Adwokat spraw ostatnich [Paweł Mirosław Szlachetko] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00091 004361 14990197 na godz. na dobę w sumie\nAdwokat spraw ostatnich - ebook/epub\nAutor: Paweł Mirosław Szlachetko Liczba stron: 504\nISBN: 9788379619542 Data wydania: 2014-12-18\nCopyright © Paweł Mirosław Szlachetko, 2014 Projekt okładki Anna Damasiewicz Zdjęcie na okładce Katya Evdokimova/Arcangel Images Redaktor prowadzący Anna Derengowska Redakcja Joanna Serocka Korekta Grażyna Nawrocka ISBN 978-83-7961-954-2 Warszawa 2014 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nMądrej, odważnej, troskliwej, kochającej i kochanej siostrze Barbarze\nDziękuję Doktorowi Mariuszowi Marcowi za wiedzę, która pomogła mi zweryfikować pomysły medyczne, które umieściłem w powieści. Renie Marciniak i Andrzejowi Kosmowskiemu, że byli ze mną w trudnych chwilach, zawsze gotowi służyć pomocą. Arthurowi C. Clarke’owi, Stanisławowi Lemowi i Isaacowi Asimovowi za ich wspaniałe powieści. Szczególnie chciałbym podziękować mojej partnerce życiowej, a zarazem agentowi literackiemu, Ewie Siarkiewicz, za wnikliwe oceny, wskazane błędy, poprawki, podpowiedzi i codzienne wsparcie. Właśnie Ewa znacząco przyczyniła się do tego, że książka przybrała taki kształt, a ja szczęśliwie dopłynąłem z powieścią do wydawniczego portu. Paweł Mirosław Szlachetko\nPoranek. 13 czerwca 2008 roku – Kłamiesz. Nie jestem twoim synem! – Maks Werben jednym ruchem ręki strącił z półki oprawione w ramki fotografie. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła. Był wściekły. Ojciec siedział nieruchomo, jakby porażony jego nagłym wybuchem. – Zamierzałem wyznać ci prawdę. Pewnego dnia. Nie sądziłem, że to będzie dzisiaj. – Posiwiały mężczyzna uśmiechnął się smutno. – Nie wziąłem cię z domu dziecka tylko dlatego, że byłeś ładniejszy czy sprytniejszy od innych. Szukałem cię długo i w końcu znalazłem. Twoja matka nigdy mi nie powiedziała, że mam syna. Dowiedziałem się przypadkowo. – Myślisz, że po dwudziestu trzech latach w to uwierzę? – Kiedy zabrałem cię z sierocińca, miałeś osiem lat. Uznałem, że byłeś za mały, żeby takie sprawy zrozumieć. Dlatego powiedziałem, że chcę być dla ciebie przybranym ojcem. Postąpiłem źle. – Kręcisz. Jak zwykle. O co ci naprawdę chodzi? – Wiem, co przeżywasz. Mnie również jest ciężko. Nie myśl, że podjęcie decyzji było łatwe. Ale ktoś musiał zawrócić was z tej drogi. Maks chciał odpowiedzieć, ale ojciec powstrzymał go gestem. – Zrozum, ja kieruję się rozsądkiem i wyższą koniecznością, podczas gdy wami rządzą emocje. Sądzisz, że wasz los mnie nie obchodzi? Jesteś moim synem. Chcę tylko, żebyś był szczęśliwy. Przez ostatnie pół godziny ojciec mówił o współczuciu, zapewniał łamiącym się głosem, że robi to dla ich dobra… Kłamał, każdym słowem i drżeniem rzekomo zbolałego głosu. Doskonale grał swoją rolę. Maks omal dał się na to nabrać. W rzeczywistości stary był draniem, który na zimno ważył każde słowo i gest. Całym swoim życiem udowadniał, że nie interesowali go bliscy, ale jedynie własna kariera. Pozory miały pierwszeństwo. Szczęście innych nic go nie obchodziło. Teraz siedział w ulubionym fotelu Maksa, ubrany w garnitur za kilka tysięcy, z tą swoją miną pełną wyższości i krzaczastymi brwiami ściągniętymi w wyrazie przekonania o dobrze spełnionym obowiązku. Nieświadomie arogancko postukiwał kościstymi paznokciami o wypolerowany podłokietnik, najwyraźniej oczekując, że Maks pokaja się przed nim i jak zwykle wykona polecenie. Nigdy więcej! A zwłaszcza nie w sprawie, która była dla Maksa najważniejsza na świecie. Po dłuższym milczeniu dostrzegł w oczach ojca błysk zrozumienia. Chyba wreszcie do niego dotarło, że nie ma już nad synem władzy. – Mógłbym cię przekonywać, jak bardzo boleję nad waszym losem – ojciec westchnął ciężko – i współczuję, bo ciężko was doświadcza. Ale to są puste słowa, które nie zmienią twardej rzeczywistości. Dlatego chcę wyraźnie usłyszeć, że nigdy więcej się nie spotkacie i zerwiecie z sobą wszystkie kontakty. Maks już wiedział, dlaczego stary próbuje go oszukać. – Pragniesz tej nominacji, co? – Nie wiem, o czym mówisz. – Od dwóch lat walczysz o stanowisko prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej. Skandal by cię zniszczył. Ale ja mam to w dupie! Adam Sarnecki siedział w fotelu nieruchomo jak posąg. Tym razem na jego twarzy pojawiła się drwina, jakby chciał powiedzieć: „Nadal uważasz, że blefuję?”. Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki. Wyjął złożony dokument i podał go Maksowi. – Cokolwiek byś mówił i jak bardzo kochał… nie macie wyboru. Maks wziął z wahaniem papier. Dobrze znał człowieka, który go wychował i nauczył wszystkich brudnych sztuczek w nadziei, że syn przejmie po nim interes. Rozłożył kartkę. To był wynik badania DNA. Przejrzał dokładnie cały zapis, słowo po słowie. Dwukrotnie. Zakręciło mu się w głowie. Adam Sarnecki był jego biologicznym ojcem! Maks miał wrażenie, że odpływa. Tylko mi tu, kurwa, nie mdlej jak panienka! – krzyknął do siebie w duchu. Przez dłuższy czas nie potrafił zebrać myśli. Zalała go fala emocji, utonął w niej i się zatracił. Kiedy wreszcie oprzytomniał, zmusił się do spokoju. – Nie chcę cię już więcej widzieć – z trudem wydusił przez zaciśnięte zęby. – Nigdy! Mecenas powolnym ruchem przesunął palcami po siwych włosach. Dawniej nosił dłuższe, ale teraz ścinał na wojskowego jeża. W świetle promieni słońca padających z okna wyglądały jak srebrzysta aureola. Maks znał ten gest. Wbrew pozorom był oznaką wewnętrznego napięcia, silnego wzburzenia. A to nie zdarzało się często u człowieka, który z żelaznego opanowania uczynił swoją wizytówkę. W końcu tylko ktoś o skórze grubej jak u nosorożca mógł być obrońcą najgorszych szumowin. O ile te szumowiny miały pieniądze i wpływy. Ojciec bez słowa wyszedł z pokoju. Maks ciężko usiadł na krześle i opuścił głowę między kolana. W głębi domu trzasnęły zamykane drzwi. Został sam. Po jego policzku stoczyła się łza. Zawroty głowy i słabość minęły, ale serce biło jak japoński bębniarz na dopalaczach. Maks zobaczył pod nogami zdjęcie, które wypadło z roztrzaskanej ramki. Stał wówczas z ukochaną na szczycie wzgórza. Oboje roześmiani, uchwyceni w pół ruchu. Przypomniał sobie smak jej ust i tembr głosu, który czarował jego zmysły. Zapach w chwilach namiętności, dotyk skóry, szepty w ciemności. Uniósł głowę i zobaczył swoje odbicie w wiszącym na wprost lustrze. Przeciętna twarz bez znaków szczególnych, nieco za duży nos, lekko odstające uszy, i teraz ten mokry ślad na policzku. W życiu tylko raz doprowadzono go do płaczu. Miał dziesięć lat, gdy w szkole koledzy zniszczyli jego jedyną pamiątkę po matce. Tylko po to, by mu dokuczyć. Łzy, które wówczas wezbrały mu w oczach, spłynęły z powrotem do serca żrącym strumyczkiem. Najpierw był stukrotny żal, a potem tysiąckrotny lodowaty gniew. I ten gniew wystarczył, by rzucić się na silniejszych od siebie i spuścić im porządny łomot. Gryzł, kopał i uderzał z zimną precyzją i zajadłością. Już nigdy więcej nikt nie podskoczył Maksowi. I nikt niczego mu nie zabrał. Aż do dzisiaj. Znowu poczuł wzbierający gniew. Piwne oczy w lustrze pociemniały. Powoli uniósł prawą rękę i przeczesał płowe włosy do tyłu. Nagle dotarło do niego, po kim ma ten gest. Właśnie odnalazł ojca – i jednocześnie go stracił. Drgnął, gdy w kieszeni zawibrowała komórka. Sięgnął po nią. Cichosz? – Czego? – warknął. – Co, czego? Jestem na dole. Mamy jechać po towar. Coś z pamięcią? Zapomniał. Wsunął komórkę do kieszeni dżinsów, z wieszaka w przedpokoju ściągnął granatową kurtkę dresową z kapturem, ze stolika ciemne okulary i już był w progu. Na dole Cichosz siedział w beemce i jak zwykle obżerał się pizzą. Maks bez słowa wsunął się na siedzenie obok kierowcy. – Jedziemy. Cichosz spojrzał na Maksa z ukosa. – Co się stało? – Nie twój interes. – To chociaż powiedz dokąd. – Do Szału. Co za, kurwa, adekwatna nazwa, pomyślał Maks. OSTRA JAZDA W NOCNYM klubie Szał Niebieskich Ciał zaczynała się o północy i trwała do świtu. Wtedy każdy mógł tu kupić wszystko: od narkotyków i chętnych panienek poczynając, a na lewych dokumentach kończąc. W świetle latarni błyskał nóż, pękała rozbijana o chodnik flaszka, a naćpany gość zapewniał natchnionym głosem, że wie, jak zbawić świat. Teraz to miejsce było ciche, niemal martwe. Maks zastukał. Drzwi otworzył mięśniak o zaspanej twarzy. Zbiegł schodami do podziemia. Duża sala klubowa była ciemna, tylko w przeciwległym kącie błyskało światło. Skrzywił się, gdy doleciał go kwaśny smród. Czyżby kuchnia nadal pracowała? Wykładzina, która imitowała dywan, tłumiła kroki. Maks poszedł w stronę światła. Tam przy jednym ze stolików ujrzał właściciela tej mordowni, Śrubę, niskiego faceta o byczym karku. Śruba liczył pieniądze. Góra banknotów podzielona była na trzy sterty: za narkotyki jedna, alkohol druga. Trzecia, najmniejsza, stanowiła opłaty za wejście do klubu. Interes się kręcił. Śruba uniósł wzrok. – Jak zwykle punktualny. – Nie znam go. – Maks ruchem głowy wskazał mężczyznę, który dwa stoliki dalej liczył bilon. – Jest od wczoraj. Jako doktorant wydziału matematyki dostawał dwa dwieście. W moim biznesie przygarnie piątkę i będę miał pewność, że nie rąbnie się w rachunkach. – Śruba wyszczerzył się w uśmiechu, jakby chciał się pochwalić rzędem dopiero co wstawionych porcelanowych zębów. – Masz towar? – Maks nie miał ochoty na towarzyskie pogawędki. Nie dzisiaj. Śruba jakby się zawahał. – Mówiłeś, że pomożesz Magikowi. – Czy ja cię kiedyś okłamałem? – Nie, ale… – Ale co? – Maks nachylił się nad stołem i położył na pieniądzach zaciśnięte w pięści dłonie. – Okej, ja tylko tak. – Śruba skinął ręką i z ciemności za nim wynurzył się kolejny przydupas. Podszedł do stolika i położył na blacie kilka białych paczuszek z kokainą. Maks rozluźnił pięści, zgarnął narkotyki jednym ruchem, odwrócił się i ruszył do wyjścia. Kiedy doszedł do schodów, już wiedział, co to za sztynk. Ktoś narzygał w ciemnym kącie holu. Wbiegł na górę i wyszedł na ulicę. Choć na dworze było ciepło, narzucił na głowę kaptur kurtki i nasunął na nos okulary przeciwsłoneczne. Kątem oka dojrzał ruch na ławce stojącej niedaleko wejścia. Siedział na niej czarny kot i zielonymi oczyma gapił się na Maksa. – Tylko mi, kurwa, nie przetnij drogi – zagroził zwierzakowi. – Nie dzisiaj. Miał wrażenie, że kot spojrzał na niego drwiąco, jakby chciał powiedzieć: „I beze mnie masz przesrane”. Maks skręcił za róg i wsiadł do samochodu. – Powiesz, kto założył ci imadło na jajach? – spytał Cichosz i zapalił silnik. – Innym razem. Maks odwrócił się i sięgnął po leżący na tylnym siedzeniu kolorowy tygodnik. Położył go sobie na kolanach. Z kieszeni wyjął stuzłotówkę i zwinął ją w rurkę. Na lakierowaną okładkę wysypał z torebki od Śruby dwie ścieżki. Przez jedną dziurkę wciągnął pierwszą działkę, przez drugą następną. Kątem oka dostrzegł minę Cichosza. – W czym problem? Cichosz wskazał na zegarek. – Jesteśmy w niedoczasie. Maks sięgnął do schowka po koguta. Wystawił go za okno, na dach. Ruszyli z jękliwym sygnałem policyjnej syreny. PIOTR ZWOLNIŁ PRZED blokadą ustawioną w poprzek jezdni. Funkcjonariusz z automatem podszedł do radiowozu. Maks i Piotr pokazali odznaki wydziału kryminalnego. Policjant dał znak i odsunięto barierki. Przejechali na drugą stronę. Kiedy samochód się zatrzymał, Maks zerknął przez szybę w stronę pojazdu opancerzonego. Czyżby zanosiło się na większą rozróbę? Wysiadł z auta. Przytłoczyła go cisza. O tej porze centrum miasta powinno być wypełnione gwarem przechodniów, odgłosem przejeżdżających samochodów czy turkotem mknących po szynach tramwajów. Nic. Spokój. Ściągnął z głowy kaptur. Z tyłu doleciał głos: – Mają zakładniczkę. Ze względów bezpieczeństwa zarządziłem, żeby zamknięto przylegające do nas ulice… – Otyły policjant w randze podinspektora tłumaczył coś dziennikarzowi i sztucznie uśmiechał się do wycelowanej weń kamery. Kiedy zobaczył Maksa i Piotra, przerwał. – Na razie to wszystko. – Ruszył w ich stronę szybkim krokiem. – Co z towarem? Maks wsunął palce do kieszeni, wyjął paczuszki ze śniegiem i położył na wyciągniętej dłoni. – Skąd ten pośpiech? Podinspektor ruszył przodem. Mówił szybko, nie odwracając głowy. – Jest dwóch. Zabili ochroniarza. Zabrali krótkofalówkę i weszli na nasz kanał. – Wskazał dłonią na budowany właśnie wieżowiec Global Plaza. – Zabarykadowali się na trzynastym piętrze. Cholera wie, skąd mają obrzyna na śrut i karabin snajperski. – Trzynaste piętro, trzynastego w piątek. – Piotr westchnął pod nosem. – Ktoś dzisiaj będzie miał cholernego pecha. – Nie ktoś. – Maks splunął na jezdnię. – Ja go mam. Doszli do półciężarówki, w której mieściło się mobilne centrum kierowania, na dachu stała antena satelitarna i emiter do łączności szyfrowej. Obok wejścia dreptało kilku oficerów w rozpiętych mundurach. Między nimi wyróżniał się czterdziestolatek o pobladłej twarzy, który usiłował przypalić zapalniczką papierosa. Szło mu nieskładnie, zapalniczka ślizgała się w spoconych dłoniach. Podeszli bliżej. – Nasz negocjator – przedstawił go podinspektor. Maks przyjrzał się facetowi. Nie wyglądał na pewniaka, który kupił lotto i spokojnie czekał na wygraną. – Wydział kryminalny. Maks Werben i Piotr Cichosz. – Wskazał za siebie na Piotra, który jak zwykle ubrany był w ciemny garnitur, białą koszulę, a pod szyją miał zaciągnięty ciemnogranatowy krawat. Elegancik. Gdyby tylko pilnował, żeby sos z pizzy nie plamił mu krawatów. W dłoni jednego z oficerów zatrzeszczała krótkofalówka. Natychmiast przekazał ją dowódcy. – Hej, gównojadzie. Słyszysz mnie? – Tu podinspektor Kostecki... – Dziewczyna jest do kitu. – W tle dał się słyszeć rozdzierający szloch i wołanie o pomoc. – Kumpla łeb napierdala. Jeśli nie wciągnie działki, będzie sajgon. Wtedy nienawidzi każdego, zwłaszcza bab. – Mam wszystko. – OK. Za minutę przed budynkiem chcę widzieć psa. W slipach. Ręce nad głową. W prawej śnieg. W lewej krótkofalówka. Rozległ się sygnał przerwanego połączenia. Wszyscy spojrzeli na negocjatora. Ten czknął boleśnie. – Nie idę! – Cofnął się i oparł plecami o samochód. – Mam rodzinę, dla kogo żyć. Ni chuja, nie idę. Podinspektor najpierw zaniemówił, a sekundę później sięgnął do kabury z pistoletem. Maks położył mu dłoń na ramieniu. – Zostaw go. Ja pójdę. – Podniósł wzrok na bryłę wieżowca, a potem mruknął do siebie pod nosem. – Pech bywa strasznie zaraźliwy. MAKS WYSZEDŁ NA ŚRODEK jezdni z podniesionymi rękami. W lewej trzymał krótkofalówkę. Zatrzymał się. Był w samych slipach i adidasach. Chłodny wrześniowy wiatr owinął się wokół półnagiego ciała, przesunął między ciemnoblond włosami na chudej klatce piersiowej, wywołując gęsią skórkę. Maksem wstrząsnął niezbyt przyjemny dreszcz. Miał wrażenie, że krążąca w jego krwi adrenalina, wywołana porannym szokiem, podkręcona działką koki i obecną sytuacją, za chwilę tryśnie wszystkimi porami ciała. Czuł się jak wyścigowy koń tuż przed biegiem, wstrzymywany wprawną dłonią jeźdźca. Wreszcie w jednym z okien wieżowca dostrzegł refleks charakterystyczny dla lunety celownika optycznego. – Masz towar? – zaskrzeczała krótkofalówka. Uniósł wyżej prawą dłoń. – Słuchaj, psie. Po strzale masz dziesięć minut, żeby wbiec na górę, inaczej dziwka zginie. Trafisz do Księgi Rekordów. – Śmiech. Padł strzał. Kula rozerwała nawierzchnię drogi przed stopami Maksa. Kawałek asfaltu boleśnie ugodził go w łydkę. Maks zaczął biec. Dziesięć minut na trzynaście pięter to niewiele. Sądził, że ból w łydce przejdzie, ale tylko się nasilił. Dopadł drzwi obrotowych. Wbiegł do głównego holu. Serce biło mu coraz szybciej. Tupot kroków odbił się gdzieś w głębi odległym echem. Przystanął i poszukał wzrokiem schodów. Windy były unieruchomione. Podinspektor kazał w całym budynku wyłączyć prąd, jakby mogło to cokolwiek zmienić. Zobaczył znak wyjścia ewakuacyjnego. Wbiegł na stopnie. Musi jak najdłużej utrzymać regularny oddech. Najpierw przeskakiwał po trzy stopnie. Potem co dwa. Puls przyspieszył. Kiedy znalazł się na dziewiątym piętrze, poczuł, jak boląca łydka zaczyna sztywnieć. Przystanął na moment. Rozmasował ją krótkimi, mocnymi pociągnięciami. Na dłoni dostrzegł krew. Chwycił za barierkę. Pomagał sobie rękami, podciągając się mocnymi szarpnięciami. Niech to szlag. Uderzył się o rant betonowego stopnia. Mimo bólu nie zwolnił. Otworzył szeroko usta. Brakowało mu tchu. Przed oczyma wirowały czarne kręgi. – Masz jeszcze dwadzieścia sekund. – Głos w radiostacji był pełen szyderstwa. Odrzucił odbiornik. Nie miał nastroju do wysłuchiwania smętnego zwisa. Znowu wspinaczka. Jeszcze jedno piętro… Zaczęło go mdlić. Kilkanaście stopni... Dotarł do dwunastego. Zatoczył się na ścianę. Od jutra musi więcej biegać. PRZYLIZANY BLONDYN, KTÓRY klęczał za załomem korytarza, wprowadził ostatni pocisk do komory nabojowej strzelby. Przeładował, pociągając do siebie suwadło pod lufą. Położył palec na cynglu. Drugą dłonią podparł lufę. – Beret! – krzyknął za siebie. – Słyszę psa. Nieźle dyma pod górę. – Dlaczego tylko sześć działek? – Luz, cała Warszawa jest nasza. Wypluł peta na podłogę i wycelował broń w drzwi klatki schodowej. Wahadłowe skrzydła gwałtownie się odchyliły. Stojący w nich wysoki i chudy policjant w granatowych bokserkach zrobił kilka niepewnych kroków, śmiesznie chwiejąc się na boki. Chciał coś powiedzieć, ale z gardła wydobył mu się tylko bełkot. Nagle upadł na plecy z szeroko rozrzuconymi ramionami. Na podłogę poleciały paczuszki z białym proszkiem. Jedna z nich prześlizgnęła się aż do nóg blondasa. Ćpun zaczął się śmiać. – Beret! On zemdlał. Kurwa, ale jaja! – Dawaj prochy! – Moment. Podniósł się z półprzysiadu i podszedł do leżącego. Stanął nad nim i znowu obrócił się za siebie. – Kiedy nowy będzie zapierdalał z zaopatrzeniem, musisz chujowi dać więcej minut. Czas… zwolnił. Maks poczuł chłód, który przeniknął jego ciało. Narkotyk zapewnił mu kopa. Był zimny, opanowany i maksymalnie skupiony na przeciwniku. Gotowy skoczyć w przepaść. Chłopak schylił się, by podnieść z podłogi paczuszkę z narkotykiem. W tym samym momencie otrzymał cios. Złożone knykcie palców Maksa niczym kastet uderzyły w krtań bandyty. W jednym ułamku sekundy więzadło tarczowo-gnykowe pośrodkowe zostało rozerwane. Chrząstki tchawiczne uległy zmiażdżeniu, a ich tkanka szklista gwałtownie podbiegła krwią. Ściana błoniasta, utrzymująca chrząstki, uległa rozdarciu na całej długości i zapadała się w otwory oskrzeli. Cios odrzucił blondasa na najbliższą ścianę. Maks doskoczył do osuwającego się na posadzkę mężczyzny i wyszarpnął mu broń ze sztywniejących palców. Chłopak próbował krzyknąć. Ale z pogruchotanej krtani nie wydobył się żaden dźwięk. Przerażony, chwycił się dłońmi za szyję, jakby próbował zerwać zaciskającą się na niej stalową obręcz. Na zbielałe wargi wypłynęła krew. Chciał odkaszlnąć, by złapać w płuca zbawienny haust powietrza. Na próżno. Może dlatego raz jeszcze poderwał się na sztywne nogi i zaczął śmiesznie podskakiwać, jakby cokolwiek mogło to zmienić. Twarz blondasa posiniała. Wreszcie upadł na kolana. Ból wysadził mu oczy z orbit. Maks rzucił okiem do pomieszczenia obok. Kumpla umierającego ćpuna nie dostrzegł, ale zobaczył leżącą na wykładzinie dziewczynę – nagą, nieprzytomną. Siniaki na jej twarzy były widoczne nawet z tej odległości. Po wewnętrznej stronie uda czerwieniła się krew. Kokaina wciąż trzymała go w swoim uścisku, dając jasny obraz sytuacji. Maks powoli przeniósł wzrok na ćpuna o posiniałej twarzy, który patrzył na niego wybałuszonymi oczami, charcząc bezgłośnie. Sprawdził magazynek. Pełny. Podniósł obrzyna i pociągnął za spust. Z niewielkiej odległości stalowa pięść śrutu niemal wgniotła pół twarzy gnoja do wnętrza czaszki. – Sam jesteś chujem. Breja mózgu wystrzeliła na boki krwawym rozbryzgiem. Chłopak zesztywniał. Jedynym okiem patrzył na Maksa z bolesnym przerażeniem. Potem jego ciałem wstrząsnął elektryczny piorun. Oko zmętniało. Dłonie odpadły od gardła. Chłopak zaczął osuwać się po ścianie na posadzkę. Kiedy usiadł, po raz ostatni odbiło mu się krwią. W końcu przechylił zabawnie głowę w bok, rysując na białym murze krwawy rozmaz. Czas ponownie przyspieszył. Maks doskoczył do niezabudowanego pokoju piętra, skąd dobiegł głos drugiego bandziora. W uszach słyszał łomot pulsującej krwi. Zobaczył dwudziestolatka wyglądającego przez odchyloną zasłonę na ulicę. – Zibi, rusz się, łeb mi napierdala – powiedział. Odwrócił się i wtedy dostrzegł Maksa. Próbował poderwać opuszczony wzdłuż nogi karabin snajperski. Za późno! Wystrzał z dubeltówki rzucił go na szklaną ścianę. Posiekane mięśnie prawego barku zwiotczały. Karabin upadł głucho na wykładzinę. Chłopak wrzasnął rozdzierająco i chwycił się za plującą krwią ranę. Część śrucin uderzyła w szybę. Na powierzchni błyskawicznie rozrastała się siatka drobnych pęknięć. W oczach narkomana Maks ujrzał strach. Ale Beret jeszcze się nie poddał. Wyciągnął przed siebie zdrowe ramię. Najwidoczniej zamierzał skoczyć na Maksa. Kolejny strzał posiekał w strzępy dłoń i przedramię, aż do wysokości łokcia. Oszalały z bólu bandzior zamachał krwawym kikutem. – Nie masz prawa! – wrzasnął. Maks spokojnie przeładował. Z komory nabojowej wyskoczyła na podłogę dymiąca gilza. – Jesteś jebanym policjantem! Maks uśmiechnął się zimno. – Musisz przestrzegać prawa. – Beret wciąż zgłaszał jakieś pretensje. – Twojego? Czy dziewczyny? – Maks w końcu zareagował. – Musisz! – Oszalały z bólu chłopak miotał się w szklanym narożniku. – Właśnie to robię. Pierwszy strzał, niczym gorejąca pięść, wepchnął Beretowi prawe płuco do środka. Chłopak zdołał jeszcze jęknąć, jakby zdziwiony, że Maks mimo wszystko zdecydował się nacisnąć spust. Kawałki pociętego ubrania i grube krople krwi bryzgnęły po szybach. Bandzior rzygnął czerwoną pianą. Szyba, o którą uderzył plecami, pękła z trzaskiem i rozsypała się na tysiące szklanych ułamków. Zamigotały w powietrzu złotymi refleksami słońca, które wyszło zza chmur. Szklana ściana ostatecznie rozsypała się pod ciężarem ciała. Drugi strzał pchnął bandytę w przepaść. Maks miał nadzieję, że ćpun czuł rozsadzający ciało ból. Rozrzucone na boki ramiona zatrzepotały w powietrzu, jakby Beret jeszcze chciał czegoś się złapać i uchronić przed upadkiem. Maks podszedł do rozbitego okna i patrzył obojętnie, jak ciałem mężczyzny wstrząsają ostatnie śmiertelne drgawki. Potem, gdzieś w dole, rozległo się mokre, krwawe pacnięcie. Powoli szum krwi w uszach zanikł, oddech się uspokoił. Przymknął powieki i uniósł twarz do słońca. Wtedy nad głową usłyszał krzyk lecącego łabędzia. Otworzył oczy. Na błękitnym niebie frunął śnieżnobiały ptak z rozłożonymi skrzydłami. Identycznego zrobił w technice origami. Nim pociął kartkę na niewielkie kwadraty, napisał na niej kōan zen: Starej kobiety świt nie obudził. Teraz stoi przed zwierciadłem. Prawdziwe jest tylko lustro odbijające wszystko wyraźnie. Ciągle pogrążona w niewiedzy – nie powinna uważać za rzeczywistość odbicia swej twarzy... Jestem twoim lustrem. A ty? Dwa miesiące temu złożył łabędzia z papierowych cząstek i położył na poduszce obok głowy śpiącej ukochanej. Łabędź przemknął nad nim z przeciągłym krzykiem. Maks miał wrażenie, że refleksy słonecznych promieni rozcinają otaczającą go skorupę wściekłej determinacji. Wreszcie opadło z niego napięcie. Westchnął ciężko i opuścił głowę na piersi. Strzelba zaczęła ciążyć w dłoni, ale jej nie wypuścił. Co dalej? Za plecami zabuczały pod sufitem startery jarzeniówek. Włączono prąd. Odwrócił się. Zarzucił broń na plecy i, kulejąc, ruszył w stronę nieprzytomnej kobiety. Po drodze wziął leżący na wykładzinie koc. Przykrył nim dziewczynę. Oddychała płytko i niespokojnie. Uwolnił ją z więzów i wziął na ręce. Głowa bezwładnie obsunęła się na jego ramieniu. Spod powieki wytoczyła się łza. Kuśtykając, wyszedł z pomieszczenia. Minął leżącego na podłodze blondasa. Dziewczyna była ciężka. Mięśnie ramion zaczęły mu drżeć z wysiłku. Z Maksa uszła cała energia. Nie da rady iść dalej. Ostrożnie położył bezwładne ciało na posadzce. Ciężko usiadł obok. Wsparł się plecami o betonowy słup, położył strzelbę na kolanach i przymknął oczy. Ciągle pogrążona w niewiedzy – nie powinna uważać za rzeczywistość odbicia swej twarzy... Ból w łydce się nasilał. Spojrzał na nogę. Cienka strużka krwi spływała po adidasie i wsiąkała w ciemnobordową wykładzinę. Musiał chwilę odpocząć. Poranna wściekłość ulotniła się bez śladu. Pozostał jedynie przeszywający każdą komórkę ciała dojmujący żal, który utkwił gorzką gulą w przełyku i nie pozwalał ani na krzyk złości, ani na płacz. Ciszę przerwał cichy gwizd nadjeżdżającej windy. Maks podniósł obrzyna. Zostały mu jeszcze cztery naboje. Rozległo się sapnięcie rozchylanych drzwi, a potem odgłos kroków na wykładzinie. Maks uniósł broń. Zza węgła wyszedł Cichosz i rozglądał się w osłupieniu. Dostrzegł martwego blondasa i już nie mógł oderwać od niego wzroku. Z trudem opanował podchodzący do gardła żołądek. Odsunął na bok wycelowaną w siebie lufę. Przyklęknął obok Maksa. – Co z tobą? – Trochę się zasapałem, kiedy biegłem pod górę. – Maks próbował zadrwić. – Na dole widziałem drugiego. – Współczuję. – Zasługiwał na proces. – Głos Piotra był bezradny. – „Zasługiwał” to przereklamowane słowo. – Co dalej? – Cichosz obejrzał się na pobojowisko. – Oczywiście napiszesz raport. – Maks wzruszył ramionami. – Chyba tylko ja lubię cię za prawdomówność. – Musimy przestrzegać prawa. Maks usłyszał w głosie Piotra twardą nutę. Przemknęło mu przez myśl, że ma przesrane. Może powinien zacząć się tym przejmować. – A gdyby się okazało, że naćpani powystrzelali się nawzajem? – zasugerował. Cichosz zmarszczył brwi. – Prawo chroni wszystkich, a my jesteśmy obowiązani... – Wszystkich, czyli nikogo. – Wszystkich. Piotr czasami działał mu na nerwy. – W takim razie ja chronię tylko pokrzywdzonych. – Chcesz decydować? – A ty szukać okoliczności łagodzących? – Maks wskazał na trupa blondasa. – Myślisz, że żona strażnika, który zginął, nie powinna płakać? A może dziewczynie nie wolno mieć pretensji, że ją bito i gwałcono? W końcu chłopcy z pewnością pochodzili z trudnych rodzin, ich ojcowie, alkoholicy, na pewno ich lali, nauczyciele za dużo wymagali, rówieśnicy gnębili, a koleżanki drwiły, że im nie staje. Jednym słowem, społeczeństwo jest winne temu, co się stało. My wszyscy… Czyli nikt. Tak wytłumaczy to prawo! Na dłuższą chwilę zapadło milczenie. Maks spojrzał na Piotra. Ten miał dziwny wyraz twarzy, jakby toczył z sobą wewnętrzną walkę. Przez jakiś czas przyglądał się nieprzytomnej nastolatce, trupowi blondyna i jatce wokół. W końcu spytał niepewnym głosem: – Co dalej? – Zabierz ją na dół. – A ty? Maks opuścił wzrok i wpatrzył się w krew, która zaschła na bucie. – Muszę jeszcze chwilę odpocząć.\nMiesiąc później Dostępne w pełnej wersji\nSześć lat później Dostępne w pełnej wersji\nSpis treści Dziękuję Poranek. 13 czerwca 2008 roku Miesiąc później Sześć lat później Posłowie\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Adwokat_spraw_ostatnich-ebookRO/p90098i125813" target="_blank" title="Adwokat spraw ostatnich [Paweł Mirosław Szlachetko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Adwokat spraw ostatnich [Paweł Mirosław Szlachetko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Triton 660 AVA to ponoć pierwsza taka luksusowa łódź podwodna na świecie | WhatNext\nTriton 660 AVA to ponoć pierwsza taka luksusowa łódź podwodna na świecie\nTriton Submarines już nie raz szokowała „podwodny” świat swoimi dziełami i nie inaczej jest przy premierze Triton 660 AVA (Advanced Versatile Acrylics). Najnowsze dzieło firmy, to jej kolejna luksusowa łódź podwodna z myślą o badaniu morskiego i oceanicznego terytorium w pierwszej takiej na świecie kabinie.\nWyjątkowa luksusowa łódź podwodna Triton 660 AVA\nDzieła Triton przyzwyczaiły już nas do tego, że pasażerowie mają w nich czuć się tak, jakby przy każdej wycieczce podwodny świat prezentował im swój wyjątkowy pokaz. Dlatego właśnie Triton 660 AVA posiada pierwszy taki na świecie akrylowy kadłub o wydłużonym kształcie, który jest w stanie pomieścić aż dziewięć osób (1 pilota i 8 pasażerów) na pokładzie, choć cała łódź podwodna mierzy tyle, ile dwa skutery wodne. To pozwala umieścić ją nawet w tradycyjnych garażach między kolejnymi wycieczkami.\nPod kątem eksploracyjnych możliwości Triton 660 AVA może zanurkować na głębokość do 200 metrów na całe 12 godzin po jednorazowym naładowaniu akumulatora o pojemności 57 kWh. Ten zasila cztery główne pędniki elektryczne i cztery pędniki manewrowe o mocy szczytowej 5,5 kW każdy. Te zapewniają mu możliwość rozwinięcia maksymalnej prędkości rzędu 5,6 km/h.\nCzytaj też: Podwodny skorpion wielkości psa. Niezwykłe znalezisko na terenie Chin\nWedle materiałów prasowych firmy, ta łódź podwodna może być dostarczana w wielu konfiguracjach, zapewniając salę weselną, podmorską jadalnie, czy bar. To razem z możliwością zabrania aż 8 pasażerów na pokład ma zagwarantować firmom pałającym się turystyką morską bardzo lukratywną atrakcję.


Czas się przywitać... - Simtopia.pl\nCzas się przywitać...\nRejestracja: poniedziałek 07 maja 2018, 13:39\nOrigin ID: DreamSky1302\nPost autor: DreamSky » poniedziałek 07 maja 2018, 13:57\nNa oficjalnym forum byłam jako PinkyRose1302, czasem gdzieś się udzielałam, głównie z ukrycia czytałam, obserwowałam i podziwiałam kąciki, historyjki i wszelką inną twórczość (podziwiam wasze talenty i zdolności )\nDość aktywnie gram w Sims3 i Sims4, którą to powoli kolekcjonuję i odkrywam\nDziękuję Aerci za podanie linku do tego forum w jej historyjce na forum EA\nBez tego długo bym tu jeszcze nie trafiła...\nRe: Czas się przywitać...\nPost autor: Aericia » poniedziałek 07 maja 2018, 14:40\nStrasznie fajnie że tu do nas dołączyłaś, czuj się "jak u siebie na forum"!\nSzczerze mówiąc nie chciałam, żeby ten link wyglądał jak namawianie ludzi aby zmienili forum... Wszak można zaglądać tu i tam. Kilka osób jednak pytało o ciąg dalszy, więc zdecydowałam się zaryzykować... jak widzisz, na razie budujemy sobie powolutku nasze "miejsce wolności", gdzie można wstawiać do woli foty Simek z gołymi plecami.\nChętnie obejrzymy Twoje Simy, pokomentujemy domki itd.\nOdblokowałam Ci możliwość pisania na forum (chyba? Nie wiem, nie umiem, coś popsuję zaraz!), w razie problemów pisz proszę w tym temaciku.\nRaz jeszcze witam w naszych skromnych progach!\nPost autor: Marvi » poniedziałek 07 maja 2018, 16:00\nJam jest stalkerem nadwornym, jeśli poczujesz na swoich postach czyjś uporczywy wzrok, ale nic nie objawi Ci się przed oczyma, to zapewne ja przyglądam się z kanału, niczym klaun z IT.\nMam nadzieję, że będziesz bawić się pysznie w towarzystwie tych tam, no, khem, simofilii\nMiłego pobytu, miłego dnia i wszystkiego miłego!\nPS: Cieszę się, ze nie tylko ja gram w archaiczną trójczynę Bo wszyscy tutaj poszli o krok dalej, a ja jak ten dziad w trójce siedzę\nPost autor: Kropka » poniedziałek 07 maja 2018, 16:45\nCześć , fajnie że do nas dołączyłaś i nie ważne czy grasz w Sims 2, 3 czy 4, ważne, żebyś się tu dobrze czuła i dobrze bawiła, tak jak my .\nJeśli masz jakieś prace, wrzucaj je tutaj, z wielką przyjemnością będziemy oglądać, podziwiać i komentować . Jak masz ochotę, baw się z nami w tworzenie, mamy tu kąciki architektoniczne , kąciki z historiami mniej lub bardziej komiksowymi, tematy z wyzwaniami, fotkami itp., do wyboru i do koloru\nTak jak już napisała Ari, nikt tu nikogo nie goni ani nie gani za wrzucanie fotek lub historyjek mniej lub bardziej frywolnych, a wręcz przeciwnie , my to lubimy .\nTak więc, baw się tu wspaniale\nRejestracja: piątek 06 kwie 2018, 13:15\nOrigin ID: eyvee\nPost autor: severuska » poniedziałek 07 maja 2018, 19:52\nWitamy serdecznie na forum, miłej zabawy\nPost autor: SimDels » wtorek 08 maja 2018, 17:23\nHelloł Strasznie fajnie, że tu jesteś ,ciekaw jestem jak wygląda Twoja rozgrywka w simsiakach i co zaprezentujesz ,pozdrowienia i dobrej zabawy\nPost autor: kreatora » wtorek 08 maja 2018, 17:40\nWitam serdecznie w naszej simomaniakowej rodzinie. Jak gra bedzie się buntować , jeśli będziesz szukasz linkow do CC to znajdziesz tu radę i pomoc, Jesli przy okazji rozbawią Cię nasze historyjki to cala przyjemność jest po naszej stronie. Polecam też konkurs na fotkę tygodnia. Jeśli nie wiesz jak obrobić taką fotkę w programie - szalenie łatwym swoją drogą to tylko zapytaj\nJeśli spróbujesz coś pokazać własnego to jeszcze lepiej. Tu mozna tak samo wklejac fotki jak na forum EA\nPost autor: Ktosik » środa 09 maja 2018, 11:58\nHejka Serdecznie witam i życzę miłej zabawy na forum\nPost autor: Nicol.K » czwartek 10 maja 2018, 17:24\nSrdečně Tě zdravím a přeji milou zábavu\nPost autor: Fredra » sobota 12 maja 2018, 12:26\nTo świetnie, że reklama Ari zbiera żniwa, tym sposobem mamy kolejną osóbkę do przygarnięcia Zakładaj bambosze, tam sa ciasteczka i czuj się jak u siebie\nPost autor: bobas52 » czwartek 17 maja 2018, 19:33\nWitam serdecznie i zapraszam do wspólnej zabawy na forum .\nPost autor: Silvaborealis » czwartek 24 maja 2018, 22:45\nHejka , fajnie że dołączyłaś do nas ,w miejsce gdzie nie ma cenzury na gołe plecy simów\nPost autor: Mattoowy » środa 06 cze 2018, 17:13


25.01.2020 21:55, informacja prasowa\nBardzo dobra gra kapitan Enea AZS Aleksandry Pawlak (zdobyła 21 punktów), nie wystarczyła, aby zwyciężyć Widzew Łódź. Po fatalnej 4 kwarcie, przegranej 7:21, poznanianki przegrywają ważne spotkanie 69:78.\nPod wodzą nowego trenera Adama Ziemińskiego akademiczki rozpoczęły spotkanie bardzo dobrze, bo od stanu 8:0. Widać było w zespole dobrą energię i ogromną chęć walki. Od początku meczu koncertowo grała Aleksandra Pawlak, która dziurawiła kosz rywalek. Doświadczona kapitan dyrygowała zespołem, który po pierwszej kwarcie utrzymał prowadzenie 28:23.\nWidzewianki jednak się nie poddawały. Tuż po rozpoczęciu 2 kwarty Julia Drop trafiła „trójkę” i łodzianki doszły akademiczki na 2 punkty. Po trafieniu 2 koszy przez Pawlak i Parzeńską poznanianki zanotowały długi przestój, co skrzętnie wykorzystały przyjezdne. Po celnym lay-upie doskonale znanej w Poznaniu Jazmine Davis, w 16 minucie meczu łodzianki pierwszy raz wyszły na prowadzenie (32:33). Jednak walka do końca drugiej kwarty była bardzo wyrównana i na tablicy wyników po pierwszej połowie był remis 42:42. Można było powiedzieć, że mecz zaczynał się od początku.\nW trzeciej kwarcie po kilku udanych akcjach Martyny Pyki, Ginette Mfutili i Oli Pawlak, Enea AZS prowadziła już 8 punktami. Po mimo waleczności łodzianek, można było mieć wrażenie, że szczęście jest po stronie poznanianek. Na koniec 3 kwarty równo z syreną, za 3 punkty trafiła Milana Zivadinowić i akademiczki prowadziły 62:57. Nikt się nie spodziewał tego, co się stało w ostatniej kwarcie.\nSeria niecelnych rzutów oraz szeregu strat po stronie poznańskiej ekipy spowodowała, że w 3 minucie 4 kwarty goście wyszli ponownie na prowadzenie 62:63. Po raz drugi za sprawą Jazmine Davis, która w całym meczu dla swojego nowego zespołu zdobyła 23 punkty. Amerykanka była świetnie dysponowana, grała ofensywnie i była najczęściej faulowaną zawodniczką na parkiecie. Łodzianki dzięki Taylor Emery i Klaudii Gertchen zaczęły wypracowywać sobie większą przewagę, a ułatwiały im to popełniające błędy akademiczki. Poznanianki w ostatniej kwarcie odnotowały 10 strat, a w całym meczu, aż 25 (!). Enea AZS przegrywa ostatnią kwartę 7:21 i cały mecz 69:78.\nWojciech Szawarski (trener CosinusMed Widzew): Mecz był bardzo trudny, od samego początku do samego końca. Jednak przyjeżdżając tutaj wiedzieliśmy, że przyjeżdżamy po zwycięstwo. Cieszymy się tym bardziej, ze udało się odrobić straty z pierwszego meczu, który przegraliśmy 8 punktami. Dzisiaj wygraliśmy 9p. Zespół z Poznania jest dobrym zespołem i wie, że jeszcze w lidze niejeden mecz wygra i tego im życzę.\nJazmine Davis (CosinusMed Widzew:): Bardzo się cieszę, że mogłam tutaj dzisiaj zagrać. Grałam w drużynie z Poznania przez ostatnie 2 lata i mam je w moim sercu. Niestety dzisiaj grałam po drugiej stronie i udało nam się wygrać ważny mecz. Cieszę się, że pomogłam drużynie w odniesieniu tego zwycięstwa.\nAdam Ziemiński (Enea AZS): Niestety nie da się wygrać spotkania kiedy popełnia się w meczu aż 25 strat. To jest zbyt dużo. Skuteczność z gry nie była zła, szczególnie, że wpadło nam 10 „trójek” na 19 oddanych. Na tablicach również przeważaliśmy mając aż 41 zbiórek. Jednak jak widać popełniając tak wiele strat nie da się meczu wygrać.\nMarta Nowicka (Enea AZS): Chciałam pogratulować zespołowi z Łodzi zwycięstwa. Tak jak trener zwrócił uwagę, nie da się wygrać meczu kiedy się popełnia tyle strat. Szczególnie to boli, kiedy większość meczu się prowadzi. Niestety mecz zakończył się porażką. Wiemy, że to jeszcze nie koniec rozgrywek i musimy szukać punktów i zwycięstw w kolejnych spotkaniach. I wierzę, że to może się udać.


Strona główna » CATERING PRZYPRAWY 1KG ORAZ NA CAŁE WORKI » Chimayo chorizo mieszanka mexykańska 1 kg\nczosnek, oregano, sól morska gruba (15%), cukier trzcinowy brązowy Demerara (15%),kmin rzymski , chili kruszone i mielone, pieprz czarny mielony.\nChimavo Chorizo to unikalna kompozycja najwyższej jakości przypraw i ziół pochodzących ze słonecznego Meksyku. Niebanalne połączenie kminu rzymskiego i oregano zostało uzupełnione cukrem trzcinowym w wariancie Demerara, zaś za przełamanie odpowiada pikantne chili w dwóch formach – kruszonej oraz mielonej. Doskonały smak i niepowtarzalny aromat został zachowany dzięki specjalnemu – szczelnemu opakowaniu o pojemności 1 KG. Jednym z najważniejszych walorów tytułowej mieszanki jest jej szerokie zastosowanie kulinarne.\nChimavo Chorizo to doskonały dodatek do potraw kuchni meksykańskiej oraz iberyjskiej. Z powodzeniem można stosować go względem zup, sosów, sals, marynat oraz mięs – zarówno pieczonych, jak i smażonych i grillowanych.\nJedna z najbardziej ostrych papryczek chili – Trinidad Moruga Scorpion odznacza się poziomem ostrości wynoszącym 1,2mln SHU. O poziomie ostrości świadczy fakt, iż papryczka w ułamku sekundy przegryzła lateksową rękawiczkę.\nKlient: Te...ik,data zakupu 04-08-2016 13:58\nGuma ksantanowa e 415 ? 1 kg\nKakaowiec ziarno 1 kg


Earvin N'Gapeth: Jesteśmy zadowoleni z naszej formy | Siatkówka w obiektywie\nEarvin N’Gapeth: Jesteśmy zadowoleni z naszej formy\n22 sierpnia 2015, 4 lata ago\nZa nami pierwszy mecz XIII edycji Memoriału Jerzego Huberta Wagnera. W pierwszym spotkaniu podopieczni trenera Tillie pokonują kadrę Iranu w trzech setach.\nMir Saeid Marouflakrani (kapitan reprezentacji Iranu): Reprezentacja Francji to zwycięzca tegorocznej Ligi Światowej, dwukrotnie z nimi graliśmy w dwukrotnie ponieśliśmy porażkę. Dwa pierwsze sety były dobre w naszym wykonaniu chcieliśmy zagrać lepiej w trzecim secie – niewiele nam zabrakło.\nEarvin N’Gapeth (kapitan reprezentacji Francji): Jesteśmy zadowoleni z naszej formy. Przygotowania do tego turnieju zaczęliśmy tak naprawdę 8 dni temu. Jestem pozytywnie zaskoczony naszą aktualną formą.\nSlobodan Kovac (trener reprezentacji Iranu): Francja zagrała bardzo dobrą siatkówkę – byli bardzo pewni siebie. Utrzymali formę z finału Ligi Światowej. W ostatnich tygodniach moja drużyna opadłą z sił – obawiam się o naszą formę. Dobrze, że to przydarza się nam teraz, a nie podczas Pucharu Świata. Jutro zagram innymi zawodnikami, ten turniej to doskonała okazja do rotowania zespołem i odnalezienia idealnej szóstki na mecze Pucharze Świata.\nLaurent Tillie (trener reprezentacji Francji): Baliśmy się tego spotkania, baliśmy się że z wysokiego poziomu zejdziemy bardzo nisko. Jestem pozytywnie zaskoczony. Poradziliśmy sobie z przeciwnikiem. Dzisiaj zagraliśmy bardzo dobrze serwisem, to co wyprawiał Earvin N’Gapeth zasługuje na szacunek.\n[Framcja], [Iran], [Konferencja Prasowa], [Toruń Arena], [XIII Memoriał Jerzego Huberta Wagnera]\nFrancja pewnie pokonuje podopiecznych Kovaca!\nWiesław Popik: Zagraliśmy naprawdę źle


Kard. Dziwisz: Po 25 latach wracamy do walki. Niedobrze - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n19 gru 2016 aktualizacja 27 lis 2019, 6:12\n- Myślę, że trzeba sobie złożyć życzenia bożonarodzeniowe; z jednej i z drugiej strony. Pokój ludziom dobrej woli - powiedział w poniedziałek kard. Dziwisz dziennikarzom.\n- Pokój przyjdzie, jeśli będzie dobra wola ze wszystkich stron; o to nam chodzi i o to się modlimy - oświadczył kardynał.\nZgodnie z kodeksem prawa kanonicznego każdy biskup po osiągnięciu 75. roku życia składa na ręce papieża dymisję ze sprawowanego urzędu, co Dziwisz uczynił wiosną 2014 r., ale ze względu na Światowe Dni Młodzieży papież Franciszek przyjął ją dopiero teraz. Jego następcą będzie dotychczasowy metropolita łódzki abp Marek Jędraszewski. Do 28 stycznia, kiedy nastąpi ingres nowego arcybiskupa do katedry wawelskiej, Dziwisz pełni w archidiecezji zadania administratora apostolskiego.\nżyczenia :PiS Polska polityka 'Franciszek Prawo i Sprawiedliwość kardynał Dziwisz kościół


Syndrom Kury Domowej: Niechciany gość\nPoranek w ogrodzie z niespodzianką-przymrozek tym razem dokończył swoje "dzieło"\n7 rano, a na trawniku szron......nad ranem przy gruncie było -4.....\nBorówki -czy owoce będą, duży znak zapytania?\nPerukowiec nie zakwitnie...\nTawułki....mam nadzieję,że odbiją?\nZagadka rozwiązana- wprawdzie prawidłowej odpowiedzi udzielił Adam......mąż Doroty, ale odgadł i upominek się należy........zapraszam odbiór nagrody na miejscu.........\nOrzech włoski również ucierpiał.......\nKwiaty białych Rododendronów niestety nie pocieszyły długo, Pieris również ucierpiał, dużo, dużo tych szkód.............. jak dużo okaże się po dokładnym przeglądzie, a jak w Waszych ogrodach?\nAutor: Dusia o 08:12\nIwona 8 maja 2019 09:00\nOj to przykre,że masz straty w ogrodzie. Może przed zapowiadanymi przymrozkami coś folią przykryjesz ? Zimna Zośka przed nami, pozdrawiam.\nvipek 8 maja 2019 09:02\nU mnie niestety to samo. Mam straty we wszystkich kwitnących krzewach, borówkach. Wszystkie hortensje ogrodowe w tym roku chyba nie zakwitną, przyciete bukietówki również pod znakiem zapytania.Niestety aura nas nie rozpieszcza.Za to mleczom przymrozek nie szkodzi :):):)\nFrancisco Manuel Carrajola Oliveira 8 maja 2019 10:08\nEfeitos negativos das geadas.\nUrszula97 8 maja 2019 10:39\nOj szkoda, u nas 0 st, nie bylismy jeszcze na działce,mam nadzieję że nie jest źle.\nTARA 8 maja 2019 13:20\nOjej! Mam nadzieję, że ten mróz zbyt wielu szkód nie narobił:/\nMamelkowo 8 maja 2019 15:59\nSzkoda... Aż żal tych roślinek...\nPozdrawiam cieplutko mimo wszystko:)\nhubka38 8 maja 2019 19:54\nEch, serce się kraje...mam nadzieję, że wszystko odbije...Buziaki!\nUla K. 8 maja 2019 20:07\nJaka szkoda... pogoda wariuje ostatnio i nie rozpieszcza, u nas wczoraj w ciągu dnia tylko 5 stopni, a cała majówka, zimno i deszczowo. Może niektóre rośliny dojdą jeszcze do siebie, czego Ci życzę z całego serca\nBasiaW 9 maja 2019 13:28\nZimno, kwiaty się męczą!\nBeata Bartoszewicz 9 maja 2019 15:48\nOjoj :*** współczuję pięknym delikatnym kwiatom i Tobie Dusiu\nAgataZ. 9 maja 2019 22:30\nWspółczuję, u mnie podobnie:-(\nnic nie poradzimy... Roślinki jakoś sobje poradzą.\nNiedobry był ten nieproszony gość :-(\nIsmena 10 maja 2019 08:09\nJak widzę u Ciebie również maj, zimny maj. Ale czy melancholii śladów brak?\nKarolina90 10 maja 2019 20:46\nOch Dusiu, tak mi przykro z powodu strat spowodowanych przymrozkami. Ale może nie będzie tak źle. Pozdrawiam serdecznie\nElunia 10 maja 2019 21:39\nszkoda,ja czasem sie cieszę jak mi coś podmrozi,mam okazje kupić następne roślinki\nDusia 11 maja 2019 10:11\nPołowa roślin nie zakwitnie tego sezonu i nie zaowocuje, więc gdzie tu radość? pozdrawiam\nAnas Khan 11 maja 2019 14:04\nAlicja 12 maja 2019 15:41\nU mnie też mróz poczynił straty :-(. Może jednak jeszcze coś odbije. Pozdrawiam :-).\nEwa Bera 12 maja 2019 22:40\nTo przykre i serce boli jak się widzi takie straty. Nadzieja w tym, że może coś się odrodzi i będziesz nas ubogacać zdjęciami z ogrodu. Pozdrawiam serdecznie.\nZielonapirania 12 maja 2019 23:12\nNawet nie mów... mróz był taki, że szyby w aucie skrobałam. Ale na roślinach póki co strat nie widzę, przynajmniej u siebie. Tylko, że mówią, iż u nas mróz, to dopiero będzie...\nNatalia 14 maja 2019 14:01\nFaktycznie, te przymrozki nieciekawe, u moich rodziców zmarzlo drzewko brzoskwini niestety, ale mam nadzieję, ze inne owoce będą ☺\nBasiaW 14 maja 2019 14:31\nMajowe przymrozki są bardzo przykre dla miłośników ogrodów. Ja też się boję na " zimnych ogrodników" i Zośkę.\nRosa Oman 26 maja 2019 18:37\nMaks 27 maja 2019 16:16\nWierzę, że skończyło się tylko na strachu, a żaden przymrozek już nam nie da popalić... Pozdrawiam serdecznie! ;)


Polscy naukowcy badali miejsce zbrodni - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Wiadomości → Polscy naukowcy badali miejsce zbrodni\nPolscy naukowcy badali miejsce zbrodni\nModel byłego obozu koncentracyjnego w Falstad\tAUTOR / CC 3.0\nPonad 3 tys. przedmiotów, głównie codziennego użytku, odnaleziono na terenie b. niemieckiego obozu karnego w Falstad w Norwegii, gdzie w ub. tygodniu zakończyły się wstępne prace archeologiczne z udziałem polskich badaczy z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.\nObóz jeniecki w Falstad był największym w czasie II wojny światowej niemieckim obozem karnym w Norwegii. Wśród więźniów znajdowali się także Polacy.\nMiędzynarodowym zespołem badaczy - w jego skład weszli archeolodzy, antropolodzy sądowi i genetycy - kierował prof. Marek E. Jasiński z Wydziału Studiów Historycznych Norweskiego Uniwersytetu Nauki i Technologii w Trondheim (NTNU), który od lat prowadzi badania nad ustaleniem losów jeńców wojennych w Norwegii w czasie II wojny światowej.\n"To pionierskie badania. O obozach jenieckich z reguły wiemy wyłącznie to, co utrwaliło się w ludzkiej pamięci, co zostało zapisane w dokumentach. Rzadko prowadzi się na ich terenie typowe prace archeologiczne, wykopaliskowe" - powiedział PAP uczestnik badań w Falstad dr Andrzej Ossowski z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.\nW czasie wstępnych prac poszukiwawczych udało się odnaleźć ponad 3 tys. przedmiotów, głównie codziennego użytku, m.in. miski obozowe, puszki, łuski po nabojach, talerze, buty, guziki oraz fragmenty ceramiki. "Te rzeczy mogą nam wiele powiedzieć o tym, jak wyglądało życie obozowe" - podkreślił Ossowski.\nBadania w Falstad dotyczyły także ustalenia układu przestrzennego obozu i miejsc pochówku więźniów. "Doświadczenia, które zyskaliśmy przy projekcie powązkowskim, były bardzo pomocne" - podkreślił Ossowski odwołując się do współpracy szczecińskiej uczelni z Instytutem Pamięci Narodowej przy trwających w latach 2012-2014 ekshumacjach i identyfikacji ofiar terroru komunistycznego w kwaterze "Ł" Cmentarza Wojskowego na warszawskich Powązkach.\nBadacz dodał, że polscy eksperci prowadzili w Norwegii badania georadarowe, poszukiwania z użyciem detektorów metalu oraz analizowali wydobyte z ziemi przedmioty. "Patrzyliśmy na obóz także jako na miejsce zbrodni. Bo tam tych zbrodni dokonywano" - zaznaczył Ossowski.\nJak zapowiedział, prace ekshumacyjne na terenie obozu odbędą się prawdopodobnie w przyszłym roku. "Wstępne badania są na tyle obiecujące, że stanowią podstawę, aby dalej je rozwijać. Mamy wiele rzeczy niewyjaśnionych, m.in. jeśli chodzi o ilość straconych jeńców (). Wiele jest jeszcze do odkrycia" - podkreślił naukowiec.\nW latach 1941-1945 w niemieckim obozie karnym w Falstad przebywało ok. 5 tys. jeńców z 16 państw. Sporą grupę więźniów - Norwegów, Polaków i Żydów, deportowano w czasie wojny do innych niemieckich obozów, w tym m.in. Auschwitz-Birkenau, Stutthof i Sachsenhausen.\nŁącznie w czasie II wojny światowej na terenie Norwegii przebywało ponad 150 tys. zagranicznych jeńców wojennych, którzy przymusowo pracowali w ponad 500 obozach. Około 20 tys. więźniów zostało straconych w egzekucjach lub zmarło wskutek ciężkich warunków pracy.\ndodane 02.07.2014 07:51


Hotel Wierchomla SKI & SPA Resort — Piwniczna-Zdrój, małopolskie – konferencje.pl\nTagi:W górachW lesieNad rzekąZa miastemKameralneRegionalneHotele konferencyjneOśrodki konferencyjneRestauracje\n***Hotel Wierchomla SKI&SPA Resort położony jest w niezwykle malowniczych górach Beskidu Sądeckiego na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego. W skład kompleksu wchodzi Stacja Narciarska Dwie Doliny Muszyna-Wierchomla z nowoczesną i kompleksową infrastrukturą. Nasz hotel w górach to idealne oferta dla osób, które chcą uciec od miejskiego zgiełku i hałasu oraz aktywnie wypocząć.\n1 608 zł netto\n2 628 zł netto\nPokoje z pięknym widokiem na góry i las, posiadają wygodne łóżka, kanapę, krzesła, stół, szafę, komodę. Każdy pokój jest z łazienką. Na ścianach można podziwiać obrazy Sylwii Leclere. Posiadamy cztery pokoje dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Internet, TV sat, telefon.\nWierchomla Mała 42, 33-350 Piwniczna-Zdrój, małopolskie


Tłumaczenia pisemne - Translator Chorwacki\nTłumaczenia pisemne (zarówno poświadczone pieczęcią tłumacza przysięgłego jak i zwykłe) niewątpliwie wymagają ode mnie nie tylko zrozumienia treści tekstu źródłowego, znajomości tematu i szerokiego zasobu słownictwa, ale przede wszystkim zawodowej umiejętności prawidłowego przełożenia jego sensu na drugi język.\nTłumaczenie pisemne nie powinno być dokładnym tłumaczeniem tekstu źródłowego, ponieważ oznaczałoby to, że np. chorwacki wyraz "plavuša" powinnam przetłumaczyć jako "niebieskowłosa", a przecież mowa o "blondynce"...\nOczywiście nie może być również "wariacją na temat", ponieważ moim zadaniem jest wykonanie WIERNEGO i PRECYZYJNEGO PRZEKŁADU treści, a do tego potrzebny jest odpowiedni zasób wiedzy i bardzo dobra znajomość obu języków.\nPodejmując się tłumaczenia orzeczenia sądu, aktu wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, bilansu księgowego czy... dokumentacji technicznej tramwajów niskopodłogowych muszę posiadać wiedzę o zasadach funkcjonowania i strukturze organów sądowych w Polsce i Chorwacji, wiedzieć czy np. dowody osobiste w Chorwacji również wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta? Czy aby na pewno w Chorwacji podpisuje się Akt notarialny kupna sprzedaży nieruchomości? W którym momencie następuje przeniesienie prawa własności nieruchomości? Muszę znać pojęcia funkcjonujące w księgowości, wiedzieć czy ich znaczenie jest takie samo jak w Chorwacji czy może tylko podobne?\nOczywiście nie jest ode mnie wymagana gruntowna wiedza dotycząca tramwajów niskopodłogowych :), ale muszę wiedzieć kto taką wiedzę posiada i współpracować z nim w kwestiach, które nie są mi do końca jasne.\nW swojej pracy wychodzę z założenia, że tylko codzienne pogłębianie swojej wiedzy i korzystanie z rad innych osób, jest właściwym kierunkiem... do mnie należy połączenie tego wszystkiego i znalezienie właściwych słów na przełożenie treści zapisanej w tekście źródłowym i przekazanie jej klientowi w jego rodzimym języku.\n· finanse, rachunkowość\n· tłumaczenia techniczne


"Frog" w prokuraturze. Dwa zarzuty po pirackich rajdach - Śródmieście\n15.09.2014 12:00 "sprowadzenia zagrożenia katastrofą"\n"Frog" w prokuraturze.\nDwa zarzuty po pirackich rajdach\nOk. godz. 10 w płockiej prokuraturze stawił się Robert N., ps. Frog. – Nie będę z wami rozmawiał – powiedział do zebranych dziennikarzy. Chwilę później usłyszał dwa zarzuty sprowadzenia bezpośredniego zagrożenia katastrofą w ruchu lądowym. Jeden dotyczy sytuacji z Warszawy, a drugi sytuacji na obwodnicy Kielc. Odmówił składania wyjaśnień. Grozi mu do 8 lat więzienia.\nChwilę po godz. 10 Robert N. stawił się w budynku płockiej prokuratury.\n- Ja nie będę odpowiadał na pytania, dziękuje wam za całą tę sytuację, ale pozdrawiam wszystkich. Ta cała sytuacja jest przez was, przez media nakręcona i nie będę z wami rozmawiał – przekonywał N.\nZarzuty za jazdę po Warszawie i obwodnicy Kielc\n– W świetle tego co robi prokuratura może najwłaściwsze byłoby powołanie wróżki, która wywróżyłaby czy doszło do katastrofy czy nie –... WIĘCEJ »\nBardziej rozmowny był jego adwokat.\n- Mój klient jest gotowy zmierzyć się z zarzutami, które w stosunku do niego są formułowane - powiedział.\nJak dowiedziała się TVN24, prokuratura potwierdziła, że przesłuchanie wiąże się z postawieniem zarzutu w związku z przejazdem ulicami Warszawy.\nPrzed godz. 11 reporter TVN24 potwierdził, że Robert N. usłyszał dwa zarzuty sprowadzenia zagrożenia katastrofą w ruchu lądowym w związku z piracką jazdą po Warszawie i okolicach Kielc.\nPóźniej prokuratura potwierdziła postawienie zarzutów, a także to, że "Frog" skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze. Jakie?\n- Dozór policji, poręczenie majątkowe oraz nakaz powstrzymywania się od kierowania pojazdami mechanicznymi. Nie chciałbym się wdawać w szczegóły. Prokurator będzie rozważał zastosowanie innych, jeżeli te zostaną złamane - przekazała Iwona Śmigielska-Kowalska z Prokuratury Okręgowej w Płocku.\nI przypomniała, że na tym etapie nie może ujawnić wszystkich dowodów.\n- Postępowanie przygotowawcze jest w toku . Jeszcze jest za wcześnie, żeby mówić o akcie oskarżenia. Nie zostały wykonane jeszcze wszystkie czynności procesowe zaplanowane przez prokuratura w tym postępowaniu - wyjaśniła Śmigielska-Kowalska\nGłos zabrał też adwokat reprezentujący "Froga".\n- Dalsze czynności procesowe będą prowadzone. Nie chcę komentować dowodów i treści czynności procesowych. Po zapoznaniu się z aktami będziemy analizować sprawę - powiedział Łukasz Krupa, adwokat Roberta N.\nDotychczas postępowanie prowadzone było w sprawie, a nie przeciwko Robertowi N.\nŚledztwo w sprawie "Froga" przedłużone. "Nowi świadkowie"\nProkuratura Okręgowa w Płocku, która prowadzi postępowanie w sprawie Roberta N. (pseudonim Frog), przedłużyła śledztwo w tej sprawie. - O dwa... WIĘCEJ »\nWówczas usłyszał siedem zarzutów i wyszedł na wolność. Żaden z zarzutów nie dotyczył rajdu BMW po Warszawie.\nZdjęcie na stronie głównej: PAP/Marcin Bednarski\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.10.2014 12:13 ~taxi\nfrog niech czyści znaki drogowe nauczy się je przestrzegać !\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 13:57 ~Worek\nfrog - idź do mamy. Przytuli cię i da na cole. Nie maż się. Mikołaj przyjdzie na święta.\nMikołaj przynosi prezenty tylko grzecznym chłopcom. Niegrzecznym - rózeczki :)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 10:21 ~muflon\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 09:44 ~obserwator\nDo jazdy nie potrzebował adwokata a teraz w portki sra i chce się wybronić? Proszę bardzo, ale w pojedynkę cwaniaczku. Chcesz pojeździć jak w grze komerowej to na tor a nie na ulicy, gdzie są nieprzewidywalni inni użytkownicy dróg. Całe szczęście że nie zabił nikogo. W Szwajcarii za taką jazdę już byłby uziemiony i oskubany z kasy do końca życia, a w USA dawno już odstrzelony podczas obławy.\nMoże proces pokazowy i przykładne ukaranie da do myślenia tym szczylowatym naśladowcom w popierdółkach z nakładkami na wydech, co teraz próbują jeździć jak on, bo to bezkarne jak dotąd.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 09:42 ~uuuuaaa\n~fan audi rs6\nczepiacie sie goscia :)\nJakos ze mna filmiku jeszcze nikt nie wstawil z wideorejestratorow jak przejezdzam na czerwonym, na 110km/h jade 200km/h. zero kunktow :)\njezdzi wielu gorszych rajdowcow od niego. Pijaczyny, niepelnoletni itp\nmozna wymieniac bez konca.\nNiech sie polskie nieroby i zlodzieje wezna w koncu zajma czyms normalnym.\nPozdro Frog ;)\nMam nadzieję, że próbujesz prowokować, bo jeśli nie, to wybacz, ale kwalifikujesz się do ponownych badań lekarskich. Macie szybkie samochody? Macie więc pieniądze na ich utrzymanie. Podaje rozwiązanie - tor wyścigowy Poznań. Dojazd w ciągu 3h. Płacisz, szalej ile chcesz i wracasz do domciu na kolację. Koszt wynajmu pewnie niższy niż mandat za brawurową jazę. Co to wogóle za pomysł aby szaleć po ulicach miast pomiędzy zwykłymi kierowcami. Ani to żadne wyzwanie ani wzbudzający szacunek sport. Dowodzi to jedynie niedojrzałości - typowe zachowanie chłopaczków z brudnymi siurakami spod dyskoteki. Śmieszy mnie porównywalnie tej sytuacji z poczynaniami innymi cwaniakami. Jakoś na codzień ich nie widać na drogach. Może maja więcej rozsądku niż tacy mistrzowie zakreu jak wy. Dzieciaki...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 09:25 ~aga\nPowinni go przykładnie ukarać, z najwyższą surowością. Jaśnie Pan Frog ma focha i nie chce rozmawiac z mediami, bo to przez nich ma teraz kłopoty? Ten człowiek ma problemy z głową. Kłopoty to on ma przez swoją głupotę i ignorancję. Każdego takiego cwaniaka deogowego powinni eliminować z normalnego, zdrowego psychicznie społeczeństwa. Ale nie więzienie, gdzie mu pod nosek zupkę podstawią za nic nie robienie. Niech zza krat ciężko pracuje na swoje utrzymanie. No i koniecznie jakaś farmakologia obniżająca poziom testosteronu, który ewidentnie go rozpiera...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 09:16 ~zen\nNikogo nie zabil wiec po co taka kara nie rozumiem tego. Zajmijcie się osobami którzy nie potrafią jezdzic i przez ich jazdę nie żyje czlowiek bo sprawca defakto jest nie winny. Kraj absurdów\nczyli tylko swieży trup cie satysfakcjonuje inteligencie?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 08:53 ~gum\nNie rozumiem komentarzy w stylu "nikogo nie zabił to po co ta kara"... Jak ktoś będzie biegał po mieście i strzelał nad głowami to też tak powiecie? Bo przecież świetnie strzela, zawsze trafia tam gdzie chce i nikogo nie zabił? Tylko dreszczyk emocji wywołał...\nCzy musi być od razu trup, żeby ktoś został osądzony za swoją głupotę?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 08:44 ~Top model\nPrzystojniak ten FROG :) Jego adwokat również :)\nFAJNE CHŁOPAKI NIE CZEPIAJCIE SIĘ :P\nTo jednak nie jest konkurs urody męskiej, tylko kryminał :)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.09.2014 08:40 ~Krecha\nSam wrzucił do internetu filmiki ze swoją bardzo "dojrzałą i odpowiedzialną" jazdą a teraz ma pretensje do dziennikarzy, że to ich wina z tą całą aferą. Może niech jeszcze tupnie nóżką, głośniej krzyknie "nie lubię was" i popłacze się publicznie... biedny mały, tępy chłopczyk.\nNatomiast co do komentarzy typu "co się czepiacie, przecież nikogo nie zabił"... tak "ynteligenci"... poczekajmy aż kogoś w końcu zabije, jakie wtedy komentarze wstawicie? "Oj trudno, zdarza się, setki ludzi giną na ulicach"? A może jeszcze coś mądrzejszego wymyslicie?


RAPORT WYKŁADZINY – Jak najszybciej odświeżyć hotel – Hotelarz\nRAPORT WYKŁADZINY – Jak najszybciej odświeżyć hotel\nWymiana wykładzin to jedna z najszybszych metod na skuteczne i zauważalne odświeżenie hotelu. Przy czym czasem warto wymienić wykładziny zanim będzie widać za dużo plam i przetarć na kiepsko wykonanych łączeniach. Warto też wymienić wykładziny, jeśli chce się odświeżyć wnętrza i móc np. podnieść ceny pokoi albo zatrzymać tendencję spadających cen.\nWykładzina to, wydawałoby się, błaha sprawa, ale wbrew pozorom bardzo istotna dla hotelowych wnętrz, pełni ona bowiem różne funkcje użytkowe, z których część inwestorów nie zdaje sobie sprawy.\nTłumi hałasy, zbiera brud\nPo pierwsze, tłumi halasy – zwłaszcza na korytarzach, klatkach schodowych i przy windach, ale także tłumi hałas sztućców i talerzy w restauracji. Wielu inwestorów ignoruje tę funkcję, bo uważa, że oszczędniej jest położyć twarde podłogi, z którymi jest mniej zachodu. Taniość w hotelu przekłada sie automatycznie na niższe ceny, jakich można oczekiwać. Pokazał to wyraźnie serial „Piekielny Hotel”. Po drugie, zbiera brud – drobne pyłki osadzają się na wykładzinie i nie fruwają po całym pomieszczeniu. Zaglądając pod łóżko nie znajdzie się kurzu. Oczywiście, wykładzina wymaga regularnego odkurzania, tzw. masowania, aby zachować sprężystość i pamięć kształtu. Niestety, normy czasowe dla sprzątaczek rzadko umożliwiają porządne odkurzenie wykładziny. Po trzecie, określa charakter hotelu – poprzez odpowiednio dobrane wzory i kolory tworzy atmosferę hotelu, którą gość hotelowy zapamiętuje Po czwarte, wykładzina pachnie – nowa pachnie świeżością, ale trzeba też pamiętać, że zabrudzona, zalana pachnie brudem, a w szczególności papierosami. Tak naprawdę to nie wykładzina pachnie, bo wykładziny są chemicznie obojętne – pachnie wszystko to, co się do wykładziny przyczepiło, w tym lotne substancje smołowe z dymu papierosowego, które osiadają n [...]\nAutor: Cezary Ławida\n1 komentarz do “RAPORT WYKŁADZINY – Jak najszybciej odświeżyć hotel”\n2015-10-22 o 08:38\nPragnę zaznaczyć, iż w hotelu nie ma sprzątaczek tylko są Panie Pokojowe!!


Arcybiskup Jędraszewski ruga "Julki" i przypomina, że kobieta powinna być przede wszystkim sobą, czyli matką | Donald.pl\nARCYBISKUP JĘDRASZEWSKI RUGA "JULKI" I PRZYPOMINA, ŻE KOBIETA POWINNA BYĆ PRZEDE WSZYSTKIM SOBĄ, CZYLI MATKĄ\nBazylice św. Floriana w Krakowie\nrekolekcje online dla kobiet "Sercem słuchająca"\n. Podczas ich inauguracji do kobiet zwrócił się\n. Metropolita krakowski odniósł się do\nprotestów w sprawie zaostrzenia prawa aborcyjnego\nw Polsce. Nazwał je\n"dramatycznymi wydarzeniami z końca października"\n, zaś kobiety biorące udział w protestach nazwał\n- Dziś świat zwraca się do Kościoła z podobną pretensją, pytając, jakim prawem naucza, sprawuje sakramenty i wymaga określonego stylu życia. Kościół w świetle tych dramatycznych wydarzeń z października, rozgrywających się na ulicach miast, kieruje pytania do kobiet, które już zostały określone mianem "Julek". Najpierw pytania w imię prawa naturalnego i osobowej godności każdego człowieka, zwłaszcza kobiety:\nJakim prawem to czynisz? Jakim prawem tak siebie nazywasz, poniewierając swoją osobową godność, sprowadzając się do anatomicznych części swego organizmu?\nJakim prawem chcesz zabijać jeszcze nienarodzone dzieci, które w tobie żyją lub mogą zaistnieć? Dzieci, żywi ludzie - stwierdził abp Jędraszewski.\n, zaczęło oznaczać nastolatkę czy też młodą kobietę o bardzo\n, która przenosi kalki z dyskursu w USA.\nDuchowny w trakcie kazania odniósł się także do źródeł\n- Feminizm ma swoje źródła. Nie pojawił się znikąd. Jeśli przyjmuje niekiedy formy tak wielkiej agresji i brutalności, to wynika właśnie z tego, że męski świat nie potrafił na kobietę spojrzeć z czcią jej przynależną - mówił Jędraszewski.\n- Prawda objawiona o kobiecie jest inna niż ta, którą głosi feminizm. (...) W dzisiejszych czasach kobieta stała się przede wszystkim niestety przedmiotem użycia. Nie cześć i szacunek dla niej, ale przedmiot, którego trzeba użyć - dodał.\nPod koniec kazania duchowny wskazał, że kobieta powinna związać swoje przeżywanie kobiecości z osobą Matki Boskiej:\nNależy pytać jak by ona się zachowała w sytuacji, w której się znajduję\n. To powinno być przedmiotem rachunku sumienia kobiety: czy ja się podobam mojemu królowi? - dodał.


KWANTOWE UZDRAWIANIE KARMY - Ela Jastrzębska - TerazJA\nKWANTOWE UZDRAWIANIE KARMY – NOWOŚĆ!!!\nLECZYMY SIĘ Z DZIECIŃSTWA\nKWANTOWE UZDRAWIANIE KARMY - warsztat online\n"Dusza człowieka jest jak woda. Z nieba przybywa. W niebo wstępuje."\nNie jesteś tu przez przypadek...\nNikt, kto jest w Twoim życiu też nie pojawił się w nim przypadkowo...\nKażdy człowiek, każda sytuacja, każda relacja coś Ci pokazują, czegoś Cię uczą, na coś wskazują...\nMożesz w dalszym ciągu żyć jak dziecko we mgle i myśleć, że życie się przydarza...\nMożesz obwiniać siebie, innych...\nA można też przejąć stery swojej ziemskiej wędrówki, rozpoznać, wyczyścić, rozkodować i zacząć ŚWIADOMIE kierować swoim przeznaczeniem, swoimi relacjami, swoim życiem...\nJa już jestem zawiadowcą swojego życia.\nRegularnie czyszczę wzorce i programy karmiczne.\nPrawo karmy mówi, że wszystko czego teraz doświadczamy to wynik naszych przeszłych żyć, w tym teraźniejszości...\nKarma to naturalne prawo przyczyny i skutku. Krótko mówiąc, karma działa w ten sposób, że każde doświadczenie (pozytywne i negatywne) pozostawia ślad w energii Duszy, w naszym DNA. Ponieważ sposób, w jaki postrzegamy świat, zależy od treści naszej energii, negatywne ślady nieuchronnie prowadzą do przyszłych cierpień. Tutaj nie tylko chodzi o to, co my wyrządziliśmy w przeszłych życiach, ale zwłaszcza o to, co nam wyrządzono. Możemy np. czuć nieuzasadniony lęk przed zdradą lub być ofiarą przemocy, gwałtów, co powtarza się w każdym życiu póty póki nie zrozumiemy danego doświadczenia i nie przerobimy danej lekcji, nie zakończymy linii karmicznej z daną osobą.\nWSZYSTKO CO JEST - JUŻ BYŁO. WSZYSTKO JEST TYLKO POWTÓRKĄ. BĘDZIE POWRACAĆ PÓTY PÓKI SIĘ NAD TYM NIE POCHYLISZ, NIE USZANUJESZ, NIE ZROZUMIESZ, NIE OCZYŚCISZ...\nZawsze we wszystkim jest wyższa intencja, nawet jeśli jej zaprzeczamy. Los wykracza poza logikę, znacznie dalej niż nam się wydaje, nie mówi nam nic bezpośrednio, ale jeśli nie rozumiemy i nie odrabiamy naszych lekcji - doświadcza nas dotkliwie i będzie to robić póty póki nie odbierzemy KOMUNIKATU/WIADOMOŚCI z naszego doświadczenia...\nJa od dziecka byłam bardzo sensytywna i wrażliwa - wyczuwałam ludzką energię, ukryte intencje innych, niesprawiedliwość, niezdrowe wzorce, a co najważniejsze byłam świadoma duchowych praw, które były stale łamane w mojej rodzinie, w moim domu, w moim środowisku... Byłam po prostu życiowo mądra. Stara, doświadczona dusza... Nie pasowałam do tych ludzi, do tego środowiska... Wrażliwa na prawdę, na łamanie zasad, na zamiatanie pod dywan, na krzywdę, na nieetyczne, niehonorowe działania... Czas ten, tych ludzi kojarzę z głupotą i brakiem widzenia więcej, niewyciąganie lekcji ze swojego postępowania i nieprzywidywania skutków swoich działań oraz wieczne, wieczne powtarzanie tych samych błędów. Moja autentyczność i prawdziwość wzbudzała u nich złość za co często byłam karana... Dziś te duchowe prawa i postępowanie wbrew nim zbierają pokłosie. Widzę to wszędzie, na każdym kroku. Ja tak nie chcę żyć. Wyrównałam swoje rachunki z tymi, którzy mnie skrzywdzili. Tym, którzy mnie przeprosili, uznali bardzo dziękuję. Tych zaś, którzy dalej najchętniej utopiliby mnie w łyżce wody święconej - zostawiałam KARMIE. Po swojej stronie oczyściłam, zostawiłam i poszłam wyżej.\nTwoim zadaniem też jest pójście w górę. Najwyżej jak się da.\nTwoim zadaniem jest zostawić Twoich krzywdzicieli jak najdalej za sobą.\nTwoim zadaniem jest odnieść SUKCES, wygrać Swoje ŻYCIE, żyć tak, żeby dostęp do Ciebie miało tylko to, co WSPIERA i ODŻYWIA.\nM.in. dzięki duchowej pracy, jaką wykonałam czyszcząc swoje przeszłe życia jestem w miejscu, w którym jestem, jestem osobą, jaką jestem, jestem SOBĄ...\nCzy też tak chcesz??\nCo ja uważam na temat Karmy Reinkarnacyjnej?\nDość często ludzie mają opinię, że trzeba się umartwiać, że karma jest zapłatą, odpokutowaniem za zło wyrządzone drugiemu człowiekowi. Nic bardziej mylnego. Karma nie tylko wynika z tego, że coś złego zrobiliśmy. Karma to również efekt wielożyciowego cierpienia, uciśnienia, wykorzystania, bycia ofiarą przemocy danej duszy lub grupy dusz, instytucji oraz BRAK MOŻLIWOŚCI OBRONY. Dlatego tak ważne jest to, żeby tam ZEJŚĆ, ZAAKCEPTOWAĆ i WYCZYŚCIĆ PRZESZŁOŚĆ.\nTo, czego człowiek nie rozwiąże w danym życiu przeniesione jest na kolejne. Dlatego w przypadku nierozwiązanych programów i emocji konieczne jest odrobienie tych lekcji w następnym życiu.\nJak ?? Ja już wiem jak!\nWarsztat znajduje się na tajnej grupie fejsbukowej. Jest 8 sesji grupowych (dużo procesów/praktyki). Każda sesje trwa około 60 min, na których uwalniamy doświadczenia i blokady z przeszłych wcieleń.\nMiejsce pracy: Tajna grupa na fejsbuku\nForma: lajwy (teoretyczno-praktyczne)\nMożna przerabiać w swoim tempie. | Dostęp do nagrań sesji masz całe życie.\nPo dokonaniu opłaty - napisz do mnie na mejla elajastrzebska@terazja.net lub na fb.\nWpłata na mój rachunek bankowy lub PayPal prowadzi do zawarcia ze mną umowy na warunkach opisanych w regulaminie i jest jednoznaczna z akceptacją przez Ciebie regulaminu oraz polityki prywatności.\nKARMĄ ZBIOROWĄ - czyli emocjami, wzorcami, lękami, myślokształtami, traumami odczuwanymi jako nasze a w rzeczywistości pochodzącymi ze świadomości zbiorowej, ludzkości np. lęk, strach, przeżycia pochodzące z wojen, zagrożeń ludzkości. Obecnie sytuacja na świecie związana z korona wirusem nie jest przez przypadek... Owy wirus jest po to żebyśmy przepracowali w sobie wielowiekowy zagrożeniowy lęk o życie. Zatem - albo siejesz panikę w internatach, albo bierzesz byka za rogi i uzdrawiasz ... SIEBIE!\nTRUDNYMI RELACJAMI/ZWIĄZKAMI KARMICZNYMI (rodzinnymi, partnerskimi, koleżeńskimi), czyli takimi, które przysparzają nam problemów, czasem doprowadzają do tragedii, a my zachodzimy w głowę dlaczego jesteśmy "skazani" na cierpienie w relacjach z tymi ludźmi. Dlaczego nasze drogi się skrzyżowały. Najczęściej relacje, które doprowadzają nas do skrajnego cierpienia, frustracji, szaleństwa, gniewu pochodzą z przeszłego życia, a właściwie z tego, co tam się zadziało... Związek karmiczny z drugim człowiekiem wygląda jak wieczna przepychanka, w której nie ma wygranych, z której nie ma wyjścia póty póki człowiek tam świadomie nie zajrzy, nie oczyści, NIE WYCIĄGNIE LEKCJI i nie zakończy tzw. karmicznej nici. Po takim oczyszczeniu relacja się rozpada lub tworzy się nowa, nieobciążona nić.\nNauczę Cię jak zrobić karmiczne odłączenie się od tych, którzy już z nami nie rezonują wibracyjnie, od tych, z którymi już Ci nie po drodze, z tymi, którzy tylko uniemożliwiają wypełnienie Twojej misji i spełnienia. Czasem trzeba zrozumieć i zaakceptować ścieżkę drugiego, odpuścić, bo Twoja rola skończyła się w życiu tej osoby raz na zawsze lub po prostu relacja jest tak raniąca, że świadomie decydujesz się na wyciągnięcie lekcji i zakończenie znajomości.\nKARMICZNYMI ZADANIAMI ŻYCIOWYMI np. realizacją talentów i powołania. Twój talent, dar to zobowiązanie, które przyjąłeś na siebie do ucieleśnienia w tym życiu. To również efekt Twojej wielowiekowej pracy w przeszłych życiach. To wszystko jest w nas zapisane. Trzeba tylko sobie odpamiętać i odblokować traumy związane z realizacją siebie.\nOBCIĄŻENIAMI KARMICZNYMI, które w naszym życiu przejawiają się w serii podobnych doświadczeń, które powtarzają się przez wiele lat w postaci różnych trudności, które napotykamy w ciągu naszego życia. Mogą to być częste obrażenia lub wypadki, powtarzające się trudności w partnerstwie, trudności w pracy, utrata pracy, rozwój chorób przewlekłych, problemy psychologiczne, rozpad związku lub małżeństwa, utrata własności, domu, problemy finansowe, rola ofiary, kata itp. Nasze obciążenia karmiczne to nierozwiązane i źle zrozumiane sytuacje z przeszłości.\nNa warsztacie anulujemy również karmiczne obietnice i programy ubóstwa, cierpienia, poświęcania się dla innych swoim kosztem. Najwyższy czas się pozbyć - uwolnić się od wszystkich obietnic, które złożyliśmy w poprzednich wcieleniach. Dawne obietnice wyrzeczenia się tego, co wartościowe obecnie uniemożliwiają nam doświadczać obfitości i nie wpadać w egzystencjalne problemy. Czasem zdarza się tak, że przyrzekliśmy wierność danej osobie lub grupie osób, co nie pozwala nam doświadczyć harmonii we współczesnych związkach.\nCIEŃ KARMICZNY - czyli te wcielenia, a właściwie doświadczenia pochodzące z nich, z których nie jesteśmy specjalnie dumni ani świadomi. To jest przeszkoda, która blokuje nasze światło i przypływ dobrych doświadczeń w naszym życiu. To też jest ważne i to też trzeba wyczyścić, by doświadczyć siebie jako lekkości, istoty świetlistej, która przyciąga i czyni dobro, bo każdy z nas jest LIGHT BEING z Light Body.\nZatem skupimy się rozwiązywaniu stłumionych i nieuświadomionych problemów, traum z bardzo dalekiej przeszłości wpływającej na teraźniejszość. Nasza praca zneutralizuje głęboko zakorzenione emocje we wszystkich warstwach aury i wspomoże ich usunięcie na poziomie fizycznym.\nPamiętaj o tym, że Działanie jest silniejsze niż przeznaczenie. Pracuj z karmą regularnie. Jak się tego nauczyć? Zapraszam na warsztat. Ponadto nauczę Cię również jak samodzielnie rozpoznawać i oczyszczać blokujące wzorce karmiczne energią FIOLETOWEGO i ZŁOTEGO PŁOMIENIA.\nCo do karmy i krążącej opinii - w dniu dzisiejszym staram się nie postrzegać tego jako winy czy kary. Po prostu tak się zadziało. Takie doświadczenia. Podchodzę do karmy jak do rozwoju.\nMy jako ludzkość jesteśmy skrajnie NIEŚWIADOMI. Śpimy, po prostu śpimy. Może czas się przebudzić.\nTen warsztat to nie tylko leczenie na poziomie karmicznym. Ten warsztat to przyśpieszenie Ewolucji Twojej Duszy. Ten warsztat podniesienie Twojej Wibracji. To zwiększenie Twojego Współczynnika Światła. To wzniesienie Cię wyżej w każdym aspekcie Twojego życia...\nSPRAWDŹ INNE WARSZTATY >>


Piotr Całbecki, marszałek województwa kujawsko-pomorskiego wysłał na ręce Wojciecha Saługi, marszałka województwa śląskiego szczególny list\n© fot. Maciej Żak\nPrzypomnijmy: Sejmik Województwa Śląskiego przyjął pod koniec sierpnia uchwałę dotyczącą udzielenia pomocy finansowej na łączną kwotę w wysokości 500 tys. zł na wsparcie osób i rodzin w gminach objętych pomocą po tragicznej nawałnicy. Największą pulę otrzymały najbardziej poszkodowane gminy. Brusy otrzymają 400 tys. zł, do Sulęczyna trafi 100 tys. zł.\nSkutki nawałnic cały czas zaskakują siłą swojego rażenia. Nie ma dnia bez informacji o rodzinach pozbawionych dachu nad głową. Ze skali zniszczeń doskonale zdają sobie tamtejsi samorządowcy, w tym marszałek województwa kujawsko-pomorskiego, który przesłał na ręce marszałka Wojciecha Saługi pismo, w którym czytamy:\nWojewództwo Kujawsko-Pomorskie zostało szczególnie dotknięte skutkami sierpniowej nawałnicy i trąby powietrznej. Wśród najbardziej poszkodowanych gmin w kraju, 28 znajduje się na terenie naszego regionu, w dziesięciu z nich sytuację można uznać za dramatyczną. Żywioł, który w nocy z 11 na 12 sierpnia siał spustoszenie w północnej i północno-zachodniej części województwa, spowodował uszkodzenie blisko 2 tysięcy budynków mieszkalnych, ponad 850 budynków gospodarczych wraz z zawartym w nich inwentarzem oraz zgromadzonymi płodami rolnymi, jak również wielu budynków użyteczności publicznej. Straty, które wciąż są szacowane, obejmują ponadto zerwane linie energetyczne, zniszczone drogi, liczne podtopienia, powalone wielkie połacie lasów oraz spustoszone pola uprawne.\nWraz z lokalnymi samorządami podejmujemy szereg działań w celu zapewnienia doraźnej pomocy dla najbardziej potrzebujących. Priorytetem jest pozyskiwanie materiałów budowlanych oraz osób chętnych do pomocy przy odbudowie zrujnowanych domów, tak by zdążyć przed pierwszymi mrozami.\nW związku z kryzysową sytuacją i stratami, których ogromu nie można było przewidzieć, chciałbym zaapelować do Państwa o wsparcie i solidarną pomoc mieszkańcom terenów, które najbardziej ucierpiały. Połączone siły ludzi dobrej woli przysłużą się do szybszej odbudowy zniszczeń i powrotu mieszkańców regionu i ich dzieci do normalnego funkcjonowania. Każdego, kto chciałby pomóc, proszę o kontakt z p. Łukaszem Walkuszem, Dyrektorem Departamentu Organizacyjnego tut. urzędu, tel. 56 62 18 311, e-mail: or.sekretariat@kuiawsko-pomorskie.pl.”.


„Znak”, „Spotkanie” - Wydawnictwo W drodze\nPo czerwcowy „Znak” z zainteresowaniem sięgną ci, którzy nie parają się teologią akademicką, a pragną rozumnie wnikać w prawdę wyznawanej wiary.\nDokąd dziś zmierza teologia? W rubryce Definicje ks. Tadeusz Dzidek wyróżnia cztery kierunki. Teologowie, zamiast pytać, „kim Bóg jest w sobie”, starają się mówić o tym, „kim On jest dla człowieka”; zamiast skupiać się jedynie nad przekazie „niezmiennych dogmatów wiary katolickiej”, chcą „ukazać aktualne znaczenie słowa Bożego”. Ponadto są bardziej uwrażliwieni na dialog ekumeniczny oraz na kontekst kulturowy, w ramach którego głosi się Ewangelię.\nCzym jest teologia dla tego, kto ją uprawia? O swoim rozumieniu tej dziedziny i sposobie jej traktowania opowiadają najwybitniejsi polscy teologowie. Chociaż, jak słusznie zaznacza ks. Alfons J. Skowronek, „teologie prywatne byłyby fenomenem nader osobliwym”, niemniej jednak każdy teolog wnosi do swojej twórczości własną osobowość, temperament, doświadczenia, nieco odmienną perspektywę i priorytety. W wielu wypowiedziach teologię przedstawia się jako sztukę życia, podkreśla się jej związek z duchowością i modlitwą. Często wskazuje się na jej „wymiar diakonijny” czy wręcz funkcjonalność, czyli bycie „na usługach tajemnicy wiązania człowieka z Bogiem”. Dla niektórych w uprawianiu twórczości teologicznej istotna jest odwaga i śmiałość, a nawet niezbędność „zakwestionowania jakiegoś elementu życia wiary”. Kto inny natomiast akcentuje konieczność „uważnego wsłuchiwania się (…) przede wszystkim w wiarę Kościoła”, by Ewangelia nie zagubiła się „wśród tysiąca różnych opinii”. Niektórzy teologowie przyznają się do swojej omylności czy sprzeniewierzania się powołaniu – dzieje się tak wówczas, gdy zaczyna im chodzić nie o „poszukiwanie mądrości, ale o intelektualną zabawę”.\n„Nie wątpię, że teologia może być uprawiania w jakimkolwiek miejscu”, pisze współpracownik Matki Teresy z Kalkuty Donald Nicholl i dodaje: „Absolutnie nie przeczę, że możliwe jest stworzenie wielkiego dzieła teologicznego nawet w hotelu Hilton i wskazuje ważniejsze miejsca, które pozwalają „uwolnić się od ślepoty na pewne podstawowe prawdy naszej wiary”.\nW najnowszym „Znaku” warto też zwrócić uwagę m.in. na znakomitą analizę napięć między państwami integrującej się Europy. W kontekście sporu o politykę międzynarodową Stanów Zjednoczonych Zdzisław Krasnodębski pisze o tym, „jak bardzo w swoich interpretacjach przeszłości, w swoich uczuciach moralnych, ale też w motywach jednoczenia Europy różnią się europejskie społeczeństwa”.\nSpotkanie. Z ks. Józefem Tischnerem rozmawia Anna Karoń–Ostrowska, Wydawnictwo Znak, Kraków 2003, s. 168\nFilozofia własnej egzystencji\nWłaściwie tytuł książki – Spotkanie – najlepiej mówi, czym ona jest. Dla tych, którzy nie znają Józefa Tischnera i jego filozofii, jest to spotkanie z myślą i osobą wybitnego człowieka, filozofa i kapłana. Takimi słowami i w takiej kolejności mówił o sobie sam Tischner. Z pierwszej ręki poznajemy góralskie i rodzinne korzenie autora Filozofii dramatu, drogę intelektualnego rozwoju, obecność w środowisku „Znaku” i „Tygodnika Powszechnego”, wpływ, który wywarli na niego bp Jan Pietraszko i kard. Karol Wojtyła, wybuch „Solidarności”. I wiele innych ciekawych szczegółów, znanych zresztą skądinąd – nie w tym leży szczególna wartość tej książki.\nWartości tej należy szukać w spotkaniu Tischnera i czytelnika, które – dzięki rozmowie z autorką (książka jest wzorowana na słynnym wywiadzie Philippa Nemo z Emmanuelem Levinasem) – zamienia się w źródłową autoprezentację filozoficznego myślenia. Tischner nie tylko mówi o swojej filozofii, ale tłumaczy sens własnego losu w jej kategoriach. Pozwala zbliżyć się do trudno uchwytnego punktu styku rzeczywistości i osoby, w którym budzi się filozoficzna wrażliwość i pojawia się potrzeba filozofowania. Tym źródłowym doświadczeniem dla krakowskiego filozofa było spotkanie z drugim, który „daje do myślenia”. Jednak, jak dodaje zaraz Tischner, jego filozofia nie jest jeszcze pełną filozofia spotkania; jest raczej analizą warunków możliwości spotkania, czyli rozważaniem jak musi być zbudowany podmiot, aby mógł spotkać drugiego.\nMimo że książka sprawia wrażenie rozmowy, która nie została dokończona (bo faktycznie została w pewnym momencie przerwana) i nie padło wiele ważkich filozoficznie pytań (powody tego stanu rzeczy zostały wyjaśnione we wstępie), cel, jaki postawiła sobie Anna Karoń– –Ostrowska – zmusić filozofa, aby nie tylko opowiedział o swojej filozofii, ale także pokazał jak filozofuje, udało się zrealizować znakomicie.\nI jeszcze jedna atrakcja, tym razem dla wszystkich poszukiwaczy aforystycznych perełek, których w tej książce wiele. Na pytanie o sens zakorzenienia i jak znaleźć swoje miejsce w życiu Tischner odpowiada: „Miejsce człowieka jest tam, gdzie wolność nabiera pełnego sensu: staje się wolnością po coś, ze względu na coś, a przede wszystkim – wolnością dla kogoś”.


Wysłany: Czw 14:33, 17 Kwi 2008 Temat postu:\nPowiew chyba kłopotów ale dam radę aby Was nie męczyć moją osobą. Zastanawia mnie pewna rzecz;czy to prawda,że kobiety po przejściach (tak jak ja drugi mąż)nie mają już prawa do szczęścia? Tak twierdzi moja Babcia\nno i po ciasteczku....wszystko co dobre szybko sie kończy...zostały mi tylko okruszki i lekki wyrzut sumienia\nTja zawsze tak mówicie...\nTu jest miło a ja tylko wsztstko psuję\nWysłany: Czw 14:38, 17 Kwi 2008 Temat postu:\nZ całym szacunkiem dla babci, ale zapewne jest już sędziwa i zdaje się gada trzy po trzy.\nPosłuchaj mnie skarbie: KAŻDY MA PRAWO DO SZCZĘŚCIA. bez względu na to czy miał 10 Żon, mężów, czy jest panną czy gejem czy inny czort. nie po to tu jestesmy żeby sie umartwiac tylko po to żeby innych uszczęśliwiać i siebie tez. A więc zastanów się czego naprawdę pragniesz i zrób wszystko aby to osiągnąc, bo inaczej nieszczęsliwa będziesz ty i wszyscy twoi bliscy.\nOstatnio zmieniony przez isiaczek dnia Czw 14:39, 17 Kwi 2008, w całości zmieniany 2 razy\nJezu Gieniu! Nie sluchaj babci!!!! Mloda z Ciebie kobietka, zreszta tu nie ma granic wieku. Przytocze Ci pewien cytat:\nLudzie bardzo sa w bledzie myslac, ze nie warto zakochac sie w starszym wieku. Nie wiedza, ze starzeja sie wlasnie dlatego, ze unikaja milosci.\nKoniec cytatu. Zacytuj babci, babcia tez ma szanse!\nWysłany: Czw 14:39, 17 Kwi 2008 Temat postu:\nJeszcze raz tak powiedz, to bedzie awantura\nno wiecie co...jak to psujesz? Złoić dupę jak prawdziwkowi to mało!!!Uspokój się!!! Bo będę krzyczeć.\nOstatnio zmieniony przez isiaczek dnia Czw 14:43, 17 Kwi 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 14:45, 17 Kwi 2008 Temat postu: ?????????\nA dlaczego prawdziwkowi???\nNie słuchaj już babci, jesteś wystarczająco dorosła, żeby samemu stwierdzić czy to prawda?\nPoza tym wystarczy przestać myśleć i analizować (to u Kobiet zdecydowanie za mocno rozwinięta cecha...) a zadziałać! Mówisz, że twój mąż jest cały czas w rozjazdach (Zachód?) i raz na 2 tyg. jest w domu zmęczony... Nie da się tego zmienić? Nie może zmienić pracy na bardziej stacjonarną?\nJuanita zmieniła pracę w zeszłym tygodniu, ja pół roku temu - więc jeśli o samą zmianę chodzi to się da i to nawet sprawnie...\nWysłany: Czw 14:47, 17 Kwi 2008 Temat postu: Zadnych szans!!!!!!\nSama widzisz Gieniu, ze z nami nie ma to tamto!\nNie wiem czemu prawdziwkowi...moja siostra tak mówi...\nA Gienia niech się nie martwi bo Gieni zaszkodzi. Moża ta zmiana to dobry pomysł? A jesli nie to tak tez można przeciez żyć. Moja kierowniczka tez jest co miesiąc przez dwa tyg. bez męża bo on pływa na promie. Ale za to jak wraca...to ona bierze zawsze wtedy wolne zeby nadrabiac zaległości. I dobrze im tak. Mojego męża tez więcej nie ma niż jest, a ja za nim przez to szaleję jeszcze bardziej...bo ciesze się każdą chwilą gdy go widzę. Ja myslę że to ty powinnaś poszukac pracy (np. na pół etatu). Miałabyś swoje małe życie, nowych przyjaciół i nie czułabys się taka samotna. Najwyraźniej praca w domu ci nie służy. Pomyśl o tym\nJagienko nie za długo Ty dzisiaj pracujesz?\njuż uciekam! Do jutra pa pa!\nWysłany: Czw 15:41, 17 Kwi 2008 Temat postu:


Sprzedaż smartfonów Xiaomi spada. Klientów łowią inni Chińczycy | Antyweb\nTrafiła kosa na kamień - Apple i Xiaomi mają mocnych rywali na smartfonowym rynku\nPo premierze dużych smartfonów Apple weszło na biznesowy szczyt, pod względem liczby sprzedanych urządzeń dogoniło Samsunga, zarobiło przy tym wielkie pieniądze. Jednym z rynków, który napędzał ten sukces, były Chiny, o których Tim Cook powiedział, że możliwości są po prostu nieograniczone. Apple błyszczało w Państwie Środka, gwiazdą było też "chińskie Apple", czyli Xiaomi. To już jednak przeszłość - obaj producenci są w gronie największych graczy w Chinach, lecz muszą się zmagać z konkurencją rosnącą w siłę.\nSprzedaż smartfonów w Chinach w drugim kwartale 2016 roku wzrosła. Nieznacznie, ale jednak - tak przynajmniej wynika z analiz zaprezentowanych przez firmę IDC. Wynika z nich, że w ciągu trzech miesięcy udało się tam sprzedać ponad 111 mln smartfonów. Porażająca liczba, ale trzeba mieć na uwadze, że mówimy o najludniejszym kraju świata. Każda firma chce tam zaistnieć, dostarczyć swoje towary: od producentów mleka, przez dostawców maszyn po marki luksusowe. Nie może dziwić, że Apple bardzo zależało na zakorzenieniu się w Państwie Środka. A gdy już firma z Cupertino weszła do tego kraju, to szybko powędrowała na szczyt: jej fablet sprzedawał się świetnie i pozwolił producentowi zostać liderem sprzedaży. Ostatnio sprawy wyglądają jednak gorzej.\nTo cię zainteresuje Czy Integer właśnie poinformował, że jest na sprzedaż?Naspers szuka kupca na Allegro – w kolejce eBay oraz Alibaba i… Onet oraz WP\nW poprzednim kwartale Apple zamykało piątkę największych graczy. Z jednej strony może dziwić ta słabsza postawa, z drugiej trzeba mieć na uwadze, że zbliżamy się do premiery nowego iPhone'a: spadki sprzedaży obecnego flagowca są globalne, klienci czekają na nowy sprzęt. Po premierze będzie lepiej i Apple wejdzie na wyższą pozycję? Cóż, to zależy przede wszystkim od firmy i tego, co przygotowała na jesienny pokaz. Jeżeli to będzie petarda, pojawią się jakieś niespodzianki i czynnik wow, to Chińczycy ruszą do sklepów. Podobnie, jak Amerykanie, Australijczycy czy Europejczycy. Apple gra tu właściwie samo ze sobą, sprzedaż smartfonów z logo nadgryzionego jabłka uzależniona jest nie tyle od konkurencji, co od formy amerykańskiej legendy.\nApple ma silną pozycję, lecz nie zdominowało tego rynku. Aż 4 z 5 graczy z pierwszej piątki to chińscy producenci. Co ciekawe, firmą o globalnym zasięgu jest tylko Huawei. Reszta to lokalsi. Widać w tym kilka ciekawostek. Po pierwsze, nie udało się przebić takim producentom, jak Lenovo czy ZTE - wygryźli ich Oppo i vivo. Nie pomogło przejęcie Motoroli od Google, eksperymenty ze smartfonami, tworzenie marek tanich czy premium. Ponownie zadaję sobie pytanie o to, czy ZTE utrzyma się w tym biznesie? Lenovo pewnie bardziej zależy, ale producent infrastruktury może w końcu powiedzieć "pas".\nW oczy rzuca się także to, że rynek się konsoliduje, manufaktury tracą na rzecz tych największych. W czołówce brakuje Samsunga, który kiedyś rozdawał karty w Chinach. Firma pewnie odpuściła, bo starcie z lokalsami byłoby kosztowne i prawdopodobnie nie przyniosłoby zwycięstwa. Ciekawe jest to, że aż 90% smartfonów sprzedanych w Chinach w drugim kwartale miało ekran 5-calowy lub większy. Tam już nie ma miejsca na małe smartfony. Ma być tanio, solidnie i "zauważalnie". Trzeba przy tym podkreślić, że cena nie jest już jedynym czy nawet najważniejszym elementem układanki. Równie istotne są rozpoznawalność marki oraz mocny atut technologiczny.\nPrzez Pokemony straciłem oszczędności życia... MS Maciej Sikorski\nXiaomi ma kłopot: sprzedaż smartfonów spada\nTen temat poruszałem już kilka tygodni temu: Xiaomi ma kłopot. Strategia nakreślona kilka lat temu i przez jakiś czas przynosząca pozytywne skutki, zaczęła się wyczerpywać. Wcześniej przekonywano, że producent nie rośnie globalnie, bo ma kłopoty z ochroną patentową (i jednoczesnym kopiowaniem rozwiązań innych). W Chinach tego problemu jednak nie było, a mimo to Xiaomi mocno straciło w Państwie Środka. Gdy sprzedaż smartfonów Huawei, Vivo, a zwłaszcza Oppo rosła, Xiaomi oddawało im klientów. Z czego to wynika? Konkurencja przejęła niektóre chwyty Xiaomi, rozwinęła np. sprzedaż online, ale jednocześnie dorzuciła coś jeszcze: elementy wyróżniające sprzęt na rynku (Huawei chwali się np. świetną kamerą), rozbuchany marketing czy sieć sklepów.\nXiaomi prowadziło wcześniej sprzedaż smartfonów niskim kosztem, nie wydawało wiele na reklamę czy znane twarze. Inne firmy postawiły na ambasadorów marki, osoby rozpoznawane w Chinach. Ściągają też ludzi do swoich sklepów i na miejscu sprzedają im inteligentne telefony. Sam online to za mało. Xiaomi zauważyło problem i postanowiło działać, w ciągu kilku lat na świecie powstanie tysiąc sklepów na kształt Apple Store. Widać czarno na białym, że można eksperymentować, wprowadzać nowe rozwiązania, lecz tradycja swoje robi. Może dlatego, że jest czasem po prostu wygodna?\nZastanawiam się, czy z tego grona czterech wielkich firm chińskiego rynku jedynie Huawei zrobi karierę globalną? Xiaomi na razie błyszczy tylko w mediach, a i o to ostatnio trudniej. Vivo i Oppo mają ambicje, by ruszyć w świat? Trwanie na lokalnym rynku, nawet tak dużym, jest ryzykowne, o czym świadczy przykład Xiaomi. Swoją drogą, ta ostatnia firma przekonuje, że raport IDC mija się z rzeczywistością, firma przywołuje dane innych analityków i wskazuje, że sprzedała więcej smartfonów. Sprawa ciekawa, lecz to swoisty krzyk rozpaczy. Firma ma to szczęście, że z producenta smartfonów przeobraża się w dostawcę sprzętu z szerokim portfolio, chińskiego Samsunga. Na samych telefonach daleko by nie zajechali.\nRynek może i wielki, może stwarza olbrzymie możliwości, ale gra jest tam naprawdę ostra.\nTesla Motors wykłada kilka miliardów dolarów na przejęcie firmy, której prezesem jest... Elon Musk Maciej Sikorski


Ubezpieczenia od utraty dochodów i na życie | Hyundai Polska\nUbezpieczenie od utraty źródeł dochodów i na życie.\nUbezpieczenie od utraty stałych źródeł dochodów.\nSkładka pobierana jest jednorazowo za cały okres odpowiedzialności, najpóźniej w dniu rozpoczęcia ochrony.\nUbezpieczenie od utraty stałych źródeł dochodów jest produktem dostarczanym przez Towarzystwo Ubezpieczeń Europa S.A.\nHyundai Finance udostępnia możliwość skorzystania z ubezpieczenia na życie u Autoryzowanych Dealerów Hyundai. Ubezpieczenie, które chroni klienta przed trudnościami ze spłatą zobowiązań z tytułu kredytu, pożyczki lub leasingu spowodowanych chorobą lub utratą życia i pomaga spłacić zobowiązanie finansowe w ramach umowy finansowania.\nDostępne są trzy pakiety ubezpieczeń:\n- pakiet PODSTAWOWY (utrata życia)\n- pakiet ROZSZERZONY (utrata życia i poważne zachorowanie)\n- pakiet MAKSYMALNY (utrata życia, utrata życia NNW, poważne zachorowanie, trwała i całkowita niezdolność do pracy)\nOchrona trwa do 75 roku życia ubezpieczonego\nUbezpieczenie od utraty stałych źródeł dochodów jest produktem dostarczanym przez Towarzystwo Ubezpieczeń Europa S.A., z siedzibą przy ul. Gwiaździstej 62, 53-413 Wrocław, spółka zarejestrowana w Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, KRS 0000002736, posiadająca numer NIP: 895-10-07-276. Ubezpieczenie na życie jest produktem dostarczanym przez Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie Cardif Polska S.A. z siedzibą na pl. Piłsudskiego 2, 00-073 Warszawa, spółka zarejestrowana w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy, XII Wydział Gospodarczy KRS 0000048866, posiadająca numer NIP 525-20-30-109 oraz kapitał zakładowy w wysokości 30 000 000 zł w całości wpłacony.\nNiniejszy materiał nie stanowi oferty w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i ma jedynie charakter informacyjny. Szczegółowe informacje o przedmiotowych produktach ubezpieczeniowych oraz ogólne warunki ubezpieczenia są dostępne u Autoryzowanych Dealerów Hyundai.


W tym muzeum nie tylko słuchawki włączą wspomnienia. W Bydgoszczy powstaje Muzeum Telefonów Komórkowych, pierwsze zwiedzanie 12 stycznia | Express Bydgoski\nW tym muzeum nie tylko słuchawki włączą wspomnienia. W Bydgoszczy powstaje Muzeum Telefonów Komórkowych, pierwsze zwiedzanie 12 stycznia\nHubert Fiałkowski i Paweł Wiśniewski-Hassenpflug podczas rozpakowywania części swojej kolekcji, jaką prezentować będą w siedzibie Muzeum Telefonów Komórkowych Dariusz Bloch\nMuzeumKomórek.pl piąty rok gra już finał z Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, ale po raz pierwszy pod swoim dachem. - O ile podczas poprzednich finałów WOŚP w namiocie na Starym Rynku lub pod Torbydem mogliśmy prezentować maksymalnie 40 modeli, to tym razem będzie można zobaczyć ich kilkaset - zapowiada Paweł Wiśniewski-Hassenpflug, zapraszając w niedzielę (12 stycznia) w godz. 10-18 do nowo powstającej siedziby w podwórzu ul. Pomorskiej 15.\nPrawdopodobnie pierwsze w Polsce stacjonarne Muzeum Telefonów Komórkowych powstaje w Śródmieściu przy ul. Pomorskiej 15 (naprzeciwko Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nr 1, trzeba wejść w podwórze).\n- Muzeum otwieramy własnym sumptem - mówi Paweł Wiśniewski-Hassenpflug, który wraz z Hubertem Fiałkowskim wykorzystują każdą wolną chwilę (a nawet urlop) między pracą zawodową a życiem rodzinnym na remont lokalu pod potrzeby stacjonarnego muzeum.\nZaczynał od 20 sztuk, a teraz...\nMuzeumKomorek.pl to marka znana nie tylko bydgoszczanom praktycznie już od siedmiu lat. Pan Paweł, miłośnik nowych technologii, odkąd tylko telefony GSM pojawiły się w Polsce, zaczął swój pierwszy model zmieniać na inne, lepsze, dogodniejsze... Najpierw uzbierało się ich 20, w październiku 2013 miał już 70 modeli, na temat których zrobił pierwszy wpis na profilu MuzeumKomorek na Facebooku, jaki utworzył. Tak narodziło się wirtualne muzeum, którego kolekcja systematycznie się rozrastała:\nkoniec 2014 to ponad 250 słuchawek,\nna koniec 2015 - było już ponad 600 telefonów,\nkoniec 2016 - to przeszło 700 sztuk,\nwraz z końcem 2017 - przeszło 860 słuchawek niemal 550 modeli.\nTelefonów do Muzeum Komorek wciąż przybywa\nPanowie Paweł i Hubert (sympatyk telefonów marek Ericsson i Sony Ericsson, który wielu słuchawkom daje drugie życie!) szacują, że wciągu roku średnio raz na tydzień dostają lub kupują jakiś zestaw telefonów albo gadżetów. I wszystkie one za kilka miesięcy będziemy mogli zobaczyć nie tylko wirtualnie. Część zbiorów przewieziono już do stacjonarnej siedziby muzeum.\nDo siedziby muzeum w podwórzu ul. Pomorskiej 15 przewieziono już klika naczepek kartonów i skrzynek m.in. z telefonami komórkowymi Dariusz Bloch\n- Blisko 2 tysiące telefonów trzeba było zapakować w kartony. Przewiozłem już 5-6 przyczepek słuchawek, gablot, szafek oraz różnych innych rzeczy i na tym jeszcze nie koniec - uśmiecha się Paweł Wiśniewski-Hassenpflug, który dotąd zbiory gromadził w swym mieszkaniu.\nPierwsze zwiedzanie w niedzielę, 12 stycznia!\nPodczas 28. finału WOŚP, czyli już w niedzielę (12 stycznia) w godz. 10-18 będzie pierwsza okazja, by odwiedzić siedzibę Muzeum Telefonów Komórkowych przy ul. Pomorskiej 15.\n- Zapraszamy na pierwsze minizwiedzanie. Pokażemy część naszych eksponatów i gadżetów. O ile podczas czterech poprzednich finałów WOŚP w namiocie na Starym Rynku lub pod Torbydem mogliśmy prezentować maksymalnie 40 modeli, to tym razem będzie można zobaczyć ich kilkaset - zapowiada pan Paweł, który wraz z panem Hubertem podczas zwiedzania będą kwestować na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.\nKażdy szuka „swoich” modeli\nJaki jest pomysł na stacjonarne Muzeum Komórek?\n- Podczas okazjonalnych spotkań przekonaliśmy się, że telefon wiąże się ze wspomnieniami. Wiemy, że każdy szuka modelu swojego pierwszego bądź kolejnego telefonu, który uważał po prostu za najlepszy. Dlatego w muzeum chcemy pokazać jak najwięcej, by każdy mógł sobie powspominać dawne czasy, które nie ograniczają się tylko do modeli słuchawek komórkowych - mówi nam Paweł Wiśniewski-Hassenpflug.\nJak wyjaśnia nasz rozmówca, Muzeum Telefonów Komórkowych ma być jak sentymentalna nieco podróż przez kilka dekad historii telekomunikacji.\n- Od czasów, kiedy trzeba było biegać do budek telefonicznych przez bezprzewodowe środki komunikacji (analogowe telefony tzw. walizki) aż po telefony komórkowe (od „cegłówki” przez „zapalniczki”, „puderniczki” po najbliższe współczesnym „dachówki”) - wyjaśnia pan Paweł i podkreśla, że zbiory Muzeum Komórek to nie tylko słuchawki, ale też mnóstwo gadżetów, a nawet mebli…\nPierwsze gabloty w Muzeum Telefonów Komórkowych już stoją i czekają na pierwszych zwiedzających 12 stycznia podczas finału WOŚP Dariusz Bloch\n- Mamy oryginalne biurko z salonu IDEA Centertel z Gdyni, a także plafony, czyli „świetlne reklamy” z logami operatorów nadal istniejących, jak i marek sieci GSM, które zniknęły już z polskiego rynku. Ponadto, posiadamy firmowe garnitury pracowników salonu Ery czy koszulki, długopisy, torby z logami różnych operatorów. Jest tego cała masa - przyznaje pan Paweł, który śmieje się, że patrząc na te zbiory, zaczyna mieć skrajne odczucia.\n- Czasem zastanawiam się, czy będziemy w stanie zapełnić 90 metrów naszego nowego lokalu, a innym razem zaczynam wątpić, czy zmieścimy się ze wszystkim (niektóre eksponaty mają nawet po 2,5 metra).\nOtworzą się na wiosnę!\nPodczas WOŚP obiekt muzeum będzie dostępny tylko częściowo. Nie zakończyły się bowiem wszystkie prace adaptacyjne.\n- Oficjalnie Muzeum Telefonów Komórkowych planujemy otworzyć wiosną - dodaje Paweł Wiśniewski-Hassenpflug, zapraszając wszystkich do odwiedzin.\nseba1978 11.01.2020 22:50:24\nSuper pomysl.Grati dla Panow.


Apostolat Maryjny jest ruchem religijnym powstałym w 1980 roku z okazji 150 rocznicy objawień Matki Bożej św. Katarzynie Laboure w Paryżu. Nawiązuje on do działalności Stowarzyszenia Cudownego Medalika, które powstało z inicjatywy ks. Franciszka Domaradzkiego - misjonarza - w byłej Galicji.\nW dniu 8 czerwca 1905r. Stowarzyszenie to zatwierdzone zostało przez Papieża Piusa X i oddane pod opiekę Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo. Po II wojnie światowej Stowarzyszenie podzieliło los innych organizacji kościelnych w Polsce. W 1980r. - uwzględniając ówczesne warunki polityczne - zorganizowano Apostolat Maryjny - nie jako stowarzyszenie, lecz w postaci grup nieformalnych, składających się z ludzi świeckich inspirowanych dekretem Soboru Watykańskiego II – "O apostolstwie świeckich". Grupy te przyjęły ściśle określone cele i środki działania oraz specyficzne cechy duchowości. 252 Konferencja Biskupów Diecezjalnych obradująca w Warszawie w dniu 29 stycznia 1992r. przyjęła Statut Apostolatu Maryjnego w Polsce i wyraziła zgodę, by Ruch ten pozostał pod opieką Zgromadzenia Księży Misjonarzy i mógł działać i rozwijać się we wszystkich diecezjach Polski.\npogłębiać kult Niepokalanej przez życie autentycznie chrześcijańskie\noddziaływać na ludzi zaniedbanych, obojętnych i zagrożonych religijnie, zwłaszcza znajdujących się w obliczu śmierci\nszerzyć braterską miłość i likwidować obojętność, niechęć, niezgodę, napięcia, długotrwałe sąsiedzkie względnie rodzinne niesnaski i nieporozumienia.\nCzłonkowie Apostolatu - przyjęci uroczyście przez Dyrektora Krajowego wg zatwierdzonego ceremoniału - zobowiązywani są do okazywania czci N.M.P. i rozpowszechniania tej czci w otoczeniu, a także:\ndo pełnego uczestnictwa we Mszy Świętej - o ile to możliwe - codziennie Czytania Pisma Świętego i książek religijnych w zależności od potrzeb religijnych i duchowych - rozprowadzania ich\ncodziennego odmawiania przynajmniej jednej tajemnicy różańca w intencjach apostolskich\nnoszenia Cudownego Medalika, jako znaku obecności Maryi w naszym życiu i częstego odmawiania modlitwy słowami: "O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy".\ncomiesięcznego spotkania w grupach.\nuczestnictwa w cotygodniowych nabożeństwach Nieustającej Nowenny do MB Cudownego Medalika, względnie odprawiana prywatnie\nudziału w dorocznych rekolekcjach, dniach skupienia, względnie tzw. Dniach wspólnoty.