Skanska SA wykonawcą budowy Europejskiego Centrum Muzyki - PDF\nSkanska SA wykonawcą budowy Europejskiego Centrum Muzyki\nDownload "Skanska SA wykonawcą budowy Europejskiego Centrum Muzyki"\n1 Nr 8 (189) Sierpień 2011 Cena: 1,50 zł (w tym 8%VAT) ISSN Jeleniowate na topie Brzyście. Na I Ogólnopolską Konferencję Hodowców Jeleniowatych zaprasza Władysław Żabiński - honorowy obywatel gminy Zakliczyn, prezes Polskiego Związku Hodowców Jeleniowatych. Organizator konferencji od wielu lat z sukcesami zajmuje się hodowlą tych zwierząt. 11 września w Zajeździe Anna w Brzyściu k. Mielca zaplanowano bogaty program dnia: zacznie się wykładem prezesa PZHJ, o jego puchar zawalczą zawodnicy w rajdzie konnym, potem nastąpi prezentacja jeleni mandżurskiego i karpackiego, daniela i owcy kameruńskiej. Po dyskusji panelowej - pokazy wabienia jeleniowatych, pracy sokołów, na deser występ kapeli ludowej. Ponadto od serca zagrają Strażacka Orkiestra Dęta ze Szczucina i Tyrolia Band. Zapowiada się w tym dniu mocna alternatywa dla Święta Fasoli. (mn) Piękny Jaś w rejestrze Bruksela. Nasi plantatorzy mogą chodzić z podniesioną głową. Uprawa w naddunajeckiej gminie i okolicach znalazła się w europejskim rejestrze produktów regionalnych, tym samym zawarowane zostało prawo do nazwy, nasza fasola zyskuje prawną ochronę w kraju i za granicą. Występująca poza naszym regionem, a fasolę uprawia się również w pobliskich gminach Doliny Dunajca, w Czchowie, Wojniczu, Pleśniej czy Gródku nad Dunajcem, nie będzie mogła nosić tego oryginalnego miana. Jędrny, wielki owoc fasolowych pnączy nigdzie indziej nie uzyskuje tak znakomitego smaku, stąd pozytywna decyzja brukselskich urzędników, którzy poparli wniosek Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z roku To 29. polski produkt doceniony przez unijną komisję. (mn) Pielgrzymują... Skanska SA wykonawcą budowy Europejskiego Centrum Muzyki 3 sierpnia br. w siedzibie firmy Tebodin Poland, przy ul. Mehoffera 10 w Krakowie, uroczyście podpisano umowę na budowę i wyposażenie Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach. Projekt jest współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Infrastruktura i Środowisko, środ ków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, środków Urzędu Mar sza ł kowskiego Województwa Małopolskiego oraz Stowarzyszenia Akademia im. Krzysztofa Pendereckiego - Centrum Muzyki, Baletu i Sportu. Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lu sławi cach, reprezentowane przez dyrektora Instytucji, Adama Balasa, sygnowało porozumienie z wykonawcą - firmą Skanska S. A. reprezentowaną przez dyrektora Oddziału Skanska S.A. w Rzeszowie Zenona Bugno. Inwestorem zastępczym jest Tebodin Poland Sp. z o.o. Oddział Kraków. Jej przedstawicielami są: Arkadiusz Łakomiec oraz kierownik projektu - Andrzej Adamczyk. Nowoczesne obiekty ECM mają być oddane do użytku w listopadzie przyszłego roku Prof. Penderecki zaprasza już październiku br. do Lusławic na inaugurujący koncert. Pod koniec przyszłego roku muzyka klasyczna zabrzmi w ultranowoczesnej sali koncertowej Europejskiego Centrum Muzyki Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach jest instytucją kultury wpisaną do rejestru Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ideą powstania i działalności centrum jest inspirowanie najzdolniejszych młodych muzyków z całego świata do doskonalenia umiejętności i osiągnięcia pełnej dojrzałości artystycznej. Centrum będzie miejscem spotkań utalentowanych, młodych muzyków i profesorów - wybitnych specjalistów sztuki wykonawczej, kompozycji i szeroko pojętej humanistyki. Skanska S.A. to wiodąca światowa firma zajmująca się działalnością budowlaną i deweloperską. Jest jedną z 500 największych firm na świecie. W Polsce Skanska działa jako generalny wykonawca obiektów i realizuje największe i najbardziej prestiżowe inwestycje w całej Polsce. Jest obecna we wszystkich segmentach rynku: budownictwie ogólnym, drogowo-mostowym, hydro-inżynieryjnym i kolejowym. Zajmuje się również realizacją mieszkaniowych projektów deweloperskich. Jest liderem polskiej branży budowlanej. Dokończenie str. 4 R e k l a m a tarnów. W roku 225-lecia istnienia Diecezji Tarnowskiej 29. Piesza Pielgrzymka Tarnowska na Jasną Górę nabiera wyjątkowego charakteru. 5. grupę wojnicko-zakliczyńską, pod patronatem św. Floriana, prowadzi nasz krajan ks. Andrzej Górski. W tym roku doszedł kolejny duchowy opiekun, bł. o. Krystyn Gondek ze Słonej. (mn)\n2 2 głosiciel Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn nr 8 (189) Studium zagospodarowania przestrzennego w końcowej fazie 9. SESJA RADY MIEJSKIEJ Spółdzielnia socjalna w b. szkole w Dzierżaninach liczy na dotację, w przeprowadzonym naborze zajmuje 4 miejsce na 24 wnioski. Przygotowywane są dodatkowe dokumentacje na kanalizację w Stróżach, w Zakliczynie - do obiektów sportowych, chodników - przy ul. Mickiewicza od Ochronki, oraz dróg - na Grabinie - do programu scheanalizy studium dokonała dr Korzeniak. Fot. marek niemiec Zanim rozpoczęły się obrady, obecni w sali im. Spytka Jordana zapoznali się ze stanem prac nad Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zakliczyn. Relacjonowała dr Grażyna Korzeniak z Zakładu Metodyki Planowania Przestrzennego Instytutu Rozwoju Miast w Krakowie. Wypowiedź uzupełniła insp. Krystyna Krupska - współpracująca z zespołem odpowiedzialnym za przygotowanie studium. Uwagi zespół przyjmuje do połowy września, z samym studium można zapoznać się osobiście do 29 sierpnia w pokoju nr 20 na III piętrze Urzędu Miejskiego. Finał dwuletniej pracy nad założeniami studium został opóźniony ze względu na ubiegłoroczną powódź i powstałe osuwiska. Analizie dr Korzeniak przysłuchiwała się z uwagą grupa mieszkańców Lusławic, kwestionujących zamiar uruchomienia prywatnej żwirowni Roztoka Mała. Delegacja wsi nie otrzymała jednoznacznej odpowiedzi od burmistrza Soski czy inwestycja otrzyma stosowne zezwolenia. Właściwą część spotkania radnych i sołtysów rozpoczęło sprawozdanie burmistrza Soski z jego działalności międzysesyjnej. Osuwisko Paleśnica-Dzierżaniny, po spotkaniu wicewojewodą Andrzejem Harężlakiem i pozytywnej weryfikacji komisji wojewody, będzie likwidowane, jest decyzja o opracowaniu dokumentacji i kosztorysu na koszt wojewody. Odebrany został remont drogi ze środków powodziowych w Dzierżaninach. Dodatkowo utwardzono parking pod cmentarzem. Są uzgodnienia w sprawie remontu drogi wojewódzkiej Zakliczyn-Bieśnik. Zarząd Dróg Wojewódzkich wykona dodatkowy chodnik i przejście dla pieszych przez drogę wojewódzką (od klasztoru). Objazd na czas remontu - ulicą Jagiellońską. Burmistrz podziękował za karetkę na spotkaniu z wojewodą Kracikiem, wniosek o dodatkowe środki na odbudowę dróg gminnych zniszczonych w wyniku powodzi 2010 i 2009 powiódł się - gmina otrzyma w II transzy 150 tys. zł. Razem z tej puli gmina ma 250 tys. Jerzy Soska odbył spotkania ws. odbudowy drogi zniszczonej w wyniku objazdów w Kończyskach. Ogłoszony został już przetarg na to zadanie. Z Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych samorząd pozyskał 46 tys. zł. Zostały wykonane dokumentacja fotograficzna, kosztorys i dokumentacja techniczna odbudowy drogi gminnej Paleśnica- Dzierżaniny. Te dokumenty trafiły do wojewody i MSWiA. W kwestii budowy chodników uzgodniono zjazdy na placu budowy przy ul. Tarnowskiej. Ogłoszono dwa przetargi na wzniesienie chodników przy ul. Sobieskiego, w Melsztynie na drodze wojewódzkiej, natomiast na Ruchu Oporu - ponowny przetarg związany ze zmianą zakresu prac. Odbyły się odbiory budowlany i techniczny rozbudowanej oczyszczalnia ścieków. Przy budowie kolektorów w Wesołowie nastąpiła korekta planu, w Woli Stróskiej - bez problemów. W Zakliczynie, Lusławicach i Kończyskach jest postęp. W Paleśnicy - po przetargu. Parkingi w Zakliczynie i w Lusławicach otrzymają dofinansowanie z MRPO Odnowa wsi. Boisko asfaltowe po modernizacji przysłuży się uczniom ZSPiG w Zakliczynie. Budowa Orlik wraz z placem zabaw - praktycznie na ukończeniu. LGD Dunajec-Biała złożyła wniosek o adaptację placu zabaw na Kamieńcu. Jest zgoda na zmianę przeznaczenia pomieszczeń pod trybunami pod Orlika z magazynowych na szatniowomagazynowe. Szpitalik wojskowy w Lesie Stróskim otrzymał godny lifting. Założenia strefy ekonomicznej na Grabinie zostały pozytywnie ocenione pod względem formalnym. Włodarze miast i gmin zauważają spore straty wody, znika blisko 30 proc., główny powód to zły stan 400-kilometrowej sieci. To konkluzja spotkania w Łukanowicach z udziałem zarządu RPWiK. Kontynuowana jest budowa świetlicy w Wesołowie. Wybrano wykonawców instalacji c.o. w remizach w Faliszewicach i Filipowicach. 42 tys. zł zostało przeznaczone na remont muru arkadowego w Melsztynie. Ośrodek zdrowia w Paleśnicy otrzyma nowy podjazd. Na zebraniu wiejskim w Gwoźdźcy poruszano tematy wodociągu i rozbiórki starej szkoły. Na spotkaniu z MPEC w tarnowskiej Sali Lustrzanej podpisano porozumienie w sprawie projektu budowy spalarni. Ponadto włodarz miasta odbył spotkanie z prezesem i komendantem OSP w związku z dużą liczbą akcji, stąd decyzja o przeznaczeniu dodatkowych środków - 23 tys. zł - na paliwo i zaległy ekwiwalent. Dyr. Bukry wnosi o zmianę nazwy zakładu oczyszczania. Fot. marek niemiec Radny Rady Powiatu Tarnowskiego Kazimierz Korman obiecał pilotowanie w powiecie spraw jego gminy, która uzyskała niezłą, w porównaniu do innych, kwotę ok. 100 tys. zł na budowę chodników Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn Ukazuje się od 1993 roku ISSN Redakcja zastrzega sobie prawo skracania artykułów i korespondencji oraz nadawania im własnych tytułów. Nie bierze odpowiedzialności za treść reklam i ogłoszeń redakcja: Zakliczyn, Rynek 1 redaktor naczelny: Marek Niemiec, tel Nakład: 1000 egz. wydawca: Zakliczyńskie Centrum Kultury Zakliczyn, Rynek 1, tel Dyrektor: Kazimierz Dudzik OPraCOwaNIE GraFICzNE: Łukasz Tumidajski DrUK: Media Regionalne sp. z o. o. O/Tarnobrzeg, ul. Zakładowa 50\n3 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn głosiciel 3 Kwiaty od samorządu gminy składają burmistrz Jerzy Soska i radny Stanisław Nadolnik. Fot. Marek Niemiec Kompleks boisk niebawem zapełnią sportowcy. Fot. Marek Niemiec tynówek, ponadto na dojazdy do strefy ekonomicznej, domu pogodnej jesieni, targowiska, cmentarza, szkoły i domu weselnego. Złożony został wniosek na indywidualizację procesu kształcenia do urzędu marszałkowskiego. Prowadzone były drobne remonty i prace w szkołach Faściszowej i Zakliczynie oraz podjęto przygotowania do wdrożenia podwyżek dla nauczycieli od 1 września br. W dalszej części obrad nasi radni powołali 3-osobową komisję w składzie: Henryk Lasota, Bogdan Litwa i Jerzy Łopatka do weryfikacji czterech kandydatur na ławników Sadu Rejonowego w Brzesku. Radny Rady Powiatu Tarnowskiego Kazimierz Korman wyraził podziw i złożył gratulacje w związku z osiągnięciem po raz pierwszy w historii gminy blisko 40-milionowego budżetu gminy i uzyskaniem 27 proc. budżetu na wydatki majątkowe. Sam też obiecał pilotowanie w powiecie spraw jego gminy, która uzyskała niezłą, w porównaniu do innych, kwotę ok. 100 tys. zł na budowę chodników. Ze względu na zwiększenie zadań i ich wielostronność, dyrektor Zakładu Oczyszczania i Kanalizacji Tadeusz Bukry wystąpił do Rady o zmianę statutu i nazwy podległej mu jednostki. Radni zaaprobowali propozycję powołania Zakładu Usług Komunalnych. ZUK może od teraz świadczyć - prócz dotychczasowych - usługi transportowe (stąd pomysł burmistrza zakupu busa do przewozu m. in. uczniów), budowlane, drogowe i drobnych remontów. Trzyetapowe obrady Rady Miejskiej zakończył rekonesans w Gwoźdźcu, gdzie nasi przedstawiciele oglądali efekt prac nad wodociągowaniem wsi oraz stan budynku starej szkoły. Po jej rozebraniu mogłaby powstać w niedalekiej przyszłości tak potrzebna tu sala gimnastyczna - miejsce zajęć fizycznych uczniów gwoździeckiej podstawówki, ale i klubu sportowego i znanego w kraju i za granicą zespołu folklorystycznego. Marek Niemiec Uroczystość została przeniesiona z Doliny Pamięci pod pomnik na dziedzińcu sanktuarium. Fot. Marek Niemiec Jamna: miejsce pamięci i pojednania Ewa Wachowicz zaprasza! Zakliczyn. Eks-Miss Polonia będzie gościem tegorocznego Święta Fasoli. Bohaterka kulinarnego programu tv Ewa gotuje nagrodzi laureatów konkursu kulinarnego Piękny Jaś - smak tradycji. Na zakliczyńskim rynku prezentować się będą ponadto wystawcy Jarmarku Produktu Regionalnego, na estradzie wystąpią m.in. ZF Gwoździec, Kulturka, Kabaret Rżysko i tarnowski Leliwa Jazz Band, zaś dzieciaki mogą liczyć na atrakcje czeskiego lunaparku. Zaplanowano także konferencję metodyczną na temat źródeł finansowania projektów unijnych w sektorze rolnictwa. W przeddzień fasolowej fety w nowo otwartej Galerii Rynek 3 odbędzie się wernisaż wystawy poplenerowej Zakliczyn-art Dwunastą już edycję Święta Fasoli przygotowuje Biuro Organizacyjne pod honorowym przewodnictwem Burmistrza Miasta i Gminy Zakliczyn, tworzą je: kadra Zakliczyńskiego Centrum Kultury, przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego w Krakowie, Starostwa Powiatowego w Tarnowie, Urzędu Miejskiego w Zakliczynie i Biura LGD Dunajec - Biała. (mn) fot. Słotna aura, która spowiła pogórzańską Jamną tuż przed uroczystą Mszą św. (przewodniczył o. Jan Góra - honorowy obywatel gminy Zakliczyn), ustąpiła niespodziewanie tuż po nabożeństwie, odprawionej w intencji Ojczyzny i poległych na jamneńskim wzgórzu we wrześniu 1944 roku. Święto Pojednania, upamiętniające gehennę pomordowanych mieszkańców wsi i żołnierzy AK, uczestników partyzanckiej bitwy, przygotowały - jak co roku - samorządy powiatowy i gminny wspólnie z gospodarzami z Domu Św. Jacka. Liczne poczty sztandarowe pokłoniły się przy pomniku ku czci ofiar II wojny światowej, tuż obok Sanktuarium Matki Bożej Niezawodnej Nadziei. Delegacje złożyły wieńce przy dźwiękach werbla. W świątyni pielgrzymów powitał niestrudzony o. Jan Góra, przemawiali starosta Mieczysław Kras i poseł Michał Wojtkiewicz, zaśpiewały Kumotry, zagrała filipowicka orkiestra dęta... W gronie uczestników uroczystości pojawili się cykliści tarnowskiego Sokoła i motocykliści policyjnej Watahy. Nie zabrakło samorządowców z burmistrzem Soską, parlamentarzystów, weteranów i działaczy Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, których ucieszyła Jamna jest miejscem szczególnym, gdzie została przelana krew niewinnych ludzi, matek z dziećmi... Mieczysław Kras, starosta tarnowski liczna grupa młodzieży szkolnej i akademickiej. - Już po raz ósmy organizujemy jamneńskie Święto Pojednania połączone z jamneńskim Odpustem - mówi starosta Kras. - Wyjątkowych miejsc na Ziemi Tarnowskiej mamy wiele, ale Jamna jest miejscem szczególnym, gdzie została przelana krew niewinnych ludzi, matek z dziećmi, a przecież był to rok 1944, losy wojny były przesądzone, więc okupant mógłby to sobie podarować. Tutaj okupant pokazał całe swoje okrucieństwo. Dlatego obraliśmy to najgorsze miejsce, jako najbardziej wyjątkowe, żeby w takim miejscu obchodzić Święto Pojednania. Mamy tu Matkę Boską Niezawodnej Nadziei, która zwraca się do nas podczas każdej tej uroczystości, że oprawcom trzeba przebaczyć. Nie wolno nam nigdy o tym zapomnieć, nie wolno nam zapomnieć o historii tego, co się tu wydarzyło. Trzeba budować teraźniejszość i przyszłość na tym, co kiedyś tutaj zostało popełnione - podkreślił starosta Kras. Włodarz powiatu docenił rolę ojca Góry i obecność młodych ludzi: - O. Góra to wyjątkowa osoba, ma niesamowitą zdolność przyciągania młodzieży. Ta młodzież jest tu nie tylko z naszego powiatu, z naszej ziemi, ale też przyjechała z całej Polski, zrzeszona w Duszpasterstwie Akademickim. Po głównej ceremonii dominikanie z o. Górą zaprosili przybyszy z różnych stron kraju w swoje gościnne progi, gdzie częstowano wojskową grochówką starosty i tańczono w rytm poloneza na łące. Dwa inne wydarzenia - Radosny pogrzeb Matki Boskiej i Odpust św. Jacka - zamknęły klamrowo jamneńskie uroczystości. Kolejne spotkanie pokoleń zaplanowano jesienią, kiedy to wspominać będziemy wojenny szlak Batalionu Barbara. Marek Niemiec\n4 4 głosiciel Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn nr 8 (189) CZAS NA STRAŻ 2011: Muzykowanie z darem serca Prawie 19 litrów drogocennej tkanki, uzyskanych w polowym punkcie krwiodawstwa (na Rynku przy ratuszu) od 42 dawców, to niezły efekt kampanii w ramach dorocznej imprezy promocyjnej OSP Czas na Straż. W tym roku w programie marketingowej akcji, prócz pokazów ratownictwa, znalazł się równie atrakcyjny, muzyczny punkt, a mianowicie VIII Wojewódzki Przegląd Orkiestr Dętych Ochotniczych Straży Pożarnych. W przeglądzie uczestniczyło 11 orkiestr: z naszych Filipowic, Dominikowic (pow. gorlicki), Grobli (pow. bocheński), Kasinki Małej (pow. limanowski), Florynki (pow. nowosądecki), Niepołomic (pow. wielicki), Polanki Wielkiej (pow. oświęcimski), Stryszawy (pow. Sucha Beskidzka), Szczucina (pow. Dąbrowa Tarnowska), Tenczyna (pow. myślenicki) i Żurowej (pow. tarnowski). Orkiestry prezentowały się w marszu, gwiaździście schodząc się z różnych stron miasta, by wykonać wspólnie na Rynku Ewakuacja Urzędu Miejskiego. z tejże drabiny burmistrz Soska sypał z wysoka dzieciom cukierki strażacki hymn, efekt imponujący. Po części oficjalnej prezentowały się na scenie, wykonując trzy utwory. Jury w składzie: Kazimierz Dudzik - przew., Wojciech Goryca, Radosław Żurek i Mieczysław Czarnecki postanowiło przyznać cztery nagrody. Najlepsze wrażenie - zdaniem komisji - zrobiła orkiestra z Dominikowic z uroczymi mażoretkami, drugie miejsce przypadło OSP Tenczyn, trzecie dla Żurowej, czwarte miejsce zajęła orkiestra z Niepołomic. Jury doceniło zróżnicowany repertuar, zauważyło duży procent muzykującej młodzieży, w repertuarze pojawiają się polskie utwory rozrywkowe, popularne standardy, które gwarantują rozwój strażackich orkiestr. Nagrody wręczali m.in. współorganizator imprezy - dyr. Biura Wykonawczego ZOSP Kazimierz Sady, burmistrz Jerzy Soska, wicemarszałek UM Roman Ciepiela, członek zarządu WM Stanisław Sorys. Zanim uczestnicy imprezy opanowali podest taneczny przy Dyrygent Strażackiej Orkiestry Dętej z Tenczyna na podium, w ceremonii dekoracji zabrakło zwycięzców z Dominikowic figurze św. Floriana, gdzie bawiono się setnie do północy przy dźwiękach zespołu muzycznego, oglądano z zapartym tchem pokaz ratownictwa przy użyciu specjalistycznego sprzętu. Ewakuacja pracowników Urzędu Miejskiego przy pomocy drabiny-wysięgnika zrobiła na kich wrażenie. Emocje wszystsporej wysokości spadł deszcz wzrosły, zwłaszcza wśród dzieci, kiedy to z tejże drabiny, ze cukierków z rąk odważnego pana burmistrza. Milusińscy zresztą mieli o wiele więcej atrakcji, wszak pojawiło się miasteczko strażackie z Gdowa z efektownymi czerwonymi meleksami, ponadto można było zapisać się do straży i... koła wędkarskiego (ale po egzaminie), zajrzeć do pojazdu bojowego, zwiedzić remizę. Nie zabrakło łakoci i coś na ząb z kuchni polowej, ofertę gastronomiczną zapewniła ponadto ratuszowa restauracja, które niebawem - po remoncie klubu - otwiera swojej podwoje. Tekst i zdjęcia: marek niemiec Skanska SA wykonawcą budowy Europejskiego Centrum Muzyki Dokończenie ze str. 1 Tebodin Poland Sp. z o.o. jest wiodącą firmą konsultingowo-inżynieryjną w Polsce istniejącą od 1989 roku. Obecnie działa na terenie całego kraju z wykwalifikowanym personelem ponad 200 konsultantów i inżynierów. Wizją firmy Tebodin jest służenie klientom jako Oferta firmy Skanska zdobyła maksymalną liczbę punktów proponując najniższą cenę partner biznesowy we wszystkich fazach inwestycji. Atutem firmy jest znajomość lokalnych uwarunkowań, międzynarodowych standardów pracy, silna sieć korporacyjna oraz indywidualne podejście do klienta. Podpisanie umowy jest wynikiem rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego budowę Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach - prowadzonego w trybie przetargu ograniczonego. Określając cenę oferty, jako wyłączne kryterium, zamawiający wybrał firmę Skanska S. A., która złożyła najkorzystniejszą spośród ofert innych Wykonawców zaproszonych do udziału w postępowaniu. Oferta firmy Skanska S.A. zdobyła maksymalną liczbę punktów proponując najniższą cenę oraz spełniając pozostałe warunki udziału w postępowaniu. Planowany termin zakończenia inwestycji - listopad 2012 roku. 1 października br. na terenie ECM odbędzie się koncert wpisany w obchody Międzynarodowego Dnia Muzyki. Zabrzmi muzyka Krzysztofa Pendereckiego, zaprezentują się młodzi wykonawcy - uczestnicy Programu Promocyjnego Młodzi kompozytorzy w hołdzie Fryderykowi Chopinowi. To preludium inwestycji, jej końcowe akordy - pod koniec przyszłego roku. (mn) Plan budowy Centrum, wielokrotnie korygowany, ma wreszcie szansę realizacji\n5 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn głosiciel 5 Międzynarodowy i Krajowy Przewóz Towarów Kazimierz Olszański Transport międzynarodowy i spedycja Zajmujemy się przewozem towarów na obszarze całej Europy Zachodniej.Preferowane prze nas kierunki to: Wielka Brytania, Austria, Belgia, Francja, Szwajcaria, Włochy i Hiszpania.Nasi klienci mogą być pewni, że przewożone przez nas ładunki szybko i bezpiecznie w stanie nienaruszonym dotrą do miejsca swojego przeznaczenia. Sprzedaż: - opony osobowe, dostawcze, ciężarowe i rolnicze - felgi stalowe i aluminiowe - oleje i akumulatory Usługi: - wulkanizacja na zimno i gorąco - komputerowe wyważanie opon - montaż opon do ciągników rolniczych, kombajnów i maszyn budowlanych - wymiana oleju transport do 25 ton i 120 m3 Nasz adres: Roztoka 40, Olszyny, woj. małopolskie Kontakt telefoniczny Transport i spedycja: tel./fax , , , mobile Usługi: mobile Napełnianie i odgrzybianie klimatyzacji samochodów osobowych i ciężarowych!\n6 6 głosiciel Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn nr 8 (189) Zmarła najstarsza mieszkanka gminy 1 sierpnia br. odeszła najstarsza mieszkanka gminy Zakliczyn. Śp. Ludmiła Banaś związana z Krakowem, od dziesięciu lat zamieszkiwała w Filipowicach w domu swojej córki, Zofii. Rodzina Drożdżów troskliwie zaopiekowała się nestorką rodu, obchodzącą 8 lutego tego roku w gronie najbliższych swoje setne urodziny. Pani Ludmiła pracowała przed wojną w krakowskim Szpitalu Narutowicza. Po wojnie do roku 1948 państwo Banasiowie prowadzili własną wytwórnię mydła, którą zmuszeni byli zamknąć ze względu na olbrzymi domiar nałożony przez władzę komunistyczną. Zakładu nie udało się nigdy odzyskać. Po nieszczęśliwym upadku, po krótkim pobycie w tarnowskim szpitalu, zmarła w Filipowicach. Jej pogrzeb odbył się 4 sierpnia br. na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie. Ogłoszenia drobne do 15 słów - gratis! Pod nurtem Paleśnianki umieszczono w tym miejscu rurę kanalizacyjną. fot. Marek Niemiec 100-tonowy sprawdzian W sobotnie przedpołudnie 13 sierpnia dokonano kontrolnego obciążenia remontowanego mostu na Paleśniance w Kończyskach na drodze wojewódzkiej nr 980. Inwestycja wykonywana przez STRABAG powinna być ukończona do końca sierpnia i wszystko wskazuje na to, że termin ten zostanie utrzymany. Pomiar geodezyjny osiadań na płycie mostu wykonała firma Usługi Geodezyjne inżyniera Janusza Krzyżaniaka z Krakowa. Most o nośności nominalnej 50 ton był obciążany czterema pojazdami - dwoma potężnymi marki Man i dwiema Scaniami - o łącznym ciężarze przekraczającym 100 ton. - Pod mostem pomiary odbyły się metodami fizycznymi przy pomocy zainstalowanych zegarów - CG Structural Consulting S.C. z Krakowa. Firma ta wykonała także ekspertyzę zachowania się badanego obiektu i oceniała jego przydatność do eksploatacji - mówi inż. Krzyżaniak. - Sam pomiar rozpoczął się o godzinie i trwał do godziny Punkty pomiarowe na koronie mostu o długości 30 metrów wykazały nieznaczne osiadanie - poniżej 1 milimetra. Na łożyskach nie przekroczyło 1 milimetra, a maksymalne osiadanie belek w środku rozpiętości mostu wyniosło kilkanaście milimetrów. Tak więc próba prawdopodobnie potwierdziła właściwą wytrzymałość nowego mostu. Trzeba poczekać jeszcze na oficjalną ekspertyzę. Przy okazji remontu tuż obok mostu, na głębokości trzech metrów pod nurtem Test remontowanego mostu. fot. Janusz Krzyżaniak rzeki, przeprowadzona została rura kanalizacyjna. Po oddaniu przeprawy do użytku, gmina przystąpi do naprawy uszkodzonych dróg wyznaczonych do objazdu. Marek Niemiec Konkretna pomoc... w ramach resocjalizacji Czyszczenie i mycie grobowców, sprzątanie, mycie okien, koszenie trawników, zimą odśnieżanie. Kontakt: tel Sprzedam pole orne, pow. 62 ary w Charzewicach. Cena: 2 tys. zł za ar. Tel BURMISTRZ MIASTA I GMINY ZAKLICZYN INFORMUJE, że na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Zakliczynie, Rynek 32 został wywieszony na okres 21 dni wykaz nieruchomości stanowiących własność Gminy Zakliczyn, przeznaczonych do oddania w dzierżawę i najem. Dzięki porozumieniu burmistrza z kierownictwem tarnowskiego Zakładu Karnego sołtysi otrzymali solidne wsparcie w przeprowadzaniu koniecznych prac na terenie swoich sołectw. Dziewięciu skazanych wspólnie z pracownikami interwencyjnymi (skierowanymi z Powiatowego Urzędu Pracy) wykonuje roboty w różnych miejscach gminy, m. in. w Zawadzie Lanckorońskiej i Melsztynie. Dwóch usuwało zarośla i pokrzywy przy melsztyńskich ruinach, pozostali mężczyźni umacniali pobocze drogi w Zawadzie pod opieką Ryszarda Różaka. Miejscowy radny Rady Miejskiej pochlebnie wyraża się o swoich podopiecznych : - Muszę przyznać, że panowie bardzo dobrze się spisują. Nie mogę narzekać, po wcześniejszym położeniu korytek wzdłuż drogi, dzisiaj - po wybraniu ziemi - w krótkim czasie ułożyli te ciężkie płyty na skarpie - zachwala. Skazani mają zazwyczaj niewiele dni do odsiadki, wyjeżdżają z aresztu do pracy jakby w nagrodę, ten przywilej nie wszystkich dotyczy. Magistrat zapewnia transport, posiłek i wodę do picia. Na zdjęciu: skazani sprawdzili się w Zawadzie Lanckorońskiej. fot. Marek Niemiec\n7 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn głosiciel 7 Zawsze jest czas na naukę języka Rozmowa z Jadwigą Martyką-Rojek - właścicielką i lektorką Centrum Języków Obcych Language Solutions, pierwszej szkoły językowej w Zakliczynie słowem, jakie usłyszały od dziecka, było hello!. (śmiech). Czy program dotyczy innych języków? - Nie, Musical Babies wyłącznie języka angielskiego. Instrukcje są też po polsku na początku kursu, by uczestnicy czuli się komfortowo. Oferujemy też kursy dla dzieci troszkę starszych, tj. od 7 lat są to kursy angielskiego, niemieckiego, francuskiego i innych. Kiedy odbywają się zajęcia? - Raz w tygodniu, w godzinach popołudniowych, zajęcia 30-minutowe dla najmłodszych dzieci, razem z darmową rekreacją i zabawą razem 50 minut, jak już mówiłam. Dla starszych dzieciaków - 45 min. zajęć. Szkoła prowadzi zapisy do końca września. Jadwiga Martyka-rojek: - Moja szkoła oferuje kursy dla każdego Niebawem nowy rok szkolny. Prowadzona przez Panią stosunkowo od niedawna szkoła językowa zaistniała w środowisku, oferując ciekawe kursy i programy. Najnowsza edukacyjna propozycja Centrum adresowana jest do coraz młodszych dzieci... - Musical Babies to autorski program wczesnego nauczania języka angielskiego autorstwa pani Anny Rattenbury, nauczycielki pochodzenia brytyjskiego, mieszkającej w Bielsku-Białej. Skorzystałam z możliwości wdrożenia go na zasadzie franczyzy. Wstępna umowa zawarta jest na okres trzech lat, potem będzie bezterminowo przedłużana. Dlaczego akurat ta metoda nauki jest warta polecenia? - To niesłychanie ciekawy program, edukacja językowa dziecka może zacząć się już w szóstym miesiącu jego życia. Dzieli się na dwa etapy. Pierwszy obejmuje wiek od sześciu miesięcy do trzech lat, drugi - od trzech do sześciu lat. Dzieci są podzielone - jak zawsze - na grupy, ze względu na wiek. Na czym jeszcze polega nowatorstwo tego programu? - Jest to nowość. Żaden z dotychczasowych programów nie oferuje nauki dla takich małych dzieci. Dotychczas maluchy zaczynały naukę w wieku od trzech, czterech lat. Zajęcia mają na celu połączenie istotnych elementów ułatwiających przyswajanie języka obcego, a mianowicie wczesne, bezstresowe osłuchanie się z językiem, zabawy z rytmem i muzyką klasyczną oraz ruch. Dzieci poznają proste słowa za pomocą rymowanek i piosenek angielskich, stopniowo włączając się w śpiewanie samych piosenek i mówienie rymowanek. Dzieci uczą się nie zdając sobie z tego sprawy, przez kontrolowaną i twórczą zabawę. Najważniejszym celem programu jest osłuchanie się z językiem angielskim. Jak podkreśliła obecna przedwczoraj na szkoleniu w mojej szkole Anna Rattenbury, dzieci po takiej edukacji wyróżniają się później w szkole spośród innych. Autorka koordynuje wdrażanie programu osobiście? - Jesteśmy w ciągłym kontakcie. Program istnieje od siedmiu lat. Najpierw promowany był w Warszawie, potem w Krakowie i Bielsku, najbliżej nas - w Nowym Sączu. No dobrze, przecież papier wszystko przyjmie... Nie bała się Pani podjąć ryzyka? - Program znam z polecenia. Sprawdził się właśnie w Krakowie, w szkole językowej mojej dobrej znajomej, która naucza tym programem od dwóch lat. W zasadzie to nie jest tak, że tylko dzieci coś z niego wyniosą. Najmłodsze dzieci przychodzą z mamami, które spotykają inne mamy, mają możliwość rozmowy, zaprzyjaźnienia się, wymiany doświadczeń. Lekcja z najmłodszą grupą trwa pół godziny, później jest 20 minut bezpłatnego pobytu, dzieci zostają, by się pobawić, mamy mają okazję na ploteczki. Oczywiście, przy dzieciach i one chłoną angielskie słówka i zwroty. Mają okazję się poduczyć. Program zapewnia materiały dydaktyczne? - Oczywiście. Są to książeczki, ćwiczenia, płyty CD do słuchania, instrumenty muzyczne i perkusyjne oraz szereg innych, które pojawiają się w ciągu trwania kursu. Muzyka jest pomocna w nauczaniu, czy to tylko umilenie ćwiczeń? - Umuzykalnienie dzieci jest podstawą do późniejszej nauki, gdyż wpływa korzystnie na lateralizację półkul mózgowych. Dzieci, które mają styczność z muzyką, piosenkami i rymowankami radzą sobie lepiej w nauce języków, lecz także matematyki czy czytania. Kontakt z muzyką jest bardzo ważny, gdyż stymuluje partie mózgu odpowiedzialne za mowę, równowagę, orientację przestrzenną oraz pamięć. Te cechy z kolei znacznie ułatwiają naukę języka. Do tego celu oprócz piosenek i rymowanek, na zajęciach wykorzystujemy również muzykę klasyczną, etniczną oraz ludową. Podczas zajęć Musical Babies dzieci doświadczają jeszcze jednej bardzo ważnej wzajemności określanej mianem PMA (Permanent Memory Aqcuisition), inaczej poznają słowa w sposób trwały. Dzieci nieświadomie poznają nowe słowa poprzez wykonywane ruchy. Mali słuchacze szybko łapią? - Tak, bardzo szybko. Niektóre mamy twierdzą, że pierwszym Musical Babies dotyczy wyłącznie języka angielskiego. Instrukcje są też po polsku na początku kursu, by uczestnicy czuli się komfortowo. Oferujemy też kursy dla dzieci troszkę starszych, tj. od 7 lat są to kursy angielskiego, niemieckiego, francuskiego i innych Na jaki przedział wiekowy Pani liczy? - Według statystyk pani Anny Rattenbury, najczęściej pojawiają się mamy z dziećmi w wieku półtora roczku, dwa latka. Ale mogą zapisywać się i młodsze, no i te starsze też. W grupie maksymalnie będzie siedem osób. W mojej szkole wszystkie grupy są niewielkie, to pomaga w skutecznym nauczaniu. ile trwa kurs Musical Babies? - Zacznie się w październiku i potrwa do czerwca, a więc tak jak rok szkolny, obejmuje 33 zajęcia w ciągu 33 tygodni. Podzielony jest na trzy semestry. Jeśli ktoś zamówi tylko jeden semestr, to nie przeszkadza. Będą też lekcje próbne, pokazowe, we wrześniu będę zapraszać mamy z dziećmi: bezpłatne zajęcia, by zapoznać potencjalnych klientów szkoły z zasadami tego programu i warunkami lokalowymi Centrum. Po rocznych zajęciach istnieje możliwość kontynuacji? - Nawet trzeba kontynuować. Myślę, że tak będzie. Zauważam, że dzieci, które chodziły do nas w zeszłym roku na zajęcia wracają, co przyznam, daje mi ogromną satysfakcję. Kontynuacja jest najważniejsza. Ten program trwa do szóstego roku życia. Potem następuje kolejna faza nauki, w tym wieku dzieci uczą się przecież pisać i czytać, tak więc rozwijają kolejne umiejętności językowe. Program adresowany jest do maluchów i przedszkolaków, również w klasie 0. A inne dzieci, młodzież? Skąd przychodzą? - Mamy wielu uczniów miejscowych, ale i spoza gminy, ze szkół podstawowych i gimnazjum. Udzielamy też korepetycji, przygotowujemy do egzaminu po gimnazjum, matury i studiów. Dokończenie str. 10\n8 8 głosiciel Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn nr 8 (189)\n9 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn głosiciel 9 Na przekór kapryśnemu latu Organizatorzy festynu, wymyślając nazwę imprezy Lato dzieciom, liczyli chyba na to, że ta słoneczna zazwyczaj i gorąca pora roku będzie dla milusińskich łaskawa i aura nie sprawi figla. Stało się inaczej, jednakże piknik przygotowany przez Gminną Komisję Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pod patronatem Burmistrza Miasta i Gminy Zakliczyn nie został odwołany, w popołudnie 24 lipca br. w Zielonej Świetlicy bawili się rodzice ze swoimi pociechami. Przywitał ich konferansjerklaun. Janusz Ogonek prowadził konkursy z nagrodami ufundowanymi przez licznych i hojnych sponsorów. Plac zabaw zabezpieczali zaprzyjaźnieni strażacy z Zakliczyna, prezentujący swój znakomity sprzęt ratowniczy. - Dzięki szczodrości darczyńców, na organizację pikniku z własnej puli wydaliśmy zaledwie kilkaset Konkursy z udziałem rodzin, mimo deszczu, cieszyły się wielkim powodzeniem złotych. To cieszy, jesteśmy od lat zaprzyjaźnieni z wieloma firmami, stąd od strony finansowej festyn jest zawsze na plusie - zapewnia Zofia Pawłowska, pełnomocnik burmistrza, organizator festynu. Przeglądając filmy na youtube natrafiłem na filmik z Twoim udziałem. Jakie były przyczyny jego powstania? - Parę miesięcy temu mieliśmy w szkole praktyczny pokaz materiałów Stone System jako ciekawego rozwiązania architektonicznego. Na początku podszedłem wraz z kolegami z dużym dystansem do tematu, ale w pewnej chwili rozumiałem, że takie techniki budowlane otwierają mi szansę na ciekawe zajęcie i coś, co jeszcze nie jest tak popularne u nas w regionie. Postanowiłem nawiązać kontakt z organizatorem prezentacji - panem Markiem Zielińskim, no i tak to się zaczęło. A pomysł reportażu? - Film jest kontynuacją wielu wydarzeń, które już nastąpiły i paru przemyśleń, zacznę jednak od momentu, kiedy się zdecydowałem, by wykonać telefon do organizatora szkolenia i poprosiłem go o spotkanie, nie było to łatwe, bo okazało się, że mieszka w Austrii, ale umówiliśmy się i doszło do spotkania, nasza rozmowa utrwaliła mnie w moim przekonaniu, że podjąłem słuszną decyzję. Podczas spotkania usłyszałem, że mogę pojechać do Wiednia, by wraz z fachowcami pracującymi na materiałach Stone System nabrać więcej doświadczenia w realizacjach z zastosowaniem mas dekoracyjnych. Pomysł filmu narodził się po moim pobycie w Austrii, jako, z jednej strony, dokumentacja mojej nauki i doświadczeń, z drugiej - impuls dla innych młodych ludzi, że pomimo wszystkich trudności można sobie obrać cel i do niego dążyć, ciesząc się tym, co się wykonuje zawodowo na codzień. Myślę, że też chcę pokazać wraz z moim szkolnym kolegą Grzegorzem, jak młodzi ludzie mogą upiększyć swoją miejscowość, dzięki nauce i nabranemu doświadczeniu zawodowemu. Co właściwie chcecie robić? - Od dwóch miesięcy wykonujemy, przy tym nabieramy coraz większego doświadczenia, w rewitalizacji starych lub niedokończonych cokołów, parkanów lub ścian z zastosowaniem Stone System. Stone System to plastyczna masa, na której matrycą kauczukową wyciska się różne kształty, jak cegła czy kamień. Matryc jest kilkadziesiąt, czyli właściwie tyle, by zaspokoić każdą potrzebę klienta. Nasze pierwsze realizacje można już zobaczyć w Kończyskach oraz w okolicach rynku zakliczyńskiego. Na ul. Mickiewicza z kolegą Grześkiem odnowiliśmy cokół pompy wodnej, myślę, że jest to fajny przykład dla mieszkańców mojej miejscowości, by się przekonali, jak można ze starego fot. arch. IBV-Group Faktycznie: nie zabrakło upominków, słodyczy i napojów, a do stoiska z watą cukrową ustawiła się długa kolejka. Swoją ofertę gastronomiczną polecała firma Henryka Migdała. Drużyny robić coś nowego, o ciekawym wyglądzie. Możliwości jest naprawdę wiele. Jakie plany po zakończeniu szkoły? - Zapewne dalsza nauka, ale będziemy się dalej szkolić w tych technikach, bardzo mnie interesuje opanowanie technik podłogowych oraz rewitalizacji starych tarasów. To zapewne będzie hit, ponieważ nie ma po zimie problemów z odparzeniami, tak jak to jest często w przypadku młodzieżowe w siatkówce plażowej i dorosłych w piłce nożnej otrzymały upominki. Z racji Święta Policji, przypadającego akurat na ten dzień, zaproszeni goście w mundurach przeprowadzili konkurs z wiedzy o ruchu drogowym. Niezastąpieni funkcjonariusze, od lat uczestniczący w przeróżnych piknikach organizowanych w naszej gminie - asp. sztab. Agnieszka Seyrlhuber i b. rzecznik tarnowskiej policji asp. sztab. Andrzej Sus - odpytywali małych uczestników ruchu drogowego, nagradzając wszystkich bystrzaków. Dodatkowo rozegrano mecz piłki nożnej na boisku Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum pomiędzy policjantami (w ich składzie skuteczny burmistrz Jerzy Soska!) a nowicjuszami pod wodzą o. Grzegorza z zakliczyńskiego klasztoru Franciszkanów. Zacięte spotkanie zakończyło się... zaledwie kilkoma bramkami więcej (hmm...) na rzecz mundurowych, występujących, a jakże, w niebieskich kostiumach. Tekst i fot. (mn) Uczę się od najlepszych Rozmowa z Damianem Zychem - uczniem ZSP, uczestnikiem programu IBV Group z Wiednia płytek ceramicznych. Nie wykluczam, że być może po edukacji szkolnej będę chciał założyć własną firmę, ale to muzyka przyszłości. Do dalszych działań motywuje mnie również wspólny pomysł z Przemkiem Wolakiem dokumentowania właśnie na youtube naszych doświadczeń i realizacji, z jednej strony to dobra referencja umiejętności, z drugiej - promocja być może mojej przyszłej firmy. Dziękuję za rozmowę. Rozmawiał: Marek Niemiec Ze Zoklucyna Pogoda sprawiła, że tegoroczne żniwa znacznie się opóźniły w porównaniu z poprzednimi latami. Jeszcze w połowie sierpnia można było zobaczyć nieskoszone pola. To jak powrót do korzeni w końcu nazwa miesiąca (sierpień) pochodzi od sierpa, dawnego narzędzia żniwnego. A żniwa ze wszystkich prac polowych zmieniły się chyba najbardziej i najszybciej. Sieczenie sierpem pamiętają jeszcze najstarsi mieszkańcy. Całkiem niedawno, nawet dwadzieścia lat temu powszechnym sposobem żniwowania było koszenie zboża kosą z łobłonkiem (obąkiem) - drewnianym łukiem przypinanym do kosy podczas żniw, żeby zboże padało na ścianę. Przy sieczeniu niskich zbóż, np. owsa, czasami kosiarz naciągał na ten łuk płótno. Kosę do żniw trzeba było porządnie wyklepać, a w pole kosiarz zabierał też bopke (bobkę) kamień do ostrzenia kosy, który nosił w pochwie z wodą przy pasku. Kosił zazwyczaj gospodarz. Przed pierwszym pokosem robił znak krzyża zresztą podobnie, z Bogiem, rozpoczynało się każdą czynność. Za kosiarzem szła łodbiyracka (odbieraczka), zwykle gospodyni, która zboże zbierała i, kiedy miała go już porządną wiązkę, kładła na powrósła, które robiły płowróscoki (dzieci, które były jeszcze zbyt małe, by wykonywać trudniejsze czynności). Powrósła kręciło się w różny sposób w zależności od rodzaju zboża i wiązało się nimi snopy. Potem ustawiało się ze snopków kopy, które w okolicach Siemiechowa nazywało się kuckami, wiązało i chocholiło złamanym snopkiem. Ściyrnie (ścierniska) grabiło się grobiarką moczonymi wcześniej, wielkimi grabiami, których używało się tylko do tego celu. Jak wspomina pani Helena Fior z Olszowej: Pło ściyrni sie wlekło tako grobiarke takie drewniane grabie, co sie je wceśni młocuło. Na ścierni nie powinno zostać żadne kuskło żaden kłos zboża. Starsi mieszkańcy wspominają, jak po skoszeniu zboża chodzili po polu gospodarze z płachtą przewiązaną przez ramię i zbierali do niej kusia (kłosy). Dzisiaj już używanie konnej kosiarki do zboża wydaje się bardzo daleką przeszłością. Z użycia wyszły też snopowiązałki. Obecnie żniwa nie wiążą się z wielkim wysiłkiem fizycznym. Kombajn w kilka godzin wykonuje pracę, którą niegdyś ludzie wykonywali długie dnie, a biorąc pod uwagę, że łączy żniwa i młockę, zajmującą dawniej całą zimę nawet tygodnie i miesiące. Tradycyjnej młocce poświęcony będzie kolejny kącik. Jak zawsze, zachęcam Państwa do włączenia się w tworzenie opisu języka i kultury okolic Zakliczyna. Niech to, co żyje we wspomnieniach, zostanie zachowane dla kolejnych pokoleń. dr Anna Piechnik-Dębiec\n10 10 głosiciel Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn nr 8 (189) Ciągle jesteśmy tacy sami... : Koleżeńskie spotkanie po 50 latach 4 czerwca w sali Ratusza w Zakliczynie odbył się Jubileuszowy Zjazd Absolwentów Szkoły Podstawowej w Zakliczynie z roku Dokładnie 50 lat temu uczniowie klas VII A i VII B, w sumie 66 osób, po raz ostatni zasiedli w szkolnych ławach, a potem rozeszli się po świecie. Mimo że upłynęło pół wieku, my wciąż jesteśmy tacy sami te słowa po raz pierwszy wypowiedział nasz kolega Mieczysław T. Wypasek pięć lat temu, prowadząc nasze spotkanie z okazji 45-lecia ukończenia tutejszej Szkoły. Teraz te słowa powtórzył i nie minął się z prawdą... Podobnie jak poprzednio, nasz Jubileusz rozpoczął się od uroczystej mszy św. - tym razem w Klasztorze Ojców Franciszkanów, a potem udano się na cmentarz, by symboliczną lampką w chwili skupienia, oddać cześć naszym nauczycielom, wychowawcom, koleżankom i kolegom, którzy już od nas odeszli. O godz. 16:00, pamiątkową fotografią i uroczystym obiadem, rozpoczęto jubileuszowe spotkanie. Wzięli w nim udział: radny Powiatu Tarnowskiego, były Burmistrz Miasta i Gminy Zakliczyn - Kazimierz Korman, obecny Burmistrz Miasta i Gminy Zakliczyn - Jerzy Soska, była wychowawczyni klasy VIIB z r. 1960/61 Helena Pamuła- Grzegorczyk oraz absolwentka tutejszej Szkoły, była nauczycielka Szkół Podstawowych w Złotej i Faściszowej - dyrektorka tej Szkoły - Władysława Mortko-Kwiek. Wśród absolwentów między innymi: koleżanka Danuta Gniadek-Rinker z Niemiec, kolega Jerzy Cieśla ze Stanów Zjednoczonych, prof. dr hab. Ludwik M. Drużkowski pracownik naukowy UJ w Krakowie oraz Władysław Łopatka, Koleżeńskim wspomnieniom z łezką i prawdziwej radości nie było końca takich chwil nigdy się nie zapomina który kilka lat temu, w wywiadzie udzielonym b. redaktorowi naczelnemu Głosiciela, śp. Krzysztofowi Chmielowskiemu, wypowiedział te słowa: Całe życie marzyłem, aby napisać książkę o środowisku, z którego wyrosłem. Do tej pory wyszły trzy jego książki, w opracowaniu jest kolejna: Na skraju Czchowa i Zakliczyna, poświęcona rodzinnej, naddunajcowej ziemi, w której są nasze korzenie - warto ją będzie pozyskać. W trakcie spotkania absolwenci odśpiewali tradycyjne sto lat na cześć nieobecnego w spotkaniu, z przyczyn od niego niezależnych, kol. Kazimierza Kasprzyka byłego ucznia klasy VII B z Faściszowej dziś biznesmena w Stanach Zjednoczonych, który sponsorował tę i poprzednią uroczystość jubileuszową. Z przyczyn zdrowotnych w spotkaniu nie uczestniczył kolejny nasz kolega, Andrzej Przybyłowicz - syn znanej rodziny nauczycielskiej Henryka i Leonidy Przybyłowiczów z Bieśnika, który dziś mieszka w Niemczech. Za okazaną przychylność i uświetnienie swą obecnością jubileuszowego spotkania, w uznaniu pozytywnych zmian, jakie w Zakliczynie i całej gminie zaszły - że nasze rodzinne strony wciąż rozkwitają, a nasze wioski zmieniają się w miasteczka - na ręce byłego i obecnego włodarza miasta i gminy Zakliczyn złożono okolicznościowe listy z podziękowaniem i podpisami uczestniczących w spotkaniu absolwentów. Podobne listy przekazano też: paniom Helenie Grzegorczyk i Władysławie Mortko- Kwiek oraz dyrektorowi Zakliczyńskiego Centrum Kultury, Kazimierzowi Dudzikowi, za umożliwienie nam zorganizowania koleżeńskiego spotkania w scenerii i warunkach, o jakich myśmy przed laty nawet nie marzyli. Gdy wreszcie w tym uroczystym dniu w białym miasteczku rozbłysły pierwsze latarnie, w sali widowiskowej ratusza zabrzmiały tęskne melodie sprzed lat, a koleżeńskim wspomnieniom z łezką i prawdziwej radości nie było końca takich chwil nigdy się nie zapomina. Komitet Organizacyjny Jubileuszowego Zjazdu Fot. Kazimierz Dudzik Zawsze jest czas na naukę języka Dokończenie ze str. 7 A dorośli? - Górnej granicy nie ma. Zawsze jest pora na naukę języka. Dla dorosłych mamy kursy roczne. Uczymy języków: angielskiego, niemieckiego, francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego i rosyjskiego. Te dwa ostatnie - od tego roku. Oczywiście, największe zainteresowanie jest językiem angielskim. Na drugim miejscu jest niemiecki. Dla wyjeżdżających za granicę, którzy chcą bardzo szybko zapoznać się z językiem, mamy również ofertę intensywne kursy językowe, które trwają przez trzy miesiące. Nauka polega na opanowaniu wyrażeń przydatnych w życiu codziennym. Jak odezwać się w sklepie, metrze, jak załatwić coś w banku czy na poczcie itp. Mam grupę osób zadowolonych z intensywnego kursu nauki niemieckiego, który prowadziła pani Ania Wróbel, po wyjeździe do Niemiec nieźle sobie radzą, pochwalili się nam. Korzystają też nadal z materiałów, które na kursie u nas otrzymali. Natomiast kurs Język w biznesie to oferta dla firm wysyłających swoich pracowników do pracy za granicą lub tych, którzy muszą posługiwać się językiem obcym w pracy. Mała grupa to standard? - Są i czteroosobowe, maksymalnie siedmiosobowe. Najważniejsze dla mnie jest, by nauczanie było na najwyższym poziomie, żeby klient-uczeń wyniósł z kursu jak najwięcej. Zniechęcają się? - Nie. Niektóre nowe dzieci na początku kursu czasami narzekają, że im się nie chce, mówią: ja tego nie umiem, zupełnie nie wiem, o co w tym chodzi, jednak na koniec roku przychodzą i chwalą się: Mam piątkę z angielskiego!. A więc warto było. Kursy są potwierdzane certyfikatami? - Po ukończeniu kursanci otrzymują dyplomy, w tym roku razem z upominkiem. Dostają pamiątkowe zdjęcia z zajęć i ze swoją grupą. Ponadto każde dziecko posiada jakby archiwum, do indywidualnej teczki wkładamy prace, są to np. wycinanki, ćwiczenia, efekt wielu metod pracy. I na zakończenie roku z tego wszystkiego powstaje książka, którą każdy zabiera do domu. Trzeba indywidualnie podchodzić do dzieci, dla jednego frajdą jest coś wykonać manualnie, dla innego - jest to np. czytanie. Młodzież i dorośli otrzymują świadectwa. Jakie inne formy nauczania poleca szkoła? - Od dawna chodził mi po głowie pomysł zorganizowania obozu językowego. W lipcu udało się nam pojechać do Jamnej. Bardzo lubię to miejsce. Jest tam przepięknie i, co ważne, Bacówka UAM w Jamnej leży blisko Zakliczyna. Większość dzieci była po raz pierwszy sama poza domem. Był to dla mnie największy stres. Martwiłam się zupełnie niepotrzebnie; wszyscy byli bardzo przejęci i uradowani. Wraz z lektorką Anią Wróbel przygotowałyśmy tak intensywny program, że dzieciaki nie miały szansy nudzić się nawet przez pięć minut. Jak wyglądał program dnia? - Po śniadaniu mieliśmy 2-godzinne zajęcia, zwykle na zewnątrz, gdy padało bawiliśmy się w przygotowanej wiacie. Potem gry i zabawy, konwersacja w języku angielskim. Po obiedzie spacer albo warsztaty, malowanie, wykonywaliśmy różne prace plastyczne, a nawet piekliśmy babeczki, nazywaliśmy po angielsku rzeczy, które były wokół nas, a po kolacji wieczór filmowy, niespodzianki, np. bal przebierańców (wypożyczyłyśmy stroje) połączony z dyskoteką. Przez cały dzień porozumiewaliśmy się wyłącznie po angielsku. Główne zamierzenie było takie, żeby dzieciaki zaczęły mówić pełnymi zdaniami w języku angielskim. Jak liczna to była grupa? - W obozie uczestniczyła 12-osobowa grupa dzieci w wieku od 7 do 9 lat i dwójka opiekunów. Mieliśmy tę dogodność, że w tym czasie byliśmy sami w Bacówce. Opiekowały się nami cudowne panie w kuchni, kierownictwo schroniska, pan Adam i pani Justyna, wszyscy byli nam bardzo życzliwi, udostępnili nam wszystko, co chcieliśmy. Atmosfera była naprawdę rewelacyjna. Rodzice też byli zachwyceni. Jest szansa na powtórzenie tego pomysłu? - Bardzo bym chciała. To naprawdę świetna forma nauki języka. Planujemy już zimowisko. U nas w szkole dzieci będą przebywać do popołudnia, uczestnicząc w zajęciach. W przyszłym roku może uda nam się wyjechać na obóz ze starszymi dziećmi. Również w ramach nauki języka niemieckiego, jeśli będą chętni. A skąd pomysł na szkołę w Zakliczynie? - Po trzyletnim pobycie w Anglii, chciałam uczyć w szkole publicznej, ale tylu pojawiło się na rynku anglistów, że dla mnie zabrakło oferty. Zawsze marzyłam o swojej szkole językowej. Odkąd pamiętam, chyba już od czasów studiów. Pomyślałam sobie, że trzeba spróbować, właśnie tu, w moim mieście, choć miałam obawy. Na szczęście mąż i rodzinka bardzo mnie wspierali w tych zamiarach. Zaadaptowaliśmy pomieszczenia w budynku naprzeciw szkoły podstawowej, są urządzone pod dzieci, często zajęcia odbywają się na dywanie. Dzięki dotacji z urzędu pracy mogłam sobie lokal nieźle wyposażyć. Również w sprzęt multimedialny. Oczywiście, uczę też poza moją szkołą, w przedszkolach i szkołach, np. dzięki zaproszeniu Rady Rodziców i pani dyrektor w SP Stróże prowadziłam naukę angielskiego w tej placówce w oddziale zerowym. Na koniec pytanie: dlaczego warto uczyć się języków? - Bo to jest świetne i użyteczne! Nauka języków bardzo rozwija, również mózg, umysł. Czytałam gdzieś, że lekarze, na przykład zalecają, by osoby nieco bardziej dojrzałe uczyły się języków, by uniknąć demencji w późniejszym wieku. Poza tym mamy satysfakcję, że po wyjeździe do innego kraju, będziemy umieli na ulicy odpowiedzieć na zadane przez przechodnia pytanie czy na przykład zamówić jedzonko w restauracji (śmiech). Co ważne, ucząc się języków, poznajemy również kulturę innych narodów. Dziękuję za rozmowę. Rozmawiał Marek Niemiec\n11 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn głosiciel 11\n12 12 głosiciel Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn nr 8 (189) Partnerska wizyta: Jászfényszaru podejmowało gości z Rumunii i Polski W dniach od 28 lipca do 2 sierpnia br. odbyło się kolejne spotkanie miast partnerskich Jászfényszaru (czyt. jaswensoru), Bors (Rumunia) i Zakliczyna. Delegacja zakliczyńska liczyła 29 osób - na czele z wiceburmistrzem mgr inż. Stanisławem Żabińskim oraz radnymi Rady Miejskiej, Grupą Śpiewaczą Zespołu Folklorystycznego Gwoździec, Zakliczyńskiego Klubu Seniora, przedstawicielami jednostki OSP Filipowice i Zakliczyńskiego Centrum Kultury. Wyprawa została zorganizowana przez ZCK. W czwartek z Rynku o godzinie 8:30 autokar wyruszył w podróż i dotarł na miejsce o 16:00. Na miejscu zostaliśmy przywitani przez przedstawicieli Samorządu Terytorialnego Miasta Jászfényszaru oraz koordynatora projektu TAMOP. Po zakwaterowaniu odbyła się uroczysta kolacja, której przewodniczyła burmistrz dr Márta Czeglédi. Każdy dzień naszego pobytu był skrupulatnie zaplanowany, nie tylko co do posiłków W piątek dzień rozpoczęliśmy konferencją na temat Pierwsze kroki Jászfényszaru - wdrażanie projektów unijnych przez zaprzyjaźnione miasta - następnie udaliśmy się do nowo wybudowanej szkoły średniej (ponadgimnazjalnej) wykorzystującej eko-technologie (wody termalne, korektory słoneczne) i kształcącą młodzież w ramach nowoczesnej produkcji przemysłowej (elektronicznej i motoryzacyjnej). Na koniec dnia zwiedziliśmy Muzeum Edukacji Ekologicznej. Kolejny dzień był zarezerwowany na Festiwal na ściernisku, w którym nasi przedstawiciele wykazywali się w swoich profesjach. I tak: trzecie miejsce zajęła Małgorzata Martyka w konkursie Pieczenie chleba, czwarte miejsce zajęła drużyna druhów z Filipowic w konkursie sprawnościowym, honorową nagrodę otrzymał ZF Gwoździec za wieniec dożynkowy, a wyróżnienie przypadło Klubowi Między uczestnikami spotkania zawiązały się liczne przyjaźnie, co tylko potwierdza staropolskie przysłowie: Polak, Węgier, dwa bratanki, i do szabli, i do szklanki Seniora w konkursie Najlepsza potrawa. W czasie rywalizacji nasze panie z obu dwóch grup śpiewaczych przy akompaniamencie akordeonisty p. Stanisława Zielińskiego występowały nie tylko na scenie, ale również przy swoim stoisku, gdzie częstowały polskimi wypiekami. Na niedzielę organizatorzy zaplanowali udział we Mszy Św. w miejscowym kościele, podczas której bardzo miło nas przywitano i mogliśmy się włączyć do podziękowań składanych odchodzącemu na emeryturę księdzu proboszczowi. Następnie udaliśmy się do stolicy Węgier Budapesztu, gdzie zwiedziliśmy siedzibę parlamentu, spacerowaliśmy brzegiem Dunaju i na Placu Wolności. W przedostatni dzień mogliśmy zobaczyć, jak funkcjonuje tamtejsza Strefa Ekonomiczna, odnowiona Szkoła Podstawowa, Przedszkole i Dom Pogodnej Jesieni. Podczas zwiedzania wywiązywały się interesujące dyskusje na temat podobieństw i różnic w funkcjonowaniu Nasza delegacja nie narzekała na brak atrakcji. fot. M. Chruściel systemu oświaty i placówek publicznych. Na koniec dnia odbyła się uroczysta kolacja pożegnalna. Nazajutrz udaliśmy się z wizytą do Urzędu Miasta Jászfényszaru, gdzie w miłej atmosferze padło wiele podziękowań za dotychczasową współpracę i niezwykle serdeczne przyjęcie. Na zakończenie wiceburmistrz Zakliczyna wręczył pani burmistrz zaproszenie do Zakliczyna na doroczne Święto Fasoli, a pani dr Márta Czeglédi wyraziła nadzieję, że w dniu 19 sierpnia (Narodowe Święto Węgier) zagości delegacja na czele z burmistrzem Zakliczyna. Po czym udaliśmy się w drogę powrotną do domu i o godzinie 18:40 zawitaliśmy na Rynku w Zakliczynie. Podsumowując naszą wyprawę należy zauważyć, że nasi węgierscy przyjaciele bardzo sobie cenią współpracę z nami, co zaznaczali niezwykłą gościnnością i chęcią pokazania postępów gospodarczych miasta. Wymiana wzajemnych doświadczeń jest widoczna w Jászfényszaru, które prężnie rozwija się gospodarczo i kulturalnie, przy wykorzystaniu środków unijnych. Między uczestnikami spotkania zawiązały się liczne przyjaźnie, co tylko potwierdza staropolskie przysłowie: Polak, Węgier, dwa bratanki, i do szabli, i do szklanki. Maria i Michał Chruścielowie R e k l a m a Szanowni Państwo Mieszkańcy Miasta i Gminy Zakliczyn Wychodząc naprzeciw Państwa potrzebom, aby ułatwić osobom zainteresowanym możliwość kontaktu ze mną, od czerwca br. zdecydowałem się otworzyć Biuro Poselskie w Zakliczynie. Ze swojego doświadczenia wiem, że to właśnie biura poselskie są miejscem, gdzie obywatele przychodzą ze swoimi życiowymi problemami, oczekując interwencji, pomocy czy choćby tylko rozmowy. Siedziba Biura Poselskiego mieści się w Zakliczynie, Rynek 5, I piętro (budynek Galerii Zakliczyn). Biuro otwarte jest w każdą sobotę miesiąca w godz. 9: W ramach działalności biura prawnik pan Dawid Chrobak - Radny Powiatu Tarnowskiego udziela bezpłatnych porad prawnych. Wszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszam. Możliwe jest również wcześniejsze umówienie spotkania za pośrednictwem Biura Poselskiego w Tuchowie tel , Michał Wojtkiewicz Poseł na Sejm RP\n13 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn głosiciel 13 WYLEWKI MASZYNOWE DOCIEPLENIA BUDYNKÓW ROBOTY BUDOWLANE Mieczysław Krakowski tel\n14 14 głosiciel Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn nr 8 (189) W tak pięknych okolicznościach przyrody... Kontrole na Dunajcu i jego dopływach Brak aktualnego pozwolenia na połów ryb, niedopuszczalna liczna wędek, nieprzestrzeganie limitów, niewymiarowe ryby, zanieczyszczone stanowisko, brak wpisu do rejestru połowu, nieodpowiednie przechowywanie ryb - to tylko niektóre wykroczenia wędkarzy stwierdzone podczas kontroli wód, przeprowadzonej 16 lipca br. przez kontrolerów krakowskiej Państwowej Straży Rybackiej i tarnowskiej Społecznej Straży Rybackiej. Inspekcji poddano odcinek obu brzegów Dunajca od Janowic aż po zaporę w Czchowie. Skontrolowano 80 wędkarzy. Straż nałożyła 14 mandatów karnych od 300 do 500 zł, skierowała wnioski do sądów koleżeńskich. - Z przykrością muszę stwierdzić, że wciąż trafiają się mięsiarze, którzy zabijają wszystko, co wyholują z wody. Najwyższy czas to zmienić, wędkarstwo powinno być wspaniałą formą spędzania wolnego czasu, a nie sposobem na zapełnienie lodówki - irytuje się Janusz Ogonek, prezes zakliczyńskiego koła PZW. - To co widzimy nad wodą, zwłaszcza po weekendach jest karygodne: na stanowiskach walają się pozostawione śmieci i odpadki. Szanujmy też prywatną własność gruntów, bo miały już miejsce interwencje rozsierdzonych miejscowych właścicieli, by nie spotkały nas niemiłe niespodzianki. Etyczne, właściwe zachowanie się nad wodą Szczęśliwa trzynastka! Wymiarowa świnka wystarczyła do zwycięstwa - Z przykrością muszę stwierdzić, że wciąż trafiają się mięsiarze, którzy zabijają wszystko, co wyholują z wody. Janusz Ogonek, prezes zakliczyńskiego koła PZW - to podstawa naszego szlachetnego hobby. Nie narzucajmy się, zwłaszcza po alkoholu, nie uszczęśliwiajmy nikogo swoim towarzystwem, by nie zepsuć całej przyjemności wędkowania osobom szukającym ukojenia nerwów po wyczerpującej pracy - apeluje. Ochrona łowisk jest niedostateczna, brakuje środków i ludzi, wszak niewdzięczna i niełatwa to funkcja. Prezes Ogonek namawia łowiących, by poczuli się gospodarzami akwenów, by nie przymykali oko na łamanie prawa. Kolejne kontrole już niebawem, tymczasem przypomnienie dla wędkujących. 10 punkt dekalogu etycznego wędkarza mówi: Zabierz tyle ryb, ile jest ci potrzebnych na kolację. Twoje dzieci też będą chciały kiedyś powędkować. Marek Niemiec Kontrola na Dunajcu. fot. Janusz Ogonek Trzynaste stanowisko wylosowane przez Wojciecha Ogonka bynajmniej nie okazało się dlań pechowe, bowiem złowiona przezeń jedyna wymiarowa, 80-dekagramowa świnka o długości 49 centymetrów wystarczyła, by Wojciech Ogonek okazał się zwycięzcą zawodów wędkarskich metodą gruntową seniorów Polskiego Związku Wędkarskiego. Na Dunajcu w Wesołowie w pierwszych tegorocznych zmaganiach rywalizowało 23 zawodników. Duża i mętna woda nie zapewniła komfortowych warunków do połowów, ale zawodnicy bez wyjątku postanowili zawalczyć. Pierwsza zdobycz kolegi Jarosława Niemca pechowo wypina się i... wraca do wody. Pech! Kolejne pięć wyłowionych rybek okazują się niewymiarowe, brzana, jelec, certa i kleń oswobodzone z haczyków. Wreszcie pan Wojciech może cieszy się okazem, który spełnia regulaminowe wymogi, i zdobywa zasłużone pierwsze miejsce w zawodach. Gratulujemy i życzymy połamania kija! (JO) Dominik Banaś - zwycięzca zawodów Taka ilość ryb złowionych podczas zawodów wędkarskich zorganizowanych z okazji Dnia Dziecka przez koło w Zakliczynie PZW na stawach hodowlanych p. Henryka Migdała robi wrażenie. 5 czerwca br. w imprezie rywalizowało 50 wędkarzy. Słoneczne popołudnie zgromadziło w tym miejscu mnóstwo dzieciaków zaopatrzonych w wędki i w przynęty własnego pomysłu. O 14:00 komisja rejestrowała uczestników, losowano stanowiska. Sprzęt wędkarski organizatorzy uzupełnili w prowiant i słodycze. Pierwszą zdobycz zgłasza sędziemu pomocniczemu Piotr Stanuszek. Jest to karp, ale po chwili ze wszystkich stron dało się słyszeć: Sędzia - karp!. Arbitrzy mieli pełne ręce roboty aż do końca zwodów. Ryby brały jedna za drugą. Po 16:00 czas na podsumowanie: porządkowanie stanowisk, poczęstunek II miejsce zajął Kamil Szymański 114 karpi, 4 amury i tołpyga i obrady jury. Sklasyfikowano 48 zawodników. W pierwszej dziesiątce znaleźli się: 1. Dominik Banaś pkt (to łączna długość złowionych przez zwycięzcę zawodów ok. 20 sztuk karpi), 2. Kamil Szymański pkt, 3. Karol Starostka pkt, 4. Piotr Okoński pkt, 5. Arkadiusz Bachara pkt, 6. Piotr Stanuszek pkt, 7. Julia Ogonek - 87 pkt, Ola Kornaś - 77 pkt, Seweryn Soska - 72 pkt, Patrycja Chudzio - 65 pkt. Największym okazem okazała się 43-centymetrowy karp złowiony przez Kamila Szymańskiego. Sędzią głównym zawodów był prezes koła PZW Janusz Ogonek, pomocniczymi - Waldemar Kornaś i Andrzej Świątek-Chudzio. Najlepsi wędkarze otrzymali nagrody: plecaki, wędki, akcesoria wędkarskie. Na koniec tej udanej zabawy dzieci i rodzice spotkali się przy grillu i ognisku. Prezes Ogonek podkreślił zaciętą rywalizację, dziękował właścicielowi stawów za bezinteresowne udostępnienie akwenów. (PZW)\n15 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn głosiciel 15 TK-BETON Roztoka Olszyny Betoniarnia już OTWARTA!!! BETON TOWAROWY posiadamy pompy do betonu o zasięgu 28 m Betonomieszarki, również możliwość zakupu betonu na miejscu BETONIARNIA: tel BIURO: tel , ZAPRASZAMY Profesjonalne Studio Fryzjerskie MEGI Magdaleny Świderskiej tel , mail: zaprasza do swoich salonów: Rynek 8, prowadzonego od 10 lat, oraz do nowo otwartego przy ul. Mickiewicza 44 (za kościołem parafialnym) czynne pon. - piątek w godz. 10:00-18:00, sobota w godz. 8:00-14:00 Studio MEGI poleca: - pełny zakres usług fryzjerskich przy użyciu kosmetyków firmy Matrix - profesjonalny makijaż - saunę do włosów - solarium - fachowe doradztwo\n16 16 głosiciel Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn nr 8 (189) W perspektywie czasu, wśród życia dróg LOURDES cz.22 Przychodzimy teraz do miejsca, gdzie swoje spotkanie z Lourdes rozpoczyna większość pielgrzymów, do miejsca, w którym Matka Boża 18 razy objawiła się Bernadetcie. Nazwa Massabielle pochodzi od słowa Massevielle, które w dialekcie Bigourdan oznacza starą skałę. Czasami można spotkać inne, trochę trywialne określenie tego miejsca świńska jama. A nazwa ta pochodzi z czasów Bernadetty, gdy tutaj, w mrocznej, wilgotnej i pełnej błota jaskini, wypasający świnie znajdowali swoje schronienie. Skała massabiellska pokryta jest bluszczem, poczerniała od dymu świec, które płoną tutaj przez całą dobę. Wznosi się na wysokość prawie 30 metrów. Z prawej strony Groty, w owalnej niszy, 4 marca 1864 r. umieszczono statuę Matki Boskiej, wykonaną z białego marmuru z Carrary. Ciekawostką może być fakt, że autorem tej figury jest Józef Hugo Fabisch, syn polskiego żołnierza z armii napoleońskiej, emigranta spod Wadowic. Na piedestale są widoczne słowa w dialekcie: QUE SOy ERA IMMACULADA CONCEPCIOU Ja jestem Niepokalane Poczęcie, które Niebieska Pani wypowiedziała do Bernadetty w czasie szesnastego objawienia 25 marca 1858 r. Na wielkim świeczniku umieszczonym przy wejściu do Groty nieustannie płoną dziesiątki świec. Niedaleko, po lewej stronie, płynie wolno czysta rzeka o nazwie Gave de Pau. Przy Grocie codziennie odprawiane są msze św. w różnych językach w okresie pielgrzymkowym (od 5 kwietnia do 25 października) od 6:00 do 9:30. Ostatnia msza w tym okresie roku odbywa się o godz. 23:00. Do tego francuskiego sanktuarium przybyliśmy późnym popołudniem. Miejscem naszego dwudniowego pobytu stał się Dom Polskiej Misji Katolickiej Bellevue w Lourdes. Ten położony w przepięknym miejscu ośrodek jest oddalony trzy kilometry od centrum. Stąd rozpościera się wspaniały widok na sanktuarium i pobliskie Pireneje. Prowadzenia tego domu podjęły się siostry ze zgromadzenia Najświętszej Rodziny z Nazaretu. 16 czerwca 1986 r. ks. abp Szczepan Wesoły dokonał poświęcenia Domu Polskiej Misji Katolickiej. W maju 2008 r. na terenie tej polskiej misji odsłonięto pomnik Ojca Świętego Jana Pawła II. Jego autorem jest profesor Czesław Dźwigaj, ten sam, który wykonał pomnik Tutaj pobiera się wodę ze źródełka Kościół św. Bernadetty naszego papieża w Fatimie. Figura Błogosławionego zwrócona jest twarzą na sanktuarium, Grotę, wysokie zbocza Pirenejów. W głębi Groty odnajdziemy wytryskujące ze skały źródło. Stąd woda jest odprowadzana do specjalnych ujęć, by każdy pielgrzym mógł skorzystać z niej, obmyć się, napić, zabrać ze sobą. U góry, na ścianie, odnajdziemy napis w kilkunastu językach Obmyj twarz, napij się wody i módl się, by Bóg oczyścił twoje serce. Oprócz tego, po prawej stronie Groty, w 1955 r. wybudowano specjalny obiekt nazywany Baseny, wewnątrz którego zainstalowano 17 marmurowych wanien, aby pielgrzymi mogli się zanurzyć w wodzie z cudownego źródła. Po drugiej stronie Groty, na przeciwległym brzegu rzeki Gave, znajduje się nowoczesna świątynia, kościół św. Bernadetty, konsekrowany w 1988 r. Został zbudowany w miejscu, w którym przebywała Święta podczas ostatniego objawienia, kiedy to policja zabroniła jej dostępu do Groty. Jest to nowoczesny i ogromny obiekt sakralny, mogący pomieścić około 5 tys. wiernych. Podobnie jak w kościele relikwiarz św. Bernadetty Trójcy Przenajświętszej w Fatimie, wnętrze tej świątyni można przedzielić na dwie części za pomocą ruchomej ściany. Niedaleko stąd zobaczymy nietypowe pomieszczenie do adoracji Najświętszego Sakramentu ogromny biały namiot o powierzchni pięciuset metrów kwadratowych. Został on ustawiony w 2001 r. w pobliżu mostku prowadzącego do Basenów. Dowiedzieliśmy się, że w tym namiocie w okresie od Wielkanocy do uroczystości Wszystkich Świętych, od rana do późnego popołudnia, pielgrzymi mogą odprawiać prywatną adorację. Wracamy teraz drugim brzegiem rzeki Gave, przy którym znajdują się Baseny, Grota, krany z wodą ze źródełka. Na wprost bazylik rozpościera się ogromny plac zwany z francuskiego esplanadą. Na ten plac można wejść kilkoma bramami. Ciekawy widok ukazuje się pielgrzymom i turystom od strony Bramy św. Michała. Na początku tego placu zwiedzający mogą zobaczyć tzw. Kalwarię Bretońską, a przy niej kilkadziesiąt krzyży z napisami w różnych językach. Ten dwunastometrowy krzyż Kalwarii przedstawia dwumetrową figurę Chrystusa, a poniżej znajdują się posągi Maryi Panny, św. Jana Ewangelisty, św. Longina i św. Marii Magdaleny. Przed nami rozpościera się przepiękny widok trzech bazylik na tle wysokiego wzgórza Pirenejów. Zbliżając się powoli do tych świątyń, możemy zobaczyć figurę Matki Bożej Ukoronowanej pochodzącą z 1877 r. Dwumetrowa figura, umieszczona na wysokim postumencie, wita przybywających pielgrzymów. Wokół, na owalnym klombie, znajdziemy mnóstwo kwiatów żywych, sztucznych, pojedynczych, wiązanek. To miejsce jest punktem orientacyjnym dla pielgrzymów, także dla tych, którzy czasami mogą się zagubić w wielotysięcznej rzeszy wiernych uczestniczących w procesjach, nabożeństwach. Niedaleko dominującej nad esplanadą figury Matki Bożej, po prawej stronie, nad brzegiem rzeki Gave, znajduje się budynek noszący nazwę Kaplicy Pojednania. Tutaj pielgrzymi mogą przystąpić do sakramentu pokuty. Przy zachodniej stronie tego obiektu znajduje się figurka świętego Jana Marii Vianneya z Ars, patrona kapłanów i proboszczów, nazywanego, podobnie jak św. Ojciec Pio, męczennikiem konfesjonału. W 2000 r. piętrowa kaplica została odnowiona i wyposażona w 48 konfesjonałów. Na parterze mogą się wyspowiadać pielgrzymi mówiący po angielsku, francusku, niemiecku, hiszpańsku i holendersku, a na piętrze - po włosku i po polsku. W miesiącach letnich kapłani spowiadają także w konfesjonałach na zewnątrz kaplicy, wzdłuż nadbrzeża rzeki Gave. A teraz można trochę opowiedzieć o przepięknej konstrukcji architektonicznej zespole trzech świątyń: Matki Bożej Różańcowej, Niepokalanego Poczęcia i Krypty. Są one oddzielnymi kościołami, ale stanowią jedną bryłę. Trudno było się nam zdecydować - które spojrzenie na ten kompleks, widok z której strony jest najładniejszy, najciekawszy: czy ten od strony frontowej, naprzeciw figury Matki Bożej, czy też boczny, z drugiego brzegu rzeki Gave. Mnie najbardziej spodobało się to drugie ujęcie. Obejmuje ono nie tylko te trzy świątynie, ale i masyw Groty Massabiellskiej. Najpierw, w latach , na skale Massabielle została wzniesiona Krypta. Było to spełnienie życzenia Matki Bożej, która podczas trzynastego objawienia wyraziła pragnienie, by w tym miejscu wybudowano kaplicę. Została ona konsekrowana 9 maja 1866 r. W tej uroczystości uczestniczyła św. Bernadetta, na dzień przed swoim wyjazdem do klasztoru w Nevers. Krypta składa się z trzech naw, całość wsparta jest na 28 marmurowych kolumnach. Wewnątrz Krypty znajduje się pięć kaplic: centralna Najświętszego Sakramentu (prezbiterium) - znajduje się dokładnie nad Grotą Objawień - oraz cztery boczne. W kaplicy św. Józefa są przechowywane relikwie św. Bernadetty, pobrane z ciała podczas ekshumacji w 1925 r. Nienaruszone ciało Świętej spoczywa w kaplicy dawnego klasztoru Saint Gildard w Nevers. Ołtarz główny poświęcony jest Matce Bożej z Dzieciątkiem. Figura ta została wykonana w 1868 r. przez wspomnianego już wcześniej Józefa Hugo Fabischa. Tutaj mieliśmy okazję uczestniczyć w porannej mszy świętej. Było to dla nas ogromne przeżycie udział w liturgii, śpiewie, adoracji, przed figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem, w miejscu, które Ona sama wybrała. Druga świątynia, Bazylika Niepokalanego Poczęcia, nazywana też bazyliką górną, została zbudowana nad Kryptą w latach Jest to jednonawowa świątynia o długości 51 m i szerokości 21 m. Na witrażach odnajdziemy sceny przedstawiające historię objawień w Lourdes. Zbudowana z miejscowego kamienia strzelista, gotycka wieża, wznosi się na wysokość 70\n17 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i Gminy Zakliczyn głosiciel 17 Widok na Grotę Massabiellską i bazylikę górną Widok na trzy bazyliki od strony esplanady Kopuła Bazyliki Matki Bożej Różańcowej m nad ziemią. W ołtarzu głównym znajduje się figura Matki Bożej wykonana z kararyjskiego marmuru. Oprócz głównego ołtarza znajduje się tutaj 20 bocznych. Ciekawostką jest fakt, że znajdujące się w tym kościele organy zostały wykonane z rosyjskiego dębu i oddane do użytku w 1873 r. U stóp Krypty oraz Bazyliki Niepokalanego Poczęcia możemy podziwiać świątynię, której zwieńczenie stanowi dach w kształcie kopuły ze złotą koroną i krzyżem - Bazylikę Matki Bożej Różańcowej. Gdy popatrzymy na te trzy świątynie od strony esplanady, to zauważymy, że dach tej kolejnej znajduje się dokładnie na wprost wejścia do Krypty. Bazylika ta została konsekrowana w 1901 r. Wewnątrz znajduje się 15 kaplic z przepięknymi mozaikami, poświęconymi kolejnym tajemnicom różańca. Warto wspomnieć także o nietypowej budowli sakralnej w Lourdes, a mianowicie Bazylice św. Piusa X. Ta konsekrowana 25 marca 1958 r. podziemna bazylika znajduje się niedaleko esplanady. Ma ona kształt odwróconej łodzi, długość 201 m i szerokość 81 metrów. Może pomieścić około 27 tys. osób. W centrum tej betonowej świątyni znajduje się główny ołtarz. Dla wygody uczestników, po obydwu stronach bazyliki umieszczone są duże telebimy. Mimo tak ogromnej kubatury nie można narzekać na jakość nagłośnienia. Do bazyliki prowadzi sześć wygodnych wejść. Ta świątynia umożliwia wielotysięcznym rzeszom pielgrzymów uczestnictwo w spotkaniach na międzynarodowych mszach św. Tutaj odbywają się też nabożeństwa dla ludzi chorych, niepełnosprawnych, procesje, także podczas niesprzyjającej aury. Ta prosta budowla sakralna, pozbawiona zbędnych ozdób, wręcz surowa w swoim betonowym wyglądzie, ogromna pod względem parametrów technicznych, budzi podziw zarówno uczestników nabożeństw jak i odwiedzających to miejsce. Na zboczu góry Espelugues dominującej nad trzema bazylikami wytyczono półtorakilometrowy szlak kalwaryjski dla pielgrzymów. W latach powstały tutaj stacje drogi krzyżowej. Każdą z 14 stacji zdobią grupy olbrzymich postaci z żeliwa o wysokości dwóch metrów, wykonane przez rzeźbiarza Raffi. Dzięki temu artyście możemy podziwiać przepiękne postacie 150 figur. W 1885 r. ustawiono w tym miejscu krzyż przywieziony z Jerozolimy. Elementem szczególnym tych stacji drogi krzyżowej jest wieńcząca szlak piętnasta stacja Zmartwychwstanie Pana Jezusa. Dla osób niepełnosprawnych i chorych przygotowano mniejsze stacje drogi krzyżowej na niewielkiej łączce wzdłuż brzegu rzeki Gave, po drugiej stronie Groty. Ciekawostką jest umieszczenie tam, oprócz tradycyjnych, dodatkowych trzech stacji drogi krzyżowej: Nadzieja, Wiara, Miłosierdzie. Dzisiejsze Sanktuarium w Lourdes nazywane jest miejscem modlitwy i służby. Obecnie jest to cały kompleks zajmujący obszar 51 hektarów i składający się z 22 miejsc kultu. Podlega ono władzy biskupa Tarbes i Lourdes, który powołuje rektorów odpowiedzialnych za to miejsce. Sanktuarium utrzymuje się wyłącznie z dobrowolnych ofiar, darowizn, zapisów spadkowych. Oprócz 30 kapelanów, zakonników i kapłanów zatrudnionych na stałe, posługę w sanktuarium pełnią też siostry zakonne z pięciu zgromadzeń. Są tutaj zatrudnieni także świeccy pracownicy na stałe lub sezonowo. Opiekę nad pielgrzymami, głównie chorymi i niepełnosprawnymi, sprawują wolontariusze z różnych krajów skupieni w Służbie Młodzieżowej i tzw. Wiosce Młodych. Tak się zastanawiałem, co można jeszcze dodać do tych moich wspomnień z pobytu w tym wyjątkowym miejscu. Tych przeżyć, bardzo osobistych, nie są w stanie oddać żadne słowa, nawet te najbardziej wyszukane. Zresztą, mój Boże, te nie byłyby prawdziwe, byłyby sztuczne. Gdyby mnie ktoś zapytał, jak czułem się, uczestnicząc w porannej mszy świętej w słynnej Grocie, obok figury Matki Bożej, wraz z kilkoma innymi polskimi grupami, nie wiem co odpowiedziałbym. Wtedy. Teraz już wiem. To jest podobnie jak z przeżywaniem fatimskiego fenomenu potrzeba aktywnego uczestnictwa, obecności: tu i teraz, Ona i ja, syn i Matka. Krzyże przy Kalwarii Bretońskiej W Bazylice św. Piusa X\n18 18 głosiciel Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn nr 8 (189) CZĘŚĆ I, ROZDZIAŁ I W BIAŁEM MASTECZKU Jerzy Bandrowski Istotnie, mróz zelżał, a od południowego wschodu dął mięki wiatr, który snać pędził masy chmur, bo wszystkie gwiazdy na niebie zagasły. Mimo że po obu stronach gościńca leżał śnieg, drogi zupełnie widać nie było. Potykając się i macając laską w ciemnościach, ksiądz szedł machinalnie gościńcem ku rynkowi. Po głowie chodziły mu jeszcze echa rozmowy z Zagórskim. - Dziwny człowiek! - myślał. - Wciąż jeszcze nie wie, czego chce. To ucieka do miasta, to znów na miasto narzeka. Niespokojny duch - liberał. Wtem doznał wrażenia, że zeszedł z drogi. Niepewnie zrobił kilka kroków to w tę, to w drugą stronę, wreszcie obejrzał się za siebie, chcąc się zorjentować według światła, płonącego w pokoju Zagórskiego, ale kiedy odwrócił wzrok od oświetlonego okna, zrobiło mu się jeszcze ciemniej przed oczyma. Ksiądz znał dobrze swe miasteczko, a jednak w tych ciemnościach zgubił drogę. Nagle uderzył głową o coś twardego. Wyciągnąwszy ręce przed siebie, namacał słup. Słup od latarni. - Prawda, przecie tu dawniej była latarnia! Zwykłe sobie latarnie z naftowemi lampkami na szarych słupach - ale świeciły. I jedna z nich stała właśnie w tem miejscu. Cóż się z nią stało? Przyszła wojna, porządki się rozluźniły, latarni nie zapalano. Nie było ludzi, nie było nafty. Dziś są ludzie, jest nafta, ale latarni się nie zapala. Tak więc latarnia stała smutna i ciemna. Wicher otworzył ją. Odchylona klapa zwisała żałośnie, jak postrzelone skrzydło i latarnia na tym słupie wyglądała, niby wrona na postrach innym wronom do płotu przybita. Potem oczywiście szkło popękało i wyleciało. Został blaszany szkielet. Długo tak sterczał, aż wreszcie ktoś z miasta się nad nim ulitował i zdjął latarnię. Niepotrzebna. Jeszcze komu i na głowę zleci. Został tylko słup. Słup bez latarni jest zupełnie zbyteczny. Zawadza. Łeb sobie o niego można rozbić ciemną nocą. Więc przyjdzie ktoś z miasta, wykopie słup, przeniesie go na swe podwórze i postawi sobie na nim gołębnik. I obejdzie się bez latarni. Ale to się nie nazywa kulturą. - Ile to takich zaniedbanych latarń! Tak rozmyślając, dziekan odgadł naraz, że jest w rynku. Poznał to instynktownie po tem dziwnem czuciu, po którem człowiek odgaduje, iż dokoła niego jest, wolna przestrzeń, dalej, po zmienionym odgłosie kroków. Zresztą panowały ciemności nieprzeniknione i niczem niezmącona, martwa cisza. Noc zrobiła się czarna i gęsta jak smoła. Choć oko wykol - nie widać było nic. Ksiądz stanął. Rynek dwutysięcznego miasteczka. W tym rynku jest sąd, urzędy, ratusz, sklepy, kooperatywa, kilka szyldów, restauracja, szkoła, tu mieszkają też urzędnicy, inteligencja. Godzina wczesna, a ciemno jak w grobie. Nawet w oknach domów świateł nie było. - Głucha noc w ciemnościach wiekuistych brodzi! - sparafrazował ksiądz wiersz z kolędy. I cisza zupełna. Wzrok księdza zaczął się powoli przyzwyczajać do ciemności. Zamajaczył niewyraźnie ratusz z wieżyczką, przechyloną w tył, jak żydziak siedzący na koniu, wynurzyły się w mroku wysokie, śpiczaste facjaty starych domów. Ale wszystkie te kształty były tak widmowe, tak jakoś cmentarne i martwe, że księdzu zrobiło się nieprzyjemnie. Nie chciał iść sam, na przełaj, przez ten milczący rynek, koło kasztanów, na których Austrjacy wieszali rzekomych zdrajców, dalej tą czarną, wydrążoną drogą niby korytarzem podziemnym - zapragnął towarzystwa, głosów ludzkich. Skręcił i idąc pod ścianami domów, skierował się ku szkole. - Wprawdzie to po jarmarku, ludzie są pomęczeni - myślał - ale Pudłowiczów jarmark nie- wiele obchodzi i spać kładą się późno. Może tam będzie wikary, poszlibyśmy razem do domu. Pudłowicze, z którymi dziekan żył w przyjaźni, przyjęli go ze zwykłą sobie gościnnością. Był wikary, był też Bruczkiewicz, kierownik jednej z okolicznych szkół, szczwany lis o twarzy i zachowaniu się Milczka z Zemsty, ale doskonały i niestrudzony partner do preferansa, i ze wszystkiego widać było, pulka się zapowiada. W tej chwili jednak panował przedwstępny Wersal. Mimo że wszyscy byli swoi, starzy i dobrzy znajomi, odwiedzający się wzajemnie prawie że codzień i spędzający zimowe wieczory prawie stale razem, Pudłowicz, kierownik sześcioklasowej szkoły w Zawalu, jak zawsze dostojny i pełen namaszczenia; zmusił ich do przejścia do salonu, gdzie zareżyserował wieczór; dziekana usadowił na kanapie, rozmieścił ze znawstwem ogromnego, czerwonego wikarego i skulonego we dwoje, żylastego, chudego Bruczkiewicza, przysunął stolik z papierosami, wreszcie usiadł na fotelu naprzeciw dziekana. Tak to lubiał. Nie chciał, aby go tylko odwiedzano, pragnął, aby u niego bywano. Na to miał przecie salon, urządzony tak, aby w nim nic nie przypominało szkoły, lecz raczej dworek szlachecki, w tym salonie dywany, kilimy, makatki, obrazy, fotele, bibelociki, na ścianach wszelaką broń myśliwską, pod oknem pianino, w którego pudle chował przed służbą tytoń. W tym salonie teraz pan dyrektor Pudłowicz królował, przybierając wyszukane, salonowe pozy, gładząc długą, czarną brodę dziwnie długo czarną - i wodząc majestatycznie po gościach wielkiemi, orzechowemi oczyma, mocnemi jak u pogromcy zwierząt, a swoją drogą wiecznie podpatrującemi momenty w którychby można przytaknąć. Pani Pudłowiczowa, młoda jeszcze, tłuściutka, ślamazarna kobietka, pośpieszyła z cytrynówką własnej roboty i z tartinkami ze śledzia, do tego zaś poczęstunku dodała skarżącym się, pieszczotliwie śpiewnym głosem kilka komplimentów i parę omdlewających spojrzeń ładnych, podłużnych, agrestowo-zielonych oczu; mimo jakiegoś sztucznego grymasu, mającego prawdopodobnie pokryć zakłopotanie, twarz jej mięka, okolona jasnemi, złocistemi włosami, była miła i sympatyczna. - No, bierzcież, pijcie, jedzcie, nie dajcież się prosić! - zachęcała pani Pudłowiczowa gości głosem rozkapryszonej dziewczynki. - Masełko świeżutkie, doskonałe, śledź - pycha! Księże dziekanie, moiściewy, na cóż czekacie? Wikary - wódeczki! Poczciwy wikary zacierał mocno potężne dłonie, chylił w ukłonach krótko ostrzyżoną głowę, okrągłą jak kula kręglowa, i pocąc się, rumieniąc, wymawiał się, jak umiał, bo nie pił - panią Pudłowiczową to snać bawiło, bo kusiła, łasiła się tym swym głosikiem, uwodziła zamglonemi, zielonemi oczyma. - Po co ty tak księdza wikarego kusisz, kocino! - odezwał się mąż - On ci się uwieść nie da! Wikary wybredny, na mężatki nie patrzy, do panien tylko chodzi... Pani Pudłowiczowa uśmiechnęła się i niby zawstydzona, spuściła powieki. Bruczkiewicz uśmiechnął się pod wąsem. Widział, jak jej oczy pod powiekami zazezowały. - Będzie awantura! - ucieszył się. Zaś dziekan zaczął mówić: - Jak pięknie, jak idyllicznie wyobrażają sobie i opisują nieraz literaci nasi poezję, cichych wieczorów zimowych na prowincji - ten skrzypiący pod nogą suchy, lśniący śnieg, orzeźwiające tchnienie mroźnego powietrza, czerwono świecące okienka ciepłych domostw, przy lampce pracę ręczną i śpiewy dziewoji lub też naiwne i niewyszukane, lecz tak szczere i prawdziwe opowiadania starszych, którzy niejedno już widzieli i żołnierzy, którzy świat cały przeszli. W rzeczywistości zaś niema nic z tego wszystkiego. Na ulicach ciemno, okna pozabijane na głucho, nigdy nie otwierane, a w dusznych izdebkach zawzięte chrapanie. - Tak, nie! - potwierdził dyrektor Pudłowicz z ostrożnym blaskiem zgody w oczach. - Kto śpi, ten nie grzeszy! - wsunął zcicha Bruczkiewicz z lisim wyrazem twarzy. - Co ludzie mają robić? I co komu szkodzi, że sobie śpią? - Dajcież panowie spokój! - obruszył się dziekan. - Tak, nie! - pośpieszył szybko ze swą zgodą Pudłowicz, zastanawiając się równocześnie nad tem, co się znów dziekanowi stało; takie wybuchy były u niego rzadkie. - Ciemności egipskie! - mówił ksiądz dalej. - Przed świętym Florjanem na rynku światło się pali! - wtrącił Bruczkiewicz. - Tak, nie! - potwierdził dyrektor, gładząc swą czarną brodę. - Dziś nie! - zaprzeczył dziekan. - A, to, widać, zgasło! - zrejterował Bruczkiewicz. - Ani policjanta, ani stróża, nikogósieńko na ulicach niema - za to po polach uganiają psy łańcuchowe, półdzikie, rozżarte, do szczucia złodzieji chowane, psy tak straszne, że ludzie w miasteczku za żadne skarby świata do apteki ani po doktora w nocy nie pójdą, a jeśli już koniecznie muszą, choćby mieli parę kroków wszystkiego, jadą końmi! Straszne rzeczy! - Nie, bo - wtrącił Pudłowicz. - Trudno, to nie Paryż, to dziura! - A przecie psy tu nikogo jeszcze nie rozszarpały! - zauważył skromnie Bruczkiewicz. - Tak, nie! - podchwycił z widocznem zadowoleniem dyrektor Pudłowicz. - Swoją drogą. Nie zdarzyło się. - E, bo ksiądz dziekan dzisiaj jakoś nie w humorze! - przerwała z poufałą szorstkością pani Pudłowiczowa. - Poco sobie krew psuć. Lepiej wypijmy jeszcze po jednym kieliszku\n19 nr 8 (189) Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn głosiciel 19 wódeczki, zaraz się jaśniej na duszy zrobi! No, księże dziekanie, trąćmy się! Nasze kawalerskie! Z oczu zielonych i słodkich, jak ogień w konfiturze, strzelił przymilny, łaszący się promyczek. Dziekan zaczerwienił się z lekka, uśmiechnął się, jakby z pewnem zakłopotaniem i wypił. Jednakie nic uspokoił się jeszcze. - Moi drodzy państwo! - perorował rozżalony. Cu tu dużo gadać! Gorko się człowiekowi na duszy robi, jak na to wszystko patrzy! Jeździłem ja swego czasu do Ziemi Świętej, do Egiptu. Wiadoma rzecz: arabowie, murzyni, niby - kolorowi ludzie - to w naszych oczach dzikusy! Ale jakże szeroko otwarłby swą wiecznie zaspaną gębę z temi przekrwionemi od snu, zagapionemi oczami, nasz burmistrz, gdyby zobaczył, że te dzikusy kolorowe, półgoli kramarze wędrowni noszą w swych koszach małe baterje przenośne i wałęsają się, oświetleni rzęsiście lampkami żarowemi. Baciarze w całem znaczeniu słowa jasno oświeceni. A cóż dopiero mówić o takich rzeczach, jak telefon! - Tak, nie! - dodał od siebie dyrektor Pudłowicz. - Austrja podczas wojny zaprowadziła u nas połączenie telefoniczne, ale nasz rząd je zniósł. - Otóż to! Otóż to! - mówił gorąco dziekan. Za austrjackich czasów były tu latarnie, było oświetlenie, naftowe wprawdzie, ale było! Co dziś? Dlaczego dziś niema oświetlenia? Słupy po latarniach zostały - latarń niema! Możnaby pójść do burmistrza - powiedzieć - bo oni z pewnością w rubryce wydatków miejskich notują jakąś sumę przeznaczoną na oświetlenie miasta - te nieistniejące latarnie pachłaniają prawdopodobnie ogromną ilość nafty, znacznie większą niż przed wojną, ale żaden z nas tego nie zrobi. - Tak, nie! - ożywił konwersację dyrektor Pudłowicz. - Albowiem boimy się zaryzykować swą popularność - wtrącił Bruczkiewicz. - I słusznie. Po co świecić komuś, kto chce spać! - Tak, nie! - przytaknął gorąco dyrektor. - Tak mówić nie można - mówił dziekan - bo w ten sposób, chcąc nie chcąc, kryjemy sobą nadużycia i niedbalstwo. I tak idzie wszystko nie ku lepszemu, lecz ku gorszemu, moi panowie! - Tak, nie! Choć któż to może wiedzieć? Jedno zmieniło się na gorsze, drugie na lepsze. Człowiek nic nie wie. - A ja myślę, że księdza dziekana ktoś zirytował! - odezwała się, wiedziona kobiecym instynktem, pani Pudłowiczowa. - Ksiądz dziekan mówi tak, jakgdyby się z Zagórskim widział. - Skąd pani wie? - zdziwił się ksiądz dziekan, a jego piękne brwi znów uniosły się w górę. - Tak, nie, to Zagórski przyjechał? Kiedy? - Nie widziałeś? Rano. Dudą jechał. - Przyjechał i nawet byłem u niego po południu. Ale o niczem takiem nie rozmawialiśmy. - On zawsze wszystko krytykuje. Dlatego, że układa słowniki, wyobraża sobie, że jest od wszystkich mądrzejszy! - zadecydowała pani Pudłowiczowa. - A sam właściwie nie wie, czego chce. - To prawda! - potwierdził ksiądz. - Co za zmysł spostrzegawczy! - I cóż gada? Co nowego? Na długo przyjechał? - No, nic. Chory jest. Mówi, że się w mieście przemęczył. - Przemęczył! Wyobrażam sobie! - rzekła pani Pudłowiczowa ze szczerem zadowoleniem. - Oni przecie nie mają z czego żyć. Myślał pewnie, że w mieście sumy bajońskie znajdzie. Komu dziś potrzebne słowniki? Wróciłby na posadę do gimnazjum, zostałby nauczycielem. Ale on się dmie, służyć nie chce, nauczycielski chleb - kole w ząbki. Czemu? Bo zna tych parę głupich języków. To niech portjerem w hotelu zostanie! - Muszą być bardzo przygnebieni? - Nie zauważyłem tam tego! - odrzekł dziekan. - Jest trochę zmęczony, leżał. Ale zresztą w jaknajlepszem usposobieniu. - Oczywiście, chce ratować pozory. - Nie widziałem tam żadnego ratowania. - Tak, nie! - przerwał ostrożny dyrektor, zauważywszy podjazdowe ataki swej żony. - Może zagramy jedną pulkę? Ksiądz dziekan się irytuje. - Panowie! Panowie! - bronił się dziekan. Otwórzcie okna, wyjdźcie za próg, spojrzyjcie w tę ciemność i powiedzcie mi, że ja się irytuję! Głucha noc w ciemnościach wiekuistych brodzi! - A co nam do tego? - odezwał się Bruczkiewicz. - Nam jasno. Czem się ksiądz dziekan tak przejmuje? - Widzisz pan! Nawet Robinson Cruzoe, samotny na swej wyspie i nie mający ani dzienni-ków, ani książek, zmajstrował sobie jakiś kaganek. Ale światła trzeba chcieć, trzeba go na coś potrzebować, a do czegóż ono potrzebne ludziom - śpiącym? - Et, co nam do gulonów! Niech żyją, jak chcą. A my chodźmy na partyjkę. Zasiedli przy stoliku i wszystko było dobrze. A naraz ksiądz odezwał się: - Wiecie, panowie, jaka jest różnica między nami a gulonami w tej chwili? - Tak, nie, no? - Że my tu gramy w preferansa, a oni w szynku w dwadzieścia jeden! - No, temu można zaradzić! - uspokoił dziekana Bruczkiewicz. - Zagramy sobie w dwadzieścia jeden. Ja trzymam bank. CDN Następny odcinek powieści Jerzego Bandrowskiego, opisującego rzeczywistość międzywojennego Zakliczyna, w numerze wrześniowym. Pisownia tekstu oryginalna. Przedruk z poznańskiego z Wydawnictwa Polskiego R. Wegnera Fot. arch. rodziny Drożdżów z Filipowic WSPOMNIENIA STAREGO RENCISTy (DEMOKRATy) Wojciech Wesołowski Najdalej na wschód od miasta wysunięta jest wioska należąca do parafii zakliczyńskiej - Janowice. Wieś ta wyróżniała się większym obszarem od swych sąsiadek i większą ilością gospodarzy. Wieś ta jest w odległości liczącej jakieś 7 kilometrów od miasta, to też przy poprzednio zamieszkałego tam w swoim pałacu hr. Stadnickiego, gmina Janowice otrzymała pozwolenie na urządzenie szkoły dwuklasowej etatowej, co też to w tym czasie było wielkim dobrodziejstwem, gdyż dzieci tej wsi miały na miejscu naukę. Dojeżdżał tylko ksiądz z parafii do nauki religii. Z sąsiedniej wioski Wróblowice także korzystały z rejonu szlachcica Tabaczyńskiego - austriackiego oficera Dragonów. Stara hrabina wdowa przygnębiona, żyjąca tylko ze swoją służbą, dumna ze swego stopnia rodowego odnosiła się i do służby, i do włościan z rezerwą. Kiedy i gdzie zmarł mąż hrabiny, to w mojej pamięci nie przypominam sobie takiej smutnej uroczystości pogrzebowej. Ta kasta ludzka stale włóczyła się po zagranicznym kraju, szukając tam różnych odmian życia, spędzając czas na próżniactwie, objadając własny kraj i lud. Szafarka pani hrabiny, pani Justyna, mając 7-letniego synka ośmieliła się prosić panią hrabinę o doradzenie jej, co ma robić z synkiem, który ma wielkie chęci do nauki i chce zostać księdzem, a ona wszelkie koszty nauki będzie ponosić, tylko chciałaby zgody pani hrabiny. Pani hrabina odrzekła: - Daj go do miejscowej szkółki, nauczy się pisać i czytać. Później nauczy się krawiectwa, będzie pracował i będzie mu dobrze. Pani Justyna nie spodziewała się takiej dorady, ale tak zrobiła. Im starsza co dzień hrabina, tym częściej zaczyna jeździć do kościoła Reformatorów i zatapiała się w modlitwie, obdarzając ich częstymi darami, jako kwestarze przyjmowali z wielkim zadowoleniem ofiary z rąk pani hrabiny, które to dary dzielili między biedny lud. Trzymając się ściśle reguły świętego Franciszka. Hrabina nienawidziła księdza kanonika z parafii i wyrabiała sobie potrosze protekcje u zakonników, by ją raczyli przyjąć na pośmiertne bytowanie na cmentarzu klasztornym, tym bardziej, że w kościele Reformatorów po lewej stronie przed prezbiteryum stoi płaskorzeźba rycerza w zbroi ze zgientym kolanem Miał to być fundator. Reformator klasztoru i członek rodziny klucza melsztyńskiego, kasztelan. Pomnik ten tak jak wszystkie inne opatrzone był w podpis łaciński, takie były opowiadania ludności miejscowej. Hrabina zaczęła być niespokojna, jakby przeżywała jakieś nieszczęście, to też w kilka miesięcy zmarła, tym samym dostawszy się pod opiekę Reformatów, jak również pod opiekę śpiącego rycerza w zbroi. Cały majątek hrabiny wraz z pałacem wszedł w posiadanie krakowskiego adwokata. Pod pseudonimem Wenecja, tak zwana wioska Lusławice, chociażby z tego tytułu, że leży na wzgórzu i nad wodami, wioska różnych wydarzeń i przemian, heretyków, niedowiarków, diabłów, czarownic. Był to majątek szlachcica Taszyckiego, dworzanina Karola V, który z łaski bożej dochował się dwudziestu synów. Trudno było o nauczycieli, to też waszmość Taszycki sprowadzał uczonych aleksandryjskich, na co mógł sobie pozwolić uczony Vogel w owym czasie. Ów uczony tak się zżył z Polakami, że się nawet po polsku podpisywał będąc obcokrajowcem. W owym czasie była także uczelnia pism ariańskich, na czele, których stał Włoch Benito Vanstussocino. Będąc małem chłopcem nadsłuchiwałem jak mieszkańcy tej okolicy mówią, że tu w lusławieckim dworze mieszkali heretycy niedowiarki, którzy nie wierzyli w ów bóstwo, nie chcieli służyć w wojsku, nie chcieli nosić broni, nie chcieli się bić, dążyli do zgody i pokoju, taką propagandę siali między ludem. Nie podobało się to innej firmie, która postarała się konkurenta pozbyć. Nasłuchawszy się dosyć jeden raz chciałem zobaczyć ten grób i nagrobek, nareszcie nabrałem odwagi, kiedy byłem starszy i umiałem cokolwiek przeczytać. Otóż dwa kilometry od miasta strona wschodnio-południowa przy skrzyżowaniu polnej dworskiej drogi z drogą krajową po lewej stronie, na wale okalającym grunta dworskie stał słupek kamienny wysokości do centymetrów ponad poziomem wału nad fosą przydrożną, a na nim widniał wyryty napis Faustus Socino. Z czyjej ręki padł ten obcokrajowiec - to nam nie wiadomo. (...) opr. Joanna Białecka na podstawie zapisków pradziadka\n20 20 głosiciel Miesięcznik Miasta i gminy Zakliczyn nr 8 (189) GaBINET DENTYSTYCzNY Domosławice 29 (budynek byłej szkoły) lek. dentysta Karolina Horzymek PRZYJMUJE: poniedziałek 14:00-19:00; wtorek 10:00-14:00 środa 14:00-18:00; sobota (co druga w miesiącu) 10:00-13:00 REJESTRACJA TELEFONICZNA: TEL zapraszamy! Bezpłatne usługi w ramach ubezpieczenia nfz! BIURO UBEZPIECZEŃ NAJTAŃSZE UBEZPIECZENIA: - samochodów - domów - mieszkań, - firm - rolne - turystyczne - i inne Uwzględniamy zniżki z innych firm ubezpieczeniowych! Zakliczyn, Rynek 35, tel , Stacja Kontroli Pojazdów Kazimierz Bednarek Zakliczyn, ul. Grabina 6 (na terenie SPU Zakpol) Przeglądy techniczne i diagnostyka: - samochodów osobowych - samochodów dostawczych - ciągników rolniczych - pojazdów zasilanych LPG - pojazdów sprowdzanych z zagranicy - pojazdów pokolizyjnych - motocykli Ponadto: - komputerowe ustawienie zbieżności kół - analiza spalin - kontrola amortyzatorów Zapraszamy i życzymy szerokiej drogi! Stacja czynna: pon.-pt w godz w soboty w godz tel Gminna Spółdzielnia Samopomoc Chłopska Zakliczyn, ul. Spokojna 1 tel , Tradycje handlowe od 1925 roku! GS SCh poleca: >> szeroki asortyment w placówkach handlowych >> urozmaicona oferta domu towarowego >> pierwszorzędny chleb i inne wypieki z własnej piekarni >> powierzchnie i lokale do wynajęcia Zachęcamy do korzystania z naszych usług! firma usługowo-handlowa ASTORIA mycie pojazdów polerowanie i woskowanie karoserii pranie i suszenie dywanów i mebli tapicerowanych Sylwia Mytnik zaprasza do RĘCZNEJ MYJNI SAMOCHODOWEJ Zakliczyn, ul. Malczewskiego 53 tel , kom czynnej w godz. 8:00-20:00 C E N Y P R O M O C Y J N E! ZAPRASZAMY!


Forum Trzech Sektorów we Wrocławiu • Głogowskie Informacje & Wydarzenia • GŁOGÓW jest tutaj - już nie szukaj! Głogów Info | TutajGLOGOW.pl | Głogowskie Informacje & Wydarzenia\nPlatforma zaangażowania społecznego władzy, biznesu oraz organizacji pozarządowych\nNiezależnie od tego, jaki ciąg dalszy będzie miała historia Brexitu, jedno jest pewne: przeżywamy gigantyczny, paneuropejski kryzys zaufania do zasad budowania wspólnoty jako takiej. Na różnych poziomach społecznych relacji walczymy o kapitał społeczny kluczowych przedsięwzięć, a tymczasem właśnie przykład Wielkiej Brytanii pokazuje, że największym zagrożeniem jest zjawisko, które już w tym momencie śmiało możemy nazwać narastaniem antykapitału społecznego. Miliony ludzi są w stanie powiedzieć stanowcze NIE temu, co konstruowało dotąd Europę. Te miliony nie chcą iść na jakikolwiek kompromis, nie analizują także konsekwencji swoich decyzji, ponieważ nie czują się za nie odpowiedzialne. Tę odpowiedzialność zrzucają na instytucje władzy. Tak jakby wymierzały im karę za zawiedzione nadzieje.\nNie bagatelizujmy groźnego, w społecznych konsekwencjach, zjawiska: zanika zaufanie, słabnie siła wspólnoty, pojawiają się roszczenia, które są znamiennym dowodem tego, że ludzie mogą nagle odwrócić się od swoich „przedstawicieli”, czyli tych, z którymi chcieli dotąd utożsamiać się w sferze ideowej. To tworzy bardzo trudne warunki dla wszelkich inicjatyw społecznych – od dialogu władza lokalna – mieszkańcy, przez CSR, CCI, marketing społecznie zaangażowany, po kwestię społecznego mandatu, którym dysponują polskie organizacje pozarządowe. Skoro wszyscy widzimy, że „ryba psuje się od głowy”, to nie pozostaje nam nic innego, jak zacząć naprawiać ją od ogona. Chodzi o pracę na poziomie realnych społeczności, czyli tam gdzie rodzi się skala wartości: moje-nasze-wspólne.\nForum Trzech Sektorów debiutuje w tym roku, ale właśnie na starcie bierze na siebie niezwykle ważną rolę: platformy, dzięki której zaczniemy odbudowywać zaufanie obywateli. Obywateli – wyborców, obywateli – konsumentów, wreszcie obywateli – darczyńców, wolontariuszy, podmiotów aktywności społecznej i depozytariuszy idei dobra wspólnego. Jak to zrobić w świecie gnających do przodu nowych technologii, „odhumanizowanych” korporacji, „bezwzględnych” mediów, niestabilnej, prawdopodobnie również finansowo, Unii Europejskiej? Oto wyzwania dla Forum Trzech Sektorów, z którego wyjść musimy silniejsi i mądrzejsi. Pięć paneli poruszających kluczowe dla środowiska Trzech Sektorów zagadnienia! W każdym panelu szczególni goście: eksperci samorządowi, biznesowi i pozarządowi!\nProgram Forum Trzech Sektorów\nWrocław 26-27 września 2016 r.\n19:30-1:00 – Uroczysta Gala VII Kongresu Regionów: uczestnicy Forum Trzech Sektorów są zaproszeni na to wydarzenie.\n10:00-11:00 – Od „Lubię to” do „Ufam temu”: czy w świecie cyfrowym działania społeczne mają szansę na większy kapitał zaufania?\nCzy w sieci możliwe jest budowanie trwałych więzi kształtujących kapitał społeczny?\nCo zrobić, by kliknięcie „Lubię to” nie było pustym gestem?\nAkcje społecznościowe, crowdsourcing, crowdfunding – czy Call To Action wiąże się jeszcze z Call To Commitment?\nCzy redukcja wykluczenia cyfrowego to sposób na bardziej efektywny dialog społeczny?\nMarzena Suchan, Redaktor Naczelną Serwisów Internetowych Onetu\nJacek Królikowski, Prezes Fundacji Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego\nModerator: Jan Domaniewski\n11:15-12:45 – Komu jesteśmy potrzebni: czy potrafimy przetrwać bez pieniędzy unijnych?\nCzemu w Polsce utarło się, że organizacja tworzona oddolnie powinna żyć z funduszy przyznawanych odgórnie?\nBiznes, samorząd, a może jednak społeczność lokalna: kto ma szansę i kto powinien stać się nowym zapleczem dla organizacji społecznych?\nJak widzą misję organizacji pozarządowych ci, którzy są w stanie finansować ich działania?\nJaka jest przyszłość „publicznych funduszy” w kontekście osłabienia wspólnoty europejskiej?Paneliści:\nTomasz Sadowski, Przewodniczący Zarządu Fundacji Pomocy Wzajemnej Barka\n12:45-13:45 – lunch.\n13:45-14:45 – Misja czy sensacja: jak współpracować z mediami, by nawzajem budować swą wiarygodność?\nCzy organizacje społeczne są do czegoś potrzebne mediom?\nCzy CSR i CCI komercyjnych podmiotów jest w stanie porwać media?\nWładza lokalna w mediach: gdzie zaczyna się zwykła kampania?\nJak myśleć mediami i nie pogubić się w swoich wartościach?\nJerzy Wójcik, Zastępca Redaktora Naczelnego Gazety Wyborczej\nRobert Feluś, Redaktor Naczelny Faktu\n14:45-15:00 – przerwa kawowa.\n15:00-16:00 – „Listek figowy”, czy DNA firmy: realne korzyści biznesowe z CSR i CCI w kontekście reputacji\nJakich korzyści z tej działalności mamy prawo już się nie wstydzić?\nCzy możemy otwarcie mówić o zysku ekonomicznym z aktywności społecznej?\nDialog z otoczeniem: powinność, czy przezorność?\nRola społeczna firmy: budować ją samemu, czy „rękami” organizacji pozarządowej?\nJoanna Ciszewska, Dyrektor ds. Projektów Polskiego Instytutu Dyrektorów\nKatarzyna Dulko-Gaszyna, Kierownik ds. zrównoważonego rozwoju w IKEA\nPaweł Niziński, Partner Goodbrand CEE oraz CEO better\n16:00-16:15 – przerwa kawowa.\n16:15-17:15 – Społeczni podwykonawcy: szansa na prawdziwy łańcuch zaufania publicznego?\nJak z korzyścią dla wszystkich przeprowadzić proces dewolucji władzy?\nReprezentant społeczności, czy specjalista od dialogu ze społecznością: jak ugruntować pozycję organizacji pozarządowej w gminie?\nJak budować lokalne koalicje Trzech Sektorów?\nJak zbliżając się do ratusza nie oddalić się od ulicy?\nBarbara Sadowska, Wiceprzewodnicząca Zarządu Fundacji Pomocy Wzajemnej Barka\nJoanna Dzwończyk, Profesor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie\nForum Trzech Sektorów jest wydarzeniem towarzyszącym VII Kongresowi Regionów Wrocław 2016 – największemu w Polsce miejscu spotkań przedstawicieli administracji samorządowej i państwowej oraz świata biznesu, nauki i organizacji pozarządowych, a także reprezentantów sportu, kultury i mediów. W dniach 26-27 września we Wrocławiu, podczas dwóch dni sesji plenarnych i dyskusji panelowych – w obecności znamienitych gości, decydentów oraz uznanych ekspertów, omawiane będą dobre praktyki oraz tematy związane z rozwojem miast i regionów. 26 września, podczas uroczystej Gali Kongresu, wręczane zostaną prestiżowe nagrody w rankingu Prezydentów Miast N15 (Newsweek) oraz w rankingu „Miasta atrakcyjne dla biznesu” (Forbes) oraz rozstrzygnięty zostanie konkurs „Metamorfoza mojego Regionu. Przed i po.”, w którym do wygrania jest 500 000 zł brutto na kampanię promocyjną w mediach Grupy Onet RAS Polska.\nWięcej informacji oraz sprzedaż biletów na stronie kongresregionow.pl.