Budżet obywatelski po raz 8. Inwestycje szkolne odcięte od pieniędzy. Co jeszcze się zmieniło? - info.elblag.pl\n20 minut temu Koronawirus na Warmii i Mazurach. Rośnie liczba wyzdrowień »\nZmiana terminu! Gry i zabawy na Kalbarze w następną środę », 30 minut temu\n3 godziny temu 1.Duda vs.Trzaskowski? Kogo wskażesz w II turze? Głosowanie do jutra do godz.15:00 », 8639\n6.Robotnicza: pożar mieszkania. "Mężczyźnie przywrócono czynności życiowe" », 4567\n22.05.2019, 16:30:00 Rozmiar tekstu: A A A\nRusza przyjmowanie wniosków do Budżetu Obywatelskiego 2020. Po raz pierwszy szkoły nie będą mogły sięgnąć po pieniądze z tej puli na realizację swoich inwestycji. Takich zmian w budżecie jest więcej.\nPo raz ósmy już mieszkańcy Elbląga zdecydują jakie projekty i inwestycje zrealizowane zostaną w ich mieście z budżetu obywatelskiego. W tej edycji czeka nas trochę zmian, zatwierdzonych przez radnych uchwałą.\nJedna z głównych dotyczy tego, kto może brać udział w Budżecie Obywatelskim. Od teraz zarówno głosować, jak i składać wnioski mogą wszyscy elblążanie, bez względu na wiek - niepełnoletni za zgodą rodzica lub opiekuna prawnego. Co więcej, mogą to być nie tylko osoby zameldowane w Elblągu, tak jak miało to miejsce dotychczas, ale wszystkie, które złożą oświadczenie, że w naszym mieście mieszkają. Ta ostatnia zmiana została wprowadzona przez wojewodę.\nWojewoda w swoim rozstrzygnięciu nadzorczym zakwestionował przepisy. Dotyczące, BO, te, które mówią o osobach zameldowanych w Elblągu. Według wojewody udział w budżecie obywatelskim, zarówno jeśli chodzi o składanie wniosków, jak i głosowanie, może wziąć każdy mieszkaniec naszego miasta, bez względu na to, czy jest zameldowany, czy nie. Od teraz, w kolejnych budżetach też tak to będzie wyglądało\nTo czy ktoś jest mieszkańcem Elbląga będzie weryfikowane na podstawie oświadczenia tej osoby. Innej możliwości nie ma, przekonują urzędnicy.\nSporą zmianą jest również wyłączenie szkół z BO. Dotychczas remonty czy budowy przyszkolnych placów zabaw, czy boisk wygrywały w cuglach i bardzo często znajdowały się wśród wniosków wskazanych do realizacji. Od teraz budżetu nie będą przyjmowane propozycje zadań, w których miejscem realizacji są tereny szkół, przedszkoli i placówek oświatowych. Wyjątkiem są małe projekty. Zgodnie z uchwałą, mogą one być realizowane, w placówkach oświatowych.\nNowością jest również możliwość odwołania się do prezydenta, w przypadku, gdy nasz wniosek został negatywnie zaopiniowany. Wnioskodawcy mają na to czas do 5 dni roboczych od daty opublikowania niezaakceptowanych wniosków.\nW ubiegłych latach najwięcej było placów zabaw i inwestycji drogowych, w tym jezdnie i chodniki. Jak będzie teraz? Trudno powiedzieć. Chciałbym tylko zwrócić uwagę wnioskodawcom, że to, co w ubiegłym roku można było zrobić za 500 tys. zł, tego w przyszłym roku za tę samą kwotę już się nie zrobi. Wycena robót budowlanych wzrosła, często nawet o 100 proc. Proszę zwrócić na to uwagę, bo wnioski będą weryfikowane, jeśli po weryfikacji okaże się, że realizacja wniosku przekracza ustalone kwoty, taki wniosek nie będzie przyjęty. Dlatego prosimy, aby na to zwrócić uwagę. Wnioskodawcy będą mogli wcześniej zweryfikować koszty swoich propozycji\nW puli BO na 2020 rok jest 3 mln 100 tys. 20 zł. - To wynika z arytmetyki. Od tego roku 0,5 proc. budżetu z roku poprzedniego przeznaczone jest obligatoryjnie na budżet obywatelski. Stąd taka, a nie inna kwota - wyjaśnia Janusz Nowak.\nNa każdy z pięciu okręgów wyborczych w Elblągu przeznaczona jest kwota po 500 tys. zł, natomiast na inicjatywy ogólnomiejskie 600 tys. 200 zł. Dodatkowo w każdym z okręgów wydzielona zostanie 50 tys. zł na małe projekty, nieinwestycyjne. Wartość każdego z nich nie może przekraczać 25 tys. zł.\nWnioski można składać od jutra, będą one przyjmowane do 14 czerwca. Głosowanie, na te pozytywnie zaopiniowane, rozpocznie się 23 września i potrwa do 20 października.\nWięcej informacji na temat BO 2020 znajdziemy tutaj.\nKomedia , tragedia jak to nazwać ??Nowak 391 głosów dziwnie radnym został ,z układu viceprezydent, słupy już tak obżarte kasą że nie chcą piaskownic robić u siebie na szkołach.\n~ Pic na wodę, takie zmiany\nMałe społeczności jak nasza z okręgu nr 3,ul. Chopina, Skłodowskiej, Kopernika, nie mamy szans w szrankach z wielkimi osiedlami jak Zawada, Sielanka, Kamionka. W zeszłym roku kali w tym nie będziemy składać swoich wniosków z pomysłami bo to nie ma sensu. I tak przegramy. Mieliśmy 60.000zł przeznaczone na remonty ulic wymienionych tutaj. Nowaczyk je zadysponował, Wilk zachował, by nam ich, tych pieniędzy nikt nie wydał. A Wróblewski roztrwonił naszą kasę. I jak można ufać władzy w Elblągu, która mieszkańców miasta ma głęboko w du. .. .[pie. O nas UM pamięta tylko raz w roku, gdy trzeba wysłać nam wezwania do zapłaty podatków gruntowych i nieruchomości. Pies trącał taką władze.\n~ Brak parkingow na próchnika i daszynskiego\nNareszcie, bo to chodzenie uczniów ze SP 18 w czasie lekcji po rynku i mieszkaniach i proszenie o podpisy to był szczyt wszystkiego.\n~ miało być prężnie i w niebie\nCzym bardziej zakręcone są zasady, tym łatwiej wycieka kasa. Sama nazwa - Budżet Obywatelski- sugeruje realizację na terenie miasta pomysłów obywateli. Pomysły BO nie powinny być analizowane pod względem ilościowego poparcia a procentowego poparcia w stosunku do ZAMELDOWANEJ liczby mieszkańców np. dzielnicy, osiedla, ... . Zasady BO powinny być krótkie, jasne, zachęcające. Administrator miasta sam wie co jest dla mieszkańców najlepsze, ale może chociaż BO pozostanie w gestii obywateli jako jedyny przejaw naszej aktywności. Wyborcze chodniki powstawały bez BO. Taka samorządowa przyzwoitość. A obiecany remont Szarych Szeregów realizuje się pełną parą niczym basen adolfa.\n~ wzmacniacze przekazu?\nZastanawiające jest to, że siedzi zawsze stado a jeden mówi. Wyglądają jak wszystkie E w produktach spożywczych i pewnie spełniają taką rolę - wzmacniaczy, konserwantów, ... . Wszyscy mają miny męczennika - BO biorą mieszkańcy i nie będą błagać ich majestatu. Jeden mówi - po co są przyzwoitki? Ten drugi chyba ma biegunkę - mina???!!! Bezcenna.\nUrodziwe to towarzystwo!\nB. O to pieniądze dla miesxkancow a szkoły niech dostają kasę z ministerstwa i olsztyna.\nNad rzeką w Elblągu jest sporo imprez a nawet nie ma gdzie usiąść, mowa o drugim brzegu rzeki. Nawet jednej lawki nie ma.\nKłamstwo i manipulacja - nie tylko nie zlikwidowano możliwości dalszego dojenia Budżetu Obywatelskiego przez podmioty miejskie (szkoły i przedszkola), to w dodatku umożliwiono głosowanie niemowlakom, czyli dopuszczono do ukrytego faworyzowania szkół (i tzw. "słupów wyborczych") w walce o fundusze na "miękkie" projekty w ramach BO, tak jak odbywało się to do tej pory, tylko w jeszcze bardziej wynaturzonej formie i skali. Żenującym niestety jest, że radni "pomimo uwag" ten poroniony projekt przyjęli - jak to świadczy o nich i ich odpowiedzialności za miasto i stanowienie "dobrego prawa" czy dawanie przykładu młodzieży? Elbląski BO to patologia zaprojektowana pod kolesi i nikt z radnych nie ma odwagi nic z tym zrobić - czasem coś poburczą, jak na sesji 28 marca br., i potem przegłosują (...)


Zawodnicy wraz z opiekunami | TME ŁKH Łódź\nSPEŁNIENIE OBOWIĄZKU INFORMACYJNEGO WOBEC WŁAŚCICIELI DANYCH OSOBOWYCHŁódzki Klub Hokejowy, ul. Popiełuszki 13b , 94-052 Łódź zgodnie z wymaganiami art.13 RODO\nŁódzki Klub Hokejowy, ul. Popiełuszki 13b , 94-052 Łódź, informuje, że przetwarza dane osobowe, zgodnie z wykazem podanym poniżej i jest ich Administratorem na podstawie art. 6 ust.1 RODO. Szczegółowe odniesienie do poszczególnych baz danych osobowych, odpowiednio do celu ich przetwarzania oraz spełnienie obowiązku informacyjnego w stosunku do właścicieli danych osobowych zawartych w tych bazach.\nTreść obowiązku informacyjnego obowiązująca dla wszystkich danych osobowych przetwarzanych w stowarzyszeniu Łódzki Klub Hokejowy:\nOsoby fizyczne, których dane osobowe są przetwarzane przez Łódzki Klub Hokejowy, mają prawo dostępu do treści swoich danych oraz ich poprawiania, uzupełniania, sprostowania, żądania zapomnienia, przenoszenia lub ograniczenia przetwarzania, a także posiadają Państwo prawo do wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania. Prawo to można realizować w siedzibie Łódzkiego Klubu Hokejowego, ul. Popiełuszki 13b , 94-052 Łódź, w godzinach urzędowania podanych do publicznej wiadomości na stronie lkhlodz.com. Łódzki Klub Hokejowy nie przetwarza danych osobowych w sposób zautomatyzowany i nie dokonuje profilowania tych danych. Łódzki Klub Hokejowy nie przetwarza danych osobowych poza Europejskim Obszarem Gospodarczym i nie przekazuje danych poza ten obszar. Kontakt do osoby odpowiedzialnej za ochronę danych osobowych: hokejlodz@o2.pl\nŁódzki Klub Hokejowy, informuje o prawie wniesienia skargi do Organu Nadzoru, zgodnie z zapisami Ustawy o ochronie danych osobowych w przypadku stwierdzenia przetwarzania tych danych niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i europejskim. Organem Nadzoru jest Urząd Ochrony Danych Osobowych w Warszawie, ul. Stawki 2.\nSpełniając obowiązek informacyjny wobec właścicieli danych osobowych informujemy, że Państwa adres e-mailowy lub numer telefonu przetwarzany jest w naszej firmie: Łódzki Klub Hokejowy, ul. Popiełuszki 13b , 94-052 Łódź, w celach komunikacji, na podstawie art.6 ust.1 lit. f) RODO.Podanie danych wynika z potrzeby szybkiego kontaktu, a nie podanie ich ogranicza kontakt do tradycyjnego za pośrednictwem poczty lub kuriera. Dane osobowe będą udostępniane innym odbiorcom, na zasadzie dalszego przesyłania poczty dot. konkretnej omawianej tematyki w gronie większej grupy osób, a także dostawcom usług hostingowych lub telekomunikacyjnych.Dane osobowe zostały pozyskane z różnych źródeł, tj.:\nbezpośrednio od Państwa, co uznajemy jako wyrażenie zgody poprzez wykonanie konkretnej aktywności lub podpisanie zgody na kontakt teleinformatyczny.\nz publicznych stron internetowych (kategorie: dane zwykłe, adres e-mail, numer telefonu, nazwa lub imię i nazwisko, adres). Dane będą przetwarzane przez 5 lat od momentu ostatniego kontaktu lub do momentu otrzymania żądania ich usunięcia. Zakres przetwarzanych danych: adres e-mail, numer telefonu, imię i nazwisko, waga i wzrost zawodnika, numery licencji, treść informacji.\n1. ZAWODNICY WRAZ Z OPIEKUNAMI\nSpełniając obowiązek informacyjny wobec właścicieli danych osobowych informujemy, że Państwa dane osobowe przetwarzane są w naszym stowarzyszeniu Łódzki Klub Hokejowy, ul Popiełuszki 13b , 94-052 Łódź , w celach związanych z:\nuczestnictwem dziecka / podopiecznego we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez Łódzki Klub Hokejowy oraz Polski Związek Hokeja na Lodzie na podstawie art.6 ust.1 lit. c) oraz art. 6 ust.1 lit. f) RODO,\npozyskaniem licencji zawodnika, na podstawie art.6 ust.1 lit. c) oraz art.6 ust.1 lit. f) RODO.\nDane dziecka / podopiecznego będącego uczestnikiem współzawodnictwa sportowego organizowanego przez Łódzki Klub Hokejowy, oraz Polski Związek Hokeja na Lodzie, przetwarzane są na podstawie art.6 ust.1 lit. c) w związku z realizacją wewnętrznych przepisów organizacji sportowych, oraz przepisów ustawy o sporcie oraz ustawy prawo o stowarzyszeniach.\ndziecko - imię, nazwisko, PESEL, numer paszportu, adres, telefon, data i miejsce urodzenia, e-mail, obywatelstwo; wzrost, waga, numer licencji zawodniczej, wizerunek utrwalony na stronach administrowanych przez klub.\nOdbiorcami danych osobowych są organizatorzy zawodów oraz firmy współuczestniczące w organizacji zawodów, związki sportowe, towarzystwa ubezpieczeniowe, przychodnie sportowe, dziennikarze, sędziowie, social media, odbiorcy stron internetowych i współuczestnicy imprez sportowych, kibice.\nopiekun prawny / rodzic - imię, nazwisko, telefon, adres e-mail, adres zamieszkania, wizerunek utrwalony podczas imprez i zawodów sportowych opublikowany na stronach administrowanych przez klub.\nPodanie danych teleadresowych wynika z potrzeby szybkiego kontaktu, a nie podanie ich ogranicza kontakt do tradycyjnego za pośrednictwem poczty lub kuriera. Dane osobowe będą udostępniane innym odbiorcom, na zasadzie dalszego przesyłania poczty dot. konkretnej omawianej tematyki w gronie większej grupy osób, a także dostawcom usług hostingowych lub telekomunikacyjnych. Dane osobowe zostały pozyskane z różnych źródeł, tj.: bezpośrednio od Państwa, co uznajemy jako wyrażenie zgody poprzez wykonanie konkretnej aktywności lub podpisanie zgody na kontakt teleinformatyczny z publicznych stron internetowych (kategorie: dane zwykłe, adres e-mail, numer telefonu, nazwa lub imię i nazwisko, adres).\nDane osobowe zawodnika i rodziców utrwalone na nośnikach cyfrowych będą przetwarzane przez 5 lat od momentu rezygnacji zawodnika ze współzawodnictwa sportowego lub do momentu otrzymania żądania ich usunięcia w ramach Łódzkiego Klubu Hokejowego.


Dobrze wyposażony, ekonomiczny, stosunkowo tani... Dlaczego więc ma taką samą ilość zwolenników jak zagorzałych przeciwników. Jeśli chcesz wiedzieć i wyrobić sobie własne zdanie na jego temat, zapr » ...więcej [Łukasz Lubas / 2009-06-19]\nTSI Volkswagena wybrany silnikiem roku 2009 [Informacja prasowa]\nVolkswagen odniósł spektakularny sukces w międzynarodowym plebiscycie „International Engine of the Year”, w którym wybierane są najlepsze silniki. » ...więcej [MotoTarget.pl / 2009-06-21]\nBMW X1 na nowo [Informacja prasowa]\nZwinność, wszechstronność i nowoczesny charakter BMW X1 gwarantują zupełnie nowe wrażenia z jazdy w segmencie kompaktowych aut klasy premium. Tym samym oferta modeli BMW X wzbogaca się o kolejną innowa » ...więcej [MotoTarget.pl / 2009-07-07]\nHyundai i30 2.0 CRDi – przyjaciel kieszeni\nKompaktowy przebój Hyundaia - model i30 - reklamowany jest jako przyjaciel rodziny i psów. W wersji z dwulitrowym dieslem okazuje się także przyjacielem naszych kieszeni. » ...więcej [Piotr Migas / 2009-07-14]\nRenault Kangoo be bop Z.E. - pokazowy samochód elektryczny [Informacja prasowa]\nW 2011 roku rozpocznie się masowa sprzedaż samochodów elektrycznych Renault. Jednak już teraz francuski koncern prezentuje prototyp samochodu elektrycznego Kangoo be bop Z.E. » ...więcej [2009-07-14]\nAudi A5 oficjalnie [Informacja prasowa]\nPrzedstawiamy pierwsze oficjalne zdjęcia Audi A5 Sportback, którego premiera będzie miała miejsce podczas tegorocznego Salonu Samochodowego we Frankfurcie. » ...więcej [2009-07-21]\nRenault Laguna Coupe w nowej wersji [Informacja prasowa]\nRenault Laguna Coupe debiutuje w nowej wersji: Coupe z nowym w tej gamie silnikiem 2.0 Turbo 170 KM i automatyczną skrzynią biegów. » ...więcej [2009-08-10]\nSkrzynie biegów Škody Yeti [Informacja prasowa]\nManualne skrzynie biegów zastosowane w modelu Yeti są precyzyjnie działającymi konstrukcjami. Dostępna jest także skrzynia atomatyczna, będąca nowoczesną siedmiostopniowa skrzynia biegów DSG (z możli » ...więcej [2009-08-18]


CKD Edukacja | RATOWNIK MEDYCZNY - podwyższanie kwalifikacji\nJesteś tutaj: CKD Edukacja » Kursy i szkolenia » RATOWNIK MEDYCZNY - podwyższanie kwalifikacji\nZapraszamy do zapoznania się i skorzystania z naszej oferty edukacyjnej przygotowanej specjalnie dla osób, które pracują w zawodzie RATOWNIK MEDYCZNY.\nNasze propozycje kierujemy do Państwa w związku z obowiązkiem podwyższania kwalifikacji, jaki nakłada na Państwa ustawa z dnia 8 września, 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych (Dz. U. Nr 112, poz. 775).\nZgodnie z obowiązującym prawem, w ciągu 5 lat, są Państwo zobowiązani do zdobycia 200 punktów, w tym do odbycia, co najmniej jednego kurs doskonalącego za 120 punktów. Pozostałe 80 punktów można zdobyć w formie kursów specjalistycznych, warsztatów i seminariów.\nCentrum Kształcenia Dorosłych„Edukacja”w Radomiu proponuje ofertę kursu doskonalącego oraz seminariów i warsztatów:\nI. KURS DOSKONALĄCY (120 punktów)\nII. JEDNODNIOWE SEMINARIA (8 punktów)\n1. Specyfika postępowania z pacjentem agresywnym, pobudzonym, pod wpływem środków psychoaktywnych oraz z pacjentem o utrudnionym kontakcie.\n2. Farmakoterapia- leki stosowane przez ratownika medycznego w stanach zagrożenia życia u dorosłych i dzieci.\n3. Postępowanie ratownicze w przypadkach internistycznych.\n4. Postępowanie przedszpitalne ratownika medycznego z kobietą w ciąży i resuscytacja noworodka.\n5. Postępowanie ratownika medycznego w urazach u dzieci.\n6. Postępowanie ratownika medycznego w urazach u dorosłych.\n7. Wybrane stany zagrożenia życia u dzieci i postępowanie ratownika medycznego.\n8. Przyrządowe metody udrażniania dróg oddechowych u dorosłych i dzieci.\nIII. DWUDNIOWE WARSZTATY(20 punktów)\n1. Postępowanie ratownika medycznego w zaburzeniach rytmu i interpretacji zapisu EKG.\n2. Farmakoterapia- leki stosowane przez ratownika medycznego w stanach zagrożenia życia u dorosłych i dzieci\n3. Postępowanie przedszpitalne ratownika medycznego z kobietą w ciąży i resuscytacja noworodka.\n4. Postępowanie ratownika medycznego w urazach u dzieci.\n5. Postępowanie ratownika medycznego w urazach u dorosłych.\n6. Wybrane stany zagrożenia życia u dzieci i postępowanie ratownika medycznego.\nUruchomienie określonej formy doskonalenia uzależnione jest od liczby chętnych.\nProsimy o przesłanie na adres e-mailowy: info@edukacja.radom.pl zgłoszenia udziału w jednej z wybranych form.\nwybraną formę szkolenia (kurs doskonalący, jednodniowe seminaria, dwudniowe warsztaty),\nwybrany temat (w przypadku seminarium lub warsztatu).\nZgłoszeń można dokonywać również telefonicznie (48) 363 01 02, (48) 330 83 96 lub osobiście w siedzibie firmy, ul. Limanowskiego 26/30.\nJesteśmy otwarci na Państwa potrzeby i propozycje nowych tematów. Jeśli wśród proponowanych przez nas zagadnień nie znalazły się te, interesujące dla Państwa, prosimy o skontaktowanie się z nami.\nPozyskana w ten sposób wiedza pozwoli nam opracować pełną ofertę szkoleniową.


Fragment książki „Coś z tą Polską”\nSytuację kultury polskiej trudno opisać za pomocą sądów kategorycznych. Nigdy nie było tak źle jak dzisiaj, ale zarazem nigdy nie było tak dobrze.\nOkładka książki „Coś z tą Polską”\nPożytki z choroby\nOstatnio mam wrażenie, że o kulturze piszą lekarze: chora kultura, zawał, zapaść, jak uzdrowić kulturę – oto słowa powtarzające się w tytułach prasowych publikacji najczęściej. Niestety, nie są to recepty, lecz zwykle jedynie tzw. karty choroby opisujące najbardziej rzucające się w oczy symptomy. Chyba ostatnim człowiekiem, który przekonywał, że kultura polska nadal rozkwita, a wspaniałych twórców może nam pozazdrościć pół świata, był prof. Aleksander Krawczuk, minister w poprzednim rządzie. Ten optymizm wielu drażnił, także wychwalanych artystów. Znakomity znawca starożytności przypominał lekarza – znowu medyczne porównanie – który wmawia pacjentowi zdrowie, gdy ten przygotowuje się już na śmierć i brakuje mu woli, by walczyć z chorobą.\nZapewne Krawczuk nie zachował umiaru w swym optymizmie, ale kto wie, czy nie jeszcze bardziej przesadzone są przyjmowane dzisiaj jako pewnik twierdzenia o totalnym kryzysie i pustyni pochłaniającej ostatnie oazy prawdziwej sztuki. Wątpliwości takie wzbudza we mnie każdy kolejny artykuł o zapaści w dowolnej branży. W teatrze permanentny kryzys, a przecież są wybitne przedstawienia, na które nie można dostać biletów. Kinematografia się rozpada – nasi reżyserzy zdobywają wciąż premie na najbardziej prestiżowych festiwalach, zaś zainteresowanie filmem polskim nigdy chyba nie było tak duże jak obecnie. Najłatwiej pisać o uwiądzie literatury, a najbardziej poszukiwane tytuły, coraz ich więcej, sprzedaje się „spod lady”.\nNie ma reguły bez wyjątku, ale wielość wyjątków każe się zastanowić, czy w regule nie tkwi błąd. Sytuację kultury polskiej trudno opisać za pomocą sądów kategorycznych, paradoks polega bowiem na tym, że nigdy nie było tak źle jak dzisiaj, ale zarazem nigdy nie było tak dobrze. Kultura niewątpliwie choruje, ale z tego zasłabnięcia mogą też wynikać pewne pożytki. Oto moja główna teza, którą chciałbym obronić w tym artykule.\nTroska i obojętność\nJuż w czasie obrad Okrągłego Stołu pojawiały się głosy za tym, żeby koniecznie powołać kulturalny „podstolik”, a choćby i mały stołek, przy którym rozstrzygnęłoby się wszystkie „nabrzmiałe problemy”. Postulat świadczył niezbicie o głębokiej wierze w moc ustaleń na najwyższym szczeblu, porządkujących życie środowisk dostarczających norm i wskazań na przyszłość. Reakcja w pełni zrozumiała, wszak przez lat ponad 40 wszyscy u nas zajmowali się kulturą, od władz najwyższych poczynając, na samorządzie mieszkańców kończąc. Nowa władza ludowa, może wskutek parweniuszowskich kompleksów, niezwykle starała się o to, żeby pozyskiwać artystów. Owszem, częściej odpychała, niż przyciągała, niemniej zawsze był to dla niej wielki problem. Nie tylko władze nie mają dziś serca dla spraw kultury.\nNie widać również zainteresowania ze strony związków zawodowych ani ruchu ludowego, ani demokratów, a także zasłużonych w przeszłości socjalistycznych związków młodzieży. Dochodzą słuchy, że służby socjalne wielu zakładów pracy zaprzestają fundowania darmowych biletów do operetki i coraz mniej chętnie wydają pieniądze na utrzymanie przyfabrycznych domów kultury. Na wsiach dogorywają zasłużone kluby Ruchu, brakuje funduszy na remont gminnych ośrodków kultury. Wreszcie – kultura przestała być ciekawym tematem, od dawna nie było wydarzenia artystycznego, które wywołałoby żywą dyskusję. Polityka całkiem zdominowała życie umysłowe. Powstają nowe gazety i czasopisma, niemal wszystkie o społeczno-politycznym profilu, chętnych do otwarcia kulturalnych miesięczników jakoś nie widać.\nWydaje się, że ostatecznie runęła fasada kultury polskiej, odsłaniając mało budujący widok na tyły, ale dziś przynajmniej możemy mieć gwarancję, że jest to obraz prawdziwy, nie upiększony. Zainteresowanie sprawami kultury było w przeszłości istotnie większe, ale jakże często wynikało ono z zamiarów instrumentalnego traktowania twórców i ich dzieł (tzw. kultura dworska w rozmaitych odmianach). Wszyscy dający chcieli coś w zamian – poparcia, uwiarygodnienia, przede wszystkim zaś pragnęli podsuwać własne idee „do kupienia”. Wszystkie zadrażnienia powstawały w momentach, gdy artyści manifestowali swą suwerenność i nieprzekupność. Nikt już chyba nie wierzy, że kultura może być wartością zamienną, zastępującą inne dobra, ostatecznie przekonaliśmy się również, że to nie wskutek ostrego filmu zaangażowanego ludzie wychodzą na ulicę, aby burzyć podstawy ustroju. Można by powiedzieć, iż kultura – w złej lub dobrej wierze – była przeceniana, dziś natomiast próbuje się powrócić do jej wartości autentycznych.\nDo remontu czy do rozbiórki?\nFasady więc nie ma, do woli możemy sycić wzrok obrazem zniszczeń ale największym błędem, jaki dzisiaj mogliby popełnić nowi sternicy kultury na czele z panią minister Izabellą Cywińską, byłoby danie gromkiego hasła do odbudowy wszystkiego, co legło w gruzach. Wpierw trzeba się zastanowić: a może dobrze, że legło, więc niechaj spoczywa w spokoju.\nBrak funduszy wymusi brak litości i bardzo dobrze, przecież i tak zbyt długo pieniądze z kasy państwowej, czyli społecznej, topione były w wielu przedsięwzięciach o podejrzanej, nie tylko pod względem artystycznym, reputacji. Jeżeli choć połowa festiwali i festynów nie odbędzie się w przyszłym roku z braku środków, to naprawdę płakać z tego powodu nie będziemy. Jeżeli do zdewastowanego gmachu teatru prowincjonalnego – a teatry prowincjonalne bywają u nas także w stolicy – na remont którego minister nie da pieniędzy, wprowadzi się jakaś spółka, która zaproponuje rozsądne „usługi” kulturalne dla ludności, również tę stratę przebolejemy. W połowie lat 70. powołano stolice nowych województw, a osadzeni w nich przywódcy, dbając o prestiż obranych w posiadanie ziem, fundowali teatry i filharmonie. Niektóre do dziś przetrwały, najczęściej w stanie nienadającym się do dalszego użytku, mam na myśli nie tylko stan techniczny.\nCharakterystyczne, że o tym, iż teatrów w Polsce jest za dużo, mówią w wywiadach sami artyści, jakby zachęcając sponsorów do podjęcia stosownych decyzji, ale tym wciąż brakowało odwagi. Może teraz – z konieczności – się odważą? W jakim stanie są domy kulturalne nie od dziś wiadomo, jakie ogromne mają braki, na jakie dotacje czekają. Moim zdaniem to są właśnie obiekty, które nie nadają się do remontu, tylko do rozbiórki. Chyba że potraktować je jako zabytki, przybić na drzwiach tablicę „pamiątka z lat pięćdziesiątych” – lecz muzeów mamy już pod dostatkiem, a pewnie nawet o wiele za dużo i prawdopodobnie nie wszystkie przetrwają ciężkie czasy.\nBiedni czy zdolni?\nWypada też porozmawiać o pieniądzach, choć wiadomo, że prawdziwi artyści pracują wyłącznie dla idei. O tym, w jakim stopniu środowisko jest spauperyzowane, jak niskie są stypendia i jaka długa po nie kolejka, z grubsza się orientujemy. Osobnym zagadnieniem jest przyszłość zbliżających się do czterdziestki początkujących twórców, skupionych w kołach młodych, z rosnącą niecierpliwością czekających na debiut. Fakt to niepodważalny, że dzisiaj trudniej być w Polsce artystą niż kiedyś, niż jeszcze dziesięć lat temu, ale problem można odwrócić – a może wówczas było zbyt łatwo? Bo były liczne stypendia, konkursy z wysokimi nagrodami, sympozja i konferencje, cały rozbudowany system zapomóg, z którego wielu umiało świetnie korzystać, wiodąc żywot lekki i przyjemny. Przede wszystkim zaś mecenas w ogóle nie dbał o to, czy wyjmowane z kasy fundusze zostaną sensownie wydane. To był naprawdę wspaniały komfort, nieznany twórcom większości krajów, którym słusznie zazdrościmy bogactwa i dostatku. Oficyny wznawiały dzieła, których pierwsze wydania zalegały jeszcze półki magazynów. (Tu najczęściej decydowały względy ideologiczne). Ale też niemal każdy poeta amator mógł żyć nadzieją, że w końcu ujrzy w księgarni tomik swych natchnionych poezji dedykowanych narzeczonej.\nNawet w latach największego kryzysu początku lat osiemdziesiątych w księgarniach nie brakowało „towaru”. Krzysztof Zanussi w wywiadzie dla „Polityki”, a Ryszard Bugajski w „Tygodniku Solidarność” mówili niedawno, jak szalenie trudno zrobić dziś film na Zachodzie, jak długo producent zastanawia się, zanim da pieniądze, i jakie stawia warunki obdarowanemu. U nas świeżo upieczony absolwent łódzkiej szkoły robił film według własnego scenariusza, na temat jemu bliski, zaś publiczności doskonale obojętny. Przez całe dziesięciolecia byliśmy chyba jedyną taką kinematografią na świecie, gdzie najwięcej pracowali i zarabiali twórcy niezdolni, których każde kolejne dzieło ogromne straty, z czego dla nich samych nic, ale to zupełnie nic przykrego nie wynikało. Wnet przystępowali do następnego dzieła. W ogóle problem twórców niezdolnych – nie tylko w filmowym fachu – był raczej przemilczany. Artystą zostawało się raz na całe życie: kto wydał pierwszą byle jaką książkę, wydawał następne, komu udało się zadebiutować najmarniejszym filmem, dostawał dożywotnią nominację na reżysera. Wyniki finansowe działalności artystycznej – to były kwestie drugorzędne, godne zainteresowania buchaltera, nie zaś prawdziwego wydającego nie swoje pieniądze. Dziś wszystko się nagle zmienia, wskutek kryzysu, rzecz jasna. Wydawnictwa muszą zarabiać, zespoły filmowe planują zyski, w teatrze szuka się repertuaru dla widowni, także i „pod publiczkę”, tego nie da się uniknąć. Dochodzi już do takich skandali, że dyrektorzy oficyn rozwiązują umowy o dzieło z autorami, oddając zatwierdzone wcześniej maszynopisy i jakieś odszkodowanie na otarcie łez. Ostatni zjazd Związku Literatów Polskich protestował zdecydowanie przeciw takim obyczajom, nie podano jednak w proteście, o jakie nazwiska chodzi. Przypuszczam, że nie ma na tej liście Konwickiego, Hena, Rudnickiego, Stryjkowskiego i innych naprawdę wielkich.\nW tym roku na festiwalu filmowym w Gdyni po raz pierwszy od wielu sezonów zabrakło dzieł kilku weteranów szmiry, na których obecność zawsze można było w przeszłości niezawodnie liczyć. Wygląda na to, że niezawodnym, a także średnio utalentowanym będzie teraz trudniej, co zresztą potwierdziła minister Cywińska w swych pierwszych publicznych wystąpieniach, zapewniających, iż obchodzi ją przede wszystkim najwyższe piętro kultury i parter, czyli działalność amatorska. Ci środowiskowych pięter zdani będą wyłącznie na siebie. Jeśli zniechęcą się do sztuki, muzy im prawdopodobnie wybaczą. My, publiczność, wybaczamy z góry.\nKomercja i inercja\nNa pytanie, jakie jest dzisiaj największe zagrożenie dla kultury, najczęściej pada odpowiedź, że komercjalizacja. Wciąż słyszę o tej strasznej komercjalizacji, a samo słowo jest tak ohydne, takie ma w naszym języku jednoznacznie ujemne skojarzenia, że dodatkowych wyjaśnień nie wymaga. Zacznijmy jednak od definicji. Komercjalizacja to, w największym skrócie mówiąc, urynkowienie kultury, priorytet dla dzieł mogących liczyć na powodzenie u odbiorców, a więc przynoszących wymierne zyski nie tylko twórcy, ale jednocześnie, a czasem przede wszystkim, sponsorom, dystrybutorom, specom od reklamy itp. Sztuka spotyka się z przemysłem, i to na najwyższym poziomie, staje się zarazem towarem, którym handlują fachowcy stosujący najnowocześniejsze metody rozpoznawania gustów i potrzeb konsumentów.\nParadoks polega na tym, że tak bardzo boimy się czegoś, czego u nas dotąd w ogóle nie ma i w najbliższej przyszłości być nie może. Nie stać nas na to, po prostu. Na razie więc nie ma się czego bać, w ogóle nie ma się czego bać. Z komercjalizmem wiążę pewne nadzieje, może dopiero skutkiem komercyjnych działań będzie pokonanie pewnych znanych słabości naszej kultury, jak chociażby braku wsparcia ze strony przemysłu, Sprawnie działające na komercyjnych zasadach oficyny będą w stanie wydrukować dowolne nakłady najbardziej poszukiwanych książek, niekoniecznie schlebiających najniższym gustom. Przemysł fonograficzny nadąży za listami przebojów muzyki poważnej i lekkiej. W kinach pojawią się filmy grane tego samego wieczoru w Paryżu, Nowym Jorku i Warszawie. Również takie mogą być owoce komercjalizacji. Jeszcze jedna pozorna sprzeczność: bez komercjalizacji nie nawiążemy kontaktu kulturalnego ze współczesnym światem, nie wejdziemy w międzynarodowy obieg – na partnerskich zasadach – dzieł i wartości. Ale my mówiąc o komercjalizacji, rzadko myślimy o doskonaleniu narzędzi dystrybucji dóbr kultury, częściej natomiast o infantylizacji treści. Chodzi o to, żeby Maryla Rodowicz nie wyparła ze świadomości potocznej Maryli Wereszczakówny. (Prof. Kłoskowska cytowała w jednej ze swych prac wyniki takich badań, w których proszono respondentów o odpowiedź na pytanie, z kim im kojarzy się imię Maryla – zdecydowanej większości kojarzyło się z Marylą Rodowicz).\nW idealnie funkcjonującym obiegu kultury jest miejsce dla obu, zresztą komercyjne urządzenia mogą również świetnie służyć upowszechnianiu kultury wysokiej. Gdybyśmy mieli komercjalizm, prawdopodobnie zadbano by o to, żeby filmy Kieślowskiego z serii „Dekalog” oglądały w kinach tysiące widzów, tak jak to się dzieje gdzie indziej, a jaka była frekwencja na niedawnym przeglądzie w stołecznym kinie Bajka – wstyd przypominać. Jest jeszcze jeden bardzo przyziemny powód, dla którego warto mówić o komercjalizacji bez strachu. Nie ma co się łudzić, że w dającej się przewidzieć przyszłości staniemy się krajem bogatym i znowu wszyscy artyści przejdą na utrzymanie Skarbu Państwa. Nie należy także oczekiwać, że objawią się szybko mecenasi rozdający twórcom pieniądze. Jeżeli kultura ma na siebie zarabiać – a innych możliwości nie widać – to trzeba w końcu oswoić to brzydkie słowo komercjalizm. Przecież tylko dzięki zyskom kultury skomercjalizowanej będzie mogła rozwijać się sztuka czysta, szlachetna, nieskazitelna.\nKu pokrzepieniu czy ku sztuce?\nNa koniec spisu objawów choroby punkt podkreślany zazwyczaj grubą linią; kultura przestała nadążać za swym czasem, nie opisuje barw dnia codziennego, nie przedstawia problemów i dylematów moralnych Polaka żyjącego u schyłku lat 80. XX wieku. Literatura nie podpowiada jak żyć, film nie odzwierciedla rzeczywistości, teatr jest oderwany od życia. Mamy w tej litanii żalów połączenie romantycznego patosu z socrealistycznym nakazem.\nTak jest, czytałem niedawno słynne rezolucje ze zjazdów pisarzy i filmowców w roku 1949, pełno tam zawołań namawiających, by „tematykę czerpać przede wszystkim z konfliktów otaczającej rzeczywistości”. Inżynier dusz miał zastąpić „cierpiącego za miliony”. Polski kanon sztuki tworzonej „ku pokrzepieniu” najdobitniej sformułował Henryk Sienkiewicz w „Listach o Zoli”, pisząc: „Powieść powinna krzepić życie; nie zaś podkopywać, uszlachetniać je, nie zaś plugawić, nieść dobrą nowinę, nie zaś złą”. Czy współczesna literatura krzepi i uszlachetnia – warto by dokładnie się przyjrzeć, ale wynik można prawdopodobnie przewidzieć: nie ma takiego kogoś. Kogo z bohaterów filmowych chcielibyśmy naśladować? Ostatnim takim był kapitan Kloss, po nim pustka. Aktorzy w teatrach nie dostają już takich oklasków jak parę lat temu, kiedy każde zdanie, które choćby w aluzyjny sposób mogło odnieść się do „rzeczywistości nieprzedstawionej”, przyjmowane było entuzjastycznie. Nawet filmy „z półek” budzą dzisiaj mniejsze zainteresowanie, pojawia się za to pytanie: czy to są naprawdę rzeczy warte obejrzenia?\nChyba odczuwamy w końcu znużenie dziełami pod względem artystycznym miernymi, które dostępowały zaszczytów z tego powodu, że poczęte były ze szlachetnych intencji i opowiadały się po stronie cnoty. Może już nadchodzi taki czas, że ważniejsze niż „co” stanie się „jak”, a jedynym kryterium zastępującym wszystkie doraźne sądy będzie walor artyzmu. Chyba już na tyle poczuliśmy się silni i samostanowiący o swym losie, że możemy polską sztukę zwolnić z zastępczej służby narodowi, ojczyźnie i wszystkim innym szczytnym hasłom.\nZdzisław Pietrasik, Coś z tą Polską, Biblioteka POLITYKI, Warszawa 2017, s. 296. Książka do kupienia w sklepie POLITYKI.\nTeraz #MeToo w muzyce\nPolskie gwiazdy Sub Popu\nFestiwal Jazz Jantar 2019\nKolektyw panGenerator o sztuce nowych mediów


ZESTAW PIELUSZEK MUŚLINOWYCH PREMIUM GALAKTYKA MKA studio\n» ZESTAW PIELUSZEK MUŚLINOWYCH PREMIUM GALAKTYKA\nZESTAW PIELUSZEK MUŚLINOWYCH PREMIUM GALAKTYKA\n3 pieluszki muślinowe 60*80cm w kolorach: musztardowym, grafitowym, drukowana szare gwiazdki na białym\nWorek bawełniany zestaw pakowany jest w bawełniany woreczek we wzór gwiazdki, który można wykorzystać na schowanie brudnej pieluszki podczas spaceru, ubranie na zmianę, zabawki lub inne praktyczne cele.\nDlaczego warto mnie kupić?\nwyjątkowo miękkie dla delikatnej skóry maluszka\nśliczny nadruk w gwiazdki\nniezastąpione w codziennej opiece, Twoje dziecko z pewnością nas pokocha\nPieluszki zostały wykonane z niezwykle delikatnego muślinu bawełnianego. Dzięki swojej uniwersalności można używać ich na wiele sposobów: podkład do przewijania, szybki podręczny ręcznik np. do wytarcia buzi dziecka, osłona do wózka. Właściwości muślinu to wysoka higroskopijność, przewiewność i lekkość. Naturalny skład sprawia, że to najlepsza tkanina dla dzieci. Kolekcja Galaktyka obejmuje musztardowe odcienie łączone z szarościami i motyw gwiazd. Pieluszki idealnie spasujesz z gamą produktów z tej kolekcji.\nmateriał : 100% Bawełna, ma certyfikat Oeko -Tex Standard 100, są przyjazne i bezpieczne dla maluszków od urodzenia.\nprasować tkaninę w temperaturze do 200 st. C.,


zabawki - Cinmar.info\nPudełko Zabawek - Zabawki dla dzieci »\nPrezentujemy sklep z zabawkami dla dzieci. Posiadamy rożne produkty zarówno markowe jak i te tańsze. Nasze zabawki skierowane są do chłopców oraz dziewczynek. Dzięki dużej ilości kategorią możesz dobrać zabawkę dla każdego dziecka.\nAirSwimmers - sterowane radiem latające ryby »\nKupiszmito to bogactwo wyboru artykułów dla dzieci. Znajdziemy tam wiele przydatnych produktów przeznaczonych dla dzieci w różnych przedziałach wieku. Kolorowe ubranka dla niemowląt, wygodne i małe po złożeniu łóżeczka turystyczne, bezpieczne i atestowane foteliki samochodowe. W ofercie sklepu występuje także bawełniana pościel, w pełni regulowane krzesełka do karmienia oraz wiele atrakcyjnych zabawek. Na odwiedzających czekają interesujące publikacje, a na kupujących liczne promocje.\nZabawki dla dzieci Smoby »\nSmoby to światowej renomy firma produkująca zabawki dla dzieci. W sklepie internetowym z zabawkami Berney Toys mamy duży wybór zabawek tej znanej europejskiej firmy. W stałej sprzedaży mamy trójkołowe rowerki dziecięce Smoby, zabawkowe kuchnie dla dzieci, narzędzia i warsztaty dla chłopców i wiele innych.Wszystkie zabawki Smoby dostępne w naszym sklepie posiadamy dostępne od ręki w naszym magazynie. Zamówienia realizujemy w 24 godziny.\nPomoc dydaktyczna musi spełniać określone standardy, dawać jak najwięcej możliwości. Dlatego warto zakupić tylko te sprawdzone, tylko te profesjonalne. Producent pomoce dydaktyczne FORMAT od lat dostarcza różnego rodzaju pomoce edukacyjne, pomoce szkolne. W ofercie między innymi zabawki z papieru, klocki czy też figury przestrzenne\nCzy wiecie, że kiedy mowa o zabawkach to najlepiej jest kupować w sprawdzonych miejscach. Dlatego jeżeli planujecie upominki, prezenty, chcecie sięgać po wyroby szkolne wysokiej jakości to polecamy wszystko co przygotowała nasza hurtownia zabawek Gdynia. Zabawki hurt dla każdego, starannie wybierana oferta, polecamy zakupy właśnie u nas


Wezwanie - John Grisham - ebook - virtualo.pl\nWezwanie - opis ebooka\nJohn Grisham jest autorem, który nie bez powodu jest jednym z najpoczytniejszych autorów na świecie. Nie inaczej jest w przypadku „Wezwania”. To kolejny świetny kryminał - thriller podejmujący specyfikę ludzkiej natury w związku z dążeniem do szeroko rozumianego bogactwa. Konsekwentnie autor prowadzi czytelnika po nitce do kłębka, łącząc akcentowane w kolejnych rozdziałach elementy skomplikowanej układanki. Być może akcja nie toczy się wartkim strumieniem, ale moim zdaniem książkę czyta się świetnie.\nPODOBNO NIE BRAŁ ŁAPÓWEK. HAZARD? OWSZEM, CZASAMI ODWIEDZAŁ KASYNA, ALE NIE GRAŁ NA WIELKIE SUMY. WIĘC SKĄD TAKA KASA?!\nNieuleczalnie chory sędzia Reuben Atlee z Clanton w Missisipi, przeczuwając zbliżający się koniec, wzywa swoich dwóch synów. Ray – starszy z nich, wykładowca prawa – zjawia się w rodzinnym domu przed bratem. Ale i tak przybywa za późno – ojciec już nie żyje. Poza testamentem, który nie zawiera żadnych niespodzianek, pozostawia po sobie ukryte w pudłach pieniądze. Ponad trzy miliony dolarów! Zatajając ten fakt przed uzależnionym od narkotyków bratem, Ray stara się za wszelką cenę odkryć źródło pieniędzy. Bo przecież sędzia z prowincjonalnego miasteczka żadnym sposobem nie mógłby uczciwie tyle zarobić. Wkrótce okazuje się, że o istnieniu fortuny wie nie tylko Ray. I wtedy robi się naprawdę głośno… i gorąco!Tego autora w Wydawnictwie Albatros\nPrzyszło pocztą, zwykłym listem, ponieważ dobiegający osiemdziesiątki Sędzia nie miał zaufania do współczesnych urządzeń łączności. Nie wysyłał wiadomości pocztą elektroniczną i nie korzystał z faksu. Nie włączał automatycznej sekretarki i nawet do telefonu odnosił się z rezerwą. Zasiadał przy swoim starym biurku stojącym pod wielkim portretem Nathana Bedforda Forresta, podnosił roletę z listewek i nisko pochylony nad walizkową maszyną do pisania Underwooda, z mozołem, litera po literze, dwoma palcami wskazującymi wystukiwał wszystkie pisma. Jego dziadek walczył u boku generała Forresta pod Shiloh i później przedzierał się z nim na południe, toteż Sędzia darzył konfederackiego przywódcę najwyższym szacunkiem. Przez trzydzieści dwa lata uparcie odmawiał prowadzenia rozpraw trzynastego lipca, w dniu urodzin Forresta.\nRazem z jeszcze jednym listem, prenumerowanym czasopismem i dwoma rachunkami znalazło się w skrytce pocztowej profesora Raya Atlee na wydziale prawa. Od razu rozpoznał charakterystyczną kopertę – listy od ojca, którego nigdy nie nazywał inaczej niż Sędzią, stanowiły nieodłączny element jego życia.\nProfesor Atlee patrzył na nią przez chwilę, nie mogąc się zdecydować, czy powinien natychmiast otworzyć kopertę, czy na razie się z tym wstrzymać. Nigdy nie wiedział, czego spodziewać się po ojcu, ale oczekiwał raczej złych wiadomości, bo Sędzia był umierający. W cienkiej kopercie musiała się znajdować pojedyncza kartka. W tym też nie było nic niezwykłego, ponieważ staruszek oszczędnie przelewał słowa na papier, chociaż przed laty słynął z długich i kwiecistych mów w sali rozpraw.\nNa pewno chodziło o jakieś sprawy urzędowe. Sędzia brzydził się plotkami, nie znosił towarzyskich konwersacji i mówienia o niczym, zarówno w mowie, jak i na piśmie. Wypicie mrożonej herbaty na werandzie w jego towarzystwie musiało niechybnie oznaczać dyskusję na temat wojny domowej, a zwłaszcza klęski pod Shiloh, za którą winił wyłącznie generała Pierre’a G.T. Beauregarda, człowieka w wypolerowanych do połysku, nietkniętych drobiną kurzu butach. Zapewne nienawidziłby go nawet w niebie, gdyby mieli okazję się tam spotkać.\nBył już bliski śmierci. Skończył siedemdziesiąt dziewięć lat i cierpiał na raka żołądka. Nałogowo palił fajkę, przeszedł trzy zawały, miał nadwagę, cukrzycę oraz całą masę dokuczających mu od dwudziestu lat drobniejszych dolegliwości, które obecnie jednoczyły siły do zadania ostatecznego ciosu. Bez przerwy uskarżał się na ból. W czasie ostatniej rozmowy telefonicznej przed trzema tygodniami – kiedy jak zwykle zadzwonił Ray, bo dla jego ojca połączenia międzymiastowe były zbędnym wydatkiem – Sędzia mówił z wysiłkiem i sprawiał wrażenie osłabionego. Rozmawiali niecałe dwie minuty.\nAdres zwrotny na kopercie był wytłoczony złotymi literami: Przewodniczący Reuben V. Atlee. XXV okręg sądowy, Sąd Kanclerski¹ w Clanton, hrabstwo Ford w stanie Missisipi. Ray wsunął ją do czasopisma i poszedł dalej. Sędzia nie był już przewodniczącym sądu kanclerskiego; przed dziewięcioma laty przegrał wybory, co odebrał jako dotkliwy cios, po którym do dziś nie mógł się pozbierać. Po tym, jak przez trzydzieści dwa lata poświęcał się służbie publicznej, wybrano na jego miejsce kogoś młodszego, kto reklamował się w radiu i telewizji. Zrezygnował nawet z kampanii wyborczej, twierdząc, że ma dużo pracy, a jest powszechnie znany, więc ludzie i tak go wybiorą, jeśli będą tego chcieli. Współpracownicy uznali jego podejście za zbyt aroganckie. I zwyciężył tylko w macierzystym hrabstwie, w pozostałych pięciu należących do okręgu wybrano innego kandydata.\nMusiały minąć jeszcze trzy lata, zanim ostatecznie pożegnał się z sądem. Jego gabinet na pierwszym piętrze przetrwał pożar budynku i uniknął dwóch generalnych remontów. Sędzia nie pozwolił tam niczego tknąć ani położyć choćby jednej warstwy świeżej farby. Kiedy władzom stanowym udało się go w końcu przekonać, żeby przeszedł na emeryturę, bo inaczej zostanie usunięty siłą, spakował do kartonowych pudeł bezwartościowe akta, stosy notatek i pokryte kurzem książki gromadzone przez trzydzieści lat, zaczął je kolejno transportować do domu i ustawiać w sterty w gabinecie, a gdy zabrakło w nim miejsca, pod ścianą w korytarzu aż do drzwi jadalni, wreszcie w kątach holu wejściowego.\nRay skinął głową studentowi siedzącemu na ławce przed jego gabinetem, po czym zamienił parę słów z kolegą, wreszcie wszedł do środka, zamknął drzwi i położył pocztę na środku biurka. Zdjął marynarkę, powiesił ją na haczyku na drzwiach i przestąpił stertę opasłych kodeksów prawa, nad którą przechodził od pół roku, za każdym razem nakazując sobie zrobić porządek.\nZajmował pokój o wymiarach cztery na pięć metrów, z niewielkim biurkiem i jeszcze mniejszą kanapą, przy czym jedno i drugie było zawalone papierami, tak że goście mogli odnieść wrażenie, że gospodarz jest nadzwyczaj zajętym człowiekiem. Prawda wyglądała inaczej. W semestrze wiosennym prowadził zajęcia tylko z prawa antytrustowego, resztę czasu powinien poświęcać na pisanie książki – kolejnej rozwlekłej i nudnej rozprawy na temat monopoli, która nikogo nie zainteresuje, za to wydatnie powiększy jego dorobek naukowy. Co prawda, miał stały etat, ale jak całe akademickie grono pedagogiczne, musiał się poddać niepisanej uczelnianej regule: „publikuj albo znikaj”.\nUsiadł przy biurku i zrobił trochę miejsca między papierami.\nList był zaadresowany: Profesor N. Ray Atlee, Wydział Prawa Uniwersytetu Wirginii, Charlottesville, Wirginia. Wewnętrzne części liter „a”, „e”, „o” tworzyły ciemne plamy. Taśmę w maszynie do pisania należało wymienić już z dziesięć lat temu. Poza tym Sędzia nie wierzył także w celowość umieszczania kodu pocztowego.\nN. było skrótem od Nathana, imienia, które Ray dostał po generale, choć ledwie parę osób o tym wiedziało. Przed laty wywiązała się zacięta kłótnia, kiedy postanowił całkiem z niego zrezygnować i zostać zwykłym Rayem.\nSędzia zawsze przysyłał listy na wydział, nigdy nie na domowy adres syna w Charlottesville. Uwielbiał tytuły i dumnie brzmiące nazwy; bardzo mu zależało, aby wszyscy w Clanton, nawet pracownicy poczty, wiedzieli, że jego syn jest wykładowcą prawa, chociaż było to całkowicie zbędne. Ray pracował na wydziale i pisywał publikacje od trzynastu lat, zatem wszyscy z hrabstwa Ford, których to interesowało, wiedzieli o tym od dawna.\nRozerwał kopertę i rozłożył kartkę. W nagłówku także był wytłoczony złotymi literami dawny tytuł i nazwisko nadawcy oraz adres, również bez kodu pocztowego. Sędzia najwyraźniej dysponował olbrzymim zapasem firmowego papieru listowego i kopert.\nPismo było zaadresowane do Raya i jego młodszego brata, Forresta – jedynych owoców nieudanego małżeństwa, które zakończyło się w 1969 roku śmiercią ich matki. Jak zwykle wiadomość była lakoniczna:\nProszę, postarajcie się stawić w moim gabinecie w niedzielę, 7 maja, o godzinie 17.00, w celu omówienia spraw dotyczących zarządzania moim majątkiem.\nZwykle zamaszysty podpis tym razem był dziwnie skurczony i chwiejny. Przez lata uświetniał rozmaite nakazy i wyroki, które odmieniły życie wielu ludzi. Postanowienia o rozwodzie, przyznawanie praw do opieki nad dziećmi, odbieranie praw rodzicielskich czy uznanie adopcji; decyzje rozstrzygające spory o podział spadku, wynik wyborów, granice posiadłości ziemskich albo przejęcia aktywów. Dobrze znany podpis reprezentujący autorytet był teraz ledwie rozpoznawalnym bohomazem schorowanego starego człowieka.\nNiemniej Ray wiedział, że musi się stawić w gabinecie ojca w wyznaczonym terminie. Jeśli nawet poczuł się zirytowany tak stanowczym wezwaniem, nie miał żadnych wątpliwości, że razem z Forrestem stanie przed majestatem Wysokiego Sądu, by wysłuchać jeszcze jednego kazania. Ojciec, jak zawsze, wybrał termin dogodny dla niego, nie troszcząc się wcale, czy odpowiada on innym.\nLeżało to w naturze Sędziego, jak też, ściślej rzecz biorąc, w naturze wszystkich sędziów, wyznaczających daty przesłuchań i rozpraw bez oglądania się na cokolwiek. Takie bezkompromisowe podejście jest wskazane, a nawet konieczne w sądzie, przy zapełnionej wokandzie, wobec ociągających się pozwanych albo leniwych czy też wiecznie zabieganych adwokatów. Tyle że Sędzia tak samo traktował rodzinę i w domu rządził podobnie jak w sali rozpraw, co stało się główną przyczyną, dla której Ray wykładał prawo w Wirginii, a nie w Missisipi.\nRay jeszcze raz przeczytał lakoniczne wezwanie, po czym odłożył je na stertę dokumentów związanych z bieżącymi sprawami. Podszedł do okna i wyjrzał na pełen zieleni i kwiatów teren kampusu. Nie czuł złości ani rozgoryczenia, był jednak rozdrażniony tym, że ojciec znów odnosi się do niego jak dyktator. Tłumaczył sobie w duchu, że jest umierający i trzeba mu to wybaczyć. Prawdopodobnie miała to być już ostatnia wyprawa do rodzinnego domu.\nMajątek Sędziego otaczała mgła tajemnicy. Jego zasadniczą częścią był dom, a raczej duży dworek odziedziczony po tym dziadku, który walczył z generałem Forrestem. Gdyby stał pośród starych drzew na przedmieściach Atlanty, byłby wart ponad milion dolarów. Ale otoczony dwoma hektarami ugorów, stał na skraju Clanton, zaledwie trzysta metrów od rynku. Podłogi się zapadały, dach przeciekał, a ściany nie widziały świeżej farby od narodzin Raya. On i brat mogli za niego dostać najwyżej sto tysięcy, a nabywca musiałby wyłożyć jeszcze ze dwa razy tyle, by móc się tam wprowadzić. Bo żaden z braci na pewno nie chciałby tam mieszkać. Prawdę powiedziawszy, Forrest od wielu lat nie widział rodzinnego domu na oczy.\nNosił szumną nazwę Klonowy Zdrój, jakby faktycznie był posiadłością, gdzie zatrudniano liczną służbę i regularnie wydawano przyjęcia. Tymczasem jedyną pracującą tam kiedykolwiek osobą była stara pokojówka o imieniu Irene, która zmarła przed czterema laty, i od tamtego czasu nikt nawet nie zamiatał podłóg i nie ścierał kurzu z mebli. Sędzia płacił jakiemuś chłopakowi z sąsiedztwa dwadzieścia dolarów tygodniowo za koszenie trawy, a i tak robił to z oporami, uważając, że wydatek osiemdziesiąt dolarów miesięcznie to zdzierstwo.\nKiedy Ray był mały, matka nie nazywała majątku inaczej niż Klonowym Zdrojem. Na obiad wracali nie do domu, ale do Klonowego Zdroju. Listy adresowało się nie do państwa Atlee przy Czwartej Ulicy, lecz do Klonowego Zdroju przy Czwartej Ulicy. Tylko nieliczne posiadłości w Clanton miały swoje indywidualne nazwy.\nGdy matka zmarła z powodu tętniaka, jej zwłoki wystawiono na stole we frontowym salonie. Przez dwa dni mieszkańcy miasteczka paradowali przez werandę, główny hol i salon, by złożyć jej ostatni hołd, a następnie w jadalni ugościć się ponczem i ciastem. Ray z Forrestem, ukryci na poddaszu, przeklinali ojca za tolerowanie tego żałosnego widowiska. Przecież w otwartej trumnie, wystawiona na widok publiczny, leżała blada i sztywna ich matka, jeszcze młoda i piękna kobieta.\nForrest nie nazywał domu inaczej niż Klonową Ruderą. Złotoczerwone klony, które niegdyś stały wzdłuż bocznej uliczki, pousychały od nieznanej zarazy, a spróchniałych pni nie wycięto. Frontowy trawnik ocieniały cztery rozłożyste dęby. Jesienią liście opadały z nich tonami, nie można było nadążyć z ich zagrabianiem i wywożeniem. Do tego co najmniej dwa razy do roku w którymś z drzew pękał gruby konar, spadał na dach i nie zawsze był od razu usuwany. Ale dom jakimś cudem dzielnie znosił przez lata wszystkie ciosy, stał mocno na fundamentach i nie zamierzał się walić.\nNadal był piękny i okazały, w stylu króla Jerzego, z rzeźbioną kolumnadą frontowej werandy. Tyle że z prawdziwego dzieła sztuki architektonicznej stał się istnym reliktem wymierającego rodu. Ray nie chciał mieć z nim nic wspólnego. Dla niego stary dom był pełen nieprzyjemnych wspomnień i po każdej wizycie wracał przygnębiony. A już na pewno nie stać go było na to, by topić pieniądze w bezdennej studni zaniedbanego dworku, który należało raczej zrównać z ziemią. Gdyby odziedziczył go Forrest, ten pewnie od razu podłożyłby ogień, jeszcze przed podpisaniem wszystkich papierów.\nJednakże stary sędzia życzył sobie, aby to Ray przejął rodzinną posiadłość i zatroszczył się o nią. Już od kilku lat wracał do tego tematu, choć na razie tylko ogólnikowo. Ray zaś nigdy nie zdobył się na odwagę, by zapytać: „O jaką rodzinę chodzi?”. Nie miał dzieci, z byłą żoną nie utrzymywał kontaktów i na razie nie zamierzał się drugi raz żenić. Podobnie Forrest, który mógł się pochwalić wyłącznie dość odpychającą kolekcją byłych narzeczonych, a obecnie mieszkał z Ellie, ważącą sto pięćdziesiąt kilo malarką i garncarką, starszą od niego o dwanaście lat. Można było uznać za wybryk biologii to, że Forrest nie spłodził dotąd dzieci, w każdym razie nic na ten temat nie wiedział.\nTak więc ród Atlee zmierzał do nieuchronnego smutnego końca, czym zresztą Ray wcale się nie przejmował. Żył na własny rachunek, a nie dla dobra ojca czy wspaniałej rodzinnej przeszłości. Przyjeżdżał do Clanton jedynie na pogrzeby.\nNigdy nie rozmawiali o pozostałym majątku Sędziego, a rodzina Atlee niegdyś, jeszcze przed narodzinami Raya, należała do bardzo bogatych. Posiadała plantacje bawełny, na których pracowali niewolnicy, udziały w lokalnych liniach kolejowych i kilku bankach oraz uczestniczyła w życiu politycznym. Niestety, do połowy dwudziestego wieku tego typu konfederackie majątki niemal całkiem podupadły. Po dawnej świetności rodu Atlee pozostał jedynie status bogatej rodziny z Południa.\nKiedy Ray skończył dziesięć lat, zaczął mieć tego świadomość. Uzmysłowił sobie, że ojciec jest przewodniczącym sądu okręgowego i mieszkają w rezydencji noszącej własną nazwę, a w rolniczych rejonach Missisipi oznaczało to, że był dzieckiem z bogatego domu. Matka przed śmiercią robiła wszystko, aby przekonać obu synów, że jako prezbiterianie żyjący w okazałej rezydencji są lepsi od rówieśników z sąsiedztwa. Co trzy lata wysyłała ich na wakacje na Florydę, a od czasu do czasu zabierała na obiad do restauracji hotelu Peabody w Memphis. Zawsze byli lepiej ubrani od kolegów ze szkoły.\nPóźniej, gdy Ray dostał się na Uniwersytet Stanforda, ojciec oznajmił krótko:\n– Nie stać mnie na opłacenie twoich studiów.\n– Co to znaczy? – zapytał Ray ostro, rozjątrzony do żywego.\n– Dokładnie to, co powiedziałem. Nie stać mnie na twoją naukę na uniwersytecie.\n– W takim razie wytłumaczę ci dokładniej. Możesz iść do takiego college’u, do jakiego sobie życzysz, ale opłacę twoją naukę tylko w Sewanee.\nI Ray, zmuszony nagle do zmiany poglądów w kwestii rodzinnego bogactwa, zaczął studia w Sewanee. Pieniędzy od ojca starczało zaledwie na opłatę czesnego, zakup podręczników i niezbędne studenckie wydatki. Potem przeniósł się na wydział prawa Uniwersytetu Tulane’a w Nowym Orleanie i zdołał ukończyć studia tylko dzięki temu, że wieczorami zmywał talerze i stoliki w barze ostrygowym w Dzielnicy Francuskiej.\nPrzez trzydzieści dwa lata ojciec zadowalał się pensją przewodniczącego sądu kanclerskiego, jedną z najniższych w całym kraju. Podczas studiów na Tulane Ray zetknął się z raportem na temat sędziowskich wynagrodzeń i ze smutkiem przeczytał w nim, że sędziowie w Missisipi zarabiają średnio pięćdziesiąt dwa tysiące rocznie, gdy tymczasem przeciętna krajowa wynosi dziewięćdziesiąt pięć tysięcy dolarów.\nStary Atlee mieszkał sam, niewiele wydawał na życie i nie miał kosztownych nałogów, nie licząc palenia fajki, do której zresztą kupował najtańszy tytoń. Jeździł zardzewiałym lincolnem, odżywiał się byle jak, chociaż do syta, i nosił czarne garnitury pochodzące jeszcze z lat pięćdziesiątych. Nie stronił jednak od działalności dobroczynnej, lubił rozdawać ciężko zaoszczędzone pieniądze. Nikt nie wiedział, ile w sumie na to przeznacza. Dziesięć procent jego dochodów szło automatycznie na potrzeby Kościoła prezbiteriańskiego. Uczelnia w Sewanee dostawała dwa tysiące dolarów rocznie, podobnie jak Zrzeszenie Synów Konfederackich Weteranów. Te trzy datki były niepodważalne, ale na nich się nie kończyło.\nSędzia Atlee gotów był dać pieniądze każdemu, kto o nie poprosi – kalekiemu dziecku na kule, drużynie oldbojów organizującej turniej stanowy, wolontariuszce z Klubu Rotariańskiego zbierającej na głodujące niemowlęta z Konga, kierowniczce schroniska dla bezdomnych psów i kotów, kustoszowi jedynego muzeum w Clanton na nowe pokrycie dachu.\nLista nie miała końca, tym bardziej że wystarczyło przysłać krótki list z prośbą, a w odpowiedzi dostawało się czek. Od czasu, kiedy obaj synowie wyprowadzili się z domu, sędzia lekką ręką rozdawał w ten sposób pieniądze. Ray niemal widział oczami wyobraźni, jak ojciec zasiada wśród starych papierzysk, podnosi zakurzoną listewkową żaluzję biurka, wystukuje na swoim underwoodzie lakoniczne pisma, po czym wsuwa je do kopert z wytłoczonym złotym nadrukiem i dołącza ledwie czytelnie wypisany czek z banku First National w Clanton – ten na pięćdziesiąt dolarów, ten na sto, po trochu dla każdego, dopóki zostało jeszcze parę groszy z emerytury.\nSprawy majątku powinny być bardzo proste, ponieważ niewiele obejmował: archaiczne kodeksy i podręczniki prawa, podniszczone meble, pamiątki i zdjęcia rodzinne przywołujące bolesne wspomnienia, zdezaktualizowane dokumenty – krótko mówiąc, wielką stertę rupieci, z których należało rozpalić imponujące ognisko. A potem Ray do spółki z Forrestem powinni sprzedać stary dom za taką sumę, jaką zdołają uzyskać, i cieszyć się, że cokolwiek odziedziczyli z osławionej rodzinnej fortuny.\nPrzyszło mu do głowy, że warto by zadzwonić do brata, ale i tym razem odłożył to na później. Forrest reprezentował sobą odrębny zestaw kłopotów i problemów, o wiele bardziej skomplikowanych niż te, które wiązały się z umierającym, wiodącym pustelniczy żywot i rozdającym swoją emeryturę ojcem. Trzydziestosześcioletni, przypominał żywą, chodzącą katastrofę, z umysłem dokumentnie zatrutym wszelkimi dostępnymi – zarówno legalnymi, jak i nielegalnymi – substancjami otumaniającymi.\n– Cudowna rodzinka – mruknął Ray pod nosem.\nWypisał zawiadomienie o odwołaniu najbliższych zajęć swojej grupy i wyruszył na swoją „terapię”.Rozdział 2\nWiosna w Piedmoncie to czyste błękitne niebo, zieleniejące z dnia na dzień łagodne zbocza wzgórz i ciągle zmieniający się wygląd doliny Shenandoah, w miarę jak rolnicy wykonują kolejne prace na polu. Co prawda na jutro zapowiadano deszcz, ale w środkowej Wirginii nie można ufać prognozom pogody.\nRay miał wylatane już prawie trzysta godzin i każdego ranka, wychodząc na swoją ośmiokilometrową trasę joggingu, uważnie obserwował niebo. Biegać mógł niemal przy każdej pogodzie, ale latać już nie. Na samym początku obiecał sobie (jak również firmie ubezpieczeniowej), że nigdy nie będzie latał po zmierzchu ani zapuszczał się w chmury, bo do dziewięćdziesięciu pięciu procent wypadków małych turystycznych samolotów dochodzi albo z powodu ciemności, albo złej pogody. Brał lekcje pilotażu prawie od trzech lat, a wciąż przyznawał się otwarcie do tchórzostwa. Święcie wierzył w trafność powiedzenia, że „są starzy piloci i brawurowi piloci, ale nie ma pilotów i starych, i brawurowych”.\nA poza tym uważał centralną Wirginię za zbyt piękną, by latać nad nią w chmurach. Dlatego wyczekiwał na idealną pogodę – bez wiatru, który by komplikował lądowanie, mgły zacierającej linię horyzontu, wysokiej wilgotności czy chmur zwiastujących opady. Wiedział z doświadczenia, że idealnie czyste niebo w porze joggingu zwiastuje dobrą pogodę na resztę dnia. A bez trudu mógł przesunąć lunch czy nawet odwołać zajęcia i odłożyć pracę na mniej sprzyjającą porę. Jeśli do tego prognoza była obiecująca, prosto z domu jeździł na lotnisko.


Paweł Niewrzawa: Idziemy w dobrym kierunku - Sport WP SportoweFakty\nPaweł Niewrzawa: Idziemy w dobrym kierunku\nGórnik Zabrze w meczu sparingowym uległ ekipie Vive Targów Kielce. - Gdyby nie kilka własnych błędów, to można było się pokusić o niespodziankę - mówi Paweł Niewrzawa.\nKamil Kołsut 25 Sierpnia 2014, 09:13\nPodopieczni Patrika Liljestranda po szalonym meczu przegrali na własnym parkiecie z mistrzami Polski różnicą sześciu trafień. O sukcesie Vive zadecydowała końcówka meczu, jeszcze w czterdziestej minucie to Górnik miał bowiem na swoim koncie o dwa trafienia więcej od rywali.\n- Vive wygrało doświadczeniem i mentalnością. My przestrzeliliśmy kilka sytuacji, które absolutnie nie powinny nam się przydarzyć. Mam nadzieję, że w rozgrywkach o punkty nie pozwolimy sobie na takie błędy - mówi Niewrzawa na łamach oficjalnej strony Górnika.\nMłody zawodnik podkreśla, że wyniki sparingów mają znaczenie drugorzędne, a forma ma przyjść na ligę. - Całość idzie w dobrym kierunku, pomału łapiemy właściwy rytm, a przed nami jeszcze dwa tygodnie przygotowań. Choć nie wszystkie piłki latają tak, jak powinny, udowodniliśmy, że z mistrzami Polski można prowadzić wyrównany mecz - kończy.\nPunk 25-08 13:20 Zgłoś komentarz\nWstyd, żeby o Puławach dyskutować pod tematem Górnika, ale ciężkie czasy nastały i na SF nie ma miejsca na artykuł o Azotach. :( W sumie tu zazwyczaj piszą teraz o Płocku i Górniku,\nczasami dorzucą Kielce, czy o Pigoni, a od czasu do czasu coś o którymś z beniaminków (fajnie, że chociaż o nich piszą). Reszta klubów jak się trafi. :/ Jednak dalej jest to najlepszy portal o ręcznej. Chociaż na lubsporcie zaczynają niezłą robotę. Faktem jest, że wspomnieli o turniejach w Strudze i Do boju, ale to tyle. Piszecie, że większość kopiują z Waszej strony- czemu nie skopiują nic z naszej. Fakt, jest cienka (nie wiem kto się zajmuje u nas marketingiem, ale zdecydowanie potrzeba zmiany), ale najważniejsze info są. Jeśli nie strona, to troszkę więcej jest na fejsie. Skoro mogą zająć się Wisłą i Górnikiem, to czego resztę klubów (w stosunku do tych dwóch) pomijają? W przypadku Puław widzę jeden ważny powód- pan KK jest strasznie oburzony. Ale co z resztą? :o Wiele osób chętnie by poczytalo o Stali, beniaminkach (mnie na przyklad interesuje Wybrzeże), turniejach i sparingach każdej z drużyn, o nazwie Kielc, pewnie każdy chciałby zobaczyć oceny "fachowców" przed sezonem- kto powalczy o podium, kto spadnie, kto się solidnie wzmocnił, a kto osłabił. A co dostajemy? Głównie Wisłę i Górnika. Odchodząc już od powyższego tematu... LPUUU, jeszcze i już tylko dwa tygodnie. Czasu troszkę jest. Może akurat odpalą. :)\nAlexLFC 25-08 11:24 Zgłoś komentarz\nW gadaniu i w obiecaniu w Zabrzu sa najlepsi. I kolejny wywiad z supergwiazdka z Zabrza a o wyniku Azotow nic nie slychac... ZENADA\nhbll 25-08 10:22 Zgłoś komentarz\nCzy w dobrym, to dopiero zobaczymy niebawem - od jakiegoś czasu niektóre zespoły są w stanie nawiązać walkę z VIVE lub Wisłą - tyle, że zazwyczaj do 40, maks. 50 min. A wówczas\npotentaci wrzucają kolejny bieg. Ale dla dobra ligi byłoby ciekawie, gdyby tych niespodzianek było więcej, niż 1-2 porażki Wisły z kimś słabszym (bo VIVE od dawna nie przegrywa, ostatnio to był chyba Górnik ze 2-3 lata temu). --- W weekend rozpoczęła się bundesliga. Kiel przegrało sromotnie z Lemgo, Fuchse z Goppingen (6 bramek Nenadicia). HSV zremisowało z Gummersbach. RNL po wyrównanym meczu wygrało 1 bramką z Magdeburgiem (Jurecki 3 bramki). Sezon w Bundeslidze zaczął się więc pasjonująco i nie mam nic przeciwko, by podobnie było u nas...\nPaweł Niewrzawa Polska Zabrze Piłka ręczna SPR Górnik Zabrze PGNiG Superliga Mężczyzn


Negreanu – W tym roku będziemy mieć dosyć normalną edycję WSOP\nHome Newsy Daniel Negreanu – W tym roku będziemy mieć dosyć normalną edycję WSOP\nJakie przemyślenia na temat edycji live festiwalu WSOP 2021 ma Daniel Negreanu? Czego możemy spodziewać się po pokerze live w tym roku?\nOpublikowano nowy odcinek podcastu „DAT Poker”, w którym Daniel Negreanu, Terrence Chan, Adam Schwartz i Ross Henry omawiają najważniejsze wydarzenia minionych dni. Jednym z tematów, o których rozmawiano, była tegoroczna edycja live festiwalu WSOP. Daniel Negreanu, który już przyjął pierwszą dawkę szczepionki przeciwko koronawirusowi, mówi:\nOtrzymałem pierwszą dawkę szczepionki Pfizera i nie mam żadnych negatywnych symptomów. W Las Vegas sprawy idą całkiem nieźle. Rozmawiałem z moim bratem, który jest w Kanadzie i powiedział, że jeszcze nic nie dostali. Ja otrzymam drugą dawkę po trzech tygodniach.\nJestem podekscytowany. Ten rok jest świetny, ale chcę wyjść z domu i coś porobić, pograć w turniejach. Nadchodzi kilka eventów. Poker live wróci szybciej, niż myślicie. Ja swoją drugą dawkę otrzymam 30 marca. Uważa się, że 28-30 dni po tym można spokojnie wychodzić, więc u mnie to będzie maj. Wierzę, że w maju, czerwcu i lipcu będą już turnieje live i będę w nich grać.\nW pierwszej kolejności szykuję się na pojedynek przeciwko Philowi Hellmuthowi [odbędzie się 16 marca w kasynie Aria – red.]. Nie tylko chcę wygrać ten pojedynek, nie tylko chcę być najlepszy w każdym rozdaniu, ale na każdej „ulicy”. Myślę, że jest na to szansa. Myślę, że dla niego ten pojedynek był złą decyzją.\nCo do WSOP, to w tym roku spodziewajcie się edycji live, będą też turnieje online. Nie spodziewajcie się, że festiwal będzie w normalnym terminie od czerwca do lipca. Biorąc pod uwagę to, co dzieje się w Las Vegas, odsetek szczepień i to, że idzie nam całkiem nieźle – do maja wszyscy chętni powinni dostać jedną dawkę szczepionki – to później jest jeszcze dużo czasu do festiwalu WSOP. Wrzesień, październik, listopad… Myślę, że po drodze nie będzie żadnych przeszkód.\nJeśli na WSOP będą potrzebne osłony z pleksiglasu i inne tego typu rzeczy, to to nie zadziała. W kasynie jest wiele pobocznych sal, są małe stoły, mają one różne rozmiary. Będzie tego zbyt dużo, aby na każdym stole była osłona z pleksiglasu.\nOd kilku miesięcy sprawy idą w dobrą stronę. Jest też nowa szczepionka od firmy Johnson&Johnson, jest coraz więcej możliwości, aby ludzie dostali szczepionkę. Uważam, że będziemy mieć dosyć normalny festiwal WSOP. Myślę, że przesunięcie daty WSOP ma sens. Jeśli zgodnie z tym, co mówi administracja Bidena, każdy chętny otrzyma pierwszą dawkę do maja, a ona zacznie działać po sześciu tygodniach, to do jesieni będziemy mieć edycję live festiwalu WSOP.\nWorld Poker Tour właśnie zorganizował Main Event w kasynie The Venetian i zagrały setki zawodników. Każdy, kto mógł zagrać, chciał tam zagrać. Myślę, że wiele osób jest niespokojnych, nerwowych i chcą wrócić do gry w pokera. Uważam, że wychodzimy na prostą, dochodzimy do sytuacji, gdy coś takiego stanie się w miarę regularne.\nW Las Vegas jest studio platformy PokerGO i już rozgrywają tam turnieje. A takie festiwale, jak US Poker Open i Poker Masters są łatwiejsze do kontrolowania, ponieważ jest tam mała grupa zawodników. Jestem podekscytowany. Nie mogę doczekać się gry w turniejach.\nTags: Daniel NegreanuDAT Pokerpodcastpoker liveWSOP\nAction Clock – urządzenie, które zmienia pokera live na lepsze


Finałowy rywal Huberta Hurkacza to syn słynnego czeskiego tenisisty Tenis - Sport.pl\nKowS 13.01.2021 14:06\nHubert Hurkacz (35. ATP) pokonał w półfinale Christiana Harrisona (789. ATP) w dwóch setach 7:6 (7:4) i 6:4. Drugim finalistą ATP 250 jest młody tenisista, który awansował do najwyższego etapu rozgrywek pokonując Brytyjczyka, Camerona Norriego (74. ATP) 6:3 i 7:5. Sebastian Korda od początku kontrolował przebieg meczu.\nSebastian Korda po raz pierwszy w finale. Kim jest przeciwnik Huberta Hurkacza?\nSebastian Korda od samego początku wyszedł na kort bardzo odważnie i agresywnie w swojej grze. 20-latek przyznał jednak, że spotkanie z Norriem było niezwykle trudne, a brytyjski tenisista dysponuje wysokimi umiejętnościami. - Norrie jest bardzo trudnym przeciwnikiem. Ma światowej klasy bekhend po krossie, a jego forhend, gdy trafia po odbiciu jest niesamowicie trudny do obrony. Jestem bardzo szczęśliwy, że pozostałem agresywny przez całe spotkanie - powiedział Norrie cytowany przez oficjalną stronę atptour.com.\nSebastian Korda to 20-letni Amerykanin pochodzenia czeskiego. Syn Petra Kordy, który odniósł w swojej karierze wiele sukcesów. W latach 90. królował na kortach tenisowych wygrywając m.in. ATP Masters 1000 Stuttgart w 1997 roku, Australian Open w singlu w 1998 roku czy Australian Open w deblu dwa lata wcześniej. Łącznie w grach pojedynczych zwyciężył w dziesięciu turniejach rangi ATP World Tour. Reprezentował także Czechy w Pucharze Daviesa. Na najwyższe miejsce w światowym rankingu wspiął się w roku 1998, gdy zajmował 2. miejsce.\nHubert Hurkacz i Sebastian Korda zmierzą się w finale ATP 250 w Delray Beach w środę (13 stycznia) o godz. 21:00 czasu polskiego. Spotkanie transmitowane będzie na antenie Polsatu Sport Extra oraz w serwisie internetowym Ipla.tv.


Jaki tytuł filmu? - Kino - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nharcownik 17.08.21, 11:42\nSzukam tytułu filmu!!\nAkcja filmu dzieje się w Anglii na barkce(kach), żeglugi śródlądowej, dostarczającej towary do odbiorców, siecią kanałów. Czas akcji? Pewną wskazówkę daje fakt nasilającej się konkurencji dla barek, wprowadzanymi do transportu towarów, ciężarówkami.Zapamiętana treść….\nMłody człowiek uwodzi dziewczynę. Ta zachodzi w ciążę. Tonie(wypadek?) w kanale żeglugowym, gdyż nie potrafi pływać. Młodzian temu nie mógł zapobiec ,by jednak nikt go nie łączył z topielicą, zatrudnia się jako pomocnik na barce rozwożącej węgiel siecią kanałów do odbiorców. Szyprem barki jest starszy już mężczyzna. Mąż znacznie młodszej, kostycznej o surowej urodzie kobiety, właścicielki barki. Po krótkim pobycie i obserwacji pomocnika, kobieta uwodzi go .Mąż –szyper jest już jej niepotrzebny więc go zwalnia(wyrzuca)Pomocnik pełni teraz rolę szypra i kochanka. Podczas rejsu powrotnego, w porcie macierzystym barki, pomocnik dowiaduje się ,że o zabójstwo uwiedzionej przez niego dziewczyny jest podejrzany jej były narzeczony. Zdaniem przekazujących tą wiadomość chłopakowi, będzie wisiał! .Dowody go pogrążają. Młody człowiek nie robi nic by uwolnić podejrzanego od niesłusznych oskarżeń ….. Na barce zjawia się siostra właścicielki. Piękna i nieco pulchna. Nie ma skrupułów, by podczas powrotu z pubu sprowokować sex z pomocnikiem- kochankiem siostry. Na barce, siostra (ta brzydsza) zorientowała się o zdradzie kochanka. Nie ma pretensji do siostry (wiadomo jest puszczalską) lecz do kochanka i każe mu zejść jej z oczu. Wyrzucić go nie może, bo kto będzie barkę prowadził……. I to tyle co zapamiętałem. Film był poprzedzony prelekcją i określony jako studium zła. Oglądałem go na jednym z kanałów TV późną pora i chyba zasnąłem. Może ktoś oglądał ten film i poda tytuł ???\nharcownik Re: Jaki tytuł filmu? 19.08.21, 20:39\nDzięki uprzejmości kolegi K.P.L wiem ,że film o który pytałem, ma tytuł "Młody Adam". Nakręcił go w 2003 r David Mackenzie. Wystąpiła w nim Tilda Swinton.\nPS Praktyczna rada dla szukających tytułów filmów, które kiedyś oglądali. Spróbujcie przypomnieć sobie aktora reżysera lub twórcę muzyki danego filmu (serialu)Wtedy po jego filmografii (dyskografii) odnajdziecie tytuł filmu .\n20.10.21, 17:11 Mitoman Curlykale Rogowo (528) bezdickens\n26.09.21, 17:13 Francuski film - przełom lat 70 i 80 (4) Gość: Taka jedna\n13.09.21, 15:23 Marmur Rogowo, fajny film, wątek nr 5 (2475) lajtbozy2\n25.08.21, 12:57 Polskie aktorki w filmach (29) pawelbab\n25.08.21, 12:54 Lady Bird-warto? (8) miraflores5\n25.08.21, 12:53 Bohemian Rhapsody (10) senioryta13\n25.08.21, 12:51 La la Land (12) ganabika\nMiejsce na nietypową imprezę firmową\nKto będzie miał superszybki internet? Sprawdź!\nznowu nas przenieśli!!!!!!!!!!!!!\n-jaką gitarę akust.polecacie do 500 zł.?\n"zimny" lunch w przedszkolu\nKamienica do rozbiórki - mieszkania zastępcze\nNa Wspólnej - sezon 2014/2015


Treść orzeczenia II Ns 1406/13 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nSygn. akt II Ns 1406/13\nProtokolant: sekr. sąd.M. O.\npo rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 roku w Łodzi\nsprawy z wniosku A. H. i J. O.\nz udziałem (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej w upadłości układowej w Ł., A. O. (1), Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Ł. i J. F.\n2. obciążyć solidarnie J. O. i A. H. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotą 2766,46 zł (dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt sześć złotych czterdzieści sześć groszy) tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków;\n3. zasadzić solidarnie od A. H. i J. O. na rzecz uczestnika (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej w upadłości układowej w Ł. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.\nWe wniosku złożonym w dniu 24 maja 2013 roku A. H. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata i J. O., wnieśli o stwierdzenie, że wnioskodawca A. H. i uczestnik A. O. (1) nabyli przez zasiedzenie:\nsłużebność gruntową drogi koniecznej polegającą na prawie przejazdu samochodami dostawczymi do nieruchomości położonej w Ł. przy Placu (...), mającej urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi nr (...) stanowiącą własność A. H. w 5/6 części i J. O. w 1/6 części, szlakiem drożnym przebiegającym przez działkę oznaczoną nr (...), mającą urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi nr (...), stanowiącą własność (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej w Ł.,\nsłużebność gruntową polegającą na korzystaniu z przyległej od strony południowej do budynku zlokalizowanego na działce (...) – rampy betonowej, znajdującej się na nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), mającą urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi nr (...), stanowiącą własność (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej w Ł..\nWnioskodawcy wnieśli również o zasądzenie od uczestnika (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w Ł. kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.\nW uzasadnieniu wniosku wskazano, że w Ł.przy Placu (...)położony jest kompleks handlowo-usługowy (...), który został zbudowany w latach 60-tych. W jednej części kompleksu, na działce (...), mieścił się dom handlowy, a w drugiej części od strony ulicy (...), na działce (...)mieścił się bar (...), który prowadzony był początkowo przez państwowe przedsiębiorstwa przemysłu gastronomicznego, a z chwilą wejścia w życie uchwały Rady Ministrów nr 102/76 z 21 05 1976r. przez jednostki spółdzielcze podlegające kolejnym przekształceniom, w tym Spółdzielnię Gastronomiczną (...)w Ł., która została uwłaszczona na przedmiotowym obiekcie w 1996 r., zaś w 1997 r. sprzedała działkę (...)osobom fizycznym – A. H.5/6 części i A. O. (2)w 1/6 części, który to umową darowizny zbył swój udział na rzecz wnioskodawcy J. O.31 08 2010r. Wskazano, iż dojazd samochodów dostawczych do przedmiotowych lokali użytkowych zlokalizowanych na działkach (...)odbywał się zawsze od zaplecza budynku (...)poprzez działkę (...), która przeznaczona była do tych celów. Zaplecze budynku zostało zaopatrzone w przyległą od strony południowej do budynków na działkach (...)rampę. Podniesiono, iż dojazd do nieruchomości był zawsze akceptowany przez poprzednich właścicieli działki (...), zaś przez uczestnika do czasu rozpoczęcia przez niego generalnego remontu tej części budynku, która stała się jego własnością w 2010 roku. Wtedy to działka (...)służyła w całości jako plac budowy i nie był możliwy przejazd przez nią. Po zakończeniu remontu przez działkę (...)odbywa się dojazd samochodów. Wskazano, iż Spółdzielnia Gastronomiczna (...)i jej poprzednicy prawni korzystali nieprzerwanie z powyższego przejazdu oraz rampy od 1 lipca 1976 roku. Działka nr (...)stanowiła przedmiot własności państwowej, a od 27 maja 1990 roku stała się z mocy prawa własnością G. M. Ł.. Wnioskodawcy podnieśli, że wnioskowane służebności nie będą uciążliwe dla właścicieli działki nr (...), ponieważ ich celem jest wyłącznie zapewnienie dojazdu samochodów dostawczych i korzystanie z rampy przy wyładunku towarów. Klienci i pracownicy lokali mają zapewniony dostęp z chodnika od strony Pl. (...).\n(wniosek – k. 2-5, pełnomocnictwo k. 6)\nW odpowiedzi na wniosek z dnia 2 października 2013 roku uczestnik (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna w Ł. (dalej (...)), reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł o oddalenie wniosku w całości oraz zasądzenie od wnioskodawców na rzecz uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono, iż nie została spełniona przez wnioskodawców żadna z przesłanek określonych w przepisie art. 292 k.c. Zakwestionowano okoliczność, aby wnioskodawcy korzystali z trwałego i widocznego urządzenia. W treści wniosku o zasiedzenie służebności drogi koniecznej nie wskazano bowiem w ogóle co to za urządzenie. Podniesiono również, że w treści wniosku nie wskazano, kto wzniósł trwałe urządzenie w postaci rampy betonowej i powierzchni drogi wskazując, iż korzystanie z urządzenia wzniesionego przez właściciela nieruchomości w ramach dobrosąsiedzkich stosunków z grzeczności, nie może prowadzić do zasiedzenia służebności. Wskazano także, iż to uczestnik (...) dokonał budowy nowej nawierzchni drogi dojazdowej oraz wstawił nową bramę wjazdową, nie czyniąc tego jednak w celu ustanowienia na nich służebności na rzecz wnioskodawców. W ocenie uczestnika korzystanie przez wnioskodawców z powierzchni drogi oraz bramy wjazdowej nie odpowiada treści służebności drogi koniecznej, nie zostały bowiem spełnione przesłanki ustanowienia służebności. Działka gruntu, której wnioskodawcy są użytkownikami wieczystymi ma dostęp do drogi publicznej od strony Placu (...), dostęp ten jest odpowiedni. Ponadto wnioskodawca i jego najemcy od zawsze korzystali z wejścia od strony Placu (...) w celu przyjmowania dostaw towarów, który ma charakter stały. W ocenie uczestnika, wnioskodawcy korzystali z urządzeń w postaci ramp, powierzchni drogi oraz wjazdu od ulicy (...) wyłącznie jako prekarzyści, korzystając z grzeczności sąsiadów – uczestnika i jego poprzedników. Wnioskodawca nie protestował przeciwko wykonywaniu prac budowlanych, które uniemożliwiały mu korzystanie z urządzeń, które według niego już nabył przez zasiedzenie, a które prowadziły do demontażu tych urządzeń. Podniesiono również, iż ustanowienie służebności będzie uciążliwe dla uczestnika postępowania, bowiem w trakcie rozładunku samochodów o dużej ładowności przy rampach betonowych nie będzie możliwy wjazd samochodów dostawczych do ramp wykorzystywanych przez najemców uczestnika, co narazi go na zapłatę kar umownych, bądź utratę najemców. Nadto ustanowienie służebności obniży wartość nieruchomości, co może doprowadzić do upadłości uczestnika, bowiem nieruchomość objęta wnioskiem stanowi zabezpieczenie udzielonego kredytu.\n(odpowiedź na wniosek k. 49-58, pełnomocnictwo k. 61, odpisy KRS k. 62-67)\nPismem z dnia 7 października 2013 roku uczestnik postępowania A. O. (1) oświadczył, że przyłącza się do wniosku wnioskodawców w całości, potwierdzając jako poprzedni właściciel nieruchomości okoliczności przytoczone przez wnioskodawców we wniosku.\n(pismo uczestnika A. O. (1) k. 129)\nPostanowieniem z dnia 28 października 2013 roku Sąd na podstawie art. 510 § 2 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Skarb Państwa – Prezydenta Miasta Ł..\n(postanowienie k. 133)\nW piśmie z dnia 10 marca 2014 roku pełnomocnik uczestnika (...) podniósł, że poprzednik prawny (...) tj. (...) Spółka Akcyjna zezwalał wnioskodawcy na korzystanie z objętego wnioskiem szlaku drożnego wyłącznie w zakresie wskazanym w treści umowy zawartej z wnioskodawcami.\n(pismo k. 155-156)\nW piśmie z dnia 18 września 2014 roku wnioskodawcy wyjaśnili, że nie zgłaszali zastrzeżeń do inwestycji realizowanych w latach 2010-2012 przez uczestnika (...), jednak nawierzchnia drogi także przed remontem była utwardzona betonem, a nadto inwestycje te nie mają znaczenia, gdyż termin zasiedzenia upłynął w 2006 roku.\n(pismo k. 227-230)\nNa rozprawie w dniu 4 września 2014 roku i w piśmie z dnia 15 września 2014 roku pełnomocnik uczestnika (...) oświadczył, iż w dniu 14 sierpnia 2014 roku została ogłoszona upadłość układowa uczestnika (...) sp. z o.o. sp. k-a. z siedzibą w Ł.. Spółka nie została pozbawiona zarządu własnego. Wyznaczony został nadzorca sądowy w osobie J. F..\n(protokół rozprawy k. 223, pismo k. 234-235)\nStanowiska zainteresowanych do zamknięcia rozprawy nie uległy zmianie.\nNa mocy uchwały nr 9 zarządu „Społem Wojewódzkiej Spółdzielni (...) w Ł. z dnia 24 czerwca 1976 roku wydanej celem realizacji uchwały Rady Ministrów nr 102/76 z 21 maja 1976 roku, od 1 lipca 1976 roku „Społem Wojewódzka Spółdzielnia (...) w Ł. przejęła prowadzenie m.in. działalności gastronomicznej, prowadzonej dotychczas przez Przedsiębiorstwo (...) w Ł.. W tym celu utworzono Oddział Gastronomii jako jednostkę organizacyjną (...) w Ł.. W następstwie wejścia w życie tych zmian bar (...) przy Pl. (...) w Ł. prowadzony był przez Wojewódzką Spółdzielnię (...) w Ł..\nNa podstawie uchwały numer 5 z dnia 29 marca 1990 roku Walnego Zgromadzenia Przedstawicieli (...) Spółdzielni (...) w Ł. zatwierdzono nieodpłatne przekazanie z dniem 30 czerwca 1990 roku majątku trwałego nowo powstałym Spółdzielniom (...). Na podstawie uchwały numer 1 z dnia 28 czerwca 1990 roku Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Przedstawicieli (...) Spółdzielni (...) w Ł. dokonano podziału Spółdzielni w ten sposób, że na bazie Oddziału Gastronomii powstała z dniem 1 lipca 1990 roku (...) Spółdzielnia Gastronomiczna w Ł.. Majątek obrotowy oraz środki trwałe stały się z dniem podziału własnością nowo powstałych Spółdzielni. Postanowieniem z dnia 16 marca 1992 roku Sąd Rejonowy w Łodzi zatwierdził zmianę nazwy Społem” (...) Spółdzielni Gastronomicznej w Ł. na Spółdzielnię Gastronomiczną w Ł.. Postanowieniem z dnia 17 września 2004 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zatwierdził zmianę nazwy Spółdzielni Gastronomicznej w Ł. na Spółdzielnię Gastronomiczną (...) w Ł. mającą miejsce w dniu 29 czerwca 2004 roku.\n(okoliczności niesporne, uchwała k. 17a-17d, odpis postanowienia k. 17e-17g, pismo z wykazem punktów gastronomicznych k. 17h-17l, uchwała z załącznikiem k. 17ł-17s, uchwała k. 17t-17w, załącznik do uchwały nr 1 k. 18-23, odpis postanowienia k. 24, odpis postanowienia k. 25, odpis postanowienia k. 26)\nUmową zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 20 czerwca 1996 roku Gmina Miejska Ł. oddała Spółdzielni Gastronomicznej w Ł. w użytkowanie wieczyste działkę oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków numerem (...) o powierzchni 9 arów 25 m 2, położoną przy Placu (...) w Ł., oraz przeniosła nieodpłatnie na rzecz Spółdzielni własność wzniesionego na tej działce ze środków własnych Spółdzielni budynku murowanego, wolnostojącego, jednopiętrowego o powierzchni użytkowej 2036 m 2.\n(kopia aktu notarialnego k. 27-29)\nNa podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 czerwca 1997 roku dokonano podziału działki gruntu numer (...) o powierzchni 9 arów 25 m 2, położonej przy Placu (...) w Ł., na działkę numer (...) o powierzchni 277 m 2 i 196/2.\nUmową zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 19 września 1997 roku Spółdzielnia Gastronomiczna w Ł. sprzedała A. H. w 5/6 częściach i A. O. (2) w 1/5 części prawo użytkowania wieczystego działki gruntu numer (...) przy Placu (...) w Ł. wraz z prawem własności wzniesionego na tej działce budynku. A. H. i A. O. (1) stali się współwłaścicielami tej nieruchomości na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10 czerwca 1998 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.\nUmową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 31 sierpnia 2010 roku A. O. (1) darował swojemu ojcu J. O. przysługujący mu udział w prawie własności nieruchomości położonej w Ł. przy Placu (...), oznaczonej numerem działki gruntu (...), o obszarze 277 m ( 2). Aktualnie nieruchomość stanowiąca działkę gruntu oznaczoną numerem (...) dla której w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadzona jest księga wieczysta nr (...) jest własnością J. O. w udziale 1/6 i A. H. w udziale 5/6.\n(niesporne, kopia aktu notarialnego k. 30-32v, kopia aktu notarialnego k. 33-34 odw, odpis księgi wieczystej k. 13-15v, wypis z rejestru gruntów k. 16)\nNieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka (...) przy Placu (...) w Ł. o powierzchni 0,5414 ha została oddana w użytkowanie wieczyste (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowo – akcyjnej z siedzibą w Ł.. Właścicielem działki gruntu o nr (...), dla której w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi prowadzona jest księga wieczysta nr (...) był Skarb Państwa. Z dniem 27 maja 1990 roku z mocy prawa stała się ona własnością Gminy Ł.. Przed (...) użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości był (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W., a przed nim (...) spółka akcyjna w W..\n(okoliczności niesporne, odpis księgi wieczystej k. 8-12. odpis księgi wieczystej k. 401-404)\nNa terenie działek aktualnie oznaczonych numerami ewidencyjnymi (...) od lat 60-tych mieścił się bar (...) do 1995 roku, prowadzony początkowo przez Państwowe Przedsiębiorstwo (...) w Ł..\nW okresie działalności baru (...)dostawy towarów odbywały się tylko od ul. (...), od zaplecza. Przez salę konsumencką nie było można w tym celu wchodzić. Korzystano także z rampy usytuowanej na zapleczu R..\n(zeznania świadka T. S. k. 166-167)\nW czasie, gdy działka pozostawała we władaniu spółki (...), w budynku dawnego U. istniał sklep (...), do którego realizowano większe dostawy od zaplecza budynku. Mniejsze dostawy dokonywane były od frontu na paletach. Pracownicy firmy ochroniarskiej pilnowali bramy i otwierali ją w razie potrzeby większych dostaw. Nawierzchnia placu na działce (...) była wówczas utwardzona, ale była w złym stanie, podobnie jak rampy.\n(zeznania świadka R. K. k. 222-223)\n(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. otrzymała decyzję nr (...)Prezydenta Miasta Ł. w sprawie warunków zabudowy polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania (...) handlowego (...) zlokalizowanego w Ł. przy Placu (...) (działka (...)). Otrzymano także pozwolenie na rozbiórkę elementów budowlanych i na budowę, które to pozwolenia zostało następnie przeniesione decyzją z dnia 9 marca 2009 roku na rzecz (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytowo-akcyjną w Ł..\n(decyzja nr UA.II./106/07 k. 81-86, wnioski z analizy urbanistycznej k. 87-89, decyzja nr A.A.B.I.- (...) k. 90-91, decyzja nr A.A.B.I/121/09 k. 92)\nW okresie od sierpnia 2011 roku do listopada 2012 roku (...) Spółka z o.o. spółka komandytowo – akcyjna w Ł. prowadziła roboty budowlane polegające na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku U. położonego na terenie działki nr (...) w Ł. przy Pl. (...) z funkcji handlowej na funkcję handlowo-usługowo-biurową.\n(decyzja nr (...)k. 93-94, protokół przekazania placu budowy k. 95-95 odw., decyzja nr (...) k. 96-96v, decyzja nr (...) k. 97-97v, dziennik budowy-rozbiórki k. 98-99v, niesporne)\nDojazd do nieruchomości – obecnej działki (...) odbywał się od ulicy (...) od lat 60-tych do momentu remontu na działce (...) w 2011 roku. Do tego czasu dostawy towarów do nieruchomości odbywały się od strony zaplecza z wykorzystaniem w tym celu rampy. Rampa i droga były też wykorzystywane do wywożenia gotowych produktów spożywczych po ich wyprodukowaniu w barze (...). Droga dojazdowa do nieruchomości, jak i cała działka gruntu nr (...) była utwardzona. Rampa załadunkowa została zbudowana jednocześnie w powstaniem budynków na nieruchomości. W czasie remontu z dojazdu przez działkę (...) nie można było korzystać.\n(zeznania świadka A. K. k. 394-396)\nObecnie najemcą lokalu na nieruchomości wnioskodawców jest firma (...), której działalność obejmuje sprzedaż drobnych produktów gospodarstwa domowego. Dostawa do sklepu dokonywana jest za pośrednictwem małych samochodów dostawczych.\nOd 1996 roku do rozpoczęcia remontu nigdy nie było problemu z dostawami realizowanymi przez poprzedniego najemcę budynku na działce (...) ( firmę (...)). Po rozpoczęciu remontu firma (...) wielokrotnie zgłaszała problemy z transportem.\n(zeznania A. H. k. 396-398, zeznania J. O. k. 398)\nW czasie remontu na działce (...) dostęp dla osób postronnych był niebezpieczny i niemożliwy. Na prośbę kierownika budowy wysyłano korespondencję do firmy (...) dotyczącą drzwi od zaplecza budynku wnioskodawców z uwagi na wystawianie przez pracowników sklepu makulatury, co zagrażało bezpieczeństwu.\n(zeznania świadka R. Z. k. 399-400)\nW dniu 30 kwietnia 2000 roku pomiędzy (...) Centrum Spółką Akcyjną w W. (Wynajmującym) (ówczesnym użytkownikiem wieczystym działki (...)) – później (...) SA w W. a A. O. (2) (Najemcą), który w umowie oświadczył, że reprezentuje także A. H., została zawarta umowa służebności drogi dojazdowej, której przedmiotem było określenie zasad korzystania przez Najemcę z drogi na terenie działki nr (...). Na podstawie tej umowy wynajmujący zobowiązał się udostępnić najemcom drogę dojazdową znajdującą się na terenie działki nr (...) w obrębie G-3 na warunkach określonych w umowie, w zamian za uiszczenie opłaty wynoszącej miesięcznie stawkę 50 USD powiększonej o podatek VAT. Umowa została zawarta na czas określony do dnia 31 grudnia 2001 roku. Na podstawie kolejnych aneksów do umowy, została ona przedłużona do 31 grudnia 2004 roku. Aneksy do umowy podpisywane były także przez A. O. (1). Umowa została zawarta z inicjatywy władającego działką (...).\n(umowa k. 158-160, aneksy do umowy k. 161-163, zeznania A. O. (1) k. 398, odpis księgi wieczystej k. 402)\nW piśmie z dnia 23 stycznia 2012 roku (...) Sp. z o.o. w Ł. zwrócił się do J. O. o podjęcie działań mających na celu zaprzestania praktyk polegających na zastawianiu wejścia ewakuacyjnego przez pracowników firmy zewnętrznej prowadzącej prace związane z przebudową (...). Ponadto wskazano, iż od 1,5 roku dostawy do sklepu są przyjmowane od frontu z uwagi na brak możliwości i utrudnienia stawiane przy wjeździe samochodów dostawczych od strony zaplecza. Wyjaśniono, że doraźne rozwiązanie przyjmowania dostaw od frontu sklepu nie spełnia standardów w lokalach R..\nZatoka od Placu (...) o szerokości 2,80 metra przeznaczona jest do zatrzymywania i postoju pojazdów. Jest możliwe zatrzymywanie i postój pojazdów dostawczych o większej ładowności w tej zatoce.\nSzerokość chodnika wzdłuż ulicy (...) wynosi 10 metrów 26 centymetrów. Istnieje możliwość rozładowania ładunków w zatoce od strony Placu (...) w Ł. z zachowaniem szczególnej ostrożności do pieszych znajdujących się na chodniku.\nOdległość od końca zatoki, gdzie swobodnie może stanąć samochód dostawczy do drzwi nieruchomości zbudowanej na działce (...) wynosi 31 metrów w linii prostej. Pomiędzy tymi punktami znajduje się chodnik, wyłożony płytami chodnikowymi.\nZa pomocą sprzętu przeładunkowego możliwe jest przetransportowanie ładunku chodnikiem do nieruchomości wnioskodawców położonej w Ł. przy ulicy (...) (działka o numerze ewidencyjnym (...)).\n(pisemna opinia biegłego sądowego H. J. k. 289-299, ustna opinia uzupełniająca k. 345-346)\nNieruchomość budynkowa położona na działce nr (...), zajmująca całą działkę, nie posiada bezpośredniego zjazdu do drogi publicznej jaką jest ulica (...) (droga/ulica nr (...)). Nieruchomość w swej bryle nie posiada w elewacji frontowej otworu bramowego (zjazdu z działki), zatem nie wymaga wykonania zjazdu do drogi publicznej. Dostęp bezpośredni do budynku odbywa się z ulicy/drogi publicznej o nazwie Plac (...), poprzez otwór drzwiowy z chodnika tej ulicy. Dojazd pojazdów samochodowych może się odbywać poprzez zatokę dla parkowania samochodów, oddaloną o kilkanaście metrów.\n(pisemna opinia biegłego sądowego K.H. k. 199-205 wraz z załącznikami k. 206-209, pisemna opinia uzupełniająca k. 245-245v, ustna opinia uzupełniająca k. 343-344)\nPo lewej stronie od frontu budynku, w którym zlokalizowany jest sklep (...) znajduje się zatoka do parkowania dla samochodów. Przed sklepem, na odcinku kończącej się drogi ulicy (...) znajduje się znak drogowy zakazu zatrzymywania się. Droga dojazdowa na działce (...) wyłożona jest kostką brukową. W miejscu wjazdu zamontowana jest metalowa brama, otwierana ręcznie. Do budynku na działce (...) od jego zaplecza przylega betonowa rampa usytuowana na działce (...).\n(protokół z oględzin nieruchomości k. 359-360 odw., dokumentacja fotograficzna k. 367-368)\nPostanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, w sprawie o sygn. akt XIV GU 61/14 ogłosił upadłość (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej w Ł. z możliwością zawarcia układu, określił, że upadły będzie sprawował zarząd całym swoim majątkiem, oraz wyznaczył nadzorcę sądowego w osobie J. F..\n(odpis postanowienia k. 236)\nStan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został w oparciu o wyżej powołane środki dowodowe, w tym dokumenty i ich kserokopie (na podstawie art. 308 k.p.c.), których autentyczność nie budziła zastrzeżeń, a także w oparciu o zeznania świadków oraz uczestników postępowania, którym Sąd nie odmówił wiarygodności, a które w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia wzajemnie się potwierdzały i uzupełniały. Sąd powyższych ustaleń dokonał również w oparciu o opinie powołanych biegłych sądowych. Przedmiotowe opinie były spójne i logiczne, odnosiły się bezpośrednio i fachowo do postawionej tezy dowodowej. Podkreślić należy, iż po wydaniu przez biegłych sądowych opinii uzupełniających strony nie zgłaszały dalszych wniosków dowodowych w tym zakresie.\nWniosek o zasiedzenie jako niezasadny podlegał oddaleniu.\nCelem dokonania w sprawie ustaleń faktycznych, zostały m.in. przeprowadzone w niniejszej sprawie oględziny działek nr (...) oraz dowód z opinii biegłych z zakresu ruchu i zakresu transportu drogowego. Przeprowadzone dowody służyły ustaleniu czy nieruchomość wnioskodawców posiada odpowiedni dostęp do drogi od strony Placu (...), jednak dokonane na ich podstawie ustalenia nie miały decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a jedynie posiłkowo pozwoliły – w tym z wykorzystaniem wiedzy specjalnej - ustalić w jakich warunkach odbywało się korzystanie przez wnioskodawców (ich poprzedników) z działki (...), oraz jakie były ich potrzeby w tym zakresie w związku z istniejącymi ograniczeniami infrastruktury.\nJak zostało ustalone w sprawie, nieruchomość należąca do wnioskodawców – działka gruntu oznaczona nr geodezyjnym 196/1, położona w Ł. przy Placu (...), nie posiada bezpośredniego zjazdu do drogi publicznej jaką jest ulica – Plac (...) i takowego nie wymaga. Możliwe jest też transportowanie ładunku chodnikiem za pomocą sprzętu przeładunkowego do nieruchomości wnioskodawców. W opinii ustnej uzupełniającej biegły H. J. (2) wyjaśnił, że organizacja określonej działalności w nieruchomości musi uwzględniać jej specyfikę, a sposób bezpiecznej dostawy towaru leży po stronie dostawcy. Ustalenia biegłych potwierdzają w zasadzie niesporne zeznania świadków i uczestników, że w czasie remontu na działce (...) nie było przez długi czas możliwości z niej korzystania, a działalność i dostawy na działce wnioskodawców dalej miały miejsce. Problemy z tym związane oczywiście istniały, gdyż wygodniejszy dla najemców był sposób dostawy towaru przez działkę (...). Niezależnie od tego czy wynikały one z braku odpowiedniego sprzętu, chęci jego wykorzystania, czy niewłaściwej organizacji dostaw, stwierdzić należy, że działalność na nieruchomości wnioskodawców mogła funkcjonować bez konieczności dostępu do drogi przez działkę uczestnika (...).\nNa gruncie niniejszej sprawy ustalono, że wnioskodawcy ani ich poprzednicy nie wykonali nawierzchni drogi ani rampy na działce uczestnika (...), korzystali (najemcy ich nieruchomości) z tych urządzeń nieprzerwanie do czasu remontu w 2010 roku w zależności od istniejących potrzeb w tym zakresie.\nPosiadanie to nosiło cechy posiadania prowadzącego do zasiedzenia służebności aż do 30 kwietnia 2000 roku. W tej dacie została zawarta przez A. O. (1) z poprzednim użytkownikiem wieczystym działki (...) umowa służebności drogi dojazdowej, której przedmiotem było określenie zasad korzystania przez właścicieli działki (...) z drogi w celu dojazdu do tej nieruchomości. Oznacza to, że posiadanie z momentem zawarcia tej umowy zmieniło swój charakter. Zawarcie umowy takiej treści potwierdza stanowisko uczestnika (...), że posiadanie przez A. H. i A. O. (1) z działki uczestnika było oparte na grzecznościowym sąsiedzkim zezwoleniu. Po stronie właścicieli działki (...) brak było elementu woli posiadania prowadzącego do zasiedzenia prawa. Liczyli się oni z koniecznością uzyskania zgody na korzystanie z drogi, a ich korzystanie z niej odbywało się tylko w takim zakresie na jaki zezwalał władający działką (...) użytkownik wieczysty. W czasie, gdy właściciele działki (...) z przyczyn leżących po stronie (...) (jego poprzednika) nie mogli korzystać z działki (...), dostawy towarów do ich nieruchomości odbywały się od frontu budynku, co jak ustalono było możliwe i zgodne z przepisami o ruchu drogowym. Nie protestowali oni też, gdy uczestnik na długi czas uniemożliwiał im przejazd przez swoją działkę.\nNadto bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność podnoszona przez wnioskodawcę A. H., iż o fakcie zawarcia przedmiotowej umowy nie wiedział, a A. O. (1) zawarł umowę bez jego wiedzy i woli. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 09.02.2011 r., (V CSK 218/10) „służebność gruntowa nie może obciążać udziału we współwłasności nieruchomości ani nie może być ustanowiona na rzecz współwłaściciela innej nieruchomości”. Powyższe, wynikające z zasady niepodzielności, wyklucza ustanowienie służebności gruntowej jedynie na rzecz jednego ze współwłaścicieli nieruchomości władnącej.\nPoza tym poprzednik uczestnika (...) zawierając umowę z A. O. (2) nie mógł wiedzieć o jego braku umocowania do reprezentowania drugiego współwłaściciela, w sytuacji, gdy wprost w umowie A. O. (1) oświadczył, że działa także imieniu A. H.. Użytkownik wieczysty działki (...) zawierając umowę z A. O. (2) dał jasno wyraz swojemu sprzeciwowi odnośnie tolerowania takiego posiadania przez właścicieli działki (...), które mogłoby prowadzić do zasiedzenia służebności na jego nieruchomości.\nZ ustalonego stanu faktycznego wynika, że o posiadaniu prowadzącym do zasiedzenia można mówić od dnia 1 lipca 1976 roku tj. od powstania spółdzielni, która wykorzystywała rampę i drogę do swoich celów. Zgodnie ze wskazanymi na wstępie rozważań przepisami oraz orzeczeniami, dotyczącymi terminu zasiedzenia, w niniejszej sprawie termin zasiedzenia rozpoczął bieg od dnia 27 maja 1990 roku, a zasiedzenie nastąpiłoby po 30 latach. Wnioskodawcy mogliby doliczyć sobie czas posiadania poprzednika tj okres od 1 lipca 1976 r do 26 maja 1990 r. Aby zasiedzenie było możliwe posiadanie prowadzące do zasiedzenia musiałoby trwać do lipca 2006 roku, co jednak z wyżej wskazanych przyczyn nie miało miejsca.\nMając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt 1 sentencji.\nO kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. nakładając na wnioskodawców obowiązek zwrotu kosztów postępowania uczestnikowi postępowania (...) oraz nieuiszczonych kosztów sądowych w sprawie z uwagi na to, że interesy wnioskodawców i uczestnika były ze sobą sprzeczne, zaś wniosek o zasiedzenie został oddalony. Opłata za czynności pełnomocnika reprezentującego uczestnika postępowania została ustalona w kwocie 240 zł (§ 7 pkt 3 Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz.U. 2013 poz. 490 t.j.). Od wnioskodawców zasądzono też opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych. Na podstawie art. 83 ust.2, art. 113 ustawy z 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /t.j. Dz.U 2014r, poz. 1025/ Sąd w pkt 3 postanowienia obciążył wnioskodawców na rzecz Skarbu Państwa tytułem tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków kwotą 2 766,46 zł, na którą złożyło się wynagrodzenie biegłych.