, coraz częściej podejmujących całkowicie oddolne, spontaniczne inicjatywy związkowe, których wysyp dokonał się po szeregu spektakularnych akcji strajkowych w hipermarketach. Pozwoli to być może na długo wyczekiwane przejście – jak przedstawia to David Ost – od ruchów pracowniczych "typu Polanyiego" (defensywnych) do ruchów "typu marksowskiego" (ofensywnych).\nZadanie partii i organizacji lewicowych nie zmienia się od lat. Jest nim konsekwentna polityka reprezentująca interes pracowników w starciu z kapitałem, której warunkiem jest zakorzenienie w oddolnych, samorządnych strukturach kontroli pracowniczej. Oznacza to również systematyczną pracę na rzecz rozbudzania świadomości tam, gdzie występuje jej deficyt – a nie da się ukryć, że na tym polu pozostało mnóstwo do zrobienia. Blisko 20 lat po transformacji, natarczywa wolnorynkowa agitka przestała już jednak stanowić kuszącą obietnicę szczęścia na wyciągnięcie ręki, zwłaszcza dla najmłodszego pokolenia, traktującego kapitalizm jak chleb powszedni (a może krzyż pański?), łatwo mogącego się przekonać, że w tryskającej zewsząd wolności-od-innych-ludzi nad wyraz łatwo można ugrzęznąć i zestarzeć się w poczuciu upokorzenia. Niezależnie od taniego blichtru, jakim kusi liberalizm, pozłacana warstwa szybko się ściera i pozostaje tylko codzienność wydawania i wykonywania rozkazów w służbie własności. Na szczęście ludzie zawsze będą woleli spędzić życie w społeczeństwie, zamiast w Złotych Tarasach. A lewica stawia na ludzi. Na ludzi pracy razem.