Słoneczna niedziela: alpejskie produkty z dyskontu | więcej yofu!\nZamieszczono 29 września 2013 przez wiecejyofu Tagi kuchnia austriackaproduktyrecenzjaSłoneczna niedzielaWiedeń\tuwagiBrak komentarzy do Słoneczna niedziela: alpejskie produkty z dyskontu\nSłoneczna niedziela: alpejskie produkty z dyskontu\nWiem, że nie tylko ja ucieszyłam się z „Tygodnia alpejskiego” zorganizowanego przez jeden popularnych dyskontów. Oprócz szeregu absolutnie niewegańskich produktów, udało mi się jednak wybrać kilka interesujących. Chociaż tylko jeden z nich wyprodukowany został w Austrii to wszystkie one doskonale pasują do tematyki cyklu „Słoneczna niedziela”, bo wszystkie są w Austrii często spotykane.\nchipsy jabłkowe (plasterki suszonych jabłek ze Styrii)\nduże precle z solą (oznaczone jako produkt odpowiedni dla wegan i wegeteraian)\nolej rzepakowy bio (tłoczony na zimno)\nzłoty syrop z buraków cukrowych (jasna melasa)\nChipsy jabłkowe ze Styrii\nJedyny austriacki produkt w zestawieniu, ale za to z określonym dokładnym pochodzeniem. Pisałam już o Styrii w kontekście zielonego oleju z pestek dyni, jednak dynia to nie jedyne uprawy w tym, nie bez przyczyny nazywanym „zielonym sercem Austrii”, regionie – jest to także teren, na którym produkuje się najwięcej jabłek w Austrii (ponad 75% rocznej produkcji jabłek). Jabłka z tego regiony charakteryzują się wysoką jakością, jestem jednak pewna, że nic nie może się równać z jabłkami z okolic Tarczyna czy Grójca (gdzie produkowane są chronione jako produkt tradycyjny oraz znakiem chronionego pochodzenia geograficznego jabłka grójeckie, ale to oczywiście inna historia). A same chipsy jabłkowe – bardzo smaczne, nieco chrupiące ale jednak cały czas miękkie.\nSuper-duże precle posypane solą w dużych kryształkach, bardzo chrupiące ale i bardzo słone. Precle popularne są w Austrii tak samo jak we wszystkich krajach niemieckojęzycznych (czyli też w Szwajcarii ale i Alzacji i Południowym Tyrolu), ale nie słyszałam nigdy o żadnych austriackich specjalnych rodzajach precli. Po prostu są tam popularne. Co do tego, czy piekarze (albo mnisi, albo mnisi-piekarze) ocalili Wiedeń przed Turkami dzięki preclom czy croisantom (zanim stały się croisantami i nazywały się Kipferl) nie ma zgodności. Z pewnością dlatego, że sytuację uratował Jan III Sobieski a nie mączne wypieki. Jeżeli już pojawił się motyw Odsieczy wiedeńskiej i Bitwy pod Wiedniem, to w tym roku mija (a dokładniej minęła 12 września) jej 330 rocznica. Jest co świętować, aczkolwiek w Wien Museum część ekspozycji poświęcona temu zdarzeniu jest dość mała to w mieście są wyraźne ślady tamtego okresu, chociażby w nazwie parku Türkenschanzpark w 18tej dzielnicy Währing (który z kolei w tym roku obchodzi swoje 125 lecie).\nZ olejem rzepakowym tłoczonym na zimno spotkałam się po raz pierwszy około 2 lat temu – Nigella Lawson w swojej książce „Kuchnia” nazwała go oliwą północnej Europy. Oczywiście, ten olej zupełnie nie jest podobny do oliwy, nie jest jednak podobny do oleju rzepakowego dostępnego we wszystkich sklepach pod nazwą „oleju roślinnego”. Taki olej ma zdecydowany smak i bardzo mocny, żółty kolor (zamieściłam porównanie barw olejów we wpisie o zielonym oleju z pestek dyni). Nie znalazłam żadnej informacji dotyczącej spożycia tego oleju w Austrii, ale tak jak w przypadku jabłoni, w Austrii uprawia się także rzepak (co chyba nie jest zaskoczeniem) i z roku na rok ilość wyprodukowanego oleju rzepakowego w Austrii rośnie, ale nadal jest znacznie mniejsza niż w Polsce. Natomiast Austriacy są liderami jeżeli chodzi o produkty bio.\nZłoty syrop z buraków cukrowych / Konfitura z owoców dzikiej róży\nNo cóż – tych produktów używa się w Austrii, jednak nie znalazłam żadnych zasługujących na uwagę ciekawostek. Na pewno na uwagę zasługuje austriacka firma Darbo, która działa od ponad 130 lat i oferuje między innymi dżem z owoców dzikiej róży, ale także dżem z moreli, chyba najpopularniejszy w Austrii (a zaraz za nimi są śliwkowe powidła czyli powidel lub powidl.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Przekąska, Słoneczna niedziela i oznaczony tagami kuchnia austriacka, produkty, recenzja, Słoneczna niedziela, Wiedeń. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Wolna Sobota: Veggie Parade, 12.10.2013, Kraków- zapowiedź\nVegan Lunch Box: bajgiel z kremowym serkiem, marchewka z fasolką szparagową →


Ogłoszenia parafialne 24.06.2018 – Siedliska.info\nNiedziela Uroczystość Narodzenia Św. Jana Chrzciciela 24. 06. – 01. 07. 2018. A. D.\nDzisiaj przypada Uroczystość Narodzenia Św. Jana Chrzciciela. Składka przeznaczona jest na organy. W czwartek św. Ireneusza, bpa i męcz.\nW piątek będziemy obchodzić Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła – Odpust w naszej parafii. Msze św. o godz. 7.00; 8.30; Uroczysta Suma Odpustowa o godz. 11.00, którą odprawi i wygłosi kazanie ks. Jarosław Kokoszka katecheta z Bobowej. Msza św. popołudniu o godz. 17.00. Składka w tym dniu przeznaczona jest na Świętopietrze. Na Sumę Odpustową serdecznie prosimy Orkiestrę, Strażaków, dzieci sypiące kwiaty, noszących feretrony i baldachim, dzieci I – Komunijne, Maryjki i Liturgiczną Służbę Ołtarza.\nDziękujemy za sprzątanie kościoła i wykoszenie trawy. Prosimy do sprzątania w poniedziałek o godz. 9.00: Kafel Anna, Kafel Zofia, Wojna Anna, Fryczek Joanna, Korzeń Katarzyna.\nBardzo serdecznie dziękujemy wszystkim ofiarodawcom i tym, którzy zaangażowali się w zbiórkę artykułów szkolnych przeznaczonych dla dzieci ze wschodniej granicy.\nWielki Odpust w Tuchowie rozpoczyna się 30 czerwca w sobotę, a kończy się 8 lipca. W imieniu wspólnoty Redemptorystów Proboszcz i Kustosz Sanktuarium zaprasza wszystkich wiernych do Tuchowa. Program wywieszony jest w gablocie parafialnej. Jeżeli będą chętni, to jest możliwość zorganizowania pieszej pielgrzymki do Tuchowa 7 lipca (sobota). Zapisy w zakrystii do Uroczystości Piotra i Pawła (do piątku).\nW zakrystii i u młodzieżowej animatorki Wiktorii Fryczek będzie można się zapisać (młodzież od 15 roku życia) na Saletyńskie Spotkanie Młodzieży, które odbędzie się od 9 do 13 lipca w Dębowcu. Koszt to 200 złotych (razem z autobusem). Zapisy są prowadzone do 29 czerwca.\nInformujemy rodziny zmarłych śp. + Eugeniusza Feć i + Anny Marszał, że Msze św. Gregoriańskie z ich pogrzebów odprawią Księża Zmartwychwstańcy w Seminarium w Krakowie w miesiącu wrześniu.\nINTENCJE MSZALNE 24. 06. – 01. 07. 2018.\nNiedziela Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela 24.06.2018.\n7:00 ++ Jan Dusza z okazji imienin od żony z rodziną oraz jego rodziców Janina i Jan.\n8:30 + Jan Szczerba z okazji imienin intencja od żony.\n10:30 + Jan Korzeń z okazji imienin i Dnia Ojca.\n14.00 + Jan Chronowski w 14 rocznicę śmierci.\n6.30 ++ Wanda i Michał Bajorski.\n18:00 + Bogumił Podolski w 3 rocznicę śmierci.\n6.30 ++ Jan Wiejaczka z okazji imienin i Dnia Ojca oraz Maria Wiejaczka.\n18:00 W intencji Marii i Józefa z okazji 25 rocznicy ślubu w podziękowaniu za otrzymane łaski z prośbą o błogosławieństwo Boże i opiekę MB na dalsze lata wspólnego życia, od synów i całej rodziny.\n6.30 + Eugeniusz Feć w 30 dzień po śmierci.\n18:00 ++ Genowefa i Władysław Madej.\n6.30 Z okazji 30 rocznicy ślubu Wiesławy i Zdzisława z prośbą o błogosławieństwo Boże i opiekę MB na dalsze lata.\n18:00 + Augustyn Sowa w 6 rocznicę śmierci.\nPiątek Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła 29.06.2018.\n7.00 ++ Jan Tabiś z okazji imienin oraz jego rodziców intencja od siostry Stanisławy.\n8.30 Z okazji 30 rocznicy ślubu Wiesławy i Zdzisława z podziękowaniem za otrzymane łaski z prośbą o opiekę MB na dalsze lata życia intencja od dzieci i wnuków.\n11.00 Uroczysta Suma Odpustowa.\n17.00 W podziękowaniu za otrzymane łaski z prośbą o dalsze błogosławieństwo Bożę i opiekę Maryi na każdy dzień dla Mamy z okazji urodzin.\n6.30 Dziękczynna w 80 rocznicę urodzin Marii z podziękowaniem za otrzymane łaski z prośbą o zdrowie i dalszą opiekę Bożą.\n18.00 W 10 rocznicę ślubu Darka i Agnieszki jako podziękowanie Bogu i MB za wszystkie łaski z prośbą o dalsze intencja od mamy i Kamila.\n8:30 + Bogdan Kotowicz w 1 rocznicę śmierci intencja od żony.\n10:30 ++ Ryszard i Franciszek Szczerba.\n14:00 W intencji Marcela z okazji 1 urodzin z podziękowaniem za opiekę MB z prośbą o Boże błogosławieństwo, opiekę Aniołów Stróżów i zdrowie na dalsze lata od rodziców, siostry, od babci i dziadka.


Tarta z porem, pieczarkami i papryką – nuterba- blog kulinarno-dietetyczny\n11 sierpnia 2018 11 sierpnia 2018 siastpaulina\nPomimo panujących upałów jeszcze podniosłam temperaturę w naszym mieszkanku i zrobiłam pyszną tartę.\n250 g mąki orkiszowej/ pszennej\nczerwona papryka- 1 szt.\nSkładniki na ciasto umieszczamy w dużej misce, siekamy nożem, następnie szybko wyrabiamy ciasto. Wkładamy na 30 minut do lodówki.\nPieczarki myjemy, kroimy w plastry. Na patelni roztapiamy masło, wrzucamy pokrojone pieczarki, pokrojoną w kostkę paprykę i starty/pokrojony ząbek czosnku. Dusimy całość przez kilka minut, na koniec doprawiamy odrobiną soli, pieprzu i pokrojoną natką pietruszki.\nCiasto po wyjęciu z lodówki szybko wałkujemy i wkładamy do formy na tartę. Zapiekamy w nagrzanym do 180 °C piekarniku przez 30 minut. Po tym czasie wyciągamy, na wierzchu układamy krążki pora (można wcześniej sparzyć wrzątkiem) i pieczarki z papryką. Na wierzchu układamy kawałki fety oraz starty żółty ser. Zapiekamy jeszcze przez 30 minut.\ndania wegetariańskie durszlak papryka pieczarki por tarta tarta na słono tarta warzywna tarta z porem tarta z porem i pieczarkami\nPoprzedni wpis Kotlety siekane z cukinią i szczypiorkiem\nNastępny wpis Suplementy diety- druga strona medalu


Qualcomm Snapdragon 8c – procesor dla lekkich ultrabooków z wbudowanym modemem 5G. Osiem rdzeni w cienkim komputerze. – ITReseller\nSmartfonowe SoC to nie wszystko, czym zajmuje się Qualcomm. Nowy procesor, ogłoszony podczas wydarzenia producenta na Hawajach, to kolejny krok do ofensywy na rynek komputerów osobistych. Jednocześnie, ma on pozwolić na wprowadzenie 5G do laptopów.\nNowy procesor Qualcommu, noszący nazwę Snapdragon 8c to 64-bitowy, ośmiordzeniowy SoC dla ultrabooków. Układ powstaje w procesie technologicznym 7 nm. Osiem rdzeni tego procesora to Kryo 490 taktowane zegarem 2,45 GHz. Jak podaje Qualcomm, ma to być układ o 30% szybszy niż jego poprzednik. Procesor wyposażono w układ graficzny Adreno 675, kompatybilny z DirectX 12. Wspiera pamięci LPDDR4X (do 2133 MHz), nośniki półprzewodnikowe UFS 3.0 lub SSD NVMe. O szybkość nośników danych raczej nie powinniśmy się więc martwić. Elementem składowym SoC jest także procesor obrazu Spectra 390 działający m.in. z kamerami 4K z obslugą HDR.\nTo, co może okazać się głównym atutem tego układu w konfrontacji z procesorami AMD i Intela to kwestia łączności. Snapdragon 8c ma wbudowany dość pokaźny zestaw komunikacyjny: modem 4G/LTE Snapdragon X24 (do 2 Gb/s) oraz WiFi 802.11ad. Opcjonalnie producent finalnego urządzenia może dodać także model 5G Snapdragon X55 (do 7 Gb/s).\nRazem z flagowym Snapdragonem 8C pojawił się także model Snapdragon 7c. Także ośmiordzeniowy, wykonany w 8, a nie 7 nm, oraz wyposażony w układ graficzny Adreno 618. Układ ten ma także wolniejszy modem LTE X15 (8 Mb/s).\nNowy procesor Qualcommu ma dość duże możliwości obliczeniowe i wkrótce trafią one do nowych, lekkich laptopów. Jak przystało na układ w architekturze ARM, procesor będzie prawdopodobnie wydajny energetycznie. Kiedy zobaczymy pierwsze laptopy ze Snapdragonem 8c? Tego nie wiemy dokładnie, ale spoglądałbym w tej kwestii w stronę targów CES.\nProcesory Huawei trafią do laptopów. Czyżby kończył się monopol Qualcommu na układy ARM dla komputerów z Windows? – ITReseller\n9 grudnia 2019 at 07:32\n[…] Qualcomm Snapdragon 8c – procesor dla lekkich ultrabooków z wbudowanym modemem 5G. Osiem rdze… […]


Pańska Skórka Przetrwanie to zasługa\nPrzetrwanie to zasługa\nZaczęło się od tego, że Tomek Bednarczyk wysłał mi nową płytę do odsłuchu. Obiecałem, że napiszę o niej kilka słów i postanowiłem wywiązać się z przyrzeczenia. Rano, tuż przed wejściem na rower wybierałem ścieżkę dźwiękową do jazdy. Padło na „Illustrations For Those Who”. Ruszyłem w trasę z nową muzyką na słuchawkach.\nGęsty był ten ambient. W sam raz by rozmyślać o emigracji wewnętrznej, na którą planuję się udać w zbliżający się weekend. Nie lubię marszów, zgromadzeń, ani demonstracji. Ernst Jünger pisał w swoich pamiętnikach: „Zasługą jest dzisiaj już czyste przetrwanie”. Zdanie dobitnie podsumowuje to co od kilku lat dzieje się 11-go listopada w centrum stolicy.\nJako warszawiak chcę ten czas właśnie przetrwać. Do centrum nawet się nie zbliżam. Ba, trzymam się od niego z daleka. Mam ku temu swoje powody. Parę lat temu musiałem jechać w Święto Niepodległości na lotnisko. Trasa Łazienkowska od Saskiej Kępy była nieprzejezdna, a autobusy skierowano na odległe objazdy. Powód? Płonące samochody i zamieszki przy Placu na Rozdrożu. Dziękuję Opatrzności, że czuwała. W tym roku znowu zaszyję się gdzieś z daleka od śródmiejskich ulic. Mam nadzieję, że centrum też przetrwa marsz bez uszczerbku na zdrowiu.\nWróćmy jednak do Tomka Bednarczyka, którego muzyka jest wszechokalająca, kojąca i pogodna. Sugerują to tytuły utworów takie jak „Sunday” lub „Sunny Ambient”… Przypadek? Nie sądzę. Tej płyty należy słuchać teraz! Marsz idzie właśnie w niedzielę, a prognoza pogody na Święto Niepodległości przewiduje, że ma być dwanaście stopni oraz częściowo słonecznie z przelotnymi opadami. Co więcej, żeby nie było nudno na krążku medytacyjne dźwięki podszyte są niepokojem. To się nazywa muzyczny „zeitgeist”. W niedzielę po raz kolejny włączę tę płytę. Będę patrzył na las drzew, a nie rąk wzniesionych w faszystowskim pozdrowieniu, a moją twarz będzie ogrzewać Słońce, a nie blask rac. Przede wszystkim jednak na czas odsłuchu nie będę musiał zakładać kominiarki. Za słuchanie znakomitego polskiego ambientu nie grozi mi areszt.\nW setną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości będę muzycznym patriotą. Wzniosłej chwili zapewnię godną oprawę muzyczną. Będę słuchał polskiego ambientu – naszego, własnego, rodzimego i tu właśnie zrodzonego. A także na tyle dobrego by zachwycił nie tylko Polaków. Jeśli mamy budować Nowy Rzym to właśnie taki jak ta płyta: przemyślany, wielowarstwowy, zaskakujący. Przede wszystkim zaś bez ciśnień. Do tej muzyki dobrze się chodzi, ale nie maszeruje.\nOd rana minęło kilka godzin, w których trakcie zakazano Marszu Niepodległości w Warszawie. Może jednak wyjdę w niedzielę na ulicę bez obaw.\nDom życia. Wizyta na Cmentarzu Żydowskim na Bródnie.


Zawsze każdy początkujący przedsiębiorca stoi przed dylematem i zastanawia się nad tym, czy prowadzić księgowość samodzielnie, czy lepiej skorzystać z profesjonalnych usług biura rachunkowego. Kiedy posiadamy mało dokumentów do rozliczenia, to warto prowadzić księgowość samodzielnie, ale w sytuacji, kiedy dokumentów jest wiele to warto znaleźć dobrą księgowość w biurze rachunkowym. Dlaczego warto prowadzić księgowość samodzielnie? […]\nCoraz więcej słyszy się o kryptowalucie bitcoin, ja nigdy nie miałam z tym kontaktu i muszę się przyznać, że wydaje mi się to dość skomplikowane. Natomiast uważam, że należy podążać z duchem czasu więc postanowiłam zagłębić swoją wiedzę w tym temacie, dlatego usiadłam do mojego komputera i zaczęłam przeglądać różne strony internetowe. W jaki sposób […]\nNiedługo będę brał ślub i pomyślałem, że dobrze byłoby zająć się załatwieniem odpowiedniej oprawy muzycznej na wesele. Niektórzy decydują się na puszczanie muzyki z płyt, albo zamawiają drogie zespoły, ale ja myślę, że najlepszy w takiej sytuacji zawsze jest didżej. W Krakowie nie jest trudno znaleźć specjalistę, który zajmie się zapewnianiem rozrywki na weselu. Dostałem […]\n« Previous 1 … 8 9 10 11 12 13 14 … 77 Next »


Starship SN8 w końcu wystartował. Lot był udany, a lądowanie zakończyła efektowa eksplozja rakiety - Astronomia i fizyka - Forum Kopalni Wiedzy\nBy KopalniaWiedzy.pl, December 10, 2020 in Astronomia i fizyka\nStarship SN8 wystartował wczoraj o godzinie 23:45 czasu polskiego z ośrodka testowego SpaceX w pobliżu wsi Boca Chica w Teksasie. Jego celem było osiągnięcie wysokości 12,5 kilometra, wykonanie kilku skomplikowanych manewrów – w tym odwrócenie się poziomo w celu spowolnienia opadania – powrót do pozycji pionowej i pionowe lądowanie. SN8 wykonał wszystkie zadania, z wyjątkiem ostatniego. W 6 minut i 42 sekundy po starcie doszło do wielkiej eksplozji na lądowisku. Wszystko wskazuje na to, że Starship miał podczas lądowania zbyt dużą prędkość.\nFirma SpaceX uznała jednak test za sukces. Podczas lądowania ciśnienie w zbiorniku paliwowym na szczycie rakiety było zbyt niskie, przez co silniki nie wyhamowały pojazdu do odpowiedniej prędkości. Mamy jednak wszystkie dane, jakich potrzebowaliśmy. Gratulacje dla całego zespołu SpaceX, napisał na Twitterze Elon Musk. Niedługo potem dodał: Marsie, przybywamy!.\nWczorajszy test był najbardziej skomplikowany ze wszystkich dotychczasowych testów Starship. Wcześniej pojazdy te (Starhopper, SN5 i SN6) osiągały wysokość około 150 metrów. Były prostymi konstrukcjami, wyposażonymi w jeden silnik Raptor. SN8 to znacznie bardziej skomplikowany pojazd, o większych możliwościach. Korzysta on z trzech Raptorów, wyposażony jest w klapy i nos. Wszystkie te nowe elementy spisały się na medal, zapewnił Musk. Udane wznoszenie, przełączenie na górny zbiornik, precyzyjna praca klap, które naprowadziły rakietę na lądowisko, cieszył się założyciel SpaceX.\nPojazdy Starships mają w przyszłości latać na Księżyc, Marsa i w inne miejsca. Docelowo cały system będzie składał się dwóch zasadniczych elementów – pojazdu Starship, który w przyszłości będzie wyposażony w sześć silników Raptor oraz z olbrzymiej rakiety SuperHeavy, napędzanej około 30 silnikami. Oba elementy mają być wielokrotnego użytku, oba konstruowane są tak, by po starcie i lądowaniu były szybko gotowe do kolejnego startu.\nSpaceX chce, by Starship i SuperHeavy były wkrótce gotowe do regularnych lotów. Musi być to nieodległa perspektywa, gdyż NASA rozważa wykorzystanie Starship podczas załogowej misji na Księżyc. Elon Musk ogłosił niedawno, że SpaceX zorganizuje pierwszą załogową misję na Marsa już w roku 2026, szybko jednak dodał, że jeśli będziemy mieli szczęście, to misja taka odbędzie się już w roku 2024.\nJeśli traktować te zapewnienia poważnie, to kolejne loty Starship muszą odbywać się często. Wiemy, że Starship SN9jest już niemal gotowa. Trwają też prace nad wersją SN10. Obie wersje będą bardzo podobne do SN8, mają jednak zawierać sporo niewielkich usprawnień. Duże zmiany przewidziane są w wersji SN15.\nTesty mają to do siebie, że prowadzi się je w celu testowania, zatem można faktycznie mówić o sukcesie.\nStarship jest wyzwaniem sporym i gdy o tym kiedyś usłyszałem, miałem ogromne wątpliwości dotyczące tego na co Elon się porywa.\nTrzymam kciuki, i choć może nie tym razem, to jednak istotne jest nie jak mężczyzna zaczyna, a jak kończy.\nPrzy okazji najlepsze życzenia dla KW i forumowiczów: TYLKO udanych lądowań.\nCzy tylko mi się wydaje, ze SpaceX uznało, że zamiast bawić się w drogą infrastrukturę do testów taniej będzie im naprodukować pojazdów i sprawdzać na "żywym organizmie"?\nTrochę nie tak, ale w tym "szaleństwie" jest metoda. Zauważ, że testów statycznych również sporo wykonują, a przekonany jestem, że udane przyziemienie SN8 zakończyłoby się szlifowaniem, nową farbą i rychłym kolejnym startem, co oczywiście wynika z założeń projektu - wielokrotności użycia (tym samym i mniejszych kosztów).\nNa marginesie muszę Wam powiedzieć, że choć wiele razy z zainteresowaniem oglądałem sposób w jaki Elon odzyskuje rakiety, to wciąż z tą samą dziecięcą fascynacją oglądam to, co kiedyś Mistrz nazwał "siadaniem na ogniu rufowym". Przed Elonem nie sądziłem by ktoś poszedł w ten szalony pomysł.\nW 6:58, a więc w najciekawszym momencie mamy nagłą zmianę ujęcia - albo inna kamera (z innej strony), albo... inna rakieta? Szukałem bardziej ciągłego filmu, ale na razie nie znalazłem...\n2 hours ago, mcezar said:\nSugerujesz spisek czy mi się tylko wydaje? Może podstawili i wysadzili w powietrze inną rakietę, aby ukryć ciała inżynierów sygnalistów, którzy próbowali poinformować opinię publiczną o tym, że Ziemia jest płaska?\nRacjonalista pomyśli, że zmienili ujęcie na kamerę, na której coś widać, bo jest bliżej albo ma inny obiektyw (zoom) oraz jest ustawioną na oświetlona część pojazdu. W momencie uderzenia o platformę jest włączony silnik sterujący na nosie rakiety, co widać na obu ujęciach.\nZ tego, co podają, stopniowe wygaszanie silników podczas lotu w górę było planowane. Jednak podczas lądowania jeden z silników zgasł, a potrzebne są dwa. Jedyny działający otrzymywał zbyt bogatą mieszankę paliwa, stąd też zielony płomień.\nZnalazłem jeszcze video z analizą misji SN8:\n23 godziny temu, peceed napisał:\nJednak podczas lądowania jeden z silników zgasł, a potrzebne są dwa. Jedyny działający otrzymywał zbyt bogatą mieszankę paliwa, stąd też zielony płomień.\nDokładnie to silnik otrzymał zbyt małą porcję paliwa (metanu) względem podawanej ilości tlenu w skutek czego komora zaczęła spalać miedź (sama siebie) stąd zielony płomień.\n28 minut temu, andrzejkm napisał:\nA to nie jest tak, że mieszanka jest zawsze uboga? Ponieważ zależy nam na całkowitym spalaniu paliwa dajemy dużo więcej tlenu niż by to wynikało ze stechiometrii. Wtedy płomień ma prawo być zielony cały czas.\nEdited December 11, 2020 by Jajcenty\nNie znam się na stechiometrii ale poprostu przeczytałem w różnych źródłach taką opnie, jedna z nich:\n"Z nieznanych powodów zbiornik lub powiązana z nim instalacja dopływowa nie były w stanie utrzymać ciśnienia potrzebnego do dostarczenia Raptorowi wystarczającej ilości paliwa, co spowodowało głód paliwa w połowie spalania. Brak paliwa i nadmiar tlenu skutecznie zamieniły silnik lądowania w gigantyczną pochodnię tlenową, topiąc miedziane ściany komory spalania (stąd zielony pióropusz). Gdyby zbiornik czołowy utrzymywał właściwe ciśnienie, SN8 najprawdopodobniej wylądowałby w stanie nienaruszonym (lub przynajmniej miał znacznie bardziej miękkie lądowanie)."\nEkspertem nie jestem, ale nigdy nie widziałem rakiet z zielonym płomieniem\n1 hour ago, andrzejkm said:\nTeż mi przyszło do głowy, że kolor pochodzi od miedzi\nZupełnie jak z Teslą. Odpadające dachy przy 150km/h i zderzaki odpadające po wjechaniu w kałużę.\nZa to Teslą można driftować, a rakiety od razu dezintegrują\nAle co też Kolega? A u Lema? Zielony płomień od borowodorów Ale w przypadku SN8 miedzi (ja raczej obstawiam jakiś brąz) malutko było - jakby się jakaś uszczelka sfajczyła - raptem półsekundowy rozbłysk zieleni.\n2 minutes ago, Jajcenty said:\nAle w przypadku SN8 miedzi (ja raczej obstawiam jakiś brąz) malutko było - jakby się jakaś uszczelka sfajczyła - raptem półsekundowy rozbłysk zieleni.\nCiekawa sugestia, może używają smaru miedzianego\nZielony płomień od borowodorów\nTo był jednak zimny ciąg.\nPonieważ zależy nam na całkowitym spalaniu paliwa dajemy dużo więcej tlenu niż by to wynikało ze stechiometrii.\nObstawiam, że lambda jednak bliziutko jedynki. Nie znam się, ale ciąg butli ze sprężonym powietrzem, ewentualnie ciąg butli z gazem jest raczej niewielki (wiem, Palestyńczycy odkryli butle z gazem na nowo) w porównaniu z ciągiem o jakim mówimy. Wynika z tego, że szastanie tlenem to raczej jak wnoszenie na plecach wielbłąda pod górkę zamiast wjechania na nim. Przy okazji, przedmuchiwanie dysz tlenem to taki sobie pomysł.\nTutaj wnętrze komory spalania silnika F1 ale zasada i budowa pewnie podobna:\nObstawiam, że lambda jednak bliziutko jedynki\nOK, nie upieram się. Ale jeżeli komory spalania są wykładane stopami miedzi i nie dymią na zielono, to mamy tam niedobór tlenu powinniśmy więc obserwować sadzę, tymczasem gazy wylotowe zwykle wyglądają na czystą parę.\nPowiedzmy relatywnie zimny: diboran samorzutnie zapala się w powietrzu i płonie zielonym płomieniem dając przy tym dwukrotnie więcej ciepła niż spalanie takiej samej masy węglowodorów\nMistrzowi zapewne chodziło o to, że ciąg borowodorowy maił być chłodniejszy od tego uzusykiwanego ze 'stosu'. Przy okazji, co było źródłem ciągu w przypadku stosu? Jakoś nie przypominam sobie żeby to było kiedyś opisane?\nW dniu 11.12.2020 o 20:33, Jajcenty napisał:\nPowiedzmy relatywnie zimny: diboran samorzutnie ...\nDzięki Jajcenty. Muszę Ci powiedzieć, że z wiekiem coraz bardziej doskwiera mi brak chemika pod ręką. Całkiem serio. Nie myślę oczywiście o aktualnej sytuacji "politycznej".\nPrzy okazji, co było źródłem ciągu w przypadku stosu? Jakoś nie przypominam sobie żeby to było kiedyś opisane?\nWydaje mi się, że Mistrz nie byłby Mistrzem, gdyby nie zostawił sporych niedopowiedzeń.\nPozwolę sobie jeszcze na wspomnienie, choć wiem, że nie powinienem. Znam (właściwie to znałem :/) pewnego Profesora, który nie raz z Mistrzem rozmawiał. We wspominkach Profesora Lem zawsze był określany jako Mistrz. Zawsze te wspomnienia mnie rozwalały, bo przenikliwość pytań, bo ciekawość połączona z głęboką wiedzą. Czasem myślę - choć wielu moich znajomych określa mnie tym, czego nie lubię, czyli człowiekiem renesansu - że szkoda iż nie urodziłem się trochę lat wcześniej.\nCiekawe video od Everyday Astronaut:\nW dniu 10.12.2020 o 11:40, KopalniaWiedzy.pl napisał:\nPodczas lądowania ciśnienie w zbiorniku paliwowym na szczycie rakiety było zbyt niskie, przez co silniki nie wyhamowały pojazdu do odpowiedniej prędkości\nObawiam się, że to jest błędne tłumaczenie. SN8 miał 2 "header tanks". Ten na szczycie rakiety to zbiornik ciekłego tlenu i nie było raczej problemów z jego niskim cisnieniem (w szczególności, że bogata w tlen mieszanka paliła miedzianą powierzchnię dzwonu - zielony ogień). Ten zbiornik, z którym był problem rzeczywiscie zawierał paliwo (metan) ale umieszczony był (z konkretnych powodów) w centrum rakiety, pomiędzy głównymi zbiornikami metanu/tlenu.\nRotacyjny silnik detonacyjny przyszłością lotów kosmicznych?\nWyniesienie ładunku w przestrzeń kosmiczną wymaga olbrzymich ilości paliwa. Loty pozaziemskie są przez to niezwykle kosztowne. Jednak nowy rodzaj silnika, zwanego rotacyjnym silnikiem detonacyjnym (rotating detonation engine), może spowodować, że rakiety nie tylko będą zużywały mniej paliwa, ale będą też lżejsze i mniej skomplikowane. Problem jednak w tym, że w chwili obecnej silnik taki jest zbyt nieprzewidywalny, by zastosować go w praktyce.\nNaukowcy z University of Washington opublikowali na łamach Physical Review E opracowany przez siebie matematyczny model pracy takiego silnika. Dzięki temu inżynierowie mogą po raz pierwszy stworzyć testy pozwalające na udoskonalenie rotacyjnych silników detonacyjnych i spowodowanie, by były one bardziej stabilne.\nBadania nad rotacyjnymi silnikami detonacyjnymi wciąż znajdują się na wczesnym etapie. Mamy olbrzymią ilość danych na temat tych silników, ale wciąż nie rozumiemy, jak to wszystko działa. Spróbowałem na nowo przepisać nasze dane, ale patrząc na nie pod kątem występujących wzorców, a nie z inżynieryjnego punktu widzenia i nagle okazało się, że to działa, mówi główny autor badań, doktorant James Koch.\nKonwencjonalny silnik rakietowy spala paliwo i wyrzuca je z tyłu, by uzyskać ciąg. Rotacyjny silnik detonacyjny spala paliwo w inny sposób. Składa się z koncentrycznych cylindrów. Paliwo wpływa pomiędzy cylindry i tam zostaje zapalone, co powoduje gwałtowne uwolnienie się ciepła w postaci fali uderzeniowej. To silny impuls pochodzący z gazów o znacznie wyższej temperaturze i ciśnieniu, który porusza się szybciej niż prędkość dźwięku, wyjaśnia Koch.\nProces spalania to tak naprawdę eksplozja, ale po tym pierwszym gwałtownym impulsie można tam zaobserwować liczne stabilne impulsy, podczas których spalane jest paliwo. Generowane są w ten sposób wysokie ciśnienie i temperatura, które generują ciąg, dodaje.\nW konwencjonalnych silnikach mamy ponadto liczne podzespoły odpowiedzialne za kierowanie i kontrolowanie reakcji spalania tak, by można było ją wykorzystać do uzyskania ciągu. Jednak w rotacyjnych silnikach detonacyjnych te wszystkie podzespoły nie są potrzebne. Napędzana procesem spalania fala uderzeniowa w sposób naturalny przemieszcza się w komorze spalania. Minusem tego rozwiązania jest fakt, że nie można tego kontrolować. Gdy już wybuchnie, to reszta toczy się swoją drogą. To bardzo gwałtowny proces, dodaje Koch.\nUczeni, chcąc stworzyć matematyczny model pracy takiego silnika, zbudowali taki niewielki silnik. Próbowali kontrolować różne jego parametry, takie jak np. rozmiary przestrzeni pomiędzy cylindrami. Wszystko nagrywali za pomocą szybkiej kamery. Mimo, że każdy z eksperymentów trwał jedynie 0,5 sekundy, to dzięki kamerze pracującej z prędkością 240 000 klatek na sekundę, byli w stanie szczegółowo obserwować cały proces. Na tej podstawie powstał opisujący go model matematyczny.\nTo jedyny istniejący model opisujący zróżnicowane i złożone dynamiczne procesy zachodzące w rotacyjnym silniku detonacyjnym, mówi profesor matematyki J. Nathan Kutz.\nModel nie jest jeszcze gotowy do wykorzystania przez inżynierów. Moim zadaniem było jedynie odtworzenie zachowania impulsów, które widzieliśmy podczas eksperymentów. Upewnienie się, że wyniki obliczeń są takie same, jak wyniki eksperymentów. Zidentyfikowałem główne zjawiska fizyczne i określiłem ich interakcje. Teraz mogę dokonać opisu ilościowego. Gdy już będzie on gotowy, możemy zacząć dyskusje na temat ulepszania silnika, wyjaśnia Koch.\nDzisiaj, 19 kwietnia 2021 roku, miał miejsce pierwszy w historii kontrolowany lot w atmosferze Marsa. Śmigłowiec Ingenuity, który trafił na Czerwoną Planetę w ramach misji Mars 2020 łazika Perseverance, wzniósł się na wysokość 3 metrów, zawisł nad powierzchnią Marsa i wylądował.\nTo początek testów śmigłowca. Misja Ingenuity nie ma znaczenia dla misji łazika, a sam śmigłowiec nie prowadzi żadnych badań. Jednak dzisiejsza udana demonstracja technologiczna może mieć wielkie znaczenie dla przyszłości podboju kosmosu. Sukces oznacza bowiem, że w przyszłych misjach – zarówno załogowych jak i bezzałogowych – udział mogą wziąć śmigłowce. Będą one służyły np. do szybkich zwiadów okolicy i poszukiwania interesujących celów naukowych. Śmigłowiec może dotrzeć też do miejsc, do których łazik nie dojedzie.\nLot na Marsie to poważne wyzwanie. Gęstość tamtejszej atmosfery to zaledwie 1% gęstości atmosfery Ziemi. I tę tak rzadką atmosferę trzeba wykorzystać do uzyskania siły nośnej i kontroli pojazdu. Nigdy wcześniej żaden ziemski śmigłowiec nie latał w takich warunkach.\nIngenuity został wyposażony w dwa rotory z włókna węglowego. Obracają się one w przeciwnych kierunkach z prędkością ok. 2500 obrotów na minutę. To pięciokrotnie szybciej niż wirniki śmigłowca na Ziemi. Gdyby obracały się wolniej, dron mógłby się nie oderwać od Marsa. Jednak gdyby obracały się szybciej, końcówki wirników zbliżyłyby się do prędkości dźwięku, co wywołałoby falę uderzeniową, a ta zdestabilizowałaby pojazd.\nTesty Ingenuity mają potrwać przez 30 dni. Inżynierowie NASA mają nadzieję, że w tym czasie uda się wykonać co najmniej 5 lotów. Żaden z nich nie potrwa dłużej niż 90 sekund, Jako, że misja Ingenuity została dołączona do misji łazika Perseverance i nie jest jej częścią, od śmigłowca nie oczekuje się zbyt wiele. To zaś powoduje, że nie musi on spełniać tak wysokich wymagań dotyczących minimalizacji ryzyka. Przez to zastosowany w nim sprzęt nie musi spełniać wyśrubowanych wymagań.\nDlatego też wiele elementów śmigłowca zostało wykonanych z powszechnie dostępnych materiałów. Na przykład zastosowano w nim standardowy procesor Snapdragon 801. Dlatego też, ironią losu, śmigłowiec, który ma po po prostu latać, dysponuje mocą obliczeniową o całe rzędy wielkości większą niż łazik, wykonujący złożone badania naukowe. Jako, że moc procesora znakomicie przewyższa moc potrzebną do samego sterowania, Ingenuity wyposażono też w kamerę rejestrującą obraz z prędkością 30 klatek na sekundę oraz oprogramowanie nawigacyjne, które na bieżąco obraz analizuje. Śmigłowiec będzie działał w trybie półautonomicznym. Dostanie z Ziemi szczegółowy plan lotu, który będzie musiał wykonać.\nSpecjaliści z NASA stwierdzili, że najlepszą porą na lot będzie późny poranek. Słońce świeci na tyle mocno, że powinno zapewnić wystarczającą ilość energii do lotu. Jednak później lot mógłby być trudniejszy, gdyż powierzchnia planety rozgrzewa się, przez co atmosfera unosi się i jeszcze bardziej rozrzedza.


Archiwa: AFERY - Strona 5 z 10 - GotoweSpolki.pl\nPublished by Zbigniew at 16 stycznia, 2018\nMarek Isański, który przez 20 lat walczył w sądzie ze skarbówką i wygrał, pokazuje nowemu premierowi skalę nadużyć fiskusa. W liście do Morawieckiego pisze o wymyślaniu przez urzędników podatków, których nie ma, hodowaniu na nich odsetek. Gratuluje uszczelnienia luki w VAT, choć twierdzi, że nie było to trudne zadanie. – Dużo większym wyzwaniem jest zmiana mentalności pracy aparatu urzędniczego – przekonuje przedsiębiorca.  Sprawa Isańskiego i jego firmy TFL nie jest może tak znana jak Romana Kluski, ale to jeden z najbardziej jaskrawych przykładów patologii w polskiej skarbówce. Isański – po tym, jak jego firma padła – przez 20 lat more »\nKONIEC Z MAFIJNYMI PRAKTYKAMI SKARBÓWKI? JEST WYROK NSA, KTÓRY DAŁ NADZIEJĘ PRZEDSIĘBIORCOM\nNaczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok, który może znacząco zmienić praktykę administracji skarbowej w odniesieniu do kwestii odliczania VAT przez firmy.  Dotychczas jedną z największych w tym kraju patologii są bezkarni urzędnicy, gigantyczna biurokracja i powszechna indolencja. Dotyczy to zwłaszcza funkcjonariuszy aparatu skarbowego – czyli mafii skarbowej o charakterze zbrojnym. Określenie to dotyczy wyłącznie urzędników łamiących prawo z tzw. „Układu Zamkniętego”. Mafia skarbowa ma na sumieniu masę firm, masę ludzi doprowadzili na skraj rozpaczy, do bankructwa, a nawet do samobójstwa. Żaden z urzędników III i IV RP nigdy nie odpowiedział za swoje bezprawne działania w tzw. Układzie Zamkniętym”, w którym ręka rękę myje – czyli członkowie mafii wzajemnie się chronią i obowiązuje zasada milczenia. Oczywiście mamy taki iluzoryczny przepis, który mówi more »\nPALIWA GAZ ENERGIA\nPATOLOGIA PRZY PRYWATYZACJI. SPRZEDANO HUTĘ ZA 6 MILINÓW, KTÓRA BYŁA WARTA 2 MILIARDY\nW 2003 r. podjęto decyzję o prywatyzacji Polskich Hut Stali SA (huty w Krakowie, Dąbrowie Górniczej, Świętochłowicach i Sosnowcu). Rząd oraz ministerstwa skarbu i gospodarki (opanowane przez polityków SLD) zgodziły się wówczas na sprzedaż pakietu 22,1 proc. akcji tej spółki za kwotę 6 milionów zł (przy kilku warunkach). Późniejszy raport NIK stwierdził jednak, że na potrzeby prywatyzacji wycenę spółki zaniżono o blisko 2 miliardy zł, a najlepszym tego dowodem był fakt, że już w 2004 r. spółka miała 1,7 miliarda zł zysku na czysto!  Raport Najwyższej Izby Kontroli (NIK) z grudnia 2006 r. pt. „Informacja o wynikach kontroli prywatyzacji more »\nPublished by Zbigniew at 17 grudnia, 2017\nApel do ekoterrorysty posła Czabańskiego. „Czy to nasze ostatnie szczęśliwe święta?”\nPolski Przemysł Futrzarski na swoim oficjalnym profilu na Facebooku umieścił poruszające posty, skierowane bezpośrednio do ekoterrorysty Krzysztofa Czabańskiego – posła partii rządzącej. Wszystko przez planowaną przez rząd likwidację polskiej branży futrzarskiej.   Foto: Facebook, Polski Przemysł Futrzarski / Materiały prasowe Przedstawiciele branży futrzarskiej protestują w Warszawie 8 grudnia 2017 r. Na jednym ze zdjęć widzimy rodzinę, która od lat trudni się hodowlą zwierząt futerkowych. „Dzięki za spędzenie snu z powiek tysiącom polskich rodzin na wsi. Mamy nadzieję, że chociaż Pan będzie miał dobre święta. Oczywiście vege. Polscy hodowcy pozdrawiają” – czytamy. Ekoterrorysta Krzysztof Czabański to jeden z posłów najbardziej more »


OPOKA W KRAJU 68(89) grudzień 2008 - KPS\nOPOKA W KRAJU 68(89) grudzień 2008\nWysłany: Śro 12:31, 17 Gru 2008 Temat postu: OPOKA W KRAJU 68(89) grudzień 2008\nW KRAJU\t68(89)\nKórnik grudzień 2008\nCzytaj [link widoczny dla zalogowanych] codzienna gazeta internetowa naszego środowiska.\nCzytelnikom Opoki w Kraju ślę jak najlepsze życzenia spokojnych Świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku. Niech ten kryzysowy rok, który nas czeka, pozwoli wrócić do Nowonarodzonego - Drogi, Prawdy i Życia.\nO ewolucji w Rzymie\nNa przełomie października i listopada odbyła się w Watykanie sesja Papieskiej Akademii Nauk poświęcona teorii ewolucji. Konkretnie tematem był: „Naukowy wgląd w ewolucję wszechświata i życia”. To w związku z Rokiem Darwinowskim, 200 rocznicą jego urodzin i 150 rocznicą ukazania się książki „O powstawaniu gatunków”. Dowiedziawszy się o tej sesji odszukałem adresy wszystkich członków Papieskiej Akademii Nauk (wśród nich ok. 1/3 to laureaci nagrody Nobla) i wysłałem im moją książeczkę (po angielsku) „O ewolucji w szkołach europejskich” wraz z listem przewodnim, w którym przedstawiam się i wyrażam nadzieję, że załączona książeczka przyda im się z okazji sesji, w której mają uczestniczyć.\nKilku akademików przysłało mi zdawkowe podziękowanie, ale kanclerz Akademii bp. Marcelo Sánchez Sorondo napisał dłuższy sympatyczny list. Wobec tego zapytałem go listownie, czy jakaś część tego posiedzenia jest otwarta dla publiczności, a jeżeli nie, to czy można by otrzymać osobiste zaproszenie. Otrzymałem potem informację, że bp. Sánchez Sorondo wyraził zgodę, abym uczestniczył w posiedzeniu w charakterze obserwatora bez prawa zabierania głosu. I tak oto stałem się w dniach 31 X – 4 XI uczestnikiem posiedzenia Papieskiej Akademii Nauk. Niestety, w dyskusji oficjalnej nie mogłem brać udziału, ale wykorzystywałem wszystkie przerwy do rozmów z uczestnikami i udostępniłem wszystkim zainteresowanym moją książeczkę. Podczas sesji dominował język angielski.\nMoje spostrzeżenia z tego niecodziennego przeżycia są niepokojące. Wszyscy akademicy są naukowcami z najwyższej półki i referaty rzeczywiście były na najwyższym poziomie, ale niestety, bardzo wielu akademików to ateiści, a pozostali to zwolennicy teorii ewolucji dopuszczający możliwość ingerencji Bożej w jej przebieg. Oklaski po wypowiedziach ateistów były o wiele donioślejsze niż po wypowiedziach ludzi wierzących. We wszystkich dyskusjach po referatach główna linia konfrontacji przebiegała między ateistami a teistami na temat tego, czy Bóg jest potrzebny, czy zbyteczny do wyjaśnienia procesów ewolucyjnych. Wśród prelegentów i dyskutantów nie było żadnego krytyka teorii ewolucji.\nMedia, niezbyt rade, że Benedykt XVI w swoim przemówieniu do Akademii nie poparł teorii ewolucji, podkreślały głownie to, że Papież czule powitał Stephena W. Hawkinga i omawiały jego referat. Hawking to inwalida, porozumiewający się przy pomocy syntetyzatora głosu. Przeanalizował w swym referacie rozwój myśli ludzkiej na temat początku wszechświata. Pytanie o początek uznaje za tak samo absurdalne, jak pytanie o to, co znajduje się za krawędzią (przy tezie o płaskiej ziemi), czy o kierunek południowy na biegunie południowym. Nie ma go tam, choć biegun ten niczym nie różni się od innych punktów na globie. Hawking doszedł do wniosku, że łącząc ogólną teorię względności z teorią kwantową można uznać, że na pytania, „Czemu tu jesteśmy?” i „Skąd pochodzimy?”, odpowiedź znajdziemy w obrębie nauk ścisłych. Odrzuca tezę, że jest to temat nie należący do nauk ścisłych. Ten agnostyczny wniosek Hawkinga stał się głównym przesłaniem medialnym z konferencji.\nProf. Christian de Duve twierdził, że jesteśmy gatunkiem najskuteczniejszym na tym globie, ale za wysoką cenę. Tą ceną jest wyczerpywanie zasobów naturalnych, redukcja bioróżnorodności, wylesienia, zmiany klimatyczne, kryzys energetyczny, zanieczyszczenie środowiska, przeludnienie, konflikty i wojny. Kończy się zdolność naszej planety do utrzymania nas wszystkich. Konieczna jest redukcja ludności świata. Przywódcy religijni, a w szczególności Papież winni zaangażować się w promocję ograniczenia rozrodczości. Prelegent dostał najbardziej entuzjastyczne oklaski i to od przytłaczającej większości uczestników spotkania!\nProf. Maxine F. Singer mówiła o próbach zdyskredytowania teorii ewolucji przy pomocy tezy o „inteligentnym projekcie”, modnej dziś w USA. Z ubolewaniem podała, że tylko 40% Amerykanów akceptuje teorię ewolucji. Mimo tego, że Amerykańska Akademia Nauk nawołuje do odróżniania nauki od kreacjonizmu, w poszczególnych stanach o szkolnictwie decydują władze lokalne, pozwalając na krytykę ewolucji (np. w Luizjanie zadecydował tak gubernator Robert Jindal). Zagrożeniem dla teorii ewolucji stał się też głośny dziś film „Expelled” i książka Michaela Behe pt. „Darwin’s Black Box”. Według Singer, ewolucja to fakt udowodniony bez jakichkolwiek naukowych zastrzeżeń, a jedyne obiekcje pochodzą od religijnych fundamentalistów.\nProf. Pierre Léna mówił o nauczaniu ewolucji. Apelował, by traktować ją jako fakt naukowy. Dla niego nauka to praktyczny materializm i takie spojrzenie trzeba dzieciom przekazać.\nProf. Govind Swarup mówił o poszukiwaniach życia pozaziemskiego. Istnieją trzy drogi. Szukanie wody, szukanie planet lub księżyców, o warunkach podobnych do ziemskich, lub podsłuchiwanie sygnałów z kosmosu. Są też próby odtworzenia drogi powstania życia na ziemi na drodze syntetycznej. Prelegent spodziewa się wielkich postępów w tych badaniach, ponieważ narzędzia mamy coraz precyzyjniejsze.\nProf. Albert Eschenmoser przedstawił w bardzo ciekawy sposób obecny stan badań nad syntetyczną biologią, nad syntezą różnych związków organicznych i ich współdziałaniem. Przewiduje, że do sukcesu jeszcze daleko, ale podążając różnymi drogami, naukowcy uzyskają życie. Definiuje je jako „system chemiczny, który w danym środowisku jest samopodtrzymujący się i zdolny do darwinowskiej ewolucji”.\nProf. Marshall W. Nirenberg mówił o najnowszych badaniach nad kodem genetycznym, jego wariantach w różnych organizmach, różnicach między dziedziczeniem jądrowym i mitochondrialnym itd. Z wiekiem organizmu system przekazywania informacji genetycznej psuje się. Prelegent zauważył, że łatwiej jest skonstruować nowy organizm niż naprawiać starzejący się i stąd bierze się przemienność śmierci i narodzin.\nProf. Rafael Vicuña mówił o ewolucji bakterii, losowej lub selektywnej. Dał przykład podatnej na mutacje bakterii, która była niezdolna do trawienia arabinozy. Gdy hodowano ją tylko na arabinozie uzyskano dwie mutacje, jedną pozwalającą na trawienie arabinozy, a drugą unieruchamiającą gen blokujący trawienie tego cukru. Dzięki tym mutacjom bakteria ta była zdolna do przeżycia w środowisku, gdzie tylko arabinoza była dostępna jako substrat. Podobnych przykładów podał więcej. Trudne środowisko wymusza adaptację poprzez określone mutacje. To zjawisko uznał za pewien powrót do teorii Lamarcka – dziedziczenia cech nabytych. Vicuña wspomniał też o horyzontalnym transferze genów u bakterii (naturalna inżynieria genetyczna).\nWięcej o horyzontalnym transferze mówił prof. Werner Arber. Wektorami (nosicielami) genów z organizmu do organizmu okazują się być plazmidy. Również wirusy mogą być wektorami. Tak więc drogą pozapłciową geny są przenoszone od organizmu do organizmu (my to naśladujemy tworząc organizmy genetycznie modyfikowane – GMO). Klasyfikacja bakterii winna być oparta na danych o genomie. Kryterium wzajemnej płodności jest nieprzydatne.\nProf. Takashi Gojobori mówił o DNA regulującym funkcjonowanie komórek nerwowych różnych organizmów. Im bardziej organizmy odległe systematycznie tym bardziej się różnią ich DNA. Uznał to za dowód na ewolucję. W moim przekonaniu przedstawił dane potwierdzające systematykę Linneusza, a nie filogenezę Darwina.\nProf. Ingo Potrykus mówił o konsekwencjach hodowli. Z jednego gatunku uzyskaliśmy kapustę, brukselkę, kalafior, kalarepę itd. Łączymy rasy, by uzyskać większą zmienność. W rolnictwie nie używamy naturalnych roślin. Teraz stosujemy inżynierię genetyczną, horyzontalny transfer genów. Hodowlę określił jako „sterowaną ewolucję”. Stwierdził, że hodowcy mogą dziś wykorzystywać wszelką informację już utworzoną w procesie ewolucji.\nProf. Yves Coppens (nie członek Akademii) przedstawił zarys obecnych poglądów na temat postulowanych przodków człowieka. Wszyscy praludzie chodzili wyprostowani, na dwóch nogach, żyli w tropikalnej Afryce, a ich mózgi progresywnie wzrastały w zakresie rozmiarów i stopnia skomplikowania. Ocenia on, że „wydarzenie hominizacyjne”, czyli ostatni krok ku człowieczeństwu, dokonał się wraz z wprowadzeniem kultury (technicznej, estetycznej i moralnej).\nProf. Luigi L. Cavalli-Sforza miał referat pt.: „Ewolucja człowieka jako proces historyczny i siły nią sterujące”. Mówił o badaniach nad izolowanymi populacjami ludzkimi (z Korsyki, kraju Basków, Wysp Owczych itd.). Populacje te bardzo różnią się od siebie, gdy porównuje się grupy krwi i DNA. Przez izolację i kojarzenia wewnątrz grupy tworzą się ludzkie rasy. Ostrzegł jednak, że wzywanie do utrzymywania czystości ras jest absurdem, bo takie izolowane rasy są genetycznie uboższe. Dla niego tworzenie ras to siła napędowa ewolucji.\nTen referat jak i wiele innych wskazywał, że procesy prowadzące do tworzenia ras należy traktować jako kroczki w ewolucji. Tymczasem rasy są genetycznie uboższe od populacji, z których się wywodzą. Ewolucja wymaga wzrostu informacji genetycznej, a nie jej utraty. Wymaga nowych funkcji i organów. Żaden z wygłoszonych referatów nie wskazał na jakiekolwiek procesy wspierające tezę o ewolucji, ale wszystkie traktowały ewolucję jako niepodważalny paradygmat.\nZe strony teistycznej najciekawszy referat wygłosił kardynał Christoph Schönborn (nie jest członkiem akademii). Referował dotychczasowe wypowiedzi Benedykta XVI (i kardynała Ratzingera) na temat teorii ewolucji. W dyskusji twardo bronił poglądu Papieża i swego, że Pan Bóg nie jest tylko od ingerencji w luki procesu ewolucyjnego, ale czuwa nad całością rozwoju świata. Na bezpośrednie pytanie, czy wierzy w ewolucję odpowiedział, że do udowodnienia tej teorii wiele jeszcze brakuje.\nO tych lukach w ewolucji mówił także prof. Antonio Zichichi. Mówił o trzech wielkich wybuchach: 1) kosmicznym, 2) przy przejściu z materii nieożywionej do żywej i 3) przy przejściu od zwierzęcia do człowieka. Domagał się ingerencji Stwórcy, co najmniej przy tych trzech wybuchach. Zdarzenie jednorazowe nie nadaje się do powtórzenia i dlatego nie podlega naukowej analizie. W historii pojedyncze zdarzenie może mieć ogromne konsekwencje (strzał w Sarajewie, narodziny Napoleona itp.); gdyby ono nie zaszło, byłby inny bieg historii. W naukach ścisłych, gdyby nie było Galileusza czy Newtona, kto inny dokonałby ich odkryć. Na wyjaśnienia naukowe powstania życia lub człowieka ciągle czekamy. DNA jest potrzebne, ale niewystarczające do zdefiniowania człowieka. Zichichi zakończył stwierdzeniem, że największą mutacją było Zmartwychwstanie Chrystusa.\nKardynał Georges Cottier miał bardzo filozoficzny referat o niemożności udowadniania początku poprzez metafizykę. Skoro był początek to musi być Inicjator. Zwrócił uwagę na to, że pierwsze słowa Ewangelii św. Jana i Księgi Rodzaju (In principio...) należy inaczej rozumieć. „Zasada” (u św. Jana) obowiązująca zawsze, jest bardziej fundamentalna niż „początek” (w Księdze Rodzaju), sugerujący dalszy ciąg, o którym dyskutujemy.\nPo referacie prof. Jürgena Mittelstrassa, który ostrzegał przed ingerencjami w genetykę człowieka, rozwinęła się długa dyskusja o sensowności takich ingerencji ocenianej z pozycji medycyny, eugeniki i perspektyw ewolucyjnych.\nNajbliższy krytyki teorii Darwina był prof. Stanley L. Jaki. Bardziej jednak krytykował metodologię Darwina, niż teorię ewolucji. Skrytykował myślenie okrężne. Mówi się o przeżyciu przystosowanych, a przystosowani to ci, co przeżyją. Zwrócił uwagę na brak równowagi między tym, co się postuluje, a tym, co udowodniono. Ocenia jednak, że jedynie mechanizmy postulowane przez Darwina mogą wyjaśnić mnogość gatunków. Apelował, aby nauczać darwinizmu z jego zaletami, ale i z wadami. Prof. Jaki przyszedł tylko na swój referat i zaraz po dyskusji nad nim poszedł.\nProf. Francis S. Collins (nie członek Akademii), do niedawna dyrektor programu badania genomu ludzkiego, miał bardzo teistyczne wystąpienie. Według niego staramy się wytłumaczyć „jak?”, ale nie możemy wytłumaczyć, „dlaczego?”. Bóg jest poza czasem i dla Niego nic nie jest przypadkowe i nic nie jest skomplikowane. Wszyscy ludzie mają 99,6% genomu identyczne. Im systematycznie dalsze organizmy, tym mniej mamy wspólnych genów. Konkludował, że badania DNA potwierdzają teorię Darwina.\nByło też szereg referatów astronomów o ewolucji kosmosu. Nie znam się na tym, więc streszczał nie będę. Stwierdzę tylko, że wszystkie akceptowały paradygmat o Wielkim Wybuchu, o rozszerzaniu się kosmosu i o jego ewolucji.\nSiedziałem milcząco. Na przerwach próbowałem dyskutować z uczestnikami prywatnie. W programie sesji brakowało choćby jednego referatu krytycznego wobec teorii ewolucji, krytycznego z pozycji naukowej. Ci ludzie, w większości emeryci, nigdy nie słyszeli o wynikach naukowych kwestionujących teorię ewolucji. Przy takim doborze prelegentów nie usłyszy też o nich Kościół.\nRozumiem, że Kościół chce wiedzieć, co mówi świat nauki, również ten ateistyczny, ale poprzez tak ustawioną konferencję nie dowie się. Usłyszy jedynie głos swoich krytyków, znany na co dzień z wielu źródeł. Krytycy ci nie dostali riposty, przed którą musieliby się bronić argumentami naukowymi. Dostali jedynie zapewnienia, że Pan Bóg ma coś wspólnego z rozwojem świata, co łatwo im odrzucić jako wyraz fundamentalizmu religijnego, którym gardzą.\nPodobna konferencja odbędzie się w dniach 3-7 marca 2009 r. Pod patronatem Papieskiej Rady ds. Kultury na papieskim Uniwersytecie Gregorianum ma się odbyć konferencja pt. „Biologiczna ewolucja: fakty i teorie”. Wśród prelegentów mają być znani propagatorzy teorii ewolucji, tacy jak Francisco Ayala, Gianfranco Biondi, Robin Dunbar, Douglas J. Futuyma, Stuart Kauffman, Giorgio Manzi, Lynn Margulis, Simon Conway Morris, Elliott Sober, David Sloan Wilson. Będzie też kilku uczestników omawianego powyżej posiedzenia Papieskiej Akademii Nauk. Oczywiście, będą też teologowie, a nawet jeden przeciwnik teorii ewolucji, adwentysta Dnia Siódmego (Ronald Numbers). Zanosi się na to, że pożytek z tej konferencji będzie podobny jak z tej w ramach Papieskiej Akademii Nauk. Zwolennicy ewolucji znów nie spotkają się z naukową krytyką tej teorii.\nRównolegle z posiedzeniem Papieskiej Akademii Nauk na temat ewolucji, odbyła się jednodniowa (3.XI.0 sesja na Uniwersytecie Sapienza w Rzymie na temat „Naukowej krytyki ewolucji”. Byłem tam jednym z prelegentów. Celem konferencji było przedstawienie wyników naukowych przeczących darwinowskiej teorii ewolucji.\nGuy Berthault z francuskiej Ecole Polytechnique przedstawił swoje wyniki z zakresu sedymentologii (nauki o powstawaniu warstw geologicznych). Pracuje w wielkich laboratoriach hydraulicznych, gdzie za szybą obserwuje, jak materiał niesiony przez wodę porządkuje się w warstwy zanim dochodzi do jego osadzenia. Osady nie spadają z nieba. Najpierw jest erozja, potem transport, a potem osadzanie. W czasie transportu powstają warstwy. Berthault kwestionuje datowanie warstw geologicznych. Twierdzi, że powstają równocześnie, a o ich wielkości decydują ilość i ruchy wody, niosącej osady. Są to wyniki empiryczne, powtarzalne, do sprawdzenia. Dyskredytują wszelkie datowanie skał osadowych używane dziś w geologii i paleontologii.\nDr Jean de Pontcharra, francuski fizyk atomowy, przedstawił najnowsze zastrzeżenia wobec izotopowego datowania skał. Wielokrotnie uzyskuje się absurdalne wyniki, które trzeba odrzucić (np. datując skały o znanym czasie powstania – ze znanych erupcji wulkanicznych). Pierwotnie przyjmowano wiele założeń dotyczących zerowego wieku izotopowego magmy, braku wycieków lub wchłaniania pierwiastków po zastygnięciu, niezmienności procesów rozkładu izotopów itd. Dziś trzeba wiele z tych założeń zakwestionować, a tym samym zakwestionować przydatność metody do datowania skał wulkanicznych (skał osadowych nie datuje się izotopowo).\nDr Josef Holzschuh, geofizyk z Australii, mówił o konsekwencjach II prawa termodynamiki dla teorii ewolucji. Prawo to wymaga, by procesy energetyczne biegły ku wyrównywaniu, ku zużywaniu, ku chaosowi. Procesy samoczynne „pod górkę”, ku zwiększonemu ładowi, ku wyższym stanom energetycznym, ku wzrastającej organizacji są niemożliwe.\nProf. Pierre Rabischong, z Akademii Medycznej w Montpellier, mówił o perfekcji funkcjonujących systemów życiowych. Każdy organ to najlepsze rozwiązanie dla pełnienia danej funkcji, w każdym gatunku. Nie ma stadiów próbnych. Żadne mutacje nie dają nowych gatunków, co udowodniono w wielu doświadczeniach z bakteriami i muszkami owocowymi. Różnorodność powstaje z rekombinacji istniejącej zmienności a mutacje tylko zwiększają liczbę defektów. Wzrost embrionalny i uaktywnianie się funkcji w organizmie jest rygorystycznym realizowaniem programu zapisanego w genach.\nMój referat dotyczył mechanizmu powstawania ras, mechanizmu polegającego na redukcji zmienności genetycznej, a więc na procesie odwrotnym niż postulowana ewolucja. Traktowanie powstawania ras jako małych kroków w ewolucji jest błędem wielokrotnie podawanym w podręcznikach szkolnych. Wykazałem również, że powstawanie form odpornych na wyprodukowane przez człowieka odczynniki chemiczne (herbicydy, fungicydy, pestycydy itd.), nawet na drodze mutacji, to tylko mechanizmy obronne, broniące potrzebnych dla życia funkcji, a nie tworzące nowe.\nNiestety wielkie media nie uznały za celowe odnotować tej sesji. Był mój wywiad w Radiu Watykańskim na temat obu sesji, w których uczestniczyłem oraz kilka notatek w niszowych pisemkach.\nNiedawno obejrzałem wspomniany powyżej amerykański film „Expelled” (Wyrzuceni). Jest to pełnometrażowy film składający się z wywiadów z różnymi uczonymi na temat teorii ewolucji. W dowcipny, a zarazem wstrząsający sposób ukazuje on płytkość merytoryczną zwolenników ewolucji oraz tragedię uczonych, którzy odważyli się skrytykować teorię ewolucji. W USA dla krytyków ewolucji nie ma miłosierdzia. Tracą katedry, posady, możliwość drukowania w liczących się periodykach, dostęp do środków na badania naukowe, relacje towarzyskie, wszystko. W tym temacie poprawność polityczna jest bezwzględna – jak w Sowietach. W filmie są też fragmenty mojej wypowiedzi. Realizator odnalazł mnie w Parlamencie Europejskim i pytał, jakie konsekwencje mnie spotkały po zaangażowaniu się w walkę z teorią ewolucji. Powiedziałem, że oprócz krytyki, żadne, bo ja żyję w Polsce, w wolnym kraju, gdzie wolno mieć różne poglądy. To nie to, co w USA.\nRównolegle z ukazaniem się w USA filmu „Expelled”, została tam wydrukowana książka dr Jerry Bergmana pt. „Slaughter of the Dissidents – The shocking Truth About Killing The Careers Of Darwin Doubters” (Rzeź dysydentów -Szokująca prawda o likwidacji karier wątpiących w Darwina). Książka przedstawia szczegółowo sytuację zawodową kilkunastu uczonych, którzy ośmielili się stawić czoło darwinowskiej legendzie. Dyskryminacja ma różne oblicza – od ośmieszania, poprzez odmowę przyjęcia na studia doktoranckie, nadania dyplomu, czy awansu, po zawodowe degradacje, zwolnienia, usuwanie książek z bibliotek, a nawet osobiste pogróżki. Tyle się słyszy o amerykańskiej wolności, o panującej tam wolności słowa. I rzeczywiście, takie filmy jak „Expelled”, czy książka Bergmana, mogą się ukazać i być powszechnie dostępne, ale występujący przeciwko poprawności politycznej, również w nauce, stają się wyklętymi.\nNa całym świecie jedynie na uczelniach wyznaniowych są katedry zajmujące się naukowo krytyką teorii ewolucji – protestanckie, prawosławne, islamskie, judaistyczne. Niestety, na uczelniach katolickich nie ma ani jednej, co też jest znamienne i współgra z treścią konferencji naukowych sponsorowanych przez Watykan, o których piszę powyżej.\nProf. Singer mówiła, że tylko 40% Amerykanów wierzy w ewolucję. Sondaż, na który się powoływała obejmował 13 krajów. Wyniki były następujące (Focus nr. 49, 1.XII.0 : Islandia 85%, Francja 80, Japonia 77, Wielka Brytania 73, Hiszpania 71, Niemcy 71, Holandia 66, Czechy 64, Szwajcaria 60, Polska 57, Austria 55, USA 40 i Turcja 26). Z reakcji, z jakimi się spotykam wydawało mi się, że w Polsce odsetek jest większy. Czyli nie jest tak źle jak myślałem. Warto odnotować, że sondaż pytał „czy wierzysz w ewolucję?” Pytał o wiarę, a nie o wiedzę. Nauczanie o ewolucji to jak katecheza. Ma kształtować wiarę, a nie wiedzę.\nMamy w Polsce różne partie i różne opcje polityczne, ale wszyscy zgodnym chórem postulują walkę z korupcją. Wszyscy wiemy, że korupcja jest plagą naszego życia społecznego, i że musimy z nią walczyć. Kolejne ekipy rządzące są oskarżane o korupcję lub o tolerowanie korupcji. Liczba donosów prasowych na temat korupcji w tej czy innej instytucji stale rośnie. Prokuratury mają pełne ręce roboty, ale jakoś niewiele z tego wynika. Słyszymy o ustawianiu meczów piłkarskich, o skorumpowanych sędziach i o mafii wewnątrz PZPN-u, ale jakoś nie możemy się doczekać prawomocnych wyroków. Od lat słyszymy o przekrętach przy prywatyzacji mienia państwowego, o bajońskich fortunach, jakie na tej bazie powstały, o korupcji na styku biznesu z polityką, a wyroków nie ma. Słyszymy o skorumpowanych lekarzach, prawnikach, urzędnikach, egzaminatorach, policjantach. O tym, że bez łapówki nic się nie da załatwić. Rządy upadają z powodu rzekomej korupcji przy kontaktach z obcymi wywiadami, przy pisaniu ustaw („i czasopisma”), przy odrolnianiu działek, ale dochodzenia prokuratorskie utykają w gąszczu niejasności. Wszyscy ubolewamy nad bezsilnością wymiaru sprawiedliwości. Chcemy to zmienić.\nA jak jest z naszą własną moralnością? Jak jest z korupcją na najniższym szczeblu, własnym, obywatelskim? Iluż to ludzi w Polsce pobiera renty na podstawie fałszywych orzeczeń lekarskich? Ilu nie stawia się w sądzie zasłaniając się chorobą? Ilu zdrowych jest na zwolnieniach lekarskich? By je dostać, trzeba przekupić lekarza! Kto go przekupuje? Są fałszywe oświadczenia o okolicznościach wypadku, by dostać wyższe odszkodowanie. Wypadek prywatny zgłasza się jako wypadek przy pracy; drobny jako bardzo dokuczliwy; zawiniony jako przypadkowy. Ileż mamy przekrętów podatkowych? Ileż pracy wykonuje się „na czarno”? Ileż sposobów na unikanie obowiązkowych opłat? Ileż kradzieży w zakładach pracy, szczególnie państwowych?\nLudzie nie tylko nie wstydzą się tych czynów, ale wręcz nimi chwalą. Wzajemnie się instruują, jak można państwo oszukać, jak można przepisy ominąć, w którym urzędzie, u kogo sprawę się załatwi. Nie ma społecznego poczucia obowiązku praworządności. Szczególnie, gdy chodzi o mienie państwowe, nie ma do niego szacunku.\nPraworządność obywatelska jest w Polsce na bardzo niskim poziomie. Ci na górze pochodzą spośród nas, to nasi wybrańcy. Nie są lepsi od krajowej przeciętnej. Różnica polega tylko na tym, że dysponują większymi środkami, należącymi do Państwa, a więc do nas wszystkich. Gdy dyrektor, minister czy wojewoda dokona przekrętu, chodzi o miliony. Szary obywatel naciąga Państwo na grosze. Oczywiście szkodliwość społeczna czynu jest inna, ale wydźwięk moralny ten sam.\nPrzyczyną tego stanu rzeczy jest dziedzictwo zaborów, okupacji i PRL-u. Społeczeństwo nie identyfikowało się z Państwem. Państwo było narzucone z zewnątrz, obce, wrogie. Okradanie Państwa urastało do rangi bohaterstwa, czynu patriotycznego. VII przykazanie nie obowiązywało w stosunku do Państwa. Z tego się nie spowiadano, to nie rodziło wyrzutów sumienia. I tak było przez kilka pokoleń, z krótką przerwą okresu międzywojennego.\nDzisiaj mamy Państwo własne, za które my, obywatele, osobiście odpowiadamy. Takim ono będzie, jakimi będziemy my sami, obywatele Polski. Musimy wyzwolić się z tego braku szacunku dla mienia wspólnego. Walkę z korupcją musimy zacząć od siebie, wokół nas samych, na własnym podwórku. Musimy praworządności uczyć nasze dzieci i wnuki. Musimy wpajać następnym pokoleniom, że cudza własność to rzecz święta, że wspólna własność to rzecz święta. Nie uzdrowimy Polski na szczytach władzy bez uzdrowienia jej na dole, wśród szarych obywateli, wśród nas samych.\nOczywiście, w wyborach politycznych też musimy się kierować oceną moralną poszczególnych partii i ich kandydatów do funkcji przedstawicielskich, do samorządów, Sejmu i Senatu. Musimy być gotowi ujawniać skorumpowanych urzędników, sędziów, policjantów i innych decydentów, od których zależy nasze życie społeczne. Nie ma lepszej drogi do praworządnego Państwa, jak oddolna kontrola społeczna na każdym szczeblu.\nPodobnie jest z pijaństwem. Gdy oglądamy w telewizji pijanych posłów (a nawet posłanki), czy jeszcze wyższych dostojników ulegających „chorobie filipińskiej”, to nam wszystkim wstyd. Natomiast, gdy spije się przysłowiowy Kowalski, to mało kogo obchodzi i tolerujemy to wokół siebie. Jakoś tam tego spotkanego pijaka usprawiedliwiamy. Wstydzą się najwyżej jego najbliżsi. Gdyby nie było tolerancji na dole, to i na górze mniej by dane zjawisko występowało.\nZamiast narzekać na brudy na szczytach posprzątajmy wokół nas.\nKryzys w Gruzji zaskoczył świat. Ciągle jest wiele pytań, na które brak odpowiedzi. Po co Gruzja zaatakowała południową Osetię? Czemu akurat w chwili, gdy świat żył olimpiadą w Pekinie? Ile naprawdę było ofiar, zarówno cywilnych, jak i wojskowych? Czemu nie zablokowano tunelu pod Kaukazem, jedynego wjazdu z Rosji do Osetii, którym wjechały wojska rosyjskie? Kto i czego się spodziewał?\nNa pewno już wiemy, że wojnę sprowokowała Gruzja bombardowaniem Osetii Południowej. Wiemy, że wkroczenie Rosji ludność osetyńska przyjęła jako wyzwolenie. Wiemy też, że najwięcej na konflikcie straciła sama Gruzja. Nie tylko Osetia Południowa ogłosiła niepodległość, ale i Abchazja. Rosja uznała niepodległość tych krajów. Skoro kraje zachodnie uznały niepodległość Kosowa to znaczy, że runęła zasada nietykalności granic. Nie jest wykluczone, że i Osetia Północna w którymś momencie zechce przyłączyć się do Południowej, czyli oderwać się od Rosji. Takie same myślenie może pojawić się w Dagestanie, Czeczenii, Inguszetii i innych obszarach Rosji, gdy tylko ona osłabnie. Ma to też dla nas niebezpieczne konsekwencje, bo przecież tak na prawdę to Niemcy nigdy nie pogodziły się z decyzjami poczdamskimi. Gruzja stała się pierwszą ofiarą efektu domina po uznaniu niepodległości Kosowa.\nMożna by się spytać, po co była Gruzinom ta prowokacja? Czy wdali się w tę awanturę z własnej woli, czy też zostali przez kogoś podpuszczeni? Incydent ze strzałami do prezydenta Kaczyńskiego jest bardziej zrozumiały. Gruzja niepodległości Osetii nie uznaje. Uważa ją za swoją prowincję. Nie uznaje linii granicznej z Osetią. Wioząc prezydenta Kaczyńskiego w pobliże tej granicy, prezydent Gruzji Saakaszwili przypomniał światu, że ona tam jest, że jest zbrojnie chroniona i niebezpieczna dla zbliżających się. Czy prezydent Kaczyński był świadomy tego, że był wykorzystany do tej prowokacji, trudno powiedzieć? Nie ulega jednak wątpliwości, że Sakaszwili właśnie taki efekt osiągnął. Gdyby sam pojechał, nikt by osetyńskich strzałów nie zauważył. Oczywiście, wszyscy wiedzą, że Osetią opiekuje się Rosja. W wyniku konfliktu gruzińskiego Rosja poszerzyła strefę swoich wpływów. Pozostaje pytanie, czy kosztem utraty niepokornych prowincji (Abchazji i Osetii) Gruzja zwiększyła swoją niezależność od Rosji i zależność od USA? Może właśnie o to chodziło.\nJest tu jeszcze jeden element wart rozpatrzenia. Wkroczenie Rosji do Gruzji było pierwszym militarnym pojawieniem się Rosji poza swoimi granicami od upadku ZSRR. Była okazja zobaczyć, jak sprawna jest rosyjska armia. Oczywiście, Rosji nie trudno pokonać Gruzję i Saakaszwili musiał o tym wiedzieć. Pytania jak sprawdził się rosyjski sprzęt wojenny, jaką ich armia dysponuje technologią, jak daje sobie radę z łącznością, z dowodzeniem itd. są zapewne mało ciekawe dla Gruzinów, ale ważne dla USA. Na przykład okazało się, że Rosjanie posługiwali się amerykańskim systemem GPS, który im w drugim dniu konfliktu Amerykanie wyłączyli, a czołgi użyte w Gruzji to stara generacja.\nPamiętajmy, że w czasach zimnej wojny obie strony stale próbowały różnych prowokacji, by sprawdzić czujność i zdolności techniczne przeciwnika. Polska wielokrotnie była prowokowana przez amerykańską rozgłośnię Radio Wolna Europa do robienia antyrosyjskich prowokacji. Na szczęście nie daliśmy się sprowokować, tak jak Węgrzy w 1956, czy Czechosłowacja w 1968, sprowadzając rosyjskie czołgi na ulice swoich miast. Nie jest wykluczone, że dziś do tej roli używa się Gruzji. Za wdanie się w tę awanturę Saakaszwili jest w Gruzji mocno krytykowany i może stracić prezydenturę, ale kto by się tym akurat martwił - chyba tylko prezydent Kaczyński. Jego wyjazdy do Tbilisi demonstrują jedynie antyrosyjskość, która na pewno nie jest nam dzisiaj potrzebna.\nZ Rosją musimy rozmawiać, handlować i dogadywać się. Rosji nie zmienimy, tak jak nie zmienimy Arabii Saudyjskiej czy Chin. Natomiast z Rosją najlepiej rozmawia się z pozycji siły. Dziś tę siłę posiadają tylko Stany Zjednoczone. Operacja rosyjska w Gruzji tylko to podkreśliła. Zestrzelenie „zgubionego” satelity w kosmosie rakietą wystrzeloną ze statku na Pacyfiku, czy ostatnie udokumentowanie, że „tarcza” działa, bo zestrzelono kilka rakiet z międzykontynentalnej odległości (wystrzelone z Alaski i zestrzelone z Kalifornii), pokazuje światu, jaki dystans dzieli USA od Rosji. Rosja może nas straszyć rakietami z Kaliningradu, ale Ameryki nie postraszy. Rosyjska blokada portu Poti, bardzo ważnego dla gospodarki Gruzji i planowanych ropociągów z regionu Morza Kaspijskiego, zakończyła się, gdy na pobliskich wodach pojawił się amerykański statek wojenny. Świat zachodni potrzebuje Gruzji i ta mała wojenka umocniła jego tam obecność. Koszty poniosła Gruzja, zarówno utratą Osetii i Abchazji jak i w postaci ofiar w ludziach i w zniszczeniach wojennych.\nPrzy okazji inna informacja z Gruzji. Ilia II, patriarcha gruzińskiego kościoła prawosławnego, wezwał do modłów o pokój i o przywrócenie monarchii, czyli o powrót na tron potomka rodu Bagratydów, którzy rządzili w Gruzji do początku XIX w. (Agencja RU 40/10.X.2008).\nObecna próba walki z kryzysem gospodarczym ma typowo bizantyński charakter. Szuka się sposobów, jak zamienić prywatny dług banków na dług publiczny do spłacenia w przyszłości podatkami od obywateli. Tworzy się fikcyjny pieniądz po to tylko, by go potem skasować przez inflację. W zalewie komentarzy i ekspertyz, którymi media nas karmią, mało prób dociekania przyczyn kryzysu, a jeszcze mniej propozycji rozwiązań, które usuwałyby te przyczyny. Zamiast tego proponuje się rozwiązania typu „zatkaj dziura”.\nJak powiedział Ojciec Święty Benedykt XVI: „Kto buduje na piasku buduje tylko na rzeczach widocznych i namacalnych, na sukcesie, na karierze, na pieniądzach. Wydają się one prawdziwymi wartościami. Ale któregoś dnia to wszystko minie. Widzimy to teraz z okazji upadania wielkich banków: te pieniądze znikają, są niczym. I tak wszystko, co wydaje się być prawdziwą wartością, na której możemy polegać, to wartości drugiego rzędu. Kto buduje swoje życie na nich, na wartościach materialnych, na sukcesie, na pozorach, buduje na piasku.” (Przemówienie 6.X.2008 na otwarcie Synodu Biskupów).\nA co stanowi prawdziwą wartość? Gdzie jest ta prawda, na której należy budować? Czy kiedykolwiek moralność rozwiązań uwzględnia się w debacie? Jak często słyszymy o niemoralności chciwości, zarówno ze strony pożyczkobiorcy jak i pożyczkodawcy, niemoralności życia na kredyt, na koszt przyszłych zarobków lub zarobków przyszłych pokoleń? Jak często słyszymy o niemoralności konsumpcjonizmu? Czy nie zapomnieliśmy zupełnie o niemoralności lichwy? Często słyszymy, że ci, co mają, winni się dzielić z tymi, co nie mają. To niewątpliwie prawda, ale ona winna być oparta o miłosierdzie i wolę dzielenia się, a nie o przymusowy transfer owoców pracy do tych, którzy pracować nie chcą. Czyż cały system ekonomiczny nie jest oparty na nieetycznych zasadach wymagających korekty?\nObecny system ekonomiczny oparty jest na tworzeniu pieniędzy tylko na bazie faktu ich posiadania. Gdy pożyczkodawca domaga się od pożyczkobiorcy zarówno zabezpieczenia, jak i procentów od pożyczonej sumy, to mamy do czynienia z lichwą. Pożyczkodawca ma prawo do zysku, jeżeli partycypuje w ryzyku związanym z przedsięwzięciem, na które pożycza pieniądze. Jeśli jednak nie ma ryzyka w związku z przejętym zabezpieczeniem, najwyższym dopuszczalnym procentem jest taki, który pokryje koszt ubezpieczenia transakcji i straty wynikające z potencjalnych odsetek bankowych, które byłyby, gdyby pożyczki nie dawano. Tymczasem stało się normą, że kredyt przynosi o wiele wyższe oprocentowanie, mimo tego, że jest zabezpieczony majątkiem pożyczkobiorcy. Tradycyjnie procenty uważano za dopuszczalne przy pożyczkach wspierających przedsiębiorczość, a nie, gdy idą wyłącznie na konsumpcję.\nPonadto banki na ogół udzielają kredytu z pieniędzy, których nie posiadają. Zwykle około 10% wystarcza jako gwarancja na potrzeby wypłat gotówkowych. Tak więc banki oferują kredyty na sumy będące dziesięciokrotnością tego, co mają w depozytach. Czyniąc tak w rzeczywistości kreują pieniądze z niczego tylko po to, by pobierać od nich odsetki. Kredyt to jednak pojęcie o wydźwięku moralnym i bazuje na zaufaniu. To jest coś, co może zniknąć. Gdy ludzie przestają ufać bankowi, przychodzą po gotówkę, a wtedy przychodzi bankructwo, bo gotówki brakuje i mali depozytariusze stają się ofiarami.\nDla ratowania banków państwa przychodzą z gwarancjami dla depozytów (do jakiegoś ograniczonego poziomu) i hipotek. Odkupują od banków trudne do spieniężenia zastawy hipoteczne. W rzeczywistości nacjonalizują lub częściowo nacjonalizują banki. Wszystko to ma charakter doraźnego leczenia objawów, a nie przyczyn. Konstrukcja nadal jest na piasku; by budować na skale, potrzebny jest powrót do prawdy i moralności.\nWarto zwrócić uwagę, że w USA, gdy pojawił się plan Henry Paulsona wprowadzenia do systemu finansowego 700 miliardów dolarów, pierwotnie, po debacie w Kongresie, został odrzucony na podstawie argumentów o jego niemoralności. Po pewnych poprawkach pojawił się ponownie, był ponownie dyskutowany i ostatecznie przyjęty. Można się zgadzać z tą decyzją lub nie, ale została ona podjęta po debacie na temat jej moralności. Argumenty na temat moralności tej operacji były wykorzystywane i odgrywały poważną rolę. Przemawiając w Kongresie 3 października 2008 r. kongresman Ron Paul powiedział: „Prawdziwa zamożność przyjść może tylko poprzez oszczędzanie, odkładanie obecnej konsumpcji, po to by móc sobie pozwolić na wyższą konsumpcję później. Zamiast tego nasz rząd, poprzez jego własne zachowanie i poprzez swą politykę zachęca nas do życia ponad stan, do redukowania istniejącego kapitału i zadłużania naszej przyszłości by zapłacić za obecną konsumpcję. Pieniądze na ten plan ratunkowy nie materializują się z powietrza.\nCały ciężar poniosą podatnicy, nie teraz, bo to jest politycznie nie do przyjęcia, ale w przyszłości. Ten pakiet ratunkowy będzie spłacony poprzez drukowanie papierów dłużnych, które mamy nadzieję będą wykupione przez zagranicznych kredytodawców. Odsetki od tego długu, który już teraz stanowi poważną część budżetu federalnego, wzrosną, a nasze dzieci i wnuki będą obciążone zwiększonymi podatkami, by spłacić ten zwiększony dług.” Temu i podobnym argumentom przeciwstawiano twierdzenie, że koniecznie trzeba powstrzymać masowe bezrobocie i utratę domów z powodu niezdolności do spłacenia długów hipotecznych. W pierwszym głosowaniu większość republikanów odrzuciła plan Paulsona na bazie argumentów o jego niemoralności (niestety, senator John McCain stanął po stronie prezydenta Busha i poparł plan Paulsona, tym samym tracąc zaufanie konserwatywnego skrzydła swojej partii i przegrywając wybory prezydenckie). Cały świat czekał na decyzje przedstawicieli narodu amerykańskiego. Podejmowali decyzję historyczną.\nW Unii Europejskiej, mając do czynienia z tym samym kryzysem (zauważmy, że wcale nie mniejszym tam, gdzie jest euro w porównaniu z krajami o własnej walucie), przywódcy polityczni strefy euro spotkali się w Paryżu za zamkniętymi drzwiami ze swymi ministrami finansów i bankierami, zadecydowali o rozwiązaniach i wprowadzili je w życie, bez debaty publicznej nad moralnością takich decyzji. Spotkanie w Paryżu 12 października 2008 r. wygenerowało pakiet ratunkowy trzy razy większy niż plan Paulsona w USA, ogłoszono go i po wszystkim. Parlamenty narodowe miały tylko przypieczętować te decyzje. Same Niemcy ogłosiły pakiet podobnych rozmiarów, co amerykański. Oczywiście środowiska biznesowe były zachwycone, o czym świadczy następujący komunikat: „BUSINESSEUROPE wysoko ocenia wynik szczytu ratunkowego, który się odbył w Paryżu 12 października, gdzie przywódcy strefy euro zdołali uzgodnić wyczerpujące i skoordynowane podejście zmierzające do złagodzenia obecnego kryzysu finansowego. Piętnaście krajów strefy euro, Komisja Europejska i ECB [Europejski Centralny Bank], wykazali zbiorową odpowiedzialność i przywództwo w tym krytycznym momencie, co stanowi dobre rokowania dla Europejskiej gospodarczej i monetarnej unii."\nMamy tu dobry przykład różnicy między łacińskim a bizantyńskim sposobem parania się z problemem. Jest bardzo prawdopodobne, że proponowane rozwiązania nie wystarczą. Pakiety ratunkowe już są powiększane, ale nie jest to możliwe w nieskończoność. Prędzej czy później potrzebne będą rozwiązania, które uwzględnią przyczyny, a nie tylko konsekwencje. Na pewno kraje cywilizacji łacińskiej szybciej je znajdą niż bizantyńska Unia Europejska.\nNie jestem ekonomistą, więc nie będę udawał, że mam rozwiązania dla światowych problemów fiskalnych. Wątpię jednak czy pomysł kierowania publicznych pieniędzy do wybranych sektorów gospodarki uzdrowi sytuację. Dlaczego banki czy przemysł samochodowy miałyby być ważniejsze niż tracące klientów, a wiec także redukujące zatrudnienie, małe i średnie przedsiębiorstwa? W jaki sposób te uchwalone pakiety ratunkowe będą wydawane to temat do debaty publicznej i tylko w USA taka debata ma miejsce i może doprowadzić do zmiany polityki, jeżeli nacisk elektoratu będzie wystarczająco silny. W stanie Alaska obowiązuje polityka rozdawania nadmiaru pieniędzy stanowych wśród ludności. Każda rodzina regularnie dostaje czek od władz stanowych. Oczywiście ludzie wydają te pieniądze lub je inwestują jak tylko chcą, a to wspomaga całą ekonomię. Czy tej procedury nie można by rozszerzyć na cały kraj? Pakiet Paulsona wart jest ok. $2000 na obywatela USA i to oni w końcu będą to spłacać poprzez podatki. A czemu od razu nie wysłać tych pieniędzy prosto do ludzi? To ożywiłoby gospodarkę zwiększając konsumpcję i inwestycje, ale tę konsumpcję i te inwestycje według decyzji zwykłych ludzi, a nie wytyczone przez przemysłowców, bankierów i polityków. Taką politykę fiskalną określa się jako „dystrybucjonizm”, swego czasu mocno promowaną przez G. K. Chestertona. To był mądry człowiek i dzisiaj ludzie wracają do wielu jego pomysłów.\nNa koniec jeszcze jedna uwaga. Gdy bankrutują banki w Zimbabwe, to mało kogo to obchodzi. Gdy jest kryzys w Chinach czy Indiach, to są jakieś perturbacje, ale na regionalną skalę. Natomiast bankructwo dużego banku w USA, to kryzys światowy. Ameryka nadal jest najważniejszym graczem na scenie gospodarczej świata. Stamtąd przyszedł kryzys i stamtąd przyjdzie naprawa.\nPo odrzuceniu przez Irlandię traktatu lizbońskiego zaczęły się próby wymuszenia na niej zmiany zdania. Sarkozy, jako przewodniczący Unii w obecnym półroczu, poleciał do Irlandii namawiać ją do ponownego głosowania. Gdy Francja odrzuciła Traktat Konstytucyjny, nikt nie proponował jej powtórki głosowania, ale Francja jest duża, a Irlandia mała, więc inne stosuje się zasady. Tak wygląda równość partnerów w Unii Europejskiej. Po wizycie Sarkozego stało się oczywiste, że wszelkie zewnętrzne naciski tylko zwiększają anty-lizbońską determinację Irlandczyków.\nPolecono więc Irlandii znaleźć rozwiązanie samej. Zaczęto szukać, jakie to ustępstwa można by Irlandczykom zrobić, by zechcieli przyjąć traktat lizboński. Próbowano wysondować, na czym Irlandczykom najbardziej zależy, czego się boją itd. Pojawiły się różne pomysły. W dniu 17 listopada przeprowadzono sondaż, który ogłoszono jako sygnał, że Irlandczycy zmieniają zdanie. Uzyskano 43% na tak, 39% na nie i 18% niezdecydowanych. Odrzucając niezdecydowanych daje to 52.5% na tak i 47.5% na nie. Ten wynik poleciał w świat. Rzadziej jednak informowano, że pytanie zawierało ofertę zmiany traktatu poprzez dodatkowe deklaracje zapewniające Irlandii stałego komisarza, możność zachowania neutralności w sprawach polityki wojskowej i zagranicznej, własne stanowisko w sprawie aborcji i zasad opodatkowania. A więc nie pytano Irlandczyków o traktat lizboński, ale o zupełnie inny, którego dobrodziejstwa nie będą dostępne innym krajom Unii. Jeżeli mają być takie zmiany to my też powinniśmy domagać się ich dla Polski. Ponadto różnica 4% w sondażu to bardzo mało. Teraz skoro ogłoszono ponowne referendum jesienią, uaktywnią się przeciwnicy traktatu i wcale nie jest pewne jak zagłosują ci, którzy dzisiaj są niezdecydowani. Aż dziwne, że przy tak małej przewadze rząd, zalecając przyjęcie traktatu, zdecydował się na ponowne referendum. Po ponownej przegranej, będzie musiał się podać do dymisji.\nTymczasem podjęto działania strasząco-wychowawcze. Pod koniec listopada 2008 ogłoszono raport podkomisji zgromadzenia narodowego Irlandii na temat przyszłości tego kraju w Unii Europejskiej. Raport wylicza pożytki z przynależności Irlandii do Unii i straty, jakie poniosłaby opuszczając ją. Zapewnia o obniżeniu się statusu Irlandii w Unii po odrzuceniu traktatu lizbońskiego, o zmniejszeniu się jej wiarygodności i roli, co będzie się pogłębiać. Straszy dalszym rozwojem Unii z pozostawieniem Irlandii na boku i ucieczką kapitałów. Utrzymuje, iż brak tej ucieczki teraz wynika z nadziei inwestorów, że jednak Irlandia przyjmie traktat. Raport głosi, że żadne decyzje unijne, z traktatem lizbońskim włącznie, nie odbiorą Irlandii neutralności, prawa do własnych zasad opodatkowania, własnych decyzji w sprawach obyczajowych itd. Podkreśla konieczność zapewnienia Irlandii własnego komisarza, czyli powtarza obietnice zawarte we wspomnianym powyżej sondażu. Przy okazji jest ubolewanie, że dla Irlandczyków sprawy ogólnoeuropejskie nie są wystarczająco ważne. Zaleca rządowy program doinformowania ludności o nich, oraz zmiany legislacyjne, a ewentualnie nawet konstytucyjne, by przybliżyć Irlandię do Europy.\nCzy to wszystko zachęci Irlandczyków do zmiany zdania? Mam nadzieję, że nie. Badania opinii publicznej w Irlandii wykazały, że przeciwko Traktatowi Lizbońskiemu glosowało 56% kobiet (49% mężczyzn), 65% młodzieży w wieku 18-24 lata, 56% ludzi w wieku 25-39 i tylko 52% w wieku 40-54 (Agencja RU 28-29, 25.VII.0 . Tak więc traktat odpadł na życzenie kobiet i młodszej części populacji. To musi bardzo martwić politycznie poprawnych autorów tego tekstu. Szukają sposobu, jak dotrzeć do tej właśnie części irlandzkiego społeczeństwa, bez krytykowania ich. Krytykować szowinizm mężczyzn i tradycjonalizm starszych wypada, ale na krytykę kobiet i młodzieży nie pozwala poprawność polityczna.\nRóżnymi naciskami gwałci się też prezydentów Polski i Czech. Ostatnia awantura u prezydenta Klausa wskazuje, że zwolennikom Lizbony puszczają nerwy.\nJakoś ostatnio media wolą opowiadać o tym co robią ci, którzy od LPR-u odeszli, niż o tym co robi Liga Polskich Rodzin. Ma nas nie być i dzielnie się nad tym pracuje, ale my jesteśmy i działamy. Obecnie p.o. prezesem jest Mirosław Orzechowski, były wiceminister oświaty. Przewodniczącą Rady Politycznej jest prof. Anna Raźny. O sprawach bieżących wewnątrz LPR przeczytać można na naszej stronie internetowej [link widoczny dla zalogowanych] Naszą ocenę bieżących wydarzeń przeczytać można w środowiskowo związanej z nami gazecie internetowej [link widoczny dla zalogowanych] Oczywiście, apelujemy do Prezydenta, by nie podpisywał Traktatu Lizbońskiego, jesteśmy przeciwko wchodzeniu do strefy euro, nie godzimy się na poczynanie dzieci metodą in vitro, nie akceptujemy żadnych testamentów pozwalających na uśmiercanie (eutanazję), sprzeciwiamy się promocji homoseksualizmu itd.\nW sprawach organizacyjnych przygotowujemy się do wyborów do Parlamentu Europejskiego, które odbędą się w czerwcu 2009 roku, jak i do przyszłych wyborów samorządowych i sejmowych. Utrzymujemy struktury terenowe i staramy się o ich rozbudowę. Mało się o nas pisze, ale ludzie pamiętają Ligę Polskich Rodzin i będą szukać czegoś bardziej wiarygodnego niż obecne kluby sejmowe.\nCoraz częściej się okazuje, że przyczyną niepłodności są mężczyźni. Występują u nich defekty genetyczne uniemożliwiające normalne zapłodnienie. Stosowanie metody pozaustrojowej pomaga takim mężczyznom uzyskać potomstwo in vitro. W ten sposób wada genetyczna, która na drodze naturalnej selekcji jest w przyrodzie eliminowana, dzięki procedurze in vitro jest w populacji podtrzymywana. Synowie tak poczęci, będą posiadali tę samą wadę: aby mieć dzieci, też będą zdani na metody pozaustrojowe. Świat medyczny zaczyna się zastanawiać nad sensownością stosowania tych metod. (Wysokie Obcasy, dodatek do Gazety Wyborczej, 25.X.0 .\nAmerykański resort odpowiedzialny za autoryzowanie do użytku w USA leków właśnie zezwolił na nową szczepionkę dla dzieci o nazwie PENTACEL. Do jej produkcji wykorzystuje się komórki płodów pochodzące z aborcji (Agencja RU 28-29, 25.VII.0 . Kanibalizm wrócił!\nW literaturze naukowej ukazało się opracowanie dokumentujące wpływ aborcji na zdrowie psychiczne (Ferguson D.M., Horwood L.J. i Boden J.M. The British Journal of Psychiatry 2008, nr. 193; 444-451). Praca nie pochodzi z określonych przypadków klinicznych, jak większość na ten temat, ale z 30-letniego studium nad grupą 1265 ludzi urodzonych 30 lat temu w Nowej Zelandii, systematycznie, co parę lat, poddawanych analizom ankietowym. W wieku 30 lat badanie objęło 534 kobiety, z czego 284 zaszło w ciążę przed 30 rokiem życia. Po wyeliminowaniu innych związków przyczynowych (metodą korelacji cząstkowych) i odpowiedniej obróbce statystycznej wykazano różnice w występowaniu problemów psychicznych (depresje, lęki, myśli samobójcze, alkoholizm, narkomania) między grupami kobiet, które 1° poddały się aborcji (n=117), 2° doświadczyły poronienia (n=95), 3° urodziły dziecko po niechcianej ciąży (n=52) i 4° urodziły po chcianej ciąży (n=197). Grupy te częściowo nakładają się na siebie. Każdą porównywano z kobietami, które nie doznały przeżycia definiującego grupę. Tylko grupa pierwsza miała zwiększoną częstotliwość problemów psychicznych. Wzrost jest o ok. 30%, nie wielki w liczbach ogólnych, ale statystycznie istotny.\nW Nowej Zelandii aborcja jest dopuszczalna z przyczyn zdrowotnych, a najczęściej zgłaszana przyczyna, to zagrożenie zdrowia psychicznego. Autorzy studium konkludują, że takiego zagrożenia nie ma, a wręcz przeciwnie właśnie aborcja jest zagrożeniem, wobec czego ta przyczyna nie powinna usprawiedliwiać aborcji.\nW dokumentach ONZ, a także Unii Europejskiej, bardzo często pojawia się troska o „zdrowie reprodukcyjne”. Pojecie to wprowadziły feministki w połowie XX wieku. Łączy ono elementy pozytywne ze zbrodniczymi. ONZ-towska Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definiuje zdrowie reprodukcyjne w następujący sposób:\n„Zdrowie reprodukcyjne oznacza, że ludzie są zdolni mieć odpowiedzialne, zadowalające i bezpieczne życie płciowe oraz, że posiadają zdolność do rozmnażania i wolność wyboru czy, kiedy i jak często się rozmnażać. Zawarte w tym jest prawo mężczyzn i kobiet do bycia informowanym o, oraz do posiadania dostępu do bezpiecznych, skutecznych, cenowo dostępnych i akceptowanych metod regulacji płodności według własnego wyboru, oraz prawo dostępu do właściwych usług medycznych, które pozwolą kobiecie przejść bezpiecznie przez ciążę i poród oraz parom osiągnąć najwyższą szansę na uzyskanie zdrowego niemowlęcia.”\n(Żródło: Global Policy Committee of the World Health Organisation, 2.V.1994.)\nRównocześnie „regulacja płodności” jest definiowana w następujący sposób:\n„Regulacja płodności jest to proces, przy pomocy którego pojedyncze osoby i pary regulują swoją płodność, Metody, które można zastosować w tym celu obejmują między innymi opóźnianie rodzicielstwa wykorzystując antykoncepcję, leczenie bezpłodności, przerywanie niechcianych ciąż, oraz, w przypadku matek z niemowlęciem lub małym dzieckiem, możność karmienie piersią.”\n(Źródło: Working definitions used by the Special Programme of research and Research Training in Human Reproduction, and the Division of Family Health.)\nPowyższe definicje są od stycznia 2001 r. oficjalnie w użyciu przez Europejskie Biuro Regionalne WHO. Kiedy tylko słyszymy o „zdrowiu reprodukcyjnym” to pamiętajmy, że chodzi o aborcję.\nTo, że od czasu do czasu niespodziewanie ginie jakaś dobrze znana osoba, zdarzało się nieraz i zdarzać będzie. To, że po takiej śmierci pojawiają się różne wspomnienia o zmarłym pisane w tonie pochwalnym, to też normalne. Ewentualne oceny krytyczne danej postaci przychodzą później, i tylko w odniesieniu do osób publicznych – wobec pozostałych obowiązuje zasada de mortuis nil nisi bene. Geremek niewątpliwie był osobą publiczną i przyjdzie czas na ocenę polityczną jego działalności. Natomiast to, na co chciałbym zwrócić uwagę już dzisiaj, to zadziwiająca zgodność prawie wszystkich mediów krajowych i zagranicznych w wynoszeniu pod niebiosa zasług tego polityka. Trochę jak po śmierci Jana Pawła II. Santo subito! (natychmiast świętym). Nie o zasługi dla nieba tu chodzi, ale o rolę pełnioną na tym padole. Jaką rolę? Był jakiś czas ministrem spraw zagranicznych - nie on jeden. Był posłem na Sejm i europosłem - no to co? Z czego więc bierze się ta rzekoma wielkość? Niewątpliwie Geremek odgrywał o wiele większą rolę niż by to wynikało z jego funkcji, rolę zakulisową, o której jego protagoniści wolą milczeć. Widać mają ku temu powody. Jaka to była rola zapewne nigdy do końca się nie dowiemy, ale z czasem pewno coś wycieknie. Na razie musi nam starczyć zapewnienie Marka Edelmana (Głos Wielkopolski 21.VII.0 : „Polska nie zasługuje na kogoś takiego jak On”.\nO ewolucji w Rzymie …………………………………………….......\t1\nMoralność na co dzień ……………………………………………......\t7\nGruzja ………………………………………………………………...\t8\nKryzys gospodarczy ………………………………………………..... 10\nGwałcenie Irlandii ………………………………………………….... 13\nNOTATKI: LPR 14, Wspomagana niepłodność 14, Utylizacja płodów 14, Aborcja a zdrowie psychiczne 15, Zdrowie reprodukcyjne 15, Śmierć Geremka 16.\nPrzy wysyłce Opoki w Kraju nr 67 (z lipca) zastosowaliśmy klej, który przy wysokich temperaturach kruszał i odpadały karteczki z adresami. Dostałem od poczty kilkanaście zwrotów bez kartek adresowych. Jeżeli ktoś ze stałych odbiorców nie otrzymał tego numeru proszę o poinformowanie mnie, a numer ten wyślę.\nOpoka w Kraju w internecie: [link widoczny dla zalogowanych]


Paweł VI pismo apostolskie zatwierdzające ogólne\nnormy roku liturgicznego i nowy ogólny kalendarz rzymski\nDokumenty kościoła o Roku Liturgicznym\nKatechezy przed Bożym Narodzeniem\nKatechezy przed Bożym Narodzeniem 1\nJak przeżywać rok Liturgiczny\nusiądź wygodnie, posłuchaj, podziel się z innymi\nRok liturgiczny rodzi się w zimowym mroku, na przełomie listopada i grudnia – rozpoczyna się pierwszymi nieszporami pierwszej niedzieli Adwentu, cicho i niepostrzeżenie. Nie puszczamy wtedy fajerwerków, ale jesteśmy zaproszeni, by w odnowiony, świeży sposób zacząć żyć naszą wiarą.\nRok liturgiczny bowiem to każdy kolejny rok mojego życia, który chcę przeżyć z Jezusem. Prowadzi mnie w nim liturgia, w łonie Kościoła.\nW zwyczajnym ujęciu, w którym przeżywamy rok kalendarzowy, czas przebiega na osi liniowej: liczymy kolejne lata, jedne po drugich, a zdarzenia w następstwach przyczynowo-skutkowych.\nW wierze nasz czas przeniknięty jest przez wieczność, co otwiera nam perspektywy Bożego spojrzenia na nasze życie i cele wybiegające poza doczesność.\nTak następuje uświęcenie czasu: zarówno pojedynczego dnia (czego wyrazem szczególnie może być modlitwa brewiarzowa), tygodnia (tu na pierwszym miejscu jest niedziela), jak i całego roku, którego punktem kulminacyjnym są Święta Paschalne.\nDla większości z nas niedziela i najważniejsze uroczystości (Wielkanoc, Narodzenie Pańskie, Objawienie Pańskie, Boże Ciało czy Wszystkich świętych) są dniami wolnymi od pracy. Świadczy to o tym, że wyrośliśmy w kręgu kultury chrześcijańskiej. Nauczmy się to doceniać. Pierwsi chrześcijanie nie mieli takich warunków do życia wiarą; także dzisiaj w wielu krajach, związanych z innymi kulturami, Kościół nie ma takiej swobody wyznania.\nSkorzystajmy z tego i próbujmy tak planować te dni, aby w ich centrum odnaleźć czas na spotkanie z Bogiem obecnym w liturgii, przedłużone w modlitwie osobistej, obok odpoczynku i bycia z bliskimi, które także są ważnymi elementami świętowania.\nZnaczenie roku liturgicznego\nByć chrześcijaninem – to naśladować Jezusa, stawać się podobnym do Niego.\nI właśnie w czasoprzestrzeni roku liturgicznego patrzymy na Jezusa Chrystusa – wspominamy wydarzenia zbawcze: tajemnicę wcielenia i narodzenia Jezusa, mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, Jego wniebowstąpienie, zesłanie Ducha Świętego.\nNie chodzi jednak tylko o to, byśmy dobrze poznali historię życia Jezusa i ją sobie przypomnieli – ale byśmy sami zaczęli żyć tymi wydarzeniami.\nNie tylko kontemplowanie i uczuciowe przeżywanie – ale przyswojenie sobie tych wydarzeń, wejście w nie, jest celem roku liturgicznego; np. kontemplując Jezusa w żłóbku i rozmyślając, jaki był malutki i ubogi w stajence, pozwólmy Mu narodzić się w swoim sercu, nawet jeśli jest ono ubogie…\nA zatem nie tylko wspominamy, co się stało „kiedyś”, ale otwieramy się, by działo się to „dzisiaj” – ponieważ wydarzenia zbawcze jako jedyne fakty historii nie przeminęły, lecz w każdej chwili uobecniają się w liturgii i mogą stać się obecne w nas; przeszłość staje się teraźniejszością – w liturgii wszystko dzieje się „dziś” i „teraz”.\nW ten sposób uczymy się splatać codzienność z wiecznością.\nPrzez szczegół do całości\nDzieło zbawienia to jedno misterium – ono nie jest podzielone, ale nasza zdolność percepcji i rozumienia jest ograniczona; dlatego każde święto akcentuje jakiś jego wymiar.\nTo tak, jakbyśmy patrzyli przez pryzmat rozszczepiający światło – Chrystus jest białym światłem, na które nie potrafimy patrzeć wprost, bo oślepia nas ono swoją głębią; gdy jednak spojrzymy przez soczewkę roku liturgicznego, możemy przyjrzeć się poszczególnym promieniom – momentom Jego życia, aspektom Jego osoby i działania.\nKażda Eucharystia zawiera wszystko, jednak w poszczególnych okresach liturgicznych akcentuje konkretny wymiar, byśmy mogli, skupiając się na nim, owocniej żyć tajemnicą wiary.\nRok liturgiczny dzieli się na okresy: Adwentu, Narodzenia Pańskiego, Wielki Post, Triduum Paschalne i okres Wielkanocny oraz okres zwykły, czyli w ciągu roku (podzielony na dwie części: kilka tygodni pomiędzy okresem Narodzenia a Wielkim Postem i kilka miesięcy po okresie Wielkanocnym aż do Adwentu).\nPrzeżywamy tak każdy rok, jednak nie jest to tylko proste powtarzanie, jakbyśmy poruszali się po płaskim okręgu. Zaproszeni jesteśmy na spiralne schody – jeśli świadomie żyjemy wiarą, przechodzimy przez te same punkty, ale już na innym poziomie.\nRównolegle do przeżywania misterium Chrystusa, śledzimy rolę Maryi w historii zbawienia, a także wspominamy świętych, w których ukazuje się nam zbawienie już dokonane, Kościół w pełni zrealizowany.\nDni w roku liturgicznym dzielimy na: uroczystości, święta, wspomnienia (obowiązkowe i dowolne) i dni zwykłe. Są okresy większego skupienia i okresy świętowania. Wiele naszych zwykłych obowiązków, zawodowych czy społecznych, nie zmienia się przez cały rok, jednak w świetle liturgii kolejne dni i tygodnie nie są takie same: zmieniają się, jak kolory szat liturgicznych.\n(Autor tekstu: s. Maria Rytel CHR)


MICHAŁ KOWALONEK NA SPECJALNYM KONCERCIE\nJuż 22 kwietnia w Czernicy wystąpi Michał Kowalonek (ze Snowman, były wokalista Myslovitz). Co ciekawe artysta zagra i zaśpiewa... w jednym z czernickich mieszkań. Wszystko to w ramach popularnego projektu House Gigs.\nmuzol dnia 18.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 232 czytań ·\nNOWY TELEDYSK OD MAGDY ADAMEK\nMagda Adamek, w wersji bez obrazka, zaprezentowała „Byle do rana” już jakiś czas temu. Utwór zdobył wtedy niemałą popularność w stacjach radiowych. Teraz utwór w końcu doczekał się teledysku.\nmuzol dnia 18.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 254 czytań ·\nCHIMERA - ''GLORIA MORTIS'' (2022)\nNa drugi album warszawiaków z Chimery trzeba było czekać aż sześć lat. W tym czasie grupa umacniała swą pozycję poprzez liczne koncerty. To, co od razu przykuwa uwagę, to ekspresyjna okładka płyty. Tytuł też jest znamienny – głównym tematem jest śmierć i prowadząca do niej droga.\nmuzol dnia 18.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 310 czytań ·\nRUNNING WILD - REEDYCJA DWÓCH KLASYCZNYCH PŁYT\nRunning Wild to klasycy niemieckiego heavy metalu, którzy wymyślili własny podgatunek tej muzyki: piracki heavy metal. Właśnie ukazały się reedycje płyt ''Ready for boarding'' oraz ''First years of piracy.'''Ready For Boarding', czyli album koncertowy, wydany w 1988 roku, to występ grupy zarejestrowany w listopadzie 1987 roku w Monachium. Drugi z albumów, czyli 'The First Years Of Piracy' to kompilacja największych przebojów grupy z trzech pierwszych albumów. Premiera 27 maja.\nmuzol dnia 12.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 269 czytań ·\nMACIEJ LIPINA - ''ANAWA 2.0'' (2022)\n‘’Kiedy pierwszy raz w internecie odkryłem pieśń ‘’Ta wiara’’, którą Anawa nagrała z Andrzejem Zauchą, porwała mnie jej rock’n’rollowo – hendrixowska energia. Od razu zapragnąłem dołączyć tę kompozycję do własnego repertuaru.’’ Maciej Lipina (śpiew, gitara, fortepian melotron, clavintet, fisharmonia, wurlitzer) dał się poznać jako muzyk związany z zespołem Ścigani. ‘’Anawa 2.0’’ to wyjątkowa pozycja w dyskografii artysty bo zawiera interpretacje piosenek z legendarnej płyty ‘’Anawa & Andrzej Zaucha’’ z 1973 roku.\nmuzol dnia 07.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 343 czytań ·\nKONIEC LISTOPADA Z NOWYM UTWOREM\nmuzol dnia 04.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 248 czytań ·\nADMINISTRATORR ELECTRO - ''WSTRZĄSY LIVE'' (2022)\nAdministratorr Electro to trio powstałe w 2013 roku. ‘’Wstrząsy live’’ jest wydawnictwem zawierające nagrania z dwóch koncertów, które odbyły się w 2014 i 2018 roku w trójkowym studio im. Agnieszki Osieckiej.\nmuzol dnia 04.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 290 czytań ·\nFOLLOW RIVERS NA WYJĄTKOWYM KONCERCIE WE WROCŁAWIU\nJuż 7 kwietnia Follow Rivers wystąpią na specjalnym koncercie....w jednym z wrocławskich mieszkań w ramach projektu House Gig. Follow Rivers to indie folkowe małżeństwo (Patrycja i Krzysztof). Razem z nietuzinkowym i ciepłym wokalem oraz gitarą zarówno akustyczną jak i elektryczną, tworzą domowy klimat, przy którym łatwo o wzruszenie.\nmuzol dnia 03.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 272 czytań ·\nZUZA BAUM I ''DESZCZE''\nZapraszamy do posłuchania pierwszego polskojęzycznego singla Zuzy Baum - ''Deszcze'' (live sessions). Soul jazz natchniony naturą, ludźmi i… miejscem. Kolejny raz Kraków inspiruje ZUZĘ, która tak jak Stanisław Lem tworzy w przestrzeni Ekosamotni.\nmuzol dnia 03.04.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 254 czytań ·\nBOTTLEKOPF - ''THE JOKES OVER'' (2022)\n‘’The jokes over’’ jest już drugim wydawnictwem w dyskografii Ślązaków. Uwagę przykuwa sama okładka – samoloty zrzucające ‘’butelkowe bomby’’ z logo zespołu. Pomysłowe. Muzycznie Bottlekopf tworzą inteligentną mieszankę death metalu, stonera, klasycznego hard rocka, a nawet bluesa.\nmuzol dnia 31.03.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 278 czytań ·\nSTILLNOX - ''MALUM'' (2022)\nOd wydania poprzedniej płyty minęły 2 lata. W tym czasie lider Stillnox – Martin Seraphin (śpiew, teksty) nawiązał współpracę z autorem muzyki Adamem Wołoszczukiem (instrumenty klawiszowe, gitara, sample, programowanie, produkcja, miks i mastering). Jej efektem jest nowy album – ‘’Malum’’. W sesji nagraniowej wzięli też udział: gitarzyści Robert Kolud (z Batallion D’amour) i Rafał Grunt (ex – Artrosis) oraz Maja Konarska (z Moonlight). Muzycznie ‘’Malum’’ łączy synthpop, new romantic i gotyk.\nmuzol dnia 31.03.2022 · Czytaj więcej · 0 komentarzy · 357 czytań ·\nStrona 4 z 481: 1234567...481