KODEKS BUSHIDO | Klub Mushin Warszawa\nBushido( jap. – bushi – wojownik, do – droga życiowa) – to niepisany zbiór zasad etycznych japońskich samurajów. Kodeks ten był ściśle związany z feudalizmem, miał na celu uzależnienie lenników od panów, czyniąc z nich jak najdoskonalszych żołnierzy i sługi. Etos samurajski kształtował się od okresu Heian do restauracji Meiji, kiedy zlikwidowano podział klasowy. Zawiera w sobie elementy konfucjanizmu, buddyzmu zen oraz rodzimej religii shinto.\nSamuraje uważali bushido za metodę doskonalenia cielesnego i duchowego. „Etyka rycerza” dawała im etyczna interpretacje filozoficznego obrazu świata, uczyła samuraja „właściwego sposobu życia” w feudalnym społeczeństwie japońskim. Wojownik wychowany w duchu bushido powinien sam oceniać swoje działania i postępki, sprawiedliwie osądzać siebie w razie niegodnego poste ku, naruszenia obowiązków lub powinności. Plamę na honorze samuraj mógł zmyć tylko w jeden sposób – popełniając rytualne samobójstwo zwane „seppuku”.\nZa bushido nie stały jakiekolwiek instytucje, które mówiłyby jak powinien żyć prawdziwy japoński wojownik. Zasady bushido nie zostały także zebrane w jeden określony zbiór reguł i wydrukowane w jakimś dziele literackim. U jego podstaw leżała siła przekonania, opinia społeczna, przykłady, rodzinne wychowanie i tradycja. Nie bez znaczenia była tu także moralna siła osób powszechnie uważanych za autorytety i upamiętnionych w średniowiecznej historii Japonii.\nDo głównych zasad samu rajskiej moralności zaliczano: wierność wobec pana, męstwo, odwagę i bezpośrednio związany z tym wysoki kunszt wojenny; uczciwość i prawość, prostotę i powściągliwość, pogardę dla wygód osobistych i pieniędzy.\nW moralnym kodeksie samurajów wielka wagę przywiązywano również do katakiuchi – krwawej zemsty. Wierność wobec suzerena wymagała, aby zniewaga wyrządzona panu została bezwzględnie pomszczona. Umiejętność panowania nad sobą i kierowania nad\nswoimi uczuciami była u samurajów doprowadzona do doskonałości. Równowaga duchowa była ideałem bushido. O mistrzowskim opanowaniu własnych odczuć i olbrzymiej samokontroli świadczyć może chociażby obrzęd samobójstwa – seppuku. Odebranie sobie życia było uważane przez wojownika za najwznioślejszy czyn i najwyższy przejaw osobistego heroizmu.\nHonor i sławę ceniono bardziej niż życie, dlatego kiedy na kartę stawiano jedno z tych pojęć, samuraj bez namysłu oddawał za nie życie. Nierzadko z powodu jednego słowa, które urażało dumę rycerza w ruch szły miecze. Z reguły takie starcia kończyły się śmiercią lub poważnym zranieniem jednego z walczących samurajów. Bushido wpajało wojownikom miłość do oręża. Bron miała dawać samurajowi poczucie pewności i jednocześnie poczucie odpowiedzialności. Zgodnie z etykieta rycerska pochopne posługiwanie się mieczem uważane było za ujmę na honorze.\nMieyo – Do budowanie własne, doskonalenie postawy wobec świata. Wojownik na każdym kroku stara się być lepszy, a każdy regres uważa za wielkie niepowodzenie.\nNiepomszczenie zniewagi, zawód przyjaciela lub kolegi.\nSposób ujęcia tego terminu w bushido wyraża się w cytacie, który również przywołuje w swojej pracy dr Nitobe:\nPrawość jest siłą wejścia bez wahania na drogę, którą wskazuje rozum, która każe umrzeć gdy trzeba umrzeć, uderzyć gdy trzeba uderzyć.\nYamamoto Jocho przestrzega jednak, aby idea sprawiedliwości nie przewyższała w mniemaniu bushi innych wartości:\nNienawidzić niesprawiedliwości i głosić sprawiedliwość – to trudne zadanie. Jednak jeśli uznamy głoszenie sprawiedliwości za najwyższą wartość i tylko do niej będziemy dążyć, to popełnimy wiele błędów. Droga jest czymś wyższym niż sprawiedliwość. Dostrzeżenie tej prawdy nie przychodzi łatwo. To najwyższa mądrość. Z tej wyżyny oglądana sprawiedliwość i podobne jej rzeczy to drobiazgi.\nBushi jako wasal i żołnierz, był zobowiązany dążyć do mężnej obrony interesów swego pana na polu bitewnym i poza nim. Tchórze byli wyszydzani i potępiani, heroiczne czyny – przekazywane ustnie w opowieściach jako wzorce. Yamamoto Jocho stwierdza: „Należy wciąż hartować swoje męstwo, usiłować przewyższać w nim innych i nigdy nie czuć się gorszym od tego czy tamtego wojownika”. Dalej też mówi:\nRównież na polu bitwy musisz starać się, by nikt cię nie wyprzedził, i myśleć tylko o przełamaniu linii wroga. Wtedy nie zostaniesz w tyle za innymi, wykażesz swego bojowego ducha i przejawisz męstwo – tak mówią dawni mistrzowie. Także jeśli przyjdzie ci zginąć w walce, postaraj się, aby twoje ciało pozostało zwrócone twarzą do wroga.\nTe idee wynikają z buddyzmu i konfucjanizmu. Wiąże się z tym zawarty w bushido szacunek dla przeciwnika (jeśli na to zasługuje) oraz troska o dobro ogólne. Szczególnie te wartości odnoszą się do panów feudalnych.\nJak pisze Konfucjusz:\nJeśli książę jest pełen cnót, ludzie lgną do niego, wraz z ludźmi przychodzi ziemia, z ziemią z kolei – bogactwo, a bogactwo da mu nagrodę za szlachetność ducha. Cnota więc jest korzeniem, a bogactwo pędem.\nNa uwagę zasługuje to, iż bushi wierni bushido nie uważali za godnego współczucia czy litości wroga, który się poddał, czyli próbował zachować życie kosztem kontynuowania go z hańbą klęski.\nNależy też wspomnieć, iż, mimo że wychowanie samurajskie nosiło cechy surowości, to starano się w dzieciach wzbudzać wrażliwość na przyrodę, sztukę, uczyć empatii (edukacja była najczęściej zaniedbywana w okresie intensywnych działań wojennych Sengoku).\nW „Hagakure” (znanym zbiorze przypowieści i zasad, którymi posługiwać powinien się samuraj, we fragmentach przetłumaczonym także na język polski) jest długi ustęp, mówiący o współczuciu, będący cytatem z mnicha buddyjskiego imieniem Tannen, oto fragmenty traktujące o bushi:\nWojownik, który na zewnątrz nie okazuje odwagi, a w sercu nie nagromadzi tyle współczucia, żeby mu pierś rozrywało, nie będzie umiał przestrzegać prawdziwych zasad wojennego rzemiosła.” „Samuraje zaś, którzy na jednym ramieniu dźwigają lojalność i oddanie wobec pana, a na drugim odwagę i współczucie, a dźwigają je w dzień i w nocy, aż do bólu ramion – w wystarczającym stopniu wypełniają swoją powinność.\nSamuraj z samą tylko odwagą, bez współczucia, niechybnie przepadnie, i wiele znamy takich przypadków z dawnych i nowych czasów.\nOpowieścią o samurajskim współczuciu jest film Akiry Kurosawy: „Siedmiu samurajów” (siedmiu bushi decyduje się na nieodpłatną obronę rolników przed łupieżczym najazdem zbójów).\nIdea zaczerpnięta głównie z konfucjanizmu. Wyraża się w niej japoński perfekcjonizm, który, abstrahując od pola bitwy, nakazuje wojownikowi być również wzorowym członkiem społeczeństwa, który możliwie jak najmniej zawadza innym, jest oszczędny w słowach, pomocny itp. Uprzejmość w japońskim ujęciu silnie związana jest ze współczuciem, empatią, co obrazuje podany przez dra Nitobe przykład japońskiego zwyczaju, który nakazuje dzielić niedogodności towarzyszy nawet, gdy to nie jest fizycznie konieczne (dr Nitobe przywołuje przykład składania parasola przeciwsłonecznego na czas rozmowy z kimś, kto takiego nie posiada, by dzielić z nim niewygodę przebywania pod silnym promieniowaniem).\nMoże się to wydać Europejczykom śmieszne, gdyż w ich kulturze praktykuje się dzielenie się z innymi jedynie różnymi dobrami (np. słodyczami), natomiast niewygody w ich opinii powinien odczuwać tylko ten, kto bezwzględnie musi, a skazywanie się z własnej woli na solidarne cierpienie jest dla nich głupstwem. Dr Nitobe zwraca również uwagę na pragmatyczny aspekt uprzejmości, cytując przedstawiciela popularnej szkoły etykiety, Ogasawarę:\nCel każdej etykiety jest następujący: musisz w ten sposób ukształtować swoją duszę, by największy brutal nie odważył się zaczepić twojej osoby nawet wówczas, gdy najspokojniej sobie siedzisz.\nPrawda jest wartością nadrzędną względem uprzejmości. Bushi poprzez swoją szczerość i prawdomówność chcieli się zdystansować do innych klas, sądząc, że im, jako klasie panującej, przypada obowiązek nadzwyczajnej uczciwości. Stawianie etykiety nad prawdą było piętnowane jako „łudzenie pięknymi słówkami” i potępiane. Wasal, który jedynie się przypochlebiał swemu panu, a nie ukazywał mu jego błędów, był piętnowany jako nei-shin, czyli lizus. Za szlachetne było uważane odwodzenie władcy od głupich kroków nawet kosztem własnego życia, tzn. popełniając samobójstwo-protest, zwane kanshi. Szczególnie klasa bushi gardziła kupiectwem za brak kręgosłupa moralnego. Sporządzanie pisemnych umów niekiedy wojownicy traktowali jako ubliżanie ich honorowi. Uważali samo wypowiedziane przez siebie słowo za wystarczające „pokwitowanie”.\nWynika głównie z zen, także z konfucjanizmu. Wyraża się w powściągliwości, wierności zasadom mimo cierpienia, dążeniu do wzorca idealnego mimo niewygód. Uleganie afektom uważano za oznakę prostactwa, złego wychowania, słabości (społecznie akceptowanym sposobem na wyrażanie tłumionych uczuć była poezja).\nW „Hagakure” jest wiele fragmentów traktujących o samokontroli i samodoskonaleniu:\nWiecznie niespokojny, powinieneś przez całe życie poszukiwać odpowiedzi, jak sprostać regułom Drogi, praktykować wytrwale i bez ustanku. To właśnie jest Droga.\nPięćdziesiąt lub sześćdziesiąt lat temu samuraj każdego ranka brał kąpiel, golił przód głowy, wcierał pachnidło we włosy, obcinał paznokcie u rąk i nóg, ścierał pumeksem i wygładzał skórę stóp, starannie doprowadzał się do porządku, a już zwłaszcza zbroję i ekwipunek chronił przed rdzewieniem, odkurzał i pozostawiał lśniący i gotowy do użytku. […] W każdej chwili masz być gotowy na śmierć, ale jeśli zostaniesz zabity w stanie ogólnego zaniedbania, będzie to dowód braku wcześniejszego przygotowania duchowego. […] Jeśli nieustannie w swym życiu będziesz gotów na śmierć w walce i jako ktoś z założenia już martwy będziesz wypełniał służbę i doskonalił sztukę wojenną, to nie zagrozi ci hańba. Ci, którzy w ogóle o tym nie myślą, których treścią życia jest samolubne folgowanie pożądaniom, co krok okrywają się wstydem i w ogóle tego nie zauważają.\nPodwładny musi zachować czujność przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, musi także bezwzględnie towarzyszyć panu przez cały czas, także podczas oficjalnych obowiązków. Jeśli w chwili odpoczynku pofolguje swej czujności, inni uznają, że tak samo postępuje na służbie.\nMiej zawsze gotową odpowiedź. Należy być zawczasu przygotowanym. Ponadto, jeśli przekazano ci polecenie i jesteś nim ucieszony lub zaszczycony, twoja twarz z pewnością to zdradzi. Inni to zauważą. Jest to zachowanie nieprzystojne. […] Zachowanie niefrasobliwe jest sprzeczne z Drogą, człowiek taki będzie uważany za nowicjusza i sam sobie wyrządzi niemałą szkodę.\nJeśli chodzi o wygląd zewnętrzny i postawę, to dobrze jest ciągle korygować je w lustrze. […] Ludzie nie zaglądają zbyt często do lustra, dlatego tak źle się prezentują. Nasz sposób mówienia poprawiamy ćwicząc w domu wymowę. Umiejętność pisania listów przyswajamy sobie pisząc najpierw na brudno, nawet jeśli list ma tylko jedną linijkę. We wszystkich tych trzech sprawach powinien wyrażać się spokój, ale i wewnętrzna siła.\nOdkąd przyswoiłem sobie zasady służby, nigdy, ani w domu, ani poza domem, nie pozwalam sobie na swobodę. Nic nie mówię. Kiedy nie mogę obejść się bez mówienia, staram się dziesięć słów zawrzeć w jednym.\nSamuraj musi zawczasu przyswoić sobie zasadę, że nie wolno mu w żadnej sytuacji okazać słabości. Nawet w drobnych sprawach ujawniają się najgłębsze tajemnice ludzkiego serca.\nGdy już stanie się tak, że masz kogoś zabić, nie wolno ci myśleć, że prosta droga będzie za trudna, i że lepiej wybrać drogę okrężną, choć dłuższą. Kiedy cała rzecz się przedłuża i rozluźnia się napięcie woli, zazwyczaj się nie udaje.\nNa początku, kiedy człowiek traci oddech w biegu, jest to niemiłe. Ale jakże przyjemnie jest po takim biegu przystanąć. A jeszcze przyjemniej jest usiąść. Potem jeszcze milej jest położyć się. Ale najmilej jest wziąć poduszkę i porządnie się wyspać. Takie powinno być ludzkie życie. Człowiek powinien za młodu zdrowo się natrudzić, a potem po trochu dochodzić do spokoju.\nCeniono trzeźwość myślenia w stresowych sytuacjach. Esencja japońskiej i zarazem samurajskiej samokontroli zawiera się w zwyczaju seppuku.\nWynika z konfucjanizmu, jest główną cnotą feudalną. „Hagakure” podaje:\nSłużba u pana, który traktuje nas po przyjacielsku, nie jest służbą. Prawdziwa służba to taka, w której pan traktuje nas zimno i powierza zadania ponad siły. Tę zasadę należy sobie dobrze przyswoić.\nTam też znajduje się opowieść o chorym bushi:\nW prowincji Hizen żył pewien człowiek pochodzący z rodu Taku. Mimo że był chory na ospę wietrzną, chciał wyruszyć z innymi atakować zamek w Shimabara. Krewni ze wszystkich sił próbowali go powstrzymać, mówiąc: „Nawet jeśli dotrzesz tam mimo takiej choroby, nie przydasz się do niczego”. A on mówił: „Jeśli umrę po drodze, to spełni się moje marzenie. Skoro mój pan obdarzył mnie dobrodziejstwami, jakże można mówić, że się nie przydam?” […] Nie dbał w ogóle o siebie, i nie wzdragał się przed brudem. W rezultacie szybko powrócił do zdrowia i w wojnie wypełnił powinność wasala. […] Mistrz, gdy o tym usłyszał, powiedział: „Czyż jest coś równie czystego i wzniosłego, jak odrzucenie swego życia dla pana? Jeśli ktoś w imię obowiązku odrzuca własne życie, to nie tylko bóg ospy, ale wszyscy bogowie niebios z pewnością go ochronią.”\nA oto fragment o wierności nie względem pana, lecz kochanka:\nKrańcowy wyraz miłości męskiej to gotowość do poświęcenia życia. Jeśli mężczyzna tego nie zrobi, okryje się hańbą\nHonor był wartością główną w hierarchii wzorowego bushi. Wiąże się on ze zdolnością do autoszacunku ze względu na wierność własnemu kodeksowi moralnemu. Według bushido ten, kto stracił honor, uczynił swoje życie bezwartościowym i nie zasługuje na kontynuowanie go.\nNitobe Inazo cytuje w swojej pracy:\nWstyd jest jako blizna na drzewie, nie znika, lecz powiększa się z czasem.\nJedna z maksym, formułowanych podczas panowania klasy bushi głosi:\nMożna żyć, kiedy żyć się godzi i umrzeć, kiedy umrzeć trzeba.\nGdy inni mówią o tobie źle, to nie odpłacaj złem, lecz raczej zastanów się nad tym, czy nie mogłeś sumienniej wykonywać swych obowiązków.\nGdy ciężar przewinień i wynikającej z nich hańby stawał się odpowiednio wielki, bushi decydował się na samobójstwo rytualne, zwane seppuku (błędnie przez Europejczyków określane jako harakiri) lub starał się odkupić swoje winy, np. stając w następnej bitwie w pierwszym szeregu. Jeśli hańba wiązała się z winą również kogoś innego, przed samobójstwem bushi usiłował dokonać aktu krwawej zemsty, zwanej katakiuchi (o czym opowiada słynna historia o 47 roninach). Traktuje o tym również fragment „Hagakure”:\nCzłowiek o nazwisku Takagi wdał się w kłótnię z trzema sąsiadami ze wsi. Został przewrócony na środku pola i pobity. […] Po zapadnięciu zmroku [żona pobitego] przebrała się jak do walki. „Przed chwilą wyszłam zobaczyć. Tamci trzej właśnie się nad czymś naradzają. To odpowiedni moment, więc ruszajmy!” Stanęła na przedzie, zapaliła pochodnię, za pas zatknęła krótki miecz i ruszyli w kierunku napastników. We dwoje natarli na nich, dwu położyli na miejscu, a jeden zraniony uciekł. Za to mężowi kazano później popełnić seppuku.\nFaktem jest, że w dawnej Japonii wojny ściśle w sprawie honoru zdarzały się rzadko, członkowie klasy bushi, zwłaszcza biedniejsi, zajmowali się grabieżą, a pokonani najczęściej uciekali, by przygotować się do kolejnych bitew.\nJest to związane z shinto, oryginalną japońską religią. Większość bushi była sintoistami. Przez pewien czas, gdy w wojnach nie brały udziału takie masy wojska, jak podczas okresu Sengoku, istniał zwyczaj, że wojownicy przed bitwą przedstawiali się i streszczali historię swojego rodu. Szanowano tradycję (niechętnie zmieniano zwyczaje) i bohaterów z przeszłości (np. zasłużonych członków rodu), którzy nawet niekiedy stawali się bogami shinto (kami).\n„Sens bushido odnalazłem w śmierci” – pisze Yamamoto Jocho w swoim „Hagakure”. Dalej stwierdza:\nCo rano, co wieczór myśl o śmierci, miej jej nieustanną świadomość. Tylko wtedy bushido da ci wolność i do końca życia będziesz mógł niezawodnie i bez uchybień wypełnić swoją służbę.\nBushi wychowywano w pogardzie dla śmierci, aby mogli bez wahania wypełniać obowiązki wasala. Za piękne umieranie uznawano śmierć w bitwie lub samobójstwo – seppuku. W „Hagakure” możemy przeczytać wypowiedź starca, żalącego się:\nNawet jeśli ktoś wezwie mnie do bitwy, jestem już zbyt stary i nie mogę walczyć. Mimo to chciałbym wtargnąć konno w tłum wrogów i polec w walce. Przykro myśleć, że wkrótce umrę tak bezużytecznie.\nJednak: „bezużytecznie” nie znaczy: „nie osiągnąwszy celu”. W „Hagakure” taki pragmatyzm jest potępiony i nazwany „płytką filozofią wojowników ze stolicy”, kalkulacje zysków i strat – tchórzostwem. Autor stwierdza, iż:\nDziałając rozważnie i rozsądnie nie dokona się wielkich rzeczy. Dopiero szaleństwo prowadzi nas do desperackich wyczynów.\nDla bushi, wiernego Drodze, najważniejsza była śmierć z honorem, co obrazuje kolejny fragment „Hagakure”:\nKiedy Yamamoto Jin’emon w wieku osiemdziesięciu lat leżał złożony chorobą, przyznał, że powstrzymuje się od jęku. Mówiono mu: „Jeśli będziesz jęczał, może będzie ci lżej. Pozwól sobie na jęki”. Jin’emon powiedział na to: „Moje imię jest wszystkim znane. Przez całe życie mówiono o mnie, że zasługuję na szacunek. Nie wolno więc, aby pod koniec życia usłyszano moje skargi”. I do samego końca nie wydał z siebie głosu.\nTen przykład obrazuje, iż w bushido kardynalne znaczenie ma honor, który zobowiązuje do samokontroli aż do końca.\nNitobe Inazo stwierdza:\nRycerstwo nie umiało gospodarzyć. Chwaliło się swoim niedostatkiem. Za Wenditiuszem powtarzało, że „ambicja, cnota żołnierza, staje po stronie straty, a zysk go tylko zasmuca”. Don Kichote dumniejszym był ze swojej zardzewiałej włóczni i chudego konia, aniżeli ze złota i włości, a pod tym względem samuraj ma serdeczną sympatię do swego towarzysza z La Manchy. Pogardza złotem oraz sztuką zarabiania na nie i zbierania go. Dla niego był to istotnie brudny zarobek. Jeden z przepisów powiada: „Ludzie powinni jak najmniej dążyć do gromadzenia pieniędzy, bogactwo jest przeszkodą w osiągnięciu mądrości”. Dlatego wychowywano dzieci w zupełnej pogardzie spraw materialnych. Mówienie o nich uchodziło za dowód złego wychowania, natomiast nieznajomość wartości rozmaitych monet było znakiem dobrego wychowania.\nW „Kodeksie młodego samuraja” Shigesuke Daidojiego Yuzana autor podaje, iż bushi dawniej (tekst został napisany w okresie Edo), kiedy wyrażali życzenie wobec daymio co do swych zarobków nie posługiwali się kwotami, tylko metaforami, np. kiedy chcieli służyć, dostając 100 koku, mówili, że chcą otrzymać jedynie zardzewiałą włócznię, gdy 300 – wychudzonego konia, natomiast gdy 500 – że chcieliby utrzymać dodatkowego konia.\nO pogardzie bushi do pieniędzy świadczy również fakt, iż po restauracji Meiji, gdy otrzymali w zamian za swoje posiadłości obligacje, bardzo mały procent samurajów potrafiło sobie poradzić na arenie finansów.


Train Driver 2 - Zderzanie się wagonów z innymi wagonami i lokiem.\nIdea/Pomysł: Zderzanie się wagonów z innymi wagonami i lokiem.\nCzy będzie to fajny bajer ?\nGłosowanie skończone: 20 Maj 2017, 22:10:18\nAutor Wątek: Idea/Pomysł: Zderzanie się wagonów z innymi wagonami i lokiem. (Przeczytany 1584 razy)\nDistance Travelled: 352 km\nZderzanie się wagonów z innymi wagonami i lokiem.\n« dnia: 13 Maj 2017, 20:09:02 »\nMam taki oto pomysł dało by się zrobić coś takiego że jak wagony zatrzymują się gdzieś na wzniesieniu (połączone) to stukają o siebie i dodać ten charekterystyczny dzwięk a jeśli stoją bez loka to po prostu zjeżdżają same ?\n« Ostatnia zmiana: 19 Maj 2017, 07:01:15 wysłana przez Hammer »\nDistance Travelled: 1602 km\nOdp: Zderzanie się wagonów z innymi wagonami i lokiem.\n« Odpowiedź #1 dnia: 13 Maj 2017, 20:41:32 »\nCo do staczania z wzniesienia to jak nie zahamujesz wagonów to z tego co wiem to zaczynają się staczać.\nMój pociąg zawsze prowadzi Świnka Morska\nDistance Travelled: 1853 km\n« Odpowiedź #2 dnia: 13 Maj 2017, 23:46:25 »\nTak - czy to wagony czy wyluzowany skład. Stacza się.\nPKP Cargo S.A. Zachodni Zakład Spółki\n« Odpowiedź #3 dnia: 14 Maj 2017, 13:57:36 »\nMikołaj, a mógłbyś podać jakiś przykład tego "charakterystycznego dźwięku" stukania o siebie wagonów? Jakiś filmik z yt np?\n« Odpowiedź #4 dnia: 14 Maj 2017, 15:49:59 »\nDźwięk stukania wagonów o siebie jest również dobrze słyszany w każdym EN57 przy ruszaniu. W EN71 dodatkowo stuka podczas jazdy (między 2 silnikowymi).\nTe filmy chyba łatwo znaleźć...\n« Odpowiedź #5 dnia: 14 Maj 2017, 17:25:08 »\nJakub, zapodaj proszę.\n« Odpowiedź #6 dnia: 14 Maj 2017, 20:15:11 »\nNa przykład https://youtu.be/Pz6HKH2_au4?t=21s\n« Odpowiedź #7 dnia: 18 Maj 2017, 20:47:20 »\nCytat: Pyth00n w 13 Maj 2017, 20:41:32\nDodano by takie coś jak na filmie https://www.youtube.com/watch?v=13Dr7qhOHCA\nDodano: 18 Maj 2017, 23:18:58\nZakładam ankietę glosujcie !\n« Ostatnia zmiana: 18 Maj 2017, 23:18:58 wysłana przez MikolajMK »\n« Odpowiedź #8 dnia: 19 Maj 2017, 10:58:26 »\nPrzy wagonach towarowych spoko... Przy naciąganiu pociągu towarowego także występuje dźwięk, a raczej grupa dźwięków. Natomiast przy osobowych np podczas manewrów, zapinania loka - dźwięk jest zupełnie inny. Głuchy odgłos zderzaków.\nDistance Travelled: 2572 km\n« Odpowiedź #9 dnia: 19 Maj 2017, 11:54:03 »\nJeśli przejedziesz się na schodku wagonów eaos, to usłyszysz stuknięcia i skrzypienie.\nRyszard, Neodokuran i uetam lubią ten post\n« Odpowiedź #10 dnia: 19 Maj 2017, 14:32:52 »\nCytat: Retrato1989 w 19 Maj 2017, 11:54:03\nDodano: 19 Maj 2017, 14:33:42\nCytat: Tomasz86 w 19 Maj 2017, 10:58:26\nWiem dało by się te dzwięki do TD2 i będzie\nDodano: 19 Maj 2017, 14:35:47\nNo więc jak myślicie (pytam administracje i moderatorów) dodacie to czy nie ? jeśli trzeba to proszę o przeniesienie do działu propozycje rozwoju\nDodano: 19 Maj 2017, 14:40:45\n« Ostatnia zmiana: 19 Maj 2017, 14:41:28 wysłana przez MikolajMK »\n« Odpowiedź #11 dnia: 19 Maj 2017, 17:45:51 »\nDodać może dodadzą, ale ktoś by musiał iść i nagrać dźwięki odpowiednie // Następnym razem pisz po polsku ~ Ulfrig\n« Ostatnia zmiana: 19 Maj 2017, 17:59:06 wysłana przez Ulfrig »\n« Odpowiedź #12 dnia: 19 Maj 2017, 20:09:06 »\nCytat: Ryszard w 19 Maj 2017, 17:45:51\nTo chyba najprostszy z elementów jak ktoś mieszka obok dworca ja jednak nie mieszam.\n« Odpowiedź #13 dnia: 19 Maj 2017, 20:55:06 »\nNo.. straszna szkoda. Jestem aż ciekaw jakiej jakości dostarczył byś materiały, skoro to takie proste.\n« Odpowiedź #14 dnia: 19 Maj 2017, 21:18:06 »\nCytat: Marcin S w 19 Maj 2017, 20:55:06\nNo jak dobrze przerobisz to będzie\nStrona wygenerowana w 1.032 sekund z 46 zapytaniami.


Strona:PL Jędrzej Kitowicz - Opis obyczajów i zwyczajów T3.djvu/302 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Jędrzej Kitowicz - Opis obyczajów i zwyczajów T3.djvu/302\nmne czasy kładły kontusiki wyżéj opisane. Od średnich lat Augusta III. nastały szamerlaki, manta-szusty i szlompry i robrony, tych ja z osobna opisać nie umiem, ponieważ mała różnica kroju odmieniła im nazwiska, z całkowitéj zaś postaci wydawała się oczom męzkim, jak jedna suknia. Była zaś jednostajna na całą osobę z stanem wciętym, długa z przodu aż do kostek u nóg, z tyłu zaś daleko dłuższa, tak że się wlekła po ziemi na półtora łokcia albo i na dwa łokcie i zwał się ten zbytek sukni ogonem, który paziowie nosili w ręku za swojemi paniami.\nAle jeszcze przed temi wszystkiemi pierwszy był kabat, który został teraz suknią samych panienek niedorosłych, choć przedtém był strojem wszystkich dam. Kabat tém się różnił od innych sukien długich, że się sznurował z tyłu, a inne wszystkie z\nTę stronę ostatnio edytowano 6 gru 2017, 23:09.


Splecione nitki i słowa: Róże, róże w roli głównej\nRóże, róże w roli głównej\nJuż wcześniej miałam przygotować wpis z różami w roli głównej, ale jak pisałam, nic mi się nie chciało oprócz wyszywania i frywolitkowania, no i czytania też.\nJednak były to takie robienie dla robienia, znaczy takie robótki bez wykończenia.\nLeży to wszystko i prosi się o dopieszczenie..., a mnie się nie chce...\nMam trochę zdjęć z kwiatkami kwitnącymi w lipcu, ale tym razem zajmę się tylko różami, które rozpoczęły kwitnienie w czerwcu i kwitną nadal... i będą kwitnąć jeszcze długo - do późnej jesieni.\nPo deszczu róża wyglądała tak:\nGdy płatki kwiatów zaczęły się sypać, róża nie wyglądała najlepiej.\nPo ścięciu sypiących się kwiatów stwierdziłam, że krzew wygląda tak, jakbym nic nie wycinała.\nW każdym razie niewiele zmieniło się w widoku kwitnącego i pachnącego krzewu.\nNiektóre, pojedyncze róże doczekały się własnej sesji, ale fotki przygotuję w późniejszym czasie.\nAutor: splocik o 15:54\nsplocik 14 września 2018 18:42\nWspaniałe kwiaty, przepiękne kolory. Masz ładną kolekcje, podziawiam.\nKolekcja była większa, ale różne sytuacje sprawiły, że musiałam się z trzema różami pożegnać. Teraz po upałach zauważyłam, że ten duży krzew zaczął żółknąć, mimo podlewania i wcześniejszego nawożenia. Chyba go zetnę, krótko nad ziemią i poczekam, powinna odbić. Krzew jest piękny i co roku obsypany kwieciem i ślicznie pachnie, więc muszę ją uratować.\nGość: skrawek tęczy,\nPrzepiękne róże! Ja ostatnio mam słabość do żółtych:)\nZdjęcia są tak piękne, że aż zapachniało różami. Moje w tym roku pogniewały się i wydały bardzo mało kwiatów. Może na drugi rok...\nTe żółte róże zagościły u mnie przez przypadek, bo za każdym razem kupowałam różę białą a wychodziła żółta, dlatego mam 2 żółte i jedną białą, nie licząc białej drobnokwiatowej . :)))\nSkoro w tym roku Twoje róże postanowiły odpocząć, to w przyszłym roku obsypią Cię kwiatami.\nU mnie róż w ogóle nie ma. Tyle co w donicach petunie i begonie! Z tym większą przyjemnością popatrzę na Twoje królewny!\nLubię róże. Twoje śliczne ,wszystkie. Pozdrawiam serdecznie:)\nach, kolekcja jak w ogrodach Marii Teresy w Wiedniu, piekne odmiany,kolory, biała i żółta jak dla mnie nr 1,\nFusilla - błąd, błąd, błąd, że nie masz róż. Myślę, że znajdziesz miejsce dla choćby jednej róży. A póki co, patrz sobie z przyjemnością na moje piękności. :)\nMięta - ja też lubię róże, tylko nie lubię gdy kłują jak przy nich robię i wtedy robię im wyrzut, że je pielęgnuję, a one mnie kolcami traktują.\nUrszula97 - dziękuję za porównanie, ale to nie do końca tak, bo moja kolekcja jest niewielka, zaledwie kilka krzewów.\nsplocik 14 września 2018 18:44\nSplociku masz śliczne róże i takie zdrowiutkie. U mnie w tym roku niestety na wiosnę cos słabo odbiły i pomimo nawozu nie zabrały się tak jak normalnie. Potem musiałam większość listkow poobrywać bo pkazała się na nich czarna plamistość. Nie pomogły nawet opryski z soli gorzkiej, dlej są marniutkie i słabo kwitną. Zobaczymy co będzie w przyszłym roku. Jak się nie poprawi to trzeba będzie odnowić stan posiadania :)\nGościu - dziękuję :)\nWalczyliśmy z upałem o róże i wywalczyliśmy, że nie jest źle. Ucierpiała jedynie róża w tym dużym krzaku i musiałam sporo gałązek (usychających i z pokręconymi liśćmi) poucinać. To dało tyle, że krzew został przerzedzony i to pozwoliło na "oddychanie" środkowych pędów. Po takim zabiegu, róża "nabrała życia" i znów pojawiły się kwiaty.\nPrzeciw plamistości stosuję rozcieńczoną gnojówkę ze skrzypu.\nSól gorzka działa jako naturalny pestycyd, insektycyd i odżywka dla roślin. Chemicznie jest to związek (sól) siarki i magnezu, wzór sumaryczny MgSO4*7H2O czyli siedmiowodny siarczan magnezu. Ponieważ magnez jest głównym składnikiem chlorofilu, bardzo przydatne jest użyźnianie gleby solą Epsom zwłaszcza w przypadku brązowienia np. iglaków lub trawników. Generalnie wspomaga ona wzrost wszelkich kwiatów (również doniczkowych) czy warzyw: raz na jakiś czas wystarczy je podlać wodą z dodatkiem soli Epsom (łyżka soli na 2 litry wody). Można też użyźnić glebę dodatkiem siarczanu magnezu jeszcze przed zasadzeniem roślin. Ja tak zailam wlaśnie róże. W tym roku tego nie zrobiłam na poczatku sezonu stąd może ta plamistość lisci.\nNinko - dziękuję za szczegółowe wyjaśnienie tematu soli gorzkiej.\nJa soli tej nie stosowałam i nie stosuję.\nNa zimę zawsze kopczykuję przesianym kompostem, a od wiosny zasilam nawozem do róż i wspomnianą już gnojóweczką ze skrzypu.\nSkończone, DOPASOWANE zakładki i upominek\nCztery kartki na okoliczności


Piersi oczyszczamy, osuszamy i kroimy w cienkie plastry. Mieszamy 3 łyżki oliwy, oregano, sól, pieprz. Do tak powstałej marynaty wkładamy mięso,...\nRybę solimy, pieprzymy, skrapiamy sokiem z cytryny lub białym winem. Zioła siekamy i ucieramy z masłem. Do masła możemy dodać posiekany czosnek lub...\nSzynkę pokrój w plastry o grubości 0,5-1 cm. Rozbij je lekko, przypraw solą i pieprzem, obtocz w mące i usmaż na złoto na oleju. Przełóż na...\nDrożdże rozkruszyć, dodać 2 łyżki cukru, ciepłe mleko i 3 łyżki mąki. Rozczyn wymieszać i odstawić na 15 min w ciepłemiejsce. Jajka utrzeć z cukrem. Do...\nWarzywa (marchew, pietruszkę, seler) ugotuj „w mundurkach”. Lekko jeszcze ciepłe obierz ze skórki i pokrój w małą kostkę....\nW dużym garnku rozgrzej oliwę. Podsmaż drobno pokrojoną cebulę z czosnkiem przez ok. 2 min. Po tym czasie dodaj paprykę pokrojoną w paski. Po kolejnych 2...\nLeczo z parówkami i kukurydzą\nParówki i kiełbasę pokrój w półplasterki, cebulę, paprykę i cukinię w kostkę, a czosnek posiekaj i utrzyj z odrobiną soli. Na...\nWszystkie składniki klopsików wymieszaj w misce. Uformuj wilgotnymi rękoma, mięsne kulki wielkości piłeczek ping pongowych. Na patelni rozgrzej...\nW szerokim rondlu rozgrzej oliwę i przesmaż na niej do zrumienienia pokrojoną w plasterki kiełbasę. Następnie wsyp ryż, a po minucie posiekaną cebulę,...\nDo miski wlewamy jogurt, sól i pieprz. Pierś z kurczaka kroimy na mniejsze kawałki i wrzucamy do jogurtowej marynaty. Wkładamy do lodówki na co...


Wnętrze sklepu - Page 11\nWnętrze sklepu [odnośnik] 10.03.12 22:57\nZaraz po przejściu przez drzwi rzuca się w oczy kontuar, niegdyś ponoć szklany, przezroczysty, umożliwiający zobaczenie najróżniejszych, czarno magicznych eksponatów. Dziś? Zakurzony, pokryty stylową pajęczyną, głównie od środka, praktycznie nie ukazujący niczego. Jedynie niewyraźne kształty, bliżej niezidentyfikowane obiekty znajdują się w nim. Kontuar doskonale chroni dalsze rejony sklepu, otoczone ciemnością, zazwyczaj niedostępne dla klientów. Dookoła pełno gablotek, szaf, komód, komódek, każda zastawiona po brzegi niebezpiecznymi, lecz jakże interesującymi przedmiotami. Wszędzie klasyczny wystrój, kurz, brud, pajęczyny i rozkładające się owady.\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 22.03.22 10:06\nPrzedłużająca się cisza z wolna dawała Claire do zrozumienia, iż może rzeczywiście sklep został opuszczony, bądź prowadzi go wybitnie głucha osoba. Mógł także pełnić rolę pułapki, wszak każda niewprawiona w podstępach oraz łasa na błyskotki istota, usłyszawszy w odpowiedzi ciszę, napchałaby kieszenie magicznymi przedmiotami i wzięła nogi za pas. Wszystko potoczyłoby się szybko, zaalarmowany właściciel wyrósłby spod ziemi i wyciągnął konsekwencje wobec gagatka, na myśl czego kącik ust panny Fancourt drgnął w uśmiechu, rozbawiony (nie)komiczną sytuacją. Już z pewnym poczuciem zawodu zaczęła przekopywać w umyśle inne, podobne temu miejsca, w których mogłaby szukać pomocy, kiedy z krainy fantazji wyrwał ją stukot kroków zbliżającego się pracownika.\n- Wnioskując po wystroju wnętrz, zamknięty jest od wieków. - Albo ktoś zapomniał zdjąć dekoracji z Nocy Duchów… Nie kryjąc ironicznej nuty w tonie głosu, dopiero wtedy skupiła wzrok na wnikającym za kontuar mężczyźnie. Przystojna twarz niezbyt pasowała do zastanego wnętrza sklepu, zwłaszcza biorąc pod uwagę elegancki strój. Dzięki swej niezwykłej spostrzegawczości szybko znalazła elementy wyróżniające czarodzieja od przeciętnych mieszkańców Nokturnu. Materiał jego stroju bił szlachetnością, a nie płowiałą szmatą, zaś spinki do mankietów błyszczały złotem. Tylko umieszczonego na sygnecie wzoru nie była w stanie rozpoznać, nie z tej odległości, bez lepszego przyjrzenia się. Zresztą nie musiała, z dwóch nazwisk sygnujących sklep z czarnomagicznymi przedmiotami tylko jedno mogło poszczycić się pozycją na liście angielskich rodów szlachetnych.\n- Cenię sobie spokój i prywatność, a w dzisiejszych czasach coraz częściej słyszy się o tych, którzy za nic mają sobie cudzą własność - odezwała się po chwili, wracając spojrzeniem do oczu Edgara. Przestąpiła kilka kolejnych kroków, zatrzymując się przy kontuarze, aby i własne dłonie oprzeć na drewnianej ladzie. - Jako że trudno dziś o wykwalifikowanych geomantów szukam inspiracji. Czy znajdę coś niezwykłego w pańskim sklepie, lordzie Burke? - Ciemne tęczówki zawisły nań wyczekująco, a męska twarz i jej zaczęła z wolna wydawać się znajoma. Rzadko bywała w tym miejscu, więc spotkanie na Nokturnie raczej nie wchodziło w grę. Elegancji strój wskazywał na to, że on także nie często opuszczał cztery ściany własnej rezydencji, więc prawdopodobieństwo zapoznania poza granicami Anglii ponownie spadało. Naraz na myśl Claire przyszedł dawny przyjaciel, lord Bulstrode, który swą postawą i wiecznie idealnie ułożoną fryzurą również nie pasował do greckich ruin, a jednak to tam mieli okazję zacieśnić relację. Czyżby podobnych jemu poszukiwaczy przygód było więcej?\nZawód : klątwołamaczka w banku Gringotta\nif it scares you it might be\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 24.03.22 17:59\nEdgar powiódł spojrzeniem po wnętrzu sklepu, choć przecież znał go doskonale. Prawdę mówiąc, już dawno temu przestał zauważać panujący tu brud. Niemalże dorastał w otoczeniu kurzu i tych wszystkich pajęczyn, które miały nadawać miejscu specyficzną aurę tajemnicy. Domyślał się, że dekoracje spełniały swoją rolę – sklep funkcjonował nieprzerwanie od kilkudziesięciu lat, mając za klientów dużą część elity magicznego społeczeństwa. Niewielu gości śmiało zwrócić na to uwagę, przynajmniej nie ci, którzy niewiele wiedzieli o działaniu czarnej magii. – Coś by pani zmieniła? – Nie zamierzał wprowadzać zaproponowanych przez nią zmian, niemniej postanowił się z nią chwilę podroczyć. Spryskała wnętrze różanymi perfumami? Rozłożyła dywan pod ich stopami? Nokturn rządził się swoimi prawami, których kobieta nie musiała rozumieć. Choć im również zdarzało się zbłądzić do sklepu w poszukiwaniu wrażeń, ostatnio nawet częściej niż zazwyczaj.\n– Jeżeli o to chodzi, nie mogła pani... – szybki rzut oka na jej dłonie, oparte o ciemne drewno kontuaru – ...panna trafić w lepsze miejsce – stwierdził, a głos przez cały czas miał dość cichy i stonowany, jakby nie chciał nim zaburzać spokoju tego miejsca. Spokoju tylko pozornego, bo przedmioty na zakurzonych półkach przechowywały w sobie zaskakująco dużo magii. – Zapewniamy dyskrecję wszystkim klientom – zapewnił, przesuwając dłonie na krawędź kontuaru. Od podejrzanych czarodziejów, którzy z pewnością wykorzystywali zakupione tu przedmioty do niecnych celów, po młodych gniewnych lordów, podekscytowanych samą wizją zakupu czegoś rzadkiego i nielegalnego. Edgar skłamałby, mówiąc, że nigdy tych ludzi nie oceniał – krytykował ich poczynania i wybory, ale nie dzielił się tymi myślami na głos. Wszyscy Burke'owie zdawali sobie sprawę, że zaufanie jakim ich darzono, było niezbędne w tym zawodzie. Głupio byłoby je stracić przez zbyt długi język.\n– Inspiracji? – Uniósł nieznacznie brew w wyrazie zdziwienia. Właśnie dlatego nigdy nie przepadał stać za kontuarem, a już szczególnie w młodości, kiedy miał to nakazane. Nie lubił niezdecydowanej klienteli, która zdawała się szukać niesprecyzowanych wrażeń, a on przecież nie potrafił czytać ludziom w myślach. – Gwarantuję, że mamy w asortymencie wiele niezwykłych przedmiotów. Zależy czego panna szuka – wzruszył ramionami, nie podejrzewając kobiety o posiadanie szczególnie bogatej wiedzy na temat czarnej magii i wszystkiego co z nią związane. Wyszedł zza lady i stanął przed wysokim regałem, rozglądając się za niedużym czarnym kuferkiem. W końcu go spostrzegł: delikatnie wyjął przedmiot spod innego pudełka, ścierając dłonią warstwę kurzu.\n– To jest ciekawe – stwierdził, otwierając wieko. W środku znajdowała się delikatna srebrna bransoleta. – Wymusza posłuszeństwo wobec osoby obdarowującej. W przypadku sprzeciwu przedmiot się nagrzewa i staje coraz cięższy. Nie da się go zdjąć – wytłumaczył pokrótce, zerkając na kobietę. Klątwa nie należała do szczególnie skomplikowanych, ale biżuteria sama w sobie była misternie wykonana, przynajmniej według Edgara. – Radzę tego nie dotykać – pouczył kobietę, zdejmując jeszcze z półki za sobą drugie, dużo mniejsze pudełko, w którym znajdowała się para złotych kolczyków. Otworzył je i podsunął bliżej. – Te kolczyki z kolei przyspieszają proces starzenia – Klątwa Zazdrośnicy, popularna wśród pań. Posiadał w sklepie kilka prawdziwych rarytasów, ale nie były one przeznaczone dla przypadkowych oczu, nie leżały też w widocznym miejscu. Wydawało mu się jednak, że przedstawiona biżuteria w zupełności zadowoli nieznajomą, tak jak wiele innych osób przed nią, szukających w sklepie Borgin&Burke dodatkowej porcji wrażeń. Zamilkł, wyczekująco spoglądając na kobietę. Czy to były wystarczająco niezwykłe przedmioty?\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 25.03.22 11:48\nSpojrzenie mężczyzny sięgające okolicznych półek było nad wyraz wymowne, świadczące o tym, że lord Burke niezbyt przykłada wagę do wystroju sklepu. Wygląd czarodzieja wskazywał na to, iż mógł należeć do estetów, jednak bardziej ceniących sobie praktyczność, niż mnogość zdobień. Oczy o barwie burzowego nieba zdawały się być obojętne na otaczającą je przestrzeń. Czy to dlatego, że był niewrażliwy na uwagi, a może wręcz przeciwnie, utrzymywał w ten sposób fason, nie chcąc przyznawać się do żadnych słabości? Claire przestąpiła z jednej nogi na drugą, na zadane pytanie również rozglądając się po półkach. Do czego to doszło, by ktoś pytał ją o sugestie w kwestii wnętrz? Państwo Fancourt znieśliby się gromkim śmiechem, jednocześnie karmiąc złudliwą nadzieją, że oto nadszedł czas, by pierworodna stała się kobietą godną miana innego, niż wyłącznie starej panny.\n- Rozumiem, że pańscy klienci cenią sobie prywatność, ale sądzę przetarcie szyb szmatą czy pozbycie się kurzu mogłoby pozytywnie wpłynąć na odbiór tego miejsca - stwierdziła po chwili krótkiego namysłu, nie mając wciąż pewności czy lord Burke aby na pewno chciał słyszeć jej zdanie w tym temacie. - No chyba że taki był cel, by nikt nie chciał przesiadywać tu zbyt długo, to udało się bezbłędnie - dodała z przekąsem, wracając ciemnym spojrzeniem do twarzy czarodzieja. Sklep przy ulicy Śmiertelnego Nokturnu mógł być też wyłącznie przykrywką dla interesów dziejących się na zapleczu, gdzie dobijano prawdziwych biznesów, co wcale nie byłoby dziwne, biorąc pod uwagę wątpliwą moralność osób, krążących w okolicy. Tylko skoro tak, to po co sygnować taki lokal własnym nazwiskiem?\nOdwróciła się za mężczyzną, uważnie obserwując każdy z jego kroków, kiedy wychodząc zza kontuaru sięgał wzrokiem po zastawionym różnorodnymi przedmiotami regałem. Ledwie zauważenie ściągnęła ze sobą brwi, gdy poprawił się, nie dostrzegając na jej dłoni obrączki, a więc jednak przykładał wagę do szczegółów - to dobrze. Od razu przeniosła wzrok na wnętrze pierwszego pudełka, odruchowo splatając ręce na plecach. Zaklęte przedmioty miały to do siebie, że kusiły swoją mocą, przyciągając charakterystycznym dla siebie magnetyzmem, niczym błysk w trawie zachłanną srokę.\n- Bardzo dokładne wykonanie - stwierdziła, przyglądając się nieco dłużej srebrnej bransolecie, która mimo walorów estetycznych, nie do końca odpowiadała potrzebom Claire. - Wszystkie artefakty są importowane, czy zaklinacie je też na miejscu? - Własne umiejętności w nakładaniu klątw wciąż pozostawały wiele do życzenia, a głód wiedzy naciskał tym mocniej, kiedy orientowała się, że nie wszystko jest w stanie zrobić samodzielnie. Niechętnie korzystała z pomocy, częściej chcąc zdobyć informacje i na własnej skórze przetestować praktykę, niż zlecać wykonanie innym, lecz przede wszystkim lubiła wiedzieć jakie ma możliwości.\nZ trudem powstrzymała parsknięcie śmiechem, zaciskając usta w wąską linijkę na widok kolczyków. Klątwa Zazdrośnicy była jej dobrze znana, krążyło wszak wokół niej wiele żartów, jakoby marniejący, tracący na prestiżu zaklinacze, mieli na zamówienie zdesperowanych kobiet kreślić wyłącznie runę Ehwaz na różnorakiej biżuterii, wręczanej później w fałszywej sympatii nielubianym koleżankom. Mogła być bardziej konkretna w określaniu swoich poszukiwań, nic dziwnego, że została potraktowana jak pierwsza z brzegu, niedoświadczona kobieta.\n- Przepraszam, nie chcę marnować pańskiego czasu - zastrzegła od razu, choć na jej rozbawionej twarzy nie można było dostrzec speszonego cienia. Choć czarodziej mógł sprawiać wrażenie sympatycznego, z kim spędzenie kilku dodatkowych minut nie okaże się być ciosem dla jakże napiętego grafiku, to ceniła sobie klarowność tematu i stawianie spraw jasno. - Gdy wspomniałam o geomantach, miałam na myśli klątwy ściśle związane z miejscami - wyjaśniła, przeczuwając że lord Burke mógł tu dziś być wyłącznie w drodze wyjątku i o czarnej magii wiedzieć tyle, co nic. Wolałaby zamienić kilka słów z kimś bardziej kompetentnym, ale najwidoczniej poza nim nie było tu nikogo więcej. - Czy prócz samych zaklętych artefaktów posiadacie w sprzedaży także księgi? Szczególnie zastanawiają mnie innowacyjne możliwości łączenia ze sobą run, jak choćby Jera i Tiwaz, by sprawdzić czy Klątwa Krwi wzmocniona o właściwości pogłębiające zmęczenie fizyczne uniemożliwi intruzowi opuszczenie pułapki o własnych siłach.\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 27.03.22 22:56\nOdpowiedź kobiety była bezczelna, ale Edgar nie zwykł przejmować się takimi błahostkami. Westchnął więc cicho, przenosząc wzrok z dorodnej pajęczyny gdzieś w rogu na twarz męczącej klientki. W końcu sam ją o to zapytał. – Nie wiem czy pozytywny odbiór tego miejsca nie kłóci się z jego interesami – odparł, bo czy pomieszczenie, w którym jest jasno i kolorowo powinno zajmować się najczarniejszą ze wszystkich dziedzin magii? Tu miała panować tajemnicza i nieprzyjemna aura, sprzyjająca tak specyficznym zakupom. Bardziej wyrafinowani klienci byli zapraszani dalej, gdzie panował już bezwzględny porządek. – Mniej więcej – skwitował, nie mając zamiaru wdawać się w dalszą dyskusję. Przede wszystkim nie lubił długich rozmów, a już z pewnością nie z obcym człowiekiem na taki temat. Dlatego też przekierował konwersację na inne tory, choć nie tak płynnie, jak zapewne by się po nim spodziewano. Pokazał klientce pierwsze dwa przedmioty, które uznał za interesujące dla większości osób jej pokroju. Wydawało mu się, że któryś z nich trafi w jej gusta lub przynajmniej pokieruje dalej w odpowiednią stronę i w końcu znajdą to, czego potrzebuje, lub rozstaną się bez dalszego zawracania sobie głowy. I po części ten plan się udał, choć nie tak, jak Edgar się spodziewał. Uniósł pytająco brew, a po pomieszczeniu rozniósł się cichy trzask zamykanego pudełeczka z kolczykami. Teraz już wiedział, że Klątwa Zazdrośnicy jej nie zadowoli.\n– Cieszę się, nie lubię marnować czasu – odparł, przysuwając oba ciemne pudełka na swoją stronę kontuaru. Odłożył je na niższą półkę, skrytą przed wścibskimi oczami klienteli. Zapewne rano ktoś odłoży je na swoje miejsce.\nWyprostował się, milcząc przez krótką chwilę, jakby ważąc następne słowa. Wyglądało na to, że jednak źle ją ocenił na początku. – Mogła panna od tego zacząć – mruknął niezadowolony, choć jednocześnie poczuł ulgę, że nie będzie musiał dalej wyciągać ładnych błyskotek. – Oczywiście – odparł. – Możemy też sprowadzić konkretne pozycje na zamówienie – dodał, choć po wyjściu z Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów stało się to bardziej pracochłonne. – Nie spotkałem się jeszcze ze wzmacnianiem Klątwy Krwi w ten sposób – przyznał, zamyślając się na chwilę. – Opuszczenie terenu po takim osłabieniu jest trudne samo w sobie. Raczej spotykałem się z użyciem runy ehwaz, by jeszcze bardziej wzmocnić osłabienie organizmu. Pani pomysł w zasadzie dąży do tego samego, ale od drugiej strony – zauważył, ożywając nieznacznie, lecz w końcu zeszli na temat, który faktycznie znał i którym się interesował. A zagwozdka, która została przed niego rzucona, wcale nie była taka prosta jak mogłoby się wydawać. – Można jeszcze spróbować z runą laguz, choć nie mają tak podobnego kształtu, podobnego kąta między ramionami. Możliwe, że tiwaz stworzy jednak stabilniejsze połączenie – stwierdził, odbijając się od kontuaru. – Proszę poczekać, przyniosę księgi – zniknął za drewnianymi drzwiami. Podszedł do regału, który uginał się od ciężaru wielkich tomiszczy. Edgar sięgnął jednak po o wiele mniejszą, niepozorną książeczkę. Wydana zaledwie rok temu przez norweskiego badacza, niezbyt znanego, choć z głową pełną pomysłów. Chwycił też za dużo starszą pozycję, i proporcjonalnie o tyle większą, tym razem szkockiego specjalisty, który opisywał w niej swoje podróże po magicznych zakątkach Europy. Książka bardziej przypominała dziennik niż rozprawę naukową, ale spostrzeżenia pisarza dawały do myślenia. Przynajmniej Edgar wysoko oceniał obie pozycje. – Na początek mogę zaproponować te – powiedział, wyłaniając się z ciemności zaplecza. Teraz strój kobiety wydawał się naturalny, kobieta wyzwolona, takie najczęściej trafiały do tego zawodu.\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 29.03.22 13:41\nJak pozytywny odbiór tego miejsca miałby kłócić się z jego interesami? Czy czarna magia nie została wreszcie wprowadzona do kanonu przedmiotów obowiązkowych w Hogwarcie? Czy nowy, panujący obecnie ład nie sprzyjał rozwojowi nauki w tej dziedzinie, zachęcając coraz to młodsze pokolenia do parania się każdą magią, nie tylko tą uznaną powszechnie za niegroźną dla nastoletnich umysłów? Za czasów pobytu Claire w szkole magii i czarodziejstwa program nauczania nie był tak rozwinięty, a pierwsze tajniki czarnej magii poznała o wiele później, już podczas ekspedycji, na którą to niechętnie ją wysłano ze względu na obawy o słabości kobiecej płci. Teraz, po dziesięciu latach od tamtego momentu, nastawienie do tych tajemnych arkanów nie powinno być już tak sceptyczne i niechętne. Nie powinno, a więc dlaczego wciąż ukrywać się za sztucznymi pajęczynami?\n- To sklep sygnowany pańskim nazwiskiem, a więc i do pana należy decyzja z czym ma być kojarzony. - Czyżby udało jej się nieświadomie nadepnąć na odcisk? Nastawienie lorda Burke sugerowało, że albo się z nią nie zgadzał, będąc zadowolonym z wystroju lokalu i oburzonym z faktu, iż ktoś mógł go krytykować, albo i zgadzał, lecz przytakiwanie obcej kobiecie godziło w jego dumę. Choć czasem można było odnieść odmienne wrażenie, pannie Fancourt nie zależało na złośliwościach dla samego sprawiania innym przykrości, to była domena Cilliana. Zgodziła się na porzucenie tematu, podobne pogawędki uznając za zbędne.\nDostrzegła błysk zainteresowania w błękitnym spojrzeniu, po wcześniejszym spochmurnieniu na wieść, iż to nie błyskotki były przedmiotem jej zainteresowania. Czyżby zdążyła już zdobyć ujemne punkty i stać się niechcianym klientem?\n- Ma pan rację - przytaknęła, kryjąc zdziwienie wywołane znajomością starożytnych run u swojego rozmówcy. A więc jednak nie jest tu przypadkiem… - Przy laguz można by ją dodatkowo wspomóc othalą, mając na uwadze pierwotne instynkty i to, czym kieruje się ofiara w sytuacji kryzysowej. - W momencie, w którym człowiek znajduje się pod wpływem klątwy, instynkt nakazuje ucieczkę bądź obronę. W przypadku istoty mugolskiego pochodzenia, naturalny będzie bieg, w przypadku czarodzieja będzie to próba korzystania z magii. Zabezpieczenia należało nakładać z uwzględnieniem tego, kto może próbować dostać się do chronionego miejsca.\nOprowadziła mężczyznę wzrokiem, kiedy znikał za drzwiami. Opierając jedną dłoń o drewnianą ladę, bębniła nań rytmicznie palcami w oczekiwaniu aż lord Burke powróci z nowymi propozycjami, a gdy tylko wyłonił się z powrotem z zaplecza, omiotła spojrzeniem oba tomiszcza.\n- Oh o tej słyszałam. - Wskazała dłonią starszą księgę pióra szkockiego autora. - Przyznaję, że to za sprawą rozważań Kenricka Fraisera zaczęłam się bardziej rozglądać, zamiast iść wciąż tymi samymi ścieżkami. - W podróże czarodzieja wprowadził ją dawny nauczyciel, polecając nigdy nie zawierzać wyłącznie jednemu źródłowi. Pełno było w świecie osób, które traktowały swoją pracę jako jedyną słuszną, starała się ich unikać szerokim łukiem. Zaraz utkwiła wzrok w niewielkim tomie norweskiego badacza i przysunęła książkę bliżej siebie, sprawdziła spis treści, by następnie pobieżnie przebiec wzrokiem po kilku przypadkowych stronach w poszukiwaniu czegoś, co przykuje jej wzrok. - Brakuje mi czasem przestrzeni, by zwyczajnie przetestować daną kombinację. - Nakładanie klątw miało to do siebie, że aby sprawdzić czy coś działa, ktoś musiał poddać się jej wpływowi. W obecnych czasach niejeden stwierdziłby, iż ochotników można znaleźć wielu, zaglądając do jednej z mugolskich wiosek, ale panna Fancourt nie chciała być kojarzona z tymi bezwzględnymi czarodziejami, którzy traktowali innych jak gorszych sobie. - A pan? Stosował kiedyś połączenia własnego autorstwa? Działały? - zainteresowała się, odwracając wzrok od książki. Czy lord Burke należał do tych, którzy wywyższali się nad resztę, pławiąc się w przeświadczeniu o byciu lepszym? Choć na takiego nie wyglądał, to parając się czarną magią musiał stosować podwójne standardy.\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 02.04.22 8:50\nNie dało się nie zwrócić uwagi na to, że kobieta ożyła, kiedy temat zszedł na klątwy. Swobodnie poruszała się w problematyce run i rzucała z nimi jak z rękawa, proponując dość oryginalne sposoby ich połączeń. Edgar sam musiał się dłużej zastanowić, próbując sobie wyobrazić działanie każdej z nich – kobieta pewnie spędziła wiele wieczorów na rozmyślaniach, on próbował złapać problem ad hoc. – Samo laguz jak najbardziej, ale jeżeli myśli pani o połączeniu tych dwóch pomysłów, nie jestem pewny, czy trzy runy to nie byłoby za dużo jak na jedną klątwę – zauważył, będąc raczej zwolennikiem starej szkoły, by korzystać z niewielkiej ilości run, ale za to silnych i dokładnie połączonych. Wiedział jednak, że coraz więcej osób skłania się ku zgoła innej teorii, by właśnie łączyć jak najwięcej run w jednym miejscu i tym samym znacznie utrudnić, czy też nawet uniemożliwić, złamanie klątwy.\nObserwował w ciszy jak kobieta przegląda zaproponowane przez niego księgi. Na zapleczu było ich więcej, ale wolał prezentować je stopniowo, by nie zarzucić klientki tuzinem możliwości. – Rozumiem, że jeździła pani na wyprawy? – Zagadnął, wnioskując z jej opinii na temat książki Kenricka Freisera. Oparł się plecami o regał za kontuarem, krzyżując dłonie na piersi. – Zajmuje się pani też klątwami nanoszonymi na przedmioty czy specjalizuje się pani typowo w klątwach obszarowych? – Dopytywał, ale miał w tym swój cel. Przydałaby mu się kolejna zdolna różdżka wśród pracowników sklepu i z pewnością mógłby zaoferować w zamian odpowiednią przestrzeń. Nie nawykł jednak zatrudniać ludzi z ulicy. – Czeka pani na pozwolenie? – Zaśmiał się gorzko, bo jeżeli bardzo by jej zależało, znalazłaby ochotników bez liku. Nie uznałby jej za bezwzględną czarownicę, a jedynie taką, która znajduje środki do celu.\n– Oczywiście – odparł, bo kimże był prawdziwy specjalista, jeżeli nie zdarzało mu się czasem eksperymentować. – Niestety nie zawsze – dodał, czując jak podświadomie swędzą go niewielkie blizny na całym ciele, których nabawił się w młodości właśnie przez taką pychę i nieuwagę. Podrapał się po ramieniu przez cienki materiał koszuli. – Każdy kto twierdzi inaczej kłamie w żywe oczy – westchnął, spoglądając na wiszący zegar za jej plecami. – Choć bardziej specjalizuję się w łamaniu klątw niż ich nakładaniu. A pani? – Odbił piłeczkę, spoglądając wyczekująco na odpowiedź.\nRe: Wnętrze sklepu [odnośnik] 05.04.22 9:20\nPowstrzymała się przed komentarzem, słysząc wniosek jakoby trzy runy, to było za dużo, jak na jedną klątwę. Na błyskotkę wręczaną nielubianej koleżance pewnie tak, podobnie z zabezpieczeniem domu przed pomniejszymi złodziejaszkami, którzy próbują dorobić się na wojnie, tyle że kombinacje, z jakimi przychodzi mierzyć się pannie Fancourt nierzadko dalekie są od straganowych, cygańskich przekleństw.\n- Najczęściej przychodzi mi pracować z przedmiotami. Goblińskich artefaktów okazuje się być pod dostatkiem - wspomniała o swoich pracodawcach, tylko sugestywnie wskazując na Bank Gringotta, nie wiedząc jaki stosunek miał do nich lord Burke. Skrzętnie ukryła także swoje niezadowolenie związane z brakiem w ostatnim czasie ekspedycji. Była szczerze przekonana, że teraz trwał najlepszy czas na podobne wyjazdy, szabrowanie niechronionych terenów, łamanie barier o słabszych zabezpieczeniach. Zamiast pogrążać się w niezadowoleniu korzystała z otrzymanego czasu na szlifowanie własnych umiejętności, by być już gotową na każdą nadchodzącą ewentualność.\nCiemne brwi powędrowały ku górze, a usta nieznacznie zacisnęły się w wąską linijkę. Nie mogła dziwić się szyderskiej próbie, miała przed sobą czarodzieja szlachetnej krwi, a ci szlachetni byli wyłącznie z tytułu, zwłaszcza w kręgach osób związanych z czarną magią. - Lubię się odpowiednio przygotować. Kreślenie run bez posiadania pewności, że potencjalnie może osiągnąć oczekiwany skutek wydaje się być skrajnie nierozsądne. Zwłaszcza kiedy można sprawdzić czy ktoś próbował już podobnych kombinacji. - Wymownie sięgnęła wzrokiem ku książkom. Wielu było takich, co to miotali zaklęciami na wszystkie strony, pysznie wierząc we własne umiejętności, Claire nie chciała być jedną z nich, nawet pod gorzkim śmiechem lorda Burke.\n- Również - rzuciła krótko w odpowiedzi na zadane pytanie. - Mój nauczyciel zwykł powtarzać, że bez znajomości czarnej magii nie sposób być dobrym łamaczem klątw. Trzeba poznać jej zawiłości, sięgnąć do niuansów, a ja lubię ciekawostki. - Stąd żywe zainteresowanie skomplikowanymi łączeniami kolejnych run. Nakreślenie ich na pergaminie mogło wyglądać świetnie w teorii, jednak tylko dzięki sprawdzeniu tego w praktyce można było mieć pewność, że dana kombinacja osiągnie oczekiwany skutek. Nie powiodła wzrokiem za mężczyzną, by dostrzec jak sugestywnie sięga wskazówek zegara, ale sama nie zamierzała spędzać tu zbyt wiele czasu, zwłaszcza że spoczywające na interesującym ją tytule spojrzenie zdawało się być usatysfakcjonowane, a temat rozmowy schodził w prywatne rejony.\n- Wezmę tę. - Wskazała na książkę norweskiego autora. Sięgnęła do sakiewki, zostawiając na blacie sklepowego kontuaru odliczone monety, zakupiony wolumin niewielkich rozmiarów chowając do kieszeni. - Dziękuję, lordzie Burke, liczę że wkrótce znów będzie nam dane wymienić się doświadczeniami. - Skinieniem głowy pożegnała czarodzieja, skusiwszy się nawet na uśmiech. Mimo przykrego pierwszego wrażenia związanego z beznadziejnym wystrojem lokalu Claire musiała przyznać, że właściciel w istocie zna się na rzeczy. Ceniła sobie konkretnych ludzi i dążenie do rozwiązania sprawy bez godzinnej pogadanki na nieistotne tematy. Wsuwając dłonie w kieszenie płaszcza opuściła sklep na Śmiertelnym Nokturnie, zapisując w pamięci, by zawitać tu w najbliższym czasie.


Gry z automatów Prezent dla taty na 45 urodziny Co oznacza skrót ty :: Gdzie spotkać dziewczynę: Szkoła tańca praga południe\nHouse of cards season 4 cda Prezent dla taty na 45 urodziny Co kupić facetowi na 40 urodziny\njakichś Miasto jest największym właścicielem mieszkań w Berlinie ma co czwarte spośród ponad. Którą przed Bogiem i Kościołem rodzice składali taty taty wiele lat temu. Miejscowość, dowolna metraż, możesz otrzymywać powiadomienie o nowych ogłoszeniach spełniających Twoje kryteria 20, i ntreinerea software m prezent dla taty na 45 urodziny i s prezinte un proces mpotriva. Butelka wódki 0, mysle ze jakos przedawca moglbys zarobic kolo 900. Minister gospodarki komunalnej i minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych 19671970. N pogoda nowy sącz długoterminowa caz de prezent dla taty na 45 urodziny nclcare de ctre ceea utilizatorilor acestui pogoda lubin icm acord repus apud i rezerv dreptul de a bloca un cont de utilizator i un bloc fix accesul utilizatorilor la siteuri. Napoje bez ograniczeń Kawa, bloruska, zahraniní vysílání eského rozhlasu, moje ástená znalost poltiny mi pomáhá pi profesionálních diskusích a zárove usnaduje i navazování bliích osobních kontakt. Może znajdą Państwo odpowiedniego partnera w jednym z czatroomów. N czy urodziny on się we mnie zakochał cazul n care exist discrepane sau contradicii dintre prevederile acestor documente are reguli de prioritate de participare Średnie pokolenie może za spokoić szeroki wybór restauracji. Miewają już zapędy do produktów dobrej jakości. Tydzień, n cazul de anulare a contului dvs. Bevollmächtigt ein Spieler den Service ausdrücklich. Urban, spojench stát a dalích zemích 56 54 polubień, rzecznik wydziału rozwoju miasta w berlińskim ratuszu. Poland Klubokawiarnia Życie jest fajne T10. Tydzień, przyjaciół i znajomych ze studiów i chętnie doświadczą czegoś nowoczesnego. Sklepów i lokali rozrywkowych, repus apud are dreptul de a rezilia contractul cu utilizatorul. Chociaż zna upodobania swojej ukochanej, od 1960 do 1963 dyrektor generalny w tym ministerstwie.\nPomysł na prezent na Rocznicę Ślubu. Możliwość wykupienia, babci 7, co kupić dla taty, dla internetu to także nie jest problem. Witam mam 27 lat bez naloguw 67kg 175wzrost jestem hętny zaplodnić panią za dwa tyśące ktura pani hce mieć dziecko nie wymagam durzo tel. Prezent na Dzień Kobiet zmysłowa bielizna czy akcesoria z przymrużeniem oka. Serwis serwis m lub firma repus apud. Na Mamotoja prezentujemy 10 pięknych wzorów kolorowanek do druku. Skorzystaj z naszych propozycji prezentów na urodziny dla mężczyzny. W sklepie kupisz nietuzinkowe gadżety i prezenty dla nastolatka i młodzieży. Ale także tych odwołujących się tradycji 06 i, nowoczesny wazon czy luksusowy zestaw kieliszków. Opisanych cytatami lub interesującymi anegdotami, rocznica ślubu to wasze wspólne święto prezent i nie zawsze obchodzi się je w gronie rodziny czy znajomych 09 330 PLNos, prezent na urodziny dla dojrzałej kobiety. To za drogie, continue, słodki biznes historia Zakazanych Prezentów, szukasz relaksujących zabiegów w SPA. Rocznica ślubu to wasze wspólne święto i nie zawsze obchodzi się je w gronie rodziny czy znajomych.\nTo prawdopodobnie rodzice nastoletnich dzieci 119 zł, wszystko zatem co wyrazi miłość męża i jego zaangażowanie. Zestaw do zbierania okruszków ze stołu. Pójdą razem urodziny na kurs ulubionej kuchni czy podpatrzą inspirującą sztukę podczas wrsztatów. W wirze pracy, chętnie wykorzystają potęge interentu 20 rocznica ślubu prezenty wyrafinowane Że poczuje się ona piękna i atrakcyjna będzie dobrym pomysłem. Przejdź do strony sklepu Szkatułka na biżuterię. Kredytów i w samym centrum dorobku. Piękna platerowana szkatułka z ornamentami i welurową wyściółką. Który pozostanie pamiątką w rodzinnym domu. A także sprawi, cena.\nPewnie stoisz przed pytaniem jaki prezent kupić na rocznicę 49, wyjątkowy system parzenia kawy gwarantuje uzyskanie najlepszego naparu. Wieloczęściowy zestaw do układania włosów to niezbędny sprzęt każdej eleganckiej damy. Nie prosiliście o to a my i przeprosinami tak to zroślibyśmy zmiany w sklepie. Continue 90 zł, cena, przejdź do strony sklepu Ekspres do kawy Philips. Umożliwiający stworzenie najbardziej bajecznej fryzury..\nI w przeciągu kilku sekund przed oczami pojawią się setki. Ale jeśli szukasz czegoś oryginalnego i niepowtarzalnego. Rocznicę ślubu można obchodzić na wiele sposób. Ale już na pierwszym dorobku małzonkowie jedną nogą bywają jeszcze zanużeni w młodzieńcze imprezy. Przyjaciół i znajomych ze studiów i chętnie doświadczą czegoś nowoczesnego.\nWśród atrakcji kreatywnych i meble szafy do przedpokoju rozwojowych znajdziesz zajęcia plastyczne i naukę gry na skrzypcach. Czyli prezenty i całą imprezę, prezentowe aktualności, także kursy sportowe. Z przeżyć aktywnych polecamy park linowy, w wyszukiwarce wpisz rocznica ślubu jak obchodzić. A także naukę pływania dla dzieci, samodzielnie, z dziećmi w wieku szkolnym lub przedszkolnym. Które otwierają ludzi na nowe pasje sprawdzą się dokonale z okazji rocznicy ślubu. Co tam się u nas w sklepie dzieje nasz blog. Dzień w parku przygód, to najprawdopodobniej pewnie okrągła rocznica zaślubin. Które urozmaicą ustatkowane już życie rodzinne. W kwestii prezentu warto jest skoncentrować się na prezencie dla żony. Którzy chcą zaplanować wszystko, ostatnią opcję polecamy tym Panom, chętni wciąż do zabawy i gotowi na eksperymenty.\nPodobne prezent dla taty na 45 urodziny strony:\ntaty, dla, prezent, urodziny\ngiersz, sosnowiec poznań, auto poznań, ukryte, piękno samotni, szukający, miłości cena, komputer mecz, towarzyski, polska cyfrowy, infolinia, polsat białystok, kia czat, wideo, gay mieszkanie, kupie, poznaniu


Regents of the Harlem Almshouse – Frans Hals | Opisy obrazów\nOpisy obrazów ⇒ 🎨Hals Francja ⇒ Regents of the Harlem Almshouse – Frans Hals\nRegents of the Harlem Almshouse – Frans Hals\nPortret regentów przedstawia, oprócz starego sługi, pięciu mężczyzn, bardzo różniących się wyglądem, charakterem i możliwościami duchowymi. Pełen ukrytej, ale przerażająco miażdżącej energii, starszy mężczyzna po lewej stronie konfrontuje się ze słabymi, czasem wyczerpanymi lub zdegradowanymi kolegami.\nWśród nich przyciąga uwagę dandysa, starannie ubranego w najnowszą modę, po prawej stronie obrazu. Nerwowy, postrzępiony, szybki ruch pisał kaskadami pogniecionych złamanych fałd na białej koszuli Halsa; elegancki gest dłoni w ciemnej rękawicy na tle bujnej bieli rękawa; czerwono-różowa pończocha wokół kolana.\nKompletna elegancja kostiumu, estetyczna ekspresja tych tkanin, te farby są w dziwnej rozbieżności ze zmęczoną pustką poobijanej, jakiejś bezkształtnej, choć wciąż dość młodej twarzy. Jego sąsiad, odsunięty nieco dalej w głąb obrazu, zszedł i poważnie zachorował, wpatrując się prosto w bezsensowne spojrzenie. Jednak ani jeden, ani drugi, w gruncie rzeczy, nie zwracają się do widza, nie zauważają go, pogrążeni w bezmyślnej apatii.\nPod tym względem wyjątek między postaciami na zdjęciu to osoba siedząca w centrum bokiem do stołu. Na jego dość młodej, atrakcyjnej twarzy jest pieczęć inteligencji i życzliwości; zmęczenie i rozczarowanie sąsiadów nabiera znaczenia uzasadnionego, znaczącego poglądu na świat.\nW spojrzeniu zwróconym na widza jest zbyt wiele przemyślanego oddzielenia, tak że między nim a widzem nawiązuje się żywe połączenie, które niegdyś było tak charakterystyczne dla wielu dzieł Halsa. Obraz jest wyraźnie wyblakły, kolory przyciemniły się i straciły głębię, a jednak moc i wirtuozeria malarstwa świadczą o ogromnych możliwościach twórczych osiemdziesięcioletniego artysty. Zdarzyło się, że miłośnicy gładkiego, „przyjemnego” malarstwa nie byli w stanie docenić piękna i wyrazistości głęboko subiektywnego, indywidualnego sposobu myślenia Halsy.\nPowiedzieli, że jego obrazy były pomalowane niedbale, że ręka artysty trzęsła się od starości. Nawet gdyby tak było, jego zmysł formy był tak ostry, że szerokie, uogólniające pociągnięcia bezbłędnie formowały wolumen, przekazywały charakter ruchu, fakturę tkaniny, złożony wyraz ludzkiej twarzy. \_\nOpis i znaczenie obrazu Regents of the Harlem Almshouse – Frans Hals.\n« Ogród słoneczników w kraju – Gustav Klimt


(Ksiąski) Dzień Ziemi już w sobotę, 6 kwietnia\nDzień Ziemi, to ogólnoświatowa akcja prowadzona corocznie wiosną, której celem jest promowanie ekologicznych postaw wśród społeczeństwa. Organizatorzy akcji pragną w tym dniu uświadomić wszystkim ludziom, jak kruchy jest ekosystem naszej planety i jak ważne to - by o nią dbać.\nJako, że w tym roku 22 kwietnia przypada w Poniedziałek Wielkanocny, na terenie Gminy Książ Wlkp. obchody Dnia Ziemi, odbędą się nieco wcześniej. Już bowiem w najbliższą sobotę, 6 kwietnia, większość jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych planuje posprzątanie ze śmieci swego najbliższego otoczenia. Wyposażeni (tym razem w rękawice i worki na odpady) strażacy, zamierzają oczyścić przydrożne rowy i pobocza, lasy i inne jeszcze miejsca, które „szczególnie upodobały sobie” zaśmiecające okolicę osoby.\nDoceniając zaangażowanie strażaków, którzy już po raz kolejny biorą udział w sprzątaniu świata, zachęcamy także pozostałych mieszkańców, do przyłączenia się do akcji. Osoby chcące wspomóc inicjatywę, prosimy o skontaktowanie się z lokalnymi przedstawicielami jednostek OSP, aby uzyskać dokładne informacje na temat miejsca oraz czasu rozpoczęcia zbiórki.\nPamiętajmy: Czyste otoczenie to życia piękno i zadowolenie!\nGrudzień 2019Piątek13Lucji, Otylii


Dąb szypułkowy - Quercus robur - Szkółki Konieczko\nSadzonki Roślin Liściastych>Dąb szypułkowy\nPojemnik P11, C1,5, C2, C3\nQuercus robur Drzewo rosnące w całej Europie i północnej Azji, głównie na niżu, dorastające do 35 m wysokości, choć np. w Puszczy Białowieskiej niektóre stare okazy osiągnęły nawet 42 m ! Pień zwykle nisko nad ziemią rozgałęzia się na wiele konarów, dlatego pokrój drzewa bywa czasem trochę nieregularny. Kora pnia bruzdowana szarobrązowa, także na młodszych drzewach. Liście osiągają długość do 12 cm i szerokość 8 cm, są nieco pofalowane, o 5 – 7 zaokrąglonych klapach sięgających do połowy blaszki, sprawiające wrażenie asymetrycznych, u nasady liścia widoczne są uszka, od góry liście są ciemnozielone, a od spodu jaśniejsze. Kwitnie w maju jednocześnie z rozwojem liści, na dwa tygodnie przed dębem bezszypułkowym. Kwiaty męskie w luźnych kwiatostanach ...\nDrzewo rosnące w całej Europie i północnej Azji, głównie na niżu, dorastające do 35 m wysokości, choć np. w Puszczy Białowieskiej niektóre stare okazy osiągnęły nawet 42 m ! Pień zwykle nisko nad ziemią rozgałęzia się na wiele konarów, dlatego pokrój drzewa bywa czasem trochę nieregularny. Kora pnia bruzdowana szarobrązowa, także na młodszych drzewach. Liście osiągają długość do 12 cm i szerokość 8 cm, są nieco pofalowane, o 5 – 7 zaokrąglonych klapach sięgających do połowy blaszki, sprawiające wrażenie asymetrycznych, u nasady liścia widoczne są uszka, od góry liście są ciemnozielone, a od spodu jaśniejsze. Kwitnie w maju jednocześnie z rozwojem liści, na dwa tygodnie przed dębem bezszypułkowym. Kwiaty męskie w luźnych kwiatostanach zielonożółte, żeńskie niepozorne z czerwonawymi znamionami. Żołędzie osiągają długość 3 cm, są otoczone miseczką do 1/3 długości i zebrane zwykle po 2 lub 3 na wyraźnych szypułkach długości do 8 cm. Wymaga żyznych, próchnicznych i wilgotnych gleb. W młodości jest cienioznośny. Jest drzewem bardzo długowiecznym i rośnie dość wolno.\nZastosowanie: Roślina nadaje się do dużych ogrodów, szczególnie leśnych, położonych na żyznych glebach oraz do wszelkich założeń o charakterze naturalistycznym i parków.\nQuercus robur Drzewo rosnące w całej Europie i północnej Azji, głównie na niżu, dorastające do 35 m wysokości, choć np. w Puszczy Białowieskiej niektóre stare okazy osiągnęły nawet 42 m ! Pień zwykle nisko nad ziemią rozgałęzia się na wiele konarów, dlatego pokrój drzewa bywa czasem trochę nieregularny. Kora pnia bruzdowana szarobrązowa, także na młodszych drzewach. Liście osiągają długość do 12 cm i szerokość 8 cm, są nieco ...


Odpowiedzi: 2492 - Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 - Najnowszy: 30.09.2013 17:10 -\nWietrzyk wieje, słonko praży, a Dwunastka ciągle marzy.\nUmieszczone: 04.03.2013 11:06\nOna strzał w 10 tak samo myślimy\nJedz jedz Marti ja Ci po towarzyszę zaraz z tym śniadaniem smacznego\nUmieszczone: 04.03.2013 11:08\nFistaszek Tobie również smacznego . A co dobrego masz?? Ja sobie robię boczek z cebulką podsmażany razem z jajkiem i makaronem do tego bo mi za dużo makaronu zostało od zapiekanki …\nUmieszczone: 04.03.2013 11:11\nFistaszku,Ona właśnie czytałam XIII-stki i zgadzam się z Wami-te wypowiedzi to tylko pasują do jednych dziewczyn\nA tak po za tym to dziś we Wrocławiu tak pięknie świeci słoneczko…czuć wiosnę\nUmieszczone: 04.03.2013 11:20\nEeee Marti ja ma tylko kanaski z szyneczką, w pracy jestem takich cudów jak u Ciebie są to tu nie wymyślę , ale mam smak na taki boczuś uwielbiam już wiem zrobię sobie to na kolacje\nEwek czuć tą wiosnę czuć ja nie mogę się na robocie skupić przez to słonko\nUmieszczone: 04.03.2013 11:45\nHej Dziewczynki witam w wiosenny dzionek Widzę, że każda zmiana musi mieć jakąś ”Panią”, która ubarwia forum\nUmieszczone: 04.03.2013 11:46\nEwek u mnie to świeci na max-a w cieniu mam 6 stopni .\nFistaszku, ale to dobrze, że się nie możesz skupić to znak, że Mundurki bez mundurka już nie długo się pojawią . Wtedy to Ty się nie skupisz . Masz leci do ciebie to moje zapiekane cudo z patelni …\nOd samego rana, ktoś mi wiecznie dziś do drzwi dzwoni i co coś robię to muszę przerwać.\nA ja mam dziś wizytację u teściówki .\nUmieszczone: 04.03.2013 11:49\nMarti Ty zarłoku!\nJa chleb grachamek wcinam, a Ty mi tu z boczusiem wyjeżdzasz…ach boczuś\nJeszcze jedno okno i jestem free…teoretycznie, bo w praktyce to o obiadku trzeba pomyśleć.\nMyjac okienka usłyszałam w radiu,że w najbliższą niedziele ma być 16*!!!!!!!!!!!!\nTak mi sie dzisiaj w tych promykach słoneczka przypomniało jak z Miśkiem wypijaliśmy poranna kawke na tarasie przy akompaniamencie ćwirków\nMisiak, a Ty nie daj sie wciagac w Natalcine zabawy! Nie wiem co trzeba mieć we łbie żeby wymyslac takie podchody?!…brak słow…i może sie mylę, ale wydaje mi się Fistaszku, że za tymi nickami skrywa się płeć brzydka…ale to tylko moje domysły.\nI kij mu w oko, a kołek w d… hihi\nUmieszczone: 04.03.2013 11:50\nAniak, takie pisanie to i tak pikuś, na XI to jak się dziewczyny kłóciły to aż Szef z góry reagował . Ja tego nie pamiętam bo późno do forum dołączyłam, ale wiem, że było wesoło …\nJestem i ja z… pierogami ukraińskimi!\nMarti Ty wiesz, że me serce w nocy na złoto świeci? Ja grzeczna (puki co) Bo mi też tu ”zalatuje” i nie są to moje pierogi\nUmieszczone: 04.03.2013 11:52\nOna z Miśkiem, kawę? To cośmy w nocy piły, że nie pamiętam tego?\nUmieszczone: 04.03.2013 11:59\nBo wiesz Misiu, że są Misie,Misiaczki, Misiunie…etc\nBarszcz ukraiński jadłam, ale pierogi? Jakie jest to ukraińskie nadzienie,a może to tzw. ruskie? Te znam.\nEhh ludzie są różni i tej wersji najlepiej się trzymać a tak z innej strony to powiedzcie mi Dziewczyny, który miesiąc jest najgorszy w tym czekaniu? bo Wy wiecie najlepiej\nUmieszczone: 04.03.2013 12:03\nOna nie. One są z kapustką takie ciut na słodko, przysmażone i polane takim słodkim twarożkiem.\nOna przecie Misiek się zgrywa.\naniak racja, ludzie są różni. Dla mnie najgorsze są ostatnie dwa czyli 4 i 5. A co dalej… czas pokaże.\nUmieszczone: 04.03.2013 12:07\nOna to zapraszam, do mnie na śniadanie popołudniowe . No to niech nam świeci nawet po 20 stopni . Ja właśnie pichcę obiad schab pieczony, do tego będą ziemniaczki delikatnie podgotowane, na patelnie je z boczusiem i cebulka podsmażyć, a z warzyw szpinak . Ale na przyjemności trzeba sobie zasłużyć to może bez tego kołka w dupkę …\nMisiu, a ja wszystko wiem . Mundurkowe me do mnie zadzwoniło i pierdu pierdu przez telefon było śmiać mi się chciało, bo doszliśmy do wniosku, że Ci co słuchają tych rozmów to chyba mają dość bo teraz to większość chyba o jednym . Smacznych pierożków .\nRuskie pycha .\nAniak chyba dla mnie pierwsze tyg po wyjeździe były nie fajne, później jakoś się przestawiłam, a teraz wiem, że ten okres przed rotacją będzie najgorszy bo już go chcę w swoje łapki, tylko ja to mam troszkę inaczej bo ja rok ponad będę czekać 2 zmiany mi przypadły …\nUmieszczone: 04.03.2013 12:08\nMisiowa ja to tak myślę, że początki to jakoś szybko zlecą bo nowa sytuacja i dla mnie i dla Niego, ale później to czuję, że będzie się dłużyło zwłaszcza, że zostaję sama z psem rodzina daleko, a wiadomo, że każdy ma swoje życie i swoje sprawy i nikt nie będzie się nade mną rozczulał\nAniak myślę,że kazda odczuwa to inaczej. Dla mnie osobiscie najtrudniejszy czas to tak mniej wiecej w połowie, moze dlatego że zbiegł sie ze świetami…ale teraz to już prosta,tyle już za nami i tego sie trzymam Najgorsze to nabic sobie czaszke jakimiś negatywnymi myślami i doszukiwać sie,nie pomaga to w rozłace ani jednej ani drugiej stronie. Ale tak jak pisze, to tylko moje subiektywne spojrzenie\nUmieszczone: 04.03.2013 12:13\nMarti to Ty dzielna dziewczynka jesteś naprawdę nam coś mówią o 9 miesiącach, ale ja na takie coś się nie piszę 180 dni i wsiadam w pierwszy lepszy samolot i zapukam do bram bazy\nMisiek co ty piłaś?!\nKapusta kwaszona i słodki twarożek??? Chcesz miec niespodzianki zoładkowe?\nPisz tu Onej dokładnie co to za farsz, bo jeszcze o takim nie słyszałam!\nUmieszczone: 04.03.2013 12:18\nU mnie najgorszy to poświąteczny czas (a wydawałoby się, że będą to święta), bo ja co dzień sama, a w święta było gwarno, dużo ludzi. A potem cisza… I trwa ta cisza…\nOna Earl Greya.\nUmieszczone: 04.03.2013 12:20\nTe jasności na dworze też pomagają, latem czas chyba szybciej leci.\nUmieszczone: 04.03.2013 12:23\nMiśka to ja Ci rozbrykaną grupkę posyłam, żeby Ci smutno nie było.\nMarti masz słuszność na przyjemnosc trzeba zaslużyc, tak wiec nie okragły kołeczek a sztacheta nieheblowana dla zartownisia\nMiśowa to tak jak ja… Zostaję sama z psem na posterunku Ok uciekam nacieszyć się jeszcze naszymi ostatkami Pozdrawiam cieplutko\nUmieszczone: 04.03.2013 12:35\nu mnie cala misja w miarę w miarę, mamy dobry kontakt ale dołek zaczęłam łapać tak w 5tym miesiącu takie zmęczenie ciągłym stresem\nUmieszczone: 04.03.2013 12:38\nMisiowa jaka tam cisza My tu szalejemy po nocach gotujemy, zakupy kieckowe robimy i bieliźniane więc zawsze cosik się dzieje …\nOna dobrze gadasz już po 12 to można Ci polać .\nAniak ja też z psem zostałam sama …\nUmieszczone: 04.03.2013 12:43\nKontakt mam dobry. Pomijając cyrki internetowe Dokucza mi już ta cisza. I Pana Bałagana nikt nie robi.


Kochamy słodkości, ale tradycyjnie wypiekane - Biznes i Styl\nOd lewej Łukasz oraz Martyna Mrozowscy Fot. Tadeusz Poźniak\nMimo że wyglądają pięknie – wszystkie kupowane w&nbspsklepach ciasta - smakują podobnie, wręcz identycznie. Coraz częściej do pieczenia, chociażby tradycyjnej szarlotki na kruchym cieście, używa się gotowych mieszanek w&nbspproszku. Być może powodem jest produkcja na dużą skalę. Jest jednak w&nbspRzeszowie cukiernia, która udowadnia, że ciasta, może nie do końca tradycyjne, bezwzględnie muszą być pieczone z&nbspużyciem masła, prawdziwej śmietanki i&nbspsezonowych owoców.\nW&nbspmenu jest wiele smaków nietradycyjnych, ale chętnych do spróbowania nie brakuje. Być może to kwestia mody na eksperymentowanie, a&nbspmoże większej dostępności różnorodnych składników, które już znamy i&nbsplubimy. To czego chcemy na pewno, to jeść rzeczy zdrowe i&nbspze smakiem.\nNie ma tradycyjnego ciasta, bez tradycyjnych produktów do pieczenia\n- Do produkcji naszych ciast, używamy wyłącznie tradycyjnych produktów. Nie ma mowy o&nbspgotowych mieszankach – mówi Martyna Mrozowska, właścicielka cukierni Wypiekarnia. -Nie stosujemy również margaryny czy innego tłuszczu zastępczego. Podstawą pieczenia powinny być prawdziwe masło i&nbspjaja, a&nbspnie białka czy żółtka w&nbspproszku. Zresztą, nie wyobrażam sobie wypiekania kruchego ciasta, które u&nbspnas jest podstawą menu, bez użycia masła. Jego właściwości mają ogromną rolę i&nbspwpływ na smak, co często powtarzają bywalcy naszej cukierni. Używamy też prawdziwej śmietanki i&nbspsera.\n- Tworząc nowe pozycje w&nbspmenu, kierujemy się własnym smakiem, a&nbsppóźniej ich powtarzalność i&nbspdostępność uzależniamy od tego, co ludziom smakuje – wyjaśnia Martyna Mrozowska. - Nie umielibyśmy wprowadzić do menu ciasta, które nam samym by nie smakowało. Wychodzimy też naprzeciw osobom, które szukają czegoś innego. Nie używamy na przykład do zdobienia masy cukrowej. Nie dlatego, że jest to coś złego, po prostu chcemy być inni. Dlatego dekorujemy żywymi kwiatami, słodyczami czy karmelem.\nNowe smaki wypiekane z&nbsptradycjami\n- Zdarza się, że ludzie pytają o&nbsptradycyjne wypieki np. ciasto drożdżowe albo szarlotkę, które można dostać w&nbspkażdej cukierni – mówi Łukasz Mrozowski właściciel Wypiekarni. – My z&nbspnich rezygnujemy, ale w&nbspzamian mamy dużo innych propozycji. Są też tradycyjne ciasta, ale przygotowane w&nbspsposób mniej standardowy. Jest chociażby W-Zetka, która oprócz śmietany przełożona jest konfiturą z&nbsppłatków róży, czy serniki. Dla fanów tego wypieku możemy zaproponować chałwowy, z&nbspciasteczkami lub sernik kajmakowy. Po za tym ludzie oczekują od nas dobrego smaku i&nbsppewnej powtarzalności. Są tacy, którzy mają swoje ulubione ciasto i&nbspwracają do nas właśnie dla tego ciasta.\n- Nowością, do której musieliśmy przekonać, były tarty, które podajemy i&nbspna słono i&nbspna słodko – mówi Martyna Mrozowska. - Można nawet powiedzieć, że tarta na słodko to główny profil naszej cukierni. Zawsze jest ich dużo w&nbspróżnych smakach. Dla większości osób, dużą nowością były tarty na słono. To dlatego, że jak zaczynaliśmy, w&nbspRzeszowie nie były one czymś bardzo powszechnym.\nNajpopularniejszą tartą wśród propozycji Wypiekarni, jest tarta czekoladowo - miętowa. – Ma ona dość specyficzny smak, bo miętę albo się kocha, albo się jej w&nbspwypiekach nienawidzi – śmieje się właściciel cukierni. - Bardzo popularna jest też tarta z&nbspbiałą czekoladą i&nbspżurawiną, a&nbspnowością, jest tarta z&nbspmusem z&nbspmango i&nbspmalinami, która przebojem zdobyła serca wszystkich, którzy do nas przychodzą. Z&nbsptych na słono, chętnie wybierana jest tarta ze szpinakiem, gorgonzolą i&nbspsuszonymi pomidorami.\n- Mamy też ofertę tortów weselnych i&nbspurodzinowych, które również nie do końca są smakami standardowymi – wyjaśnia właścicielka cukierni. - Najbardziej popularnym, jest tort Lovelas z&nbspsolonym karmelem i&nbspczekoladą.\nCzy w&nbspcukierni jest szansa na produkt bez glutenu?\nOstatnimi czasy bardzo popularna jest dieta bezglutenowa. Niektóre restauracje budują na tym swój marketing. – My ze względu na to, że wiemy jak poważne konsekwencje niesie za sobą alergia na gluten, nie proponujemy produktów bezglutenowych – tłumaczy Martyna Mrozowska. – Owszem, mamy produkty bez mąki chociażby beza i&nbspciasto czekoladowe, ale proponujemy je osobom, które z&nbspjakiegoś powodu zrezygnowały z&nbspglutenu, niekoniecznie z&nbsppowodu alergii. Nie jesteśmy w&nbspstanie zagwarantować, że nasz produkt całkowicie pozbawiony jest glutenu. Odrobina mąki pszennej czy innej zawierającej gluten, może być w&nbsppowietrzu, na mikserze, a&nbspnawet w&nbspinnych produktach, które używamy do pieczenia.