Zamknij oczy i spróbuj dotrwać do jutra: Rozdział XI – Teczka\nWCALE NIE ZAPOMNIAŁAM. (no ok, przypomniało mi się przed chwilą). 4 lipca zaczynam wykopaliska. Będę na bezinterneciu, ale, jeśli dobrze pójdzie, to niedługo zaplanuję publikację na odpowiedni dzień. Kończą mi się trÓ piosenki do linkowania w pościkach! ;-;\nPS POPRAWIŁAM W KOŃCU BŁĘDY.\n(i pewnie narobiłam masę nowych ._.)\nMoże Varren dał jej taryfę ulgową, może sam nie czuł się najlepiej. Averyn nie potrafiła tego określić. Miała jednak wrażenie, że jego ciosy były zdecydowanie słabsze. Mimo wszystko próbowała nie pokazywać, jak bardzo męczyło ją każde sparowanie sunącego na nią uderzenia lub wyprowadzenie poprawnego ataku.\nNie powiedziała nawet słowa, gdy złapał ją naprawdę silny skurcz. Ale doskonale widziała, że Varren zauważył zmianę, kiedy nie przyjęła ciosu, odskakując. Przyklęknęła na jedno kolano, starając się rozluźnić mięśnie w łydce, mimo to ból nie odpuszczał. Ledwie na moment przeniosła wzrok na nogę, a gdy podniosła spojrzenie, Varrena już nie było.\nZamarła, nie mogąc zlokalizować jego energii. Zaraz wierzgnęła dziko, czując rękę Młodszego Indari na głowie. Silne, szorstkie palce przesunęły się po skórze potylicy i zacisnęły się na włosach. Potem twarz Averyn zanurzyła się w błocie. Z całych sił odepchnęła się od śliskiego podłoża, ale jej przedramiona tylko zadygotały, a później rozjechały się żałośnie. Starała się więc sięgnąć Varrena. Ledwie machała nogami w powietrzu. Ręką też nie zdołała go pochwycić. Po ułożeniu dłoni, stwierdziła, że znajdował się gdzieś za nią. Nie mogła go sięgnąć. Doskonale wiedział, jak się ustawić.\nBrakowało jej powietrza. Podjęła jeszcze jedną rozpaczliwą próbę uniesienia twarzy choć o kilka centymetrów. Wiedziała, że Varren na pewno jej na to nie pozwoli. W końcu się poddała. Dlaczego to robił? Miał nad nią miażdżącą przewagę. Oboje to wiedzieli. Nie widziała sensu w tym, by na siłę jej to udowadniał.\n— Nie żyjesz — powiedział dziwnie z siebie zadowolony Varren, puszczając jej białe włosy.\nAveryn uniosła się gwałtownie, łapczywie łykając kolejne hausty powietrza. Kiedy poczuła się lepiej, wypluła błoto, które zdążyło wcisnąć się do ust, i niedbale przetarła twarz.\n— Po co to wszystko? — wyrzuciła ze złością.\n— Kara za nieuwagę — wyjaśnił spokojnie. — Za złożenie broni, za zajmowanie się tym, co nieistotne — dopowiedział zgryźliwie. — I przede wszystkim: za zlekceważenie przeciwnika — zakończył ostrzejszym głosem.\nPrzewróciła oczami. No tak. Z góry założyła, że Varren daje jej fory. Owszem, dawał. Po to, żeby uśpić jej czujność.\n— Przepraszam — powiedziała, chociaż sama nie wiedziała, dlaczego właściwie miała go przeprosić.\nW głębi czuła, że bardzo go zawiodła.\n— Mnie przepraszasz? — zakpił. — Dimę też przeprosisz, jak poderżnie ci gardło, bo rozwiąże ci się sznurówka?\nZabolało. Wbiła spojrzenie w ziemię. Uparcie starał się jej pokazać, że nie był jej dawnym przyjacielem. A ona równie uparcie próbowała w to nie wierzyć. Odetchnęła głębiej, ignorując ból i upokorzenie, po czym spróbowała podnieść się z kolan.\nJej nogi żałośnie rozjechały się na zakrwawionym błocie.\nPrawie ponownie runęłaby twarzą na ziemię, gdyby nie Varren. Sztywno złapał za ramię Averyn, trochę za mocno zaciskając palce. Poczuła ból, jednak w niczym nie przypominał tego z wczorajszego dnia. Młodszy Indari pomógł jej wstać. Szybko odnotowała, że ich kontakt fizyczny trwał nieco zbyt długo. Puścił ją dopiero, gdy na niego spojrzała.\n— W porządku? — zapytała niepewnie.\nMusiała wyglądać komicznie, ubłocona, zdyszana, z potarganymi włosami lepiącymi się do spoconej głowy. Za to Varren, jak zwykle zresztą, wyglądał na tyle nienagannie, na ile pozwalała na to sytuacja.\n— Tak — odparł po chwili męczącej ciszy.\nNie, poprawił się w myślach, ale nie wypowiedział tego na głos.\nNic nie było w porządku. Niewidzialna siła ścisnęła go za gardło i coś odebrało mu dech. Co tak właściwie chciał jej powiedzieć? Że niesamowicie mu przykro, ale będzie musiała znowu pozbawić kogoś życia? Że być może będzie musiała zabijać jeszcze przez jakiś czas? Że jego plan całkowicie się spierdolił, że nie potrafił jej uratować?\nPoczuł się niesamowicie zmęczony, słaby oraz bezbronny. Może nawet nie dość silny, by nieść to dalej w pojedynkę. Miał wrażenie, że wziął na siebie zbyt wiele. Teraz, kiedy dotarł tak daleko i był już tak blisko uratowania Averyn, nagle stał się bezsilny.\nCzekał na jakieś ostre słowa, ale nic takiego nie nadeszło. Ostatecznie złamał się, kiedy dostrzegł w jej oczach zrozumienie.\nTo, że wziął Averyn pod swoje skrzydła, przysporzyło jej tylko kłopotów oraz wrogów. A przecież chciał, by była bezpieczna. Wszczepienie? Zjebał to. Tak bardzo bał się, że coś może pójść nie tak, że w końcu to wygadał. Nie dopilnował też dzieciaka, który się zabił, a powinien zostać jej partnerem… odpowiednio słabym, żeby nie miała problemu z pokonaniem go. Co prawda przeszukał wtedy wszystkie pokoje, ale nie znalazł żadnego dowodu na to, by to Livia mogła w tym gówniarzowi pomóc. Poza tym, kiedy Ilvan wysyłał ją do kolejnych zadań, uśpiła czujność Varrena. Był przekonany, że nie znajdzie dość czasu, by mu przeszkadzać. Ale jakimś cudem stało się inaczej.\nJednak jego największą porażką był Deren.\nMoże Averyn starała się to wypierać. Może udawała, że tego nie widzi. On widział. Aż zbyt wyraźnie. W każdym jej nerwowym ruchu, spanikowanym spojrzeniu. W każdej pojedynczej chwili, gdy zaciskała usta, żeby nie krzyknąć, w każdym momencie, kiedy wciągała głośno powietrze i starała się uspokoić.\nMyśl, że już nigdy nie miała zaznać spokoju i zawsze śnić koszmary, sprawiała, że niemal fizycznie czuł, jak rozpadał się od wewnątrz, kawałek po kawałku. Poczucie winy paliło go przy tym niewyobrażalnie mocno.\n— Zostaw miecz — nakazał niespodziewanie. — Dość na dziś.\nWbiła sztych w miękką ziemię, przez chwilę wpatrując się w zabłocone buty, zanim zebrała w sobie dość odwagi, by jeszcze o coś zapytać.\n— Varren — zaczęła niepewnie, z dziwną trudnością wymawiając jego imię.\nSpojrzał na nią, nie dając żadnego innego znaku, że słuchał.\n— Jesteś psychokinetykiem…\n— Nie — przerwał jej ostro.\n— Ale przecież jesteś — mruknęła z wyrzutem.\n— Jestem. Ale wiem, do czego zmierzasz. Nie, nie przećwiczymy tego teraz.\nZ tymi słowami zabrał broń, by następnie jednym płynnym ruchem strącić z niej część brudu. Varren najwyraźniej uznał rozmowę za skończoną, bo ruszył w stronę wejścia do budynku.\n— Ale Varren… — podjęła, zrównawszy się z nim krokiem.\nNiespodziewanie się zatrzymał.\n— Powiedziałem „nie” — wycedził.\n— Przeliterować ci to? — warknął, zanim szturchnął ją w brzeg ramienia.\nAveryn nie potrafiła stwierdzić, czy chciał ją uderzyć, ale tego zaniechał, czy raczej chciał ją po prostu popchnąć. Poczuła ukłucie upokorzenia, mimo to nie zamierzała się poddać.\n— To mogłoby uratować mi życie!\nPosłał jej takie spojrzenie, że poczuła zimny dreszcz przebiegający wzdłuż pleców. Czegoś jej nie mówił. W milczeniu przeszedł kilka kroków i zatrzymał się ponownie, jakby chciał coś powiedzieć. Po chwili rozmyślił się i poszedł dalej.\n— Varren — spróbowała raz jeszcze. — Proszę. Nie ignoruj mnie! — Wściekła się, kiedy nie zwrócił uwagi nawet na to, że złapała go za przegub.\nWyszarpnął rękę z uścisku i niesamowicie szybko chwycił za brzeg jej munduru, niemal unosząc ją ponad ziemię. Rozpaczliwie starała się sięgnąć stałego podłoża, ale ledwie dotykała go palcami.\n— Nie będę się powtarzał — wyszeptał wściekle. — Jest milion powodów, dla których odmawiam. Nie zdążysz. Nie dasz rady. I, przede wszystkim — zaakcentował, uśmiechając się nieszczerze — nie wiesz, o co prosisz. Zajrzyj do Kairna, Nair cię wpuści — polecił jeszcze, zanim ją puścił.\n— A jutro? — zapytała, spoglądając na niego niepewnie.\n— Nie mogę ciągle wycierać twoim pyskiem placu — odparł. — Odpocznij, zalecz rany, nabierz sił. Jeśli Nair i Kairn dali ci jakieś wskazówki, to powinno wystarczyć.\nNic więcej w tak krótkim czasie nie zdziałamy, dodał w myślach, marszcząc brwi.\nVarren musiał jakoś wpłynąć na pacyfikatorów. Na tyle, by pozwolili mu sędziować pojedynek Averyn i Dimy. Sprawa nie była prosta, bo wiedział, że nie będzie jedyną osobą starającą się o ten przydział. Nie ułatwiał tego również fakt, że dopiero co nominowano go na Młodszego Indari, a sam Ilvan wyjeżdżał. Varren miał więc zarządzać ogółem, nie zaś tkwić przy mordujących się wzajemnie nowicjuszach. Nair odpadał z oczywistych względów, Kairna nie wcisnąłby do tego zadania w takim stanie, bo istniała niemal stuprocentowa szansa, że Livia drugi raz nie spieprzy roboty, Eremtair… cóż. Mimo wszystko nie do końca mu ufał. Może istniał cień szansy, by bez wzbudzania wątpliwości mógł sędziować chociaż część pojedynków z powodu braków w kadrze.\nEremtair wpisał w odpowiednie rubryczki kilka losowych uchybień w działaniu Varrena, które w jego mniemaniu wydawały się zwykłymi pierdołami, ale ostatecznie na coś donieść musiał. Prawda była taka, że nie chciał brać udziału w całym tym syfie i po cichu liczył na przewrót. Miał swoje za uszami, ale to, co wyprawiał Ilvan, przechodziło ludzkie pojęcie. Teraz, już na stanowisku oficera, Eremtair wiedział niewiele więcej. Próbował kiedyś, z czystej ciekawości, dowiedzieć się czegoś jeszcze na temat legendarnego frontu, o którym każdy słyszał, choć nikt nie miał konkretnych informacji, ale posłani tam oficerowie, często przeskrobawszy coś wcześniej w samej Akademii, nigdy już nie wracali. Wszelcy przewoźnicy i zaopatrzeniowcy mówili niewiele, zupełnie jakby ktoś płacił im za milczenie. Z kolei żadna telewizja lub zwiady tam nie docierały – a nawet jeśli, szybko podawano do opinii publicznej informację o tym, że kolejny śmigłowiec lub samochód, bez różnicy, czy na na pokładzie znajdowali się sami cywile czy nie, został doszczętnie zniszczony, a pieprzone drony znikały bez śladu. Później w narodowej stacji telewizyjnej wywiadu udzielał Ilvan, zapewniając o tym, jak bardzo mu przykro z powodu zaistniałej sytuacji i zastrzegał przy tym, że reporterzy powinni wiedzieć, na co się piszą, bo wojna to nie przelewki. Na tym kończyły się wszelkie doniesienia z frontu, do jakich Eremtair, mogąc pozwolić sobie na taki luksus, jakim za murami Akademii był telewizor, potrafił dotrzeć.\nWłaściwie to raz zdarzyło mu się, że oglądał wywiad z szeregowym żołnierzem i nie wiedział, czy powinien się śmiać, czy może jednak płakać. Gówniarz wyglądał tak, jakby wojnę znał tylko z kolorowych obrazków umieszczonych w szkolnych podręcznikach. Arne niespecjalnie chciał wierzyć w to, że żołnierze na froncie mieli wakacje w porównaniu z tym, co rekruci przeżywali w samej Akademii. Walki zawsze były brutalna i wyniszczające, a ten dzieciak opowiadał o nich jak o wielkiej, wspaniałej przygodzie. Sigmo najświętsza, chłopak był gotów dziękować Ilvanowi za to, że go tam posłał. Eremtair nigdy nie słyszał większych bzdur.\nChłopaczek, choć podobno dopiero co zszedł z frontu – Eremtair pamiętał nawet, że pokazywano go w ufajdanym mundurze – wydawał się zdecydowanie… za czysty. W takich warunkach trudno o utrzymanie higieny. Czubki palców, paznokcie, brwi oraz w ogóle okolice oczu zawsze brudziły się najbardziej i często trudno było je domyć nawet po kilkukrotnym szorowaniu. Nie mógł uwierzyć w to, że dzieciak, którego podobno dopiero wyciągnięto z kamaszów, miał uwalony mundur, ale sam był czyściutki i wypachniony. Żadnych śladów krwi, zadrapań, sińców. Nic, co mogłoby wskazywać na to, że dopiero co zszedł z pola walki. Eremtair wcale nie zdziwiłby się, gdyby mundur odziedziczył po kimś, kto nie miał dość szczęścia. Miał też niemal stuprocentową pewność, że Ilvan napchał dzieciakowi do gardła tyle forsy, że podczas nagrania starał się nią nie posrać. Chociaż masa pewnie, jak to masa, łyknęła propagandę. Właściwie jedynie ktoś wewnątrz murów Akademii mógł zwietrzyć podstęp. A że tutaj dostęp do wszelkich mediów mieli tylko oficerowie… cóż.\nWidocznie Ilvan nie chciał, by ktokolwiek dowiedział się o tym, co naprawdę się tam wyprawiało. Eremtair był ciekawy tylko tego, jak Najwyższy tłumaczył się rządowi. Chociaż odpowiedź wydawała mu się równie prosta. Wielu wysoko postawionych urzędasów posiadało osobistych ochroniarzy wynajętych z Akademii, poza tym większość miała swoją cenę. Ostatecznie nie zdziwiłby się w ogóle, gdyby w ostatecznym rozrachunku coś takiego jak front wcale nie istniało.\nSkrzywił się raz jeszcze, złożył podpis w zaznaczonym miejscu, przyjrzał się mu krótko, następnie zamknął papierową teczkę. Tę oznaczył odpowiednim kolorem i wsunął do brązowej koperty, zakleił ją, opisał oraz wrzucił do pojemnika na pocztę. Zerknął na zegarek, zdając sobie sprawę, że jeśli natychmiast nie wyjdzie, to pewnie się spóźni, a przecież obiecał Varrenowi, że pomoże mu przy przenoszeniu gratów. Młodszy Indari w końcu wraz z awansem dostał nowy gabinet i wolał, by w jego osobiste rzeczy oraz dokumenty nie wsadzali łap postronni pracownicy.\nVarren ze stoickim spokojem zniósł niedogodność, jaką było ściąganie miar z jego ciała. Ilvan uparł się, żeby skroić mu kilka nowych mundurów. W końcu musiał wyglądać, jak to powiedział przełożony, reprezentacyjnie jak skurwysyn.\nVarren był zdania, że jak skurwysyn wyglądał i bez specjalnego munduru, a biały, paradny płaszcz tylko mu w tym umniejszał, szczególnie przez to, że obszyto go srebrną nicią. Nie czuł się w nim komfortowo, pomijając już samą kolorystykę oraz to, że nie widział siebie w roli jakiegoś arystokraty-pajaca odzianego w świecidełka. Po prostu za każdym razem, kiedy go nakładał, dziwny, nienaturalny ciężar opadał na jego ramiona. Kiedy tylko biały materiał spoczywał na wieszaku, Varrena oblewała ulga wymieszana z ukłuciem niepokoju.\nTeraz stał pośrodku gabinetu. Lada chwila miał go opuścić. Ubrany w stare ciuchy pamiętające jeszcze czasy cywila, miejscami lekko ciasne, bo w ciągu dwóch lat zdążył wyrobić sobie trochę mięśni, wgapiał się w znajdujący się na biurku klucz. Był tak zafrapowany niespotykanym znaleziskiem, że nie przeszkadzało mu nawet to, że przez konieczność czekania na nowe mundury tkwił teraz w ubraniach, których nawet nie zdążono uprać i śmierdziały zatęchłą szafą.\nNie miał pojęcia, jakie drzwi lub szafkę mógł otwierać klucz. A już tym bardziej nie wiedział, skąd mógł się wziąć w jego gabinecie. Może w kwaterach nie dbał o porządek, ale tu wszystko musiało mieć swoje miejsce. Właściwie gdyby mógł, ustawiałby wszystko od linijki. Naprawdę nie potrafił stwierdzić, skąd wziął się cholerny nadprogramowy klucz w tym pieprzonym gabinecie, gdzie wszystko miało swoje pierdolone miejsce.\nSłysząc pukanie do drzwi, Varren czym prędzej zgarnął drobny przedmiot do kieszeni, upominając się w myślach, żeby koniecznie sprawdzić, do czego pasował.\n— Wejść — polecił.\n— Stary, wybacz spóźnienie, zasiedziałem się nad raportem. — Eremtair wyjaśnił się już w wejściu, chociaż Varren wcale nie był zły.\nWłaściwie czuł się nawet trochę zagubiony, stojąc pośrodku wypełnionych po brzegi pudeł. Dziwność sytuacji potęgowało również to, że wyglądał całkiem przeciętnie w wytartych dżinsach i szarej koszulce. Cywilny ubiór zdecydowanie odbierał mu powagi oraz grozy. Jeśli nie liczyć wojskowych kamaszy i blizn przecinających jego twarz w kilku miejscach, Eremtair miałby pełne prawo do stwierdzenia, że zastał w gabinecie Varrena jakiegoś zabłąkanego gówniarza.\n— I co, dziedziczysz gabinet po Ilvanie? — zapytał w końcu Eremtair.\n— Nie, pomieszczenie obok — mruknął, schylając się po trzy ułożone na sobie kartony.\n— Hohooo, no proszę — zaśmiał się Eremtair. — Przy sekretariacie w głównym bloku?\n— Ta, gabinet numer dwa. Zaraz po Ilvanie, numerze jeden — odparł z przekąsem, poprawiając ułożenie pudeł. — Idziesz?\nAveryn wśliznęła się do pokoju wskazanego przez Naira. Nie zdziwiła się, widząc ten sam wewnętrzny gabinet, który sama zajmowała jeszcze niedawno. Kairn leżał na boku, wpatrując się w przeciwległą ścianę. Oddychał powoli i spokojnie. Chwilę zajęło mu zarejestrowanie, że ktoś wszedł do pomieszczenia. Leniwie przeniósł wzrok na Averyn, przyglądał się jej przez moment, aż wreszcie uśmiechnął się blado.\nPodeszła powoli, by ostrożnie usiąść na brzegu pościeli.\n— Chciałabym — mruknęła, garbiąc się i wpatrując w podłogę.\nW końcu na niego spojrzała. Bladością skóry prawie jej dorównywał, poza tym miał przekrwione, podkrążone oczy, choć jego spojrzenie pozostało czujne, kiedy ją obserwował.\n— Spuść chujowi wpierdol — powiedział nieoczekiwanie. — Słowo daję, jakby tylko Livię dopuścili do mnie na długość ramienia… — urwał, zaciskając oczy.\n— Nie powinieneś się denerwować — upomniała go.\n— Pierdolę to — warknął, ale za chwilę odetchnął głębiej. — Nie mam już nic do stracenia, a nie chcę zamiaru czekać, aż zdechnę. — Zamilkł, na powrót wpatrując się w ścianę. — Boli jak skurwysyn — pożalił się słabym głosem. — Mam dość.\nAveryn zacisnęła lekko usta, powstrzymując ciężkie westchnienie. Varren nie bez powodu to właśnie jej kazał odwiedzić Kairna. Była chyba ostatnią osobą, którą nie dość, że znał, to jeszcze mógł poskarżyć się na wszelkie dolegliwości. Naharev, Eremtair i Nair pewnie zbyliby go krótkim, karcącym spojrzeniem lub sam Kairn w ogóle nie odważyłby się przy nich wydusić choć słowa.\nTa myśl uderzyła ją niespodziewanie – skoro Młodszy Indari zrobił to celowo… zaraz, czy on w ten pokrętny sposób starał się dbać o swoich przyjaciół?\n— Zaniepokoiłaś się czymś — oznajmił nagle, najpewniej wyczuwając drobną zmianę w jej mocy.\nPrzecież tłumaczył jej wcześniej, że każde wahnięcie nastroju odbijało się w tym, jak zachowywała się energia. A Kairn był piekielnie dobry w odczytywaniu jej przepływu.\n— Nic takiego — odparła, starając się opanować. — Po prostu nie wiem, co powiedzieć.\n— Chyba nic nie musisz — oznajmił nieco przygaszony. — Mam za swoje, mogłem być bardziej czujny…\n— Na litość, Kairn! — wybuchła nieoczekiwanie, wstając tak szybko, że przez moment miała wrażenie, że spodziewał się nadejścia ciosu. — Nie użalaj się nad sobą! — powiedziała rozedrganym głosem. — To znaczy… — urwała na moment — ja wiem, że jestem ostatnią osobą, która powinna ci to mówić, ale, kurwa mać, weźmy się w garść. Varren coś wymyśli. Może Nair. Albo ja. Czemu tak na mnie patrzysz?\n— Ty klniesz — zauważył z rozbawieniem, unosząc się na łokciu.\nSkrzywił się z bólu, ale nadal się uśmiechał.\n— Co w tym takiego dziwnego? — oburzyła się.\n— Wydawałaś się taka grzeczna i łagodna.\n— Zagubiona — powiedziała z rezygnacją i przysiadła na brzegu biurka Naira, zapatrując się w przestrzeń. — Jestem przerażona. Pojutrze mam kogoś zabić i jak D-deren i ja go, ja nie… — motała się, tym razem wgapiając się w dygoczące dłonie, które zaraz zacisnęła. — Muszę to zrobić — oznajmiła twardo. — Nie mam wyjścia, a Varren zrobił tyle, żeby mnie uratować… Nie mogłabym tego tak po prostu odrzucić. — Pokręciła głową. — Ta myśl ciągle za mną chodzi. Ostatnie wydarzenia. Mam wrażenie, że zaraz zwariuję, może już zwariowałam — zakończyła przygaszonym głosem.\n— Jak my wszyscy — dopowiedział poważnie Kairn, unosząc się do siadu. — Rzadko trafia się tu ktoś taki jak Dima — stwierdził ostrożnie. — Niewielu ludzi bawi zabijanie. Tak samo jak niewielu jest tak cholernie zdeterminowanych jak on. I tylko tego w Dimie bym się obawiał — poradził jej. — Nie jest przesadnie silny, ale jest świetnym materiałem na żołnierza do likwidowania konkretnych celów. Każesz mu zabić, zrobi to bez mrugnięcia. Tacy mają tu wzięcie — skwitował, opierając dłonie na łóżku, jakby zastanawiał się, czy powinien spróbować wstać. — Mnie zabijanie nie bawi. Myślę, że mogę mówić nie tylko za siebie. Varren może wygląda na sadystę, ale zdecydowanie nim nie jest. Jaki z tego wniosek? — rozchmurzył się nieznacznie. — Przeżywają ci, którym bardziej zależy na życiu niż laniu się po pyskach. Ci, którzy potrafią myśleć i kombinować.\nPrzez chwilę oboje milczeli, aż Averyn postanowiła przerwać tę męczącą ciszę:\n— Wiem, że ci ciężko. Że wizja dwóch miesięcy jest taka… że to wyrok — zakończyła z braku delikatniejszego słowa. — Ale jestem pewna, że Varren stanie na głowie, żeby ci pomóc. I że zrobi wszystko, żeby dopaść Livię. Tyle mogę ci obiecać. W swoim i jego imieniu.\nKairn posłał jej uśmiech, który natychmiast odwzajemniła.\n— Masz szczęście, że jesteś od Varrena, nikt inny z dołu nie wszedłby tak głęboko w szeregi oficerów — zaśmiał się, a potem zadrżał, walcząc o utrzymanie równowagi.\nAveryn podeszła do niego szybko i pomogła na powrót położyć się na łóżku tak, by nie upadł.\n— Chyba trochę za wcześnie na myśl o wstawaniu — upomniała go.\n— Ta, Nair dużo zdziałał, ale może nie przesadzajmy — mruknął. — Musisz wypocząć, widzę, że padasz na pysk. Varren pewnie czyścił tobą plac treningowy — zażartował. — Ja też jeszcze trochę poudaję, że wcale nie zdycham…\n— Dobra, dobra, żartuję tylko.\n— No — fuknęła na niego. — Ja myślę.\n— Przećwicz to, co ci pokazałem.\nVarren odesłał Eremtaira do swoich obowiązków. Sam zajął się wykładaniem kolejnych teczek i segregatorów na jeszcze puste regały. Poza wielkością i masywniejszym biurkiem nowy gabinet nie różnił się przesadnie od poprzedniego. Varren prawie mechanicznie ustawiał wszystko na swoje miejsca, segregując przy tym papiery, przekręcając monitor komputera tak, by znajdował się pod idealnym kątem.\nW końcu usiadł w fotelu, zakładając ręce za głowę. Przypomniał sobie o kluczyku, kiedy poczuł, jak uwierał go w kieszeni. Sprawdził najpierw, czy pasował do którejś z szafek, ale był zdecydowanie za duży. Wyprodukowała go ta sama firma co zamek w drzwiach do jego gabinetu, tam jednak nie pasował.\nZamarł. Tylko w tej części bloku znajdowały się drzwi z tej samej fabryki. Skoro klucz nie otwierał jego drzwi, musiał pasować do sekretariatu lub… gabinetu Ilvana. Zimny pot sperlił mu się na czole, kiedy wpatrywał się w to cholerstwo. Co robiło w jego gabinecie? Jak się tam znalazło? Czy to możliwe, żeby sam Ilvan mu je podrzucił? Obejrzał przedmiot dokładniej. Z drugiej strony przy uszku do zawieszenia na breloku znajdował się napis „KOPIA”.\nCzuł w tym podstęp. Klucz do gabinetu Najwyższego nie mógł tak po prostu, zupełnym przypadkiem, trafić na jego biurko. Musiał pozbyć się z terenu Akademii Livii. Przynajmniej do rana. W dwóch krokach znalazł się przy biurku, podniósł słuchawkę i wybrał numer wewnętrzny prowadzący do telefonu na jej biurku. Postanowił przy tym nie informować podwładnej o tym, że używał szyfrowanej linii. Miał już na tyle wysoką pozycję, że nie musiał się z tego tłumaczyć.\n— Młodszy Indari? — zdziwiła się, nie próbując nawet ukryć niechęci.\n— Masz dołączyć do pościgu za zbiegłą dziewczyną — nakazał jej.\n— Bo mam taką zachciankę — odparł natychmiast. — To rozkaz, żołnierzu.\nLivia milczała przez kilka boleśnie długich chwil. Varren postawił wszystko na jedną kartę, mógł właśnie pakować się do świeżo wykopanego grobu.\n— Na rozkaz, Indari — warknęła w końcu i rozłączyła się.\nCieszył się, że nie kwestionowała jego nakazu, bo obawiał się, że mógł zabrzmieć nieco zbyt nerwowo.\nPóźniej Varren usiadł w fotelu, by zalogować się na służbowym komputerze. W myślach powtarzał sobie, że musi pamiętać, aby później wyczyścić dane logowania. Wpisał hasło, a na ekranie wyświetliło się kilka powiadomień o nowych przyznanych uprawnieniach.\n— Tak jest, kurwa! — ucieszył się, widząc, że otrzymał dostęp niemal na równi z samym Ilvanem; nie brakowało nawet dostępu do osobistych plików Najwyższego, ale wcale go to nie zdziwiło. Najważniejszych i najbardziej kompromitujących rzeczy nie trzymali na komputerach, które ktoś mógłby zhakować, ale u samego Ilvana w wersji papierowej.\nSpojrzał przez ramię. Otwierano bramę, więc Livia musiała właśnie wyruszać. Przy okazji odnotował, że nastał wieczór. Nie miał pojęcia, kiedy włączył światło, ale w tej chwili o to nie dbał.\nDawno nie czuł takiej adrenaliny. Czy wyłączenie kamer na godzinę powinno załatwić sprawę? Zabębnił palcami o blat. Ilvana już nie było, teraz to on wydawał rozkazy. Do konserwacji monitoringu, z tego, co pamiętał, został jeszcze trochę ponad miesiąc. Jak wyłączyć kamery w głównym bloku tak, żeby nikt nie uznał tego za podejrzane?\nZanik prądu. Zanim podłączą zasilanie awaryjne, minie trochę czasu. Uśmiechnął się do swoich myśli. Zapasowy generator nie obejmował między innymi kamer na korytarzach i oświetlenia w pokojach adeptów, bo zbyt dużo energii szło na utrzymanie odpowiednich warunków w magazynie, w którym przechowywano materiał do wszczepień. Jeśli nikt nie dostrzeże go na korytarzu, będzie miał jakąś godzinę do wykorzystania, zanim do pomieszczeń na parterze faktycznie wróci prąd. Nie mógł oczywiście doprowadzić do zaniku napięcia natychmiast po wymarszu Livii. To mogło wzbudzić za dużo podejrzeń.\nWytrzymał jeszcze kilka minut, kiedy zgasło światło. Zwarcie w obwodach powinno załatwić sprawę. Przeczekał wrzawę na korytarzu, gdy technicy poganiani przez strażników szukali źródła problemu. Wyszedł, niepewnie rozglądając po zaciemnionym pomieszczeniu. W razie podejrzeń zawsze mógł wyłgać się tym, że wyszedł sprawdzić, co się dzialo. Ale ani nikogo nie widział, ani nie wyczuwał.\nŚciskając w ręku klucz, ruszył w stronę gabinetu Ilvana. Przed samym wejściem nałożył jeszcze skórzane rękawiczki. Ostatni raz upewnił się, że nikt nie patrzył mu na plecy i, wciskając do zamka to cholerstwo, wstrzymał na moment oddech. Usłyszał ciche szczęknięcie, a drzwi powoli ustąpiły pod jego naporem. Wśliznął się do wnętrza, odpiął latarkę przytwierdzoną do paska i oświetlił kolejno wszystkie ściany.\nNie widział nic, co krzyczałoby: „tu trzymamy supertajne dokumenty!”. Dlatego też ruszył w stronę szuflad, by wysunąć każdą po kolei, kiedy w zębach ściskał latarkę. Czuł się trochę jak bohater taniego filmu szpiegowskiego.\nJak dotąd nie znalazł niczego interesującego. Trafiał głównie na doskonale znane mu raporty. Więcej czasu poświęcił skargom oraz teczkom Livii, niestety poza paroma głupotami nie spostrzegł w nich czegokolwiek godnego uwagi.\nPrzetrząsnął większość szafek, odkrywając przy tym kilka niejednoznacznych listów i łapówek. Niestety nie napotkał przy tym nic, co jednoznacznie mogłoby potwierdzić ludobójstwo, jakiego dopuścił się Ilvan.\nZasunął szufladę przy biurku i raz jeszcze oświetlił ściany, zatrzymując się dłużej na drzwiach. Magazyn. Jeśli Ilvan cokolwiek ukrywał, to właśnie tam. Varren złapał za klamkę, czując dziwny niepokój. Nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że ktoś chciał, by klucz do niego trafił. Odcinając dopływ prądu w tej części budynku, Varren dezaktywował jednocześnie wszystkie możliwe zabezpieczenia. Pomyśleć, że jeszcze niedawno wspominał Najwyższemu, że powinien podpiąć elektryczne zamki do awaryjnego systemu. Cóż, gdyby Ilvan był w Akademii, na pewno siedziałby teraz w gabinecie, pilnując swoich spraw, mimo że te cholerne klucze trzymał zawsze przy sobie. Varren nawet nie próbował nawet zgadywać, jakim cudem komuś udało się wykonać duplikat. Prawie się zaśmiał, gdy zdał sobie sprawę, że nowy gabinet Ilvan przyznał mu, by pilnować tego, żeby nikt niepowołany nie dostał się do magazynu. Musiał się jeszcze upewnić, że Ilvan faktycznie tak bardzo mu ufał.\nPrzeszedł do magazynu wypełnionego półkami uginającymi się pod ciężarem teczek i segregatorów. Varren przeglądał kolejne tytuły, aż odnalazł wypchane po brzegi kartoteki, które szukał.\n— Mam cię, skurwysynu — wyszeptał, by po chwili ponownie wsunąć latarkę między zęby.\nNaharev Varren, nr 1375, przeczytał w myślach.\nPierwsze karty wypełnione były w znany mu sposób. Odnotowano, jakie miał wykształcenie, jego wiek, wzrost, wagę, wklejono zdjęcie, na którym wyglądał jak obrażony na cały świat nastolatek. Notatki sporządzone znajomym rodzajem pisma, najprawdopodobniej Naira, traktowały o jego zdrowiu i aktualnej na dzień wszczepienia kondycji. Dalej, wraz z datą, często również godziną, dołączone były adnotacje odnośnie stanu po wszczepieniu.\nPrzerzucał kolejne kartki. Najbardziej rzucały mu się w oczy notatki Ilvana odnośnie tego, jakim był pracownikiem: „wyjątkowo zaangażowany”, „oddany sprawie”, „świetny materiał na oficera” czy „wykonuje rozkazy bez kwestionowania” lub „żołnierz idealny” i „zabija bez skrupułów”. Nie sądził, że plan szedł aż tak dobrze. Co prawda widział kilka uwag na temat tego, jak zaciekle walczył o Averyn i pewne wątpliwości, jakie miał przy tym Ilvan, ale niżej odnotował to, jak bez mrugnięcia okiem Varren zgodził się ukarać dziewczynę, proponując sprawiedliwe rozwiązanie. Zamknął oczy, oddychając ciężko.\nNagle ogarnęło go coś dziwnego. Nie potrafił określić tego uczucia ani go nazwać. Coś na granicy niepokoju, może lekkiego uszczypnięcia niepewności, nieznacznie ścisnęło jego klatkę piersiową. Nie rozumiał tego. Wszystko szło idealnie. Ilvan uznał, że go złamał. Widział w nim kogoś, komu może nawet w przyszłości mógłby przekazać władzę. Przecież nikt przed nim nie zaszedł tak daleko! A jednak coś było nie tak.\nPrzewrócił oczami, wiedząc, że zdecydowanie za dużo czasu poświęcił na czytanie własnych akt, kiedy powinien skupić się na teczkach dotyczących sprawy na froncie. Zerknął na zegarek na wyświetlaczu telefonu – miał jeszcze sporo czasu. Nerwowo oblizał wargi, odstawił swoją teczkę na miejsce i sięgnął po segregator. Zdziwił się, widząc głównie korespondencję. Zdecydowanie bardziej spodziewał się tajnych dokumentów, których znajdowało się tam znacznie mniej.\n— Szyfr — wydusił zawiedziony.\nSpojrzał na telefon. No tak, mógł zrobić zdjęcia. Nie było szans, żeby udało mu się odczytać listy teraz. Na wszelki wypadek wyciszył dźwięk, karcąc się w myślach za to, że nie pomyślał o tym wcześniej, i zabrał się do pracy. Jednocześnie czytał wszelkie utajnione dokumenty, również je fotografując, chociaż treść niektórych wydawała mu się całkiem bez sensu. Kontrakt na dostarczenie kamienia… do Revartu? Przecież Irashan był z tym państwem w stanie otwartej wojny. Ilvan z nim walczył. Co dalej… Potwierdzenia przelewów na konta kilku stacji telewizyjnych. Pieniądze przelane na konto premiera i prezydenta Revartu. Jednocześnie ogromne przekazy pieniężne ze strony rządu Irashan. O ile przekupywanie mediów i ściąganie haraczu z lokalnych posłów się zgadzało, tak nadal nie rozumiał, co robiły tam przelewy na konta znajdujące się po stronie wrogiej granicy.\nWiedział, że Ilvan naprawdę sporo mataczył i że sporo miał na sumieniu. Ale… Revart?\nOdszyfrowanie tej korespondencji, zaraz po przeprowadzeniu Averyn przez ostatnie testy, stało się sprawą priorytetową.\nOdstawił segregator na miejsce i przejrzał kilka kolejnych półek.\nAutor: Deneve o 20:02\nHiroki 17 czerwca 2016 23:19\nMa radość z nowego rozdziału jest aż nieprzyzwoicie duża. Pora na kolejnego schlebiającego komcia. Co do błędów, wyłapałam parę literówek i kilka miejsc, co do których mam wątpliwości. Taka dawka czepialstwa i wynajdywania nieistniejących przecinków, żeby komć wyglądał profesjonalnie. O!\nSilne, szorstkie palce zacisnęły się na włosach, przesunąwszy się po skórze potylicy. — w mojej wyobraźni palce już ściskają włosy, ale nie, moment, jest dopisek, że najpierw przesunęły się po skórze potylicy. Muszę cofnąć film w mojej głowie i dodać jeszcze jeden ruch. Proponuję zmienić kolejność (Silne, szorstkie palce, przesunąwszy się po skórze potylicy, zacisnęły się na włosach), co jednak brzmi średniawo, albo pozbyć się imiesłowu (przesunęły i zacisnęły).\nOn widział, aż zbyt wyraźnie. — zbędny przecinek.\nZ całych sił odepchnęła się od śliskiego podłoża, a jej przedramiona tylko zadygotały, a później rozjechały się żałośnie. — może to pierwsze „a” na „ale”?\nMyśl, że już nigdy miała nie zaznać spokoju — Nie wiem, czy jest na to jakieś uzasadnienie w gramatyce, ale mi osobiście lepiej brzmi „już nigdy nie miała”.\nNie mógł uwierzyć w to, że dzieciak, którego podobno dopiero wyciągnięto z kamaszów[przecinek] miał uwalony mundur, ale sam był czyściutki i wypachniony.\nWidocznie Ilvan nie chciał, by ktokolwiek dowiedział się o tym, naprawdę się tam wyprawiało — co(ś) zjadłaś ;)\nnie widział siebie w roli świątecznej choinki — Czy w Twoim uniwersum obok kultu Sigmy istnieje chrześcijaństwo?\nNaharev Varern — Varerereren.\nVarren od początku był dobrze zbudowaną postacią, a jednak nadal poznajemy nowe elementy jego osobowości. Jednak to i tak nic w porównaniu z Averyn, która przestaje już być dziewczynką z traumą i stopniowo odsłania swoje prawdziwe oblicze.\nZnajomość bohaterki z Młodczym Indarim przestała już być dla czytelnika nowością, ale Ty nas raczysz nową zagadką. Czy front istnieje?\nFragment z włamaniem się do gabinetu i magazynu trzyma w napięciu. Och, nie, taki cliffhanger na koniec... Zamęczysz mnie. Chyba nie muszę pisać, z jaką niecierpliwością czekam na ciąg dalszy?\n30STM zawsze spoko. Pozdrawiam!\nDeneve 19 czerwca 2016 14:27\n!@%@^@ pisałam komentarz i niechcący zamknęłam stronę. Ech.\nDziękuję za wytknięcie błędów, wszystkie już poprawiłam. :) Najbardziej zmartwił mnie ten z choinką, bo obok Sigmy nie ma chrześcijaństwa. Musiałam popłynąć za bardzo przy szukaniu jakiegoś porównania i ta nieszczęsna choinka się tam wepchała. :P Postaram się być bardziej uważna. Dziękuję jeszcze raz za uważne czytanie i wszelkie uwagi. :)\nWelp, staram się raczej nie robić takich cliffhangerów, ale tym razem nie mogłam się oprzeć, tym bardziej, że w następnym rozdziale dużo się... no, powiedzmy, że wyjaśni. :)\nHiroki 19 czerwca 2016 22:15\nDobry cliffhanger nie jest zły ^^ To na pewno nie miała być negatywna uwaga z mojej strony. Boli tylko, że nie można przewrócić kartki i zacząć czytać kolejnego rozdziału. :P Oczywiście komentarzem musiałaś mnie jeszcze bardziej zaintrygować. Nie no, spoko, ja tu sobie pocierpię, nie przejmuj się mną!


Uwaga ! BARDZO GROŹNIE O PORANKU NA A2 - WIELKOPOLSKA\nAktualności Bezpieczeństwo Nowy Tomyśl Wielkopolska\nUwaga ! BARDZO GROŹNIE O PORANKU NA A2\n22 grudnia, 2017 22 grudnia, 2017 admin 0 Comments wypadek\nDo bardzo groźnego zdarzenia doszło dzisiaj rano na 120 km autostrady A-2, na jej pasie szybkiego ruchu. Kierowca osobowej Toyoty nie zachował środków ostrożności i doprowadził do najechania na tył poruszającego się w kierunku Poznania osobowego Audi.\nAż 7 osób ucierpiało w tym zdarzeniu. Kierowca Toyoty z najpoważniejszymi obrażeniami został zabrany przez LPR do szpitala w Poznaniu…. Kolejny raz apelujemy!!! Zdejmijmy nogę z gazu i dotrzyjmy do celu nieco później…..ale przede wszystkim dotrzyjmy cali i zdrowi!!!\nKilka minut po godzinie 7 rano do stanowiska kierowania Komendy Powiatowej Policji w Nowym Tomyślu wpłynęło zgłoszenie o wypadku drogowym, do którego doszło na 120 kilometrze autostrady A2 w kierunku na Poznań. Na miejsce natychmiast zostały zadysponowane służby ratownicze oraz Policja. Przybyli na miejsce policjanci ustalili, że sprawcą całego zdarzenia był kierowca osobowej Toyoty, który nie zachował należytych środków ostrożności i najechał na tył poprzedzającego go osobowego Audi. W wyniku tego zdarzenia Toyota wpadła do przydrożnego rowu, gdzie następnie zatrzymała się na pasie zieleni.\nŁącznie poszkodowanych jest aż 7 osób. Niestety interweniować musiała załoga Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, która najbardziej poszkodowaną osobę z Toyoty przetransportowała do szpitala w Poznaniu.\nNa miejscu cały czas trwają czynności policjantów ruchu drogowego z Komendy Powiatowej Policji w Nowym Tomyślu.\nPrzywrócony już został ruch w kierunku na Poznań.\n← Poznań: Wigilia dla potrzebujących\nZatrzymany za włamania do samochodów [ZDJĘCIA, FILM] →\nNowy Tomyśl: Gitarowy Rekord Guinnessa z Prywatnym Ogniskiem Muzycznym\nBankowy oszust zatrzymany\n8 września, 2017 admin 0


[NEWS]170817 Już za tydzień Park Yoochun kończy służbę wojskową\nZa tydzień, 25 sierpnia, Park Yoochun (JYJ) kończy obowiązkową służbę wojskową.\nC-Jes Entertainment powiedziało: „25 sierpnia Park Yoochun kończy obowiązkową służbę wojskową. Jego plany dotyczące powrotu do przemysłu rozrywkowego, po zakończeniu służby wojskowej nie zostały jeszcze sprecyzowane, i wciaż są ustalane.”\nTagi: jyj, news, park yoochun, yoochun, zakończenie służby wojskowej\n[LINE] 170515 Aktualizacja LINE JYJ: Wiadomość Kim Jaejoong’a do japońskich fanów\n[TŁUM] Jaka pogoda jest teraz w Japonii? Miejscie szczęśliwy tydzień!\nŹródło: JYJ Line JP\nUdostępniono przez: JYJ3|qtvxqpoland\nNapisane w Line, Tłumaczenia, Zdjęcia, Zdjęcia z Line\nTagi: jaejoong, jyj, kim jaejoong, LINE, zdjęcia, zdjęcia z Line\n[NEWS] 170502 Zmarła babcia Park Yuchun’a\nBabcia aktora i piosenkarza Park Yoochun’a (JYJ) zmarła dziś – 02.05.17r pozostawiając rodzinę pogrążoną w żałobie.\nAgencja Park Yoochun’a – CJeS Entertainment – po południu 2-go maja poinformowała: „Park Yoochun pogrążony jest w żałobie po śmierci swojej babci. Po usłyszeniu tych smutnych wiadomości, Park Yoochun udał się do domu pogrzebowego, gdzie będzie czuwał wraz z swoją matką oraz resztą rodziny. Bardzo prosimy o uszanowanie ich prywatności”.\nTagi: jyj, news, park yoochun, yoochun, śmierć, żałoba\n[INSTAGRAM] 170126 Aktualizacja instagramu Kim Jaejoong’a oraz Kim Junsu\n[TŁUM] Wszystkiego najlepszego Hyung!\nTo moje urodziny ^^\nTak szybko mi odpisałeś. Jestem zaskoczony^^\nŹródło: jj_1986_jj & xiaxiaxia1215\nTagi: instagram, jaejoong, junsu, jyj, kim jaejoong, kim junsu, xia, zdjęcia, Zdjęcia z Instagramu, życzenia urodzinowe\n[RANKING] TOP 20 męskich grup według zestawienia MELON\n14 miejsce – JYJ\n17 miejsce – TVXQ\nTagi: jyj, Melon, Ranking, tvxq


Podczas poniedziałkowej konferencji prasowej Poseł na Sejm RP Stefan Strzałkowski podsumował tegoroczną kampanię wyborczą, oraz odniósł się do czterech lat rządów Platformy Obywatelskiej.\nCelem dzisiejszego spotkania z Państwem jest chęć podsumowania tegorocznej kampanii wyborczej. Chciałbym powiedzieć, iż wszyscy Polacy zasługują na więcej. Na więcej zasługują mieszkańcy dużych i małych miasteczek, na więcej zasługują mieszkańcy wsi. Na więcej zasługuje również nasz region, region zachodniopomorski. Politycy Platformy Obywatelskiej zapowiadają, że zadbają o specjalne traktowanie tej części naszego kraju. Warto więc zapytać, gdzie byli dotychczas? Skoro dopiero w kampanii wyborczej zauważyli, że zachodniopomorskie potrzebuje specjalnego traktowania – podobnego temu ze ściany wschodniej naszego kraju.\nSprawiedliwy rozwój całej Polski.\nPrawo i Sprawiedliwość gwarantuje realizację programu, który między innymi gwarantuje taką koncentrację wsparcia Państwa, aby rozwijały się zarówno tereny miejskie – dużych i małych miast, ale także polska wieś. Nasz program gwarantuje również szeroko pojętą solidarność regionów, tzn. że regiony uboższe będą dostawać większe wsparcie. Tak aby nie pogłębiać już istniejących dysproporcji. Koncentracja kapitału w obrębie dużych miast – metropolii jest szkodliwym procesem wsparcia rozwoju regionalnego. Postrzeganie rozwoju regionalnego prezentowane przez PiS gwarantuje także naszemu Białogardowi i Powiatowi Białogardzkiemu szansę na kontynuację rozwoju. Tego oczekują mieszkańcy z którymi spotykałem się podczas tej kampanii. Dziękuję wszystkim, z którymi miałem okazję się spotkać. Dziękuję osobom, które pracowały w moim sztabie wyborczym. Dziękuję wielu wolontariuszom, którzy wspierali nas w ostatnich tygodniach.\nPolityka jako służba drugiemu człowiekowi.\nMoi wyborcy okazując mi olbrzymie poparcie we wszystkich wcześniejszych wyborach, utwierdzali mnie w przekonaniu, że droga którą wytyczyliśmy dla rozwoju naszego regionu jest właściwa i prawidłowa. Nadal chcę jednak Państwu służyć wykorzystując swoje olbrzymie doświadczenie. Jest jeszcze wiele do zrobienia. Mnóstwo inwestycji i pomysłów wymaga wsparcia i lobbingu na szczeblu parlamentarnym. To główny powód mojego kandydowania. Jako Poseł RP nadal zamierzam walczyć o to, aby mieszkańcy regionu, odczuwali w swoich rodzinach, w swoim otoczeniu, że zachodzące zmiany poprawiają jakość ich życia. Prosząc Państwa o głos oddany na moją kandydaturę mogę zapewnić, że zawsze będę dokładał wszelkich starań, aby to polityka służyła ludziom. Nigdy odwrotnie.\nLiczę na Państwa głosy, 9 października. Lista Prawa i Sprawiedliwości, lista nr 1 – pozycja nr 2.


Stres związany z COVID-19 wśród studentów stomatologii - Blog Ekspertów - Dla pacjenta - Klinika stomatologiczna LUXDENTICA\nStres związany z COVID-19 wśród studentów stomatologii\nPandemia COVID-19 dotyka cały świat. Rośnie ryzyko infekcji. Wśród grup szczególnie narażonych na bezpośredni kontakt z wirusem są studenci stomatologii, u których zaobserwowano z tego powodu znaczący wzrost stresu.\nNiepokój odzwierciedla obawy o zawód dentysty aż u jednej trzeciej uczestników, którzy jak się okazuje, potrzebują usług doradczych oraz pomocy psychologicznej.\nUniwersytet Umm Al-Qura w Arabii Saudyjskiej postanowił zbadać i ocenić poziomu stresu i lęku związanego z COVID-19 wśród studentów stomatologii. Badaniu poddano również takie aspekty jak zmiany nawyków higienicznych i społecznych, a także subiektywnych obaw dotyczących zawodu dentysty.\nKwestionariusz został wysłany do studentów Kolegium Stomatologii Uniwersytetu Umm Al-Qura. Pytano o dane demograficzne, poziom zmiany higieny osobistej i nawyków społecznych, postrzeganie przez studentów wystarczającej ilości informacji otrzymanych w czasie epidemii i ich źródła, subiektywne obawy dotyczące zawodu dentysty oraz zespół lęku uogólnionego 7-punktowy (GAD-7). Otrzymano dwieście pięćdziesiąt osiem odpowiedzi.\nPo opracowaniu wyników okazało się, że umiarkowany i silny lęk zaobserwowało odpowiednio 17% i 4% studentów, z nieistotnymi powiązaniami między lękiem a płcią lub poziomem nauki. Wysoki odsetek studentów (46,5% do 62,4%) zgłosił wielką zmianę w większości nawyków higienicznych i społecznych z bardzo istotnym związkiem między zmianą w zakupie większej ilości środków odkażających, a poziomem niepokoju. Czterdzieści sześć procent zgodziło się, że ich wyniki w pracy nie były najlepsze, a 31% zgłosiło możliwy zamiar zmiany zawodu (częściej uczniowie płci męskiej - 63,8%).\nOpracowano na podstawie materiałów The Open Dentistry Journal.\nPełna treść artykułu dostępna na stronach: benthamopen.com


Murat Gasijew kontra Adam Kownacki? Trener rosyjskiego pięściarza chce walki z Polakiem | Kurier Poranny\nMurat Gasijew kontra…\nJakub Laskowski 25 maja 2020, 10:27\nAdam Kownacki kontra Murat Gasijew? Tego chce trener Rosjanina East News\nMurata Gasijewa ostatni raz można było zobaczyć w ringu w lipcu 2018 roku, kiedy w finale turnieju World Boxing Super Series przegrał na punkty z Oleksandrem Usykiem. Po tej porażce „Żelazny Rosjanin”, bo taki przydomek ma Gasijew, podjął decyzję o przejściu do wagi ciężkiej. Jego debiut w królewskiej kategorii wagowej był jednak przekładany z powodu kontuzji lewego barku.\nCZYTAJ TEŻ: Adam Kownacki po raz drugi zmierzy się z Robertem Heleniusem? „Byłoby to głupie z jego strony”\nTeraz na temat ewentualnego rywala dla Gasijewa wypowiedział się jego trener Abel Sanchez. - Chciałbym, żeby Murat zmierzył się z Adamem Kownackim, Robertem Heleniusem lub Andym Ruizem Jr. Murat nie boksował od dwóch lat, dlatego chciałbym, żeby pierwszy pojedynek po przerwie był „na przetarcie” – powiedział Sanchez w rozmowie ze „SkySports”.\nAdam Kownacki ostatni pojedynek stoczył w marcu na Brooklynie z Robertem Heleniusem. Łomżanin przegrał z Finem przez techniczny nokaut w 4. rundzie.\nPKO Ekstraklasa. Lech Poznań uczcił setne urodziny zwycięstwem nad Jagiellonią Białystok. 40 tys. kibiców przy Bułgarskiej\nPKO Ekstraklasa. W dniu setnych urodzin Lech Poznań sam sprawił sobie najlepszy prezent. U siebie przy wypełnionych po brzegi trybunach pokonał Jagiellonię...\n19 marca 2022, 21:52\nTYLKO U NAS Pokojowa misja NATO na Ukrainie? Poseł PiS Bartosz Kownacki komentuje pomysł\n– Pewnie znajdą się osoby krytykujące i mówiące, że to jest nierealne. Tylko proszę zauważyć, gdyby nie takie – wydawało się jeszcze trzy tygodnie temu –...\n16 marca 2022, 11:54\nUdane transfery w Ekstraklasie. Ci piłkarze od razu stali się wartością dodaną [RANKING TOP 5]\nZa nami pierwszy miesiąc z PKO Ekstraklasą w tym roku. Odbyły się cztery kolejki, a to już wystarczający dystans, by sprawdzić, kto trafił z transferami....\nEkstraklasa. Lech Poznań pokazał siłę. Cracovia pokonała Lechię nawet bez Jewhena Konoplanki\nLech Poznań rozgromił Bruk-Bet Termalicę Nieciecza 5:0. Przed Kolejorzem trzy sądne kolejki. Drużyna Macieja Skorży zmierzy się z goniącymi ją w tabeli Lechią...\n13 lutego 2022, 18:45\nNajlepsze zimowe transfery PKO Ekstraklasy. Powroty gwiazd i zagraniczne talenty, które mają podbić naszą ligę [TOP 11]\nGo gry wróciła Ekstraklasa. Zimowe okienko transferowe jest dla najlepszych polskich klubów bardzo ciekawe. Nie tylko pod względem sprzedaży zawodników (ogromne...\n5 lutego 2022, 15:21


Irańskie zespoły muzyka klasyczna\nIrańskie zespoły - Zespoły muzyka klasyczna - Zespoły muzyczne\nIrańskie zespoły muzyka klasyczna. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły irańskie, z gatunku muzyka klasyczna.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Iran, muzyka irańska, zespoły irańskie, gatunek Muzyka klasyczna.\nSpis zespołów - irańskie zespoły muzyka klasyczna - zespoły muzyczne


Patrzyłem, jak idzie w moją stronę, nie mogąc się ruszyć. Serce waliło mi w piersi jak oszalałe. Widziałem ją pierwszy raz od dwóch tygodni i to w takim wydaniu. Czerwona, dopasowana sukienka idealnie prezentowała wszystkie atuty jej figury. Rozpuszczone, długie, kruczoczarne włosy dodawały jej uroku, a szpilki… Wyglądała obłędnie. Nie wiedziałem, na którą część jej ciała mam patrzeć. Sunąłem wzrokiem po jej nogach w górę, zatrzymując się na chwilę na dekolcie, a potem na czerwonych ustach, by w końcu spojrzeć jej w oczy, bo była już tylko dwa kroki przede mną.\n– Siema, K – powiedziała tym swoim wiecznie zachrypniętym głosem.\n– Siema, F – wykrztusiłem w końcu. – Wyglądasz… inaczej.\n– To ma być komplement? – prychnęła.\n– Ładny makijaż – rzuciłem szybko, robiąc z siebie jeszcze większego błazna.\n– No, już lepiej. – Uśmiechnęła się, więc spojrzałem na jej usta i to był błąd.\nWpadłem w pułapkę, bo nie mogłem oderwać od nich wzroku. Musiała je pomalować akurat czerwoną szminką? Zacząłem się zastanawiać, jakby to było czuć je na moich ustach albo na moim… STOP! Moje myśli podążały w zdecydowanie złym kierunku, a moje ciało od razu na nie reagowało. Z trudem zmusiłem się, żeby spojrzeć jej w oczy, ale nie było wcale lepiej, bo jej tęczówki przybrały ten piękny, ciepły odcień brązu, który tak lubię. Patrzyła na mnie w taki sposób, że zrobiło mi się gorąco.\n– Do twarzy ci z tymi rumieńcami – zamruczała.\n– Co? Ja wcale nie…\n– F! – Usłyszałem męski głos gdzieś zza moich pleców.\nWychyliła się, żeby zobaczyć kto to, a potem na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.\n– Cześć, chłopaki! – krzyknęła, machając, a ja odwróciłem się, podążając za nią wzrokiem.\nPodeszło do nas dwóch identycznych facetów, tak na oko w moim wieku. Jasnobrązowe włosy wpadające miejscami w złoto i dwukolorowe oczy. Jedno brązowe, a drugie niebieskie. Nie mieli masek, więc pewnie byli zwykłymi agentami. F przytuliła najpierw jednego, a potem drugiego. Patrzyłem na to w szoku. Nigdy nie widziałem, żeby była dla kogoś miła, a co dopiero kogoś przytuliła. Co tu się dzieje?\n– Łał, wyglądasz szałowo, F – powiedział jeden z bliźniaków.\n– Jak zawsze, z resztą – dodał drugi.\n– Też się cieszę, że was widzę – odparła F. – Znacie K? – zapytała i ich spojrzenia spoczęły na mnie.\n– Nie osobiście. Jestem Blane. – Wyciągnął do mnie dłoń, a ja ją uścisnąłem.\n– Shane. – Uścisnąłem dłoń drugiego bliźniaka.\n– To dla nas zaszczyt móc cię poznać, K – powiedział Blane.\n– Nie przesadzaj, aż tak sławny nie jestem – odpowiedziałem. – Czy jestem?\n– Jesteś. A teraz jak współpracujecie z F, to co chwilę o was głośno – odparł z uśmiechem Shane, przenosząc wzrok na F.\n– Nie wiedziałem – przyznałem zdziwiony, chociaż nie wiem czym.\n– Zatańczymy, F? – zapytał Shane, wyciągając do niej dłoń.\n– Jasne. – Uśmiechnęła się i wepchała mi swoją dziwną, małą torebkę. – Trzymaj, K.\n– Ale co ja mam z tym zrobić? – spytałem, ale ona już podała bliźniakowi dłoń i wyszli na parkiet.\n– Jest dzisiaj w wyjątkowo dobrym humorze – powiedział Blane, podążając wzrokiem za F, więc zrobiłem to samo.\n– To cisza przed burzą – odparłem.\n– Tak sądzisz? A może cieszy się, że wróciła do pracy?\n– Wszyscy wiedzą, że była na zwolnieniu, co? Za spokojnie było?\n– To też – roześmiał się. – Wszyscy też wiedzą, że udało ci się spacyfikować nieposkromioną F i zaciągnąć do skrzydła szpitalnego. Szacun, K.\nSzukałem wzrokiem F, bo gdzieś mi zniknęła, a kiedy w końcu ją zlokalizowałem, zamarłem. Tańczyła z Shanem, ale patrzyłem tylko na nią. Boże, jak ona się ruszała. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Obserwowałem ją z zapartym tchem, coraz bardziej chcąc być na miejscu bliźniaka.\n– Nie pożeraj jej tak wzrokiem, K – zaśmiał się Blane.\n– Słucham? – Z trudem przeniosłem na niego wzrok.\n– Pierwszy raz ją widzisz w takiej wersji, co?\n– To nie nasza pierwsza wspólna impreza. Poza tym, kiedyś współpracowaliśmy dość często, więc poznaliśmy ją trochę bliżej. Nie jest taką zimną suką, za jaką wszyscy ją biorą.\n– Zdążyłem zauważyć. Więc zimna suka to maska?\n– I tak, i nie. Wydaje mi się, że ktoś ją kiedyś bardzo skrzywdził i teraz nie dopuszcza do siebie nikogo.\n– Jakoś… ciężko to sobie wyobrazić.\n– No nie? Ale może tobie się uda poznać prawdziwą F.\n– Czemu akurat mnie?\n– Ufa ci na tyle, że zostawiła swoją torebkę pod twoją opieką. No i jesteś na dobrej drodze do okiełznania jej.\nOdszukałem wzrokiem F, zastanawiając się nad słowami Blane’a. Mógł mieć rację. Przecież już raz mi przemknęła przez głowę taka myśl. Cieszyłem się, że mi ufała, bo w końcu zaufanie między partnerami to podstawa. Moje zadowolenie prysło jak mydlana bańka, gdy zobaczyłem jak F obdarowuje Shane’a uwodzicielskimi spojrzeniami i uśmiecha się do niego w taki sposób, że… Poczułem, jak ogarnia mnie złość. Nie powinna była tak na niego patrzeć i tak się uśmiechać, bo… no właśnie, bo co? Bo to powinno być zarezerwowane dla mnie? Czy ja byłem… zazdrosny? Nagle zobaczyłem jak Shane przyciąga F do siebie. Podniosła nogę do jego biodra, a on położył dłoń na jej udzie pozwalając jej odchylić się do tyłu i prawie zamieść włosami podłogę. Wyprostowała się i była tak blisko niego, aż zacisnąłem mocniej palce na jej głupiej torebce. Shane zaczął sunąć dłonią po jej udzie, a ona… nie reagowała. Musiałem wyjść, bo obawiałem się, że zaraz zrobię coś wbrew zdrowemu rozsądkowi.\n– Muszę się przewietrzyć – rzuciłem do zdziwionego Blane’a i ruszyłem w stronę balkonu, zanim zdążył coś odpowiedzieć.\nKwatera główna Międzygwiezdnej Agencji Ochrony była zawieszona w przestrzeni kosmicznej na przypominających latające wyspy ogromnych pozostałościach kamienistej planety, która przestała istnieć prawdopodobnie przez wybuch supernowej. Wszystkie części były połączone zarówno między sobą, jak i z gigantycznym dokiem dla różnego rodzaju statków. Każdy budynek pełnił inną rolę i zadziwiał swoją wielkością. Mieliśmy tu laboratoria, szpital nazywany zwykle skrzydłem szpitalnym, więzienie, hangary do naprawy statków, sale do zebrań i imprez, jak ta, oraz sale treningowe wyposażone w najnowszą technologię. W budynku głównym znajdowało się szefostwo, strefa komfortu z restauracjami i kawiarniami, magazyn broni oraz biura. Wszystko to otoczone było czymś w rodzaju bańki mydlanej, tyle że statki kosmiczne mogły przez nią przelatywać jak przez mgiełkę, nie powodując jej uszkodzenia. Dzięki tej bańce można było normalnie oddychać, nie zawracając sobie głowy zakładaniem masek z tlenem. Przy budynkach stworzone zostały różnej wielkości ogrody służące jako dodatkowe, zewnętrzne przejścia między budynkami. Pełniły też rolę dekoracyjną, by móc nacieszyć oko czymś innym niż przestrzeń kosmiczna. Wprawdzie widok był niesamowity, bo mgławica Oriona była na tyle blisko, że kiedy się na nią patrzyło, aż zapierało dech. Do tego dochodziło mnóstwo gwiazd, jedne mniejsze, drugie większe w zależności w jakiej odległości się znajdowały.\nStojąc na balkonie oparłem się o barierkę i wbiłem wzrok w ogrody. Starałem się nie myśleć o F i o tym, dlaczego pozwoliła się tak dotykać. Chciałem ochłonąć, ale na samą myśl, że ona mogłaby z nim z własnej nieprzymuszonej woli… szlag mnie trafiał.\nNawet nie zauważyłem, że obok mnie stanęła, dopóki nie rzuciła szpilek pod moje nogi. Spojrzałem na nią zaskoczony. Przyszła, bo widziała, że wyszedłem? Czy dlatego, że już skończyła się bawić jednym z bliźniaków? Zacisnąłem szczękę i odwróciłem wzrok bez słowa.\n– Co ci jest? – zapytała, świdrując mnie wzrokiem, ale uparcie gapiłem się na jakieś krzaki.\n– Skończyłaś już flirtować z bliźniakiem? – Wbiłem w nią wzrok, nie kontrolując tego, co mówię.\n– Słucham? Ja tylko z nim tańczyłam. – Zmrużyła oczy, a potem się uśmiechnęła. – Jesteś zły.\n– Tańczyłaś? Więc obmacywanie nazywasz tańcem? – prychnąłem, patrząc w te dwie czarne perły.\n– Nie, ty nie jesteś zły. K, tylko mi nie mów, że jesteś… zazdrosny? – zdziwiła się.\n– Zwariowałaś. – Odwróciłem wzrok.\n– Ty jesteś zazdrosny – roześmiała się. – Gorzej ci, K?\n– Skończ już. Idź lepiej zajmij się swoim bliźniakiem.\n– O co ci chodzi? Przecież ci się nie podobam. Nie masz prawa…\n– Nigdy tego nie powiedziałem – przerwałem jej, zanim zdążyłem się ugryźć w język.\nCo ja wyprawiam? Nie powinniśmy rozmawiać na taki temat i to w miejscu publicznym, gdzie ktoś może nas usłyszeć. Ale dlaczego z góry założyła, że mi się nie podoba? Nie wygląda na kogoś, kto ma niską samoocenę. Wręcz przeciwnie. Doskonale zdaje sobie sprawę, że jest atrakcyjna i wie, co zrobić, żeby dostać to, czego chce.\n– Słyszałaś. – Dalej na nią nie patrzyłem, ale czułem na sobie jej spojrzenie.\n– F? Zatańczysz ze mną? – Usłyszałem głos któregoś z bliźniaków.\n– Nie widzisz, że rozmawiam ze swoim partnerem? – warknęła, a ja zaskoczony spojrzałem na zmieszanego Shane’a.\nNie chciałem oglądać jego gęby, bo od razu skoczyło mi ciśnienie. Ciągle miałem w głowie jak ją dotyka.\n– Przepraszam, że przeszkodziłem – powiedział, zerkając na mnie. – Mogę prosić o jeden taniec?\n– Miałeś już swój jeden taniec, Shane. A teraz spierdalaj w podskokach.\n– F, no nie da… – zaczął, ale mu przerwałem, bo moja cierpliwość się skończyła.\n– Jesteś głuchy czy upośledzony? Odmówiła ci – warknąłem, gromiąc go spojrzeniem. – Mam ci to przeliterować?\nZatkało go. Na jego twarzy malowało się zaskoczenie pomieszane z przerażeniem. I dobrze, powinien się bać, bo nie dorastał nam do pięt. Kątem oka widziałem, że F na mnie patrzy, ale nie spuściłem wzroku z tego pajaca. Po chwili zjawił się jego brat i szybko ocenił sytuację.\n– Odpuść, Shane – powiedział Blane, łapiąc go za łokieć. – Wycofaj się zanim K obije ci mordę, a F wbije szpile w jaja.\nShane stał w miejscu, nie chcąc się ruszyć, wbijając wzrok w F, która go totalnie zlewała. W końcu jednak pozwolił bratu pociągnąć się w kierunku sali.\n– Nie musiałeś – mruknęła F, więc na nią spojrzałem.\nMiała dziwny wyraz twarzy. Jakby walczyła sama ze sobą. Z jednej strony chciała na mnie naskoczyć, bo przecież poradziłaby sobie sama, ale z drugiej…\n– Możliwe – odparłem i już chciałem się odwrócić w stronę ogrodów, ale złapała mnie za krawat.\nByła zdecydowanie za blisko i tak na mnie patrzyła, że cała złość natychmiast wyparowała. Było mi gorąco, ale z zupełnie innego powodu. Serce znowu oszalało.\n– Zatańcz ze mną – wymruczała, a ja automatycznie spojrzałem na jej czerwone usta.\nJak mógłbym jej odmówić? W tamtej chwili zrobiłbym wszystko, o co by mnie poprosiła. Co ona ze mną robiła? Było mi tylko trochę głupio, bo to ode mnie powinna wyjść ta propozycja. Pociągnęła mnie za krawat, więc ruszyłem za nią jak posłuszny piesek. Nawet nie zarejestrowałem, kiedy założyła z powrotem szpilki. Wróciliśmy na salę i wmieszaliśmy się w tłum. Kiedy zaczęliśmy tańczyć, wszystko dookoła mogłoby się palić i walić, a mi wcale by to nie przeszkadzało. Pierwszy raz od dawna naprawdę dobrze się bawiłem tańcząc z kobietą. Nawet się uśmiechnąłem, bo widziałem, że ona bawiła się równie dobrze. Na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie, a potem uśmiech, który tak lubię. Przyciągnąłem ją do siebie, a ona położyła swoją dłoń na moim ramieniu, bo drugą nadal trzymałem w swojej. Przylgnęła do mnie, aż za bardzo. Jej twarz była stanowczo za blisko mojej, a zbliżała się jeszcze bardziej.\n– Uśmiechaj się częściej – zamruczała mi do ucha i oddalając się, musnęła swoim policzkiem mój.\nMyślałem, że serce wyskoczy mi z piersi, kiedy do tego rzuciła mi uwodzicielskie spojrzenie. Zacząłem coraz częściej zerkać na jej usta. Z każdą chwilą coraz bardziej chciałem ją pocałować. Chyba to zauważyła, bo przygryzła dolną wargę, patrząc na mnie w taki sposób, że zmiękły mi kolana. Czy ona robiła to specjalnie? Dlaczego musiała doprowadzać moje ciało do takiego stanu? Dlaczego musiała być taka pociągająca i seksowna? Było mi gorąco, bo moja wyobraźnia podsuwała mi obrazy, których nie chciałem widzieć, a przynajmniej nie w tym momencie. Pociągnąłem ją w stronę wyjścia na balkon, a potem przez całą jego długość, aż do wolnej ławki. Kiedy tylko usiedliśmy, F od razu zdjęła szpilki, a ja rozluźniłem krawat i odpiąłem dwa pierwsze guziki koszuli.\n– Może szpilki to nie był taki dobry pomysł – powiedziała, kręcąc stopami kółka.\n– Bolą cię nogi? – zapytałem jak skończony kretyn.\n– Było tak nie szaleć na parkiecie. – Rzuciła mi oskarżycielskie spojrzenie.\n– A więc teraz to moja wina? – oburzyłem się. – Mogłaś tańczyć boso.\n– Żebyś mnie podeptał? – zapytała z flirciarskim uśmiechem, kładąc dłoń między nami i pochyliła się w moją stronę.\n– Jestem aż tak złym tancerzem? – spytałem, również pochylając się w jej stronę i zerkając na te czerwone usta.\n– Może – zamruczała, znowu tak na mnie patrząc, że serce zaczęło łomotać w piersi.\nWydawało mi się, że zerknęła na moje usta. Nasze twarze były już tak blisko, że wystarczyłoby, żebym pochylił się jeszcze tylko trochę i… Boże, co my robimy? Jesteśmy w MAO, w dodatku na imprezie bez alkoholu, gdzie każdy może nas zobaczyć i podkablować. Jak to się stało, że dałem się jej wciągnąć w tą chorą sytuację? Wyprostowałem się natychmiast, czując falę gorąca, zalewającą moje ciało. Ciągnęło mnie do niej i nie mogłem już tego ignorować, bo traciłem nad sobą kontrolę. Gdybyśmy byli sami, gdzieś w odludnym miejscu, to pewnie posunąłbym się jeszcze dalej. I to przerażało mnie najbardziej. Jak to się stało, że w tak krótkim czasie sprawiła, że nie mogłem ufać samemu sobie? Miałem tylko nadzieję, że nikt tego nie widział. Rozejrzałem się po balkonie, ale wszyscy wyglądali na pochłoniętych rozmowami w swoich grupkach. Tyle, że to jeszcze nie znaczyło, że niczego nie zauważyli. Pochyliłem się do przodu, opierając łokcie na kolanach i ukryłem twarz w dłoniach. Co się dzisiaj ze mną dzieje? Kładłem na szali swoją karierę i to dla kogo? Tej pyskatej francy?\n– K? – Poczułem jej dłoń na ramieniu.\n– Nie dotykaj mnie – syknąłem, bo jej dotyk niczego nie ułatwiał.\nZabrała rękę, prychając i przygotowałem się na kłótnię, ale nie odezwała się ani słowem. Wyprostowałem się, przeczesując dłonią włosy i zerknąłem na nią po chwili. Siedziała ze skrzyżowanymi rękami na piersi, świdrując mnie wzrokiem. Oboje milczeliśmy. Ja nie wiedziałem, co powiedzieć, a ona? Kto ją tam wie.\n– Jak twoja noga? – zapytałem, przerywając tą nieznośną ciszę między nami.\n– Zdrowa – odparła, sięgając dłonią do brzegu sukienki i odsłoniła bliznę na udzie, więc jak mogłem nie spojrzeć?\nCzy ona to robi specjalnie? Gapiłem się zdecydowanie za długo. Odwróciłem wzrok, starając się myśleć o wszystkim, tylko nie o jej seksownym ciele.\n– Dwa tygodnie to szybko jak na taką ranę – stwierdziłem.\n– Szybko? Gdyby nie ty, była by zdrowa już po tygodniu – oburzyła się, a ja spojrzałem na nią w szoku.\n– Co ty wygadujesz? To była głęboka rana i nie ma szans, żeby tak szybko się zagoiła – powiedziałem, patrząc na nią. – I z jakiej racji znowu to moja wina?\n– Gdybyś mnie siłą nie zaprowadził do skrzydła szpitalnego i nie pilnował jak kryminalisty, to zajęliby się mną moi lekarze. W prawidłowy sposób.\n– Twierdzisz, że MAO zatrudnia niedouczonych debili? Jesteś niepoważna. I co to znaczy prawidłowy sposób? Ci twoi lekarze to jacyś cudotwórcy? Szamani? A może egzorcyści?\n– Nie mam nic do tutejszych lekarzy oprócz tego, że są ludźmi. Dobra, może nie wszyscy, ale to niczego nie zmienia w mojej sprawie. A uwagę o moich lekarzach puszczę mimo uszu.\n– To teraz masz coś do ludzi? Przecież sama jesteś człowiekiem, obracasz się przeciwko swojej rasie?\n– Nawet nie masz pojęcia jakie bzdury wygadujesz – zaśmiała się krótko, kręcąc głową.\n– To może mnie uświadomisz?\n– Nie jestem taka jak ty. – Spojrzała mi w oczy. – Nie jestem taka jak oni.\n– W jaki sposób? – Drążyłem nie rozumiejąc, co próbuje mi powiedzieć.\n– Może kiedyś ci pokażę. – Uśmiechnęła się w dziwny sposób. – Jak będziesz grzeczny.\n– Nie przypominam sobie, żebym był niegrzeczny. Chcę wiedzieć teraz.\n– Dlaczego? – Zacisnąłem dłonie w pięści, czując narastającą we mnie złość. W co ona gra? – Bo jeszcze nie zasłużyłem? – zadrwiłem.\n– Jesteś głuchy czy upośledzony? – Zacytowała mnie. – Powiedziałam, że jeszcze nie teraz.\n– Nie ufasz mi? Jesteśmy partnerami, do cholery. Zaufanie to podstawa.\n– Kiedy się dowiesz, nie będziesz chciał już ze mną pracować.\n– Boże, zaraz wyjdę z siebie. Gadaj, o co ci chodzi, kobieto.\n– Przestań drążyć, K – syknęła.\n– Dlaczego? Wyduś to wreszcie.\n– Nie masz pojęcia kim jestem. Nawet sobie nie wyobrażasz…\n– To mi powiedz!\n– Nie chcesz wiedzieć! – krzyknęła wstając i założyła szpilki.\n– Właśnie, że chcę! – Chciałem złapać ją za rękę, ale nie pozwoliła mi. – Chcę cię poznać, F.\n– Uwierz mi, nie chcesz – warknęła, pochylając się, żeby nasze twarze znalazły się na tym samym poziomie. – Odpierdol się ode mnie, rozumiesz?\nWyprostowała się rzucając mi wściekłe spojrzenie i ruszyła w kierunku wejścia na salę. O co jej chodzi? Nagle zmienił jej się nastrój i zaczęła pokazywać fochy. A może zbliżyłem się za bardzo i spanikowała? Założyła swoją maskę zimnej suki, chcąc mnie odstraszyć?\n– F! – krzyknąłem za nią, zrywając się na równe nogi.\nPodniosła rękę do góry i pokazała mi środkowy palec, nawet się nie odwracając. Ruszyłem za nią szybkim krokiem. Prawie ją dogoniłem, ale na sali rozdzielił nas tańczący tłum. Kiedy w końcu się przedarłem, nie było po niej śladu.\n– Zaraz mi łeb rozpierdoli – odezwała się F.\n– To, że chociaż jedno z nas jest w stanie pracować – odpowiedziałem, zerkając na nią. – Ale weź się w garść, bo nie mam zamiaru wykonywać tej misji sam. Wysłali nas oboje, więc jesteśmy potrzebni OBOJE.\n– Jak szlachetnie – zadrwiła, ale napój wzięła.\nZnowu westchnąłem. Nie chciałem się kłócić. Szkoda mi było na nią nerwów. Zastanawiałem się tylko, gdzie się podziała ta uśmiechnięta F z imprezy sprzed dwóch tygodni. Miałem nadzieję, że ten napój jej pomoże i nie będziemy mieć problemów, jak już dolecimy na miejsce. Zapanowała cisza. Ja skupiłem się na pilotowaniu statku, a ona przyswajała elektrolity.\n– Wiesz, co pomaga na ból głowy? – zapytałem nagle, zerkając na F.\nZakrztusiła się, a ja spaliłem buraka, zastanawiając się, co właściwie gadam. Skąd mi to przyszło do głowy? I czemu powiedziałem to na głos? Kiedyś słyszałem o takiej teorii, ale jakoś nie miałem okazji wypróbować. Ale po co to mówiłem F? Przecież ja wcale nie chciałem z nią… Ech, jednak oszukiwanie samego siebie nie najlepiej mi wychodzi.\n– Co? Ja nie… – przerwałem jej szybko czując, że moja twarz robi się jeszcze bardziej czerwona. – Ja wcale nie… znaczy… to była taka ciekawostka… – dukałem, pogrążając się jeszcze bardziej. Czemu robiłem z siebie takiego błazna?\n– A, no tak. Ciekawostka – rzuciła niby obojętnie, ale wydawało mi się, że wyczułem w jej głosie… zawód?\n– Co? Nie, ja… oczywiście, że nie. – Zerknąłem na nią totalnie zmieszany, a ona świdrowała mnie wzrokiem. – Ale co to ma do rzeczy? Chyba nie jesteś dziewicą? – Znowu na nią zerknąłem, czekając na odpowiedź, ale jej spojrzenie mówiło wszystko.\n– Ja… – zacząłem, ale szybko się zamknąłem, zanim powiedziałbym za dużo.\n– Kurwa, K! Wyrównaj ten jebany lot albo… – wrzasnęła F, ale przerwała nagle, zatykając usta dłonią.\nJak miło. Westchnąłem i skierowałem statek w stronę planety, przygotowując się do wejścia w atmosferę. Miałem nadzieję, że z F będzie dobrze i się nie pochoruje. Trochę przerażała mnie ta wizja. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Wylądowaliśmy w spokoju. F oczywiście chciała spełnić swoją obietnicę i próbowała mi „zajebać”, ale zdążyłem zrobić unik, wpieniając ją jeszcze bardziej. Miałem w tym swój cel, bo im bardziej się wściekała, tym szybciej wykonalibyśmy misję. Musiałem ją tylko zaprowadzić w odpowiednie miejsce, gdzie mogła się wyżyć na wszystkich poza mną.\nMimo, że elektrolity i złość postawiły ją na nogi, nadal nie wyglądała najlepiej, ale misja poszła jak z płatka. Staliśmy i patrzyliśmy, jak tutejsze władze zabierają nieprzytomnych kryminalistów, a potem ruszyliśmy do naszego statku.\n– K, ty krwawisz – odezwała się nagle F, zrównując się ze mną.\n– Co? – Spojrzałem na nią zaskoczony, zatrzymując się, a ona złapała mnie za nadgarstek i podniosła moją rękę na wysokość oczu.\n– Jakim cudem masz ranę w takim miejscu? – zapytała F, patrząc na mnie.\n– Nie wiem. Nie wiedziałem, że ją mam, dopóki mi nie pokazałaś – odpowiedziałem zgodnie z prawdą.\n– Teraz jak o tym wspomniałaś, to trochę boli – odparłem, a ona pokręciła głową.\nGdy weszliśmy na pokład, F od razu sięgnęła po apteczkę, a ja usiadłem na fotelu, odsuwając go od sterów, żeby zrobić więcej miejsca. Podeszła do mnie i uklękła, rozkładając potrzebne rzeczy na podłodze. Podwinęła mi rękaw kombinezonu, po czym zdjęła swoje rękawiczki i założyła jednorazowe, a potem nożyczkami przecięła moją. I tak nie nadała się już do użytku. Odłożyła ją do plastikowego pudełka i zabrała się za oczyszczanie rany. Syknąłem, kiedy dotknęła jej wacikiem nasączonym płynem dezynfekującym.\n– Ale z ciebie twardziel, K – zadrwiła. – Tylko mi tu nie zemdlej.\nObserwowałem, jak kończy dezynfekować ranę i nakłada opatrunek. Potem wzięła się za bandażowanie, ale zaciskała co chwilę szczękę ze złości. Nie wiedziałem czemu, nie szło jej tak źle. Wręcz przeciwnie.\n– Trzymaj – rzuciła, podając mi bandaż. – Jebane rękawiczki. Nienawidzę tego dziadostwa.\n– Dzięki – powiedziałem i zsunąłem podwinięty rękaw.\n– Blizny – odpowiedziałem spokojnie.\n– Nie twoja sprawa – powiedziałem ostrzej niż zamierzałem.\n– A ja już ci powiedziałam, że to JEST moja sprawa – warknęła, przybliżając się do mnie jeszcze bardziej.\n– Jak chciałaś usiąść mi na kolanach, wystarczyło powiedzieć – powiedziałem chłodno.\nZbiłem ją totalnie z tropu. Nie była świadoma pozycji, w jakiej się znajdowaliśmy. Zarumieniła się zaskoczona i puściła mnie, wstając. Odchrząknęła, nie patrząc na mnie.\n– Powinniśmy lecieć – rzuciła szybko i zaczęła zbierać rzeczy z podłogi, potem schowała apteczkę, a ja w tym czasie przysunąłem z powrotem fotel. – Gdzie, kurwa? – warknęła, jak tylko wróciła. Spojrzałem na nią zaskoczony. – Na moje miejsce. Ja pilotuję.\nPosłusznie wykonałem polecenie. Nie bardzo dałbym radę pilotować z tą ręką. Obserwowałem, jak F zakłada swoje rękawiczki, zapina pasy i uruchamia silniki. Dziwnie mi się siedziało na jej miejscu, bo rzadko zastępuje mnie za sterami. Wystartowaliśmy i wyglądało na to, że odpuściła, więc wbiłem wzrok w przestrzeń kosmiczną, jak tylko przebiliśmy się przez atmosferę.\n– Oczywiście. – Zerknęła na mnie. – Teraz będę ciągle myśleć czy mi czegoś nie odwalisz podczas misji, albo czy w ogóle się stawisz w MAO. A skoro przy tym jesteśmy, to szefostwo wie?\n– Dobra! Martwię! – Spojrzała na mnie. – I co z tego? Nie chcę cię stracić .– Chyba oboje byliśmy zaskoczeni tym, co powiedziała. Zmieszała się, rumieniąc lekko. – Jako partnera, oczywiście. – Dodała szybko i wbiła wzrok przed siebie, niby skupiając się na locie, a ja westchnąłem.\n– Niech ci będzie. – Zgodziła się, nawet na mnie nie patrząc.\nZapadła cisza. Wiedziałem, że to ja muszę zacząć, ale nie wiedziałem, jak się do tego zabrać. Do tej pory powiedziałem o tym tylko mojemu przyjacielowi. Tyle, że wtedy nie byłem trzeźwy. Pod wpływem alkoholu było jakoś łatwiej. Zerknąłem na F. Poczuła na sobie mój wzrok i też na mnie zerknęła, ale nie odezwała się ani słowem, tylko spojrzała z powrotem przed siebie. Wziąłem głęboki wdech. Teraz albo nigdy.\n– Wyjąłeś mi to z ust. – Kącik jej ust uniósł się lekko w górę.\nNie tolerowałem takiego zachowania. Ja bym nigdy nie zdradził kobiety, z którą byłbym w związku. Nie rozumiem, jak mógł zdradzić taką dziewczynę jak F. Przecież jej niczego nie brakowało. Jej figura była idealna. Widocznie wolał blondynki z wielkimi piersiami. Tylko dlaczego musiał tak skrzywdzić F? Blane miał nosa z tą swoją teorią. Coraz bardziej chciałem poznać prawdziwą F. A ta chwila szczerości była pierwszym krokiem w tym kierunku.\n– Przykro mi. – Powiedziałem, przerywając ciszę.\nRyunique opublikowała opowiadanie 10.09.2019 w kategorii miłosne i science fiction, użyła 6672 słów i 37157 znaków.\nSpeker · 10 wrz 7:30\nTak mnie zaciekawiłaś, że jestem zmuszony lecieć dalej i czytać. Nie wytrzymam czekania na LoLa


Rolety dzień-noc to świetna dekoracja okna | olex\nComments Off on Rolety dzień-noc to świetna dekoracja okna\nTags: firana, fotografia, okno, producent, zdjęcia\nMogą mieć one przeróżne koloryty, w dodatku jeszcze mogą okazać się gładkie lub z nadrukowanymi wzorami, czy nawet z fotografiami, które świetnie będzie można obserwować z zewnątrz, jak oraz od wewnątrz. Ale producenci rolet (dowiedz się więcej o Rolety materiałowe Wrocław www.interdeko.pl/produkty/rolety-materialowe.html) calutki czas poszukują kolejnych rozwiązań co powoduje, że pojawiają się kolejne oferty rolet, które mamy możliwość tu zastosować i które pełnią nie tylko rolę ochronną przed tym, co dzieje się na zewnątrz.\nRolety dzień-noc mają trzy możliwości ustawień\nGdy nie chcemy takich zwyczajnych, prostych rolet, które można zauważyć praktycznie w każdym oknie, to powinniśmy się namyślić nad tym, czy wspaniale u nas nie sprawdzą się rolety dzień-noc – odwiedź sklep z roletami Mogą posiadać one trzy poziomy ustawienia, tak by światło słoneczne bez trudu przenikało, żeby okazywało się być troszkę hamowane i tak, aby było ciemno.\nCo więcej rolety te przedstawiają się w taki sposób, że mając je, właściwie nie powinniśmy już wieszać w oknach firan, ponieważ będą one osłaniały nas przed wejrzeniami spacerowiczów oraz jednocześnie będą dekoracją okien. To wszystko właśnie powoduje, że tego typu rozwiązania są coraz częściej stosowane i ludzie zaczynają sobie je coraz bardziej chwalić.\nNależy zajrzeć na stronę producenta\nJeśli chcemy pozyskać szczegółowe informacje na temat tych rolet, to powinniśmy zajrzeć na stronę producenta. Wtedy wywiemy się, w jakich wielkościach one występują, na ile okazują się być wytrzymałe, a również będziemy mogli się przekonać jakie warianty kolorystyczne będą nam tutaj proponowane. Co więcej mamy możliwość też sprawdzić jak w rzeczywistości przedstawia się korzystanie z nich.\nAżeby odświeżyć pomieszczenie nie trzeba kupować nowych sprzętów. Meble nie muszą być białe, lub w odcieniu drewna. Szczególnie w...\nKażdy gospodarz rozumie świetnie jak istotną częścią jego mieszkania jest łazienka. To w tym miejscu właśnie oprócz codziennego mycia...\nPo to aby zagwarantować sobie oświetlenie łączące różnorodne - praktyczną, jak i dekoracyjną koniecznie trzeba zdecydować się na paski...


O odkryciu penicyliny oraz o tym, kto to zrobił - OpenZone.pl\nStrona główna Uroda i Zdrowie O odkryciu penicyliny oraz o tym, kto to zrobił\nO odkryciu penicyliny oraz o tym, kto to zrobił\nPenicylina to pierwszy odkryty przez człowieka antybiotyk. Sposób w jaki działa jest na tyle tajemniczy, że jej pełną zasadę działania odkryto stosunkowo niedawno. Mimo to, stosowana jest już prawie wiek.\nPierwsze wzmianki o penicylinie\nNa pierwszy ślad penicyliny natrafił francuz Ernest Duchesne. Stwierdził istnienie takich substancji, które byłyby w stanie hamować rozwój niektórych bakterii chorobotwórczych. W 1897 roku, swoje odkrycie naukowe zapisał w rozprawie pod tytułem „Antagonizm między pleśniami i mikrobami”. Niestety, temat ten został w tamtym okresie zagrzebany.\nZa pierwszego wynalazcę penicyliny uznaje się znanego ze swych prac nad szczepionką na tyfus Aleksandra Fleminga urodzonego 6 sierpnia 1881 roku w Lochfield. Był to człowiek o odpowiednim wykształceniu, uczęszczającego za dziecka w Loundoun Moor School, Darvel School i Kilmarnock Academy.\nNastępnie – w Londynie – ukończył politechnikę. W 1901 roku jego budżet na przyszłe działania nagle wzrósł – otrzymał spadek po zamożnym rodzicu. Rozpoczął studia medyczne. Miał aspiracje do zostania chirurgiem. Bakteriologią zainteresował się przez znajomych, którzy namówili go by rozpoczął pracę w grupie badawczej Almrotha Wrighta. Podczas I wojny światowej jako kapitan Korpusu Medycznego Brytyjskiej Armii Królewskiej dostrzegł, że wielu żołnierzy umiera nie od bezpośredniej walki, ale z powodu zakażeń, których nie udawało się wyleczyć. Po wojnie pracował w Szpitalu Świętej Marii.\n28 września 1928 roku, Fleming na trop penicyliny natrafił ponoć przypadkowo – dostrzegł pleśń na płytce z hodowlą bakterii, którą pozostawił przez przypadek samą na kilka dni. Ze względu na zanik bakterii wokół pleśni stwierdził, że grzyby pleśni wydzielają substancję hamującą wzrost bakterii. Pomimo tego, że Flemingowi nie udało się wtedy otrzymać substancji czynnej, oraz nie miał pieniędzy na opatentowanie i dalsze badania, powstały lekarstwa na bazie… pleśni. Nie zostały one jednak uznane za potężne antybiotyki, były również dostępne w małych ilościach.\nJak powstała penicylina?\nDopiero 11 lat później, w Oksfordzie wraz z Ernstem Borisem Chainem i Howardem Walterem Floreyem wyilozowano samodzielną substancję czynną. Rok później rozpoczęto produkcję antybiotyku właściwego. Antybiotyk trafił do kanonu niezbędnych medykamentów już 2 lata później, w 1942 roku. Został wyprodukowany przez amerykańską firmę farmaceutyczną Commercial Solvents Corporation. Znalazł zastosowanie podczas II wojny światowej.\nW 1945 roku, tych troje panów, którzy tak przyczynili się do powstania penicyliny, zostali uhonorowani jednym z najwyższych oznaczeń – Nagrodą Nobla. Fleming, główny odkrywca penicyliny, zmarł na zawał serca 11 marca 1955 roku. Został pochowany w Katedrze Św. Pawła.\nPenicylina, kojarzona dziś głównie z anginą oraz zapaleniem ucha, nie jest doskonałym antybiotykiem na wszystko. Na przestrzeni lat bakterie ewoluowały – wiele dawnych bakterii uodporniło się na lekarstwa wynalezione przez człowieka. Penicylina jest praktycznie nietoksyczna, nie da się jej przedawkować. Należy pamiętać jednak, by stosować się do zaleceń lekarza i o tym, że… lepiej zapobiegać niż leczyć.\nPoprzedni artykułWalka ze zgagą domowymi sposobami\nNastępny artykułMasz chorą wątrobę? Jedz te warzywa\nMała i funkcjonalna kanapa do mieszkania – co kupić?


Niedotlenienie - Wcze�niaki - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nNiedotlenienie Dodaj do ulubionych\nhej mamuski Nutruje mnie i trapi jedna sprawa Napiszcie mi czy wasze\nmaluchy mia�y niedotlenienie w trakcie porodu i czy maj� z tego powodu jakie�\ndefekty I czy saturacja 70 te� mo�e nie�c jakie� problemy Ps Wkurzaj�\nmnie te g�upie srodowiska lekarskie mowi�c �e wcze�niak to gorzka rado�� Re: Niedotlenienie Odpowiedz\nMo�e -to jasne, ale nie musi.\nMoja c�ra urodzona w zamrtwicy, permanentne spadki saturacji do du�o mniej ni� 70 - ja osobi�cie widzia�m jak zjecha�a na 30 kilka razy.\nA problem by� bo ona mia� ju� chyba najwy�sze parametry na respi, bo tlen juz szed�o non stop na 100% i generalnie by�o kiepsko -kolor dziecka bywa� cz�sto lekko sinawy.\nNa rzie ma dwa latka i jest ok -tj rehabilitowana by�a bo WNM ale to norma. Chodzi m�wi, neurolog i rehabilitankta zadowoleni - rozw�j oceniony gdzie� pomi�dzy korygowanym a urodzeniowym, a z pocz�tku by�o ze 2 mies do ty�u w stosunku do kor.\nUczciwie powiem, �e lepiej si� nastawi� na ci�k� jazd� i mi�o rozczarowa�.\nRe: Niedotlenienie Odpowiedz\nSaturacja 70 od czasu do czasu to u skrajnego wcze�niaka norma, moje te� mialy, czasami synkowi zdarzaly si� bezdechy poni�ej 50, ale narazie nie wida�, zeby byly z tego tytulu jakie� uszkodzenia OUN.\nPodobno gorsze jest niedotlenienie okoloporodowe albo niedotlenienie wog�le ale te� nie zawsze niesie za sob� problemy.\nA jak ma si� Marcelinka, czy po nieszcz�liwym zachly�ni�ciu wszystko wr�cilo ju� do normy? Co m�wi� lekarze?\n-- Ania, mama bli�niak�w urodzonych 4.04.09 w 25 tc - Jule�ki: 710g\ndziekuje wam za odpowiedzi uspokoili�cie mnie Marcelka nie mia�a\nzamartwicy jak si� urodzi�a A co u Marcelki ??? hmmm Wiecie jak to jest Jeden\nkrok do przodu dwa do ty�u saturacja z 70 wskoczy�a jej na 90 dalej\nrespirator Dramatycznych spadkow saturacji jak pisa�y�cie nie mia�a Mo�e podczas\nczyszczenia rurki spad�o jej do 50 - 60 A tak pozatym od paru dni goraczkuje\na oni sami nie wiedza tak naprawde od czego Moze od lekow bo pobieraja jej\ncodziennie krew i nic nie choduja z niej zadnych wirusow czy bakterii. ostatnio\nzmniejszyli jej leki nasenne i jak ja dotknelam to sie przebudzila zacze�a do\nmnie usmiechac i gaworzyc niestety ze ma ten respirator to zostaje jej tylko\nmimika Re: Niedotlenienie Odpowiedz\nMarcelinko, to straszne jak nie mo�na us�yszec g�osu w�asnego dziecka Wierz�,\n�e jeszcze tylko kilka dni..\nPowiedz, czy po tym zach�y�ni�ciu ma�a mia�a usg przezciemieniowe?\nPisa�am Ci ju� wczesniej jak by�o z moim Frankiem. U niego do wylew�w dosz�o\nniestety po jednym z "incydent�w", juz miesi�c po porodzie.. Ale krasnal\nwychodzi z tego poooowolutku.\nWczoraj, gdy by�am z ma�ym na EEG, pani dr powiedzia�a mi, �e m�zg dziecka tak\nma�ego, to niesamowita zagadkowa sprawa.. Pani dr prowadzi dziewczynk�, urodzon�\nw terminie jednak�e wskutek niedotlenienia oko�oporodowego jedna p�kula jej\nm�zgu by�a ogromnym krwiakiem. Lekarze nie dawali dziecku szans na przezycie,\npotem na bycie czym� wi�cej ni� ro�link�.. Transport lotniczny na cito do IMiDz\ndo Warszawy itd.. Dzi� ma�a ma 3 lata. EEG wychodzi jej nieprawid�owe - ta jedna\np�kula m�zgu jest praktycznie wy��czona, ale... najwyra�niej druga p�kula\nprzej�a funkcje tej nieczynnej, bo ma�a rozwija sie ABSOLUTNIE poprawnie!\nNo i takie cuda sa nadziej� dla nas wszystkich..\nhej Marcelka jak tylko si� urodzi�a mia�a wylewy 2 stopnia w p�kuli prawej i 3\ntopnia w lewej Potem wszystko �adnie si� wch�one�o i nic nie zosta�o z krwawie�.\npo zach�y�nieciu mia�a robione usg g�owki nic nie wykaza�o niepokojacego Potem\nmia�a robione echo glowki i te� nic zadnych krwawie� zadnych obrz�kow krwiakow i\nnic podobnego gdzie� czyta�am im bardziej skrajny wcze�niak tym mozg bardziej\nplastyczny Re: Niedotlenienie Odpowiedz\nsta�e niedotlenienie (czyli te 70 non stop) jest du�o mniej szkodliwe ni� nag�y spadek saturacji i niedotlenienie. - organizm przyzwyczaja si� do trudnych warunk�w i lepiej sobie radzi ni� z nag�ym bum.\na zmiany w m�zgu po niedotlenieniu oko�oporodowym zazwyczaj s� - moj mia� silne - ur si� na 2 punkty... na eeg wida� zmiany,\nto naprawd� indywidualna sprawa - kazde dziecko radzi sobie inaczej\n-- mama 19-sto miesi�cznego Krzysia (540gram, 2Appgar, 28tc, 17.07.2008) MPDz, refluks, PEG\nmarcelka mia�a 4 pkt a potem 7 Wiec jak na wczesniaka z 24 tyg to nawet sporo Re: Niedotlenienie Odpowiedz\nDobrze, �eby usg gl�wki powt�rzone bylo jakie� 4-6 tygodni po incydencie zachly�ni�cia. Zmiany leukomalacyjne (dziury w m�zgu)\npowstale na skutek niedotlenienia zazwyczaj s� widoczne na usg dopiero po tym okresie. U nas jak synek przechodzil infekce i wr�cil na pare dni pod respirator, robili mu usg w trakcie infekcji, zeby skontrolowa�, czy nie doszlo do wylew�w, a potem po miesi�cu, �eby zobaczy�, czy nie bylo niedotlenienia a skutek tego zmian leukomalacyjnych.\nU nas by�o niedotlenienie, wylewy II stopnia i leukomalacja niestety.Obecnie\nma�a ma 20 miesi�cy i nie chodzi,WZN w nogach,mowa rozwini�ta a� za bardzo.Ca�y\nAha znamy dzieci z wi�kszymi dziurkami ni� u nas by�y i jest wszystko\nFranek mia� niedotlenienie ,wylewy III stopnia,powsta�o wodog�owie\npokrwotoczne,konieczno�� zastawki,zmiany leukomalacyjne,dziurka 17/6 mm.Narazie\nprzewraca si� z pleck�w na brzuszek,do pe�zania i siadania jeszcze nam\nbrakuje.Prawa r�czka jest s�absza,tak jak by o niej nie wiedzia� ,wszystko robi\nlew� r�czk�.Nawet jak dostanie zabawk� do prawej to przek�ada do\nlewej.rehabilitujemy si�,ale nie wiadomo czy da si� j� usprawni� ,czy b�dzie\nJa mia�am niedotlenienie 30tc, 2 punkty, potem 4. Obecnie prawie 19 lat, lekkie MPD niestety. Ale daj� rad�\nAno w�a�nie - to niedotlenienie przy zach�ysni�ciu jakie by�o, w sensie czy d�ugo trwa�o zanim j� przywr�cili- bo to najgro�niej brzmi z ca�ej historii, cho� te� niczego nie determinuje przecie�.\nU nas wylewy 1 i 2 wch�oni�te te�(zreszt� pono� by�y w jakich� "bezpieczniejszych" miejscach jak nam gadali - cho� to sam pocz�tek wi�c te� ma�o pami�tam).\nGor�czka? A Marcelinak mam wk�ucie centralne? Bo cz�sto stamt�d co� dziwnego sie dzieje - czasem lepiej sprawdzi�.\nZapomnia�am doda�, �e 3 mam kciuki za Marcelink�. Cholerna durna piel�gniarka-zada� dziecku tyle cierpienia...\nMoja c�rka urodzila si� w zamartwicy (czyli z niedotlenieniem). Dosta�a 5 i 3 pkt. w skali apgar. W g��wce poza szybko wch�onietym wylewem II stopnia nie by�o �adnych zmian. Pocz�tkowo respirator okaza�a si� niezb�dny, ale tylko na dwa dni, potem dwa dni cpap, i trzy tlen do inkubatorka. Od tego czasu nigdy nie mia�a bezdechu, pocz�tkowo zdarza�y sie spadki saturacji (szczeg�lnie przy infekcjach, w trakcie NEC zaintubowana jeszcze na 11 dni), ale potem nawet jak by�a w ci�kim stanie z powodu jelit to i tak saturacja 100 - piel�gniarki m�wi�y, �e powinny jej tlen przykr�ci�, gdyby go mia�a. Licz�, �e nie b�dzie ju� u mojej c�ry nigdy �adnych konsekwencji niedotlenienia. -- Anastazja, ur.22.06.2009, 29tc, 870gr\nmarcelinka24 napisa�a: > dziekuje wam za odpowiedzi uspokoili�cie mnie Marcelka nie mia�a\n> zamartwicy jak si� urodzi�a 4 punkty w skali apgar to w�a�nie zamartwica, czyli niedotlenienie.\npami�tam, �e gdzie� czytalam, �e skala Apgar ma si� nijak do wcze�niaka, moje dostaly w pierwszej minucie 5pkt (w kolejnych: Viktor 6,8 Julia 7,8). Wg tej klasyfikacji nale�aloby przyj��, �e urodzily si� w zamartwicy, a to nie prawda, przynajmniej nic takiego nie twierdzili lekarze, wr�cz przeciwnie,�e oboje byli r�owi, �ywotni. Chyba nie spotkalam jeszcze takich skrajnych wcze�niak�w, kt�re na wst�pie dostalyby powy�ej 6 pkt. Tak wi�c trzeba by� dobrej my�li -- Ania, mama bli�niak�w urodzonych 4.04.09 w 25 tc - Jule�ki: 710g\nJa mysl�, �e zamrtwica po prostu kojarzy sie niekt�rym rodzicom z tym, �e dziecko bylo juz martwe i je zreanimowano,a to nie jest tak. Poza tym punktacja apgar jest tak naprawd� opinia subiektywn� danego lekarza.Jedno dziecko u danego lekarza dostalo by dajmy na to 7 punkt�w , a u innego 5. Moja c�ra urodzi�a si� w zamartwicy okreslonej wlasnie na podstawie niskiej punktacji - 5 i 3 pkt, a oddechowo zacz�a sobie radzic bardzo szybko. Ja akurat znam sporo wczesniakow, kt�re mia�y powy�ej 6 punkt�w apgar, a na respi spedzi�ly nawet kilka miesi�cy. Moja pocz�tkowo oddycha�a wi�c dota�a 5pkt, potem przesta�a i dosta�a 3 i wtedy dopiero j� zaintubowali. Inne dziecko nie b�dzie oddycha� po porodzie i dostanie 3pkt, potem otrzyma wspomaganie tlenowe, czy nawet zostanie zaintubowane i w kolejnych minutach dostanie np.7pkt. Tak wi�c ilo�� punkt�w i stwierdzona przez lekarzy zamartwica niekoniecznie swiadcz� o tym, �e dziecko nie b�dzie sobie radzi�. I oczywi�cie nikogo nie chcialam straszy�. Takie po prostu s� kryteria stwierdzenia danego rozpoznania. -- Anastazja, ur.22.06.2009, 29tc, 870gr\nnastjaa napisa�a: > Ja mysl�, �e zamrtwica po prostu kojarzy sie niekt�rym rodzicom z > tym, �e dziecko bylo juz martwe i je zreanimowano,a to nie jest tak. > Poza tym punktacja apgar jest tak naprawd� opinia subiektywn� danego > lekarza.Jedno dziecko u danego lekarza dostalo by dajmy na to 7 > punkt�w , a u innego 5. Moja c�ra urodzi�a si� w zamartwicy > okreslonej wlasnie na podstawie niskiej punktacji - 5 i 3 pkt, a > oddechowo zacz�a sobie radzic bardzo szybko. Ja akurat znam sporo > wczesniakow, kt�re mia�y powy�ej 6 punkt�w apgar, a na respi > spedzi�ly nawet kilka miesi�cy. Moja pocz�tkowo oddycha�a wi�c > dota�a 5pkt, potem przesta�a i dosta�a 3 i wtedy dopiero j� > zaintubowali. Inne dziecko nie b�dzie oddycha� po porodzie i > dostanie 3pkt, potem otrzyma wspomaganie tlenowe, czy nawet zostanie > zaintubowane i w kolejnych minutach dostanie np.7pkt. Tak wi�c ilo�� > punkt�w i stwierdzona przez lekarzy zamartwica niekoniecznie > swiadcz� o tym, �e dziecko nie b�dzie sobie radzi�. �wi�ta prawda. M�j Franek dosta� 3/5/6, od 3 w d� stan ten jest okre�lany jako\n"ci�ka zamartwica". Lekarz prowadz�cy powiedzia� mi, �e dla niego z tych\npierwszych 3 punkt�w to najbardziej liczy si� 1 - za prace serca, bo jest on\nbardzo wymierny, reszta to ocena b subiektywna.\nMam kole�ank� lekark�, kt�a ju� wtedy mnie uspokaja�a �e skala Apgar ma si�\nnijak do p�niejszych rokowa�. Do niej przychodzi dziecko, kt�re otrzyma�o...0\npkt w 1 minucie. Ch�opiec da� rad�! Dzi� ma 4 lata i rozwija si� dobrze..\nMoja c�reczka urodzi�a si� w 33 tc., przesz�a zapalenie opon m�zgowych, ma\nwodog�owie pozapalne i rozpoznan� leukomalacj� oko�okomorow� (zmiany zd��y�y si�\nju� ca�kowicie wch�on��). Ma 10 m-cy wieku skorygowanego. Nie siada, nie\nraczkuje, nie obraca si�. Ale jest bardzo pogodna, pi�knie le�y na brzuszku\n(podpiera si� na prostych r�czkach - ach jaka jestem z niej dumna, �e w ko�cu\nda�a rad� to zrobi� ) U�ywa g��wnie prawej r�czki (lewa jest du�o s�absza,\nprzek�ada do prawej zabawki). Mia�a by� "warzywem", wi�c ka�dy krok do przodu\ncieszy niesamowicie �wiczymy ca�y czas Vojt� + odrobina Bobatha. I czekamy,\nwierz�c, �e mimo wielu trudnych chwil, b�dzie dobrze ))\nMarcelinko pamietaj, nie ma, co por�wnywa�. Kazdy wczesniak ma sw� w�asn� drog�.\nM�j Mi�osz urodzony w zamartwicy, wylewy II i III st, wodog�owie pokrwotoczne, wada m�zgu - by� przez 10 m-cy w stanie wegetatywnym. Bez kontaktu, bez ruchu. A teraz popatrz jaki fajny prawie 7latek.\ndzi�kuje za odpowiedzi wiem ze kazdy Maluch jest orginalny No i co do\nmojej Marcelki to .... z g��wk� wszystko ok Przerwali ju� podawanie lek�w\nnasennych i moja Panienka u�miecha si� do mnie, reaguje tak jak zawsze na m�j\ng�os i na mnie Jak chwyta mnie za r�ke to nie che pu�ci� i musze czeka� a�\nzasnie bo inaczej placze za mna No wiecie ju� za 12 dni sko�czy 7 miesi�cy -- Marcelka, 24 tydz., 600 gram, 25 cm\nTo cudownie, �e tak reaguje, cho�.. serce boli, ze tyle czasu w szpitalu..\nWygl�da na to, ze nasze dzieciaczki urodzi�y sie blisko siebie. Jestes bardzo\ndzielna, ze tyle czasu dajesz rad�.. Napisz koniecznie czy ma�a b�dzie mia�a\nTrzymam za Was kciuki i modle si� za malutk�. Do�� ju� szpitala..\ntolka11 napisa�a: >\n> M�j Mi�osz urodzony w zamartwicy, wylewy II i III st, wodog�owie > pokrwotoczne, wada m�zgu - by� przez 10 m-cy w stanie wegetatywnym. > Bez kontaktu, bez ruchu. A teraz popatrz jaki fajny prawie 7latek.\nFajny i m�dry siedmiolatek Re: Niedotlenienie Odpowiedz\nMOja c�rka urodzi�a si� w zamartwicy, mia�a jeszcze wylewy III stopnia. Dzi� ma osiem lat i jest zupe�nie zdrowym dzieckiem.\nniedotlenienie niedotlenieniu nier�wne, tak jak i wcze�niak wcze�niakowi..\nM�j Synek mia� spadki saturacji do 30, 40 , wylewy s�abe I st, 2 apgary, a potem\nzbiera� si� z godziny na godzin� pr�nie, �adnych nast�pstw nie stwierdzono, za\ntydzie� ko�czy 2 latka i jest prawdziwie zbuntowanym zdrowym silnym ch�opakiem\nZdr�wka Wam �yczymy!\nCudnie si� czyta takie pozytywne historie Waszych dzieciaczk�w. To daje takiego\ndu�ego "kopa" na te gorsze dni Dzi�ki!


max factor mastertouch korektor rozświetlający 303 ivory - ezebra.pl\nKorektor pod oczy w postaci lekkiego fluidu, który widocznie rozjaśnia i rozświetla cienie pod oczami\nMasterTouch All Day Concealer to perfekcyjny korektor pod oczy, który maskuje wszelkie niedoskonałości, przebarwienia, podkrążone oczy i sińce.\nPłynna konsystencja posiada lekki poziom krycia, z możliwością budowania do mocnego. Formuła posiada składniki aktywne posiadające właściwości nawilżające i rozjaśniające okolice oczu.\nDzięki aplikatorowi z gąbką korektor Max Factor jest łatwy i wygodny w aplikacji.\nStany Stany Zjednoczone\nCzarnym końcem opakowania kilka razy obróć tak, aby na przeciwnym końcu z aplikatorem z gąbki pojawił się produkt. Potem za pomocą aplikatora z gąbki nanieś na okolice oczu i rozetrzyj do stopienia się ze skórą. Nanieś więcej warstw w celu uzyskania pożądanego krycia


Ława Aversa - 8 kolorów - dostawa GRATIS! - Meblobranie.pl\nŁawy rozkładane >\nŁawa Aversa - Biała\nkliknij i zobacz 32 zdjęcia\n(kod: 15718) Produkt wyprodukowany w Polsce Hubertus\nOpinie klientów: 14 Zdjęcia od klientów: 23\nbiały połysk czarny połysk dąb-santana dąb-sonoma sheffield-umbra avola-brąz brąz połysk cappucino połysk szary połysk\nRozkładana i podnoszona ława Aversa Elegancka, prosta ława Aversa to wysokiej jakości mebel do salonu, doskonale prezentujący się w salonach. Ława Aversa olśniewa swoją formą, przy jednoczesnym zachowaniu uniwersalnej kolorys... pełny opis\nZamów do: g. 12:00, czwartek, 24.08.2017\nPozostało: 1h 31min\nRozkładana i podnoszona ława Aversa\nElegancka, prosta ława Aversa to wysokiej jakości mebel do salonu, doskonale prezentujący się w salonach. Ława Aversa olśniewa swoją formą, przy jednoczesnym zachowaniu uniwersalnej kolorystyki. Dzięki temu będzie bardzo dobrym uzupełnieniem nowoczesnych, jak i klasycznych wnętrz.\nIstnieje możliowść regulowania wysokości (domyślnie najniższy poziom blatu to 50cm) - podnoszenie ławy (o 15cm do wysokości 65 cm) wspomagane jest przez siłownik gazowy, a następnie w górnej pozycji blokujemy stół przez dokręcenie uchwytu.\nW dolnej części, pod półką umieszczona jest szuflada - na prowadnicach kulowych, dzięki czemu jest od cichy i równo pracujący podczas otwierania oraz zamykania. Jest to doskonałe miejsce na szybkie sprzątnięcie gazety, pilotów, słodyczy lub podkładek pod kubek. Szuflada jest obszerna ponieważ jej wewnętrzny wymiar to 68x38 cm i 8 cm wysokości.\nWłaściwości blatu pozwalają postawić na jego powierzchni gorący kubek z kawą lub herbatą i nie zniszczy to powierzchni stołu, chociaż oczywiscie producent firma Hubertus zaleca stosowanie podkładek dzięki czemu przedłużymy żywotność produktu.\nPowierzchnia o wykończeniu HIGH GLOSS zabezpieczana jest dodatkową folią ochronną, którą można usunąc już po montazu i ustawieniu ławy w miejscu docelowym. Produkt wykonany jest z płyty MDF pokrytej folią o zwiększonej odporności na czynniki zewnętrzne tj. zarysowania oraz odparzenia oraz z płyty wiórowej. Należy również pamiętać że ława wykonana w wysokim polysku i z płyty MDF z płyty wysokopołyskowej posiada bardzo wysokie parametry odporności na zarysowania - ale nie oznacza to że nie da się jej uszkodzić, zarysować, lub odparzyć rozlewając wrzątek.\nDługość po rozłożeniu [cm] 170\nWysokość po podniesieniu [cm] 65\nŁawa świetna, szczególnie rozwiązanie z szufladą jest rewelacyjne, łatwa do samodzielnego złożenia, jedyna wada regulacja wysokości ma tylko dwa poziomy do wyboru - wysoko i nisko - mogło by być więcej regulacji, ale jest do zaakceptowania.\nława. super. solidna. dobrze. sie prezentuje ,i łatwo sie. sklada !!!!polecam. nie. jest tanai. ale. warto\nFajny, solidny i praktyczny mebel-dobrze zapakowany, elementy ofoliowane-do złożenia wynająłem wyspecjalizowana firmę; chłopaków ze sklepu meblowego, którzy biorą ok. 10% wartości mebli-zajęło im to ok 1 godziny, a ja uniknąłem stresu i kłótni z żona.\nŁawa bardzo ładna, zarazem prosta w formie i bardzo elegancka. Idealnie pasuje do nowoczesnego wnętrza. Montarz dosyć łatwy, szczegółowo opisany w instrukcji. Wykonana solidnie i z dobrych materiałów. Minusem jest cena, ale za dobre produkty trzeba zapłacić.\nOBSŁUGA TRANSAKCJI WZORCOWA-ŁĄCZNIE Z SZYBKĄ DOSTAWĄ.NATOMIAST MONTAŻ ŁAWY ZAJĄŁ 3 GODZINY I KOSZTOWAŁ MNIE 100 ZŁ.PEWNIE DLA FACHOWCA BYŁOBY TO SZYBCIEJ.INSTRUKCJA MONTAŻU OPISUJE KROK PO KROKU JAKIE CZYNNOŚCI NALEŻY PO KOLEI WYKONYWAĆ.ŁAWA PREZENTUJE SIĘ ŁADNIE.\nPolecam zarówno zakupy w tym sklepie jak i zakup tej ławy. Na każdym etapie zamówienia wysyłane są maile z informacją na jakim etapie jest zamówienie. Szybka dostawa. Ława była bardzo dobrze zapakowana, wszystko oklejone folią chroniącą przed zarysowaniem. Nad zakupem ławy długo się zastanawiałam, bo tania nie jest. Ale warta swojej ceny. Jest bardzo ładna, pięknie wkomponowuje się w nowoczesne wnętrze, ale myślę, że nie tylko. Ława jest dość ciężka, ale według mnie to atut. Świadczy o jakości, a na co dzień i tak jej nie przestawiam. Zdecydowanie polecam!\nława mega zajebista. realizacja szybsza od prędkości światła. polecamy ten sklep i ten produkt\nBardzo szybka realizacja. Czwartek zamówiono a w piątek u nas !\npolecam, szybko, sprawnie,\nBardzo szybka i sprawna transakcja i dostawa. Polecam\nJestem zadowolona z zakupionej ławy oraz obsługi. Zatrudniacie Państwo właściwych konsultantów, którzy w sposób konkrety oraz prezycyjny udzielają informacji, a także oferują pomoc przy składaniu zamówienia. Pozdrawiam serdecznie :)\nGorąco polecam ten produkt!!! Ława jest warta swojej ceny trzeba przyznać że nie jest najtańsza ale zadowolenie z posiadania mebla tak wysokiej klasy rekompensuje wydatki! Design jest bardzo ładny wpasuje się w każde nowoczesne wnętrze i nie tylko. Blat bardzo porządny i elegancki, dodatkowo szuflada która przydaje się w nieoczekiwanym momencie. Dodatkowym atutem jest bardzo łatwy montaż z czytelna i rzetelnie opracowana instrukcją. Sama poradziłam sobie ze zamontowanie ławy. Jestem bardzo zadowolona polecam wszystkim nie zdecydowanym z pewnością kolejny raz skorzystam z zakupów w tym sklepie. Pozdrawiam\nJest cudowna, śliczna. Długo szukałam rozsuwanej ławy która by mi odpowiadała. Długo myślałam nad zakupem ławy Aversa gdyż powiedzmy sobie szczerze, że jest to dość duży wydatek. Ale w końcu się zdecydowałam i na dzień dzisiejszy powiem, że nie żałuje tego wyboru i myślę że jakbym miała jeszcze raz wybierać to wybrałabym tą samą. Jest stabilna, widać że wytrzymała, dobrze wykonana, ma bardzo elegancki wygląd i co dla mnie najważniejsze funkcjonalna gdyż można ją rozsuwać i mamy stół:) Jest dosyć ciężka ale przecież nie będę jej nosić. Serdecznie polecam!\nProdukt naprawdę dobrej jakości. Bardzo dobrze zapezpieczony domtransportunjakmrównież przed przypadkowymi zarysowaniami podczas montażu (wszystkie powierzchnie lakierowane na wysoki połysk pokryte są folią ochronną.\nDość prosty montaż no iprzede wszystkim funkcjonalność której szukałem a więc możliwość zmiany wysokości i wielkošci blatu.\nława piękna, pierwsza klasa. polecam, dokument za ławę mailowo -wygodnie\nŁawostół z półką pod blatem wysoki połysk\nŁawostół podnoszony rozkładany biały Aversa Hubertus\nNowoczesny ławostół podnoszony rozkładany biały Aversa\nŁawa podnoszona i rozkładana biała wysoki połysk\nBiały ławostół rozkładany z półeczką Aversa Hubertus\nŁawostół Aversa biały wykończony w wysokim połysku\nŁawostół z szufladką na piloty pod blatem wysoki połysk


Dlaczego ludzie są nieszczęśliwi ? Specjalista wskazał dwie przyczyny ! - Dziecko i Figura\n13 marca 2021 KRP\tBrak komentarzy nieszczęście, nieszczęśliwi ludzie, psychologia, szczęście, zdrowie psychiczne\nCo odpowiada za to, że wiele osób jest nieszczęśliwych, przytłoczonych codziennością i niepogodzonych ze sobą ? Dr Joseph Ciarrochi, profesor psychologii z Uniwersytetu w Sydney, wskazał dwa nawyki, które winne są nieszczęściom.\nDo gabinetu naukowca od lat trafia wiele osób, które potrzebują pomocy. Ludzie, którzy zmagają się z depresją, stresem, kompulsywnym objadaniem i innymi nałogami. Jak zauważył dr Ciarrochi wśród pacjentów głównie powtarzają się dwa nawyki, które mocno ich unieszczęśliwiają.\nBezustanna próba ucieczki\nOsoby nieszczęśliwe ciągle przed czymś lub przed kimś uciekają. To wywołuje ich problemy. Im bardziej starają się pozbyć uciążliwych myśli, uciec od uczuć, pragnień, tym te bolączki ich dopadają. Próba ucieczki wysysa z nich energię, którą mogliby wykorzystać do czegoś dobrego. Niektórzy myślą bez przerwy o utracie kilogramów. Cały czas przez to czują, że nie są dość dobrzy. Jeśli schudną nadal będą unikać jedzenia. A unikanie jest bardzo nieskuteczną formą motywacji.\nBudowanie samoakceptacji przez wygląd\nPowtarzający się nawyk osób nieszczęśliwych to budowanie samoakceptacji poprzez opinie innych ludzi. Takie osoby nie potrafią ocenić siebie właściwie. Jedynie opinia kogoś z boku ma dla nich znaczenie. Przeglądają się w oczach innych osób. To ich unieszczęśliwia i nie pozwala cieszyć się życiem. Wygląd zewnętrzny dla nich jest najważniejszym wyznacznikiem. Te osoby dążą do perfekcji i nigdy nie są z siebie dostatecznie zadowolone. To sprawia, że czują się coraz gorzej.\n← Agnieszka Włodarczyk narzeka na traktowanie ciężarnych w Polsce.\nOto najszczęśliwsze znaki zodiaku ! Sprawdź czy zaliczasz się do nich ! →\nJak odzwyczaić dziecko od smoczka? Eksperci zdradzają najlepszy na to moment\n31 marca 2019 31 marca 2019 K W 1\n10 marca 2019 10 marca 2019 K W 1


Konwertuj Kambodżański Riel (KHR) and Dolar amerykański (USD) - Kalkulator konwersji kursu wymiany\nKHR do USD\nKambodżański Riel do USD\nKHR do USD - Konwerter walut Kambodżański Riel to Dolar amerykański\nNasz konwerter Kambodżański Riel to Dolar amerykański jest na bieżąco z kursami wymiany z 09.04.2021. Wpisz dowolną kwotę do przeliczenia w polu po lewej stronie Kambodżański Riel. Użyj przycisku "Zamień waluty", aby ustawić Dolar amerykański jako domyślną walutę. Kliknij Dolar amerykański lub Kambodżański Riel, aby przeliczyć walutę na wszystkie inne waluty.\nKalkulator kursu wymiany Kambodżański Riel do Dolar amerykański\nKursy walut zaktualizowane: 09.04.2021 09:16\nJaki jest obecny kurs wymiany dla Kambodżański Riel do Dolar amerykański?\nKambodżański Riel Kurs do Dolar amerykański =\nKonwersja KHR w Dolar amerykański\nWybrano walutę źródłową KHR i walutę docelową Dolar amerykański z kwotą 1 KHR. Możesz wybrać kursy walut z dwóch list dla ponad 160 walut międzynarodowych. Kursy walut są aktualizowane w regularnych odstępach czasu i przedstawiane w formie tabelarycznej dla zwykłych kwot. Możesz także zobaczyć historyczne kursy walut innych użytkowników.\nKraje, które płacą Kambodżański Riel (KHR)\nKalkulator kursu wymiany KHR do USD\nKambodżański Riel jest walutą w Kambodża. Dolar amerykański jest walutą w Wschodni Timor, Ekwador, Salwador, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Palau, Stany Zjednoczone, Zimbabwe. Symbolem KHR jest ៛. Symbolem USD jest $. Kurs wymiany dla Kambodżański Riel został ostatnio zaktualizowany na April 23, 2021. Kurs wymiany walut dla Dolar amerykański został ostatnio zaktualizowany na April 23, 2021. Współczynnik konwersji KHR ma 5 cyfr znaczących. Współczynnik konwersji USD ma 5 cyfr znaczących.\nkurs wymiany Kambodżański Riel do Dolar amerykański = .\nKHR do AUDKHR do BRLKHR do IDRKHR do INRKHR do JPYKHR do KRWKHR do MXNKHR do NOKKHR do RUBKHR do UAH\nKHR do BTCKHR do ETHKHR do XRPKHR do LTCKHR do XEMKHR do MIOTAKHR do DASH