Ucieczka do Polski [Stanisław Esden-Tempski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00276 007574 20659114 na godz. na dobę w sumie\nUcieczka do Polski - ebook/epub\nAutor: Stanisław Esden-Tempski Liczba stron: 279\nISBN: 978-83-7859-137-5 Data wydania: 2013-03-10\nStanisław Esden-Tempski Ucieczka do Polski\n© Copyright by Stanisław Esden-Tempski & e-bookowo Projekt okladki: e-bookowo. Rysunek: Anna Gwiazda ISBN 978-83-7859-137-5 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.\nI Królik na emigracji Nie ma lepszego psychologa od twego własnego fiuta. On nigdy nie da się nabrać na żadne numery. Joy stukała pantoflami za drzwiami, a mój kapucyn ogłosił haniebny bojkot. Czułem się paskudnie. Plastikowy pojemnik na spermę trzymałem w ręku jak odbezpieczony granat. Tym granatem miałem wykuć naszą Przyszłość. Ustaliliśmy, że tak będzie najlepiej. To była decyzja nas obojga – naprawdę! − Może chcesz, żebym się rozebrała? Przestraszyłem się, że zechce wejść do pokoju i poinstruować mnie, jak mam zrobić to, co każdy chłopak zna od pierwszego pryszcza. Pytała zagniewanym głosem: − Nie możesz się pośpieszyć? − Nie! – odwarknąłem. − Jedź, bo spóźnisz się na zebranie! Gdyby chociaż przestała tak stukać pantoflami! Nagle poczułem, że ogarnia mnie fala podniecenia i moje ruchy stały się coraz szybsze! Nastąpił błogi skurcz i pojemnik napełnił się nasieniem. Byłem dumny. Niosłem to do drzwi jak zwycięzca. Joy rzuciła mi się w ramiona i pocałowała suchymi wargami. − Jesteś dzielny – pochwaliła. − Spływaj. Joy zbiegła ze schodów i zatrzasnęła za sobą drzwi. Poczułem ulgę. Spod szafy wyciągnąłem Dziennik Bałtycki i chłonąłem jego treść. Wszystko w tej gazecie wydawało mi się bardzo bliskie i budziło tęsknotę. Gazeta z Polski zawsze irytowała Joyce. Budziła w niej lęk, bo była to nielojalność, wobec niej osobiście i naszej Wielkiej Miłości. Polską gazetę kupiłem na stacji benzynowej na rogu Belmont i Milwaukee. Byłem zaskoczony, że ten niewielki dziennik dotarł do Chicago. Nie wierzyłem w żadne „palce boże”, ale to była zaszyfrowana wiadomość, której właściwe znaczenie dopiero odczytywałem. W oczach stanęła mi ta scena: „Piotrek i Ania, jego czarnowłosa dziewczyna, stanęli w październikowym deszczu i czekali. Patrzyli sobie w oczy, trzymając się za ręce. Od strony Sopot z maksymalną szybkością pędził miejski pociąg. Motorniczy w ostatniej chwili dostrzegł maleńką postać w czerwonej kurtce i hamował, ale było już za późno! Kiedy zjawiła się policja, koło nasypu znaleziono ciało piętnastoletniej dziewczyny, która poniosła śmierć na miejscu. Jej chłopak leżał, nie dalej niż trzy metry od niej, i umarł jeszcze tej samej nocy. Dziewczyna trzymała mały plecak w zaciśniętej ręce, a zawartość wzbudziła we wszystkich popłoch. Był wypełniony niemowlęcymi ciuszkami. Najpierw policjanci umilkli i chwilę nasłuchiwali, czy w mroku nie słychać skądś kwilenia. Potem przetrząsali okolicę − metr po metrze. Rozświetlano mrok reflektorami z dachu pobliskiego centrum handlowego. Na ścianie Centrum widniał napis z tych pięknych czasów, gdy jeszcze chciałem o coś walczyć: WCZORAJ JUTRO BYŁO LEPSZE. Policjanci i robotnicy kolejowi wczołgiwali się pod wagony. W liście pożegnalnym Piotrka Dąbala, który zabezpieczyła policja, chłopiec pisał do Ani: „Jesteś światłem mego życia, jesteś moją żoną, jesteś słońcem na moim niebie, jesteś piastunką mego serca, jesteś moim drugim ja, jesteś treścią moich snów, jesteś przyczyną, dla której żyję, jesteś wszystkim czego chcę, jesteś mą gorejącą gwiazdą, jesteś ode mnie zbyt daleko, jesteś światłem, które mnie wiedzie, jesteś moim ulubionym widokiem, jesteś moim celem, jesteś moją racją, jesteś mą iskrą, jesteś światłem w mroku, Jesteś moim najpiękniejszym Aniołem.” W Rocford wierzyłem ślepo, że wiodło nas ku sobie Przeznaczenie. Błądziłem po całym świecie, by ją wreszcie znaleźć na dnie Piekła – trzydziestoletnią profesjonalistkę, która przeraźliwie bała się staropanieństwa. Na kobiety długo patrzyłem, jak na słabego mężczyznę, a one traktowały mnie, jak głupią przyjaciółkę. Teatr mego związku z Joyce trwał prawie dziesięć lat. W tak zwanych mądrych dysputach zazwyczaj powtarza się za Beatelsami: „to kobieta jest murzynem świata”. Nie ma większej hipokryzji. Cała prawda jest taka: to mężczyzna jest szyją kobiety. I to ona tą szyją przemawia. Czy widzieliście kiedyś, by szyja zrobiła coś z własnej woli? Zawsze ustępowałem miejsca kobietom, bo jestem dobrze wychowany… przez kobiety. Ale przez to wieczne dwa kroki do tyłu, byłem idealnym kandydatem do podcinania mi nogi. Kiedy już padałem na plecy z rozkrzyżowanymi rękami i robiłem orła na piasku z głupią miną i wewnętrznym przekonaniem, że to ja coś skiepściłem, gorąco obiecywałem poprawę. Im bardziej się tak poprawiałem, tym mniej pojmowałem, co czuję i budziła się we mnie trwoga, że jestem potworem. Do Stanów przypłynąłem pontonem. Na ten wspaniały ponton musiałem najpierw zarobić. Pierwszy miesiąc pobytu w tym pięknym kraju spędziłem na zbieraniu glist i innego robactwa na polach dla firmy zajmującej się zaopatrzeniem wędkarzy w żywą przynętę. Musiałem gonić je na kolanach, w świetle księżyca, jak jakiś glizdojad, a one zawsze umiały skryć się przede mną pod ziemią. Nigdy nie myślałem, że dżdżownice mogą tak szybko uciekać przed człowiekiem! Na przestrzeni kilku metrów urządzały sobie tor wyścigowy. Te robaki miały mi podsunąć pod stopy latający dywan, bym mógł dotrzeć do Chicago. Musiałem zebrać dwa tysiące kanadyjskich dolarów, by przeszmuglować się przez granicę którymś z polskich traków. Wreszcie robaki śniły mi się po nocach. Po zebraniu dwudziestu skrzynek dżdżownic i innego świństwa, wychodzącego o zmroku z ziemi, miałem dokładnie tyle, by kupić sobie ponton. Wyobrażałem sobie tę chwilę, jak start w nowe, wolne życie. Wyzwolenie, które glisty powitają chóralnym wrzaskiem, płosząc krety i pieski stepowe. Po przemyśleniu różnych innych możliwości − przepłynięcie rzeki Niagara wydawało się najlepszym sposobem. Niagara Falls jest najlepiej strzeżonym akwenem na granicy kanadyjsko -amerykańskiej, ale mnie to nie przeraziło. Trenowałem trochę na jeziorze Ontario pływanie pontonem z motorkiem, aż wreszcie się zdecydowałem. Nikt by nawet nie pomyślał, że można być tak bezczelnym! Przepławić się do Stanów na oczach tysięcy turystów, zwiedzających Wodospad. Dwa razy podpływała do mnie policja rzeczna, by spytać, czy nie potrzebuję jakiejś pomocy? Twierdziłem, że trenuję sporty ekstremalne i dawali mi spokój. Za każdym razem, gdy motorówka policyjna odpływała, czułem się jak żołnierz, który fortelem wystrychnął na dudka swego najeźdźcę. Na drugim brzegu czekał już na mnie kumpel, by zawieźć mnie do Buffalo. Pociągiem Amtrak ruszyłem na spotkanie mej Przyszłości, to jest… Joyce Bell. Joyce odjechała z moją spermą w plastikowym pojemniczku, a ja koło pierwszej po południu zatrzymałem mego thunderbirda przed budynkiem, na którego dachu wzbijała się w niebo antena radiowa. Na tabliczkach przy wejściu widniały nazwy THE HEALTH CENTER THE ETHNIC RADIO CHICAGO. Nasz zespół, to jest Joanna Pol i ja, tworzył program Welcome to Chicago! − nadawany przed i po południu. Program był jak się należy – niezależny. Dom Starców był własnością Polskiego Związku Narodowego, co było compact, bo w razie czego wszystko było na miejscu. Przewodniczącym PZN był ten znany w Kraju Franciszek Rusek. Jego sekretarz dzwonił do nas codziennie, byśmy zrobili wreszcie wywiad z Dembowskim, biznesmenem z Polski. Wszyscy wokół wpadali w histerię! Dembowski, przekonywano mnie i Joannę, jest ważny dla Polski. Dembowski otworzy nam drzwi do Raju! Sprawi, że Polonia na nowo znajdzie swe miejsce w życiu politycznym Ojczyzny. Czułem, że to szwindel. Nie chciałem tego skurwiela w swoim programie. Z daleka mi śmierdział i budził wstręt. Dembowski krążył w gdańskim środowisku opozycyjnym i gębę miał pełną rewolucyjnych haseł, tak odważnych, że budziło to podejrzenia. Obawiano się go, bo operował w stanie wojennym sumami, od których kręciło się w głowie. Nigdy nie wpadł w żadną zasadzkę. Chłopaki szli do więzienia, a Dembowski zawsze zdążył uciec! Strugał wariata. On nic nie wiedział! Rewolucja zawsze wyrzuca na wierzch przede wszystkim szumowiny. Nie chciałem polityki w moim programie. Moje serce kazało mi dawać odrobinę otuchy współwięźniom Polskiego Obozu Pracy Chicago. To było ważniejsze. Dom na Harbour Avenue był naprawdę eleganckim domem starców. Nie śmierdziało tam moczem, a na wózkach jeździli ludzie, a nie zombie. Kwitło życie towarzyskie, o wiele częściej zmieniano podkłady, a kobiety myły swoje siwe głowy raz na trzy dni. Na stolikach stawiały kremy i pachnidła. Było tam zupełnie inaczej niż w Rocford. Z tamtego okresu ocalał jedynie generał Corzoni − wielki starzec o nieśmiertelnej duszy. Zmierzając szybkim krokiem do studia emisyjnego, natknąłem się właśnie na niego. Salowa popychała wózek i szarpała się z nim, a Generał ganił tubalnym głosem: − Daj mi spokój! Ty czarna jędzo. Wynocha! Salowa ściągała z niego spodnie od piżamy. Generał, przywiązany do oparcia wózka bawełnianymi pasami, przedramiona miał wolne, więc szczypał ją grubymi paluchami, a Murzynka, ze względu na swą masę, nie mogła się przed tym uchronić. Strofowała go ze śmiechem: − Corzoni! Taki z ciebie generał, jak ja aktorka! Nie możesz łazić w zaszczanej piżamie. Musimy ci zmienić spodnie! W naszą stronę szła szybkim krokiem Joasia, tleniona blondynka o okrągłej buzi, wielkie odkrycie polskiego świata filmu w zamierzchłych latach sześćdziesiątych. Murzynka spojrzała na mnie z prośbą w oczach. − Możesz pomóc? On jest nieopanowany i silny. Silny jak słoń! Sprytnie zastopowała nogą hamulec wózka. Poprosiła bym trzymał za oparcie. Starałem się nie patrzeć na miotającą się brązową czaszkę Corzoniego. W ręku trzymałem ciągle papierowy plik relacji o śmierci Piotrka i Ewy. Joasia przyglądała się ze zrozumieniem tej sytuacji. Gdy pielęgniarka skończyła, a Generał odjechał godnie wyprostowany na inwalidzkim wózku, Joanna podeszła i ujęła moje ramię delikatną, malutką dłon\nStanisław Esden-Tempski Już od czasu swego głośnego debiutu – tomu wierszy pt. Wytrwale rozwijam swe złe skłonności wzbudzał kontrowersje i zainteresowanie. Powieści Kundel i Łowca orchidei ukazały go jako oryginalnego prozaika.\n


POKRZYWA dla GADÓW żółwi odporność 60g ALVANAEKO - zagroda.cieszyn.pl\n» Nakarm mnie\n» Karma, dodatki paszowe\n» Zwierzę domowe\n» POKRZYWA dla GADÓW żółwi odporność 60g ALVANAEKO\nPOKRZYWA dla GADÓW żółwi odporność 60g ALVANAEKO\nKod produktu: 590416185834\nPOKRZYWA (liść, łodyga, korzeń) dla małych gadów.\nZawiera duże ilości makro i mikroelementów oraz witaminy: C, K1, B2, A, E, garbniki, chlorofil, aminy, białka, kwas pantotenowy, olejek eteryczny, histaminę, acetylocholinę, kwas krzemowy i mrówkowy, fitoncydy oraz składniki mineralne (żelazo, magnez, wapń, mangan, fosfor, siarka, potas, jod, krzem i sód), a także korzystne dla zdrowia flawonoidy i fitosterole.\nPokrzywa ze względu na takie bogactwo składników prozdrowotnych działa ogólnie wzmacniająco oraz pobudzająco na przemianę materii. Wspomaga procesy krwiotwórcze i odpornościowe, wpływa korzystnie na pracę przewodu pokarmowego i wydalniczego, wzmaga apetyt. Związki w niej zawarte oczyszczają układ trawienny, korzystnie wpływają na pracę trzustki, wątroby i żołądka. Działa odtruwająco, bakteriostatycznie i przeciwbiegunkowo.\n- Przy niedoborach minerałów i witamin.\n- W przypadku chorób układu pokarmowego i wydalniczego.\n- W przypadku stanów wyczerpania i rekonwalescencji,w celu wsparcia odporności organizmu.\n- Wspomagająco w funkcjach rozrodczych i wychowu młodych.\nDZIENNA DAWKA: (posypać i wymieszać z pokarmem):\nMałe gady: jedna szczypta | Duże gady: dwie szczypty\nNależy przechowywać w szczelnie zamkniętym\nopakowaniu w temperaturze pokojowej. Produkt jest\nw pełni bezpieczny dla ludzi i zwierząt, nie powoduje\nProdukty przetwarzania roślin 13.1.7\nWłókno surowe: 15,2%\nZezwolenie na wytwarzanie: PL 1609084p\nData produkcji i numer partii na opakowaniu.


Rock Area - Artykuły: ARENA - 1999 - The Visitor - Revisited\nArtykuły » Recenzje - A » ARENA - 1999 - The Visitor - Revisited\nARENA - 1999 - The Visitor - Revisited\n3. (Don't Forget To) Breathe\n5. Crying For Help IV\nLive in Paradiso, Amsterdam\n11. Enemy Without\nMoja fascynacja grupą ARENA zaczęła się już w czasach Roba Sowdena, przyznam szczerze. Właściwie z płyty na płytę zespół zyskiwał coraz to bardziej zadziornego oblicza by w moim odczuciu zakotwiczyć gdzieś na pograniczu rocka progresywnego i metalu. Dwa pierwsze albumy studyjne na pewno są (a nawet w chwili kiedy je poznałem) były klasykami, era Sowdena i płyty wówczas wydane miały jednak pewien wspólny mianownik. Zespół potrafił parać się muzyką klimatyczną i tajemniczą, nie stroniąc przy tym od rozwiązań bardziej charakterystycznych dla przedstawicieli mocniejszego grania. I mimo że ten czas równa się wyśmienitym trzem płytom studyjnym, to album "The Visitor" jest moim ulubionym w dorobku ARENY.\nNiejednokrotnie ARENA wydawała EPki, koncertówki... i demówki w wersjach limitowanych dla swoich fanów. Udało mi się nawet zdobyć niektóre z tych wydawnictw. Jednak dla mnie białym krukiem a jednocześnie wydawnictwem jak na swój czas trafiającym w punkt jest "Visitor - Revisited". Zespół zdecydował się przedstawić fanom swojego nowego wokalistę i to w repertuarze z poprzednich dwóch płyt. Rezultatem tego przedsięwzięcia jest w zasadzie podwójna EPka. Krążek zawiera pięć utworów w wersji akustycznej, tyle samo tracków składa się na koncertówkę. Całość wieńczy wersja demo "Enemy Without" w wykonaniu Cliva Nolana.\nZacznę od końca. Jeśli jesteście fanami zespołu, to nieobce są wam różnorakie wykonania "Crying for help", czy też wariacje klawiszowe Clive'a zawarte na "The Cry", czy EPkach dopełniających "Contagion". Wówczas ostatni utwór będzie dla was gratką. w innym wypadku możecie kręcić nosem.\nCzęść koncertowa również nie wymaga zbytniej rekomendacji... z obecnej perspektywy. Zespół wydał już przecież kilka zapisów koncertów i na każdej z nich prezentował swój materiał w sposób wyśmienity, Tutaj dochodzi specyfika czasu. Zmiana składu spowodowała, że przecież są to nagrania z Paulem Wrightsonem, który w chwili wydania był już byłym głosem zespołu... więc w pewnym sensie jakieś podsumowanie tego okresu.\nDla mnie jednak prawdziwą gratką jest część akustyczna. Nie dość że dobór utworów jest kapitalny, to materiał ten prezentuje się w tej nieco bardziej surowej formie w tak naturalny sposób, jakby był tak napisany (a może był). I o ile można powiedzieć że to wykonanie emocjami dorównuje oryginalnym wersjom "Tears in the rain" niemal je przewyższa. Ten utwór ściska za gardło, a akustyczne instrumentarium plus głos Roba nadają mu wyjątkowego wyrazu. Zresztą na kolejnych koncertówkach i podczas kilku koncertów zespołu, które dane mi było oglądać zawsze wyczekuję tego kawałka.\nAlbum zdobi genialna okładka autorstwa Mattiasa Norena. Jest wybitnie klimatyczna i prorefleksyjna.\nNiestety nie posiadam tego materiału w swoich zbiorach. Poznałem go z wersji pożyczonej. I w sumie przez lata marzyłem o wznowieniu tego wydawnictwa, ale zdaję sobie sprawę że jego kult i unikalność zostałyby nieco rozmyte. Na pocieszenie reedycja jubileuszowa "The Visitor" zawiera na dodatkowym dysku podobnej natury kompilację. Mam jednak nadzieję że zespół z kolejnym wokalem na pokładzie (Paulzem Manzi), mógłby się pokusić o wydanie albumu podobnej natury - bardzo bym sobie tego życzył - i na pewno nie przegapiłbym takiego wydawnictwa. Cóż, jeśli jednak nie będzie man dane doczekać takiej chwili, podejrzewam że podczas zbliżającej się trasy, która z jednej strony promuje nowy album, z drugiej celebruje rocznicę wydania "Visitora", ten materiał zostanie potraktowany w setliście wyjątkowo.\nNapisane przez RA dnia marzec 14 2018 1185 czytań ·


Stronę ogląda: 339 gości\nSYLWETKI SZACHOWE - EDWARD WI¦NIEWSKI\nEdward Wiśniewski w swej charakterystycznej pozie\nZdjęcie zostało wykonane w 1965 roku na rynku w ¦wieciu nad Wisłą przed wyjazdem na mecz do Torunia. Od lewej strony widać: Jagodziński, Wiśniewski, Heliasz i Konikowski\nW Memoriale Henryka Szapiela, który odbył się w Tleniu w dniach 8-18 czerwca 1967 roku,zająłem trzecie miejsce i zdobyłem drugą normę na kandydata na mistrza. Z tej okazji gratulacje złożył mi Edward Wiśniewski (z prawej) i sędzia turnieju Bogdan Kranz. Edek zajął w turnieju 6 miejsce.\nPrzed hotelem w Karl-Marks-Stadt na początku sierpnia 1967 roku. Od lewej strony stoją: Edek Wiśniewski wraz z narzeczoną, Konikowski i Strzemkowski. Siedzą : Kwast wraz z żoną, Jabłoński i Jagodziński.\nEdek Wiśniewski z narzeczoną w parku w Karl-Marks-Stadt na początku sierpnia 1967 roku.\nW dniach 11-12 sierpnia 1969 roku odbyły się w Warnie dwa mecze towarzyskie pomiędzy reprezentacją Pomorza i Warny. Grając na pierwszej szachownicy uzyskałem jeden punkt przeciwko Atanasowowi. W sumie przegraliśmy 12-8. Niestety nie znam wyniku Edka, który grał na dalszej szachownicy. Wyjazd do Bułgarii był turystycznie bardzo atrakcyjny. W drodze do Warny zwiedziliśmy Budapeszt i Bukareszt, co zajęło nam dwa dni. W drodze powrotnej wystartowaliśmy z Sofii, aby z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych wylądować w Berlinie wschodnim. Po wielu godzinach w końcu dotarliśmy do Warszawy. Na zdjęciu Edek Wiśniewski w otoczeniu młodszych kolegów (Konikowski i Rogalewicz)w czasie zwiedzania Warny. Marek Rogalewicz zmarł na początku 2008 roku w Krakowie.\nFotografia przedstawia grupę szachistów z Łączności Bydgoszcz i drużyny z Finlandii (1977). Z lewej strony widać Edwarda Wiśniewskiegoi i Juliana Gralkę.\nEdward Wiśniewski przyjmuje dyplom z rąk dyrektora Telekomunikacji. Drugi z lewej to nieżyjący już dyrektor Poczty Głównej w Bydgoszczy Władysław Michałowski, obok niego widać Waldemara Jagodzińskiego.\nEdek przy szachownicy z nieznanym mi zawodnikiem. Zdjęcie pochodzi z 1981 roku.\nZdjęcie pochodzi z turnieju w 1982 roku. Drugi z lewej strony to Edek Wiśniewski, natomiast pierwszy z prawej to Jan Rogalewicz - brat niedawno zmarłego Marka.\nDwie pary bliźniaków Łucznika Żołędowo (Żołędowo jest wsią ok. 1000 mieszkańców, 12 km na północ od Bydgoszczy, w gminie Osielsko.): Adam i Przemysław Wiśniewscy oraz Agnieszka i Anika Tadych. Obydwaj synowie Edka są żonaci, ale tylko Adam ma syna Szymona, który też trochę pogrywa w szachy i ma IV kat. Bliźniaczki Tadych (ur. 1 kwietnia 1984 roku) mają rankingi FIDE i tytuły kandydatek na mistrzynie, ale największe osiągnięcia miały w kategorii juniorek. Teraz studiują i pracują. Agnieszka gra w I drużynie na kobiecej szachownicy, a Anika w Lidze Okręgowej na I szachownicy męskiej i obie sobie dobrze radzą w meczach. Anika została w tym roku mistrzynią województwa kobiet w grze błyskawicznej.\nZ lewej strony widać przy partii Adama Wiśniewskiego. Obok walczy Tomasz Rak.\nW akcji Przemysław Wiśniewski. Przygląda się Krzysztof Lewandowski\nGrupa dwóch zespołów Łucznika Żołędowo. Bracia Wiśniewscy stoją po lewej stronie. Z założonymi rękami to Ulrich Jahr, który został już wcześniej przedstawiony na tej podstronie.\nEdward Wiśniewski (23.12.1940 - 22.08.1984) szachista, trener, działacz i kolega\nEdka Wiśniewskiego poznałem dokładnie 15 maja 1961 roku. W tym dniu po raz pierwszy w życiu zobaczyłem prawdziwy turniej szachowy. Miało to miejsce w siedzibie klubu szachowego Caissa przy Okręgowym Klubie Oficerskim na ulicy Dwernickiego w Bydgoszczy. Były to półfinały do mistrzostw Wojska Polskiego. Przysiadłem się do partii Czesława Krulischa i zacząłem zapisywać partię w swoim notesie. Ktoś wręczył mi blankiet do zapisu. Znałem już notację, więc bez problemu notowałem partię. Zakończyła się ona szybkim zwycięstwem Krulischa, i to z ofiarą hetmana. Byłem zafascynowany tym pojedynkiem i atmosferą turnieju.\nW pewnym momencie ktoś podszedł do mnie i zapytał, czy chciałbym zostać członkiem klubu? Zgodziłem się. Poproszono mnie do stolika w kącie sali w celu wypełnienia kwestionariusza. W pewnym momencie podszedł do nas młody mężczyzna. "Jestem Edward Wiśniewski" - przedstawił się i podał mi rękę. Wiśniewski grał w turnieju, ale w tym dniu zremisował szybko swoją partię i opuścił salę gry. Dlatego nie był świadkiem efektownego zwycięstwa Krulischa, który był zresztą faworytem turnieju. "Podobno masz zapis partii Krulischa"? - zapytał mnie. "Tak" - odpowiedziałem i podałem mu blankiet. Ktoś przyniósł szachy i rozpoczęła się analiza partii. W pewnym momencie Wiśniewski stwierdził: "Krulisch zagrał pod publikę. Oprócz ofiary hetmana wygrywało przecież też oddanie gońca". Obserwowałem z boku analizę i poznawałem nowe pojęcia. Było to dla mnie wielkie przeżycie.\nW półfinale w Bydgoszczy (był jeszcze jeden w Warszawie) ostatecznie zwyciężyli: Krulisch i Kośmicki po 14 p., Wiśniewski i Lipowczan po 13.5 p., Gozdowski 13 p., Karasek i Kuźbik po 12.5 p. itd. Finał mistrzostw odbył się w Warszawie w dniach 10-20 czerwca 1961 roku. Zwyciężył A.Adamski 12.5 p., przed Filipowiczem 12 p. i Manasterskim 11 p. Wiśniewski zajął dalekie 15 miejsce z 3.5 p. Ale wyprzedził Krulischa, który był ostatni z 3 p.\nEdek był utalentowanym szachistą, ale zawsze miałem wrażenie, że zbyt lekko traktuje szachy. Był w ścisłej czołówce okręgu bydgoskiego, ale większych sukcesów na arenie ogólnopolskiej nie miał. Dla niego ważniejsza była atmosfera turnieju i poznanie ciekawych ludzi. W szachach doszedł do tytułu kandydata na mistrza, ale na pewno reprezentował wyższy poziom. Miał dużą wiedzę szachową. Był w zasadzie zawodowym szachistą. Prowadził treningi z niewidomymi i głuchoniemymi zawodnikami. Oprócz tego sędziował turnieje, prowadził kursy dla instruktorów i sędziów szachowych itd. Przez wiele lat pełnił funkcję sekretarza Okręgowego Związku Szachowego.\nMieszkał z rodzicami, którzy mieli zakład krawiecki. A więc bez ryzyka mógł prowadzić tryb życia szachowego "profesjonała". Był starszy ode mnie o 7 lat. Ale był najmłodszym zawodnikiem pierwszej drużyny OKO "Caissa". Nawiązaliśmy więc szybko bliższy kontakt i zostaliśmy kolegami. Często zaglądałem na ulicę Hetmańską, gdzie mieszkał. Miał swój pokój i dużo szachowej literatury. Korzystałem z niej bardzo często. Dzięki temu szybciej podniosłem swe kwalifikacje szachowe.\nEdek miał powodzenie u kobiet. Często powtarzał: "Póki jesteś młody i wolny to korzystaj z życia. Potem, jak założysz własną rodzinę, nie będzie już na to czasu". Pamiętam taką sytuację z festiwalu szachowego w Sajenkach koło Augustowa (1963). O tej imprezie wspomniałem już przy sylwetce Andrzeja Filipowicza. Edek grał w jednej rundzie z Henryką Konarkowską (14.12.1938), która w tym czasie była w ścisłej czołówce krajowej kobiet i znana była też ze swej urody. Była oczywiście obiektem zainteresowania u mężczyzn. A najbardziej latał za nią pewien młody i bardzo przystojny mistrz warszawski.\nW czasie turnieju były takie upały, że prawie wszyscy uczestnicy grali w kąpielówkach. Henia paradowała w eleganckim stroju kąpielowym, chyba koloru błękitnego (jeśli dobrze pamiętam). W czasie gry Henia dość wyzywająco uwypuklała pewne wdzięki, rzecz jasna częściowo zakryte kostiumem. To dekoncentrowało oczywiście wszystkich jej przeciwników, którzy zamiast na szachownicę gapili się na Henię, szczególnie na pewną część jej ciała. W tym dniu pauzowałem. Przyglądałem się więc grze zawodników mojej drużyny. Zauważyłem, że Edek jest jakiś niespokojny i jego oczka latają w różne kierunki. W pewnym momencie poszedłem do naszego lokum, aby poczytać świeżą prasę. Byłem akurat przy lekturze Trybuny Ludu, gdy do namiotu wparował Wiśniewski z krzykiem: "Koniś (tak mnie pieszczotliwie nazywał) - potrzebuję jakieś czapki. Nie mogę się skoncentrować". Nie namyślając się długo skonstruowałem z gazety "czapkę-okręt". Edek nasadził ją zadowolony na głowę i poleciał do swej partii. Pobiegłem za nim. Zauważyłem już spokój w jego zachowaniu. Dzięki czapce z gazety widział tylko szachownicę i mógł ze spokojem kontynuować grę. Ostatecznie wygrał bardzo ładną partię. Po jej zakończeniu podziękował mi za pomoc w uratowaniu męskiego honoru.\nW tamtych czasach przegranie z kobietą to był powód do drwin ze strony kolegów. Pamiętam moją pierwszą partię turniejową z Wandą Żółtek. W czasie gry powtarzałem sobie: "Tylko nie przegrać, może być remis, ale nie mogę przegrać". Partię ostatecznie wygrałem, ale kosztowało mnie to sporo nerwów. Tak to kiedyś było! Powracam jeszcze do Heni Konarkowskiej. W drodze powrotnej siedzieliśmy w jednym przedziale. Konarkowska studiowała w Krakowie, natomiast jej rodzice mieszkali w Grudziądzu. Starsi koledzy chcieli koniecznie dowiedzieć się nieco więcej o jej życiu prywatnym. A kiedy padło pytanie o sprawy "sercowe", to uśmiechnęła się tajemniczo i krótko oświadczyła: "Mój ukochany mieszka bardzo daleko". Dwa lata później Henryka Konarkowska wyszła za mąż za znanego szachistę i dziennikarza szachowego V.Sokolova i wyemigrowała do Jugosławii.\nEdek był dla nas młodych nie tylko starszym kolegą, ale też opiekunem na różnych imprezach młodzieżowych. Pamiętam taką zabawną scenę. W drodze powrotnej z mistrzostw okręgu juniorów w Toruniu (1963) Jerzy Lewi zachowywał się w pociągu skandalicznie. Skakał po siedzeniach, darł się, a przecież w przedziale byli także inni pasażerowie. Kilkakrotne upomnienia naszego opiekuna nie pomagały. W końcu Edek nie wytrzymał. Kazał mnie i Lewiemu wyjść z przedziału. Następnie schwycił Jurka za kołnierz i zataszczył do toalety. Tam kazał mnie go przytrzymać i sam "po ojcowsku" przetrzepał mu spodnie. Po powrocie do przedziału Lewi dalej rozrabiał. Edek spasował. To był jedyny wypadek, kiedy musiał użyć siły.\nW gruncie rzeczy był spokojnego charakteru. W ciągu naszej wieloletniej znajomości mieliśmy tylko raz mały konflikt. Latem 1967 roku odbył się w Tleniu Memoriał Szapiela. Pogoda była wspaniała. Wolne chwile spędzaliśmy na wodzie. Pewnego dnia płynąłem kajakiem z Tadkiem Lipskim, gdy podpłynął do nas Wiśniewski i zaczął chlapać nas wodą. Postanowiłem się zrewanżować i wybrałem do tego celu wiosło. Niestety zrobiłem to tak nieudolnie, że uderzyłem Edka w głowę. Uderzenie nie było silne, gdyż woda zamortyzowała cios. Mimo tego kolega uznał, że mogłem go zabić i obraził się na mnie. Przez dwa dni nie odzywał się. Byłem zrozpaczony. Ale ktoś podsunął mi dobrą radę. Kupiłem jego ulubione wino i w obecności kilku uczestników turnieju oficjalnie go przeprosiłem. Poskutkowało!\nPewnego razu Edek przedstawił mi swoją narzeczoną. Po ślubie przeprowadził się do mieszkania swej żony na Szwederowie. 19 marca 1968 roku Edek został ojcem dwóch synów-bliźniaków Adama i Przemysława. Na początku były problemy z dziećmi, ponieważ ciągle chorowały. W tym czasie pełniłem służbę wojskową w Okręgowym Klubie Oficerskim. Pewnego dnia zjawił się tam bardzo zdenerwowany Edek. "Potrzebna jest krew dla bliźniaków. Ich stan jest krytyczny". Problem był więc poważny. Okazało się, że jeden z żołnierzy zatrudnionych w klubie posiada potrzebną krew. Nazywał się Zbigniew Jońca. Pochodził z jakieś małej miejscowości koło Słupska. Zaoferował swą pomoc. Pojechaliśmy razem do szpitala. Ale okazało się, że potrzeba więcej krwi i nie wystarczy jeden dawca. "Mogę oddać tyle krwi, ile potrzeba" - zaproponował Jońca. To musi pan podpisać oświadczenie, że robi to pan na swoją odpowiedzialność odezwał się lekarz. Jońca bez wahania złożył swój podpis na podsuniętym formularzu. Krew została pobrana i Edek z wdzięczności wsunął Zbyszkowi do kieszeni 500 złoty, co miało w tamtych czasach dużą wartość. Bliźniaki zostały uratowane!\nJeszcze w czasie naszego ostatniego spotkania w Bydgoszczy w 1980 roku Edek wspomniał to wydarzenie, które uratowało życie jego synom. Kochał swoje bliźniaki! Pamiętam, że kiedyś jeden z kolegów klubowych Heliasz twierdził, że Edek nie odróżnia swych synów. Padł zakład. Edek wychodził do innego pokoju i my zamienialiśmy dzieciaki miejscami. Jeden z nich miał w majtkach kartkę z imieniem. Nawet zamienialiśmy ubranka. Ojciec za każdym razem prawidłowo odgadł imiona. Zakład wygrał. Później zdradził mi tajemnicę: "Jeden z nich ma nieco większą głowę"! Ale nie zdradził który.\nO śmierci Edka dowiedziałem od Małgosi Wiese, która grała w turnieju kobiecym w Dortmundzie. Na moje pytanie: "Co słychać w bydgoskich szachach i jak wiedzie się Edkowi Wiśniewskiemu", krótko się zastanowiła i odpowiedziała: "Wiśniewski przecież nie żyje". Był to szok dla mnie. Nie mogłem w to uwierzyć. A jednak była to prawda. Mój najlepszy kolega z lat bydgoskich Edek zmarł w wieku zaledwie 44 lat.\nNie będę ukrywał, że 17 lat spędzonych w Bydgoszczy to najpiękniejsza karta w moim życiu. Bowiem tutaj spędziłem wspaniałe lata swego dzieciństwa, jak również skończyłem szkołę podstawową i średnią. W mieście nad Brdą zaraziłem się bakcylem szachowym i odnosiłem swe pierwsze sukcesy na szachownicy. To tutaj poznałem wiele ciekawych postaci, w tym Edka Wiśniewskiego!\nWybór 17 partii Edwarda Wiśniewskiego


Online: 517 Sobota, 2018.05.26\nStrona główna » Biznes » Google kupuje firmę projektową Agnilux\nczwartek, 06 maja 2010 13:36\nW ślad za Applem, również Google dokonał transakcji na rynku fuzji i przejęć firm półprzewodnikowych kupując projektanta układów scalonych, twierdzą źródła rynkowe.\nPrzejęta firma nazywa się Agnilux i została założona przez elektroników projektantów z firmy wcześniej przejętej przez Apple’a, z którego jednak odeszli, aby ponownie rozwinąć działalność jako niezależna firma.\nObserwatorzy rynku spekulują, że firma projektowa mogła proponować Google’owi obniżenie zużycia prądu podczas pracy serwera, projektując układ oparty na ARM, zdolny do przetwarzania wielopotokowego.\nPodobny projekt z wykorzystaniem licencji ARM zespół firmy wcześniej wykonywał dla Apple’a. Amerykańskie forum inwestycyjne PEHUB poinformowało, że Agnilux prowadził niedawno rozmowy o współpracy strategicznej m.in. z Cisco, Microsoftem i TI.\n» Google musi zniszczyć prywatne dane pobrane z sieci WiFi


Rozmawiali o aktywności obywatelskiej | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome News Rozmawiali o aktywności obywatelskiej\nWe wtorek 17 maja w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Stalowej Woli odbyła się debata lokalna pod hasłem „Rozwijamy skrzydła Polski lokalnej”. W spotkaniu wzięli udział samorządowcy, przedstawiciele miejskich instytucji i stowarzyszeń, uczniowie, czytelnicy biblioteki oraz mieszkańcy miasta. Spotkanie miało charakter warsztatowy a jego celem było wypracowanie wspólnych wniosków dotyczących sposobów i możliwości uwolnienia potencjału aktywności obywatelskiej mieszkańców Polski lokalnej.\n– Każdy z nas żyje w jakiejś społeczności lokalnej i wszyscy chcielibyśmy żyć w jak najfajniejszym otoczeniu, mamy na to dwa sposoby: znaleźć idealną społeczność i tam się przenieść albo zmienić tą, którą mamy na lepszą. Możemy startować z każdego punktu: słabego, dobrego, bardzo dobrego ale zawsze możemy coś poprawić i ta debata jest właśnie o tym – mówił moderator spotkania Piotr Szczęsny z Fundacji Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego.\nCzłonkowie debaty pracowali w grupach dyskutując nad wariantami odpowiedzi na dwa pytania. Pierwsze z nich brzmiało tak: Co motywuje do angażowania się w sprawy społeczności lokalnej? Tutaj najpopularniejsze okazały się odpowiedzi iż chodzi o poczucie przynależności do konkretnej społeczności i danego miejsca, chęć współpracy z innymi ludźmi w celu realizacji dobra wspólnego oraz chęć działania. Drugie zaś brzmiało: Jak można ułatwić mieszkańcom zaangażowanie się w sprawy społeczności lokalnej? Debatujący wspólnie orzekli, że najważniejsze to stworzenie banku pomysłów i szerokiego dostępu do informacji, stworzenie oferty możliwości działania oraz wykorzystanie narzędzi współpracy w postaci stron internetowych, konferencji, warsztatów czy pikników.\nPodobne debaty odbywają się w maju w 49 innych placówkach na teranie całego kraju. Wypracowane wnioski trafią do rąk prezydenta RP Andrzeja Dudy.


Wizy do Libia - Pasazer.com\nWizy do Libia\nTryb express - 7 dni roboczych\nWypełniony wniosek wizowy (w j. polskim lub j. angielskim) pobierz stąd\nZaproszenie z Libii. Uwaga! Musi być zalegalizowane w Libii.\nPrzetłumaczona pierwsza strona paszportu przez tłumacza przysięgłego języka arabskiego - możemy pomóc w uzyskaniu tłumaczenia\nKsero ubezpieczenia na czas pobytu w Libii - można wykupić w naszym biurze\nKsero rezerwacji biletów lotniczych\nOpłata konsularna: 200 PLN\nWizy wydawane są na 30 dni, 3 m-ce lub 6 m-cy. Wiza 30-dniowa ma 45 dni ważności od daty przyznania, wiza na 3 lub 6 miesięcy są ważne właśnie taki okres od daty przyznania wizy\nWiza wydawana jest na daty wskazane w zaproszeniu.\nDokumenty można składać w poniedziałki i środy.\nCzas oczekiwania na wydanie wizy wynosi min. 1 tydzień (6 dni roboczych).


Kongo - 10 franc 2010 - Zagrożone zwierzęta - Leniwiec - Sklep Numizmatyczny D..\nStart » Monety Świata » Kongo » 1533 Moje Konto | Zawartość koszyka\nKongo - 10 franc 2010 - Zagrożone zwierzęta - Leniwiec\n\t Cena: 109,00zł *brak*\nNominał: 10 franc\nMateriał: platerowane Ag\nKolejna piękna moneta z nowej serii zwierząt - Leniwiec.\nZagrożone zwierzęta (Endangered Wildlife)\nPierwsza moneta z serii to Lampart.\nInne monety z serii zwierząt z Kongo.\nLeniwce – ogólna nazwa dwóch rodzin z rzędu szczerbaków: leniwcowatych (Bradypodidae) – nazywanych również leniwcami trójpalczastymi – i Megalonychidae, do których zaliczane są leniwce dwupalczaste.\nSą to średniej wielkości, nadrzewne zwierzęta z mocnymi kończynami, opatrzonymi bardzo długimi pazurami, na których poruszają się grzbietem w dół, zwisając z gałęzi drzew. Środkowe człony palców są zrośnięte.\nLeniwiec jest roślinożercą. Posiada wielokomorowy żołądek, w którym żyją żywiące się celulozą bakterie. Jednocześnie ma zredukowane umięśnienie i powiększony przewód pokarmowy. Temperatura ciała leniwca waha się od 30 do 34 °C. W przeciwieństwie do większości ssaków, leniwce nie regulują swojej temperatury przez zmianę tempa metabolizmu, tylko poprzez przechodzenie ze słońca do cienia. W efekcie ciało leniwca potrzebuje prawie o połowę mniej kalorii niż ciała innych ssaków o podobnych rozmiarach. Dzięki temu pożywienie roślinne w pełni mu wystarcza.\nSamica rodzi zwykle jedno młode rocznie, karmi je mlekiem przez 6 miesięcy. Młode natychmiast po urodzeniu obraca się do pozycji "do góry nogami", w której spędzi resztę życia. Samce i samice osiągają dojrzałość płciową po trzech latach. Leniwce żyją samotnie, z wyjątkiem matki z młodym.\nIch środowisko to las równikowy Ameryki Południowej i Środkowej. Każdy osobnik zajmuje terytorium ok. 16 akrów, a pomiędzy drzewami przechodzi korzystając z wiszących między nimi roślin. Leniwce są niezwykle odporne na infekcje. Nawet bardzo głębokie zranienie rzadko przeradza się w zakażenie. W tych samych warunkach klimatycznych człowiek pozbawiony leków często cierpi od niegojących się ran. Poznanie mechanizmu obronnego leniwca może pozwolić na postęp w leczeniu.\nLeniwcom zagraża wyginięcie spowodowane wycinaniem brazylijskich lasów równikowych. Te zwierzęta wolno się rozmnażają, a ich wolne tempo ewolucyjne nie rokuje nadziei na to, że zdołają przystosować się do innych środowisk.\nKopalne leniwce naziemne żyły w plejstocenie. Megatherium americanum osiągały nawet rozmiary słonia.\nKongo - 10 franc 2007 - (XII) Arcydzieła Malarstwa Światowego\nKongo - 10 franc 2009 - (XX) Arcydzieła Malarstwa Światowego\nKongo - 10 franc 2009 - (XIV) Arcydzieła Malarstwa Światowego\nKongo - 10 franc 2007 - (XI) Arcydzieła Malarstwa Światowego\nKongo - 10 franc 2007 - (V) Arcydzieła Malarstwa Światowego\nKongo - 10 franc 2007 - (I) Arcydzieła Malarstwa Światowego\nKongo - 10 franc 2009 - (XVIII) Arcydzieła Malarstwa Światowego


Noclegi Biłgoraj (Woj. Lubelskie, Pow. Biłgorajski) ul. Północna - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nNoclegi Biłgoraj (woj. lubelskie, pow. biłgorajski) ul. Północna\nMapa Biłgoraj, ul. Północna Biłgoraj mapa\nNoclegi w Biłgoraju ul. Północna, województwo lubelskie, powiat biłgorajski\nNoclegi w miejscowości Biłgoraj, ul. Północna. Porównaj możliwość zakwaterowania w Biłgoraju w zależności od standardu oraz ceny. Biłgoraj, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Biłgoraju:\nhotele Biłgoraj ul. Północna


prolaktyna-pytanie jeszcze raz - Forum 2021 - RODZICE.PL\nDziękuję wszystkim za odpowiedzi, to miło kiedy twoje pytanie nie zostaje zlekceważone, człowiek czuje wtedy że nie jest sam. Nie robiłam jeszcze badania prolaktyny z obciążeniem. Czy można zrobić to badanie bez skierowania od lekarza, czy trzeba mieć specjalne zalecenia kiedy i jak należy wykonać badanie tzn. w jakich odstępach czasu należy badać prolaktynę po obciążeniu. Dodam, że poziom progesteronu w 21 dc wyszedł 11,6ng/ml przy normie w fazie lutealnej 1,42 – 16,6 ng/ml, lekarz potwierdził, że przy takim poziomie napewo wystąpiła owulacja. Po stracie maleństwa w marcu tego roku, tak bardzo się boję, że się nie uda, a jedocześnie tak bardzo chcę zobaczyć dwie kreseczki na teście. W tym miesiącu wyjeżdżam w okresie kiedy moglibyśmy się starać – owulacja ok. 25-27.09, a wyjazd od 25.09 do 02.10 – a więc starania przesuwają się na październik, może do tego czasu ta moja prolaktyna trochę się ustabilizuje. Dzisiaj po bromergonie czuję sie lepiej, więc może mój organizm zaczyna się do niego przyzwyczajać – Castagnus odstawiam. Pozdrawiam\n4 odpowiedzi na pytanie: prolaktyna-pytanie jeszcze raz\nRe: prolaktyna-pytanie jeszcze raz\nKasiu, niestety nie wiem. Wejdź na stronę bociana tam jest forum “Jak się leczyć” Dziewczyny piszą o badaniach może tam coś znajdziesz\n1. Ja prolaktyne robilam bez skierowania, tzn. na wlasna reke, nie wiem czy mozna zrobic na skierowanie.\n2. Badanie robisz na czczo, potem lykasz tabletke i nastepne robisz po godzinie\n3.Wysoki progesteron nie potwierdza owu, pewnosc ze byla jest tylko po monitoringu, no i gdy jest ciaza 🙂\nOd siebie dodam ze slyszalam ze aby zrobic sobie badaniena prolaktyne trzeba odstawic bromek na kilka dni. Ja mam wynik po obciazeniu 50 razy wiekszy, lykam dwie tabletki dziennie, od ponad miesiaca, a negatywne objawy zniknely mi dopiero tydzien temu. Zycze powodzenia w staraniach.\ndodam ze mozna robic badanie ze skierowaniem\na wysoki progesteron nie jest 100% dowodem ovulacji ale prawie 100%:)\na to Zuzanko zrobilas mi nadzieje z tym progesteronem, szkoda ze to bylo w zeszlym cyklu\nZnasz odpowiedź na pytanie: prolaktyna-pytanie jeszcze raz


FINANSE I RACHUNKOWOŚĆ - rekrutacja 2022/2023 | Szkoła Główna Handlowa w Warszawie kierunki i wymagania\nStudia i uczelnie w Warszawie Szkoła Główna Handlowa w Warszawie Szkoła Główna Handlowa w Warszawie - kierunki studiów\nFinanse i rachunkowość - Szkoła Główna Handlowa w Warszawie rekrutacja 2022/2023\nStudia na kierunku finanse i rachunkowość w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie to studia licencjackie lub magisterskie, których program kształcenia zazwyczaj trwa 3 lata (studia I stopnia) lub 2 lata (studia II stopnia) i kończy się uzyskaniem dyplomu (licencjata lub magistra).\nStudia na kierunku finanse i rachunkowość w SGH\nProgram kształcenia na kierunku Finanse i rachunkowość nastawiony jest na pozyskanie szerokiej wiedzy z zakresu finansów oraz wiedzy, dzięki której możliwe jest prowadzenie analiz finansowych. W toku studiów studenci poznają mechanizmy funkcjonowania przedsiębiorstw, sektora finansów publicznych, rynków finansowych, banków oraz zakładów ubezpieczeń, a także poznają współzależności między finansami a sferą realną gospodarki. Ponadto, nabywają umiejętności w zakresie przeprowadzania analiz ekonomiczno- finansowych podmiotów gospodarczych, wyliczania efektywności poszczególnych instrumentów finansowych, a także oceniania skutków finansowych i społecznych podejmowanych decyzji i przedsięwzięć.\nAbsolwenci studiów na kierunku Finanse i rachunkowość posiadają wiedzę, umiejętności i kompetencje, które szeroko otwierają przed nimi perspektywy zawodowe. Najpopularniejszymi zawodami są: doradca finansowy, czy analityk finansowy, ale z dyplomem w kieszeni można również odnaleźć się w roli księgowego, czy menedżera do spraw finansowych.\nSzkoła Główna Handlowa w Warszawie to 14 kierunków kształcenia. Jednym z nich są Finanse i rachunkowość, prowadzone na studiach pierwszego i drugiego stopnia.\nCelem kształcenia jest uzyskanie szerokiej wiedzy z zakresu finansów, zapoznanie się z tematem zarządzania finansami podmiotów gospodarczych, oraz nabycie umiejętności umożliwiających prowadzenie analiz finansowych. Finanse i rachunkowość w Szkole Głównej Handlowej to przygotowanie do podjęcia pracy w charakterze eksperta, bądź menedżera w danej dziedzinie finansów i rachunkowości.\nLista przedmiotów do zaliczenia nie jest najkrótsza, a znajdują się na niej, między innymi, taki zagadnienia jak: ekonomia rozwoju, zarządzania bankiem, rachunkowość zarządcza, prawo finansowe i podatkowe, prawo celne, czy optymalizacja podatkowa. Prowadzone przedmioty uczą mechanizmów funkcjonowania przedsiębiorstw, sektora finansów publicznych i rynków finansowych, rozumienia współzależności między finansami a sferą realną gospodarki, znajomości instrumentów finansowych oraz kryteriów wyboru odpowiedniego instrumentu, dopasowanego do potrzeb przedsiębiorstwa lub gospodarstwa domowego.\nZdobytą wiedzę i rozwinięte umiejętności, absolwenci Finansów i rachunkowości w SGH mogą wykorzystać w działach doradztwa podatkowego, aparacie skarbowym, organach kontroli państwowej, biurach rachunkowych, firmach audytorskich, firmach konsultingowych.\nPodczas szukania odpowiedniej oferty edukacyjnej, kandydaci na uczelnie zadają wiele pytań by upewnić się w swoim wyborze. Jakie ma Szkoła Główna Handlowa w Warszawie opinie? Robert, student I-stopnia Finansów i rachunkowości mówi:\n„Wiedziałem, że jeśli studiować Finanse i rachunkowość to tylko w Szkole Głównej Handlowej. To najlepsza uczelnia ekonomiczna w kraju i zostać jej absolwentem to duże wyróżnienie i prestiż. „\nWiedza, którą możesz zdobyć studiując Finanse i rachunkowość Szkole Głównej Handlowej w Warszawie:\nmechanizmów funkcjonowania przedsiębiorstw,\nmechanizmów funkcjonowania sektora finansów publicznych, rynków finansowych, banków i zakładów ubezpieczeń,\nwspółzależności między finansami a sferą realną gospodarki,\nźródeł finansowania działalności gospodarczej i projektów inwestycyjnych,\noceny rzetelności danych finansowych oraz analiz ekonomicznych.\nAbsolwent kierunku Finanse i rachunkowość w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie może znaleźć zatrudnienie:\nKandydaci na Finanse i rachunkowość muszą przygotować się na pracowity okres postępowania kwalifikacyjnego. Aby dołączyć do oficjalnego grona studentów SGH muszą przejść poszczególne etapy, które wymagają nie tylko skrupulatności, ale i wiedzy. Podstawowym elementem rekrutacji jest założenie indywidualnego konta w specjalnym systemie internetowym. Każdy kandydat wprowadza do niego swoje dane osobowe, wyniki ze świadectwa dojrzałości, wyniki z olimpiad, a nawet osiągnięcia sportowe. Ponadto, dokonuje opłaty rekrutacyjnej i załącza swoje zdjęcie. Po pozytywnym przejściu kwalifikacji będzie ono potrzebne do wydania legitymacji studenckiej. O czym należy pamiętać? Aby regularnie sprawdzać komunikaty pojawiające się w systemie.\nDokumenty rekrutacyjne to zagadnienie, które dotyczy wyłącznie tych kandydatów, którzy otrzymali informację o zakwalifikowaniu do przyjęcia na studia. Zobligowani są wtedy do dostarczenia następujących dokumentów ...\nKażdy kandydat musi dokonać opłaty rekrutacyjnej, ponieważ bez jej wniesienia nie zostanie się przyjętym do postępowania kwalifikacyjnego. Obowiązująca kwota oraz numer konta bankowego podana jest w systemie rekrutacyjnym ...\nRekrutacja na Finanse i rachunkowość obejmuje cztery przedmioty, po jednym spośród wymienionych w ramach czterech pozycji poniższego zestawienia:\nprzedmiot pierwszy: matematyka lub fizyka (poziom rozszerzony),\nprzedmiot drugi: geografia lub historia, lub wiedza o społeczeństwie, lub ekonomia, lub fizyka, lub informatyka (poziom rozszerzony),\npierwszy język obcy do wyboru: angielski lub niemiecki, lub rosyjski, lub francuski, lub hiszpański, lub włoski (poziom rozszerzony),\ndrugi język obcy do wyboru, inny niż ten z pierwszego wyboru: angielski lub niemiecki, lub rosyjski, lub francuski, lub hiszpański, lub włoski (poziom podstawowy lub rozszerzony).\nIstotnym elementem kwalifikacji jest test wiedzy o przedsiębiorczości, którego celem jest sprawdzenie ogólnych predyspozycji intelektualnych kandydata do studiów ekonomicznych. Test obowiązuje jedynie kandydatów ubiegających się o przyjęcie na studia stacjonarne w języku polskim. Jaki zakres wiedzy sprawdzany jest na teście? Podstawa programowa zbieżna jest z podstawą programową przedmiotu podstawy przedsiębiorczości prowadzonego w polskich liceach ogólnokształcących i technikach.\nWarto uczestniczyć w różnorodnych olimpiadach i konkursach wiedzy, ponieważ sukcesy w nich uzyskane mogą znacznie ułatwić rekrutację na studia ...\nSzkoła Główna Handlowa kierunki\nStudia w Kolegium Zarządzania i Finansów SGH


Nie jest ani urocza, ani słodka, w co chcieliby wierzyć pochłaniający instagramową karmę. Jest dorosła i doświadczona życiem, rozgląda się czujnie, szukając zagrożenia. Wciąż i wciąż skanuje otoczenie, a kiedy schodzi ze służby, zastępuje ją jej włochaty pobratymiec, równie skoncentrowany na dźwiękach, zmianach krajobrazu, nietypowych powiewach wiatru.\nBezmyślnym życiem żyć człowiekowi nie warto – zwycięska praca w konkursie na opowiadanie\nStoję w przeciągu, okrakiem między dwoma peronami. Nawiane liście i papierki wzmagają ogólny chaos, niepodjęte decyzje drapią po kostkach, jak zwinięte w kulki jeże. Czekam na wszystko, nie oczekując niczego. Czas się rozpływa, a ja w nim.\nO zawiści i wolności ducha\nZdumiewająca historia z tą zawiścią. Wydaje się, że na świecie tylko ludzie znają jej smak. Wprawdzie zwierzęta walczą i współzawodniczą ze sobą o dostęp do różnych dóbr, lecz tylko pod wpływem niedostatku pokarmu lub seksu. Dwa głodne niedźwiedzie biją się o schwytaną rybę, ale gdy niedźwiedź jest nasycony, nie przychodzi mu do głowy, by wydzierać ryby innym niedźwiedziom po to tylko, by im nie było za dobrze i nie zaspokoiły swojego głodu.\nDrogi są u nas okropne. Spłachcie gierkowskiego asfaltu nie sięgają jeden drugiego, rozmazywane po żwirze przez lata używania. Rolnicy za dopłaty unijne kupują więc samochody, którymi nie jeździ się, lecz lata.\n‹ 1 2 3 4 … 17 18 ›


Jeziora – Wypoczynek nad wodą na obszarze Nadnoteckiej Grupy Rybackiej\nJezioro Lisie ( Pniewo)\nLeśne jezioro o wydłużonym kształcie, położone w pobliżu miejscowosći Przesieki. pow. około 15 ha, linia brzegowa 2500 metrów. Na jeziorze można wędkować po wykupieniu zezwolenia.\nJezioro Jelenia Krew\nŚródleśne, malownicze jezioro w pobliżu Kuźnicy Żelichowskiej. pow. około 5 ha, linia brzegowa 900 metrów. Jezioro prywatne bez możliwości połowu.\nJezior Mały Radzyń\nŚródleśne jezioro położone przy drodze wojewódzkiej 123 za miejscowością Kuźnica Żelichowska. Brzegiem jeziora częściowo prowadzi ścieżka wydeptana przez wędkarzy.\nPłytkie śródleśne jezioro o pow. prawie 40 ha. Powstało dzięki spiętrzeniu wód strugi Ruda w latach 60-tych XX wieku. Wcześniej były tu dwa niewielkie jeziora. Nad jeziorem od strony północnej wznosi się wysoka na 125 m n.p.m. górka.…\nPołożone przy granicy miasta Trzcianka śródpolne jeziorko. Powierzchnia: 9,77 ha, Długość: 510 m, Szerokość: 240 mGłębokość: do 4 mDojazd: z Trzcianki w kierunku Łomnicy – ok. 1,5 kmWystępujące gatunki ryb: lin, szczupak, węgorz, leszcz, karaś, płoć, amur, karp\nPrzy stacji kolejowej Biała położone pośród pól. Powierzchnia: 9,85 haDługość: 625 m ,Szerokość: 220 m, Głębokość: do 4 mDojazd: z Trzcianki w kierunku Piły, przy stacji kolejowej BiałaWystępujące gatunki ryb: szczupak, karp, amur, karaś, lin, węgorz, leszcz, płoć\nMalowniczo położone pośród pól jezioro. Powierzchnia lustra wody : 7,20 ha, razem z okolicznym bagnem 11 ha.Długość: 515 mSzerokość: 260 mGłębokość: do 4 mDojazd: z Trzcianki w kierunku Białej – ok. 4 kmWystępujące gatunki ryb: szczupak, sandacz, lin, karaś, amur, karp, leszcz, płoć, węgorz\npow. 97 ha, maks. głębokość 6 metrów, średnia głębokość 3,2 metra. Malownicze jezioro, nad brzegami którego usadowiły się dwie wsie: Stradun i Smolarnia. Przez jezioro przepływa Bukówka, zaraz po wypływie spiętrzona w Staw Rychlicki na potrzeby dawnego młyna.\nJezioro Sarcze – położone na północ od Trzcianki, tzw. jezioro miejskie zaliczane jest do ciągu trzech jezior ciągnących się od Trzcianki do wsi Smolarnia. Po obu stronach jeziora znajdują się liczne ośrodki wypoczynkowe, pola namiotowe, parkingi, restauracje i…\nJezioro położone jest przy drodze z Trzcianki do Tuczna. Linia brzegowa urozmaicona od strony północnej linia brzegowa przebiega wzdłuż lasu sosnowego, jezioro kończy się terenem porośniętym rogożą i osoką aloesową (teren bagienny). Wokół jeziora liczne stanowiska wędkarskie. Pow.…\nJezioro leży we wsi Skrzatusz, przy drodze lokalnej z Szydłowa do Skrzatusza. Od strony wsi nad jeziorem duża łąka z boiskiem do piłki plażowej i drewniana wiata. Jezioro bardzo płytkie, zarastające trzciną brzegi; do jeziora przylega duży obszar…\nNa granicy Gminy Szydłowo, w głębokiej kotlinie leży malownicze jezioro Kowale. Otoczone jest wysokimi pagórkami porośniętymi lasem bukowym, nad jeziorem znajduje się wiata. Jezioro dzierżawione jest przez Okręg Nadnotecki PZW. Przy jeziorze znajduje się parking.\nJezioro położone przy drodze z Piły do Trzcianki leży w głębokiej leśnej rynnie. Ma bardzo czystą i przejrzystą wodę. wokół jeziora, w różnym oddaleniu od siebie znajduje się sporo dogodnych miejsc do kąpieli. Piaszczyste dno gwałtownie opada w…\nW sercu Puszczy Noteckiej w miejscowości Biała nad Jeziorem Białym położony jest ośrodek wypoczynkowy. Duża piaszczysta plaża ( wiadomo -wydmy) pływający pomost, bezkresne lasy dookoła to idealne warunki do letniego wypoczynku. Przez jezioro przebiega szlak kajakowy rzeki Miały…


Ostrowiec Świętokrzyski kwatery pracownicze, noclegi pracownicze w Ostrowcu Świętokrzyskim, tanie od 22zł - Meteor\nStrona główna noclegi Ostrowiec Świętokrzyski kwatery pracownicze Ostrowiec Świętokrzyski\nOstrowiec Świętokrzyski - informacje\nKwatery pracownicze Ostrowiec Świętokrzyski\nOżarów ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ponad 10 km )\nPawłów ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ponad 10 km )\nSobów ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ponad 10 km )\nZajazd Leśne Kąty\nSudół ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 5.5 km )\nSuper miejsce wyśmienita kuchnia Właściciele przyjaźni i serdeczni blisko do wielu atrakcji POLECAM - Maciek\nPokoje o wysokim standardzie. Do dyspozycji 4 sale konferencyjne. Doskonale organizujemy: szkolenia, kursy, konferencje, narady, sympozja, seminaria, spotkania i pobyty integracyjne, wesela, bale, bankiety. Dla zainteresowanych organizujemy kuligi z zaprzęgiem konnym. W pobliżu znajdują się lic...\nKwatery Pracownicze Przy Sienkiewicza\nOstrowiec Świętokrzyski ( położony w centrum Ostrowca Świętokrzyskiego )\nPokoje z łazienkami i aneksami kuchennymi.W pokojach: TV, internet.Każdy pokój posiada niezależne wejście.Obiekt dysponuje miejscami parkingowymi.W pobliżu: pływalnia miejska, park miejski ze stawem, centrum kultury, galeria handlowa.\nNoclegi i Pokoje Gościnne na Kolejowej\nDuży, w pełni wyposażony dom z parkingiem oraz dostępem wifi do internetu. Do dyspozycji gości: łazienka, kuchnia z pełnym wyposażeniem. Obiekt jest monitorowany. Obiekt położony jest w centrum miejscowości. W pobliżu: sklep spożywczy. Zapraszamy do współpracy firmy.\nKwatery Pracownicze u Oli\nOstrowiec Świętokrzyski ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 3.2 km )\nBylismy na majowce gospodarze przesympatyczni urokliwa okolica super pobyt z chęcią wrócimy - Anna z Chorzowa\nPosiadamy pokoje jednoosobowe, dwuosobowe i trzysobowe. Pokoje wyposażone są w łazienki, telewizor, czajnik, radio.Do dyspozycji gości jest aneks kuchenny z pełnym wyposażeniem (lodówka, mikrofala, płyta indukcyjna, czajniki bezprzewodowe).Na terenie obiektu miejsce parkingowe. Na terenie...\nOstrowiec Świętokrzyski ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 2.7 km )\nTarłów ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ponad 10 km )\nSzewna ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 3.5 km )\nbar spoko w lato zajefajna atmosfera na dworze.. noclegi spoko tylko zeby łozeczka tylko wymienili - tajemnica\nDo dyspozycji gości bar. Oferujemy całodzienne wyżywienie dla firm.Serdecznie zapraszamy do skorzystania z naszej oferty - zadowolenie gwarantowane.\nAgroturystyka U Jakubków\nGoździelin ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 4.0 km )\nPensjonat położony jest obok Ostrowca Świętokrzyskiego (4 km do centrum). Oferujemy pokoje 1, 2, 3, 4-osobowe w spokojnej okolicy. W pobliżu Ćmielów, Bałtów.\nKwatery u Eweliny\nOstrowiec Świętokrzyski ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 500 m )\nPokoje, Kwatery przy Bałtowskiej\nKwatera Pracownicza Przy Mazurkiewicza\nMieszkanie z łazienką. Jesteśmy przekonani, że nasza oferta pobytu spełni Państwa oczekiwania. Zapraszamy do współpracy firmy.\nOstrowiec Świętokrzyski ( centrum Ostrowca Świętokrzyskiego ~ 2.2 km )\nPokoje z łazienkami. W pokojach: bezprzewodowy dostęp do internetu (Wi-Fi), TV. Do dyspozycji gości ogólnodostępna kuchnia samoobsługowa. Na terenie obiektu parking. Miła i przyjazna atmosfera, ładne i wygodne pokoje zapewnią Państwu doskonały relaks!\nTanie kwatery pracownicze w Ostrowcu Świętokrzyskim\nKościół Św. Michała Archanioła w Ostrowcu Świętokrzyskim\nPałacyk Myśliwski Wielopolskich w Ostrowcu Świętokrzyskim\nagroturystyka Ostrowiec Świętokrzyski\napartamenty Ostrowiec Świętokrzyski\ndomy letniskowe Ostrowiec Świętokrzyski\ndomki letniskowe Ostrowiec Świętokrzyski\nhostele Ostrowiec Świętokrzyski\nkempingi Ostrowiec Świętokrzyski\nmotele Ostrowiec Świętokrzyski\npokoje gościnne Ostrowiec Świętokrzyski\npola namiotowe Ostrowiec Świętokrzyski\nusługi noclegowe Ostrowiec Świętokrzyski\nwille Ostrowiec Świętokrzyski\nzajazdy Ostrowiec Świętokrzyski\nzamki & dwory & pałace Ostrowiec Świętokrzyski\nokolice Ostrowca Świętokrzyskiego\nkwatery pracownicze Wyżyna Małopolska\nkwatery pracownicze Wyżyna Kielecka\nkwatery pracownicze Kotlina Sandomierska\nkwatery pracownicze Równina Radomska\nkwatery pracownicze Szewna\nkwatery pracownicze Bodzechów\nkwatery pracownicze Goździelin\nkwatery pracownicze Sudół\nkwatery pracownicze Ćmielów\nkwatery pracownicze Opatów\nkwatery pracownicze Pawłów\nkwatery pracownicze Karsy\nkwatery pracownicze Ożarów\nkwatery pracownicze świętokrzyskie


- Okiem rzuciłam XXI\nW „Głosie Wyszkowa” ukazał się artykuł „Będą kary za nienależyte odśnieżanie”. Władze gminne i powiatowe nie są zadowolone z usług firmy, która zajęła się zimowym utrzymaniem naszych dróg. Odnoszę wrażenie, że gdyby nie ostra reakcja mieszkańców powiatu na forach internetowych lokalnych gazet na nieodśnieżone, oblodzone, nieprzejezdne ulice, długo by przyszło czekać na reakcję naszych władz. Pan Z. Bocian powiedział „(…) otrzymujemy sygnały, że jest źle. Drogi nie są utrzymane zgodnie ze standardem określonym w porozumieniu (…)”.Szanowny panie, drogi nie są utrzymane zgodnie z żadnym standardem. Nie trzeba czekać na sygnały, że jest źle i dopiero wtedy, gdy ludzie sygnalizują, zaczynać kontrolę nieodśnieżonych dróg. Mam również wrażenie, że niedługo powiat będzie sam walczył z zimowym utrzymaniem swoich dróg. Burmistrz twierdzi, że ma już dosyć wysłuchiwania pretensji o złym stanie dróg powiatowych. Gmina Rząśnik, która jako jedyna poradziła sobie z atakiem zimy, nie będzie miała zapłacone za odśnieżanie, gdyż, jak twierdzi wicestarosta, utrzymała drogi powiatowe powyżej standardu określonego w porozumieniu ze Starostwem. I jak tu wicestaroście dogodzić? Nieodśnieżone – źle, odśnieżone – jeszcze gorzej.\nW numerze pierwszym tego roku „Głos Wyszkowa” przekazał nam plotkę, że na powiatowo-miejskim spotkaniu wigilijnym wojewoda mazowiecki zdradził tajemnicę, że gmina Wyszków być może dostanie dofinansowanie w ramach tzw. schetynówek na przebudowę ul. 11 Listopada. W ostatnim wydaniu niebieskiej gazety ukazała się relacja ze spotkania przedsiębiorców z wojewodą mazowieckim. Tym razem dowiadujemy się, że modernizacja ul. 11 Listopada w ramach „schetynówek” znalazła się pod kreską. Inwestycja być może zostanie, jeśli pojawią się oszczędności. Coś mi się wydaje, że jednak nie będzie kasy na remoncik ulicy. Radość mieszkańców Wyszkowa i władzy była chyba zbyt wczesna.\nW mojej gazecie ukazał się artykuł „Kompromis między bezpieczeństwem a oszczędnością”. Pan Adam Mróz wyjaśnia nam, na czym on polega. Bezpiecznie jest wtedy, gdy uliczne lampy świecą na biało. Białe światło jest jasne i wtedy coś widać. Niestety, wtedy jest drogo. Jeśli lampy dają nam żółte, rozproszone światło, wtedy jest oszczędnie. Wtedy, niestety jest również niebezpiecznie, gdyż przy żółtym świetle niewiele widać. Gmina podejmie wkrótce działania, by doświetlić przejścia dla pieszych. Zastanawiam się, jakim światłem zostaną one doświetlone – żółtym czy białym? Jeśli żółtym, to nie warto wydawać kasy na ich doświetlanie, gdyż nie spowodują one poprawy widoczności i bezpieczeństwa, o które nam chodzi.\nW „Wyszkowiaku” wydrukowany został list pani Moniki Gruchalskiej adresowany do burmistrza. Mowa w nim oczywiście o nieodśnieżonym Wyszkowie. Pani Monika oczekuje na jego odpowiedź. Ja zastanawiam się, czy ją dostanie. Być może, skoro list ukazał się w gazecie. Być może jednak nie, gdyż nie wierzę, aby burmistrz przejął się listem czytelniczki. Może warto, aby wszyscy mieszkańcy Wyszkowa wysłali do burmistrza listy z takim samym pytaniem – kiedy miasto zostanie odśnieżone? Może wtedy można będzie liczyć na odpowiedź. Tymczasem odpowiadam na pytanie – miasto zostanie odśnieżone, gdy przyjdzie wiosna.\nJak podaje „Głos Wyszkowa”, największa wyszkowska Spółdzielnia Mieszkaniowa SM „Przyszłość” rozpoczęła roczne rozliczanie zużycia mediów. Ja już otrzymałam informację, ile muszę zapłacić za wodę. Mało nie umarłam czytając rachunek. W marcu będę wiedziała, ile muszę dopłacić do ciepła. Spółdzielnia lokatorom wystawia kolejne rachunki, podnosi ciągle opłaty czynszowe. Ciekawe, czy lokatorzy mogą wystawić prezesowi spółdzielni rachunek za nieodśnieżone parkingi przy blokach?\nInfowyszków opisało ploteczki z ostatniej sesji Rady Powiatu. Nie o ploteczki jednak chodzi. Przeglądając uchwały Rady Powiatu zorientowałam się, że co jakiś czas Rada wyraża zgodę na umieszczenie herbu powiatu, a to na koszulkach Bugu, a to na jakiś zaproszeniach. Komitety organizacyjny obchodów 100-lecia LO w Wyszkowie również prosił o taką zgodę, by herb powiatu mógł się znaleźć na ich stronie internetowej i innych materiałach związanych z tymi wyjątkowymi uroczystościami. Czy właściciel portalu Infowyszków ma przyzwolenie Rady Powiatu w Wyszkowie, na wykorzystanie herbu powiatu na swojej stronie internetowej? Uchwały Rady pozwalającej panu Świtalskiemu na wykorzystanie herbu nie znalazłam, chociaż długo szukałam.\n„Wyszkowiak” nr 4 z 4 lutego 2014 r.


4 kapłani, którzy zginęli za zachowanie tajemnicy spowiedzi / Święci, błogosławieni, wielcy ludzie kościoła\n4 kapłani, którzy zginęli za zachowanie tajemnicy spowiedzi\n11.09.2017 06:59, aktualizacja 11.09.2017 12:46\nZOBACZ WIĘCEJ 3 rzeczy, które pokazują, że Kościół w Kolumbii to Kościół męczenników Watykan: w tym miesiącu dekret o męczennikach algierskich Coraz bliżej do beatyfikacji bp. Claverie i trapistów z Tibhirine Zamordowano w szkole 15-letniego chrześcijanina, bo nie chciał przejść na islam Kard. Ricardo Ezzati: bł. Oskar Arnulf Romero to "męczennik nadziei" Całujecie stułę księdza po spowiedzi? Internauci wyrazili swoje zdanie. Oto najlepsze komentarze\nUtrzymanie tajemnicy sakramentu spowiedzi jest jedną z najważniejszych obietnic jakie składają księża. Księża, którzy złamią tajemnicę, są natychmiastowo ekskomunikowani z Kościoła.\nPoznajcie czterech kapłanów, którzy zginęli za tajemnicę spowiedzi:\nUrodzony na terenie obecnych Czech pomiędzy 1340 a 1350 rokiem, św. Jan Nepomucen był pierwszym męczennikiem, który wolał umrzeć, niż wyjawić sekrety pokutników.\nW czasie, gdy był wikariuszem generalnym archidiecezji w Pradze, król Wacław IV, który był znany z wybuchów złości oraz zazdrości, rozkazał duchownemu wyjawienie tajemnic jego żony, którą podejrzewał o zdradę. Odmowa świętego tak rozwścieczyła władcę, że ten zagroził mu śmiercią, jeśli nie powie o sekretach małżonki. To jednak nie koniec ich konfliktu, ponieważ w niedługim czasie znowu doszło do sporu pomiędzy nimi, tym razem o dobra, które miały trafić do krewnego króla. Jan odmówił, twierdząc, że majątek należy do Kościoła.\nKról Wacław skazał Św. Jana Nepomucena na tortury, a finalnie na wrzucenie go do rzeki Wełtawy, co spowodowało jego śmierć w 1393 roku.\n2. św. Mateusz Correa Megallanes\nTen meksykański duchowny to kolejny męczennik tajemnicy spowiedzi, który został rozstrzelany w czasie powstania Cristeros za niewyjawienie tajemnic więźniów, walczących przeciwko rządowi Meksyku.\nW 1927 roku kapłan został aresztowany przez meksykańską armię pod dowództwem generała Eulogio Ortiza. Kilka dni później został wysłany do wyspowiadania osób, które miały zostać rozstrzelane. Po zakończeniu wszystkich spowiedzi, generał Ortiz żądał wyjawienia wszystkiego, co ksiądz usłyszał.\nMagallanes odmówił, przez co został zabity. Został beatyfikowany w 1992 roku i kanonizowany w 2000 roku przez Jana Pawła II.\n3. ojciec Filip Ciscar Puig\nCiscar Puig był duchownym z Walencji, który również został męczennikiem, po tym, gdy nie wyjawił słów spowiadających się w czasie prześladowań podczas wojny domowej w Hiszpanii.\nW czasie wojny, rewolucjoniści i republikanie toczyli krwawe walki o władzę, gdzie wielu katolików było ich ofiarami. Archidiecezja w Walencji, na podstawie zebranych dokumentów, wskazała że o. Ciscar został pojmany pod koniec sierpnia 1936 roku. Świadkiem śmierci duchownego był zakonnik - brat Andres Ivars.\n"Po spowiedzi próbowali wyciągnąć od niego informacje, a gdy odmówił, milicjant zagroził mu śmiercią". Ojciec Filip odparł wtedy: "Róbcie co chcecie, ale ja nic nie wyjawię. Wolę umrzeć".\n"Widząc go tak pewnego swego, wzięli go do pozorowanego sądu, gdzie rozkazano mu wypowiedzieć wszystkie tajemnice". Ojciec Ciscar nie ugiął się twierdząc, że woli zostać zabitym. Wtedy skazano go na śmierć - można przeczytać w świadectwie brata Andresa.\n4. bł. Fernando Olmedo Reguera\nReguera też był ofiarą hiszpańskiej wojny domowej, który wolał umrzeć niż złamać tajemnicę spowiedzi.\nUrodzony w Santiago de Compostela w 1873 roku, otrzymał święcenia kapłańskie w Zakonie Braci Mniejszych Kapucynów w 1904. Reguerę aresztowano i pobito w celi. Był zmuszany do wyjawienia tajemnic spowiedzi, ale nie ugiął się. Sąd skazał go na śmierć, co skutkowało zastrzeleniem go 12 sierpnia 1936 roku w dziewiętnastowiecznej twierdzy w okolicach Madrytu.\nZostał beatyfikowany w Tarragonie w 2013 roku.\nJeśli znasz kapłanów, którzy zginęli w obronie tajemnicy spowiedzi, wyślij nam maila ([email protected]) lub zostaw swój komentarz.\nTagi: męczennicy, księża, tajemnica, spowiedź\ngalk 16:54:22 | 2017-09-11\nśw. Jan Sarkander ze Skoczowa


jest dość skomplikowana, a przede wszystkim wieloletnia. Pierwszym etapem jest odpowiednie zdanie matury i dostanie się na studia prawnicze. Dla wielu jest to moment kluczowy, bo po prostu nie będą mieli oni takiej możliwości. Kol\nDodane: 14-04-2019 11:00\nJak dostać się na studia prawnicze? Jak wygląda ścieżka rozwoju prowadząca do osiągnięcia sukcesu w tej tematyce? Sprawa jest dość skomplikowana, a przede wszystkim wieloletnia. Pierwszym etapem jest odpowiednie zdanie matury i dostanie się na studia prawnicze. Dla wielu jest to moment kluczowy, bo po prostu nie będą mieli oni takiej możliwości. Kolejna istotna rzecz\nObrabiarki do metaliDo You like your car?Ciepły dom, pełen komfortGdzie wyjechać na wakacje?Sprawa prawaKursy bhpBudowa domu i geodeciSprawdzone metody jak szkolić z bhpPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak zrobić panele słoneczneJak magazynować wodęSolary i ich instalacjaZanim pojedziesz do Hiszpanii, zobacz dlaczego naprawdę wartoO prawie - ogólniePoligrafia w życiuWitaminy i minerały- treningInwestycja w e-marketing. Czy warto pójść w pozycjonowanie?Co znaczy poligrafia i nie tylko!About water issues - pipes and plumbingCzemu dobrze jest wynająć autokar?Zastosowanie klimatyzacjiPlumber for water problems in bathroomDomy opieki- kilka faktówPrawo - S.O.SWszystko mogę, tylko nie zasnąć...Marketing internetowy - pozycjonowanie SzczecinO usługach sprzątaniaWłoska kawa w domu11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaTe fakty jak zobaczyć symulator dachowania mogą Cię zdziwićKosmetyczne i naturalne olejki do skóry


Zupa krem z dyni i pieczonej papryki - Bo życie ma smak...\nJesień zaskoczyła mnie smakiem! Nieczęsto improwizuję w kuchni, ale z braku pomysłu na obiad na zakupach pojawiło się doradcze, spontaniczne hasło: "Daj trochę tego i tamtego, zobaczymy co wyjdzie". No i stało się! Wyszło pysznie <3\n- 1 dynia hokkaido (około 1-1,5 kg)\n- 1 łyżka masła z nerkowców Primavika\n- pieprz, sól, mielona ostra papryka - według indywidualnych upodobań\n1. Piekarnik nastawić na 200 stopni. Papryki przekroić na pół, oczyścić z nasion i błon. Położyć na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, tak by skóra papryki była skierowana do góry. Piec 30 minut, aż boki zaczną się przypalać. Po tym czasie papryki przełożyć do szczelnego pojemnika, zamknąć i pozostawić na kwadrans. Po tym czasie wyjąć i obrać ze skórki.\n2. Dynię i batata obrać, pokroić w kostkę, położyć na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Piec około 15 minut razem z papryką.\n3. W garnku zagotować litr wody, rozpuścić bulion warzywny (ilość zgodnie z instrukcją na opakowaniu). Do garnka przełożyć podpieczoną dynię, batata, paprykę. Gotować na małym ogniu około 30 minut, co jakiś czas mieszając. Pod koniec dodać łyżkę masła z nerkowców.\n4. Zawartość garnka zblendować na gładki krem. Dodać przyprawy do smaku - mielony pieprz, ostrą paprykę, opcjonalnie sól aczkolwiek w bulionie było jej już zapewne wystarczająco :)\n5. Do zupy dodać mleczko kokosowe, dobrze wymieszać. Gotowe!\nZupę możecie posypać np. tartym parmezanem, pietruszką lub ziarnami sezamu. Podawać ze świeżym pieczywem. Smacznego!\nTarta malinowa >\n< Wegańskie kuleczki owsiane\nGość: [ReNatka] *.net4me.pl 2 lata temu\nPrzepyszny przepis, szkoda że już nie ma dyni w sklepach :(


Miętowy t-shirt z kwiatowym printem PLUS SIZE - T-shirt plus size - sklep eButik.pl\nMiętowy t-shirt z kwiatowym printem PLUS SIZE\nMiętowy t-shirt z kwiatowym printem PLUS SIZE. Jeśli interesuje Cię odzież damska w dużych rozmiarach to dobrze trafiłaś - u nas znajdziesz ubrania plus size odpowiadające Twoim potrzebom oraz zgodne z najświeższymi trendami. Już teraz poznaj naszą kolekcję modnych t-shirtów, które uwodzą nowoczesnymi nadrukami i wzorami. Ich swobodny fason miękko układa się na sylwetce oraz zapewnia dużą wygodę w codziennym użytkowaniu. Delikatne, oddychające i przyjemne w dotyku materiały użyte do produkcji bluzek zapewniają idealny komfort i odpowiednią elastyczność szczególnie w sezonie wiosenno-letnim. Ciekawe miksy deseni, motywów oraz napisów okraszone niekiedy biżuteryjnymi detalami czynią je niezwykle atrakcyjnymi - taki miejski styl świetnie sprawdzi się w niemal każdej sytuacji. Zakładaj wygodne t-shirty plus size z nadrukiem do dżinsów i sportowych butów w wersji nieformalnej albo noś je do szpilek, eleganckich spodni oraz żakietów w odsłonie biznesowej lub na uroczyste okazje. Poznaj korzyści jakie niosą ze sobą klasyczne t-shirty i twórz z nimi kobiece, pełne powabu stylizacje.\nT-shirt z wiskozy khaki PLUS SIZE\nT-shirt pomarańczowy z truskawką PLUS SIZE\nPomarańczowy t-shirt z żonkilami PLUS SIZE


BetX - opinie i opis oferty - GramGrubo.pl\nGRAMGRUBO.PL - Legalni bukmacherzy - BetX\nBetX - informacje ogólne Oferta BetX Zakłady sportowe w BetX Live bet w BetX Zakłady na Esport w BetX Sporty wirtualne w BetX Promocje w BetX Kursy w BetX Cashout w BetX Akcje specjalne, promocje tymczasowe BetX Jak założyć konto w BetX? BetX - sposoby płatności Aplikacja BetX BetX - dane kontaktowe Pytania i odpowiedzi BetX BetX opinie - sprawdź!\nBukmacher na rynku nie wyróżnia się niczym specjalnym. Skomplikowany bonus powitalny, mało intuicyjna strona i brak dobrej aplikacji mobilnej powoduje, że w naszym rankingu Betx ma naprawdę niską ocenę. Dużo rzeczy do poprawy. Jedynie możemy docenić szeroką ofertę i zakłady poboczne, które są zasługą dostawcy Betconstruct.\nNa ofertę BetX składają się zakłady sportowe, zakłady na e-sport oraz sporty wirtualne, a także zakłady live\nBetX posiada aplikację, z której korzystać mogą zarówno użytkownicy telefonów z Androidem, jak i posiadacze Iphone’ów\nBukmacher oferuje nowym graczom podwojenie ich pierwszego depozytu aż do kwoty 7777 PLN\nBetX to stosunkowo nowy gracz na rynku, ale klienci doceniają zwłaszcza ofertę bukmachera na wydarzenia e-sportowe\nPo wpłacie pierwszego depozytu bukmacher oferuje również nowym graczom freebet o maksymalnej wartości 50 PLN\nJakie opinie o Betx można znaleźć w internecie?\nBetX jest nowym graczem na polskim rynku, dlatego wielu graczy wciąż nie wyrobiło sobie ostatecznej opinii o tym bukmacherze. Tym co przyciąga jednak uwagę klientów i tym co uważają oni za największy atut bukmachera jest niezwykle atrakcyjna oferta bonusu powitalnego, która zdecydowanie wyróżnia się na polskim rynku. Na pochwałę zasługuje również dość szeroka oferta zakładów, która, jak na nowego operatora jest bardzo atrakcyjna. W przypadku BetX największym minusem, na który wskazują gracze jest interfejs strony, który utrzymany został w ciemnych kolorach.\nBonus powitalny w BetX to bonus od depozytu do 1500 PLN. Obrót tego bonusu jest sześciokrotny po minimalnym kursie całkowitym 1.95, a także minimalnym kursie zdarzenia 1.30.\nBetX gwarantuje freebet o wartości 25 PLN. Zasada tej promocji jest prosta, gdyż otrzymujemy freebet o równowartości 25 PLN z mnożnikiem x12.5.\nKonkurencja na polskim rynku zakładów sportowych jest dość spora w związku z czym nowi gracze starają się za wszelką cenę przyciągnąć do siebie klientów. Bukmacher BetX postawił na wysoką maksymalną kwotę bonusu oraz stosunkowo wysokie, w porównaniu do konkurencji, kursy. Oferta bukmachera na zakłady sportowe, a zwłaszcza zakłady na e-sport nie odbiega od tego co napotkać możemy u innych bukmacherów. Przy okazji obu typów zakładów w BetX znajdziemy bardzo zachęcające kursy.\nCashout w BetX\nJako że BetX posiada już doświadczenie na zagranicznych rynkach, w ofercie bukmachera nie mogło zabraknąć opcji cashoutu. Pozwala ona klientom na wcześniejsze zamknięcie zakładu i wypłatę zaproponowanej przez bukmachera kwoty. Przydatne jest to zwłaszcza w sytuacjach, gdy na kuponie pozostało jedno nierozstrzygnięte wydarzenie, co do którego nie mamy pewności czy zakończy się zgodnie z naszymi wcześniejszymi przewidywaniami. W BetX cashout działa na dokładnie takich samych zasadach co w przypadku innych funkcjonujących na polskim rynku bukmacherów.\nCashoutu można dokonać zarówno w przypadku kuponów SOLO jak i AKO\nBetX wyróżnia możliwość wypłaty tylko części środków i pozostawienia reszty w grze\nKręcisz w lewo, jedziesz w prawo\nInfolinia: Formularz kontaktowy


Plakaty reklamowe - Grafores - Reklama, Upominki, Wydruki\nPlakaty w dowolnym wymiarze\nMiej w swoim planie plakatowanie!\nPlakaty warto wybrać ze względu na ich moc docierania do wielu odbiorów równocześnie. Ponadto to forma, które niesie bardzo dużo możliwości, ze względu na stosunkowo dużą powierzchnię druku oraz nieograniczone możliwości projektowe.\nLokalna drukarnia z Rzeszowa\nW drukarni Grafores w Rzeszowie wydrukujesz plakaty w każdym możliwym formacie – oferujemy nie tylko formaty standardowe (A3, A2, A1 i inne) ale też wydruki plakatów o indywidualnym wymiarze. Ponadto dysponujemy papierem o różnych właściwościach dla jeszcze lepszego podkreślenia twojego przekazu.\nPapier - wybierz swój ulubiony\nWśród najbardziej poszukiwanych form papieru trzeba wymienić: fotograficzny, kredowy, satynowy oraz blue back. Pierwszy z nich dotyczy oczywiście przełożenia konkretnych zdjęć na większy format, by wykreować dany plakat. Druga formuła jest stosowana w przypadku eleganckich ulotek. Mogą one dotyczyć otwarcia nowej restauracji czy ekskluzywnego salonu. Taki papier jest znacznie trwalszy i sztywniejszy. Jednak najistotniejsze jest jego pokrycie delikatną warstwą spoiwa oraz pigmentu. Właśnie przez to ujawniają się jego konkretne właściwości. Druk plakatów w Rzeszowie wykorzystuje też papier satynowy. Jest przeznaczony do zadań specjalnych, ponieważ dzięki gładkości i sztywności najdokładniej oddaje szczegóły plakatu. W tej formie znakomicie będzie wyglądać oferta handlowa danej firmy.\nOstatnia z opcji, czyli blue back to propozycja dla nabywcy instytucjonalnego. Oczekiwania takiego klienta są bardzo konkretne, ponieważ chodzi o przekaz dla dużych firm czy korporacji. Drukarnia plakatów w Rzeszowie oferuje również ten model wykorzystywany przy tworzeniu billboardów. Często powstają one poprzez przytwierdzenie trwałym, ale łatwo usuwalnym klejem poszczególnych części reklamy. Z tego względu wydruk takiego plakatu powinien mieć nieco inną specyfikę. Ze względu na fakt, iż podlega ekspozycji w otwartej przestrzeni, jest potencjalnie narażony na wpływ czynników środowiskowych. Na szczęście wiatr, zmienne temperatury czy intensywne opady nie przełożą się na stabilność takiej instalacji oraz jej walory estetyczne. Powinna ona spełniać swoją funkcję aż do czasu decyzji o ewentualnej zmianie billboardu w danym miejscu.


Śladami łódzkiego przemysłu : Footsteps – zwiedzaj w najlepszy możliwy sposób. Twój sposób!\nŚladami łódzkiego przemysłu\nWiek XIX, miasto, masa, maszyna. Łódź niczym nałogowy palacz wyrzuca z siebie kłęby mętnej, szarej pary. Z lotu ptaka widać obszary zabudowane krwisto czerwoną cegłą, z których dochodzi rytmiczne dudnienie, niczym bijące szybko serce monstrualnego kolosa. To tu narodziła się włókiennicza potęga Królestwa Polskiego, gdy „królowie bawełny”, trzymając dłonie kurtuazyjnie złożone za plecami, oglądali setki nowoprzybyłych mechanicznych krosien. W pocie czoła obmyślali jak prześcignąć konkurentów, czym zaskoczyć rynek, jak wyróżnić swoją fabrykę wśród dziesiątek jej podobnych. W miejskiej dżungli toczyli walkę o przetrwanie. Powstały strategie zrzeszania robotników, zwiększania ich wydajności, nowatorskie rozwiązania i ogromne fabryki, które wyglądem przypominają średniowieczne zamczyska. Każdy rubel się liczył. Zobaczcie jak przetrwali wielcy łódzcy baronowie bawełny w nieczułym świecie biznesu.\nNaszą podróż zaczynamy w fabryce „króla bawełny”, przedsiębiorcy - wizjonera, który rozsławił Łódź swoimi wyrobami - Ludwika Geyera. Jeden z symboli przemysłowej Łodzi, „Białą fabrykę” postawiono w latach 30 XIX wieku, a jej nazwa pochodzi od koloru otynkowania ścian zewnętrznych. Jest najstarszą częścią założenia i wzniesiono ją w stylu klasycystycznym, co podkreślają trzy pseudoryzality zwieńczone trójkątnymi frontonami czy boniowanie w części parterowej. Uwagę przykuwają też dwa rodzaje wykończenia okien - półkoliście i prostokątnie. Później dobudowano nieotynkowane ceglane skrzydło boczne, a na dziedzińcu budynek mieszczący maszynę parową. Na końcu powstały skrzydło południowe i kolejno północne. To tutaj okrzyki zachwytu wydawali robotnicy na widok dudniącej, pierwszej w mieście maszyny parowej, napędzającej mechanizmy maszyn włókienniczych, i najpewniej ronili łzy z przyczyny pierwszych skutkujących tym zwolnień. Teraz również Wy możecie wydać okrzyki zdumienia na widok funkcjonujących w celach pokazowych, niektórych maszyn włókienniczych na terenie obecnego Centralnego Muzeum Włókiennictwa. Ponadto prezentowane są tu różne narzędzia: od działających od dnia poczęcia przedsiębiorstwa (kołowrotki, wrzeciona) po roboty giganty wykonujące pracę swoich poprzedników ze zwiększoną wydajnością. Możecie się również przyjrzeć asortymentowi damsko-męskiemu z XX wieku, a później rzucić okiem na współczesne tkaniny artystyczne. Być może macie szczęście wpaść tutaj w okresie, gdy odbywają się Triennale Tkaniny i eksponowane są najnowsze nurty w tkaninie artystycznej. Ewenementem muzeum jest skansen mieszczący się za fabryką. Jako jedyny w Polsce prezentuje warunki życia klasy robotniczej, a nie chłopskiej, a do ciekawostek może należeć znajdująca się w nim willa letniskowa przeniesiona z Rudy Pabianickiej, która zagrała ponury pensjonat w Alabamie w amerykańskim thrillerze "House".\nElektrownia i magazyny fabryczne Scheiblerów\nKarol Scheibler, przedsiębiorca z Nadrenii, był kolejnym królem bawełny w przemysłowej Łodzi. Należało do niego „miasto w mieście”, czyli Księży Młyn, na który składały się fabryki i osiedle robotnicze. Jest to największy zabytkowy kompleks fabryczny Łodzi powstały w drugiej połowie XIX wieku na miejscu dawnej osady młyńskiej należącej do plebana, stąd wywodzi się jego nazwa. Do dwóch najciekawszych zespołów fabrycznych należy elektrownia oraz magazyny. Ta pierwsza, powstała w 1910 roku z projektów inżyniera Alfreda Frischa, jest jednym z zaledwie kilku w Łodzi przykładów secesyjnej budowli przemysłowej noszącej cechy modernizmu. Składa się z dwóch gmachów kotłowni i elektrowni oraz przylegającej do nich wieży. Elewację skontrastowano, tynkując niektóre jej partie, a secesyjnego uroku nadaje miękki obrys elementów szczytowych elewacji i witraże z barwnym, geometrycznym wzorem, a we wnętrzu kafle z dekorem secesyjnym i ozdobnie kute kraty. W stronę modernizmu kieruje nas jedna z pierwszych w Łodzi żelbetowa konstrukcja budynku i jego gigantyczne przeszklenie. Ze sprzętów elektrowni zachowały się dwie turbiny, w tym jedna firmy AEG z 1938 roku. Przetrwała również olbrzymia suwnica oraz pulpity sterownicze. Elektrownia dostarczała energię najpierw do zakładów Scheiblera, a po wojnie do mieszczących się tutaj Łódzkich Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex”. Jej wnętrza wykorzystano w filmach „Kawalerskie życie na obczyźnie”, amerykańskim thrillerze „House” czy polskim serialu „Londyńczycy 2”, a także w teledysku zespołu Buldog do piosenki „Elita”. Wnętrze można obejrzeć jedynie podczas okazjonalnych wydarzeń artystycznych m. in. Festiwalu Dialogu Czterech Kultur. Z kolei XIX-wieczne magazyny fabryczne wykorzystano niemalże całkowicie w celach artystycznych. Mieści się tu Łódź Art Center, które organizuje w pofabrycznych wnętrzach międzynarodowe eventy jak np. Łódź Design, Łódź Biennale, Fotofestiwal. Otwarto też Fabrykę Sztuki i Art_Inkubator, które udostępniają wyremontowane pomieszczenia przemysłom kreatywnym.\nBielnik powstały z inicjatywy Królestwa Polskiego w latach 1824 - 1826, leżący nad niegdyś krystalicznie czystą rzeką Jasień, wchodził w skład osady przemysłowej zwanej „Łódką”. Bielnik, inaczej dom maglowy, mieścił urządzenia służące do bielenia chemicznego oraz koło wodne napędzające magiel. W jego skład wchodziły także rozległe łąki, na których bielono tkaniny w słońcu. Po kolejnych dzierżawcach przedsiębiortwa, Karolu May i Danielu III, bielnik przejął Tytus Kopisch, który w 1829 roku przebudował go w klasycystyczny, otynkowany gmach, z dodatkową pięcio okienną kondygnacją zwieńczoną trójkątnym frontonem. Fasadę wzbogacają ozdobne balkony, obramienia okien i profilowane gzymsy. Szczególnie efektownie prezentuje się gzyms koronujący. Właściciel urządził w byłym bielniku swoją rezydencję, z kolei funkcje nowego zakładu pełnił budynek wzniesiony tuż za domem. W nowopowstałym zakładzie płócienniczym uszlachetniano i wykańczano surowe tkaniny lniane, później wyłącznie bawełniane, wykonane przez tkaczy. Wyroby Kopischa cieszyły się dobrą sławą, docierały nawet na dwór carski w Petersburgu. Tytus nie nadążał jednak za potrzebami rynku i jego brak zaangażowania w mechanizację zakładu doprowadził do przejęcia przedsiębiorstwa przez kolejnych biznesmenów. Ostatnim przed wojną był „król bawełny” - Karol Scheibler, po wojnie zaś „Uniontex”, zajmujący większą część zakładów Scheiblera w owym czasie. Obecnie w Bielniku znajduje się oddział Urzędu Miasta Łodzi.\nCeglana fabryka Zygmunta Richtera powstała pod koniec lat 70. XIX wieku dla najstarszego syna wielkiego łódzkiego przedsiębiorcy, Józefa Richtera. Do dziś zachowały się budynki przędzalni i wykańczalni wełny oraz kotłownie. Był to nowoczesny, zmechanizowany zakład średniej wielkości zatrudniający około 400 robotników. Za sprawą wysokich dochodów z biznesu Zygmunt Richter postawił okazałą klasycystyczną willę, którą podziwiać możecie przy ulicy Stefanowskiego. I wojna światowa oraz nadchodzący kryzys gospodarczy zmusiły rodzinę do sprzedania fabryki i emigracji. Po II wojnie światowej mieściła się tu przędzalnia nici cienko przędnych i wykończalnia zakładów przemysłu bawełnianego imienia Stanisława Dubois Polino.\nNowa Tkalnia, najmłodszy z budynków fabrycznych na Księżym Młynie, nie prezentuje się okazale na tle wszystkich należących do Karola Scheiblera. Pomimo to warto poświęcić jej odrobinę uwagi. Wzniesiono ją w latach 1898-1899 według projektu Pawła Rübensahma za 2000 rubli. Zachowana elewacja od strony ulicy Kilińskiego zdradza cechy neorenesansu. Widnieją tam ozdobne gzymsy, płyciny i attyka schodkowa. W okresie swej świetności tkalnia miała 200 metrów szerokości i 180 metrów długości, zajmowała powierzchnię 3 hektarów na planie litery U i mieściła trzy tysiące krosien. Była to najwspanialsza w Królewskie Polskim i jedna z najnowocześniejszych i najpotężniejszych tkalni w cesarstwie rosyjskim. Do budynku prowadzi okazała, reprezentacyjna brama wjazdowa. Po II wojnie światowej budynek wszedł w skład nowego giganta - wspomnianego „Uniontex”. Mogło się Wam obić o uszy, że ktoś nazwał ją tkalnią papieską. Taka nazwa funkcjonuje od 13 czerwca 1987 roku, gdy włókniarki odwiedził w fabryce papież Jan Paweł II. To był pierwszy raz, gdy Ojciec Święty spotkał się z wiernymi w zakładzie przemysłowym.\nSzpital fabryczny Scheiblerów na Księżym Młynie\nTym, czego nie mogło zabraknąć w „mieście w mieście” mieszczącym się w Łodzi, czyli na Księżym Młynie, jest oczywiście szpital. Nie powstał jednak za czasów „króla bawełny", a po jego śmierci. Anna Scheibler, wdowa po Karolu postawiła pierwszy szpital przyfabryczny w Łodzi, a trzeci w Królestwie Polskim w latach 1882-1884. Budowla o kształcie podkowy jest skromnie dekorowana, głównie przez otynkowane narożniki i obramienia okien kontrastujące z czerwoną cegłą. Projektantem był Hilary Majewski, twórca większości zabudowań na Księżym Młynie. Patronką na cześć fundatorki mianowano świętą Annę, jednak obecnie mieszczący się tu szpital za patrona obrał sobie doktora Karola Jonschera, lekarza domowego Scheiblerów i ponoć inicjatora budowy szpitala. Na tamte czasy był to budynek socjalny o wysokim standardzie, niezwykle nowoczesny. Mieścił 40 łóżek, a laboratorium wyposażone było w mikroskop, a od 1910 roku także w aparat rentgenowski. Od 1888 roku pracowników ubezpieczano od kalectwa i śmierci, kobiety ciężarne mogły liczyć na akuszerkę w szpitalu i w domu, a także wypłacano zasiłki.\nPrzędzalnia Karola W. Scheiblera i remiza strażacka na Księżym Młynie\nTutaj rozpoczyna się przygoda Karola Scheiblera na Księżym Młynie zakupionym przez niego w 1870 roku. Wtedy rusza budowa jego imperium i, zaczynając z rozmachem, Scheibler stawia monumentalną przędzalnię inspirowaną średniowieczną architekturą obronną. Świadczą o tym m. in. krenelaże i blankowane wyższe fragmenty czterokondygnacyjnej budowli, a także narożne, nieco wyższe wieże mieszczące niegdyś klatki schodowe, toalety i windy towarowe. Każdy centymetr z zajmowanych przez przędzalnię hektarów został perfekcyjnie dopracowany. W części środkowej oprócz schodów mieściła się kotłownia z maszyną parową napędzającą 88000 wrzecion, a nad budowlą dominował nieistniejący dziś komin. Elewację frontową zdobi zabytkowy zegar. Gmach przez kilka lat po jego budowie w 1878 roku był największą przędzalnią na terenie nie tylko całej Łodzi, ale również Królestwa Polskiego. Do wnętrza prowadzi żeliwne ozdobne wejście w stylu mauretańskim. Na tyłach mieści się mniejsza przędzalnia, a przy ulicy Tymienieckiego do kompleksu prowadzi brama wejściowa. Niewielkie budynki, znajdujące się w jej pobliżu pełniły funkcje portierni i szatni. Tam również stoi wieża strażnicza zwieńczona blankami z 1900 roku wkomponowana stylowo w resztę założenia. Przeznaczeniem budynku była remiza konnej straży pożarnej, z kolei dziś mieści pomieszczenia biurowe. Trzeba bowiem wiedzieć, że 1876 rok wiąże się z powstaniem Łódzkiej Ochotniczej Straży Ogniowej. Protoplastami byli przemysłowcy, najpewniej zaniepokojeni ogromnymi stratami, które przynosił pożar w ich przedsiębiorstwach. Dlatego w kolejnych latach powstawały oddziały służące przy fabrykach, a pierwszy z nich zorganizowano przy zakładzie Ludwika Grohmana. Do wieży przylegają wozownie z zachowaną stolarką drzwiową, a przed nią stoi żeliwna parowa pompa. Projektantem zarówno wieży, jak i przędzalni jest Hilary Majewski. Jeżeli macie ochotę na zamieszkanie w lofcie u „króla bawełny” tutaj możecie zrealizować swoje pragnienie. Całość założenia najlepiej podziwiać od strony stawu. Tylko tak można ogarnąć wzrokiem tego zapierającego dech w piersiach kolosa.\nOsiedle robotnicze Scheiblerów na Księżym Młynie\nNieprzerwanie bijącym sercem Imperium Scheiblera na Księżym Młynie było osiedle robotnicze, gdzie oprócz prozy życia „dom, praca” można było zażyć rozrywki i kultury. Nie zajmowali ich jednak byle jacy robotnicy, a tylko ci wykwalifikowani i zasłużeni pracujący w fabryce. Przeciętny dom na Księżym Młynie składał się z 4 mieszkań jednoizbowych (po 25 m²) i 4 dwuizbowych (po 40 m²) na każdej kondygnacji, a każde z nich zajmowało od 5 do 7 osób. Scheiblerowie zbudowali łącznie w latach 1873 - 1889 około kilkadziesiąt takich domów. W sklepie tzw. konsumie z 1982 roku, położonym przy najstarszym osiedlu składającym się z trzech rzędów domów, można było nabyć na zasadzie specjalnych książeczek sklepowych, artykuły spożywcze i produkty fabryczne po rabacie. Teraz na terenie sklepu mieści się wydawnictwo "Księży Młyn". Od 1876 roku dzieci robotników uczęszczali do tutejszej szkoły, w której językiem wykładowym był rosyjski, za polski trzeba było zapłacić dodatkowo kilka rubli. Gmach ten składa się z paru budynków dostawianych na przestrzeni paru lat i stanowi element zamykający aleję prowadzącą z przędzalni do domów mieszkalnych. Funkcja tego budynku także przetrwała po dzień dzisiejszy. W 1885 roku, w piętrowym budynku przy ulicy Przędzalnianej 68 znajdował się klub fabryczny, a w nim restauracja, biblioteka, czytelnia i sala widowiskowa. W soboty odbywały się potańcówki przy muzyce orkiestry fabrycznej. Klub miał też zespół teatralny, który pod koniec XIX wieku stał się teatrem ludowym. Wszystkie z budynków harmonijnie wpasowywały się stylowo w schemat zabudowy przemysłowej Scheiblera. Jeszcze do niedawna na Księżym Młynie mieszkali potomkowie robotników fabryki. Podczas wywiadów niektórzy z nich wyznali, że ich przodkowie niekiedy nie wiedzieli jak wygląda świat poza osiedlem robotniczym, doskonale zaplanowanym, by każdy z nowonarodzonych członków rodziny zapragnął pozostać tu na zawsze.\nNiczym monumentalna, neogotycka brama prowadząca do średniowiecznego zamku, wyrasta przed Wami wejście na teren Zakładów Produkcyjnych Ludwika Grohmana, znajdujących się między ulicami Targową, a Fabryczną. Wiedzie wprost do tkalni, gdzie gości witał huk pięciuset krosien. Brama robiła i wciąż robi wrażenie. Nie bez przyczyny stała się symbolem potęgi przedsiębiorstwa Ludwika Grohmana. Zaprojektował ją najprawdopodobniej Franciszek Chełmiński, a stanęła w latach 1894−1896. Jest to budowla ceglana, w której znajdowały się potężne drewniane wrota, a łuk nad nimi wspierają dwie masywne kolumny - tytułowe beczki Grohmana, oświetlone kutymi lampami w stylu secesyjnym. Po obu stronach wejścia mieszczą się duże okna wypełnione ozdobnym okratowaniem. Kolumny błędnie zinterpretowali robotnicy, sądząc, że znajdują się w nich zbiorniki wody, wszak Grohmanowie byli współzałożycielami Straży Ogniowej w Łodzi, stąd nazwa Beczki Grohmana. Gdyby spojrzeć na to z jeszcze innej strony, wyglądają one jak dwie potężne szpule nici. Po wojnie również tu swój epizod miał Łódzki Zakład Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex”. Dziś w miejscu wyburzonych zakładów znajduje się m. in. piekarnia i cukiernia, do której wciąż prowadzi majestatyczna brama.\n„Centrala” zespół fabryczny Karola Scheiblera\nTajemniczy zamożny przybysz z niemieckiej Nadrenii podpisał z władzami miasta Łódź dokument na wieczystą dzierżawę placu przy Wodnym Rynku. Zobowiązał się wznieść tutaj w ciągu dwóch lat fabrykę i swoją rezydencję. Nikt nie przypuszczał, że dostojny jegomość założy nowoczesny park maszynowy, będący istotnym przełomem w tej dziedzinie na Ziemiach Polskich, a ponadto zostanie ogłoszony „królem bawełny” i najbogatszym fabrykantem w mieście. Co więcej nada on nowy kierunek w architekturze przemysłowej, zbliżając fabryki do średniowiecznych warowni. Zaczęło się od przędzalni z maszyną parową napędzającą 18 000 wrzecion. Potem stanęła tkalnia maszynowa ze 100 krosnami i wykańczalnia, kotłownia, kantor oraz dwa magazyny. Pod koniec lat 60. XIX wieku centralna manufaktura stała się wielowydziałowym przedsiębiorstwem i przyjęło nazywać się je "Centralą". Kompleks powstawał na przełomie lat 1855–1858. Firma rozrosła się i wkrótce działalność rozszerzono na Księży Młyn, gdzie powstał potężny kompleks fabryk i domów robotniczych. Obecnie budynki „Centrali” zajmują różne instytucje m.in. w dawnej przędzalni funkcjonuje restauracja „U Fabrykanta”, a w jej wnętrzach przetrwała oryginalna drewniana konstrukcja.\nW miejscu zabytkowej elektrowni, na którą składają się budynki zachowanych do dziś tzw. Maszynowni Wschód i Nowej Centrali, mieści się m. in. jedna z bardziej znanych atrakcji turystycznych Łodzi - Planetarium. Historia elektrowni sięga 1895 roku, gdy światło dzienne ujrzał projekt Towarzystwa Akcyjnego „Siemens & Halske”. Akceptacja, finalizacja, biurokracja zabrała ponad 11 lat, w końcu 18 września w roku 1907 z pierwszych turbozespołów popłynął prąd o mocy 1 MW. Powoli prąd elektryczny wypierał maszyny parowe, a łódzkie ulice zaczęły oświetlać już nie lampy gazowe, a elektryczne. Po II wojnie światowej obiekt uległ modernizacji, a nowe technologie umożliwiły produkcję pary technologicznej, dzięki czemu działała tu też elektrociepłownia. Była to jedyna elektrownia sterowana w całości ręcznie, stąd w obliczu „wirusa milenijnego”, gdy obawiano się awarii komputerowo sterowanych zakładów, w niej pokładano całą nadzieję. Zmiana daty obyła się jednak bez naruszenia elektromagnetycznego pola wszechświata i apokalipsy św. Jana. Był to niestety definitywny koniec dla EC1. Najstarszy budynek, tzw. Maszynownia Wschód odznacza się cechami architektury przemysłowej z elementami secesyjnymi, obecnymi także we wnętrzu budynku m. in. płytki ceramiczne, balustrada podestu sterowni. Nowszy budynek, tzw. Nowa Centrala to przykład architektury typowo modernistycznej. To w nim mieści się Centrum Nauki i Techniki EC1 ze wspomnianym Planetarium, gdzie dowiecie się jak powstaje energia elektryczna.\nDrugi po Karolu Scheiblerze, łódzki „król bawełny” - Izrael Poznański, zbił bajeczny majątek na handlu swoimi wyrobami z Rosją. Zaczynał jako przedstawiciel handlowy, o ironio, swojego późniejszego konkurenta, Karola Scheiblera. Jego rezydencja, pałac przy ul. Ogrodowej razi przepychem, a znajdujący się w pobliżu kompleks budynków niemalże w nienaruszonej do dziś formie, służy za solidny dowód jego zamierzchłej potęgi. Zespół przy ulicy Ogrodowej i Gdańskiej powstał w okresie między 1879-1912. Na przeciwko fabryk mieszczą się trzy domy robotnicze. Swoją funkcję pełnią po dzień dzisiejszy, jednak na każdą rodzinę dziś zapewne przypada nieco większy metraż. Przy projektowaniu założenia na obszarze około 30 hektarów, brali udział najczęściej zatrudniani łódzcy architekci: Hilary Majewski, Franciszek Chełmiński, Juliusz Jung i Edward Rosenthal. Kompleks stylowo nawiązuje do średniowiecznych zabudowań obronnych, co podkreślają głównie wieże. Najstarszym budynkiem jest dawna tkalnia tzw. wysoka (obecnie Muzeum Sztuki), z pierwszym w Łodzi dachem szedowym, który skutecznie wzmagał nasłonecznienie hali produkcyjnej. Wyróżnia się także monumentalna przędzalnia od strony ulicy Ogrodowej, która przypomina gotyckie zamczysko. W jej wnętrzu powstał luksusowy hotel, którego kryty basen był kiedyś zbiornikiem wodnym na wypadek pożaru obiektu. Poza tym zachowały się inne elementy zdradzające funkcję budynku. Najdłuższy gmach mający 266 metrów długości, mieścił wykańczalnie wyrobów. To tylko największe elementy zabudowy, a w jej skład wchodziły jeszcze: elektrownia, remiza straży pożarnej, dawny bielnik - magiel, apretura, ambulatorium, budynek warsztatów, szkoła dla dzieci robotników, szpital, kościół, dom kultury. Spacerując po imperium zapewne zastanawia Was z jakiej przyczyny dawne budynki magazynów oddalone są od fabryk o kilkaset metrów? Jest to bardzo sprytne rozwiązanie na wypadek pożaru którejś z części zakładu. Dzięki temu, gdy płomienie pojawiały się w fabryce, gotowe produkty nie ulegały zniszczeniu i na odwrót. Jak widzicie nie bez powodu nazwano kompleks Imperium Poznańskiego, a dziś jest to miejsce równie sławne jako Manufaktura - centrum rozrywkowo-handlowo-kulturalne.\nPierwszy z budynków fabryki powstał w 1880 roku z projektu architekta Edwarda Creutzburga. Ernst Wever produkował tu początkowo guziki, a później także inne wyroby pasmanteryjne jak tasiemki, koronki i wstążki. 23 lata później właściciel dobudował kolejną część fabryki w stylu neogotyckim noszącym cechy modernizmu. Oba gmachy łączy smukła otynkowana wieża także utrzymana w tym stylu. Architektem nowej części założenia był prawdopodobnie Fryderyk Miks. Budynek charakteryzuje się ogromnymi, ażurowymi oknami zakończonymi arkadami o ostrych łukach. Całość koronuje szczyt schodkowy ze sterczynami. Po zakończeniu II wojny światowej utworzono Zjednoczone Fabryki Tasiem i Wstążek Patberg i Triebe, a w późniejszym czasie Państwowe Zakłady Przemysłu Pasmanteryjnego Łódź-Południe. Dziś w mieszczących się tu biurach nikt nie wytwarza guzików, jednak budynek wciąż wywiera wrażenie swoją odmienną od innych bryłą. zdjęcie By Arewicz - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4071290\nW porównaniu do poprzednich zespołów fabrycznych, ten należący do Juliusza Kindermana możemy ochrzcić mianem niewielkiego. Odzież męską, sztuczny jedwab i plusze wysokiej jakości wychodziły spod sprawnych dłoni jedynie tysiąca robotników. Obiekt wzniesiono w 1897 roku. Najwspanialej prezentuje się trzypiętrowa otynkowana przędzalnia flankowana dwiema wysokimi wieżami, nawiązująca do architektury obronnej. Część centralna jest nieznacznie podwyższona, a wieńczy ją tak zresztą jak i wieże, krenelaż z datą budowy oraz inicjałami właściciela, pośrodku zaś znajduje się zegar. Na tyłach stoi interesujący gmach wykańczalni z frontem w stylu secesji wiedeńskiej. Fasadę obiektu zdobią gładkie płaszczyzny dekorowane wzorami geometrycznymi. W stylu secesji są także elementy dekoru metalowych wrót. Do wykańczalni przylegała nieistniejąca już tkalnia. Obiekt należał do rodziny Kindermana aż do 1945 roku, potem został upaństwowiony i nazwany imieniem I Dywizji Kościuszkowskiej. Obecnie mieści się tu hotel, który chętnie udostępnia do zwiedzania parter obiektu. My tymczasem żegnamy się z Wami i zachęcamy Was do pozostawienia opinii o przebytej trasie dla innych użytkowników Footsteps. Do zobaczenia!


Csorich: Trener Roháček nie zna nawet dobrze swojego zespołu | Hokej.Net\n2021-03-20 15:16 Polski Hokej (PHL)\n– Czuję w kościach, że trener Rudolf Roháček obnaży problemy naszego rodzimego hokeja – podkreślił były defensor Cracovii, mając na myśli fakt, iż „Pasy” od połowy listopada do zamknięcia okienka transferowego ściągnęły 11 zagranicznych zawodników.\n– Przepis o możliwości kontraktowania nieograniczonej liczby nowych zawodników jest absurdalny – grzmiał Csorich.\n– PHL to prawdopodobnie jedyna liga w Europie, a może nawet na świecie, która zezwala na takie mechanizmy. Nagle budujesz zespół, wymieniasz połowę zawodników i ogrywasz resztę. Takie postępowanie nie ma egzystencji w żadnej innej dyscyplinie. Próżno szukać podobnych przykładów z innych hokejowych lig – dodał.\nComarch Cracovia potrzebuje już tylko jednego zwycięstwa, by awansować do finału play-off.\n– Z drugiej jednak strony, trener Roháček obnaży też sam siebie. Dlaczego? Wystarczy odpowiedzieć sobie na pytanie, jaki będzie jego wkład w ewentualny tytuł mistrzowski? Przecież nie zna dobrze swojego zespołu, nie mówi po angielsku, czy rosyjsku. Z polskim też wciąż ma problemy – wyjaśnił Marian Csorich, który w swojej karierze grał też dla GKS-u Tychy.\n– Moim zdaniem działacze GKS-u Tychy zapłacą wysoką cenę za zwolnienie Andrieja Gusowa – dodał.\ncomarch cracovia transfery rudolf rohacek marian csorich liga open ściąganie na potęgę wykorzystanie regulaminu