Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth\nPub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 29.06.21 11:45\nPub “Ostatnia kropla”\nPrzybytek jest głośny, a alkohol obficie przelewa się między zadowolonymi twarzami – nie tylko marynarzy, nie tylko poczciwych mieszkańców Plymouth. Podobno to tutaj twórca słynnego lokalnego ginu wpadł na recepturę, która podbiła angielskie serca. Chociaż oślepiający świt powinien wyganiać przepitą klientelę, to dla niektórych wieczór nigdy się nie kończy, a żadna kropla nie jest tą ostatnią. Drewniane drzwi trzaskają, przepuszczając do zadymionego wnętrza kojące nadmorskie powietrze. Jest tu ciasna scena w kącie i całkiem pokaźny komin, brakuje tylko sakiewki bez dna, ale i bez niej łatwo tu zgubić samego siebie.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 02.08.21 14:58\nWszystko było już ustalone, miał tylko sfinalizować sprawę. Może powinien był odwiedzić ją w domu, w Ottery, ale niezręcznie mu było zjawiać się w progu. Miał jeszcze parę rzeczy do załatwienia po drodze, wierzył, że nie będzie dla niej problemem spotkać się z dala od tego całego Uriena i jego oskarżycielskiego wzroku; że nie dowie się o tym spotkaniu żaden Walter i nikt nie postanowi przypadkiem i niepotrzebnie bronić honoru pięknej damy nawiedzanej przez pół cygana.\nWolał się też spotkać z nią sam na sam, bez żadnych niepotrzebnych świadków, chociaż nie miał tak naprawdę pojęcia, czy jako młoda dama mogła sobie na to w ogóle pozwolić — liczył na to, że skoro raz wymknęła się na potańcówkę, drugi raz nie będzie stanowił dla niej wielkiego wyzwania.\nCzekał na nią, zgodnie z zapowiedzią, przed pubem, który przez wzgląd na wczesną porę był całkowicie pusty, ledwie otwarty. Nikt podejrzany nie kręcił się jeszcze po okolicy, dochodziło południe, a w środku pojawiły się czarownice, które miały przygotować się do otwarcia. Poranek był dość mroźny, więc w oczekiwaniu na rudowłosą dziewczynę trzymał ręce w kieszeni kurtki, bawiąc się w nich palcami. Oderwał się od zimnego muru, kiedy ją zobaczył, prostując instynktownie i wychodząc jej naprzeciw. Wyciągnął ręce z kieszeni i potarł je o siebie.\n— Cześć. Cieszę się, że jesteś. Znaczy, że zgodziłaś się na spotkanie, tak jak powiedziałem, nie zajmę ci wiele czasu. Zresztą, wiesz o co chodzi. Chyba, że chcesz wejść do środka na coś ciepłego?— zaproponował, ale nie zamierzał naciskać. Pozostawił jej wybór, ale nie chciał jej zatrzymywać. Mało bywał w domu w ostatnich dniach, znikał od rana do wieczora, sporo trzeba było ogarnąć, pracy chwytał się każdej, byle tylko udało mu się zebrać przed Nowym Rokiem jak najwięcej oszczędności. — Mam nadzieję, że miło spędziłaś święta.— Dla niego to były pierwsze od dwóch lat święta w gronie rodziny, najbliższych. Mimo to były inne od wszyskich, do tej pory, ale przecież życie z dnia na dzień zaskakiwało, a nic dwa razy zdarzyć się nie mogło.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 03.08.21 2:25\nO wszystkim dowiedziałam się oczywiście od Sheili. Akurat dobrze się składało, nie miałam pojęcia, czy była to kwestia przypadku czy tego okrutnego felernego przeznaczenia, które całkowicie i na poważnie się na mnie uwzięło. Może jednak ktoś rzucił na mnie jakąś klątwę i nie miałam tego świadomości. Chyba powinna tak na wszelki wypadek poprosić Melody, coby sprawdziła, czy wszystko w porządku jest. Sprawa wyglądała tak, że akurat miałam być tam gdzie napisał. Zobaczyć nowy dom Uriena, o którym mi wspomniał. Okropnie się cieszyłam, że postanowił ten Londyn wziąć i opuścić. A już fakt, że do Devon postanowił wrócić, było pełnią szczęścia, którego się w ogóle nie spodziewałam. Będąc już właściwie na miejscu, pojawienie się o wyznaczonej godzinie trudne nie było wcale. Chwilowe rozluźnienie przed nowym rokiem powoli dobiegało końca - przynajmiej dla mnie. Po głowie chodził mi pewien plan. Zamierzałam wykorzystać umiejętności, które posiadali bliscy mi ludzie, ale najpierw chciałam rozmówić się z Livią, byłam pewna, że będzie w stanie mi pomóc.\nZ domu Uriena do samego Plymouth podjechałam na koniu. Bibi tym razem. Zsunęłam się z niej trochę wcześniej, kiedy uliczki w mieście zwęziły się. W prawej kieszeni miałam różdżkę i nauczona już odrobinę słowami pana Dee, co jakiś czas sprawdzałam jednak, czy nadal tam jest.\nDostrzegłam go już z pewnej odległości i kiedy tylko to się stało zatrzymała się na chwilę, wspięłam na palce i uniosłam rękę, żeby pomachać nią kilka razy. Zaraz potem przyspieszyłam, rozciągając wargi w uśmiechu, jednak nie tak szerokim, bo w sumie sama nie wiedziałam, jak szeroki powinnam prezentować.\n- Cześć. - odpowiedziała. Unosząc rękę, żeby poprawić rude włosy skryte pod zielonym, wełnianym beretem. Zerknęłam na szyld pubu, uciekając wzrokiem, którym zaraz wróciłam do niego, kiedy nos zmarszczył mi się mimowolnie na to całego cieszenie się że byłam. Brew zaraz drgnęła. No tak, że się zgodziłam, nie że byłam. Skinęłam krótko głową. - Oh. I tak miałam być w okolicy. Urien kupił dom niedaleko. Poza tym, póki w głowie mam pewne myśli, do realizacji chce przejść od razu. - pokiwałam głową, podchodząc do juków Bibi z którego wyciągnęłam niewielką bawełnianą torbę, którą podałam Jamesowi. - Trzymaj. Spakowałam też trochę placka z wiśniami. I mieszankę, jak ją wyciągniecie z papieru to będzie pachnieć. I to o czym mówiła She. - wyjaśniłam wzruszając lekko ramionami. - Jakbyście potrzebowali pomocy to dasz znać? - upewniłam się zawieszając na nim jasne tęczówki. Kiedy zaproponował wejście do środka zerknęłam raz jeszcze na szyld, by zaraz pokręcić głową. - Mam kilka pytań więc chcę udać się do portu, licząc na to, że złapie kogoś kto mi pomoże. Powiedziałam, że za dwie godziny będę z powrotem. - sięgnęła do lewej kieszeni wyciągając zegarek na który zerknęłam, Zamknęłam go i schowałam. - Możemy pójść razem. Znaczy jeśli idziesz w tamtą stronę? - szedł, czy może zostawał na dłużej. Zawahałam się w pół kroku, w końcu nie ruszając dalej. Usta rozciągnęły mi się w uśmiechu. - Dziękuję, były… udane. - spokojnie w sumie, chociaż w jakiś sposób towarzyszyło mi niespełnione oczekiwanie. - U was musiało być pięknie. - rozmarzyłam się na chwilę. - Sheila mówiła, że też potrafisz grać. - dodałam zamyślając się. - No i… byliście w końcu razem. - słowa te poczułam jak oblekłam czymś w rodzaju jednoczesnej radości - bo cieszyłam się szczęściem przyjaciółki, ale i nostalgii - bo wspomnienie świat z mamą i Brendanem, nadal żywo rozgrywało mi w głowie zwłaszcza w tym okresie i smutkiem, bo do tej pory nie przyszły żadne wieści od Brendana. Splotłam dłonie przed sobą, przesunęłam ciężar ciała z pięt na palce i z powrotem. Zwróciłam spojrzenie na Bibi, która prychnęła, jakby poganiając mnie do drogi - przynajmniej tak to odebrałam. Uniosłam rękę, żeby ją pogłaskać.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 30.08.21 12:36\nKiedy podeszła bliżej uśmiechnął się do niej, krótką chwilę tylko mierząc ją wzrokiem, by przenieść go zaraz na konia, którego prowadziła. Zdążyli się już poznać, śmiało więc wyciągnął do konia rękę, robiąc krok do przodu, zupełnie bez przekonania, że może nie powinien. Koń nie był jego, mimo to podsunął mu dłoń pod chrapy, a potem pogładził go dłonią, przeciągając ją na czoło i głaszcząc Bibi delikatnie po głowie. Nie mógł się z nią nie przywitać. Może była tylko koniem, ale jej także należało się trochę przyzwoitej czułości. Na wspomnienie o Urienie, uniósł brew i zerknął na nią, odsuwając się w końcu i wsuwając dłonie do kieszeni kurtki.\n— Co za nieprawdopodobny zbieg okoliczności. W okolicy — mruknął, tracąc entuzjazm, uparcie utrzymując jednak kąciki ust nieco w górze. Instynktownie rozejrzał się dookoła, jakby przeczuwał, że oboje mogą być obserwowani. Nie było w tym nic złego, nie robili niczego niewłaściwego, a jednak ta myśl wpływała na niego drażniąco. Odebrał od niej placek z wiśniami z pewnym zaskoczeniem. — To dla mnie? Dla nas?— poprawił się szybko, zaglądając do środka. Nawet nie przyszło mu myśleć o podobnych rarytasach, a sam zapach placka, pomimo niskiej temperatury na dworze i z pewnością nieco stwardniałego przez nią ciasta sprawił, że zaburczało mu w brzuchu. — Dziękuję. Nie musiałaś — przyznał, unosząc na nią spojrzenie. Otworzył usta, a potem je zamknął, by w końcu lekko posiać głową i przyznać: — To bardzo miłe z twojej strony. Ja... uwielbiam wiśnie. — Fakt, że wiśnie były jego ulubionymi owcami jednak przemilczał. Przygryzł policzek od środka z uśmiechem. Przeznaczenie rzeczywiście sobie z nich drwiło. Zastanowił się chwilę, obejmując paczkę z plackiem delikatnie. — Pomoc się przyda. Nie mamy jeszcze miejsca wybranego. Londyn nie jest bezpieczny, ale z zakładam, że będziemy musieli zmobilizować wszystkie siły, by stworzyć odpowiednie miejsce. Steffen zna się na zabezpieczeniach, pomoże nam na pewno zadbać o mieszkanie. Albo dom. Tak, żeby wszyscy czuli się bezpiecznie. Pracuje w banku — dodał po chwili, spoglądając znów na Nealę, jakby chciał ją zapewnić, że przez wzgląd na nazwisko nie będzie miała się czego obawiać. — Steffen Cattermole, znasz go może? — Nie miał nawet pojęcia, że mieli wspólnych znajomych.\nKiedy wspomniała o porcie, obrócił głowę w drugą stronę, marszcząc na chwilę brwi.\n— Sama?— Port bywał niebezpieczny, przypływali do niego różni czarodzieje, wśród nich bywały także męty, którym nie powinna ufać, nawet jeśli to wszystko miało miejsce w Devon. — Pewnie okażę się wścibski, ale z czym potrzebujesz pomocy w porcie? Jeśli nie masz nic przeciwko, chętnie ci potowarzyszę. — Może nie wyglądał na szczególnie skuteczną ochronę, ale zawsze był mężczyzną, który potrafił odpowiednio zareagować. A ona? Młoda, niewinna i bezbronna. A do tego zupełnie pozbawiona opieki.\nJeszcze nie czekając na jej odpowiedź ruszył powoli ulicą w dół, w kierunku, w którym zmierzała.\n— Tak. Byliśmy razem. Wszyscy — przyznał, a na twarzy mimochodem pojawił się pogodny, delikatny uśmiech. — Trochę to dziwne, wiesz, po takim czasie być znów razem. Minęły przeszło dwa lata, to mnóstwo czasu.— Zmarnowanego, straconego bezpowrotnie. Nigdy nie uda im się go odzyskać.— Jednocześnie chyba nie mogłoby być lepiej. — Pomimo tej wojny, pomimo dramatów, które rozgrywały się wokół. Ich mały świat znów był kompletny, a najważniejsze elementy układanki na swoim miejscu.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 13.09.21 20:49\nTrzymałam za wodze Bibi, podążając tęczówkami za ruchem Jamesa. Milczałam, kiedy witał się z Bib bo właściwie nie było sensu ciszy bezsensownie wypychać słowami. Jasne spojrzenie przesunęło się po dłoniach, które znajdowały się na czole Bibi, a później przesunęły na twarz, żeby obserwować na niej zmiany. Prawie drgnęłam, kiedy nagle na mnie spojrzał nagle na wspomnienie Uriena brew unosząc do góry. Prawie, Bo jednak nie. Przekrzywiłam odrobinę głowę w bok na padające z jego ust słowa.\n- Masz dziwną zdolność, Jamesie Doe. – powiedziałam unosząc kącik ust ku górze. Od pierwszego spotkania, bo każde kolejne coś zawsze było zdumiewające. Pojawiający się znikąd, albo wskazujący miejscu w którego okolicy przebywałam choć nie mógł mieć tego świadomości. Znajdujący mnie w najwstydliwszej sytuacji życia i okazujący się bratem bliskiej mi duszy. Los już wielokrotnie z nas sobie kpił. Przytaknęłam głową a potem wywróciłam łagodnie oczami. – Oczywiście, że nie musiałam. – wzruszyłam ramionami. Zaraz jednak uśmiech rozciągnął moje wargi. – Ale o ile przyjemniej jest robić coś z potrzeby serca. - orzekłam unosząc ku górze wargi. Kiedy skomentował owoc, który zawierał w sobie placek uniosłam najpierw brwi w lekkim zdumieniu, by zaraz przekrzywić też trochę głowę wydymając usta. Nie skomentowałam jednak tego uwielbienia do wiśni, kwitując ja krótkim uśmiechem i odwróceniem spojrzenia od jego twarzy. Na krótką chwilę zajęłam się Bibi, przesuwając dłonią bo boku jej pyska, później na szyję, tak żeby nie poczuła się pominięta. Kiedy zaczął mówić jedynie przytaknęłam z początku krótko głową. Jak się przyda, to będę. Jedna z brwi drgnęła mi dopiero na pojawiające się imię Steffena.\n- Steffen Isabelli Steffen? - zapytałam opuszczając dłonie, uniosłam rękę, żeby przesunąć dłonią po rudych włosach. - Wychodzi na to, że znam. - orzekłam marszcząc trochę brwi. Ktoś jeszcze znał nas ale nie wiedzieliśmy, że znamy się? Ostatnio wychodziło że tak.\n- Z Bibi? - zaryzykowałam odpowiedzą w podobnym geście marszcząc brwi. Zaraz przekrzywiłam głowę w bok na kolejne słowa. - Trochę. - przyznałam szczerze, zmrużyłam oczy, mierząc go uważnym spojrzeniem, jakby zastanawiając się, czy powinnam zdradzać powód swojej podróży, czy zachować też do siebie. - Wuja załatwił mi spotkanie z zarządcą, chcę go zapytać o kilka aspektów transportu morskiego. Możliwe, że będę potrzebować tych informacji… później. - przyznałam w końcu prostując głowę i wyjawiając cel mojej wizyty. Nagłe ruszenie trochę mnie zaskoczyło. Zamrugałam kilka razu zdumiona i w kilku szybszych krokach ciągnąc za sobą Bibi zrównałam z nim krok, odnajdując się po jego prawej stronie. Powinnam jeszcze przyznać, że nie mam nic przeciwko, czy uznać, że uznał że nie mam - jak nie miałam, skoro w drogę dalej już ruszył? Nie byłam pewna. Dlatego przez chwilę milczałam, stawiając kolejne kroki, przygryzając nieświadomie dolną wargę. Zerknęłam w bok, na jego profil, kiedy skręciliśmy na temat świąt. - Chyba wiem. A może bardziej wyobrazić sobie potrafię. - przyznałam po krótkiej chwili milczenia. Uciekając spojrzeniem przed siebie. - Mam brata starszego o dekadę. Ale nie wiem gdzie teraz jest. Już sporo go nie ma. Dlatego nie zostałam na Chancery Lane. Jest aurorem… znaczy był. - zastanowiłam się na głos. Na chwilę trochę mina mi zmizerniała, ale zaraz wzięłam wdech by wziąć się w garść i uśmiech na usta ubrać na powrót. - Oh! - przypomniałam sobie nagle, a dłoń mimowolnie przesunęła się w podekscytowaniu mając zacisnąć się na jego ramieniu, ale kiedy otarła się o tą należącą od niego olśniło mnie, że nie znamy się na tyle, ze łapać go tak jak dusza zapragnie. Opuściłam ją więc, zaciskając w pięść na chwilę i rozprostowując palce. - Będę mieć nowego towarzysza niedługo. - przypomniałam sobie list od pana - znaczy nie pana - Percivala, bo właściwie to nie mogłam się już doczekać aż smoczognik zjawi się w Ottery. - Ale nie zdradzę na razie nic więcej. - będzie musiał znów przypadkiem mnie znaleźć. Choć to żadne wyzwanie nie było już teraz, skoro wiedział gdzie mieszkam.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 14.09.21 12:33\nPochylił głowę do przodu z fałszywą skromnością. Zdradził go cwany uśmiech, który poszerzył się wyraźnie na jej słowa. Poklepał Bibi po szyi, unosząc zaraz na nią spojrzenie, płynnie zerkając też na jego właścicielkę stojącą obok, na tyle blisko, trzymającą w dłoniach wodze, by nie musiał zbytnio podnosić głosu.\n— Zdradzę ci sekret. Moja babka była wróżką — odpowiedział jej, patrząc prosto w oczy. Spoważniał na chwilę, rysy twarzy wygładziły się, po chwili pochylił też ku niej bliżej. Ta część tajemnicy musiała trafić tylko i wyłącznie do niej, nie mógł pozwolić sobie, by ktokolwiek go podsłuchał.— Nauczyła mnie zmieniać nieprawdopodobne zbiegi okoliczności w przeznaczenie.— Wyprostował się i wzruszył ramionami, bez trudu utrzymując wziąć tą samą, nieprzemijającą powagę na twarzy. Nie mówił prawdy, nie licząc słów o samej babce. Czy była jasnowidzem, nie wiedział, ale potrafiła spoglądać w karty. Jemu jednemu nigdy nie chciała zdradzić tego, jaką wiadomość niosły dla niego. — A więc twoje serce ma potrzebę pozbywania się jedzenia...— Poprawił uchwyt placka, nie chcąc by stała mu się najmniejsza krzywda. Zamierzał aż do samego powrotu do Londynu traktować go z największą troską. O ile zdąży przetrwać, coraz częściej myślał o tym, że lada moment po prostu go zje. — Myślę, że jestem świetny w spełnianiu takich potrzeb. Wiesz, jakbyś miała więcej placków na zbyciu.. Daj znać.— Uśmiechnął się przyglądając przez chwilę jej dziewczęcej, młodziutkiej twarzy. Jaśniejącej przy tej pogodzie twarzy, cerze bladej jak mleko, obsypanej rdzawymi kropkami. — Tak! To znaczy, nie znam Isabelli, wciąż się zastanawiam, czy jest prawdziwa, ale tak. O niego chodzi — potwierdził. — Przyjaźni się z Thomasem.— Fakt, że był starszy nie poprawiał jego sytuacji w oczach Jamesa, zbyt dużo o nim wiedział — ale zakładał, że Neala nie była zaznajomiona ze wszystkimi szczegółami z jego życia. — I ze mną. I Marcelem. — dodał pośpiesznie, przewracając lekko oczami. Utkwił w niej wzrok, kiedy zdecydowała się zdradzić, przynajmniej pobieżnie, swój plan na wycieczkę do portu. To mu wystarczyło, nie chciał wiedzieć więcej. Pokiwał głową. Zdawało mu się, że towarzyszenie jej przynamniej przez chwilę było nie tylko odpowiednim pomysłem, ale wyrazem przyzwoitości. Nie mógł jej pozwolić iść tam samej. W porcie roiło się od ludzi, którzy nie tylko wykorzystywali naiwność ludzi, ale przede wszystkim byli gotowi wykorzystać niewinność i bezbronność kobiet, nie wspominając już tak delikatnych i drobnych jak ona. Ledwie odrastała od ziemi, prowadząc wielokrotnie większe od siebie zwierze, które — mimo swych gabarytów— nie było w stanie uchronić jej przed złymi zamiarami. Patrzył przed siebie, w stronę powoli wyłaniających się portowych budynków. Rozmowa na temat świąt wprawiła go w lekka zadumę. Ten czas był niezwykły i był szczęśliwy. Na tyle, że zaczął się zastanawiać, kiedy wszystko runie; musiało. Dostęp do tak nieograniczonego szczęścia nie był mu przeznaczony. Kiedy wspomniała o bracie, spojrzał na nią, zawieszając — tym razem on— spojrzenie na jej profilu. — Przykro mi — powiedział cicho, wiedząc, że nie było nic, co mógłby jej powiedzieć w tej chwili i przy podobnym wyznaniu. Nie był w to dobry, pocieszanie ludzi było trudne, szczególnie jeśli wierzył, że takim wymuszonym optymizmem karmiło się naiwnych by napełnić ich serca wiara, a potem wyrwać dłonią z piersi bez mrugnięcia okiem. Ona też musiała zdawać sobie sprawę, że jej brat... mógł już nigdy nie wrócić. — Uważaj, jest ślisko— przestrzegł ją cicho, zerkając na kocie łby pod nogami. Brew mu drgnęła, gdy znowu to zrobiła. Tak nagle i niespodziewanie — choć pewnie powinien był już przywyknąć, poczuł jej dłoń. Uśmiechnął się powoli, nigdy nie do końca wiedząc, skąd się to brało i co oznaczało. Ta bezpośredniość czynów, brak barier, które widział u dziewczyn z dobrego domu. Patrzył na nią chwilę, może chwilę za długo, jakby próbował z jej twarzy odczytać prawdę o zamiarach, ale wyglądała tak, jakby sama tego nie zauważyła. Nic nie powiedział , spojrzał w dół, na jej dłoń, kiedy zaciskała palce i rozluźniała. — Nowego towarzysza... Brzmi dość tajemniczo.— Zmrużył oczy, zerkając na nią, nie zwalniając też tempa. Szedł i tak dość powoli, biorąc pod uwagę jej drobne kroki. — Co? Nie można tak!— oburzył się, zatrzymując w końcu. — Zaczynać temat, a potem twierdzić, że to tajemnica. To jest... — zastanowił się chwilę, błądząc spojrzeniem po jej twarzy, szukając odpowiedniego argumentu, który mógłby do niej trafić. — Bardzo, bardzo nieeleganckie.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 29.10.21 11:44\nBrew mimowolnie uniosła mi się ku górze na słowa, które wypowiedział i kiedy do przodu wziął i się przechylił a uśmiech na jego ustach już wiedziałam jaki był. Znaczy zdawało mi się że był. Skrzyżowałam z nim tęczówki z tą samą miną. Trochę zaciekawiona i trochę poddając pod wątpliwość słowa, które wypowiadał. Zaskoczył mnie, kiedy zbliżył się bardziej, ale nogi pozostały na miejscu. Patrzyłam w tęczówkach dostrzegając tą samą korę i bursztyn, co u Sheila. Czemu wcześniej nic mi się nie skojarzyło. Coś uderzyło mi mocniej w piersi nie wiedząc co właściwie dalej? A kiedy słowa znów wysunęły się z jego ust w pierwszej chwili na mojej twarzy pojawiło się zdumienie, żebym zaraz przypomniała sobie. - Przeznaczenie. - mruknęłam, wykrzywiając usta i wywracając oczami. Tak, nadal byłam z nim na ścieżce wojennej. Kogoś kto je przyciągał i zmieniał w ogóle nie potrzebowałam.\nW pierwszej chwili brwi uniosły mi się w zaskoczeniu na te całe słowa o potrzebie pozbywania się jedzenia. Zaraz jednak zmarszczyłam brwi krzyżując z nim jasne tęczówki. Kącik ust powoli unosił mi się ku górze, rozciągając wargi w uśmiechu.\n- Będę pamiętać. - obiecałam unosząc rękę, żeby odgarnąć kilka rudych kosmyków z ramienia na włosy. Przesunęłam po nich palcami opuszczając dłoń i słuchając wypowiadanych słów. Zaśmiałam się na wypowiedziane słowa i pokręciłam krótko głową.\n- Prawdziwa, zaręczam. - podsumowałam, nie wiedząc, jak można było uznać jej byt za niezbyt bliski realności. - I piękna, jak wiosna, która dopiero co za rozkwit życia się bierze. Odważna też. - przyznałam ze spokojem. - Oh. - wypadało z moich ust, ale nos mimowolnie mi się zmarszczył mimo że próbowałam to ukryć a w słowach nie dało się znaleźć nawet kawałka entuzjazmu. Thomas, nadal miałam mu za złe. A może bardziej sobie, że tak się omamić dałam kilkoma ładnymi słówkami. Że niby ładna, że też uwierzyć w to zechciałam. Musiałam wyciągnąć lekcję z tego spotkania. Nie wierzyć w komplementy mężczyzn, jest tak jak Sheila mówiła - mają tylko w głowie mi mącić i nic dobrego nie przynieść. Nawet prawdą mogły nie być. - Długo się znacie? - zapytałam więc zamiast tego, wracając do tematu Steffena. Cóż z pewnością lepszy był niż Thomas.\n- Dlaczego? - zapytałam nie zwracając jednak ku niemu tęczówek. Wzruszyłam ramionami a później westchnęłam. - Wiedziałam, że Brendan będzie walczył i walczy nadal, jeśli… - urwałam unosząc rękę, żeby na chwilę przesunąć ją pod wargi. - Dlatego ja też zamierzam. Ale mierząc siły własne na zamiary. - zapowiedziałam mu a na twarzy widać było pewność i postanowienie, nie dodałam jednak nic więcej.\n- Rzeczywiście trochę jest. - zgodziłam się, co do tej sliskości, czując, że muszę napinać mięśnie w nogach, żeby pionu w miarę pilnować. Cóż, przecież to nie tak, że zaraz wezmę i równowagę stracę chodzić przecież umiałam. Moje wargi rozciągnęły się w równie tajemniczym uśmiechu. A chwilę później, kiedy oburzenie objawiło się w słowach i głosie uśmiechnęłam się pokazując rząd białych zębów. - Oczywiście, że można. - odcięłam się wywracając krótko oczami. Nie było żadnego prawa, co to zabraniało czy coś. Tęczówki zawieszając na jego twarzy, czekając na określenie jakie to było. A kiedy to już padło jedna z moich brwi uniosła się ku górze. Nieeleganckie? Drugi z jasnych brwi dołączyła do pierwszej w chwilowym zdaniu, po którym parsknęłam śmiechem. - Cóż za niefart. - odezwałam się po chwili, wychodząc na prowadzenie i na chwilę odwracając się plecami w kierunku w którym szłam. - Ze mało we mnie elegancji. - podsumowałam nadal z uśmiechem. - Ale mogę ci go przedstawić, jeśli zechcesz. - obiecałam, odwracając się znów na pięć.\nZa szybko. Zdecydowanie za szybko.\nem, no to lecę, poślizgnęłam się, ST utrzymania na nogach 70? (bo zima i ślisko?)\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 09.12.21 9:42\nZauważył jej minę — dziwnie niezadowoloną, drwiącą i zdradzającą coś, czego bez jej pomocy nie był w stanie zrozumieć. Przechylił głowę, przyglądając jej się czujniej, a kąciki ust drgnęły w lekkim, tajemniczym uśmiechu.\n— Nie wierzysz w przeznaczenie?— Znał wiele takich osób i może gdyby nie przeświadczenie we własne fatum ciążące nad nim i zdolności do czytania kart przez babkę, także z jej powodu i tego, co pewnie czyniła niektórym klientom uznałby to za błazenadę. Ale to była prawda. Przeznaczenie istniało, wszystko, co robili zapisane było w gwiazdach. A jemu nie dane było poznać swój los. I już nigdy nie będzie miał okazji dowiedzieć się, co ujrzała wtedy w kartach.\nPrzeszli kilka kroków, podkowy Bibi stukały po bruku. Zerknął na nią ponownie, kiedy spytała o Steffena.\n— Trochę. Parę lat — odpowiedział nieprecyzyjnie. — Chodziliśmy razem do szkoły, mój brat był z nim w dormitorium — dodał zaraz, nie mając pojęcia, że to właśnie od jego tematu próbuje w ten sposób uciec. Wzruszył ramionami, ostrożnie nie wdając się głębiej w to. O tym, kim był Steffen i co potrafił chyba nie wiedziało zbyt wielu, nie chciał przypadkiem, podczas opowiadania jednej z wielu śmiesznych historii zdradzić jego tajemnicy.\nZamilkł na chwilę. Kiedy obrócił głowę, by na nią spojrzeć na jego własnej twarzy wymalowało się zdziwienie. Przyjęła to tak spokojnie, tak zwyczajnie, jakby naprawdę była na to przygotowana. Ale jak można było przygotować się na śmierć własnego brata, nawet jeśli jego codzienne życie obfitowało w niebezpieczeństwa. Jak można było przejść do porządku dziennego z jego zaginięciem? Nie miał złudzeń, było już pewne, że jeśli nie daje wciąż żadnego znaku — był od dawna martwy, ale nie był w stanie jej tego głośno wytknąć. Powiedzieć. Była silna — lub próbowała. Może przelała już za nim zbyt wiele łez, może była w stanie przemówić do własnego rozumu. Nie wiedział. Ale ta niepewność sprawiła, że patrzył na nią chwilę w poszukiwaniu odpowiedzi. Nie umiał skomentować jej słów na jego temat, więc podjął drugi:\n— Jak zamierzasz walczyć? — spytał rozbawiony, ale zaraz potem z niepokojem i troską znów jej się przyjrzał. — Nie chciałbym cię zniechęcać, ale twoje szanse w walce…— zaczął, ale nie skończył, szukając właściwych sformułowań. Nie chciał jej urazić, ale wiedział, że to, co powiedział mogło już wystarczyć. — Mam na myśli to, że… lady Weasley — mruknął, przypomniawszy sobie o tytule. — Jesteś… kompaktowych rozmiarów… Co zamierzasz robić właściwie? — Chyba nie stanąć na froncie, nie o takiej walce mówiła, prawda? Nie wiedział, co innego mogłaby robić. Jak to sobie wyobrażała. Znał inną walkę. Ludzie walczyli każdego dnia o życie, o zdrowie, o dostęp do jedzenia, ciepła i bezpieczeństwa. Ale na walce, o jakiej mówiła nie znał się wcale i był pewien, że nigdy nie weźmie w niej udział.\nOtworzył usta, kiedy wyśmiała jego próbę wyłudzenia od niego informacji. Zmarszczył jeszcze brwi z niezadowoleniem. Czy ona się z niego naśmiewała?\n— Nie kpij ze mnie — burknął, ale w głosie zatańczyło rozbawienie. — Jesteś damą, jak możesz być nieelegancka? — zdziwił się szczerze, mierząc ją wzrokiem, kiedy szła tyłem.— Jak to w ogóle możliwe? Jesteś tak… oryginalna… — nie umiał na szybko znaleźć bardziej adekwatnego słowa. Zbyt podobna do damy, by przypominać ludzi takich, jak on, a jednocześnie za mało podobna do dam z arystokracji? Gdzie właściwie się mieściła? Czy w ogóle ograniczały ja jakiekolwiek normy? Rodzina? Zaintrygowany pokręcił głową. — Oczywiście, że chcę. O ile nie jest to żaden Walter Drugi— prychnął. Zachwiała się, odruchowo więc wyciągnął ku niej ręce, żeby jej nie powalić upaść. Złapał ją za dłonie mocno, ale zaraz puścił, gdy okazało się, że udało jej się udać i bez jego pomocy. — Przepraszam, myślałem, że…— Nie dokończył. Obrócił głowę w kierunku, w którym szli.\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 22.12.21 1:45\n-Oh, nie. - zaprzeczyłam zaprzeczeniu. - Nie, nie, nie, drogi panie. - mówiłam dalej marszcząc niezmiennie nos i brwi. Przekręciłam głowę w bok, uniosłam wolną rękę i palec wskazujący wbiłam lekko w jego pierś. - Wierzę całkowicie. - przyznałam w końcu potwierdzając to, co prawdą samą w sobie było. Zaraz po tym krótki prychnięcie wypuściłam z ust widocznie złością obleczne. - Tylko szczerze go nie znoszę. - wytłumaczyłam się krótko spoglądając z zawziętą miną przed siebie. Przeznaczenie, razem z losem i wszechświatem, one wszystkie - byłam o tym całkowicie przekonana - uwzięły się na mnie okrutnie, w moich rozterkach dostrzegając z pewnością wybitną rozrywkę. Już widziałam, jak spotykają się cyklicznie, żeby przy ciepłej ziołowej herbacie debatować nad tym, jak tym razem wziąć i tak mi ścieżki ułożyć, żebym nie marzyła o niczym więcej, jak po raz kolejny nad rozstąpieniem się ziemi pode mną.\n- To sporo. - podsumowałam, kiedy temat na Steffena się przesunął. Nos zmarszczył mi się znów na chwilę, kiedy brat wypadł z jego ust. Powstrzymałam wywrócenie oczami. Ale kolejny temat wcale nie był lepszy. Jeszcze wierzyłam, że Brendan nie dał się tak łatwo. Ale z każdym mijającym dniem i każdą ciszą trudno było nadal wlewać w serce nadzieje. Ale nie mogłam się jeszcze poddać. A może nie chciałam. Bo przyjęcie do wiadomości, że jego nie było, sprawiało, że musiałabym stanąć przed jednym smutnym wnioskiem. Okrutnym. Trudnym. Niesprawiedliwym. Takim, że zostałam sama. Miałam co prawda Wujaszka i Cioteczkę, ale… trudno było mówić, że to to samo. Kochałam ich, ale zawsze tęskniłam za tym, czego tak szybko mi zabrakło.\nUniosłam trochę brodę, kiedy zobaczyłam rozbawienie, kiedy o walce wspomniałam swojej własnej. Odwróciłam urażona głowę w bok spoglądając na wędrującego obok konia. Milczałam, kiedy dalej te swoje słowa mówił, kiedy to kompaktowe padło przekręcając gwałtownie moją głowę, unosząc w ruchu do góry rudę włosy. Ukazując zmarszczone w złości brwi.\n- Walczyć można na wiele sposobów, jeśli już musi pan wiedzieć, panie Doe. - odpowiedziałam, zadzierając nos. - Wojna to nie tylko walka na froncie. - dodałam marszcząc nos. - Poza tym… - dodałam jeszcze odwracając roziskrzone spojrzenie przed siebie, do kompletu marszcząc brwi. - Potrafię niezgorzej czarować. - byłam pilną uczennicą, a kuzyn Garrett zaczął uczyć mnie zaklęcia patronusa - gdyby nie wierzył, że jestem w stanie rzucić tego zaklęcia, czy kłopotał się podjęciem stawiania fundamentów pod nie? - A magia nie zależy od rozmiarów, jakbyś nie wiedział. - mruknęłam jeszcze widocznie niezadowolona tą własną kompaktownością czy jak to tam powinno się odmienić.\nWzruszyłam ponownie ramionami, kiedy pytanie wypadło z jego ust. Brakowało mi zdecydowanie i gracji i elegancji. Pragnęłam ich, ale ciężko było posiadać grację jak się rude włosy miało i twarz pełną piegów - moim zdaniem oczywiście. Kilka kroków pokonałam w milczeniu wychodząc na przód i odwracając się tyłem do drogi, stawiając kroki za siebie.\n- Nigdy nie twierdziłam, że jestem. - wypowiedziałam marszcząc lekko nos. - Damą. - dodałam jeszcze precyzując to, do czego się odnoszę. Czy byłam oryginalna? Może. Tylko czy to właściwie było coś dobrego? - Kiedyś, przed wojną, tą mugolską… - zaczęłam odwracając w jego stronę głowę. - ... w Ottery stała rodowa rezydencja. Ale zniszczono ją podczas wojny. Cały majątek rozdaliśmy tym, którzy tego potrzebowali. - właściwie to nie ja, ale mówiłam o nas, bo jednoczyła nas ta sama krew. Czy było mi szkoda? Murów i pieniędzy? Nie, bo żadne z nich nie potrafiło dać prawdziwego szczęścia. - Widziałeś jak żyję. - przypomniałam opuszczając w końcu głowę. - Nie mamy jedwabi i ananasów. - dodałam w krótkim żarcie milknąc, żeby za chwilę znów podjąć. - Zastanawiam się czasem… - zaczęłam, zawieszając na kilka sekund głos. - ...czemu ci, co swoim szlachectwem się szczycą, tak niewiele jego samego w sobie nieść potrafią. - zapytałam w końcu opuszczając głowę na dół. Odwracając spojrzenie. Usta rozciągnęły mi się w uśmiechu na kolejne słowa, a w oczach rozjaśnił blask. - Nie jest. Ale jest fe-no-me-nal-ny. - obiecałam znów zerkając ku niemu, jednocześnie mniej uważnie zamierzając odwrócić się w odpowiednim kierunku. I to był błąd. A jakże. Poczułam to od razu. Tak samo jak dłonie, które złapały moje. Były ciepłe, mimo mrozu. Spojrzałam na nie, by unieść wzrok ale nie napotkać spojrzenia które wpatrywało się w drogę przed nami. - Ekhm… - odchrząknęłam prostując się i stając pewniej na nogach. - To nic. Dziękuję. - odpowiedziałam czując jak piec mnie zaczynają policzki. Kolejny dobry moment na rozstąpienie się ziemi, który jak zwykle nie nastąpił. - Już prawie jesteśmy. - rzuciłam jakby na wytłumaczenie siebie samej nie robiąc jednak kolejnego kroku dalej. Dlaczego?\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 18.01.22 23:25\nUniósł brwi, starając się, naprawdę, za wszelką cenę opanować narastające rozbawienie, ale to było silniejsze od niego. Ciemne leki przykryły jedną zdumioną brew, a usta zacisnęły się mocno. Pokiwał głową na znak zrozumienia, ale wszystkie te elementy stworzyły jedną, komiczną całość, zamiast pełnej powagi, której od niego oczekiwała.\n— Co ci zrobiło? Nadepnęło na odcisk? — spytał w końcu, odchrząknąwszy w zaciśniętą pięść nutę rozbawienia i z całych sił zerknął na nią z kamienną twarzą kogoś, czyj poziom empatii był tak wielki, że był w stanie pojąć jej ból i żal względem kapryśnego losu. Wiele razy go przeklinał i wygrażał się, jakby jego zemsta miała jakiekolwiek prawo bytu — tylko, na kim miałby się zemścić, jeśli nie na sobie samym w tym przypadku? Spojrzał przed siebie, zbliżali się do celu, a przynajmniej tam, gdzie cel miał istnieć według rudowłosej panienki. Zerknął na nią, aby upewnić się, że nie pomyślała, jako chciał się wyzłośliwiać. Była dumna, nawet bardzo. Ale nie było w tym nic złego, wręcz przeciwnie. Zazdrościł jej tego trochę. Tak silnych przekonań, trudnych do nagięcia, podważenia. Sam był bardziej elastyczny. Musiał być, by przeżyć poza cygańskimi obozami.\n— Więc jak chcesz walczyć, panno Weasley? — spytał, ale zaraz potem zerknął na nią. — Lady Weasley... — poprawił się, zaciskając palce na wiśniowym cieście. W brzuchu mu zaburczało, ale nie wypadało, by zabrał się za jedzenie już teraz. Jak by to wyglądało? Pokiwał głowa z pewną pokorą, nie zamierzając się z nią kłócić, ani prowokować jej do udowodnienia czego potrafi. Nie był nigdy zbyt pilnym uczniem, ledwie zdawał z roku na rok, będąc w tyle za średniakami ze swojego własnego rocznika. — A to nie to samo? No wiesz, lady to bycie damą? — Zmarszczył brwi. Zawsze wydawało mu się tym samym, całe to arystokratyczne nazwisko do czegoś zobowiązywało.\nWysłuchał jej słów, jej historii, opowieści o rodzinie w milczeniu i zadumie.\n— To bardzo szlachetne z waszej strony — przyznał, ale w jego głosie nie było ani fałszu ani obojętności. Rozbrzmiewało w nim szczere, dogłębne zdumienie. — Trudno jest pozbawić się wygód i możliwości, oddać to, co zapewnia komfort i poczucie bezpieczeństwa. Po prostu... oddać... — mruknął, unosząc brew. Kradł od małego, kradł czasem dla zabawy, czasem po to by udowodnić coś bratu, może samemu sobie, ale przyszedł czas, że kradł bo musiał, by przeżyć, zapewnić byt sobie i swojej rodzinie. Czy Neala wiedziała? Nie, niemożliwe. Jeśli Sheila się domyślała nigdy nie puściłaby pary z ust, nawet przyjaciółce. Co by o nim pomyślała, gdyby znała prawdę? Nie zrozumiałaby, był pewien. Dbali o swoich. Dbali o siebie wzajemne, ale o obcych? Czy rodzina Neali postrzegała tych potrzebujących tak, jak oni postrzegali resztę taboru? Czy to w ogóle było możliwe w takiej skali?\n— Myślisz, że rozpoznałbym jedwab od bawełny? — spytał zaczepnie, spoglądając na nią. Zaraz potem spoważniał, a spojrzenie pomknęło przed siebie. — Nie wiem, jak żyją inni arystokraci. Czym są ich luksusy. Dla mnie to jak żyjesz jest najprawdziwszym luksusem. Masz stały kąt, dach nad głową. Budynek składający się z wielu pokoi, każdy może mieć własny. Kuchnia, pełna spiżarnia, konie. Konie, które nie służą wyłącznie do pracy, do zarabiania. Piękne, zdrowe konie — przyznał szczerze, choć cicho, z jakimś trudnym do opanowania wstydem w głosie. Wiedział, ile kosztowało utrzymanie tych zwierząt, jeśli nie miały na siebie same zapracować. — Niezliczoną pewnie ilość sukienek. Moja siostra ma... nie wiem. Może trzy — nie wiedział, ale obserwował ją, jak szyła zacięcie i tworzyła coś, drobne ozdoby które mogły zmienić cały wygląd. Materiały były drogie, a ich nie było na nie stać. Spojrzał pod nogi. Przyznać się do biedy, nawet jeśli była widoczna gołym okiem, jeszcze przed taką panną jak ona nie było łatwo. — Tak czy siak, ananasy są ohydne — dodał szybko żartem, chcąc odpędzić temat i ciążący z nim ponury nastrój. Zaraz potem wszystko się zmieniło, dopadło go wiercące uczucie zażenowania. Czuł, że się wygłupił, świetnie radziła sobie sama. Zachował się natarczywie. Zacisnął palce na cieście, które o mało nie wylądowało na bruku. Stał, parząc przez chwilę we własne, brudne i nadszarpnie czasem buty.\n— Ta... Poradzisz sobie dalej, tak? — Chyba nie potrzebowała dłużej jego pomocy. Uniósł na nią powoli spojrzenie. — To był bardzo miły spacer. Dziękuję — Uśmiechnął się lekko, szukając jej spojrzenia. — Jeśli ci się na nic nie przydam wrócę do domu. Myślę, że Sheila się martwi — skłamał, próbując jakoś zręcznie wysupłać się z tej niezręcznej sytuacji, która zdarzyła się pod koniec. Zmarszczył brwi na chwilę, szukając odpowiednich słów i plując sobie w brodę, że nie wiedział, jak powinien się teraz zachować, by nie wyjść na gbura. — To... do zobaczenia? Na imprezie?\nRe: Pub “Ostatnia kropla”, Plymouth [odnośnik] 22.01.22 17:57\nByłam całkowicie poważna. Tak poważna, jak tylko się dało. Wredne przeznaczenie, a razem z nim los, który wierutnie wzięli i uwzięli się na mnie. Byłam o tym całkowicie przekonana. Nie miałam co do tego żadnych - najmniejszych - wątpliwości. W swoim chwilowym oburzeniu właściwie nie zwróciłam uwagi na rozbawienie mojego towarzysza.\n- Żeby to raz! - odpowiedziała wyrzucając trochę dłonie na boki w tym samym oburzeniu marszcząc jeszcze brwi do kompletu. Wrednie podtyka mi kamienie pod nogi, albo brał i drogi ślizganie robił. Zawsze działał mi na złość i nikt nie był w stanie zmienić mojego zdania, że coś dobrego dla mnie chciał.\n- Nadzieją. - odpowiedziałam po chwili odrobinę martwiąc się, że za zabawne to uzna. - I organizacją. - dodałam jeszcze bo nie po nadzieję przyszłam do portu. - Ludzie nie mogą przestać wierzyć, że lepsze dni są przed nimi. A są. - zapewniłam z pewnością, nie wątpiąc w to ani razu. Dopiero teraz zerkając w jego kierunku. - Przyjaciele mojego brata nad tym pracują i wierzę, że im się uda. - Zakon Feniksa o którym mówił, nie miał poddać się tak łatwo. Nawet jeśli… nawet jeśli… nie chciałam kończyć tej myśli. Zostawiłam ją na boku. - Musimy się zjednoczyć, bo gdzie zgoda tam zwycięstwo. - powtórzyłam jeszcze znajomą maksymę. Dlatego szłam do zarządcy portu chciałam się dowiedzieć więcej o transporcie wodnym. Jak dużo kosztował, jak wiele był w stanie przewieźć. Może kiedyś później, albo nawet teraz to wiedza mogła pomóc nam opracować jakiś plan. Pewnych rzeczy mogło gdzieś brakować. Jeśli dało się je bezpiecznie dostarczyć, wtedy… wtedy mogło to choć trochę pomóc.\nWzruszyłam ramionami na kolejne pytanie. Dama to nie lady? Była różnica, czy może nie do końca. Jedno wychodziło z drugiego, czy niekoniecznie.\n- Myślę, że lady jest tytułem który otrzymujesz, a bycie damą to czasem oddzielna kwestia. - zawyrokowałam. - Możesz być damą, ale niekoniecznie mieć nazwisko szlachetne prawda? - zapytałam marszcząc trochę brwi, spoglądając znów przed siebie.\nOdpowiedziałam krótkim spojrzeniem i uniesioną brwią, na to rozróżnianie jedwabiu i bawełny, unosząc łagodnie kącik ust ku górze. Kiedy mówił dalej odwróciłam spojrzenie poważniej. Przejeżdżając dłonią po szyi Bibi.\n- Mam sporo. - zgodziłam się z nim patrząc na konia. - Ale straciłam też już wiele. - nigdy nie poznałam swojego ojca, zmarł, zanim się urodziłam. Mama odeszła po moich dziesiątych urodzinach. Pewnie uporem przekonałam Brendana, żeby pozwolił mi ze sobą zamieszkać. A teraz… Teraz obawiałam się, że zostałam sama. Miała jeszcze wujostwo i byłam wdzięczna za nich. Ale też, tęskniłam za tym, co utracone. - Sukienek nie jest AŻ tak dużo. Zapewniam cię, że wystarczy ci palców, by je zliczyć. - ale nie kłóciłam się, nie próbowałam przekonać, że mam gorzej czy źle. Zdawałam sobie sprawę, że w tych czasach, miałam względnie dobrze. Uniosłam łagodnie wargi na wspomnienie ananasów. - Z pewnością. - zgodziłam się i zaśmiałam krótko. Kiwnęłam głową, nie wracając już do tych tematów. Zostawiając je, takimi jakimi zostały.\n- Poradzę. - zapewniłam, kiedy pewnie stałam już na nogach. Krzyżując z nim swoje spojrzenie. Odpowiedziałam uśmiechem na uśmiech i krótkim skinieniem głowy. Poza tym, że znów chciałam się zapaść pod ziemię, to rzeczywiście był miły spacer. - Wracaj. - pozwoliłam z odrobiną żalu ale nie chciałam, żeby Sheila się martwiła. Martwiła się zdecydowanie za dużo. - Do zobaczenia, Jimmy. - pożegnałam się, po raz pierwszy trochę z przejęciem trochę na próbę używając zdrobnienia jego imienia. Sprawdzając jak smakowało w moich ustach. - Na imprezie. - potwierdziłam jeszcze chwilę stojąc wpatrując się w niego dłużej chyba niż powinnam zanim uświadomiłam sobie, że to pożegnanie i iść należało już. Uniosłam wargi jakby w przepraszającym geście i pociągnęłam za sobą Bibi dalej w kierunku budynku zarządcy portu. Kilka kroków dalej, odwracając głowę w nieokreślonej potrzebie. A może sama nie umiałam jej po prostu odpowiednio nazwać, jeszcze.


PODOBNE DO: Świat tajnych służb - ebook/epub - CYFROTEKA.PL\n00599 008462 20307258 na godz. na dobę w sumie\nTajne służby są wszędzie. Ostatecznie taka jest ich misja: zapobiegać zagrożeniu, które może czaić się na każdym kroku. Czasem ta obecność służy państwu i społeczeństwu, a czasem – niestety – jedynie grupie rządzących. Zdarza się, że to tajne służby stanowią zagrożenie, szczególnie gdy ich działalność wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli. Autor wysłuchał opinii wielu wybitnych przedstawicieli świata służb i między innymi, na ich wiedzy oraz doświadczeniu opiera się ta książka. Dowiesz się z niej, że: – CIA jest zapracowana i popełnia niewybaczalne błędy – Mossad lubi wyrafinowane, teatralne mistyfikacje – handel bronią to wyjątkowo niebezpieczny interes... – ...a praca „przykrywkowca” to nieustanne chodzenie po linie – Zacharski nie musi czuć kompleksu Bonda


We wtorek 5 maja Senat RP głosował propozycję ustawy o wyborach korespondencyjnych. 50 senatorów głosowało przeciwko, 35 za, w tym senator Władysław Komarnicki. – To była pomyłka – powiedział. <czytaj dalej>\nNie od dziś wiadomo, że trwa nieustanna walka firm zajmujących się odbiorem odpadów o zwycięstwo w przetargach. Jedni wygrywają, inni przegrywają, ale tu nigdy sytuacja się nie uspokaja. Idzie o zbyt duże pieniądze, by jedni odpuścili drugim i raz na zawsze wycofali się z rynku. <czytaj dalej>\nMamy w kraju stan epidemiczny. Dla zwykłego człowieka to stan nadzwyczajny. Wszystko od ponad tygodnia zmieniło się w życiu niemal każdego Polaka. Ale ta nadzwyczajna sytuacja dla niektórych nic nie znaczy. Mają dwa tygodnie. <czytaj dalej>\nKiedy na otwarciu Gminnego Centrum Kultury w Kłodawie europoseł Elżbieta Rafalska powiedziała do mnie: - A pani to się chyba dopiero cieszy? – nie wiedziałam, skąd to pytanie. Ale tak. Cieszę się, bo to obiekt kultury, którego w Gorzowie brakuje. Cieszę się, bo powstał w takiej odległości od mojego miejsca zamieszkania, że łatwiej i szybciej tam dojadę niż do miasta. Cieszę się, bo pokazuje myślenie i działanie lokalnej władzy, która – i tu cytat z przewodniczącego Rady Gminy Kłodawa Andrzeja Korony: „To, że wybudowaliśmy nową siedzibę GOK i Biblioteki Gminnej nie oznacza, że wcześniej tych instytucji nie było. Przeciwnie, istnieją i dobrze działają od dawna, a gmina nie skąpi środków na ich utrzymanie (ponad milion złotych w tegorocznym budżecie).” Nic, tylko pozazdrościć. <czytaj dalej>\nCoraz bliżej 1 marca, kiedy to wszyscy będziemy obowiązkowo segregować śmieci. Czy zwracamy uwagę, że opakowania plastikowe oznaczone jako 7 – INNE/OTHER nie podlegają recyklingowi, choć nie ma o tym słowa w instrukcjach dotyczących właściwego postępowania z domowymi odpadami? I czy mamy świadomość, jak wygląda w Polsce stan prawny dotyczący stosowania plastików, których wytwórcy używają do pakowania swoich produktów? <czytaj dalej>\n„Nie bądź obojętny” - te słowa Mariana Turskiego wypowiedziane z okazji 75. rocznicy wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau powtarzane są w ostatnich dniach wyjątkowo często. Głównie w sytuacjach dotyczących szeroko pojętego braku tolerancji. Ja rozszerzyłabym je na wszystkie sfery życia, bo niestety, z obojętnością spotykamy się każdego dnia. <czytaj dalej>\nOd 1 marca mamy obowiązkowo segregować odpady. Czy jednak jesteśmy do tego przygotowani? Czy posiadamy wszelkie informacje konieczne do właściwego ich oddzielania? No i czy opakowania, w których kupujemy żywność, są dla nas bezpieczne? <czytaj dalej>


Do trawników - Ogrodniczy sklep internetowy\nŻELAZO - ANTYMECH 1 KG (AMPOL)\nŻelazo - Antymech jest nowoczesnym nawozem interwencyjnym przeznaczonym do likwidacji mchu w trawnikach. Wysoka zawartość żelaza Fe-17% powoduje dużą skuteczność i szybkie działanie - efekt zamierania mchu widoczny już po kilku dniach. Trawa zasilona odpowiednią ilością żelaza nabiera żywego koloru.\nStosować na skoszonym, suchym trawniku.\n- rozsypać równomiernie w miejscach występowania mchu w dawce od 0,8 kg-1 kg na 50 m2. Po zastosowaniu nawozu trawnik intensywnie podlać lub\n- 100 g rozpuścić w 10 litrach wody. Otrzymaną zawiesiną podlewać trawnik równomiernie za pomocą konewki w ilości 2 litry roztworu na 1 m2 powierzchni.\nStosować od wiosny do końca w września, nie częściej niż w odstępach 60 dniowych.\nDodaj do koszykaCena:9.80PLN\nBIOMASS SUGAR 5 litrów\nKanister 5 litrów w zależności od zastosowanej dawki, wystarcza na 625-1250 m2.\nBiomass Sugar - nie jest środkiem ochrony roślin. To środek poprawiający właściwości gleby wprowadzony do obrotu na mocy art.5 Ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu, zakwalifikowany do stosowania w rolnictwie ekologicznym pod numerem NE152/2011\nDodaj do koszykaCena:254.00PLN


Sprzedam działkę : Otomin , ulica Słoneczna, 1378 m2, 460000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka budowlana na sprzedaż Otomin, Słoneczna - 1378,0m2\n460 000 zł 333,82 zł/m2\nDziałka 1378,0m2, Otomin, Słoneczna\nLokalizacja Otomin, Słoneczna\nCena za m2 333,82 zł/m2\nPŁASKA DZIAŁKA BUDOWLANA Z MIEJSCOWYM PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO Z WJAZDEM OD PÓŁNOCY ! LOKALIZACJA: Nieruchomość umiejscowiona jest w miejscowości Otomin - gmina Kolbudy. Nietuzinkowo malownicza, a zarazem rozbudowa okolica sprawia, że jest to jedna z najbardziej pożądanych lokalizacji pod Gdańskiem. W najbliższym otoczeniu znajduję się zabudowa jednorodzinna wolnostojąca / bliźniacza oraz w pełni rozwinięta infrastruktura handlowo-usługowa m.in. sklepy, restauracje, siłownia itp. Okoliczne lasy są wyjątkową gratką dla miłośników przyrody i osób preferujących aktywny tryb życia na świeżym powietrzu. Dzięki pobliskiemu węzłowi Obwodnicy Trójmiasta w zalewie 15min dotrzemy do centrum Gdańska. OPIS SZCZEGÓŁOWY: Nieruchomość o powierzchni 1378m², w kształcie prostokąta o wymiarach 26m x 53m, Dojazd do działki drogą prywatną, w której nabywane będą udziały. Media : woda, prąd, kanalizacja w drodze dojazdowej. WARUNKI ZABUDOWY: Działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). Szczegóły zagospodarowania terenu: - powierzchnia zabudowy - max 25%, - wysokość zabudowy - max 11m ( maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne; możliwość podpiwniczenia), - dach wielospadowy o kątach nachylenia połaci od 35 do 45 stopni - powierzchnia biologicznie czynna - min 50% - forma zabudowy wolnostojąca. -minimalna powierzchnia działki po podziale 1000m² - usługi handlu detalicznego, gastronomię, biura, pracownie, kancelarie, gabinety, mieszące się wyłącznie w lokalach użytkowych do 50m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, nie przekraczające 50% powierzchni użytkowej budynku, nie kolidujące z funkcją mieszkaniową. Serdecznie zapraszam na prezentację jeszcze dziś ! Przedstawione powyżej propozycje nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów prawa, lecz mają charakter informacyjny. Dane dotyczące nieruchomości uzyskano na podstawie oświadczeń właściciela. Zespół Dolina Nieruchomości dokłada wszelkich starań, aby każda z ofert była rzetelnie sprawdzona i aktualna.\nNumer oferty: 771415\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Otomin, Słoneczna Powierzchnia: 1378,0 m2 Cena: 460 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 771415\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Otomin, Słoneczna Powierzchnia: 1378,0 m2 Cena: 460 000 PLN Proszę o kontakt


Łysienie androgenowe a peruki – czy warto? -\nBy EPOQUM.io\t On październik 5, 2021\nPeruki stają się coraz popularniejsze i coraz więcej osób decyduje się na ich noszenie. Motywacji jest naprawdę dużo. Niektórzy kupują peruki, by poczuć się atrakcyjnie lub zmienić swój wizerunek bez konieczności zmiany fryzury. Istnieje jednak grupa osób, dla których noszenie peruk to sposób na radzenie sobie z chorobą – utratą włosów. Najliczniej decydują się na nie pacjenci zmagający się z łysieniem androgenowym. Co warto wiedzieć odnośnie tej choroby? Jak wybrać najlepszą perukę? Czy warto ją nosić?\nNa czym tak właściwie polega łysienie androgenowe?\nŁysienie androgenowe jest uwarunkowaną genetycznie chorobą, która objawia się nadmiernym wypadaniem włosów. Częstą przyczyną mogą być zaburzenia hormonalne u osób w różnym wieku. Bez względu na dokładne przyczyny skutkiem jest znacznie przerzedzona linia włosów i pojawiające się zakola. Może dojść również do rozjaśnienia pozostałych włosów. Leczenie problemu jest zazwyczaj długotrwałe i skomplikowane.\nDlaczego peruka będzie najlepszym rozwiązaniem? Najważniejsze zalety peruk\nWiele osób zmagających się z łysieniem androgenowym zakrywa problem przy pomocy peruki. Oczywiście w samej chorobie nie ma nic wstydliwego i nikt nie musi zakrywać jej objawów, jednak dla wielu osób utrata atrakcyjnych, pięknych i zdrowych włosów prowadzi bezpośrednio do obniżenia poczucia własnej wartości czy pogorszenia samopoczucia. Wypadaniu włosów często towarzyszy frustracja z powodu trudności w zamaskowaniu postępujących objawów. U wielu pacjentów pojawia się pogorszone samopoczucie i znacznie obniża się jakość życia. Dlatego coraz częściej obok, chociażby psychoterapii rozwiązaniem mogą być peruki, które pozwalają znów poczuć się pięknie. Obecnie można wybrać wiele różnych długości i kolorów peruk, dzięki czemu z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie.\nJak wybrać najlepszą perukę?\nWybór odpowiedniej peruki nie jest trudny, wystarczy zwrócić uwagę na kilka najważniejszych parametrów. Przede wszystkim warto zastanowić się, jaka fryzura będzie najlepsza. Modeli peruk jest wiele, dzięki czemu można swobodnie wybierać między włosami krótkimi a długimi, kolorowymi a naturalnymi. Co więcej, można znaleźć zarówno peruki naturalne, jak i syntetyczne. Warto pamiętać, żeby przy zakupie peruki zwrócić uwagę również na firmę, ponieważ to właśnie ona jest wyznacznikiem najwyższej jakości.\nPeruki naturalne czy syntetyczne?\nW sklepach można znaleźć peruki naturalne i syntetyczne. W przypadku tych pierwszych zarówno stylizacja, jak i pielęgnacja jest wyjątkowo prosta – wygląda tak, jak przy włosach naturalnych. Co więcej, tego typu peruki są wyjątkowo wytrzymałe i z powodzeniem mogą posłużyć nawet kilka lat. Peruki naturalne mogą znacznie przewyższać wartość tych wykonanych z syntetycznych włosów. To najlepsze rozwiązanie dla osób, którym zależy na zachowaniu maksymalnie naturalnego wyglądu oraz na możliwości dalszej stylizacji włosów na różne okazje.\nZ kolei syntetyczne peruki, choć są zdecydowanie tańszym rozwiązaniem, również potrafią wyglądać zaskakująco naturalnie. Warto pamiętać, że są one nieco trudniejsze w stylizacji, co może być jednocześnie ich wadą, jak i zaletą. Z jednej strony nie ma konieczności żmudnego stylizowania fryzury i peruka jest od razu gotowa do noszenia, niemniej może to być przeszkodą, dla osób, które lubią inaczej czesać się na różne okazje. Trzeba pamiętać, że żywotność peruki syntetycznej jest nieco krótsza niż w przypadku włosów naturalnych i zwykle wynosi około roku.


Współpraca dla pracy - Trzy fundamenty Dzieła Kolpinga\nTrzy fundamenty Dzieła Kolpinga - wywiad z ks. Axelem Wernerem, prezesem generalnym Międzynarodowego Dzieła Kolpinga\nTrzy fundamenty Dzieła Kolpinga: duchowość, solidarność i kształcenie\nRozmowa z ks. Prezesem Generalnym Axelem Wernerem w dniu 25 września podczas spotkania z krakowską Rodziną Kolpinga i pracownikami biura.\nW dniach 22-25 września br. gościł w Polsce Prezes Generalny Międzynarodowego Dzieła Kolpinga - ks. Axel Werner z Kolonii. Jest on od 2002 roku kolejnym następcą bł. A Kolpinga i nosi tytuł Monsignore – „Wikariusz Jego Świątobliwości”.\nW bogatym programie pobytu ks. Prezesa Generalnego była: audiencja u ks. kardynała Dziwisza, spotkanie z prezydentem Oświęcimia – miasta partnerskiego dla Kerpen, gdzie urodził się bł. A. Kolping oraz agapa kolpingowska w Brzesku z udziałem starosty brzeskiego i burmistrza.\nDla naszego Gościa niezwykle ważne były spotkania z Rodzinami: w Oświęcimiu – gdzie zapoznał się z pracą kolpingowskiego Centrum Porad Prawnych, w Chełmku - odwiedzając kolpingowską świetlicę, w Brzesku – wygłaszając porywające kazanie na Mszy św. i Luborzycy - w czasie zjazdu wyborczego Młodego Kolpinga. Owocny i pouczający był udział w posiedzeniu zarządu Dzieła Kolpinga w Polsce oraz sympatyczne rozmowy (częściowo po hiszpańsku) w biurze w Krakowie.\nPoniżej prezentujemy rozmowę z ks. Axelem Wernerem o fenomenie Dzieła Kolpinga na świecie, która odbyła się w siedzibie Dzieła Kolpinga w Krakowie w dniu 25 września.2009 r.\nUrszula Bukowska: Wspominał Ksiądz Prezes wcześniej o tym, że najdynamiczniej rozwija się Dzieło Kolpinga na kontynencie afrykańskim. Jak działa Dzieło Kolpinga w Afryce i na czym polega fenomen jego rozwoju w ostatnim czasie?\nA.W. Struktura Dzieła Kolpinga w Afryce jest podobna jak w innych związkach kolpingowskich, natomiast ich profil jest o wiele bardziej klarowny i jasny. Po pierwsze wszystkie Rodziny Kolpinga zajmują się rolnictwem. Rodzina Kolpinga to po prostu grupa rolników. Jej praca oparta jest na trzech fundamentach. Pierwszy z nich to praca duchowa i formacyjna: msza św, modlitwa, biblia. Drugi to codzienna solidarność we wspólnocie i wzajemna pomoc nie tylko wobec członków Rodziny Kolpinga, ale dla całej społeczności wiejskiej. Trzeci to podnoszenie kwalifikacji zawodowych i realizacja programów polegających na poprawie wydajności produkcji rolniczej. Należą do nich m.in. stosowanie ekologicznych metod uprawy roślin czy ulepszanie metod sprzedaży produktów. W Tanzanii np. jest wielu rolników uprawiających banany. Rodzina Kolpinga jako grupa uczestniczy w kursach na temat uprawy bananów: jak uprawia się banany, jakie ekologiczne nawozy należy zastosować, jakie produkty można z nich ewentualnie wytworzyć, w jaki sposób można te produkty wprowadzić na rynek i sprzedać. Na kursach rolnicy uczą się, co jest potrzebne do sprzedaży produktów, obliczają, jakie nakłady są niezbędne do uruchomienia produkcji, np. ile energii będzie zużywane i jaki transport byłby potrzebny do przewożenia towarów. Ustalają, która Rodzina Kolpinga kupi samochód, aby przewozić wytworzone przez wszystkich produkty. Ale wszelkie działania opierają się na wspominanych już trzech fundamentach: duchowość, solidarność i kształcenie.\nKrzysztof Wolski: Czy programy rolnicze są charakterystyczne tylko dla Afryki.\nA.W. Nie, na podobnych zasadach działają Rodziny Kolpinga np. Meksyku. Tu rolnicy uczą się, jak ulepszać metody uprawy kawy i jak ją z sukcesem sprzedawać. Kawa kolpingowska ma tutaj już swoją dobrą sławę. Dochodzi do tego jeszcze element kulturowy. Poprzez produkcję kawy kolpingowskiej i jej sprzedaż rozpowszechniana jest w społeczeństwie meksykańskim kultura indiańska, co jest elementem integrującym. Wszyscy rolnicy uprawiający kawę są to bowiem Indianie.\nBeata Harasimowicz : Czym różni się afrykańskie Dzieło Kolpinga od europejskiego.\nA.W. Zaletą afrykańskiego Dzieła Kolpinga jest bardzo jasny i wyrazisty profil. My w Europie, niezależne od tego, czy jesteśmy w Niemczech, w Szwajcarii czy w Polsce mamy podobne problemy. Należymy do krajów rozwiniętych. Jaka jest więc strategia i sposób działania Dzieła Kolpinga w kraju rozwiniętym? Jeśli popatrzymy na tradycję, to widzimy, że Dzieło Kolpinga za czasów Adolfa Kolpinga miało bardzo wyrazisty profil: młodzi rzemieślnicy, katolicy, duchowość, solidarność i kształcenie zawodowe. Przed 150 dla każdego młodego rzemieślnika było oczywiste, czego może oczekiwać udając się do Kolpinga. Miał tu dom, jedzenie, wspólnotę i możliwość nauki zawodu. W Afryce to też jest oczywiste. Jeśli wstępuję do Kolpinga to mam możliwość kształcenia zawodowego, wspólnotę, duchowość, solidarność. W każdej Rodzinie Kolpinga wygląda to podobnie. A teraz, jeśli zadaję pytanie, czego mogę oczekiwać od niemieckiego, szwajcarskiego czy polskiego Dzieła Kolpinga? Jest oczywiście wiele pozytywnych akcji, projektów we wszystkich krajach, ale oferta jest bardzo różnorodna. W Polsce też, np. w Rodzinie Kolpinga w Chełmku mamy świetlicę i poradnictwo prawne, w Rodzinie Kolpinga w Brzesku mamy pośrednictwo dla bezrobotnych, w Rodzinie Kolpinga w Oświęcimiu mamy capoeirę, za to w szwajcarskiej Rodzinie Kolpinga w Lucernie mamy tenis stołowy.\nBożena Michałek: Wielokrotnie słyszałam, że Dzieło Kolpinga w Ameryce Południowej dynamicznie się rozwija. Teraz dowiedzieliśmy się, że dynamika rozwoju Dzieła Kolpinga jest największa w Afryce. Jak jest więc z Ameryką Południową?\nA.W. W Ameryce Południowej nie ma wysokiej dynamiki rozwoju, to pomyłka. Kolping w Ameryce Południowej jest bardzo żywy, ale liczba członków nie wzrasta. Najdynamiczniej w chwili obecnej rozwija się Dzieło Kolpinga w Afryce.\nKinga Partyka: A jak wygląda rozwój Dzieła Kolpinga globalnie?\nA.W. Globalnie liczba członków Dzieła Kolpinga spada. Wprawdzie mamy więcej krajów, które aktywnie działają w Rodzinach Kolpinga, ale z powodów demograficznych ogólna całkowita liczba członków Dzieła Kolpinga na świecie się obniża. W Niemczech więcej członków Dzieła Kolpinga umiera niż przybywa. Na całym świecie mamy około 470 000 członków, w tym 280 000 stanowią Niemcy. Przeciętny wiek członka Dzieła Kolpinga w Niemczech to 51 lat. To znaczy, że mamy bardzo wielu starszych członków. Według statystyk i prognoz demograficznych w ciągu kolejnych 10 lat stracimy w wyniku śmierci 25% naszych członków w Niemczech. A dynamika rozwoju w innych krajach nie jest tak duża, by mogła wyrównać prognozowane straty. Na razie jej poziom jest mniej więcej równy: straty są wyrównywane przez napływ nowych członków: np. w Afryce. Dynamika rozwoju Dzieła Kolpinga w Polsce też jest pozytywna. Ale to, co osiągniemy poprzez pozytywną dynamikę w Polsce przez rok, w ciągu miesiąca tracimy w Niemczech poprzez śmierć członków.\nPatrycja Kwapik: Gdzie najczęściej powstają Rodziny Kolpinga? Na wsi czy w mieście?\nA.W. Ja osobiście jestem zaangażowany we wzmacnianie działalności Kolpinga w mieście. Wiadome jest, że łatwiej jest funkcjonować takiemu stowarzyszeniu jak Dzieło Kolping na wsi lub w małym miasteczku niż w dużym mieście. Więzi społeczne są jasno określone, wszyscy się znają, wiadome jest, co razem można przedsięwziąć. Ale według statystyk od bieżącego roku więcej ludzi na świecie mieszka w miastach niż na wsi. Czego więc oczekuje człowiek od katolickiej organizacji z takimi tradycjami jak nasza, jeśli mieszka w mieście? Temat ten jest dla mnie bardzo interesujący, choćby z tego powodu, że sam Adolf Kolping zaczął tworzenie Dzieła Kolpinga od miasta. Wysunąłem nawet tezę, że do tej pory nie udało się utworzyć Dzieła Kolpinga w kraju rozwiniętym, jeśli nie było jakiegoś ważnego wyzwania np. takiego jak upadek muru berlińskiego, czy zmiana systemu społecznego.\nPaweł Łyszczarz: Jak doszło do tak dynamicznego rozwoju Dzieła Kolpinga na świecie.\nA.W. Dzieło Kolpinga było zawsze reakcją na wyzwania społeczne i pojawiające się problemy społeczne. We wszystkich krajach, które teraz należą do Międzynarodowego Dzieła Kolpinga oprócz Niemiec Szwajcarii, Austrii Kanady i USA Dzieło Kolpinga zostało utworzone w zasadzie z wizją i strategią zwalczania biedy przy pomocy środków publicznych np. z Ministerstwa Współpracy Gospodarczej czy z Unii Europejskiej\nPowstanie wcześniejszych związków kolpingowskich też jest związane ze społecznymi wyzwaniami. W Niemczech, Szwajcarii i Austrii powodem tego była rewolucja przemysłowa i jej skutki oraz konieczność pomocy młodym rzemieślnikom. W Kanadzie i USA była to kwestia społeczna związana z emigracją niemiecką do tych krajów. Kolping w tych krajach został utworzony przez emigrantów niemieckich. Nie przez Kanadyjczyków czy Amerykanów.\nBożena Michałek: Czy w Niemczech młodzież chętnie wstępuje do Kolpinga?\nA.W. W Młodym Kolpingu działa obecnie 25 000 młodych ludzi. Bardzo różnie wygląda to w diecezjach. Są diecezje „bogate” w członków Młodego Kolpinga, ale są i takie, w których w ogólne nie ma młodych.\nDorota Pala: Czym jest dzisiaj Dzieło Kolpinga?\nA.W. Podstawowe pytanie o Dzieło Kolpinga to pytanie o jego ogólną wizję i strategię. O to, co robi Kolping? Te dyskusje są prowadzone w Radzie Generalnej i w Prezydium Generalnym Dzieła Kolpinga. A drugie pytanie brzmi: czy ta wizja jest możliwa do realizacji w kraju, gdzie nie ma dużych potrzeb społecznych. Oczywiście w Niemczech czy Szwajcarii te potrzeby są znacznie mniejsze niż w Polsce, na Słowacji i na Węgrzech czy w Rumunii. Inaczej mówiąc, czy Kolping jest mi potrzebny, żeby poprawić swoją sytuacje ekonomiczną czy też potrzebuję Kolpinga jeszcze do czegoś więcej? Dla Adolfa Kolpinga poprawa sytuacji ekonomicznej rzemieślników miała jak najbardziej duże znaczenie. Kto posiadał kwalifikacje zawodowe, miał więcej dochodów i mógł lepiej pomagać swojej rodzinie. Ale oczywiście dzisiaj nikt w Niemczech nie poprawia swojej sytuacji ekonomicznej poprzez członkowstwo w Dziele Kolpingu, wręcz przeciwnie, raczej pogarsza ją, bo składa darowizny i datki. Pytanie brzmi dlaczego?\nBożena Michałek. Dla mnie Kolping oznacza przede wszystkim wspólnotę.\nA.W. Tak oczywiście, ale ważna jest analiza, co ta wspólnota mi przynosi, co ona mi daje. Motywy mogą być bardzo różne. Czy wspólnota daje mi duchową siłę, czy poprawia moją sytuację ekonomiczną czy oznacza ona solidarność w moich codziennych problemach? Każdemu przynosi ona coś innego. Dopóki są dysproporcje ekonomiczne w rozwoju różnych krajów, członkowie Dzieła Kolpinga z krajów lepiej sytuowanych działają na rzecz innych, tych, którym się gorzej powodzi. Np. członkowie Kolpinga w Austrii, Szwajcarii czy Niemczech pracują, by Rodzinom Kolpinga w Boliwii, Brazylii, Tanzanii czy Indiach było lepiej. A w Afryce, Ameryce czy Europie Wschodniej członkowie pracują, żeby im powodziło się lepiej.\nKrzysztof Wolski: Jakie są zadania na przyszłość dla Dzieła Kolpinga?\nA.W. Zadaniem na przyszłość jest analiza, czego katolicki związek społeczny, jakim jest Dzieło Kolpinga może dokonać w społeczeństwie, które jest dobrze rozwinięte i nie ma żadnych potrzeb społecznych. Nigdy jeszcze bowiem nie udało się założyć Dzieła Kolpinga w kraju, w którym nie ma problemów ekonomicznych. W końcu też kiedyś takim krajem będzie Polska. W porównaniu z Afryką czy Ameryką Łacińską. Polska już nie jest biednym krajem. Takie pytanie będzie trzeba więc postawić także i w Polsce. Takie pytanie stawia sobie nie tylko Dzieło Kolpinga, ale i Kościół. Jak będzie funkcjonował Kościół, gdy nie będzie ucisku społecznego ani walki politycznej, kiedy jego głównym zadaniem będzie rzeczywiście tylko pogłębianie duchowości. Polityczne zaangażowanie Kościoła było w minionych czasie bardzo ważne. Nie mogę nie wymienić „Solidarności i Ojca Świętego Jana Pawła II. Natomiast w Niemczech dla Kościoła żyjącego w czasach pokoju moment odzyskanej wolności nie zaznaczył się eksplozją czy wzrostem wiary. W Polsce też się powoli dzieje podobne. Staje się to już zauważalne. Gdy przegląda statystyki społeczne, to także w Polsce 20 lat wolności niekoniecznie oznacza 20 lat pozytywnego rozwoju Kościoła. Co oznacza pozytywny rozwój Kościoła? Czy to, że podczas niedzielnej Mszy świętej uczestniczy 10 osób więcej? Oto jest pytanie, które musimy postawiać sobie wszyscy. Jeśli nie znajdziemy odpowiedzi na to pytanie, nie będzie dynamiki w rozwoju Dzieła Kolpinga.\nA.W. Życzę wszystkim wiele sukcesów i mam nadzieję, że wkrótce znowu się spotkamy.\nTłum. Beata Harasimowicz


"O śmierci na luzie..."\nBożena Kraczkowska (nasza redakcyjna koleżanka) i Mariola Żylińska-Jestadt spotykają się raz na kilka lat i zawsze po takim spotkaniu powstaje nowy projekt artystyczny. Obie panie znane są z pogodnego usposobienia, jednak ich dusze... o ich dusze są bardzo mroczne!\n„Gwiazdy Kultury” w MOK-u\nWszystkich zainteresowanych szeroko rozumianą kulturą w mieście i regionie zapraszamy na spotkanie pod hasłem „Gwiazdy Kultury”, które odbędzie się we wtorek 8 października w Kamienicy Naujacka MOK.\nBloger chowa, mieszkańcy szukają. Akcja w Olsztynie\nTo już druga akcja z cyklu "Szukanie książek" w Olsztynie.\nNiech zabrzmi ta piękna muzyka!\nDźwiękami „Orawy” i „Krzesanego” Wojciecha Kilara rozpoczął się w piątek 68. sezon artystyczny w Warmińsko-Mazurskiej Filharmonii w Olsztynie.\nWernisaż wystawy „Piękno wokół mnie”\nKreatywne spojrzenie na świat. Ambitna i twórcza młodzież. Piękno południowej Warmii. To wszystko w jednym miejscu!\nDołącz do Grupy Teatralnej KOKON\nInteresujesz się teatrem? Marzy Ci się praca aktorska? Dołącz do Grupy Teatralnej KOKON, działającej przy Miejskim Ośrodku Kultury, poznaj ciekawych ludzi i tajniki sztuki scenicznej... Bezpłatne spotkania odbywają się w poniedziałki i czwartki o godz. 16.30. Nabrór trwa do końca października. Zapraszamy!\nMisja czy produkcja, czyli rozmowy twórców kultury\nKilkudziesięciu twórców i artystów przyszło w piątek na VI Forum Kultury Regionu Warmii i Mazur „... są solą tej ziemi”. Gospodarz spotkania, wojewoda Marian Podziewski, zaproponował, by tym razem myślą przewodnią forum był temat „Misja, czy produkcja”.\nKolejna odsłona „Mocy Sztuki” w sali kameralnej BWA Galerii Sztuki w Olsztynie to wystawa najnowszych nabytków tworzonej od 2005 roku, kolekcji najnowszej sztuki ogólnopolskiej. Do kolekcji wybierane są prace w rożnych mediach, autorstwa artystów współczesnych, z uwzględnieniem artystów z Olsztyna i regionu Warmii i Mazur.\nMisja czy produkcja, czyli VI Forum Twórców Kultury\nForum Kultury to coroczne spotkanie artystów, którzy mieszkają, tworzą lub inspirują się Warmią i Mazurami. W tym roku VI już forum rozpocznie się w piątek, 6 września, o godz.15.45 w Hotelu Park w Olsztynie.\nCo lubią czytać olsztynianie? Do łask wróciły kryminały z PRL\nO lekturach na wakacje, upodobaniach klientów bibliotek i powodach czytania — mówi Krzysztof Dąbkowski, dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Olsztynie.


Odebrania prawa jazdy za przekroczenie ...To raczej tylko nieoznakowane tak mają, drogówka w locie chyba nie mierzy, nawet jak jadą za Tobą. Ja bym się nie przejmował, nic nie przyjdzie.Ubezpieczenie? Młody kierowca, ...ja swoje autko ubezpieczam w hestii wydają się sensowni i spoko cena dobrana\nMazda Design Award 2017 – ważna ...Mazda rozszerza swój mecenat w sferze designu i będzie promować najciekawsze polskie realizacje w tej dziedzinie. W tym roku po raz pierwszy zostanie przyznana nagroda Mazda Design Award dla autora najciekawszego projektu ...Volvo XC60 - najnowocześniejsze ...Nowe XC60 to jeden z najbezpieczniejszych samochodów jakie kiedykolwiek zbudowano. Jest wręcz “naszpikowany” najnowocześniejszymi rozwiązaniami technologicznymi. Wystarczy wspomnieć o przełomowych systemach jak układ przejęcia ...Pierwszy samochód wyprodukowany ...Pierwszy samochód wyprodukowany w 40 milionach egzemplarzy – Toyota Corolla – lipiec 2013. Przez lata na czele rankingu najbardziej popularnych samochodów świata był VW Käfer (Garbus). W USA rekordy popularności bije Ford ...Hyundai Santa Fe 2018 - systemy łącznościNowy Santa Fe oferuje Klientom zaawansowane systemy łączności, zapewniając bezproblemową integrację ze smartfonem i czyniąc obsługę podczas jazdy bardziej intuicyjną i bezpieczną. Klienci mogą wybierać spośród trzech systemów: ...


Wymazany z pamięci. | Nowiny\nWymazany z pamięci.\nAneta Gieroń 04.09.2003\nJan Ćmiel chce wrócić do Rzeszowa, na poslkim paszporcie. Czuje się Polakiem. ARCHIWUM, KRYSTYNA BARANOWSKA\nRZESZÓW. JOHANNESBURG. 22 lata temu Jan Ćmiel, działacz "Solidarności" wyjechał do Republiki Południowej Afryki. Teraz nie może wrócić do ojczyzny, bo dla polskich urzędników i placówek dyplomatycznych przestał istnieć. Służby bezpieczeństwa, nie informując nikogo wymeldowały go z rzeszowskiego domu.\nĆmiel w latach 70. i 80. pracował w rzeszowskiej "Unitrze" i działał w opozycji. W 1981 rok uciekł do Austrii, potem do RPA. Od 22 lat mieszka w Johannesburgu i ma tamtejsze obywatelstwo. W międzyczasie zmienił polskie nazwisko Ćmiel (trudne do wymówienia - przyp. red.) na Arend. Niestety też paszport, na którym wyjechał z Polski..\n- Został skradziony - tłumaczy Krzysztof Adamczyk, krewny Ćmiela, reprezentujący jego interesy w Polsce. - Szwagier od kilku lat chce przyjechać do Polski i nie może, bo polscy urzędnicy nie chcą mu wydać nowego paszportu. Dla nich nie istnieje. Wprawdzie mógłby podróżować na paszporcie sygnowanym przez RPA, ale on czuje się Polakiem. Nigdy nie zrezygnował z polskiego obywatelstwa.\nZdaniem Piotra Gruszy, kierownika działu paszportów w UW w Rzeszowie, Jan Ćmiel musi otrzymać nowy paszport w polskiej ambasadzie w Pretorii w RPA. Tam ustalą jego tożsamość i obywatelstwo.\n- Pan Ćmiel ma prawo do polskiego paszportu - mówi Grusza. - I na pewno taki otrzyma, tylko to może długo potrwać. Zanim ambasada wyda dokument, musi sprawdzić jego akty urodzenia i zawarcia małżeństwa, oraz rejestry w urzędach gminy.\n- Może nawet starać się o polski dowód - dodaje Adam Litwa, dyrektor wydziału spraw obywatelskich w UM w Rzeszowie. - Musi jednak przyjechać do Polski na paszporcie RPA. Tutaj bez konieczności zameldowania zostanie mu wydany dowód osobisty.\nDariusz Iwaneczko, historyk z Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie:\nW latach 80 służby bezpieczeństwa bardzo często wymeldowywały opozycjonistów bez ich wiedzy z domów i mieszkań. W ten sposób robiło się z nich element aspołeczny. Bez pracy, mieszkania kreowani byli na groźnych pasożytów.


Ślub i wesele (6 miesięcy do uroczystości) – Vennelo\nSUKNIA / GARNITUR\n6 miesięcy przed ślubem to idealny moment na wybór sukni ś lubnej. Nawet jeśli zamierzamy schudnąć jeszcze przed weselem to już warto zarezerwować terminy w salonie, ponieważ i tak w ostatnim tygodniu przed uroczystością będą ostatnie przymiarki i ewentualne poprawki.\nPół roku wcześniej warto popytać o terminy u wybranego fryzjera i kosmetyczki i ewentualnie wstępnie zarezerwować je. Można już pomyśleć o próbnej fryzurze czy makijażu i zapisać sobie kilka zdjęć z przykładami, które później posłużą za inspirację.\nMężczyźni oczywiście mają łatwiej 🙂\nTo chyba jedna z przyjemniejszych rzeczy w przygotowaniu wesela. Dobrym rozwiązaniem jest ustalić już na początku styl/kolorystykę wesela, którego będziecie się trzymać w trakcie przygotowań. Żeby nie było różnych dodatków nie pasujących do siebie 🙂 Fajnie, jeśli styl wesela będzie również widoczny na zaproszeniach. Oczywiście pomysłów na styl jest nieskończenie wiele: rustykalne, nowoczesne, ale też konkretnie z jakimś elementem (kwiaty, serca, kokardki) czy kolorem, np. czerwone serca, pistacjowe kokardki, czekolada i truskawki itd.\nPOINFORMOWAĆ GOŚCI O WESELU\nNa rozdawanie zaproszeń jest jeszcze za wcześnie, ale już warto wspomnieć gościom, że zamierzacie się pobrać. Oni też muszą przygotować się do tego dnia czasowo i materialnie 😉\nNOCLEG / TRANSPORT DLA GOŚCI\nJeśli zamierzacie zorganizować wesele z dala od domu czy to Panny Młodej czy Pana Młodego, albo macie dużą rodzinę „rozrzuconą” po Polsce czy świecie w dobrym tonie jest zagwarantować gościom nocleg. Sale weselne często mają w swojej ofercie również pokoje do wynajęcia, jeśli jednak zdarzy się, że nie to warto wynająć nocleg w hotelu znajdujący się jak najbliżej przyjęcia.\nJeśli wesele jest stosunkowo niedaleko miejsca zamieszkania można zdecydować się na wynajęcie busa/autokaru. Należy wtedy pamiętać, żeby zagwarantować kierowcy miejsce do odpoczynku i posiłek.\nTRANSPORT DLA PARY MŁODEJ I ŚWIADKÓW\nOczywiście jest to kwestia indywidualnego wyboru. Najczęściej Para Młoda podjeżdża wynajętym samochodem, często jakimś nowym modelem. Ale zdarzają się wyjątki i Młodzi decydują się podjechać na przykład autem zabytkowym, albo dorożką czy karocą.\nObecnie modne jest, by pierwszy taniec był niczym z „Tańca z gwiazdami” 😉 Oczywiście, żeby taki był nie obędzie się bez kursu. Chyba, że Wasza „połówka” jest tancerką/tancerzem. Pół roku przed ślubem to dobry czas na wzięcie udziału w takim kursie. Jeśli chodzi o dobór muzyki to już kwestia gustu, najczęściej są to walce lub inne wolne utwory, przy których można się „pokołysać” 🙂\nMożna już na tym etapie pooglądać wzory obrączek. Dla Pana Młodego może nie jest to najprzyjemniejsze zajęcie, ale dla Panny Młodej już tak 🙂\nObecnie odchodzi się od poprawin. Chociaż stary zwyczaj mówi, by zrobić poprawiny to w dzisiejszych czasach Młodzi często dzień po przyjęciu zamiast balować kolejny wieczór wyruszają w podróż, by nacieszyć się sobą 🙂 Oczywiście jest to indywidualny wybór każdej Pary.\nMIESIĄC MIODOWY 😉\nOsobiście nie słyszałam jeszcze, by młode małżeństwo wyjechało aż na cały miesiąc po ślubie 😉 Oczywiście jest to kwestia indywidualna, gdzie zdecydujecie się wyjechać. Ważne, by ten czas był beztroski i bez zmartwień dnia codziennego. By nie przepłacać za wycieczkę już teraz warto rozejrzeć się w biurze podróży.


Pogoda była prześliczna. Wiatru wcale albo malutki na większych wysokościach. Idealne warunki do latania lekkimi modelami. Postanowiliśmy w kilka osób pozwiedzać okolicę w poszukiwaniu ciekawych miejsc do lotów. Te stare też należało sprawdzić ;) Piotrek latając już kilka miesiecy Formosą trochę się nudził co widać na zdjęciach. Nudzenie nudzeniem, ale to co on wyprawiał nad ziemią... Miłego oglądania :)


Chirurg Warszawa - SEOkatalog.PL - katalog stron SEO - linki bezpośrednie, pozycjonowanie, katalog seo\nSzczegóły strony www.przychodnia-omega.waw.pl:\nSłowa kluczowe: odtruwanie, ginekolog warszawa, internista warszawa\nPodlinkuj stronę www.przychodnia-omega.waw.pl:\nZapraszamy Państwa do Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Sosnowcu. Nasi specjaliści pracują w najlepszych ośrodkach medycznych. Dobro pacjenta jest dla nas najważniejsze dlatego też nasi lekarze pracują na najnowocześniejszym sprzęcie medycznym. Oferujemy Państwu szeroki wachlarz usług medycznych m.in. leczenie otyłości, stomatologię itp. W naszej poradni chirurgicznej konsultacji udzielaj...\nCentrum Medyczne 311 w Zabrzu założone zostało w 2017roku. Jesteśmy młodą placówką na mapie Zabrza ale pracują u nas doświadczenie lekarze w swoich specjalizacjach. Dzięki zaangażowaniu, regularnym szkoleniom, bogatej ofercie medycznej mamy coraz więcej zadowolonych pacjentów. W naszej ofercie znajdą Państwo konsultacje u specjalistów: chirurg, ortopeda, dermatolog, laryngolog oraz endokrynolog. K...


Jak urządzić balkon w bloku? Pomysł na balkon w bloku, zależy od naszej kreatywności i wielkości balkonu. Pomimo tego, że jest mały balkon, przy odpowiedniej aranżacji może stać się miejscem relaksu. Dlatego warto zwrócić uwagę jak aranżować balkon. Czasami wystarczy niewiele by nasz balkon zyskał efektowną formę. Przekonajcie się sami!\nMeble na balkon w bloku wybieramy w zależności od tego jaką mamy przestrzeń. Duże stoły i fotele przeznaczone są na bardzo przestronne balkony. Jak poradzić sobie z balkonem w bloku? Wystarczy ekonomicznie zaplanować metraż, który posiadamy. Meble balkonowe powinny być funkcjonalne: praktycznym rozwiązaniem będą składane stoły i krzesła - w jednej chwili możemy je sprzątnąć i cieszyć się przestrzenią na naszym balkonie. Pamiętajmy także o dodatkach, które nie zabiorą dużo miejsca. Ciekawym przykładem są wiszące doniczki umieszczone na metalowych prętach, czy zwisające lampy, nie zajmujące dużo przestrzeni. Aranżacje balkonów zależą także od tego, w jakim stylu mamy mieszkanie. Jeśli nasze wnętrza są rustykalne - warto zainwestować w drewniane meble na mały balkon, lub metalowe dodatki przypominające o ich retro klimacie. Dobrym rozwiązaniem jest zaprojektowanie tarasu, jako przedłużenia pokoju dziennego, zyskamy ten sposób pokój z balkonem w bloku - jeśli spędzamy dużo czasu w mieszkaniu, zróbmy naszą strefę relaksu, tworząc wyjątkowy balkon!\nAranżacja balkonu - porady\nJeśli nie posiadamy ogrodu, stwórzmy go na naszym balkonie! Jak urządzić balkon w bloku? Aranżacja tarasu nabierze uroku, dzięki różnokolorowym roślinom. Nie może zabraknąć na nim kwiatów. Jednym z nich jest petunia, która pięknie pachnie wieczorami, jest wytrzymała, cieszy oko aż do przymrozków. Świetnie sprawdzą się także pelargonie i fuksje, dzięki wielokolorowym kwiatom, ubarwią nasz balkon! Aranżacja balkonu, w przypadku tarasów wysuniętych na południe i szybko łapiących promienie słoneczne, może wymagać założenia bambusowej maty. Zakryjmy nią barierki, które stworzą naturalny klimat projektu tarasu. Meble na taras i meble balkonowe, odgrywają ważną rolę w momencie urządzania przestrzeni, jednak poza nimi, dużą wagę mają również okładziny elewacyjne. Nasz pomysł na balkon, możemy urozmaicić za pomocą wyłożenia ściany budynku ozdobnym kamieniem. Tak przygotowana ściana, stanie się atrakcją naszego balkonu. W przypadku zniszczonej ściany, możemy zakryć ją pnączami. Lampy solarne na balkon, to świetny dodatek, który wpisze się w modny trend eko.\nFot. IKEA, Flora Press\nJak zabudować balkon - inspiracje?\nZabudowa balkonu jest czasami nieunikniona, wszystko jest zależne od tego z jakiej strony jest umieszczony. W takim przypadku, balkon w małym bloku narażony jest na ulewne deszcze i zimne wiatry. Dobrze dobrana, szklana zabudowa balkonu, może nas przed tym problemem uchronić. Dzięki temu możemy uprawiać rośliny w komfortowych warunkach. Taka zabudowa pozwoli roślinom rosnąć bez problemu, nawet przy niesprzyjającej pogodzie. Latem, świetnie sprawdzą się rolety "cieniówki", chroniące rośliny przed poparzeniami słonecznymi. Stwórzmy coś na kształt zimowej szklarni, w której będziemy uprawiali egzotyczne rośliny. Aranżacja balkonu, może nabrać innego wyglądu dzięki takiemu rozwiązaniu. Balkony w bloku, położone przy ruchliwych ulicach, zmuszają nas do wybrania takiej opcji i zabudowania jego przestrzeni. Całkowita zabudowa balkonu, uchroni domowników przed hałasem, kurzem i spalinami - stwarzając miejsce na relaks.\nMały, ale efektownie urządzony balkon. Zobacz, jakie to proste >>\nJak ładnie urządzić balkon w bloku? - inspiracje\nKluczem do przytulnej aranżacji przestrzeni są dodatki. Świetnym pomysłem na przyozdobienie balkonu w bloku są kolorowe poduszki - ułożone na meblach będą idealną bazą do odpoczynku, relaksu czy drzemki. Wybór poduszek dekoracyjnych, idealnych do urządzenia balkonu w bloku jest przeogromny. Kolor poszewek lub wzór na nich warto dopasować do stylu i koloru mebli balkonowych i donic.\nUrządzenie balkonu w bloku spędza sen z powiek nie tylko właścicielom mieszkania, ale i inwestorom budynku. Nieduży metraż balkonu nie daje wielu możliwości. Jak urządzić malutki balkon w bloku? Najważniejsze podczas aranżacji balkonowej przestrzeni jest dokładne planowanie. Nawet malutki balkon będzie wybawieniem i możliwością relaksu na powietrzu, bez potrzeby wyjeżdżania na miasto. Aromatyczna kawka na balkonie? Popołudniowa drzemka, krótkie opalanie na balkonowym leżaku - brzmi pięknie, a teraz jest to możliwe. Balkon w bloku najlepiej sprawdzi się, jeśli ma zabudowę, dzięki czemu zasłonimy się od sąsiadów, będziemy mogli poczuć się swobodnie i stworzymy prywatną przestrzeń.\nJak urządzić balkon w bloku? Pomysłów na aranżację jest wiele. Wszystko zależy od metrażu balkonu. Na balkonie nie powinno zabraknąć roślin - może warto stworzyć na balkonie mini ogródek z ziołami - będzie ładnie, ale i praktycznie, ponieważ zioła przydadzą się podczas gotowania. Warto pomyśleć o odpowiedniej podłodze na balkon, świetnie prezentuje się ta z płyt tarasowych lub drewna, jest ciepła i przytulnie się prezentuje. Na balkonie dobrze sprawdzą się także płytki, które łatwo utrzymać w czystości, warto pamiętać o wyborze modelu antypoślizgowego i dopasować kolor płytek do aranżacji na balkonie - mebli, dodatków.\nJak urządzić wąski balkon w bloku?\nWłaściciele wąskich balkonów w bloku zdecydowanie nie muszą rezygnować z pięknych aranżacji. Balkon to idealna, dodatkowa przestrzeń dostępna przez wiosenne i letnie miesiące. Urządzenie wąskiego balkonu może stanowić problem, ale nie jest niemożliwe. Najlepiej sprawdzą się tutaj meble z funkcją składania, które w razie potrzeby można złożyć, dzięki czemu zajmą mniej miejsca, ułatwi to sprzątanie i podlewanie roślin na balkonie.\nNa wąskim balkonie w bloku kluczowy jest sposób ustawienia mebli. Wąski balkon jest zazwyczaj długi. Warto więc ustawić meble lub donice przy końcach, a poprawimy optycznie proporcje balkonu.\nMały balkon w bloku? Sprawdź, jak go urządzić >>\ntak taaak.... tylko nie wiem w jakim państwie można obie urządzić taki balkonik. poduszeczki, doniczki, ozdóbki, pi...dółki a jak wiatr się zrywa z minuty na minutę i ma prędkość 80 km/h i siedzę w pracy to się tylko modlę, żeby mi prania nie zabrało z suszarki....\ndoniczki na barierce..... już widzę po sąsiadach, że nikt takich nie ma bo mogą kogoś zabić przy wichurze\nMam duży balkon typu loggia, mogłabym go sobie tak pięknie urządzić. Szkopuł w tym, że jest na osi południowy zachód - zachód i latem mam praktycznie piekło. Nie da się z niego korzystać rekreacyjnie, no chyba, że przed południem. Do tego usytuowanie budynku powoduje, że jesteśmy w korytarzu powietrznym. Czego nie usmaży słońce, to dobije wiatr. I jeszcze jedna, dla mnie bardzo istotna kwestia nazwijmy to intymności akustycznej. Cokolwiek powiesz na balkonie, nawet cicho, słyszalne jest w zasięgu kilku mieszkań w bok, górę i dół.\nJak zwykle, piszecie w tytule "mały balkon" a przykłady aranżacji i porady dotyczą całkiem sporego. Mały balkon to taki jak mój: 120 cm x 70 cm. Jakiś pomysł?\nto faktycznie zdjęcia małych balkonów, w większości bloków są takie ze wystawisz buty i tyle\nA potem do konkursu na Makabryłę jako przykład zniszczenia jednolitej wizji architektonicznej gownianymi poduszkami z Ikei.\nNa fruwające rzeczy siatka jak dla kota. U mnie mieści się tylko leżak i mały stoliczek. Mini kwiatki na barierce, umocowane. Z balkonu można korzystać do około 16, potem jest za gorąco Polecam jednak coś zrobić, bo kwiatki cieszą oczy a i poranną kawę w niedzielę miło się pije. Materac od leżaka trzymam na codzien w domu.\nPoduszka za 169 zł. Rzeczywiście za bezcen


Cechowe IPA | Piwna Kompania\n9 sierpnia 2015 PiwnaKompania\tDodaj komentarz\nTo się Janusz z Andrzejem zaskoczyli gdy w ramach szukania swych codziennych niedzielnych trunków trafili na box z tymi amerykanskymi piwami. Jeszcze mocniej zaskoczyli się gdy usiedli przy wersalce i Grażyna podała im w tyskich kuflach owy trunek. A to z powodu aromatu, nie żebyście myśleli, że zostałem w tej chwili fanem piw Van Pura, ale jeśli coś ma przypominać piwo to tylko one. Nie czuje w nim paskudnej kukurydzy, a lekką świeżość i chmiel. Niestety z biegiem czasu traci swój aromat…zupełnie serio ulatuje on w powietrze. Smakowo zbiega się na skrzyżowaniu dwóch przeciwstawnych odczuć, jedno z nich stara się być wzniosłe i udaje gorzkość, a drugie jest typowo Van Purowskie, proste, zwyczajnie alkoholowe. Dosłownie po chwili gorycz zanika, by objawić się parę sekund po przełknięciu. Zapewne wspomniani chwilę wcześniej dwaj bohaterowie mogli by doznać nie lada szoku i skończyłoby się na przegryzaniu ogóreczkiem. Jednakże gdyby w momencie spożywania do pokoju wszedłby szwagier, na jego licu odmalowałby się szeroki uśmiech: otóż wyglądem przypomina niedzielne trunki spożywane przez Nas ku chwale bloga. Z tą wizualizacją w Waszych umysłach zostawię Was byście łatwiej wyobrazili sobie owy kufelek.\nNalalibyście mi to piwo, a z zamkniętymi oczyma stwierdziłbym, że coś jest z nim nie tak. Może zrzuciłbym to na karb kukurydzianej nuty ( minimalnej i między wierszami ), może na sztucznie i podle traktowany chmiel – uwydatnia to nutami rodem z bobofruta, może na brak cytrusów, kompletny brak orzeźwienia. Odwiązanie opaski na oczach nie pomogłoby nawet najmniejszą odrobinę – to piwo ma z pięknem IP tyle wspólnego co Bayerfull z muzyką – nieuświadomionych nawracam mówiąc: nic! Jest ono paskudnie pilsowe, żółte – nie, nie złote. Można się dopatrzeć odcieni zieleni! Gubi się w tym wszystkim smak – upodlony „tylko” ziemistością goryczy i lekką, bo lekką, ale jednak kukurydzą oraz kiepskim chmielem. Zapytajcie siebie czy „tylko” takie mankamenta nie odrzucają Was poza zasięg butelki? Jeżeli nie to wstąpcie do szatańskiego insekta i wykupcie cały zapas – na pewno ucałują Wam po tym stopy.\nBiedronkaIPAniedziela ze szwagremopiniepiwa z biedronkipiwo koncernowePolskapolskie\nPoprzedni wpisIPA ReserveNastępny wpisKejter


Zanim napiszesz "nie odpala" czyli usterki motocyk - Forum pojazdów z silnikami 139FMB / 147FMD / 152FMH / Romet / Barton / Router / Zipp / Honda / Kingway / Junak\nPostautor: Yautja » czw 27 paź, 2011\nCi którzy pozbyli się tego zabezpieczenia nie muszą się nim martwić.\n3. Spalony bezpiecznik\nWymienić. Należy zwrócić uwagę na prawidłową wartość bezpiecznika, zazwyczaj opisaną w puszce. Palenie bezpieczników świadczy o zwarciu w instalacji.\nNaładować. Jeśli problem powtarza się po każdej jeździe, należy sprawdzić czy prądnica i regulator są sprawne. Jeśli tak, przyczyna tkwi w samym akumulatorze, który prawdopodobnie stracił pojemność.\n5: Odłączony akumulator lub zanieczyszczone klemy\nOczyścić klemy i podłączyć akumulator.\nSprawdzić instalację. Zazwyczaj wystarczy skontrolować przewody przy rozruszniku.\n7. Zwarcie w instalacji elektrycznej\nSprawdzić instalację. Zwarcie powoduje tak duży pobór prądu, że przy naciśnięciu guzika "siadają" kontrolki. To najłatwiejszy sposób określenia przyczyny, pod warunkiem, że akumulator jest sprawny. Słaby akumulator da podobny objaw.\n8. Przycisk "start" nie kontaktuje\n9. Uszkodzony przekaźnik rozrusznika\nSprawdzić przekaźnik. Przekaźnik nie stuknie (nie stuka przy wciskaniu "start") także przy w/w przyczynach.\n10. Uszkodzony rozrusznik(stuka przy wciskaniu "start")\nNaprawić rozrusznik. Do naprawy rozrusznika można się zabrać pod warunkiem, że wszystkie w/w przyczyny zostały wyeliminowane lub usunięte.\n11. Uszkodzona stacyjka\n12. Główny przewód masujący poluzowany\n13. Silnik zablokowany\nDiagnoza i naprawa wymaga rozebrania go. Przyczyną może być zatarcie a w konsekwencji ciężkie uszkodzenie głównych zespołów mechanicznych silnika.\nII. Rozrusznik kręci lecz silnik stoi\n1. Uszkodzone sprzęgiełko lub zębatki rozrusznika\nSprawdzić i naprawić/ wymienić.\n2. Zbyt mocno napięta linka sprzęgła\nWyregulować linkę, w starszych konstrukcjach z nożnym rozrusznikiem napęd na silnik przenoszony jest przez skrzynię biegów i sprzęgło, które przy zbyt mocno napiętej lince może się ślizgać.\n3. Spalone/ zużyte tarcze sprzęgła\nIII. Silnik kręci lecz nie daje się uruchomić\n1. Brak paliwa w gaźnikach:\n# Brak paliwa w zbiorniku\n# Zakręcony kranik (off)\nOtworzyć kranik (on lub res).\n# Zabrudzony filtr paliwa\nWymienić. Najlepiej nie czekać, tylko wymieniać co sezon.\n# Zabrudzone przewody paliwowe\nZdjąć i przedmuchać. Brud w przewodach świadczy o zanieczyszczonym zbiorniku paliwa. Warto zainstalować filtr.\n# Zatkany otwór odpowietrzający w zamknięciu zbiornika paliwa\n# Sklejony zawór iglicowy w komorze pływakowej\n2. Brak iskry na świecy:\n# Wyłączona stacyjka\n# Wyłączone odcięcie zapłonu na kierownicy\nPrzełączyć na pozycję "on".\n# Rozładowany lub odłączony akumulator\n# Uszkodzona lub zabrudzona świeca\n# Uszkodzona fajka świecy\n# Zdjęta lub niedociśnięta fajka świecy\n# Uszkodzony przewód wysokiego napięcia\n# Zwarcie lub rozłączenie instalacji\nSprawdzić instalację elektryczną.\n# Uszkodzona cewka zapłonowa\n# Uszkodzony moduł zapłonowy\n# Uszkodzony impulsator\n# Zamoczona instalacja elektryczna\n3. Brak lub za niskie ciśnienie sprężania:\n# Uszkodzony gwint świecy w głowicy\nNaprawić/ wymienić głowicę.\n# Poluzowana głowica\nDociągnąć, jeśli uszczelka nie jest uszkodzona. Przykręcenie głowicy wymaga użycia klucza dynamometrycznego i znajomości sekwencji dociąganych śrub. W przeciwnym wypadku można ją trwale odkształcić.(Należy dokręcać z siłą 10 Nm,"na krzyż")\n# Wydmuchana uszczelka głowicy\nWymienić uszczelkę po sprawdzeniu splanowania głowicy. Zanim uszczelka zostanie zupełnie zniszczona, silnik pracuje wydając charakterystyczny ostry świst, szczególnie przy dodaniu gazu, a pod głowicą można zauważyć ślady sadzy i oleju.\n# Odkształcona głowica\nSplanować głowicę. Planowanie głowicy powoduje obniżenie jej wysokości tym większe, im bardziej jest zdeformowana. Być może niezbędna będzie korekta za pomocą grubszej uszczelki.\n# Za mały lub brak luzu zaworowego\nWyregulować zawory. Z tej przyczyny może dojść do wypalenia gniazd i zaworów,\n# Podwieszony zawór\nWyczyścić/ naprawić głowicę. Przyczyną podwieszenia może być np. kawałek nagaru pomiędzy grzybkiem a gniazdem lub zgięty zawór. Zawór może się zgiąć po spotkaniu z tłokiem na skutek przekroczenia bezpiecznych obrotów.\n# Pęknięta lub zbyt miękka sprężyna zaworowa\nWymienić sprężynę. Pęknięta sprężyna niemiłosiernie hałasuje (chociaż nie w każdym zakresie obrotów).\n# Pęknięte, zapieczone, zużyte pierścienie\n# Uszkodzony lub zużyty zespół tłok - cylinder\n4. Zalany silnik:\n# Zła procedura uruchamiania, np. duże otwarcie przepustnicy przy włączonym ssaniu.\nWiększość silników należy uruchamiać bez gazu lub z bardzo niewielkim otwarciem przepustnicy.\n# Włączone ssanie przy gorącym silniku\nWyłączyć ssanie i uruchomić przy maksymalnie otwartej przepustnicy.Przy braku reakcji wykręcić świecę,uruchomić starter lub "pokopać" parę razy,wkręcić świecę,spróbować uruchomić silnik.\n# Podwieszony zawór iglicowy pływaka\nZamknąć kranik, popukać w komorę, np. trzonkiem młotka, jeśli paliwo wylewa się na zewnątrz nie pomoże, oczyścić gaźnik. Zdarza się często po dłuższej przerwie w eksploatacji.Ewentualnie rozkręcić gaźnik,przestawić wysokość pływaka\n# Zużyty zawór iglicowy pływaka\nZużycie zdarza się rzadko,częściej zawór zostaje założony odwrotnie podczas składania gaźnika.\n# Utopiony pływak. Paliwo wylewa się na zewnątrz\nNaprawić / wymienić pływak. Należy pamiętać, że klejenie pływaka może zwiększyć jego masę, a więc spowoduje podniesienie poziomu paliwa w komorze. Konieczna jest końcowa regulacja.\n# Za wysoki poziom paliwa w komorze pływakowej\nUstawić prawidłowy poziom paliwa\n# Źle ustawiony rozrząd po ostatnim remoncie\nUstawić rozrząd. Równie rzadki przypadek, ale z życia wzięty, to przestawiony rozrząd na skutek przeskoczenia rozciągniętego łańcucha.\n# Zwietrzała benzyna (po długotrwałym nie użytkowaniu)\nOpróżnić zbiornik, napełnić nową benzyną.\nIV. Silnik gaśnie po uruchomieniu, pracuje nierówno lub z trudem\nPrzy ssaniu na linkę:sprawdzić skok cięgła i wyregulować linkę. Zwrócić uwagę, czy cięgło nie ucieka samoczynnie.Przy ręcznym ssaniu:sprawdzić rączkę ssania\n5.Bardzo zanieczyszczony filtr powietrza powoduje zalewanie świecy\nWyczyścić lub wymienić. Czyszcząc sprężonym powietrzem należy wydmuchiwać pył w kierunku, z którego przyleciał.Nasączyć olejem\n6.Źle ustawione wolne obroty\n7.Obce powietrze dostaje się do gaźnika(tzw."lewe powietrze")\nSprawdzić szczelność połączeń: gaźnik - króciec,króciec - głowica,sprawdzić uszczelki między tymi elementami,szczególnie ebonitową/bakelitową pomiędzy gaźnikiem i króćcem. Gumowe łączniki narażone na działanie wysokiej temperatury, po kilku latach twardnieją i stają się podatne na pęknięcia.\n8. Wszystkie przyczyny jak przy zalanym silniku\n9. Niektóre przyczyny, jak przy braku iskry.\nV. Słabe osiągi na niskich obrotach\n1. Słaba iskra:\n# Rozładowany akumulator\nSprawdzić i naładować akumulator.\n# Uszkodzona świeca zapłonowa\n# Uszkodzona fajka świecy lub przewód wysokiego napięcia\n# Nie dociśnięta fajka świecy\nSprawdzić, czy zatrzask fajki jest sprawny.\n# Zły rodzaj świecy\nSprawdzić w instrukcji i założyć prawidłową.\n2. Nieprawidłowy skład mieszanki paliwowo - powietrznej\n# Złe ustawienie śruby regulacyjnej składu mieszanki\n# Zanieczyszczone dysze i kanały gaźnika\nRozebrać i wyczyścić gaźnik.\n# Źle ustawiony poziom paliwa w komorze\n# Brak filtra powietrza\n# Filtr powietrza zanieczyszczony\nOczyścić lub wymienić.\n# Zatkany tunel doprowadzający powietrze do filtra\n# Źle założony / nieszczelny filtr powietrza\nPoprawić / uszczelnić.\n# Pęknięty łącznik filtra z gaźnikiem\nNaprawić / wymienić.\n# Odkształcone połączenie króćca z głowicą\nSplanować. Zbyt mocne dociąganie śrub gaźnika powoduje wyginanie się aluminiowego odlewu i powstanie szpary, przez którą zasysane jest obce powietrze.\n# Uszkodzona uszczelka króćca\n# Wypięta iglica przepustnicy gaźnika\n# Zużyta / luźna przepustnica gaźnika\n# Zatkany otwór odpowietrzający zbiornik paliwa\n3. Za niskie ciśnienie sprężania\n# Poluzowana świeca lub uszkodzony gwint\nJeśli uszczelka nie jest uszkodzona, dociągnąć.\n# Nieprawidłowy luz zaworowy\n# Wypalony, krzywy zawór\n# Pęknięte, zapieczone pierścienie\n# Zużyte pierścienie, tłok, cylinder\n# Pęknięta lub za słaba sprężyna zaworowa\n4. Nie działa przyspieszenie zapłonu\n5. Zapieczone / trzymające hamulce Wyczyścić, uruchomić elementy układu.\nVI. Słabe osiągi\nWiększość przyczyn, jak w przypadku słabej iskry na wolnych obrotach,uszkodzona cewka zapłonowa\n2. Nieprawidłowy skład mieszanki paliwowo powietrznej\nWiększość przyczyn, jak w przypadku nieprawidłowego składu mieszanki przy wolnych obrotach:\n# Zanieczyszczona dysza główna gaźnika\n# Zły kaliber dyszy głównej\nWymienić na prawidłową. .\n# Zanieczyszczony / niewydolny filtr paliwa\n# Zanieczyszczone przewody paliwa\n# Przytkany kranik paliwa\n3. Za niskie ciśnienie sprężania:\nWszystkie przyczyny, jak przy za niskim ciśnieniu sprężania przy niskich obrotach\n4. Źle wyregulowany luz linki gazu, co powoduje niepełne otwarcie przepustnicy gaźnika\nWyregulować / wymienić linkę.\n5. Nadmiar nagaru w komorze sprężania\nOczyścić głowicę i denko noka. Najprostszym sposobem oczyszczenia komory sprężania jest dolanie specjalnego rozpuszczalnika do paliwa.\n6. Nieodpowiedniej jakości paliwo\nOpróżnić zbiornik i napełnić odpowiednim paliwem.\n7. Zła ciepłota świecy zapłonowej\nWymienić świecę na odpowiednią.\n8. Ślizgające się sprzęgło\n# Zbyt napięta linka regulacyjna\nWyregulować prawidłowo linkę.\n# Zużyte tarcze sprzęgła\n# Zbyt miękkie sprężyny\n1.Zanieczyszczone osadem wnętrze chłodnicy\n2.Nagromadzony brud, błoto w żebrach cylindra\n3.Przyczyny w układzie zapłonowym\n# Nieprawidłowa wartość świecy\nWymienić na prawidłową.\n4.Przyczyny w układzie zasilania paliwem\nWymienić na prawidłową\n# Za uboga mieszanka\n5.Przyczyny w układzie smarowania\n# Za niski poziom oleju w silniku\nUzupełnić, sprawdzić szczelność obwodu\n# Niska jakość oleju silnikowego\n# Nieodpowiednia lepkość oleju silnikowego\n# Brak lub za niskie ciśnienie oleju\nSprawdzić / naprawić pompę oleju\n# Za wysoki poziom oleju w silniku\nSkorygować. Przyczyną wzrostu poziomu oleju w silniku może być bogata mieszanka paliwowo-powietrzna.Część mieszanki przechodzi przez pierścienie i trafia do komory korbowej gdzie miesza się z olejem.Rozrzedzony olej traci swoje właściwości smarownicze i może doprowadzić do zatarcia silnika\n6. Blokujące hamulce\nRozebrać, przeczyścić układ, nasmarować zacierające się elementy(tylko nie tarcze!)\n7. Nadmiar nagaru w komorze sprężania\nOczyścić głowicę i denko tłoka.\n8. Bardzo. wysoka temperatura powietrza i trudne warunki drogowe\nVII. Niepokojące odgłosy. Prawidłowe rozpoznanie przyczyny hałasu\nlub choćby jego źródła wymaga bardzo dużej praktyki warsztatowej.\n1. Stukanie dochodzące z komory sprężania:\n# Nadmiar nagaru w komorze sprężania\n# Zbyt niska wartość oktanowa benzyny\nOpróżnić zbiornik, napełnić odpowiednim paliwem.\n# Nieprawidłowa wartość cieplna świecy\n# Zły skład mieszanki paliwowo powietrznej\n2. Stukot dochodzący z cylindra:\n# Za duży luz cylinder - tłok\n# Wymienić zużytą część. pęknięte lub zapieczone pierścienie wymienić.\n# Skrzywiony korbowód\n# Zatarty sworzeń noka\n# Luz na sworzniu tłoka\nWymienić zużyte elementy.\n# Luz łożyska korbowego wału\n# Wypięte zabezpieczenie sworznia tłokowego\n3. Hałas spod dekla zaworowego\n# Za duży luz zaworowy\n# Uszkodzone łożyskowanie wałka rozrządu\nWymienić uszkodzone elementy\n# Uszkodzone łożyskowanie dźwigni zaworowych\n4. Inne dźwięki towarzyszące pracy silnika:\n# Rozciągnięty łańcuch rozrządu\n# Uszkodzone łożyskowanie wału\n# Zużyte łożysko kosza sprzęgłowego\n5.Uderzenie lub zgrzyt przy włączaniu pierwszego biegu:\n# Sprzęgło ciągnie\nWzorowałem się na stronce:\nhttp://www.mojekawasaki.pl/site001/tyop ... cykla.html\nWszystkie porady dostosowałem do "naszych" silników.\nOstatnio zmieniony czw 27 paź, 2011 przez Yautja, łącznie zmieniany 1 raz.\nRe: Zanim napiszesz "nie odpala" czyli usterki motocyk\nPostautor: Junior1290 » czw 27 paź, 2011\nJest bardzo dużo punktów zbędnych ale ok.\nPostautor: lukasz » czw 27 paź, 2011\nBrawo Przydałoby się to "przykleić" nad tematami w pomocy\nYautja pisze: 5.Bardzo zanieczyszczony filtr powietrza powoduje zalewanie świecy\nA na Mb niektórzy pisali, że nasączamy olejem tylko w filtrach w crossach. Czyli jak jest dobrze?\nPostautor: Bastian » czw 27 paź, 2011\nMożna nasączać, ale nie trzeba. Jak nasączysz to lepiej brud łapie.\nPostautor: ZiomeK » czw 27 paź, 2011\nJunior1290, ja to nie rozumiem, kur*a chłopak się namęczył żeby to napisać a Ty mu jeszcze jedziesz że dużo zbędnych punktów... Daj spokój.\nOk, i like it xd\nBastian, dzięki tylko, że podobno jest gorszy przepływ powietrza.\nBo to tylko troszkę się nasącza żeby gąbka tłusta była\nPostautor: Wilku1122 » czw 27 paź, 2011\nWkońcu porządny temat gratki mam nadzieje ze już nie bedzie takich tematów codziennie motor mi nie odpala\nPostautor: Junior1290 » pt 28 paź, 2011\ni co z tego ? poprostu mowie ze bardzo dużo jest punktów zbędnych. coś złego ? nie mowie ze jakas ch***wa praca. Tylko poprostu stwierdzam fakt.\nSkontaktuj się z samoo96\nPostautor: samoo96 » pt 28 paź, 2011\nJunior1290, co dla Ciebie w takim razie jest zbedne?\nDoradziÂłem Ci coÂś..?\nWciÂśnij 'pomĂłgÂł' albo postaw piwko..\nPal gume a nie dusze..\nPostautor: pavaczek » pt 28 paź, 2011\nJunior1290, na forum są również tacy userzy, dla których przydadzą się takie zbędne wg ciebie punkty. w końcu będę mógł bezkarnie zamykać tematy i odsyłać ich tutaj\npavaczek, ucieszysz się że będziesz mógł często to robić teraz ..\n[ Dodano: |28 Paź 2011|, o 17:10 ]\nChyba zawsze o tym marzyłeś\nPostautor: Rebeluch » czw 26 gru, 2013\nMożecie powiedzieć jaki to rozpuszczalnik dodaje się do benzyny żeby wyczyścić komorę spalania?\nPostautor: Aro550 » czw 26 gru, 2013\nWeź sobie kup najzwyklejszą benzynę ekstrakcyjną i będzie git