RENIK: Pandemia, wzrost potęgi Chin, Tybetańczycy – podsumowanie 2020 roku w Azji\nKraje azjatyckie żyły w cieniu pandemii i walki z covid-19. U schyłku minionego roku wszystkie właściwie państwa azjatyckie zamknęły swe granice przed cudzoziemcami. Wyjątkiem był Nepal oraz Sri Lanka. Ten pierwszy zaczął w październiku wpuszczać obcokrajowców, mimo trudnej sytuacji epidemicznej. Liczba osób zakażonych od początku pandemii do końca grudnia wyniosła tam ponad 250 tysięcy, zmarło więcej niż 1800 osób. Działo się to w kraju, którego populacja liczy nieco ponad 28 milionów mieszkańców. Sri Lanka natomiast otworzyła swe granice dla pierwszych turystów w ostatnich dniach grudnia. W tym samym czasie władze informowały, iż w ostatnim roku zakażeniu uległo tam ponad 40 tysięcy osób, a zmarły 194. Sri Lankę zamieszkuje ponad 21 milionów ludzi.\nPrzypadek Nepalu oraz Sri Lanki pokazuje, iż kraje Azji Południowej walczą z pandemią stosunkowo dobrze. Jednak trudno uwierzyć, że do statystyk tych zalicza się mieszkańców slumsów lub osoby pochodzące z trudniej dostępnych regionów. Uwaga ta dotyczy w równym stopniu Indii, Pakistanu, Bangladeszu czy Birmy. Jednocześnie jednak warto zwrócić uwagę, że władze krajów leżących w Azji Południowej wprowadziły i wciąż utrzymują bardzo rygorystyczne przepisy sanitarne. Przykładem mogą być choćby Indie, w których lockdown trwał kilka miesięcy. Wiele z restrykcji funkcjonujących w krajach regionu Europejczycy uznaliby za jawne naruszenie ich wolności obywatelskich.\nPodobnie rozwijała się sytuacja w krajach Azji Południowo-Wschodniej. Tajlandia, Wietnam, Korea Południowa, Tajwan, Malezja, Singapur odnotowują jeszcze lepsze efekty w zakresie przeciwdziałania pandemii. W tym regionie Azji w stosunkowo krótkim czasie udało się przełamać łańcuch zakażeń i ograniczyć śmiertelne żniwo covid-19. Korea Południowa zamknęła miniony rok liczbą ponad 56 tysięcy zakażeń i ponad 800 zgonów z powodu covid-19 przy populacji ponad 51 milionów ludzi. Odpowiednio – Tajlandia: ponad 5 tysięcy zakażeń, przy około 70 milionach obywateli. Wietnam: niecałe półtora tysiąca zakażeń przy populacji liczącej ponad 90 milionów. W tych krajach jednym z ważnych elementów walki z covid-19 były testy, które przeprowadzano masowo już we wczesnej fazie epidemii.\nGdzie zatem szukać odpowiedzi na pytanie o relatywnie mniejszą intesywność pandemii w krajach Azji Południowej, a przede wszystkim Azji Południowo-Wschodniej?\nPrzede wszystkim trzeba pamiętać, że w Azji Południowo-Wschodniej kultura noszenia masek nie jest niczym nowym. Nie jest obyczajem, którego Azjaci musieliby się uczyć, a rządy w sposób opresyjny musiałby do tego obyczaju nakłaniać. Maski – pierwotnie przeciwsmogowe, później używane w czasach epidemii SARS i MERS – stały się niemal codziennym elementem stroju. Podobnie jak czymś powszechnym jest w Azji częste mycie rąk. W Indiach, które w oczach Eurpejczyków uchodzą za kraj nieprzywiązujący dużej wagi do higieny, rzeczą nie do pomyślenia jest przystąpienie do posiłku bez umycia rąk. Tak samo w innych krajach regionu. Podobnie jest z tradycją witania się – w Azji rzadko przy powitaniu podaje się ręce. Utrzymywanie dystansu społecznego pomiędzy nieznajomymi jest także elementem codziennej etykiety.\nKoronawirus i najludniejsza demokracja świata Krzysztof Renik\nPonadto, w większości krajów azjatyckich dominuje mentalność kolektywistyczna. To sprawia, że interesy zbiorowości górują nad interesami jednostki. Gdy do tego dołożymy jeszcze działania władz o charakterze autorytarnym, a z naszego punktu widzenia, wręcz totalitarnym, to okaże się, że opresyjność państwa nie była tam traktowana jako zło, ale jako troska rządzących o dobro wspólne. Inną kwestią jest to, czy przekonanie to było jedynie efektem zaufania do władz, czy też obawami przed represjami aparatu władzy. Faktem jest jednak, że w krajach azjatyckich śledzenie kontaktów osób skierowanych na kwarantannę, czy też zakażonych, przy pomocy zaawansowanych technologii nie było postrzegane jako zamach na prywatność i wolność obywatelską.\nWzrost Chin i demokratyczna mobilizacja\nInnym procesem, który zdominował wydarzenia polityczno-militarne w Azji, jest rosnąca potęga wojskowa Chin oraz będące pochodną tego procesu działania Pekinu na rzecz umocnienia swej pozycji jako mocarstwa już nie tylko regionalnego, ale i światowego. Przykładem takich działań jest ciągle nierozwiązany spór chińsko-indyjski o przebieg granicy, czy linii rozgraniczenia, w Himalajach Ladakhu. Konflikt, którego efektem jest gotowość bojowa kilkuset tysięcy żołnierzy po obu stronach himalajskiej granicy, nie wygasa. W tym starciu, jak w soczewce, skupia się rywalizacja obu azjatyckich gigantów – Indii i Chin – o znaczenie w regionie, o to, kto będzie w przyszłości rozdawał gospodarcze i polityczne karty w Azji.\nMocarstwowe ambicje w Himalajach Krzysztof Renik\nNapięcia pomiędzy New Delhi a Pekinem budzą niepokój nie tylko ze względu na możliwość konfrontacji krajów posiadających arsenały nuklearne. Dążenie Pekinu do rozszerzania swojej strefy wpływów nie ogranicza się jedynie do obszaru himalajskiego, ale rozciąga się na wody Oceanu Indyjskiego oraz dwóch akwenów niezwykle ważnych jako szlaki transportowe dla gospodarki światowej. Idzie tu bowiem o swobodę żeglugi międzynarodowej na wodach Morza Południowochińskiego i Wschodniochińskiego. Chiny pokazały w minionym roku, iż mimo pandemii nie rezygnują z dążenia do wchłonięcia tych akwenów w obręb swych wód terytorialnych. Również aktywność chińskiej marynarki wojennej – drugiej po USA floty oceanicznej świata – pokazuje, że Chiny pragną przejąć kontrolę nad szlakami żeglugowymi ważnymi dla światowej gospodarki.\nDziałania budzą niepokój krajów obszaru azjatycko-pacyficznego. Coraz ściślejsza współpraca, także w sferze militarnej, światowych demokracji – Australii, Japonii, Indii i Stanów Zjednoczonych – pokazuje, że najważniejsi gracze w regionie uznali chiński ekspansjonizm za zagrożenie dla dotychczasowego światowego ładu handlowego i gospodarczego. Po raz kolejny w historii okazuje się, że kontrola szlaków żeglugowych i panowanie na oceanach oraz morzach stanowi o rzeczywistym statusie państw aspirujących do roli regionalnych i światowych mocarstw.\nCzy powstanie azjatyckie NATO? Krzysztof Renik\nDyplomatyczna bitwa o Tybet\nW kontekście istotnych wydarzeń związanych z procesami zachodzącymi w Azji warto jeszcze zwrócić uwagę na pewien zwrot w polityce USA dotyczącej Tybetu i międzynarodowego statusu tego obszaru. Stany Zjednoczone od dawna odnosiły się pozytywnie do sprawy tybetańskiej i do walki o sprawiedliwość w regionie. Rzadko jednak – poza końcem lat 50. i latami 60. – udzielały otwartego poparcia dla tybetańskich dążeń niepodległościowych, czy też starań o uzyskania rzeczywistej autonomii. Padały oczywiście deklaracje na temat konieczności przestrzegania przez Chiny praw i swobód obywatelskich Tybetańczyków, ale poza tymi deklaracjami działo się w polityce amerykańskiej niewiele. Business as usual dominowało w relacjach Waszyngtonu z Pekinem, a to prowadziło do usuwania w cień kontrowersji związanych z Tybetem. W tym roku sytuacja uległa zmianie.\nTybet w rozgrywce mocarstw Krzysztof Renik\nW USA przyjęto uregulowania ustawodawcze, które mają wspierać tybetańskie działania na rzecz przywrócenia sprawiedliwości w Tybecie. W dokumentach tych zawarto przesłanie, iż Tybetńczycy mają prawo do samostanowienia o swoim losie, a Pekin nie ma prawa ingerować w proces wyboru przyszłego Dalajlamy, duchowego przywódcy Tybetańczyków. Zwrócono też uwagę na kwestie ochrony środowiska naturalnego w regionie oraz kontrowersyjną sprawę dystrybucji wód wypływających z Tybetu i zasilających rzeki takie jak Indus i Brahmaputra. Chiny podejmują bowiem inwestycje, które mogą ograniczyć ilość wody docierającej do regionów położonych na południe od grzbietu Himalajów. Jej niedostaki mogą doprowadzić w Indiach i Bangladeszu do katastrofy humanitarnej. Nowe elementy w polityce Stanów Zjednoczonych uznane zostały przez Tybetańczyków za istotne wsparcie dla ich dążeń, których celem jest przywrócenie w Tybecie wolności i sprawiedliwości.\nZdjęcie wykorzystane jako ikona wpsu: Luo Shaoyang from Beijing, China, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons\n626 Azja azjatyckie podsumowanie Chiny Himalaje Indie Japonia Korea Południowa koronawirus Krzysztof Renik MERS mocarstwa nr 626 pandemia panowanie na oceanach Pekin podsumowanie roku 2020 SARS Tybet Wietnam


PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artyst...\nPROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym\nTychy - Dodane przez monikamagdziorz (osoba prywatna) - około 1 rok temu\nPełna treść ogłoszenia PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym\nPROMOCJA ! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha"\nPROMOCJA! Serdecznie zapraszamy do skorzystania z naszej noworocznej promocji obejmującej:\n100zł miesięczne czesne przez rok\n1. Promocja obejmuje wyłącznie dzieci w wieku przedszkolnym nie zapisane do innych przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.\n2. Promocja nie dotyczy dzieci uczęszczających już do naszego przedszkola.\n3. Promocja obejmuje wyłącznie dzieci zapisane do naszego przedszkola do dnia 31.01.2016 r.\n4. Hasło promocji: Razem Taniej :) konieczne przy zapisie;)\nAkademia Radosnego Malucha jest nowoczesnym przedszkolem, zapewniającym każdemu dziecku idealne warunki rozwoju. Nasze placówki są kameralne, domowe, bezpieczne. Posiadamy dobrze wyposażone sale, dbamy o zapewnienie dzieciom niezbędnych do pracy pomocy dydaktycznych oraz atestowanych zabawek. Nasze dzieci mają codzienny kontakt z językiem obcym, kulturą dnia codziennego, tańcem. W ramach czesnego zapewniamy dzieciom: - rzetelną realizację podstawy programowej zgodną z wytycznymi MEN, - codzienną naukę języków obcych: angielski, francuski w małych grupach ćwiczebnych. - zajęcia taneczne: podstawy baletu, tańca jazzowego, gimnastyki artystycznej, - gimnastykę korekcyjną i ogólnorozwojową, - opiekę logopedyczną, - religię dla zainteresowanych, - szeroki wachlarz zajęć dodatkowych,\n- udział w licznych projektach, festiwalach, konkursach, warsztatach organizowanych przez placówkę. a po godzinach... prowadzimy: - zespoły tańca nowoczesnego również dla dzieci spoza przedszkola, - wypożyczalnię strojów karnawałowych, - organizację imprez urodzinowych dla dzieci. Więcej niezbędnych informacji znajdą Państwo na stronie internetowej\nDodatkowo organizujemy dla dzieci: - hipoterapię, - zajęcia plastyczno-techniczne, - zajęcia umuzykalniające z elementami języka włoskiego, - zajęcia sportowe: piłka nożna, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, - indywidualna nauka gry na instrumencie.\nSerdecznie zapraszamy! ZAPISY: Monika Magdziorz tel. 504 279 629\nWięcej szczegółów dostępne na stronie: Telefon kontaktowy: 504279629\nZobacz inne ogłoszenia monikamagdziorz (6)\nProfil założony około 3 i pół roku temu Zapytaj o ogłoszenie - PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym Twój e-mailWiadomośćJestem zainteresowany/a ogloszeniem PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowymKupuj bezpiecznie!\nData dodania: 03.01.2016.r 14:13\nID ogłoszenia: 50/29283\nPodziel się ogłoszeniem PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym na Twitter\nPodziel się ogłoszeniem PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym na Wykop\nPodziel się ogłoszeniem PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym na Blip\nPodziel się ogłoszeniem PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym na Pinterest\nWyślij treść "PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym" na maila\nWydrukuj ogłoszenie "PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym"\nArtystyczne malowanie ścian, bajkowe malowidła, malowane postacie z bajek, kolorowy malowany pokój dziecka Tychy, KatowiceUsługi\n» Wszystkie podobne ogłoszenia do PROMOCJA! Niepubliczne Przedszkole "Akademia Radosnego Malucha" o profilu artystyczno-językowym


KRRiT o wpadce Polsatu: "Przyczyną wadliwej emisji były kłopoty techniczne" - WP Teleshow\nPrzypomnijmy, że 1 listopada ubiegłego roku, tuż po godzinie 22, gdy emitowany w Polsacie film "Życie Pi" zmierzał ku finałowej scenie, stacja postanowiła... wyciszyć kluczowy moment. W ten sposób, zamiast wypowiedzi głównego bohatera, wszyscy dowiedzieli się od lektora, jakie programy proponuje Polsat na najbliższe dni. Jak nie trudno się domyślić, taka sytuacja oburzyła widzów, którzy zaczęli wyrażać swój sprzeciw na Facebooku.\nKilka dni po wpadce Tomasz Matwiejczuk, rzecznik prasowy stacji, stwierdził, że zawiniła technika spowodowana "błędem ludzkim". Zaprzeczył, jakoby była to zorganizowana akcja autopromocyjna Polsatu. Matwiejczuk zareagował również na sugestie internautów, którzy w ramach rekompensaty domagali się ponownej emisji filmu.\n- Na razie nie planujemy powtórnej emisji "Życia Pi". Prawa do tego filmu kupiliśmy z pewnymi obwarowaniami i nie możemy go dowolnie nadawać, kiedy chcemy - powiedział.\nZawiedzeni zachowaniem Polsatu widzowie postanowili interweniować dalej. Jak potwierdziła Katarzyna Twardowska, rzeczniczka prasowa Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, do biura wpłynęła skarga związana z zagłuszeniem ostatniej sceny filmu "Życia Pi". KRRiT poprosiła więc Polsat o nagranie i wyjaśnienie niefortunnej sytuacji. Efekt?\n- Przyjęliśmy wyjaśnienia nadawcy, że przyczyną wadliwej emisji były kłopoty techniczne - poinformowała Twardowska w rozmowie z serwisem wirtualnemedia.pl.\nTo oznacza, że stacja nie poniesie żadnych konsekwencji prawnych za autopromocję w czasie listopadowej emisji filmu "Życie Pi".\nZobacz także: Anna Wendzikowska o wpadce z Grotowskim: "Ja sobie wybaczam, że czegoś nie wiem"


Kasper Fiszer ⚫ 23.02.2017 ⚫ ▶\nTramwaj na linii Pabianice – ŁódźFot. Kasper Fiszer\nW zeszłym tygodniu Urząd Miejski w Pabianicach poinformował o planach zgłoszenia projektu remontu infrastruktury tramwajowej do konkursu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego. Oznacza to, że miasto praktycznie wycofało się z realizacji wspólnej inwestycji wszystkich podłódzkich samorządów i planuje przeprowadzić niezbędne roboty niezależnie od pozostałych gmin. Decyzję tę wspiera gmina Ksawerów, co może być kluczowe dla realizacji przedsięwzięcia.\nSamorządy pracują nad formalnym porozumieniem\nCzęść linii tramwajowej łączącej z Łodzi do Pabianic należy bowiem do małej, zamieszkanej przez ok. 7 tys. osób gminy wiejskiej Ksawerów. Remont pabianickiego fragmentu trasy nie zagwarantowałby zatem przetrwania ważnego dla miasta połączenia, bowiem problem pogarszającego się stanu technicznego dotyczy również odcinka znajdującego się poza zarządem Pabianic i Łodzi. Ksawerów uczestniczył wcześniej w pracach nad Łódzkim Tramwajem Metropolitalnym (projektem wspólnym dla wszystkich linii podmiejskich).\nJak informuje jednak lokalny samorząd, na razie współpraca miasta Pabianice i gminy Ksawerów nie została jeszcze sformalizowana. – Aktualnie jesteśmy na etapie uzgadniania porozumienia w temacie remontu linii tramwajowej na odcinku od Pabianic poprzez teren gminy Ksawerów do pętli Chocianowice-Ikea w Łodzi – powiedział nam Marek Rzepkowski, przedstawiciel Urzędu Gminy Ksawerów. – Porozumienie to określi zakres rzeczowo-finansowy całego przedsięwzięcia wraz z rozbiciem na poszczególne samorządy – dodaje.\nOgromna popularność tramwaju wśród mieszkańców Ksawerowa\nTramwaj stanowi najważniejsze połączenie transportem zbiorowym Ksawerowa zarówno z Łodzią, jak i z Pabianicami. Gmina zarządza linią na odcinku niecałych trzech kilometrów, na którym zlokalizowano pięć przystanków tramwajowych. – Biorąc pod uwagę obłożenie tego środka komunikacji, stwierdzić można, iż cieszy się on ogromną popularnością wśród mieszkańców – czytamy w Strategii rozwoju gminy Ksawerów na lata 2014 – 2020. Zły stan techniczny infrastruktury wymieniany jest w dokumencie wśród największych problemów gminy.\nSamorząd Ksawerowa finansuje jednak także komunikację autobusową, ale utrzymywaną jedynie w kierunku Pabianic. Na podstawie porozumień międzygminnych MZK Pabianice uruchamia linie 263 Pabianice – Ksawerów oraz T Pabianice – Rzgów. Ta ostatnia nie przebiega co prawda przez sam Ksawerów, ale przez sołecką Wolę Zaradzyńską leżącą na obszarze gminy. Przebieg trasy 263 nie pokrywa się z tramwajem linii 41 i zapewnia komunikację pomiędzy innymi obszarami miejscowości. Na terenie Ksawerowa zatrzymują się także autobusy nocne łódzkiej podmiejskiej linii N4 Łódź – Pabianice, która w tej relacji obsługiwana jest jedynie w weekendy.\nPabianice: Trzech producentów w dialogu technicznym na hybrydy 20\nPabianice: Tramwaj zwolni 1 marca 105


Azja Zachodnia jest dużym i zróżnicowanym regionem, dlatego za każdym razem poznaję jego nową część. Azja Zachodnia, określana eurocentrycznie jako „Bliski Wschód” to region ciągłych wojen i konfliktów. Oliwy do ognia dolewa głównie Ameryka i Izrael, lecz sami muzułmanie też się nawzajem nie znoszą i walczą o wpływy w regionie. W roku 2017, jako swój cel postawiłem sobie poznanie Turcji wschodniej, czyli Tureckiego Kurdystanu, a następnie podróżowałem po kurdyjskiej części Iraku, czyli po nieformalnym Irackim Kurdystanie. W roku 2017 najbardziej interesował mnie naród kurdyjski, i dlatego pojechałem do Iraku, na referendum w sprawie niepodległości Irackiego Kurdystanu.\nPlan wyprawy po Azji zachodniej w 2017 roku\nOstatnim razem podróżowałem po Azji Zachodniej w 2015 roku a wcześniej w 2013. Region ten ma jednak dużo do zaoferowania i choć z lenistwa lubimy myśleć, że wszystkie kraje muzułmańskie są „takie same” to ja za każdym razem odkrywam coś nowego. Z mojego bogatego doświadczenia w podróży nauczyłem się, że każdy kraj tego samego regionu jest inny i każdy wymaga poznania gdyż każdy ma inną historię czy choćby różnice w mentalności ludzi. Na przykład Liban był inny niż Jordania a Izrael i Palestyna skazane na swoje sąsiedztwo i żyjące ze sobą jak dwaj bracia Kain i Abel także dały mi niepowtarzalne wspomnienia. W tym roku będzie inaczej. Zamierzam podróżować po Turcji i po Iraku lecz tak naprawdę interesuje mnie tylko naród kurdyjski odzielony wieloma granicami.\nKtoś mógłby mnie spytać dlaczego jeżdżę do tak niestabilnych i ryzykownych krajów, na co ja odpowiedziałbym pytaniem – dlaczego ludzie wspinają się na górskie szczyty? Dlatego, że one tam są, dlatego że jest to edukacyjne wyzwanie budujące charakter i doświadczenie życiowe, które mogą osiągnąć nieliczni. Poza tym podróżnik musi odrzucić propagandę strachu, którą karmią nas rządy dla swoich własnych korzyści. Podróżnik jest po to aby odkrywać i samemu wyrabiać sobie zdanie na temat odległych krajów i narodów. W tym roku najpierw pojadę do Grecji a potem przemierzę kraj, który nie istnieje. Zamierzam odbyć podróż po Kurdystanie, w części tureckiej i irackiej.\nJuż po raz drugi zaczynam moją podróż po Azji Zachodniej od Grecji. Lubię tu przyjeżdżać na kilka dni przed wyzwaniami jakie sobie stawiam w krajach muzułmańskich. Tym razem spędziłem w Grecji prawie 2 tygodnie i wziąłem ze sobą moją towarzyszkę podróży z wyprawy po Tybecie i nasze dziecko. Przez pierwsze 3 dni byliśmy w Atenach. Zobaczyliśmy oczywiście Akropol i jego bardzo ciekawe muzeum. Zobaczyliśmy antyczny amfiteatr i teatr boga wina Dionizosa, stadion olimpijski, antyczną Agorę ze świątynią boga kowali Hefajstosa i żółwie lądowe, które tam mieszkały. Oprócz tego w Atenach byliśmy w niedrogich lecz dobrych restauracjach na rodzinnych posiłkach oraz w sklepach z pamiątkami. W Atenach bardzo mi się podobały place z fontannami, które dawały ulgę w gorącym klimacie a także park centralny z żółwiami ziemno wodnymi i z palmami. Ateny są rzeczywiście miłą przerwą od życia w Londynie czy w Warszawie.\nGreckie wyspy to odrębny, piękny rozdział podróży po tym pięknym kraju. My popłynęliśmy na Cyklady, na wyspy Paros i Naxos. Mógłbym długo opowiadać lecz w wielkim skrócie plaże malowniczo się prezentowały na tle ciepłego morza a pogoda nam dopisywała. Na greckich wyspach podoba mi się też przywiązanie do tradycji. Lubię fakt, że domy są budowane w tym samym stylu i że są najczęściej malowane na biało z niebieskimi drzwiami i oknami, czyli w kolorach greckiej flagi. Tak samo jest z małymi kościołami na wyspach, których jest wiele i które są pomalowane w ten sam sposób. Dla tych, którzy mają więcej pieniędzy do wydania jest więcej atrakcji natomiast dla tych, którzy mają mniej zawsze pozostają zakupy w supermarkecie oraz kilometry pięknych plaż z własnym parasolem. Koniecznie też polecam grillowaną kałamarnicę wypełnioną sezonowymi warzywami, ktorą można zjeść w każdej nadmorskiej restauracji.\nTurcja to kolejny muzułmański kraj wielkiej Azji, który jest bardzo ciekawym kierunkiem turystycznym i który serdecznie polecam. Zanim jednak przejdę do opisywania moich przygód w tym ciekawym kraju chciałbym zwrócić uwagę, że bardzo ważne jest aby pamiętać, że choć 3% terytorium Turcji (na zachód od Bosforu) znajduje się w Europie, to ludzie i kultura Turcji nie mają nic wspólnego z kulturą europejską ale z kulturą Azji. Mam tu na myśli etniczność, religię, kulturę wyrabiania dywanów, lampionów popularnych na dworze sułtana, produkcję arabskich słodyczy czy chociażby sposób picia herbaty. Turcja jest pięknym i wartościowym turystycznie krajem, który mi osobiście sprawił wiele przyjemności i do którego chętnie jeszcze wrócę. Tym razem jednak, pomimo że spędziłem 3 interesujące dni w Istanbule (byłym Konstantynopolu), zamierzałem podróżować nie po tureckiej Turcji ale po ziemi Kurdów, na południowym – wschodzie kraju.\nPo około dwóch tygodniach w Grecji poleciałem do Istanbułu. Co prawda mieszkałem w tanim hostelu ale nie to było ważne. Byłem w centrum miasta i miałem bardzo blisko do wszystkich atrakcji turystycznych. Zobaczyłem między innymi ogromny meczet Sultan Ahmet (niebieski meczet), który przyznam że zrobił na mnie wrażenie swoją formą, malunkami wewnątrz oraz ilością pracy włożoną w obiekt religijny, który stał się symbolem Turcji. Po drugiej stronie placu na której znajdował się trawnik, fontanny oraz wozy opancerzone i uzbrojona policja znajdował się były kościół Hagia Sophia, który muzułmańscy Turcy ukradli chrześcijanom, następnie przerobili na meczet a dziś znajduje się tam muzeum. Moim zdaniem choć Hagia Sophia jest interesującym i zbudowanym z wielkim rozmachem obiektem, to dziś jest to także nachalna próba islamizacji chrześcijaństwa.\nBardzo mi się też podobał Wielki Bazar i to miejsce polecam przede wszystkim tym podróżnikom, którzy chcą poznać kulturę Turcji, a w krajach muzułmańskich już tak jest że sercem, umysłem oraz centrum politycznym jest właśnie bazar. Tak jest na przykład w Iranie i tak samo jest w Turcji. Na bazarze można spędzić cały dzień, oglądając nie tylko ciekawe towary takie jak zdobione talerze, dywany czy lampiony ale także spędzając czas na rozmowie z ludźmi, jedząc kebaby oraz pijąc turecką kawę i herbatę. Ja kupiłem prawie oryginalne perfumy za niewiarygodnie niską cenę, co w krajach takich jak Turcja czy Jordania jest tradycją. Podobał mi się też Pałac Topkapi gdzie dziś znajduje się muzeum i skąd są ładne widoki na Bosfor oraz na Istambuł. Lepszy był jednak rejs po Bosforze gdyż w ten sposób zobaczyłem wiele innych obiektów, takich jak na przykład zamek Rumeli czy pałac Dolmabahce. Rejs bo Bosforze jest często omijaną atrakcją przez śpieszących się turystów lecz ja go jak najbardziej polecam.\nPrzez 3 dni widziałem o wiele więcej niż teraz opisuję lecz w podróży nie tylko zabytki są ważne ale także kontakt z ludźmi. Dobrym doświadczeniem w Istambule była moja rozmowa ze sprzedawcami herbaty o islamie oraz ze sprzedawcami słodyczy z Syrii o wojnie i Assadzie. Gdy byłem w Istambule parę lat temu było to jeszcze tureckie miasto lecz dziś jest to miasto arabskie gdyż zwłaszcza w centrum wydaję się, że jest więcej Arabów niż Turków. Rozmawiałem o tym z Turkami i powiedzieli że czują się tym szczerze zmęczeni gdyż oni nie są Arabami. Nawet syryjscy imigranci stwierdzili, że imigracja z Syrii jest szalona gdyż jest ich tam około 3mln. Ludzie w Istambule są przede wszystkim bardzo ciekawi skąd jest biały turysta a dla mnie są oni nieoczekiwanym żródłem informacji i uczuć. Jeden Turek płakał, że w Birmie zabijają muzułmanów Rohingya natomiast drugi stwierdził że Europa ma tak ogromną imigracją z krajów muzułmańskich że niedługo zamkną Watykan. Tak, najciekawsi są zawsze ludzie.\nPojechałem też do Tatvan gdzie mogłem odpocząć w niezłym hotelu po trudach mojej wyprawy po dolinie Nemrut. Dolina Nemrut jest pięknym geoparkiem w południowo – wschodniej Turcji, bogatym w piękną florę i faunę. Osobiście widziałem wiele żółwi i pięknych ptaków choć największym atutem jest drugie co do wielkości na świecie jezioro kraterowe. W jednym miejscami była ciepła woda natomiast drugie jezioro jest zimne lecz tak czyste, że widziałem skały 20 metrów pod lustrem wody. Jezioro znajduje się na wysokości 2247m n.p.m choć ja oglądałem też cała panoramę parku z wysokości 3050m n.p.m. Oprócz tego są tu także wilki i niedźwiedzie choć mi ogromną przyjemność sprawił czas spędzony z pasterzami owiec, z ich psami i osłami. Na noc zatrzymałem się w kurdyjskiej wiosce gdzie oczywiście stałem się sławny od pierwszej chwili gdyż białych widzą tam bardzo rzadko. Miejscowi utrzymują się tam głównie z hodowli owiec i kóz choć chcieliby także z agroturystyki. Kurdowie tam mieszkający powiedzieli mi, że Turcja chce ich także zniszczyć przez fałszywę propagandę strachu, wmawiając ludziom że są terrorystami. Z tego powodu turystów z Europy tam już nie ma i dlatego Kurdowie byli zdziwieni że ja nie bałem się przyjechać.\nPotem już kierowałem się w stronę Iraku ale miałem jeszcze parę miejsc do zobaczenia. Przejeżdżałem przez miasto Batman lecz byłem tam aresztowany przez policję, która zgarnęła mnie z drogi przekonując mnie do współpracy widokiem karabinów maszynowych. Turecka policja ma paranoję na punkcie agentów PKK i rzekomo przeprowadzili dokładne badania na mój temat gdyż jak powiedzieli, dostali cynk że mogę mieć z nimi coś wspólnego. Najpierw zabrali mnie do szpitala aby sprawdzić czy nie mam tautaży armii kurdyjskiej a potem posadzili mnie w „przytulnym” pokoju na komisariacie i zaczęliśmy rozmawiać. Nie wierzyli mi w nic i prowokowali mnie abym się załamał ale w końcu puścili mnie po paru godzinach gdyż nie mieli przeciwko mnie żadnych dowodów. Jak się też potem okazało posłali za mną paru tajniaków, którzy zachowywali się bardzo nienaturalnie. Jeden typ, którego nigdy nie widziałem zapytał mnie niechcący: „Hej Martin, jak ci się podoba mój kraj” na co odparłem że byłby ładny gdyby nie on.\nWkrótce jednak pojechałem do Hasankeyf czyli do antycznego miasta mającego 12.000 lat i które znajduje się na ziemi Kurdów pod „opieką” Turcji. Czas tam spędzony był bardzo wartościowy jeśli chodzi o ludzi i dowiedziałem się kilku interesujących rzeczy od kilku bardzo podejrzliwych osób. Niestety Hasankeyf wkrótce może znaleźć się pod wodą z powodu tamy budowanej na rzece. W Hasankeyf znajdują się jaskinie oraz piękna przyroda lecz jak narazie brudny interes i szantaż polityczny Erdogana wobec Kurdów wygrywają z historią i naturą. Według mnie tama w Hasankeyf jest wyrokiem śmierci dla całego regionu i jej ludzi.\nPo kolejnej rozmowie z policją w bazie wojskowej jak z filmu „Terminator Salvation” dojechałem do śmierdzącej dziury o nazwie Silopi, która znajduje się tylko 15km od Habur gdzie jest granica z Irakiem. Miałem tam niezły hotel, goracą wodę w prysznicu i prąd 24h oraz oczywiście kebaby i wiele par oczu skierowanych na mnie. Oglądali mnie jak telewizję. Sam początek był jednak dziwny gdyż wszedłem do hotelu aby zapytać o pokój lecz zanim zdążyłem zapytać o cenę, jak z nikąd pojawił się młody Turek mówiący po angielsku który powiedzał że ten hotel był pełen i chce mnie zaprowadzić do innego. On też mógł być przysłany przez turecki wywiad dlatego że w Silopi tylko on mówił po angielsku a hotel do którego wszedłem był pełen Kurdów. Domyśliłem się że policja w Turcji nie chce aby turysta z Polski, dodatkowo chowający brytyjski paszport na dnie plecaka rozmawiał z Kurdami.\nPo powrocie z Iraku pojechałem jeszcze do Diyarbakir, które w tureckich mediach jest reklamowane jako „miasto na linii ognia” pomiędzy Turkami a Kurdami. Za każdym razem gdy pokazują Diyarbakir w telewizji zawsze mówią o zamieszkach oraz o ofiarach i problemach politycznych. Jednak ja zamiast brutalnej rewolucji zobaczyłem warowne mury Diyarbakir z interesującymi płaskorzeźbami, które zostały zbudowane przez Rzymian w III wieku. Poszedłem także zobaczyć Wielki Meczet z jego efektownym dziedzińcem, który został ukończony w XI wieku choć dobrym doświadczeniem był też most zbudowany na rzece Tygrys zbudowany w XI wieku. Oprócz tego spróbowałem dobrego jedzenia, w tym baklavy i słodkich granatów. W Diyarbakir było wiele do zobaczenia, w tym wozów opancerzonych, automatów i militarnych baz policyjnych. Atmosfera była wyjątkowa.\nNa sam koniec chciałbym powiedzieć, że Turcja jest dużym krajem i niekoniecznie trzeba podążać moim śladem. Jest przecież Kapadocja, Pamukkale i Antalya choć mnie fascynują też wielkie posągi Nemrut Dagi oraz wycieczka górska na biblijny Ararat w poszukiwaniu Arki Noego – i te tereny polecam. Obszary które ja wybieram to tereny dla samotnych wilków a nie dla białych rodzin z dziećmi. Rzeczy, które ja widzę podczas swoich podróży raczej nie można znaleźć w biurach podróży, nie zawsze pozostawiają miłe wspomnienia i nie czuję że powienienem je polecać, mimo że bardzo mnie wzbogacają intelektualnie. Możliwości podróżowania jest wiele i tak na przykład miłośnicy modelarstwa okrętowego będą pewnie zainteresowani marynarką wojenną Turcji stacjonującą na Morzu Czarnym. Mnie jednak interesował Kurdystan.\nZ powodu referendum o niepodleglość kierowcy trąbili na drogach, dzieci miały koszulki “free Kurdistan” i całe miasto, i także cały iracki Kurdystan był udekorowany flagami i reklamami promującymi głosowanie na „tak” w referendum o niepodległość Kurdystanu dnia 25/09/2017. Ludzie bardzo to przeżywali gdyż nawet na bazarze warzywnym pozowali do zdjęć z kurdyjskimi flagami i ze zdjęciami swojego przywódcy. Człowiekiem najbardziej szanowanym i lubianym przez naród jest Barzani, który moim zdaniem nie jest już tylko przywódcą ale ikoną Kurdystanu. Kurdowie bardzo dużo skorzystali na inwazji amerykańskiej na Irak więc w przypadku niepodległego Kurdystanu mógłby to być pro-amerykański kraj w sercu arabskiej ziemi. Jednak Irak, Turcja, Iran i Syria na pewno są przeciwko wolnemu Kurdystanowi i podejrzewam, że żaden kraj nie uzna Kurdystanu, oprócz jedynego Izraela aby jeszcze bardziej podzielić muzułmanów.\nZ Dohuk pojechałem do świątyni Jezydów w Lalish aby poznać sposób w jaki żyją. Lalish to mała osada w górach do kórej warto pojechać lecz przyznam, że miałem mieszane uczucia. Sami Jezydzi byli mili, poczęstowali mnie herbatą, chcieli porozmawiać na tyle na ile pozwalała im znajomość angielskiego lecz dostrzegłem tam fanatyzm religijny gdyż świątynia znajdowała się tylko w jednym małym miejscu lecz mimo to trzeba było chodzić na bosaka po całej wsi gdyż według nich podobno „cała osada była świątynią”. Radzę wziąć ze sobą klapki i nosić je po kryjomu aby nie pokaleczyć sobie stóp. Poza tym młodzi Jezydzi powiedzieli mi, że szefa wspólnoty nazywali „Ojcem”. Na pewno nie jestem specjalistą w kwestii ich „religii” lecz biorąc pod uwagę moje pierwsze wrażenia wszystkie te rzeczy pachną mi sektą – to czy szkodliwą czy nie, nie jestem w stanie stwierdzić lecz podejrzewam, że są to dobrzy ludzie na złej drodze. Same świątynie są przyjemne dla oka lecz nie porywają duszy. Miałem tam też interesującą rozmowę z kimś kto przedstawił się jako sheikh Khalifa i który żałował, że usunięto Saddam Husseina.\nZ pośród wielu miejsc, które odwiedziłem w Iraku podobało mi się stare miasto w Akre. Nie ma tam bazy turystycznej i nie ma hotelu lecz obserwacja ludzi oraz sposobu w jaki żyją dała mi dobry wgląd do tego czym jest Kurdystan. Moją bazą była góra na której znajdowała się ruina fortecy i gdzie spałem w jaskini. Była to jedna z lepszych przygód mojego życia gdyż spałem w ciemnej jaskini na gołym kamieniu, a że było gorąco zdjąłem ubranie. Czasem lubię się wydostać z czystego, zorganizowanego świata i żyć jak białe zwierze w jaskini lub w dżunglii. Wspinaczka w słońcu jest ciężka lecz dla silnego mężczyzny nie jest to wielkie wyzwanie. Ludzie byli dobrzy, gościnni i przede wszystkim bardzo ciekawi. Widać, że do Akre żaden turysta nie przyjeżdża gdyż ludzie po prostu się boją i dlatego miejscowi oglądali mnie jak telewizję. Jeden człowiek, który mówił po angielsku powiedział mi po kilku szklankach whisky, że gdy łapią wojowników ISIS to obcinają im ręce i stopy aby złamać ich ducha walki. Spędziłem z tymi ludźmi bardzo miły czas choć bardzo ciekawa była też dziura transportowa na rozstaju dróg 10km przez miastem. Działała ona na wyobraźnię gdyż wyglądała jak krajobraz po wojnie.\nZ Erbil pojechałem też w góry, do Rawanduz, gdzie znajdowały się efektowne kolejki linowe i droga Hamiltona z wieloma mostami. Cała okolica była piękna gdyż jest to teren kanionów i przecinających ją rzek. W drodze powrotnej zatrzymałem się przy wodospadzie Gali Ali Berg, który jest dumą piękna naturalnego całego Iraku a wspaniały kanion prowadzący do niego daje możliwość odbycia pięknej przygody i zrobienia ładnych zdjęć. Wodospad ten oferuje nie tylko spokój i ciszę. Można tam popływać pontonem w towarzystwie kaczek oraz nacieszyć się chłodną bryzą płynącą z opadającej wody. Myślałem, że zostanę tam tylko godzinę i wrócę do Erbil lecz zostałem cały dzień i jeszcze zostałem na noc w kanionie gdzie spałem na platformie z żołnierzami Peshmarga. Wodospad Ali Berg jest bardzo popularny wśród turystów, takich jak na przykład Arabowie którzy na co dzień mieszkają w terenach kontrolowanych przez ISIS i odpoczywają tam od wojny. Ja dziełem przypadku spędziłem czas z żołnierzami z PKK i Peshmarga, którzy byli tak mili że zaserwowali mi herbatę i jajecznicę. Podróżując po Iraku widziałem wiele broni a czasem zatrzymując autostop jechałem z ludźmi mającymi przy sobie karabiny maszynowe. Tak czy inaczej wodospad i kanion były piękne.\nMoją ostatnią wyprawą w Iraku była wycieczka do południowego miasta Sulaymaniya. Jechałem między innymi przez Kirkuk, które było opustoszałe i smutne choć przy wjeździe do miasta stał ogromny pomnik żołnierza trzymającego ogromną flagę Kurdystanu. W Kirkuk było coś upiornego gdyż nawet kierowca bał się tamtędy jechać i przyśpieszył aby jak najszybciej się stamtąd wydostać. Z tego powodu z Kirkuk nie mam żadnych zdjęć choć bardzo chciałem. W Sulaymaniya byłem jak zwykle jedynym Europejczykiem i jedni ludzie byli podejrzliwi a inni szczerze się cieszyli, że ktoś w końcu do nich przyjechał. Mieszkałem w centrum, koło wielkiego meczetu i bazaru, niedaleko galerii Zamwa gdzie każdego wieczoru miejscowi sprzedawcy mieli wspaniałą kuchnię. Były różnego rodzaju kebaby ale też zupy, przekąski, ajran oraz świeże soki. Miejscem, które pozostanie mi na zawsze w pamięci to byłe więzienie Saddama Husseina o nazwie Amna Suraka. W murach wciąż były dziury po kulach, na zewnątrz stały stare czołgi Saddama a wewnątrz była ekspozycja zdjęć z historii ludobójstwa Kurdów oraz te nowsze, o walce z ISIS. Niektóre zdjęcia były tragiczne i nieprzyjemne, podobnie jak film dokumentalny wyprodukowany przez BBC.\nMoją wyprawę po kurdyjskim Iraku uważam za bardzo udaną choć nie jest to łatwy kierunek i uważam ją za przygodę z dreszczykiem. Miejsca, które odwiedziłem to jedna część mojej podróży natomiast autostop to zupełnie inny rozdział. Gdy ja tam podróżowałem było bardzo bezpiecznie lecz radzę sprawdzać bezpieczeństwo na bieżąco. Mówiąc to mam na myśli, że nie chcę aby ktoś pojechał do Iraku i aby stała mu się krzywda dlatego że “Marcin Malik mu tak doradził”. Ja nie radzę aby jechać do Iraku. Ja tylko opowiadam swoją historię. Z drugiej jednak strony chcę aby podróżnicy decydujący się na podróż po irackim Kurdystanie byli konsekwentni jeśli chodzi o swoją decyzję. Nie jest prawdziwym podróżnikiem ten, kto wylądował w Erbil, zobaczył Cytadelę i szybko wyleciał z Erbil. Ten kto się decyduje na tę podróż musi wyjść ze swojej strefy bezpieczeństwa … albo nie jechać w ogóle.\nDiyarbakir miasto Kurdów\nErbil stolica Kurdystanu\nIstambuł miasto zakupów\nJezioro w dolinie Nemrut\nKurdowie walczą w ISIS\nmost Delal w Zakho\nniebieski meczet w Istambule\npodróż po kurdystanie\nreferendum o niepodległości Kurdystanu\nświątynia Jezydów w Lalish\nwięzienie Saddama Husseina Amna Suraka w Sulaymaniya\nzamek Van w Turcji


idealne tętno bieganie, opinie - Nowe tematy o polskich firmach\nStrona główna > Sportowa turystyka > Ćwiczenia > idealne tętno bieganie, opinie\nKalkulator BMI służy do tego, byś sprawdził sobie prawidłową masę ciała. Jest on niezmiernie dobry, gdy wydaje Ci się, iż masz niedowagę lub nadwagę. W bezproblemowy sposób można to obliczyć.\nJakość powietrza wpływa na intensywność naszego biegania. Podczas ogromnego smogu dużo zanieczyszczeń może przedostawać się do naszego organizmu, co bardzo źle wpływa na nasze zdrowie.\nNależałoby sprawdzać sobie dobre tętno bieganie. Zatem na mnóstwo stronach możesz odszukać sporo informacji na ten temat. Możesz zobaczyć jak prawidłowo sprawdzić dobre tętno.


Segment E „niepremium” to nisza, której trzeba szukać na rynku wtórnym\nSprawdziliśmy, ile kosztują auta z nieistniejącego już segmentu: klasy wyższej nie-premium\nSamochody używane / Przegląd rynku 22.11.2021 238 interakcji\nPiotr Szary 22.11.2021\nDziś chrapka na nowe auto należące do segmentu E oznacza konieczność wizyty w salonie jednej z tzw. marek premium, podczas gdy 15 czy 20 lat temu swoje kroki można było skierować choćby do Opla czy Toyoty. Teraz dużych samochodów „niepremium” trzeba szukać na rynku wtórnym – nie bez trudności zresztą.\nSegmenty, do których przypisuje się samochody, to temat-rzeka. Kiedyś wszystko było proste i czytelne, dziś mamy do czynienia z bajzlem, przenikaniem się klas i próbami tworzenia nowych. Niejedną osobę o ból głowy przyprawiła choćby Skoda, gdy próbowano zadecydować, czy np. Octavia to jeszcze kompakt (tj. segment C), czy już może klasa średnia (D), podobnie było z innymi modelami. Te 15 czy 20 lat temu wystarczyło, by dane auto było duże, komfortowe i choć przyzwoicie wyposażone, by można je było przypisać do segmentu E, czyli tzw. klasy wyższej. Dziś można o tym zapomnieć – w tej klasie znajdziemy np. BMW, Volvo czy Mercedesy, ale np. Fordy czy Renault, które potrafią być nawet większe i seryjnie oferować lepsze wyposażenie, to nadal tylko segment D.\nCofnijmy się zatem do czasów, gdy to wszystko było nieco prostsze i zobaczmy, ile może nas kosztować sprawienie sobie nieprestiżowego auta segmentu E z przełomu wieków. Hej, marki premium – dziś dla was wstęp wzbroniony!\nPierwszy przykład i już mam pewność, że komuś podpadnę – no bo jak to, Alfa to nie marka premium? Zdecydowałem się na umieszczenie tu tego auta z jednego prostego względu – nawet fani tej włoskiej marki nie zawsze są zdania, że mówimy tu o tym magicznym premium, co udowadnia choćby ten wątek na forum klubowym Alfaholików. Przez niecały rok (od czerwca 2018 do maja 2019) nazbierał… 54 strony odpowiedzi, w tym wiele bardzo ciekawych.\nSama Alfa Romeo 166 była produkowana w latach 1998-2007, wyłącznie jako sedan. Nie można powiedzieć, by auto było jakoś niesamowicie trwałe, ale akurat pod względem dostępnych silników było zupełnie nieźle – poza niezbyt udanymi 2.0 TS i turbodoładowanym 2.0 V6 TB, do dyspozycji były benzynowe, wolnossące silniki Busso (2,5-, 3,0- oraz 3,2-litrowe) oraz bardzo lubiane, 5-cylindrowe diesle o pojemności 2,4 l. Moce silników benzynowych mieściły się w zakresie od 150 do 240 KM, diesli – od 136 do 185 KM.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Seven4\nDziś za najtańszą nieuszkodzoną Alfę 166 na polskim rynku trzeba zapłacić 3900 zł – to przedliftowy egzemplarz z 2001 r., napędzany silnikiem 2.0 TS. Auto w zasadzie nie wygląda tak źle, choć widać ślady korozji. Jest tu nawet drugi komplet felg, przy czym widać na nich chińskie ogumienie, co może oznaczać, że oszczędzano także na innych kwestiach. Najdroższe auto to bardzo ładny i zadbany egzemplarz z silnikiem wysokoprężnym wzmocnionym do 210 KM – sprzedający chce za swoją Alfę 15 900 zł. Mniej więcej od połowy tej kwoty można mówić o w miarę sensownie wyglądających egzemplarzach. Swoją drogą, jeszcze rok temu dało się znaleźć w Polsce Alfy 166 za nawet 27 tys. zł…\nAuto wyjątkowo świeże jak na ten przegląd, bo produkowane aż do 2012 r. Po zakończeniu produkcji XM-a w 2000 r. trzeba było poczekać 5 lat na wejście do sprzedaży C6.\nSamochód można opisać jako 100 proc. Citroena w Citroenie – nie dość, że mamy tu bardzo wyróżniający się wygląd, to do kompletu jest niezwykle skuteczne i komfortowe zawieszenie hydropneumatyczne, które świetnie wygląda w akcji – nawet na podłej drodze nadwozie C6 pozostaje kompletnie niewzruszone.\nFrancuzi zaoferowali tu tylko jeden silnik benzynowy – 3-litrowe V6 o mocy 211 KM. Oprócz niego były także trzy diesle: 4-cylindrowy 2.2 HDi (170 KM) i 6-cylindrowe 2.7 i 3.0 HDi (odpowiednio 204 i 241 KM – jednostka 3.0 HDi zastąpiła 2.7 w 2009 r.).\nCzas nie obszedł się łaskawie z wartością tych aut. Najtańsze egzemplarze opisane jako nieuszkodzone kosztują mniej niż dychę – przykładowo 8500 zł trzeba zapłacić za sprowadzonego z Francji Citroena z relatywnie bezproblemowym 2.2 HDi, ale z pękniętą przednią szybą, a 9900 zł życzy sobie „osoba prywatna” za pojazd z problematycznym 2.7 HDi. Po drugiej stronie skali mamy egzemplarz z końca produkcji, którego pierwszym właścicielem był francuski rząd. Pod maską pracuje tu 3-litrowy diesel, ale przyjemność poruszania się takim egzemplarzem wyceniono na 43 900 zł. Z grubsza połowa tej kwoty wystarczyłaby na niezłe egzemplarze, gdyby nie fakt, że większość z nich ma wspomniany nieudany silnik 2.7 V6 HDi. Ale są i wyjątki.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Lechosław\nTaniej będzie oczywiście ze starszymi XM-ami, ale nie oczekujcie cudów – mówimy tu o przedziale od 6470 do 28 000 zł, przy czym najdroższy Citroen XM w Polsce to zwykła wersja SX z welurową tapicerką i benzynowym silnikiem 2.0.\nAuto dziś niemal zupełnie zapomniane, zapewne przez pokraczny wygląd drugiej (i ostatniej) generacji, niezbyt pieszczotliwie zwanej „wielorybem”. Warto wspomnieć, że w chwili premiery pierwszej generacji, tj. w 1985 r. Ford Scorpio został pierwszym samochodem na świecie, który otrzymał standardowy system ABS dla wszystkich wersji.\nGama silnikowa była nad wyraz bogata. W pierwszej generacji modelu można się było natknąć zarówno na wolnossącego, 69-konnego diesla koncernu PSA (który potrzebował 21 s na przyspieszenie do 100 km/h), jak i na 195-konny silnik 2.9 V6, przy którym dłubał Cosworth. Był też znienawidzony przez wszystkich turbodiesel 2.5 VM – ten z oddzielną głowicą dla każdego cylindra.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: kornel\nW „wielorybie” rozstrzał mocy był mniejszy – najsłabszy był diesel VM (tak, nadal go oferowano) i 8-zaworowy, benzynowy silnik 2.0 (oba miały po 115 KM), a najmocniejszy ponownie 2.9 V6 Cosworth – tym razem 207-konny.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Marcin\nNa rynku wtórnym Scorpio prawie wymarło – przykładowo na OLX jest tylko 8 aut. Najtańsze wystawiono za 3000 zł, ale opis jest wyjątkowo skąpy – nawet jeśli faktycznie auto jest w dobrym stanie technicznym, to chyba nie czuję się co do niego przekonany – podobnie jak do Forda 2. generacji, którego sprzedawca opisuje mianem „piękny”. Dwa najdroższe egzemplarze Scorpio dobijają do 30 tys. zł i – bez niespodzianek – oba te auta to przedstawiciele 1. generacji. Za 11-12 tys. zł kupimy niezłe Scorpio 1. generacji od 1. właściciela albo również nieźle zachowanego walenia.\nModel, który nadal jest sprzedawany – tyle że już nie u nas. W Europie kariera Hondy Legend zakończyła na generacji, której produkcję zakończono w 2012 r. Ten model Hondy zawsze był napędzany silnikami V6 – początkowo (tj. w latach 1985-1988) 2,5-litrowymi, potem kolejno 2,7-, 3,2-, 3,5- i wreszcie 3,7-litrowymi. Ostatni dostępny u nas model był oferowany wyłącznie z napędem na obie osie (poprzednie były przednionapędowe).\nW ogłoszeniach znajdziemy prawie 40 egzemplarzy Hondy Legend różnych generacji. Za takie auto trzeba zapłacić co najmniej 6900 zł (egzemplarz z 2000 r., do poprawek blacharsko-lakierniczych), a za najdroższe dostępne – z 2010 r. – 58 tys. zł. Uwagę zwraca także Legend Coupe z 1991 r. za 49,5 tys. zł – nie znam realiów cenowych dla tego modelu, ale nie zdziwiłbym się, gdyby chętnych na zakup było tyle samo co na Forda Scorpio za 30 tysięcy. W każdym razie gdybym miał szukać takiej Hondy dla siebie, to raczej nie schodziłbym poniżej okolic 20 tys. zł, a może i dorzucił coś jeszcze.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: HONDA\nO Omedze napisano już chyba wszystko, co można było napisać, więc wspomnę tylko z kronikarskiego obowiązku, że auta o tej nazwie produkowano od 1986 do 2003 r. Niesamowicie wyglądała oferta w przypadku Omegi A (czyli 1. generacji) – w tym samym czasie można sobie było kupić albo wolnossącego, 73-konnego diesla, albo mocarnego, 377-konnego Lotusa Omegę – ówcześnie najszybszego sedana na świecie.\nOmega B (czy też C, jak niektórzy określają model B po liftingu) mogła mieć co najwyżej 218 KM. W przygotowaniu była wersja z 5,7-litrowym silnikiem V8 z Chevroleta Corvette, ale w ostatniej chwili wyrzucono ją na śmietnik historii z powodu nie dających się rozwiązać w sensownym czasie i za sensowne pieniądze problemów technicznych.\nOpla Omegę można kupić już za… 1700 zł, a sprzedawca uczciwie informuje, że auto ma uszkodzoną nagrzewnicę i „jedzie jak truchło” – doceniam za szczerość. Dorzucamy 200 zł i mówimy już o przepastnej Omedze B2/C kombi ze 150-konnym dieslem. Wolę się nie zastanawiać, czy i jakie niespodzianki to auto kryje.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Jacek\nNajdroższe auta to rzadkie dziś na drogach Omegi A – trzeba na nie wysupłać do 20 tys. zł, tak jak np. na to może nie do końca idealne, ale zadbane kombi z 3-litrowym silnikiem. Oczywiście taniej też da się kupić coś sensownego, ale z bólem muszę napisać, że jakość oferty rynkowej jest tu raczej taka sobie. Moją uwagę zwróciła dopiero Omega B kosztująca 12 tys. zł.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Tomasz\nAuto produkowane do dziś m.in. z przeznaczeniem na rynek amerykański – do nas nowsze roczniki trafiają wyłącznie na zasadzie importu i nie będziemy się im dziś przyglądać. Osobiście najlepiej kojarzę to auto z faktu, że nawet 140-konne wersje 2-litrowe miały 6 cylindrów.\nZa 5100 zł można sobie kupić wóz z 1998 r., ale do poprawek blacharskich i z niesprawnym kompresorem klimatyzacji. Za 3-krotnie wyższą cenę można odjechać autem tej samej generacji, ale z silnikiem 3-litrowym (193 KM) i podobno w kolekcjonerskim stanie. Chętni na nowszą Maximę (ostatnią sprzedawaną w Europie) wydadzą z grubsza tyle samo – mówimy o przedziale od 7 do 13,5 tys. zł.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Ala\nPomimo nowoczesnej jak na przełom wieków stylistyki (607 produkowano w latach 1999-2010), pod karoserią kryła się platforma ze starszego Peugeota 605 – nie zmieniono nawet rozstawu osi, wynoszącego 2800 mm. Oczywiście pojazd dozbrojono w niemal wszystko, co wtedy Peugeot mógł zaoferować, łącznie z systemem monitorowania ciśnienia w oponach seryjnym we wszystkich wersjach. Opcjonalnie było dostępne aktywne zawieszenie AMVAR.\nChoć auto wsławiło się m.in. problemami z elektroniką, to na tle bardziej komfortowego Citroena C6 oferowało chociaż prostsze, bardziej niezawodne silniki. Oprócz dostępnych też w Citroenie jednostek 3.0 V6, 2.2 HDi BiTurbo oraz 2.7 HDi, Peugeota 607 można było nabyć także z benzynowymi silnikami 2.2 (160-165 KM) oraz dieslami 2.0 i 2.2 HDi z pojedynczymi turbinami (107-136 KM).\nJeśli komuś bardzo zależy na tanim 607, to wyda jakieś 3200 zł (do negocjacji) za auto z niezbyt ładnie poskładanym przodem. Są też tańsze propozycje, ale np. ze zgubionym dowodem rejestracyjnym albo bez przeglądu. Gdy posortujemy sobie ogłoszenia od najdroższych, w oczy rzuca się optymizm pana Zbigniewa, który oczekuje 21,9 tys. zł za auto co prawda z niskim przebiegiem (60 500 km, w dieslu!), ale ze zdjęciami, które wołają o pomstę do nieba. Niewiele lepsze są fotografie przy aucie za 19,9 tys. zł, ale chociaż sam pojazd wygląda ciekawie. W każdym razie 10 lub maksymalnie 14-15 tys. zł powinno wystarczyć na nieźle zapowiadający się egzemplarz.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Paulina\nObok Citroena C6 to zdecydowanie najbardziej nietypowa wizualnie propozycja w tym zestawieniu. Potężny hatchback w czasach swojej świetności był znany przede wszystkim z wysokiego komfortu jazdy (m.in. za sprawą znakomitych foteli), dziś więcej ludzi zainteresowana jest usterkami trapiącymi ten model. I nic dziwnego, bo potrafi ich być sporo, zwłaszcza w elektronice – choć rzadko kiedy mówimy o problemach, które unieruchomiłyby auto. No, pod warunkiem, że nie wybierze się 3-litrowego diesla V6 dCi – to niesławna jednostka Isuzu (tu nazwana P9X), którą powinni się interesować wyłącznie hardkorowi fani bardzo złych silników. Wśród diesli zdecydowanie najlepszym wyborem jest tu 2.0 dCi (wprowadzone przy okazji liftingu w 2005 r.), warte uwagi są też oba silniki benzynowe – 3.5 V6 (znane m.in. z Nissana 350Z i Murano) i przede wszystkim bardzo udany 2.0 Turbo.\nNajtańszy egzemplarz Vel Satisa, który jakoś wygląda, to ten – błękitne auto z dieslem 2.2 dCi za 4500 zł. Ten silnik także nie jest wzorem trwałości, ale i tak jest bez porównania lepszy od 3.0 V6 dCi. Za 24 tys. zł można sobie kupić najdroższego Vel Satisa w polskich ogłoszeniach, który podobno prezentuje stan fabryczny – dobrze wiedzieć, że już fabrycznie drzwi miały zupełnie inny odcień lakieru od reszty nadwozia. To już lepiej wygląda ten za 19 900 zł – i ma benzynowe V6. Za 15 tys. można wyrwać ładny egzemplarz z silnikiem 2.0 dCi.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Robert\nI tak, jest jeszcze coś takiego jak Renault Latitude, ale przy Vel Satisie jest to twór tak nudny, że umyślnie go tu nie ująłem – zwłaszcza że ma śmiesznie mały rozstaw osi wynoszący 2760 mm (Vel Satis – 2840 mm). Jeśli komuś bardzo zależy, to takie auto kupi za kwoty w przedziale od 19 do 46 tys. zł.\nPamiętam, jak niesamowicie wkurzyli mnie Szwedzi, pokazując 1. generację Saaba 9-5 po drugim liftingu. Z jednego z najładniejszych aut na rynku stał się jednym z najbardziej koszmarnych, co boli tym bardziej, że tylko po ostatnim lifcie oferowano bardzo udanego fiatowskiego diesla o pojemności 1,9 l. Podobnie jak w przypadku Vel Satisa, także i tu należy unikać 6-cylindrowego diesla – to ponownie nieudana jednostka Isuzu. Auta 1. generacji można kupić już za 3200 zł, ale za najdroższe egzemplarze sprzedawcy życzą sobie ponad 20 tysięcy – przykładowo tutaj czy tutaj. Zachęcające wizualnie auta można znaleźć w cenach oscylujących wokół 7 tys. zł i więcej.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: Mateusz\nZnacznie droższe są oczywiście auta 2. generacji, którą produkowano zaledwie przez 2 lata (2010-2012) – tu musimy się liczyć z kosztami rzędu 30-50 tys. zł.\nPodobnie jak w przypadku Nissana Maximy, także i tu powybrzydzam i nie będę wklejać linków do aut, których w Europie oficjalnie nie oferowano. Obecna generacja Camry jest już przypisywana do klasy średniej (segment D), a ostatnia z lokalnie sprzedawanych, o której mogliśmy jeszcze powiedzieć, że to segment E, to model XV30 z lat 2001-2006.\nToyoty nawet w podłym stanie nadal mają opinię pancernych – także Camry. To ma wpływ na ceny, nawet najtańszy egzemplarz – sprowadzony jako nowy z Kanady (ale ta generacja była także w Europie) – kosztuje 5200 zł, choć wymaga poprawek blacharsko-lakierniczych. Kolejna generacja, XV20, wymaga już wydania co najmniej 12 tys. zł, a XV30 – jeszcze prawie 3 tys. zł więcej, i to za egzemplarz ze Stanów (najtańszy w specyfikacji europejskiej kosztuje 20,1 tys. zł). Najdroższe auto to ponownie XV20, za to w pięknym stanie – wygląda jak prosto z katalogu (no, prawie, bo hak wszystko psuje). Choć kosztuje 30 tys. zł, to pod maską nie znajdziemy tu 3-litrowego silnika V6, a rzędową czwórkę o pojemności 2,2 l. Moc maksymalna tej wersji to 131 KM.\nZrzut ekranu z ogłoszenia pobrany zgodnie z prawem dopuszczalnego cytatu. Autor: HIt samochody klasyczne\nWniosek nasuwa się jeden\nSegment E marek spoza grupy premium zniknął, bo po prostu zjadły go rozrastające się auta klasy średniej. Zrobiło się zbyt ciasno i efekt jest jaki jest. Niby chodzi tu tylko o nomenklaturę, ale jakoś tak… szkoda. Bo w segmencie E zawsze był jeszcze ten czynnik, że da się jeszcze zrobić coś lepszego od Avensisa, Laguny czy Mondeo i jakoś było na to wszystko miejsce – teraz go zabrakło.\nAż dziw, że ta reguła zupełnie nie ma zastosowania w przypadku SUV-ów i crossoverów…


Sculpt Touch Mouse 2.7.133\nCentrum myszy i klawiatur dla myszy Microsoft Sculpt Touch Mouse. ... Więcej\nAplikacja (wcześniej rozwijana jako FrontPage) służy do tworzenia stron internetowych i aplikacji sieciowych opartych o platformę SharePoint. ... Więcej\nRozmiar: 254.09 MB\nSkype to darmowy komunikator, pozwalający na łączenie się z innymi użytkownikami korzystającymi z Skype. ... Więcej\nSyncToy to darmowa aplikacja Microsoftu która synchronizuje pliki i foldery z różnych lokalizacji. ... Więcej\nSysinternals Suite to darmowy pakiet, w skład którego wchodzą niezbędna narzędzia dla systemu operacyjnego Windows. ... Więcej\nTouch Mouse 2.7.133\nCentrum myszy i klawiatur dla myszy Microsoft Touch Mouse. ... Więcej\nTwój Telefon 1.20051.90.0\nYour Phone pozwala uzyskać błyskawiczny dostęp do zawartości z telefonu na PC. Aplikacja obsługuje urządzenia z systemem Android. Your Phone przyśpieszy proces ... Więcej\nVisual Studio Code jest edytorem kodu, który stanowi odmianę dla płatnego środowiska programistycznego Visual Studio ... Więcej\nOprogramowanie Visual Studio Express 2013 for Windows Desktop można używać do tworzenia zaawansowanych aplikacji komputerowych w językach C#, Visual Basic i C++ ... Więcej\nRozmiar: 789.7 MB\nWedge Mobile Keyboard 2.3.188\nNajnowsze sterowniki dla klawiatury Microsoft Wedge Mobile Keyboard. ... Więcej\nCentrum myszy i klawiatur dla myszy Microsoft Wedge Touch Mouse. ... Więcej\nWindows 10 to kolejnej generacji system operacyjny. Powróciło Menu Start znane z Windows 7, które umożliwia łatwiejsze korzystanie i szybszy dostęp do najpopula ... Więcej\nWindows 10 Enterprise to specjalna wersja systemu przeznaczona dla przedsiębiorstw i organizacji. ... Więcej\nWindows 10 IoT Core Dashboard to narzędzie przeznaczone do konfiguracji, pobierania oraz instalacji jądra systemu Windows 10 w wersji dla urządzeń opartych na I ... Więcej\nWindows 10 Media Creation Tool 10.0.19041.1 (2004)\nWindows Installation Media Creation Tool to narzędzie, dzięki któremu użytkownik może w szybki i bezpieczny sposób utworzyć nośnik instalacyjny systemu Windows ... Więcej


Dlaczego ABW nie przesłuchała Michała Tuska? Odpowiedź świadka poraża | Niezależna\nDlaczego ABW nie przesłuchała Michała Tuska?…\nAFERA POLSKA / WIADOMOŚĆ / 07.02.2018, godz. 18:15\nDlaczego ABW nie przesłuchała Michała Tuska? Odpowiedź świadka poraża\nCzy prokuratura - dając do zrozumienia ABW, że sama zajmuje się synem Donalda Tuska - spowodowała, że ABW zaniechała wobec niego czynności? – Nie przesłuchiwaliśmy Michała Tuska, prokuratura narzuciła sposób działania... Prokuratorzy dali jasny sygnał, że jest postępowanie w sprawie, gdzie występuje syn premiera – zeznał dziś przed sejmową komisją śledczą ds. Amber Gold funkcjonariusz ABW, który pracował przy sprawie.\nPrzewodnicząca komisji Małgorzata Wassermann pytała świadka - funkcjonariusza ABW, który zajmował się aferą Amber Gold - czy ustalał, jaka była rola Michała Tuska w sprawie Amber Gold.\nFunkcjonariusz ABW zeznał, że "dosyć późno" dowiedział się, iż Michał Tusk współpracował z Amber Gold. Świadek, odpowiadając na kolejne pytania, zeznał, że nie przesłuchiwał Marcina P. ani razu.\nDopytywany, dlaczego ABW nie przesłuchała syna premiera, odpowiedział: „ponieważ prokuratura narzuciła pewien sposób działania". Dodał, że "decyzja była podstawowa - materiały wysyłamy do prokuratury i to jest decyzja w tej sprawie".\nCZYTAJ RÓWNIEŻ: Gigantyczne pieniądze dla właścicieli Amber Gold. Poseł Krajewski ujawnia\nJeżeli prokuratorzy dają mi jasny sygnał, że jest postępowanie w sprawie, gdzie jest Michał Tusk i w sprawie lotniska, dodatkowo wysyłam im stenogramy, co mogę jeszcze zrobić?\n– zwrócił się do Wassermann świadek\nJest śledztwo, w którym występuje osoba Michała Tuska, "i my to robimy" - prokurator mi mówi\n- wyjaśnił funkcjonariusz ABW.\nDla mnie jest to jasny sygnał i oczywisty, że mamy 100 innych czynności, które powinniśmy wykonać\nAmber Goldkomisja śledczaABWprzesłuchanieMichał TuskMałgorzata Wassermann


Projekt Brygida - Projekty domów - Forum dobredomy.pl\nSzczegółowy opis projektu domu Brygida znajdą Państwo na naszej stronie: https://www.dobredomy.pl/projekt/brygida\nLink do projektu: Projekt Brygida\nLink do zdjęć z realizacji: Realizacje Brygida I\nJestem żywo zainteresowany budową Brygidy, dlatego szukam realizacji lub też ukończonych domów, żeby zobaczyć Brygidę na żywo\nbrygida super projekt czy ktoś posiada taki projekt i chciałby się podzielić realizacją czekam na odpowiedż pozdrawiam\nwitamMam pytanie . Czy ktos budowal juz ten dom. Jestem bardzo ciekawa opini. Projekt jes cudny i funkcjonalny. czekam na odpowiedz.\nChciałabym Państwa zachęcić do umieszczenia zdjęć z realizacji projektu domu Brygida na naszym forum.\nMam pytanie . Czy ktos budowal juz ten dom. Jestem bardzo ciekawa opini. Projekt jes cudny i funkcjonalny. czekam na odpowiedz.\nNie wiem czy jest Pan(i) zainteresowany(a) jeszcze odpowiedzią dotyczącą realizacji Brygidy. Jeśli tak służę odpowiedzią. Użytkuje dom według tego projektu od 2004 roku.Projekt posiada pewne użytkowe modyfikacje.\nrównież jestem zainteresowana tym projektem, aczkolwiek na stronie nie ma obecnie możliwości obejrzenia rzutów projektu co uniemożliwia mi podjęcia jakichkolwiek działań, generalnie podobają mi się projekty tej firmy i wydają się bardzo funkcjonalne.\nCzy mógłby Pan szerzej opisać ten projekt domu i w ogóle czy posiada Pan rzuty budynku? Prosiłabym o kontakt na maila ja.brzezinska@gmail.com jeżeli nie stanowiło by to dla Pana kłopotu.\nNa podany przez Panią adres prześlę szczegółowe rysunki dla domu Brygida.\nJestem szczęśliwym właścicielem projektu BRYGIDA III.\nJeśli chciałaby Pani jakieś konkretne informacje, to postaram się pomóc.\nPo pewnych przeróbkach uważam, że jest dom wyszedł naprawdę super. Szczególnie poddasze.\nW 2011r. wyrobiliśmy plany, zalaliśmy fundamenty i postawiliśmy ściany do stropu (1.5 pustaka).\nW 2012r. zalany był strop, postawiliśmy ściany na poddaszu - następnie lany "stropo-dach"(jeśli tak to sie fachowo nazywa?..) , dalej-ociepliliśmy strop pod krokwie dachowe styropianem 12cm. i folia pod spodem -\na na styropian pokryliśmy 3cm. warstwą zaprawy.\nPóźniej ekipa stawiała nam krokwie, potem deskowanie i pokrycie papą.\nI domek stoi.\ntrochę zdjęć umieściłem w linku.\ninteresuje mnie ten projekt jeśli posiada ktoś zdjęcia wnętrza prosiłbym o podesłanie na adres krzychu45@onet.eu\nw dniu dzisiejszym otrzyma Pan rysunki. Pozdrawiam\nProjekt kupiliśmy w 2005 roku. Po zbudowaniu domu stwierdziliśmy, że miał on kilka błędów / niedopowiedzeń, które wymagają modyfikacji lub większego zwrócenia uwagi na problem:\n1. wentylacja kuchni - nie ma komina, do którego można podłączyć okap kuchenny\n2. wentylacja pom. gospodarczego - dopływ powietrza do pieca. Jeśli garaż będzie zbyt szczelny odwraca ciąg w pozostałych kominach\n2. wentylacja małej łazienki na piętrze - BRAK!\nPoza tym projekt jest fajny i bardzo wygodny. Pustka nad parterem rewelacyjna - daje bardzo dużo przestrzeni ale wymaga ogrzewania podłogowego.\nObecnie przymierzamy się do remontu salonu i szukamy pomysłu na kominek. Ze względu na dość specyficzne usytuowanie nie jest to sprawa prosta:)\nCzy mogę prości o rysunki szczegółowe? elizka0701@vp.pl\n8 godzin temu, Gość Eliza napisał:\nNiestety nie otrzymałam rysunków. Podaję ponownie adres elizka0701@vp.pl\n12 godzin temu, Gość Eliza napisał:\nDzień dobry, materiały zostały wysłane ponownie. Proszę sprawdzić również w folderze spam.\nDzień dobry, poproszę o przesłanie rysunku szczegółowego na adres markiewicz.witold@gmail.com.\n5 godzin temu, Gość WMM napisał:\n7 godzin temu, NicolHhemm napisał:\nTakie projekty nie są dziś w ogóle aktualne. Współcześni obywatele potrzebują zupełnie innego formatu domu. Wydaje mi się, że ludzie nie potrzebują amerykańskiego snu na terenie swojego kraju, ale potrzebują wyrafinowanej skromności i komfortu w domu.\nw ofercie mamy wełen wachlarz projektów. Z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie.


Kompletne systemy budowy ścian | Lider Budowlany\nCegła to jeden z najstarszych znanych człowiekowi materiałów budowlanych, z którego wznoszono budynki już w starożytności. Czy po tylu latach stosowania możliwe jest, aby ten materiał mógł czymś jeszcze zaskoczyć? Możliwe – odpowiadają specjaliści z firmy Leier – i oferują ceramikę budowlaną Thermopor, której parametry w porównaniu do tradycyjnej cegły są zaskakujące.\nJakie są wymagania współczesnego rynku odnośnie materiałów budowlanych, z których wznosi się budynki? Z jednej strony duży nacisk kładziemy na zdrowy mikroklimat, dlatego coraz popularniejsze są materiały „zdrowe”, naturalne, które sprawiają, że dobrze się czujemy wewnątrz pomieszczeń. Bez wątpienia zaliczyć do nich trzeba ceramikę, która powstaje z naturalnego surowca – gliny.\n– Równie ważne są jednak właściwości wytrzymałościowe, termoizolacyjne, dźwiękochłonne czy zdolność odprowadzania pary wodnej – podkreśla Paweł Migdacz z firmy Leier Polska S.A., która oferuje m.in. kompletne systemy budowy ścian Thermopor. – Dlatego w naszych laboratoriach zakładowych na bieżąco kontrolujemy zgodność wszystkich parametrów wytrzymałościowych – dodaje.\nCegła pełna, pełna z otworami i licowa\nAby podnieść parametry ceramiki budowlanej, już na etapie przygotowania surowca do gliny dodawane są różne dodatki, np. trociny drzewne, które w trakcie obróbki termicznej w piecu, w temperaturze bliskiej 1000°C wypalają się, pozostawiając w czerepie ceramicznym mikropory. Proces ten nazywamy „poryzacją”.\n– Dzięki takiej technologii produkcji można znacząco poprawić izolacyjność termiczną ceramiki, przy jednoczesnym zachowaniu ekologiczności produktu finalnego – mówi Paweł Migdacz.\nKompletne systemy do budowy ścian\nWśród różnych technologii wznoszenia budynków wciąż najpowszechniejszą metodą są pustaki, i nie dzieje się tak przez przypadek. Mury z nich wykonane są nie tylko wytrzymałe i stabilne, ale też zapewniają optymalną regulację wilgotności. Mają ponadto wysoką odporność na oddziaływanie czynników fizycznych i chemicznych, a także na ogień.\nNajnowsza generacja pustaków do wznoszenia ścian oferowana przez firmę Leier obejmuje trzy grupy produktów: ceramikę Thermopor P+W, czyli system murowania na zamek, pióro i wpust, pustaki Thermopor AKU, które z kolei cechują się doskonałymi właściwościami izolacyjności akustycznej oraz ceramikę tradycyjną (od pustaków o różnych wymiarach, poprzez cegłę pełną, aż do cegły pełnej z otworami i licowej). Drugie z wymienionych rozwiązań sprawdzi się zwłaszcza przy budowie obiektów, w których szczególnie ważne jest odizolowanie pomieszczeń od źródeł natężonego hałasu. Przegrody akustyczne Thermopor AKU stosowane są więc nie tylko w budownictwie mieszkaniowym, w którym tak ważny jest spokojny wypoczynek, ale również na przykład we wszelkiego rodzaju biurowcach.\nPustaki Thermopor AKU\n– Z kolei pustaki z ceramiki poryzowanej Thermopor P+W przeznaczone są do wznoszenia ścian zewnętrznych i wewnętrznych, nośnych i nienośnych w budownictwie mieszkaniowym, przemysłowym i użyteczności publicznej. Oferowane są w ośmiu wielkościach – mówi Paweł Migdacz.\nOprócz doskonałych właściwości systemów do budowy ścian Thermopor, ich zaletą jest też proste murowanie i obróbka – pustaki można ciąć z wykorzystaniem standardowych narzędzi tnących, jak piły tarczowe, taśmowe czy tarcze tnące. I tak jak w przypadku wszystkich rozwiązań systemowych – korzyścią, jaka płynie z ich stosowania, jest też większy komfort budowania i większa prostota projektowania oraz dopasowywania poszczególnych elementów niż w przypadku niekompatybilnych elementów różnych producentów.\nPustaki Thermopor P+W\nPustaki, cegły, zaprawy murarskie – budowlane podstawy\nNawet najwyższej jakości produkt nie zastąpi starannej pracy człowieka, dlatego bardzo ważne jest, aby w trakcie prac budowlanych nie zapominać o pewnych zasadach i stosować się do obowiązujących norm i przepisów. Na przykład kładzenie spoin pasami albo niepełne wypełnianie spoin może skutkować pogorszeniem własności akustycznych czy przeciwogniowych.\nPustaki ścienne „U”, Max, „Dz”\n– Dlatego należy przestrzegać właściwych grubości spoin, prawidłowego wiązania elementów w murze czy prawidłowego wiązania murów oraz innych zasad sztuki murowania – przypomina Paweł Migdacz.\nPowierzchnie murów narażone na działanie warunków atmosferycznych, jak ściany nieocieplone oraz osłonowe, trzeba też zabezpieczyć przed wpływem czynników atmosferycznych.\nZaprawa murarska TZM Leier\n– Bardzo ważne jest, aby prace murarskie wykonywać w odpowiednich temperaturach, a w razie potrzeby odpowiednio zabezpieczyć mury i korony\nmurów. Tak samo otwory w murze (okienne i inne) powinny być na okres zimowy odpowiednio zabezpieczone przed warunkami atmosferycznymi – podkreśla Paweł Migdacz.\nNie bez znaczenia jest też, jakiej zaprawy użyjemy. Firma Leier do swoich systemów budowy ścian oferuje zaprawę murarską Thermopor TZM, która obok standardowych składników (jak cement i wapno), zawiera także dodatki mineralne – na przykład perlit, który poprawia jej właściwości izolacyjne.\nOprócz systemów ściennych, Leier oferuje także kompletne systemy kominowe, stropowe czy nadproża.\nZe szczegółową ofertą firmy można zapoznać się na stronie: www.leier.pl\nLiczba odwiedzin: 1853 | Data publikacji: 2015-02-16


Firma pakująca prasę w Warszawie - GKB\nHome » Finanse » Handel » Firma pakująca prasę w Warszawie\nBuster to firma oferująca foliowanie, konfekcjonowanie i pakowanie. Warszawa jest miastem, na terenie którego działa. W Brwinowie posiada park maszynowy, magazyny i zaplecze umożliwiające profesjonalną obsługę klientów. Współpracuje z branżą spożywczą, producentami kosmetyków, a także prasy. Wykonywane są tutaj opakowania wedle wytycznych zleceniodawcy, a następnie odbywa się szybkie i sprawne grupowanie produktów. Buster oferuje szeroki wybór tub, puszek, pudełek czy kosmetyczek. Jeśli chodzi o pakowanie, Warszawa ma spory wybór firm. Buster cechuje się jednak profesjonalizmem i dostosowuje ofertę do wymagań klienta. Możliwe jest tu także rozdzielanie produktów i wyjmowanie ich z opakowań zbiorczych. Firma doskonale sobie też radzi z pakowaniem produktów, które są drobne i wymagana jest dbałość o detale. Buster to profesjonalna firma pakująca, która radzi sobie ze zleceniami w krótkim czasie.


Runewars (edycja polska poprawiona) - Cena 299.00 PLN sklep internetowy AM76.pl oraz stacjonarny w Warszawie\n74.95 PLN 63.90 PLN\n74.90 PLN 64.00 PLN\n69.00 PLN 63.90 PLN\nJest to samodzielna gra. Inne produkty z tej serii Runewars >>\n3.78 na 5\n7.64 na 7737 głosy\nRunewars (edycja polska poprawiona) samodzielna gra\nDyskusja na forum gry-planszowe.pl\nRecenzja gry na polter.pl\nWideo recenzja u Wookiego cz.1\nWideo recenzja u Wookiego cz.2\nSięgnij po Smocze Runy!\nKrólestwo Terrinoth pogrążone jest w wojnie. Cała kraina rozdarta jest między 4 rasy, próbujące zagarnąć dla siebie kamienie stworzone z gwiazd. Dadzą one właścicielowi niezwykłą potęgę i uczynią niezaprzeczalnym władcą. Witaj w „Runewars”, grze strategiczno-przygodowej, osadzonej w świecie Runebound. Jako śmiałek, przywódca jednej z ras, próbujesz ziścić cel, o którym marzyły poprzednie pokolenia… ale czy Ci się uda? Chęć posiadania zniszczyły niejedno królestwo, a po Smocze Runy wyciągają też ręce inni gracze.\nRunewars to ogromna ilość elementów. Rozłożenie wszystkiego „krok po kroku” wyjaśnia w przejrzysty sposób instrukcja. Grę rozpoczynamy od ułożenia mapy. Jej segmentowość zapewnia różnorodność przy każdej partii. Następnie uczestnicy wybierają stronę konfliktu i rozmieszczają na planszy swoje twierdze, armie (duża ilość plastikowych figurek), oraz tytułowe Smocze Runy. Runewars kończy się w momencie gdy jeden z graczy posiada kontrole na obszarach zawierających 6 pożądanych kamieni (nie będzie to łatwe!). Całość rozgrywki przebiega w turach podzielonych na pory roku. Na początku każdej odkrywana jest Karta Pory Roku (niosąca dwa „elementy/wydarzenia”- jedno powiązane z samą kartą, drugie z aktualną pora roku). Po jej odkryciu, gracze zagrywają Karty Rozkazu (jest ich 8, a każdą możemy wykorzystać raz do roku). Dzięki nim sprawujemy rządy- mobilizujemy wojska, umacniamy i stawiamy twierdze, podbijamy nowe regiony, zarządzamy zasobami. Drugim rodzajem kart, które pozwalają zaskoczyć przeciwnika, oraz wspomagają wykonanie Rozkazu są zdobywane podczas gry Karty Taktyki. Jak zdobywać Smocze Runy, które są sercem Runewars? Podbijając teren z umieszczonym na nim kryształem, lub wypełniając misje bohaterem. W każde lato gracze mogą rekrutować bohaterów i zyskiwać dla nich chwałę- dzięki temu, Ci odwdzięczą nam się Smoczymi Runami.\nRunewars to świetny popis wydawniczy- figurki i karty są precyzyjnie wykonane, ilustracje zachwycają oko. Rasy (4 różne), są unikatowe, posiadają jednostki z innymi cechami idealnie zbalansowanymi. Każda z nich wymaga innej taktyki i podejścia do gry. Uwaga! Mimo, że Runewars to dobry tytuł, mnogość elementów, wątków i zasad może zrazić mniej doświadczonych graczy.


Syningia szkarłatna (Synningia cardinalis) - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Dom » Ogród i kwiaty » Kwiaty doniczkowe » Syningia szkarłatna (Synningia cardinalis)\n04 kwietnia 2010, 22:18\nNajlepszym stanowiskiem dla syningii jest miejsce półcieniste lub jasne. Powinna być trzymana w cieple – optymalne temperatury to 15 – 18 stopni.\nW okresie kwitnięcia roślinę należy podlewać umiarkowanie, wodą odstaną. Później należy ograniczać podlewanie, aż do opadnięcia liści.\nNa przełomie stycznia i lutego bulwy należy wyjąć ze starej donicy i przesadzić do nowej. Najlepszą glebą dla syningii jest substrat torfowy lub ziemia znormalizowana. Po przesadzeniu zaczynamy stopniowo podlewać roślinę.\nW okresie wzrostu, roślinę należy nawozić co tydzień.\nZ sadzonek liściowych.\nNie należy wyrzucać bulw po przekwitnięciu. Z czasem bulwy będą coraz większe, a co za tym idzie roślina stanie się efektowniejsza. Nie poleca się spryskiwania syningii.


trufle i inne nieszczęścia: Crème brûlée, czyli o sile detalu\n1 łyżeczka wody różanej (lub dowolnego ekstraktu lub alkoholu - chodzi o ulubiony aromat)\n3 łyżki cukru pudru lub muscovado\nokoło 6 łyżek cukru brązowego (do posypania)\n1. Wstaw miseczki, w których będziesz podawać deser do zamrażarki - po wlewaniu ciepłego kremu szybko się zestali.\n2. W garnku wymieszaj śmietanę i wodę różaną - mieszaj i doprowadź prawie do wrzenia.\n3. W misce wymieszaj żółtka i cukier. Kiedy śmietana będzie już gorąca, wlej ją do żółtek i mieszaj.\n4. Opłucz i osusz garnek, a następnie wstaw go z powrotem na palnik, wlewając masę śmietankową z powrotem. Mieszaj i gotuj na średnim ogniu aż masa zgęstnieje, około 10 minut. Uważaj na powstawanie grudek. Jeśli je zauważysz, możesz szybko wstawić garnek do zimnej wody (trzymanej na wszelki wypadek w dużej misce albo w zlewie) i potem wrócić do gotowania.\n5. Kiedy krem będzie już dość gęsty (ale nadal płynny - nie czekaj za długo), przelej go do wyjętych z zamrażarki foremek. Wstaw je do lodówki na około 30 minut - deser w tej formie może oczywiście wytrzymać jeszcze cały następny dzień.\n6. Przed podaniem posyp deser brązowym cukrem i podgrzewaj specjalnym palnikiem (coraz bardziej popularny, do kupienia razem z gazem w sklepach z artykułami kuchennymi) aż się skarmelizuje.\nAutor: basia o 20:51


Pobierz Moto Trial Racing 1.1 android LG L Fino\nGra Moto Trial Racing to wyścig dla Androida, którego głównym uczestnikiem będzie oczywiście motocykl, którym się uda. Podobne gry były już bardzo popularne na Androidzie, a to różni się przynajmniej tym, że dostaniesz coś w rodzaju "za", co nie jest tak powszechne w tym gatunku. Co do reszty - przeczytaj, a my podzielimy się tym, co udało nam się odkryć.\nPrzygotowaliśmy grę w studiu VitalityGames, dla którego gra nie była pierwsza, ale powiedzenie, że studio ma również duże doświadczenie, nie działa, ponieważ większość jego projektów cierpi z powodu klasycznych problemów, które znalazły się w tej nowości. Chociaż, jeśli zagłębisz się w całą różnorodność swoich projektów, możesz znaleźć wiele popularnych gier ... zaskakująco.\nNiemniej jednak wróćmy do rozgrywki, która zdecydowanie zasługuje na uwagę, choć w przeważającej części, a nie po najlepszej stronie. Zacznijmy od najprostszego - ducha zawodów, który dosłownie psuje się natychmiast, ponieważ wyścig jest o wiele trudniejszy, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Ale jeśli problem dotyczył stromej fizyki i skomplikowanej kontroli symulatora, to można by mu było wybaczyć, ale wtedy problem jest zupełnie inny. Na początek - nie zawsze jest jasne, dokąd jechać, tory nie mają ogrodzenia i wskaźników, w końcu czasami można po prostu upaść i natychmiast upaść za grupą. Drugim problematycznym punktem są niezrozumiałe sekcje utworu, które najwyraźniej zostały pomyślane jako elementarz, ale w rzeczywistości wyglądają jak wątpliwe inkluzje, które niejako nieco rozpraszają uwagę. Dodatkowo, słaba animacja i niezręczna fizyka arkadowa kończą resztę zainteresowania grą, która ogólnie jest słabo podobna do jej kolegów z klasy ... i jest smutna.\nWątpliwa grafika, z której programiści są dumni\nKilka trybów gry - pojedynczych i z innymi graczami\nPięć różnych motocykli\nBrak zakupów w aplikacji, sumienie zebrało swoje żniwo.\nJest kilka reklam, które nie będą się wtrącać, ponieważ nikt ich nie zagra\nWynik: gra Moto Trial Racing może zainteresować kogoś, jest bezdyskusyjna, ale po co tracić na to czas, skoro nawet na naszej stronie jest dużo bardziej przyzwoitych gier? Co możemy powiedzieć o globalnym wyszukiwaniu ...\nPobierz Moto Trial Racing 1.1 dla LG L Fino\nData umieszczenia 2018-09-10 19:32\nWszystkie aplikacje VitalityGames na mob-core.com.pl


Superman ze skazą - Euro 2012 - rp.pl\nAktualizacja: 28.06.2012, 01:36\nSuperman ze skazą\nGianluigi Buffon: dobry bramkarz nie może sobie pozwolić na więcej niż dwa – trzy błędy w sezonie\nWierny Juventusowi, bezcenny dla reprezentacji. Najdroższy bramkarz świata może dziś zatrzymać Niemców\nJest włoskim odpowiednikiem Stevena Gerrarda czy Xaviego. Gatunkiem na wymarciu. Jednym z coraz rzadszych przykładów przywiązania do barw klubowych. Poniżej dalsza część artykułu\nZ Turynem związał się na dobre i na złe 11 lat temu. Gdy korupcyjna afera calciopoli odebrała Juventusowi dwa tytuły mistrzowskie i zepchnęła do drugiej ligi, inni uciekali w pośpiechu z tonącego okrętu. Ale nie on. Tak jak Alessandro del Piero chciał zostać i odbudować potęgę klubu, choć większymi pieniędzmi kusiło go wielu bogatszych.\nW maju, po sześciu latach burzy i naporu, mógł z dumą i satysfakcją powiedzieć: – Po wygraniu mundialu to mój najpiękniejszy wieczór w karierze. Juventus znów jest wielki, po tytuł maszerował bez porażki.\n– To wielki mistrz, potrafi nas zmobilizować, daje nam dużo pewności siebie – opowiada kolega Buffona z reprezentacji Włoch Andrea Pirlo. Były selekcjoner Marcello Lippi mówi o nim, że jest wspaniały nawet wtedy, gdy śpi. A przecież wcale nie musiał zostać bramkarzem.\nUrodził się w 1978 roku w Carrarze, w Toskanii. Pochodzi ze sportowej rodziny. Matka Maria Stella była wielokrotną mistrzynią kraju w pchnięciu kulą i rzucie dyskiem. Ojciec Adriano dźwigał ciężary, wujek Angelo był koszykarzem, a dwie starsze siostry, Veronica i Guendalina, reprezentowały Włochy w siatkówce.\nGigi od dziecka biegał za piłką, ale wolał strzelać gole, niż bronić. Bramkarza zrobiła z niego dopiero Parma. Ku zadowoleniu kuzyna jego dziadka. Lorenzo Buffon bronił w latach 50. w Milanie, rozegrał też 16 meczów w kadrze, obecnie jest skautem.\nGianluigi uczył się szybko. W 1993 roku zdobył z zespołem do lat 16 wicemistrzostwo Europy (Włosi przegrali w finale z Polską). Dwa lata później, jako 17-letni chłopak, zadebiutował w Serie A. W meczu z Milanem nie puścił gola (0:0). – Pamiętam, że udało mi się zatrzymać Roberto Baggio i George'a Weaha – wspomina. Przez rok wywalczył sobie miejsce w bramce Parmy, a mistrzostwo Europy z młodzieżową reprezentacją otworzyło mu drzwi do dorosłej kadry.\nPrzełomowy był dla niego jednak sezon 1998/1999. Wygrał Puchar UEFA, Parma pokonała po drodze Wisłę Kraków, w lidze zaczął kolekcjonować nagrody dla najlepszego bramkarza. Ale został też oskarżony o fascynację ideologią faszystowską, bo wybrał sobie na koszulkę numer 88 uznawany za symbol neonazistów. Twierdził, że nie miał o tym pojęcia, w swojej autobiografii wyjaśniał, że 88 kojarzy mu się po prostu z czterema piłkami.\nAle zdarzyło mu się także później wystąpić w telewizyjnym wywiadzie w swetrze z napisem „Śmierć tchórzom", kojarzonym we Włoszech z hasłem z czasów Benito Mussoliniego. I znów nikt nie uwierzył w tłumaczenia, że chciał tylko zachęcić kolegów z drużyny do lepszej gry. Gafa stała się sprawą narodową. Wykorzystała ją wnuczka Mussoliniego Alessandra – parlamentarzystka z ramienia skrajnie prawicowej Unii Nacjonalistycznej. Wzięła piłkarza w obronę, przychodząc do Izby Deputowanych w koszulce z napisem „Śmierć prześladującym Buffona".\nTę sprawę wypomina mu się przy różnych okazjach. Ale wpływu na jego karierę nie miała żadnego. W 2001 roku Juventus zapłacił za Buffona ponad 50 mln euro, czyniąc go najdroższym bramkarzem świata.\nPieniądze jednak nigdy nie przewróciły mu w głowie. Zawsze jest opanowany, spokojny nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Zyskał pseudonim „Superman", bo ma niezwykłą zdolność wyciągania kolegów z opresji. Legendarny włoski komentator Fabio Caressa mówi, że to „człowiek, który w każdym sezonie daje drużynie 15 punktów".\nJest świadomy własnej wartości. Po niektórych interwencjach sam bije sobie brawo. Ale jak tu nie klaskać, gdy w finale Ligi Mistrzów 2003 broni się końcami palców strzał głową Filippo Inzaghiego, odbierając rywalom wiarę w zwycięstwo. Buffon zrobił, co mógł, Milan wygrał wtedy z Juventusem dopiero po serii rzutów karnych.\n– Dobry bramkarz nie może sobie pozwolić na więcej niż dwa – trzy błędy w sezonie – zauważa. Swoje wielkie chwile przeżywał w 2006 roku. Na mundialu puścił tylko dwa gole, w tym jednego w finale – po karnym Zinedine'a Zidane'a. Włosi pokonali Francję w serii jedenastek, a on dostał nagrodę dla najlepszego bramkarza turnieju. – Spełniło się moje marzenie – nie ukrywał.\nJaki jest jego przepis na sukces? Udane i uporządkowane życie rodzinne. Rok temu wziął w Pradze ślub z czeską modelką Aleną Seredovą. Mają dwóch synów: pięcioletniego Louisa Thomasa (drugie imię dostał na cześć idola Buffona, bramkarza Kamerunu Thomasa N'Kono) i dwa lata młodszego Davida Lee. Z siostrą Veronicą założył własną markę odzieżową – Baggage.\nW ubiegłym roku przejął w reprezentacji opaskę kapitańską po Fabio Cannavaro. Zagrał już w 118 meczach, pobił rekord Dino Zoffa. Dziennikarze uwielbiają go za to, że w wywiadach nie opowiada banałów. Przyznał, że walczył z depresją. Gdy przed Euro padły na niego podejrzenia o grę w zakładach bukmacherskich, miał za złe mediom, że urządziły na niego nagonkę. To wtedy trener Cesare Prandelli powiedział, że reprezentacja może nie jechać na mistrzostwa, jeśli naród uzna, że tak będzie lepiej.\nPojechali. – Faza grupowa zawsze była naszą piętą achillesową. Wspaniale byłoby awansować do półfinału – powiedział Buffon w wywiadzie dla telewizji Sky przeprowadzonym dwa tygodnie przed turniejem.


Jechali za szybko - stracili prawo jazdy | NYSA INFO - Bądź na bieżąco! Wiadomości, inwestycje, komunikacja, kultura\nHome›Na sygnale›Jechali za szybko – stracili prawo jazdy\nW ręce policjantów z nyskiej drogówki wpadli kolejni miłośnicy szybkiej jazdy. 48-latka pędząc volkswagenem, przekroczyła dopuszczalną prędkość o 57 km/h. To jeden z trzech zatrzymanych kierowców, którzy w ostatnim czasie stracili uprawnienia na 3 miesiące za zbyt „ciężką nogę”. Apelujemy do wszystkich kierowców o rozwagę. Pamiętajmy, że poprzez rażące naruszenia przepisów ruchu drogowego narażamy siebie i innych na duże niebezpieczeństwo.\nFunkcjonariusze nyskiej drogówki codziennie pełnią służbę na drogach naszego powiatu. Kontrolują zachowania kierowców na drodze, wykorzystując do tego m.in. wideorejestratory oraz ręczne mierniki prędkości. Wobec kierowców, którzy nie stosują się do przepisów i znaków drogowych, są wyciągane konsekwencje prawne.\nWczoraj tj. 7 września, podczas pracy na laserowym mierniku prędkości, funkcjonariusze namierzyli prędkość osobowego volkswagena. 48- letnia mieszkanka Czech, przejeżdżając przez Charbielin przekroczyła dozwoloną prędkość o 57 km/h. Policjanci za rażące naruszenie przepisów ruchu drogowego ukarali kobietę mandatem i zatrzymali jej uprawnienia do kierowania pojazdami.\nKolejni kierujący z “ciężką nogą” wpadli na policyjny radar w miniony piątek tj. 4 września w Otmuchowie. Tym razem 49-latek, na obowiązującej „pięćdziesiątce” jechał jeepem z prędkością 102 km/h, natomiast 29-letni kierowca audi miał na liczniku 101 km/h. .\nObaj kierujący za przekroczenie dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h, stracili już prawo jazdy. Teraz czeka ich 3-miesięczna przerwa w kierowaniu pojazdami. Dodatkowo za popełnione wykroczenia jeden z mężczyzn został ukarany mandatem, a jego konto powiększyło się o 10 punktów karnych. Sprawą drugiego mężczyzny zajmie się sąd.\nPamiętajmy, że nadmierna prędkość to ciągle główna przyczyna wypadków drogowych. Wielu kierowców jadąc za szybko ryzykuje nie tylko utratę prawa jazdy, ale przede wszystkim życie i zdrowie swoje oraz innych uczestników ruchu drogowego. Apelujemy o rozsądek i rozwagę na drodze.


Poradniki i książki o skuterach,budowie itd ?? | Forum Jednoślad.pl\nHome / Forum / Serwis / Poradniki i książki o skuterach,budowie itd ??\nTagi: 2t, informacje, ksiązka, pomoc, poradnik, skuter\nThis topic has 9 odpowiedzi, 4 głosy, and was last updated 7 years, 11 months temu by\n2 czerwca 2013 dnia 12:14 #124761\nWitam,czy znacie jakieś poradniki/ksiażki o skuterach,najlepiej 2t które tłumaczą wszystko po kolei co i jak? Najlepiej online albo gdzieś do pobrania 🙂\n2 czerwca 2013 dnia 12:50 #124774\npewnie jeszcze ze zdjęciami co i po polsku?\n2 czerwca 2013 dnia 12:59 #124781\nJa zawsze ściągam sobie manuale w pdf-ie…one właśnie zawierają dokładny opis i zdjęcia jak co dokładnie zrobić zdemontować itp.. Krok, po kroku, zdjęcia na których pokazane są dosłownie wszystkie śrubki i w kolejności opisane ich odkręcanie.\nPolecam gruby dyskusyjne i serwery typu: pl.rec.motocykle\n2 czerwca 2013 dnia 13:10 #124784\nlucek71 – tak,żebyś wiedział. Są takie rzeczy w sieci ,chociaż ciężko znaleźć coś dla takich laików jak ja. Niemniej nie poddam się i będę szukać dalej. Bez względu na ludzi ,którzy sprawiają ,że mi się odechciewa wszystkiego -.-\nTu jest coś całkiem przydatnego:\nChcę jednak znaleść coś więcej.\nbenekpe – mogłbyś podrzucić mi jakieś zródlo takich manuali? nie za bardzo wiem gdzie szukać,ale zaraz się rozejrze po sieci. dzięki 😀\n2 czerwca 2013 dnia 13:13 #124786\n2 czerwca 2013 dnia 13:16 #124787\nokej mam już dzięki! 😀 ale może ktoś zawsze podrzucić cos przydatnego 😀\n2 czerwca 2013 dnia 13:28 #124789\nja polecam KUPIĆ sobie książkę o skuterach, będziesz miał wszystko na wyciągnięcie ręki.\nTacy jak Ty również sprawiają, że mi się pewnych rzeczy odechciewa. W sieci jest wiele informacji, trzeba je tylko umieć znaleźć i wyselekcjonować.\n2 czerwca 2013 dnia 13:56 #124793\nniestety ,żeby KUPIĆ trzeba mieć za co.\nZgadzam się,może przeczytaj jeszcze raz treść tego tematu.\nPytam się czy ktoś zna coś godnego polecenia. Nie traktuje tego forum jako wyszukiwarki tylko liczę na zdanie kogoś kto się zna na skuterach.\n2 czerwca 2013 dnia 16:08 #124826\nNie mam wglądu do Twoich finansów, jeśli nie masz 50 zł na książkę to nie najlepiej wróży temu skuterowi i nie pisze tego złośliwie. Dlatego właśnie wspominam o selekcji, Hugo podał Ci poradnik online, ale czy nie ma tam jakichś bzdur to ciężko powiedzieć. Takie są uroki sieci.\n2 czerwca 2013 dnia 16:43 #124843\nZawsze twierdziłem, że Keeway to najlepsza węgierska firma składająca skutery z chińskich części. Taki manual jak wyżej, w dostatecznym stopniu wystarczy, by samemu grzebać przy swoim skuterku. Jak miałem Keeway Hurricanea i Matrixa to z takich manuali korzystałem cały czas. Dla motocykli są bardziej szczegółowe opracowania…