Mimo dokuczliwego deszczu dzień w dzień od kilku dni, bezimienny bohater przemierza niebezpieczne ziemie Górniczej Doliny. Dzisiejszy raport uwzględnia ważne dla Przeznaczenia zadanie o wdzięcznej nazwie: "Gdzie jest Dobar?", które to bez wątpienia w formie pytania pojawi się po premierze gry i nagrodzone będzie soczystym banem na forum. Przedstawiam raport z owych trzech dni rozłąki:\n- udało mi się rozpracować system przełączników w dawnym obozie Bractwa Śniącego, gdzie po raz kolejny pragnę pochwalić twórców za pomysłowość w jego tworzeniu,\n- zdobyłem skręty potrzebne do wykonania zadania "Wyroby Bractwa", posążek mrocznego boga z zadania "Orkowy artefakt" oraz doprowadziłem wyczerpanego Guru do Leśnego Obozu, gdzie wspólnie z pozostałymi czcić może święte Drzewo,\n- zdobyłem przepis Cor Caloma na tworzenie skrętów wyższego poziomu,\n- odnalazłem Dobara po raz drugi i wyruszyłem do Khorinis w poszukiwaniu pergaminów; o ile zabójcza cena jednego z nich nie była większym problemem, to wizyta w krypcie a także bieganie za grzybkami zajęły mi sporo czasu,\n- w ramach misji grzybowej zakupiłem pas dla Grimbalda, dzięki czemu Bosper odzyskał swoją rodzinną pamiątkę a ja mogłem spotkać Memoriusa; jako pamiątkę zachowałem sobie jego mieszek, którego właściwości dziwnie mnie nie zaskoczyły oraz grzybek,\n- uzyskałem pancerz z płytek pełzacza od Wilka jako pamiątkę sentymentalną,\n- ukończyłem zadanie związane z krwiopijcami dla Neorasa, który nagrodził mnie najcenniejszym darem dla maga,\n- odnalazłem Dobara po raz trzeci i ostatni, dzięki czemu doznałem uczucia spełnienia; tylko silna wola pozwala na ukończenie tego zadania; swoją drogą ciekawi mnie czy prośba Dobara o pomoc Beliara będzie miała swoje konsekwencje w przyszłości,\n- wybrałem się do zatopionej wieży Xardasa, gdzie znalazłem zamkniętą na klucz skrzynię oraz na powierzchni runę teleportacyjną,\n- stoczyłem niezwykle emocjonującą walkę z Falerem, który poszedł do piachu i tyle go było widać (uradowało mnie wsparcie Miltena w postaci Eliksiru Życia, stara szata Xardasa jako pamiątka z wyprawy *.*),\n- zwiedziłem lochy zamku, gdzie spotkałem orków cichych jak posągi oraz trochę bliżej Gomeza, który wysłał mnie z misją do kopalni, blisko znalazłem również uszkodzony pancerz magnata,\n- Likier na Kościach to kolejny przedmiot, razem z mieszkiem Memoriusa, który trzyma w sobie wolę Beliara,\n- uwolniłem Gorna z lochu, za co otrzymałem starą zbroję rycerską; zaiste na tym etapie bardziej ze mnie paladyn niż mag,\n- jestem w posiadaniu run Strach oraz Łańcuch Błyskawic, a także zapłaciłem za możliwość nauki magii neutralnej, przy czym żadne z tych zaklęć jeszcze mnie nie interesuje do 2 kręgu magii,\n- poinformowałem Garonda o grupce Alberta.\nWygląda na to, że teraz mogę brać się za zadania w Górniczej Dolinie na poważnie. Paladyni wrócili do zmysłów i można z nimi sensownie rozmawiać. Czeka mnie jeszcze wizyta w Zjednoczonym Obozie a dziennik trzeba czyścić odpowiednio. Kolejny raport prawdopodobnie w sobotę. Niech łaska Innosa będzie z Wami wszystkimi. Pozdrawiam serdecznie.\nAle Beliar nie znosił widoku światła i niszczył wszystko, co Innos stworzył...\nŻywot Gladiatora się zakończył, ale wola Innosa musi zostać wypełniona. Jako Mag Ognia poprowadzę rozgrywkę do końca łącznie z raportami, co kilka dni jak to miało miejsce do tej pory. Ktoś w końcu musi przekazać potomnym wrażenia z gry magiem.\nIntrygi mrocznej organizacji dochodzą do skutku, a kolejni Gladiatorzy niezależni wypadają z karuzeli Przeznaczenia. Życzę Wam, by przynajmniej jeden z Was przetrwał do końca i pokrzyżował plany ciemnej strony. Jeśli i Wy polegniecie, może druga tajna siła ujawni się z mgły tajemnicy...?\nDziękuję Imperatorowi za zorganizowanie rozgrywek i możliwość udziału w owej. Nie ma się co obawiać, że zacznę szaleć i działać na szkodę forum ;) Misja musi zostać wypełniona do samego końca. Niechaj Arena trwa, powodzenia!\nI tak trzymać michal24k\n(15.07.2016, 17:40:47)michal24k napisał(a): Ale Beliar nie znosił widoku światła i niszczył wszystko, co Innos stworzył...\nJako nieliczny zachowałeś poziom i klasę odszedłeś z honorem. Hmm ponoć na arenie dozwolone jest wszystko to może damy mu jakąś szanse powrotu ?? jakieś wymagające zadanie żeby mógł się wykazać i zyskać możliwość powrotu ?\nPo zaledwie paru dniach od ostatniego raportu moja postać urosła w siłę a broń przez nią dzierżona podchodzi już pod definicję bardzo dobrej. Udało mi się również wykonać parę zadań wymagających dużo cierpliwości ze względu na kruchość materiału, jaką dane jest nam się zatroszczyć. Przedstawiam listę moich poczynań według stanu na sobotni wieczór:\n- wybrałem się do Zjednoczonego Obozu, gdzie opłaciłem wejściówkę oraz podałem hasło, które sam Tituf musiał sobie upodobać,\n- pozbyłem się harpii z kanionu na zlecenie Pacho oraz odnalazłem pismo zaginionego męża, którego kobieta czeka na mnie w pewnej dolinie,\n- odnalazłem klucz do skrzyni Lewusa w ciele jednej z bestii i z wielką radością przygarnąłem sobie miksturę siły,\n- załatwiłem problem Talasa związany z kontaktami handlowymi z Leśnym Obozem; teraz nikt nie będzie podejrzewał nowicjusza a Isidro otrzyma wsparcie w gronie anonimowych alkoholików,\n- osiągnąłem 24-ty poziom doświadczenia, po czym podwyższyłem poziom swojej many do 80 punktów i korzystając z różnorakich bonusów podciągnąłem się jeszcze wyżej, by w końcu zakupić Dwuręczny Miecz Przeora i walczyć w imieniu Innosa z wartością ponad 210 punktów many,\n- zwiedziłem dolny poziom Wieży Mgieł i odnalazłem pierwszy Chromanin, by po raz kolejny przebyć ścieżkę sześciu kroków,\n- Pervez przeprowadził swój mroczny rytuał, przy czym niestety nie udało mu się uzyskać przydatnego czaru telekinezy,\n- oddałem recepturę Cor Caloma Talasowi, z czego był niezwykle uradowany,\n- odprowadziłem kucharza Kliffa do Leśnego Obozu obdarowując go Starą Zbroją Rycerską oraz bronią Elitarnego Orka,\n- wyzwoliłem obóz Fajetha z kłów zębaczy oraz wyprowadziłem Bilgota do wyjścia z kolonii, a także poinformowałem go o śmierci jego przyjaciela,\n- wraz z Diegiem pospacerowaliśmy do wyjścia i przy okazji pozbyliśmy się topielców straszących kopaczy uciekinierów,\n- osobiści kucharze magnatów bezpiecznie dotarli do Zjednoczonego Obozu, przy czym nawet jeden smoczy zębacz pozostawiony przy życiu to mordęga *.*,\n- Udar otrzymał pierścień Tengrona na przechowanie,\n- Aulus wytworzył szarfy dla nowicjuszy, pozostaje odnieść je tylko do klasztoru,\n- odnalazłem Wino Biesiadne; to kolejny wspaniały trunek czyniący naszego bohatera niepokonanym!\nWydaje mi się, że to wszystko z tych ważniejszych. Rozgrywka się rozkręca a poziom trudności stale wzrasta. Na szczęście wspaniałe niespodzianki w postaci trunków wywołują uśmiech na twarzach grających. Niech Innos będzie z Wami!\nJako że ostatni raport złożyłem wczoraj, to zawartość dzisiejszego będzie mniej obszerna. Nie zmienia to jednak faktu, że pojawi się parę przydatnych informacji, co by przyszli wybrańcy Innosa mogli grać spokojnie. Zaczynamy dzisiejszą podróż po świecie Przeznaczenia!\n- Harlok po raz kolejny okazał się nierobem, przez co zmuszony byłem pozbyć się go ze Zjednoczonego Obozu; teraz pozostaje mu obserwacja dawnej chaty Cavalorna i tęsknota za ciepłym łóżkiem,\n- mieszkańcy obozu Arto otrzymali prowiant od swojego zaopatrzeniowca Homera, dzięki czemu nie pomrą z głodu w tym kanionie,\n- Ratford i Drax bezpiecznie dotarli do jaskini zaopatrzeniowców, przy czym poziom ich życia był naprawdę niski, gdy docieraliśmy na miejsce,\n- Świstak został wrobiony w zabójstwo Neka, dzięki czemu Zły może już spać spokojnie i powoli odzyska swoją reputację,\n- odwiedziłem wszystkie obozy górników oraz poinformowałem Garonda o sytuacji z rudą; na odebranie listu do Hagena jeszcze trochę poczekam,\n- uzyskałem Amulet Żaru od Ewodiusza, dzięki czemu mogłem zwrócić go Goraxowi,\n- Parlan otrzymał dostawę w formie 10 szarf dla nowicjuszy (zadanie zostało zamknięte pomyślnie, pojawił się drobny błąd dialogu, który umieszczę w stosownym temacie),\n- Lutero otrzymał pazury przywódcy stada zębaczy; swojego czasu zakończyłem również zadanie kolekcjonerskie dla niego, ale nie wiem, czy to wtedy zgłosiłem,\n- odebrałem paczkę od Cecylii dla Pączuszka, do Górniczej Doliny wrócę jednak później,\n- porozmawiałem z Xardasem na temat pierścienia Falera; nie pojawił się jednak dialog na temat starożytnego zwoju, który przy nim znalazłem, więc podejrzewam, że wątek ruszy ponownie w rozdziale trzecim.\n- zauważyłem brak pierścienia Kruka w moim ekwipunku. Czy to aby nie Drax mi go podwędził w czasie dialogu na temat owego?\nPodejrzewam, że to tyle. Teraz muszę odwiedzić Jarkendar oraz Dolinę Przodków, by zamknąć kilka istotnych zadań oraz kontynuować niektóre. W przeciągu kilku dni rozpocznie się dla mnie rozdział trzeci i nowa magia stanie dla mnie otworem. Niech Innos będzie z Wami! Kolejny raport za kilka dni, optymalny termin uważam za środę. Powodzenia niezależnym Gladiatorom.\nPora na raport z ostatnich kilku dni rozgrywki, który miał ukazać się wczoraj, ale byłem jeszcze w trakcie czyszczenia pewnej lokacji, o której wspomnę już za chwilę. Niechaj trochę światła zostanie rzucone na moje Przeznaczenie:\n- odniosłem Thorusowi odpowiedź Arto na propozycję sojuszu oraz przy okazji splądrowałem jego skrzynię,\n- zakończyłem zadanie "Droga do bogactwa", dzięki czemu Faretti będzie mógł kontynuować swoje interesy,\n- Barthos podzielił się ze mną książką "Dar od Bogów", której poszukiwał Jaśnie Oświecony Netbek,\n- Zelda dowiedziała się o śmierci swojego męża, co niewątpliwe wzbudziło smutek w jej sercu,\n- informacje na temat przyjaznego orka dotarły do Uka-Chaki,\n- zebrałem wszystkie Chromaniny, dzięki czemu mogłem dostać się do kopalni,\n- oczyściłem Starą Kopalnię z plugawych istot Beliara oraz odnalazłem posąg Innosa z mega bonusami dla naszej postaci; cóż za radość mnie ogarnęła, gdy zobaczyłem te mikstury,\n- zebrałem wszystkie velaisy dla Chromorana, dzięki czemu pojawiła się iskierka nadziei dla jego chorej matki a ja zgarnąłem pokaźną kwotę pieniędzy,\n- Rączka otrzymał paczkę od swej Cecylii,\n- dzięki sygnetowi Gomeza Siekacz postanowił ze mną rozmawiać, dzięki czemu ruszyłem z zadaniem "Zwiastun burzy" oraz ukończyłem zadanie "Pierścień Clyde'a",\n- po wypiciu mikstury uzdrawiającej Alberto wrócił do pełni sił,\n- odnalazłem złoty pierścień Gomeza, który należy teraz zanieść Bliźnie,\n- dalej kombinuję nad zadaniem "Misa magnata"; klucz posiadać ma Orik lub Parcival, przy czym ten pierwszy odpada, ponieważ ma zwój do ukradnięcia; pozostaje Parcival, który przy wartości zręczności równej 100 dalej nie ma żadnej opcji kradzieży; czyżby i to było za mało na tak mężnego Paladyna *.*, wątpię, że klucz sobie gdzieś po prostu leży,\n- aktualnie posiadam 26-ty poziom doświadczenia.\nNie pozostało mi już wiele tych zadań w rozdziale drugim. Planuję jeszcze odwiedzić Cmentarzysko Orków, ale nie wiem, co z tego wyjdzie. Wolnej Kopalni nie zwiedzę, ponieważ moja postać ma problemy z orkowymi kusznikami a w jej wnętrzu jest mało miejsca do manewru. Zdarzają się również wyjątkowo często crashe, przy czym tylko wewnątrz tej lokacji. Myślę, że rozdział trzeci to teraz już kwestia tego weekendu. Pozdrawiam cieplutko i do zobaczenia.\nKończę już rozdział trzeci. Byłem ostatnio w Świątyni Śniącego i doszedłem do wniosku, że uwolnienie dusz Magów Ognia z zamku było błędem, bo teraz prawdopodobnie nici z Uriziela.\nZbroi z magicznej rudy bardziej szkoda, ale po co tyle żelastwa na ciele Wielebnemu.\nDlatego drogi Michale nie powinieneś zostawiać wątków na potem. ŚŚ najlepiej zrobić w drugim.\nByć może Michał dopisze tu ciąg dalszy... kto wie...\nSuper temat, gościu masz talent do pisania :D . I jeszcze moja ulubiona klasa Mag Ognia :D Mam nadzieję, że będziesz kontynuował .\nNiezbadane są ścieżki Innosa oraz jego wola. Nie myślałem, że przyjdzie mi jeszcze dzielić się z Wami przemyśleniami na temat żywotu Maga i jego dylematów. Nadszedł jednak czas, by przekazać kilka słów, ażeby nowe pokolenie wyznawców Innosa zapoczątkowało swe istnienie. Wiedzieć musicie, że przygody, z którymi dane jest mi się mierzyć pochodzą w dalszym ciągu z wersji 'Klub', gdzie kilka zadań pobocznych nie mogło ujrzeć swego pomyślnego zakończenia a zmiana w funkcjonowaniu magii nie była jeszcze wprowadzona. Moja pamięć nie pozwala na odtworzenie pełnego biegu zdarzeń z przeszłości, toteż postaram się przekazać tyle, ile mogę a na końcu czekać będzie na Was screen z moimi aktualnymi statystykami. Niechaj rozpocznie się historia, a wyglądała ona mniej więcej tak...\nPo zrozumieniu, że odegnanie duchów z zamku było nie lada problemem oraz utratą dwóch istotnych questów postanowiłem cofnąć się w rozgrywce, co bym później nie żałował straty legendarnego ekwipunku. Jak wszyscy wiecie, dostęp do Świątyni Śniącego był zablokowany koniecznością posiadania Orkowej Mikstury oraz Ulu-Mulu, które zapewne pamiętacie z pierwszej części sagi. O ile pierwszy składnik znajduje się w grze w przynajmniej kilku sztukach oraz w samym mieście orków, nie było problemów z jego odnalezieniem. Broń pokoju jednak znajdowała się w rękach młodego wojownika, którego umiejscowienie sprawiło mi pewien kłopot. Co prawda wiele razy przechodziłem obok tego miejsca, ale za każdym razem uważałem je za nieprawdopodobne i ruszałem dalej. W końcu jednak Innos pchnął mnie w tym kierunku i skonfrontowałem się z właścicielem Ulu-Mulu. W ten oto sposób Świątynia Śniącego stanęła dla mnie otworem. Samo jej wnętrze i działanie pozostaje niezmienne w stosunku do pierwszej części Gothica, przy czym zamiast nieumarłych orkowych szamanów w zastępstwie mamy demony posiadające kryształy otwierające główną bramę wewnętrznej świątyni. Eksploratorzy odnaleźli zapewne znany dziennik wśród mroków korytarzy oraz Królową Pełzaczy chroniącą swych jaj. Ocalały z huraganu zdarzeń Strażnik Świątynni niezbyt długo cieszy się z posiadanego Uriziela, albowiem i jego dosięga ręka sprawiedliwości. Po raz kolejny broń utraciła swą magiczną moc, lecz nie można opłakiwać straty, gdyż zagrożenie z placu świątynnego ciągle trwa. Zanim jednak zmierzymy się z głównym wrogiem musimy odesłać do Beliara potężnego demona, który blokuje naszą dalszą drogę. Wybraniec Innosa nigdy nie ulega sługom ciemności a jego ogień uświęca odwiedzone miejsca. Wyrwałem runę uśpienia z cielska mrocznego pomiotu i udałem się na ostateczny bój. Plac nieumarłych oraz pięć demonów będących częścią pięciu filarów nie mogły mnie już zatrzymać. Cel podróży był tak blisko. W końcu moim oczom ukazał się mroczny kapłan Czarnego Zakonu. Słowa ciemności próbowały zmącić spokojną duszę Maga, lecz ogień jego serca nigdy nie gaśnie i walka rozpoczyna się. Przeciwnik jest inni niż jego poprzednicy. Jego kolejne wcielenia wydają się być iluzją następcy, a przecież złowrogi krzyk śmierci powoli odbiera nam siły i iskrę życia. Roztropny Mag posiada przy sobie jednak kilka zwojów żywiołu lodu oraz wierne sługi, dzięki czemu daje radę zatrzymać to szaleństwo Beliara. Ur-Shak cieszy się, że Świątynia Krushaka nie jest już napełniona magią mroku, jego spokój zostaje przywrócony. Magowie Wody starają się przywrócić Urizielowi jego dawną moc podczas rytuału w Świątyni Adanosa, jednak nie przynosi to skutku. Broń pozostaje już tylko relikwią czasu a jej dzierżenie nie przynosi korzyści. Jest również zbyt krucha, by uczynić z niej runę. Iskrą nadziei są jednak słowa Xardasa, który zauważa, że można spróbować utworzyć nowy Pancerz z Magicznej Rudy. W tym celu budzimy do życia pradawnego płatnerza, który pragnie zaufać naszym słowom. Jego pomoc jest nieoceniona, ale jeszcze większą przysługę wyświadcza nam Stone, który podejmuje się wykonania pancerza. Ktoś wspomniał o Mantykorze? Tak... Zaiste tych stworzeń już nie spotkamy na naszej drodze, pancerz nigdy nie dorówna swojemu pierwowzorowi. Nie jest to jednak powód do smutku, albowiem utworzona zbroja przewyższa wszystko, co Mag do tej pory widział. Zrzuca on swoją szatę, która nijak się ma do potęgi legendy i zmierza w kierunku nowego zagrożenia...\nPrzekraczając wąwóz prowadzący do terenów zielonych Khorinis zauważyłem zakapturzoną postać. Poszukiwacze rozpoczęli swe żniwo i zniewolili umysły słabszych mentalnie osób. Farma Lobarta boryka się z problemami, żona Hilda cierpi z powodu swej choroby a Vino zostaje uprowadzony przez kapłanów ciemności do kamiennego kręgu. Jeden nieostrożny ruch a farmer może zginąć. Krążą również słuchy, że żona Sędziego - Lotta dobrowolnie udała się na spotkanie ze złem. Sytuacja staje się coraz bardziej napięta, Beliar powoli zwycięża, ale czy Innos na to pozwoli? Oczywiście, że nie. Światli Magowie badają naturę Poszukiwaczy oraz przygotowują specyfik leczący z opętania. Jest jeszcze nadzieja dla Khorinis. Niestety, Oko Innosa zostaje skradzione... Smoki i orkowie pustoszą Górniczą Dolinę, Starożytny Kult się umacnia, Żniwiarz ciągle pociąga za sznurki i wysyła swe nieumarłe sługi a kapłani Beliara mącą umysły ludzi w Khorinis i Dolinie Przodków. Tylko jedna osoba może powstrzymać to szaleństwo, tylko Wybraniec Innosa - Czysta Krew oraz Mag Ognia ma wystarczające siły i umiejętności, by powstrzymać zapędy Beliara. Jak się to wszystko potoczy? Jakie nowe wyzwania go czekają? Czy światło Innosa wreszcie rozejdzie się po tej zepsutej krainie?\nPo przekroczeniu progów miasta dotarły do mnie słuchy, iż kowal Bennet oskarżony został o morderstwo Paladyna Lothara. Wydało mi się to niedorzeczne, albowiem człowiek ten nigdy nie wdałby się w kłopoty tego typu. Łatwo jest wykonywać osądy na ludziach, czego przykładem byli mieszkańcy Khorinis, którzy widzieli już najemnika na szubienicy. Lares jednak był pewny niewinności jednego ze swoich. Postanowiłem to sprawdzić i udałem się do Lorda Andre, oskarżonego oraz Lorda Hagena. Wojownicy Innosa podejrzenia swe opierali na słowach naocznego świadka wydarzeń, skryby Corneliusa. Złożyłem mu niezapowiedzianą wizytę i mimo iż mężczyzna długi migał się z prawdą, na wieść o dosyć nieprzyjemnych metodach rozplątywania języka stosowanych w Klasztorze wręczył mi swój dziennik, po czym niezwłocznie wziął nogi za pas i tyle go widziano. Odczytując zapiski krzywoprzysięzcy odkryłem mroczną prawdę o intrydze Poszukiwaczy i ich poczynaniach. Skorumpowany urzędnik ze strachu i dla pieniędzy gotów był wydać niewinnego człowieka na śmierć. Lord Hagen zirytował się na wieść o całej sytuacji, lecz zwolnił Benneta czym prędzej z więzienia. Już na farmie podziękowania złożył mi sam niedawny więzień oraz Lee. Szkoda tylko tego Lothara...\nOdwiedzając znajomą Hannę dotarła do mnie informacja, że ona i Abuyin są zaniepokojeni wyjściem Lotty z więzienia, która z nienawiścią w oczach opuściła miasto. Postanowiłem przyjrzeć się tej sprawie i udałem się do strażników stojących przy bramie, którą przekraczałem jako pierwszą w czasie mojej podróży po Khorinis. Dowiedziawszy się, że kobieta udała się w kierunku kamiennego kręgu postanowiłem rozejrzeć się uprzednio po farmie Lobarta. Maleth będący wyraźnie nie w sosie, opowiedział mi o swej utraconej lasce pasterskiej. Lobart z kolei, rozgoryczony i pełny obaw o przyszłość farmy zawiadomił mnie o porwaniu Vino przez zakapturzone postacie oraz o chorobie swej żony Hildy. Z tą drugą spotkałem się zaraz po tym i uzyskałem lekarstwo od Vatrasa, by kobieta czym prędzej wróciła do zdrowia i wsparła męża psychicznie. Sam wybrałem się na ciężki bój w kierunku kamiennego kręgu. Podstępem likwidowałem kolejnych Poszukiwaczy, by uprowadzonemu farmerowi nie stała się krzywda, po czym spytałem go o samopoczucie. Niestety wydobył się z niego potężny mrok a siły zła powiadomiły mnie o przejęciu duszy tego śmiertelnika. Nie zostało nic innego jak oddelegować Vino do Klasztoru Magów Ognia. W miejscu pobojowiska odnalazłem laskę Maletha, którą uczciwie zwróciłem a Lobartowi przekazałem wieść o chwilowej dysfunkcji pracownika, który musi udać się na "odwyk". Po Lotcie nie było żadnego śladu...\nKolejnym celem mojej podróży okazał być się właśnie Klasztor. Tym razem przy wejściu czekał na mnie Milten, który powrócił już z Górniczej Doliny. Tragiczna wieść o kradzieży Oka Innosa przez nowicjusza Pedro znacznie pogorszyła atmosferę w zakonie. Zdecydowałem się przekazać Pyrokarowi księgę, którą znalazłem przy Vino. Okazał się to być Almanach wiążący dusze ludzi i pozostawiające je pod kontrolą. Mistrz przekazał mi magiczną listę potencjalnych ofiar sił zła. Złowrogie zapiski z kolei miałem przekazać do przestudiowania Karrasowi. W międzyczasie przełożony Serpentes zlecił mi zadanie odnalezienia sprzedawcy nielegalnych udziałów w kopalni. Zadanie te okazało się być prostsze niż się spodziewałem, albowiem kupcy, którzy nabyli papiery nie grzeszyli pokorą i odsprzedali mi je w normalnej cenie. Większość z nich pochodziła z miasta, ale część również z farm należących do Onara. Szefem procederu okazał być się alchemik z Górnego Miasta - Salandril. W swej bluźnierczej postawie rzucił się on na mnie, lecz mimo przewagi duchowej, Mag potrafi się obronić w razie konieczności. Wysławszy go na sąd do Klasztoru, mężczyzna na długo zapamięta, by nie działać przeciwko świętym interesom. Wracając do badań Karrasa... Potrzebował on czasu, by zrozumieć istotę Almanachu. Spytałem go również o możliwe powiązanie Lotty z Poszukiwaczami, a ten potwierdził moje przypuszczenia. I tu jednak musiałem uzbroić się w cierpliwość. Brat Hyglas przybliżył mi istotę problemu z rosnącą siłą mroku, po przyniesieniu mu księgi "Poradnik Wróżbiarstwa". Musiałem nieoficjalnie pożyczyć go od Abuyina, lecz dzięki temu okazało się, że układ planet spowodował rozwarstwienie bariery pomiędzy światem ludzi a królestwem Beliara, dzięki czemu demony mogą przedostawać się do naszego świata praktycznie bez użycia wielkiej dawki energii. Zaiście bardzo niepokojące wieści. W oczekiwaniu na rezultaty dalszych badań wybrałem się do osób, które stać się mogły ofiarami mentalnego ataku. Przebywający w więzieniu Fernando rzucił się na mnie momentalnie i mimo wyrwania Almanachu z jego rąk, pozostał do mnie wrogo nastawiony. Kolejnym celem okazała się być Czerwona Latarnia... Nie jest to miejsce, które zwykłem odwiedzać, ale w celu ratowania dusz musiałem powziąć ten krok. Bromor wydawał się mieć problem a po krótkiej dyskusji wyszło na jaw, że jego ochroniarze porzucili pracę i uciekli z jego pieniędzmi. Nie przejąłem się tym zbytnio, lecz jedna z dziewczyn poprosiła mnie o pomoc, gdyż żadna z nich nie otrzymało pensji i zlitowałem się nad nimi. Złodzieja odnalazłem w rejonie piramid, zaszył się daleko od cywilizacji, przy czym jego przyjaciel zginął zanim dotarli na miejsce. Rozmowa nie pomogła i złoczyńca zakończyć musiał swój żywot. Tak to już bywa z występkami, każdy poniesie swoją karą prędzej czy później. Oddałem sutenerowi jego drogocenny przedmiot, lecz pieniądze potajemnie zwróciłem jego pracownicom. Może kiedyś wyjdą jeszcze na prostą. Długo nie musiałem czekać a w zachowaniu Bromora odnalazłem jednak nutkę szaleństwa. Gdy zacząłem drążyć temat, ten ruszył w moim kierunku. Obezwładniłem go i odebrałem mu przeklęty przedmiot, jednak i on w swej zapalczywości nie chciał sobie pomóc. Ostatnim na liście okazał się być pasterz owiec z farmy Bengara. Nie zastałem go tam jednak, ponieważ niedawno zabrał ze sobą resztę farmerów i tyle ich widziano. Nie musiałem szukać długo, bo obozowisko rozłożyli sobie w małej kotlince w pobliżu niedawnej bazy Dextera. Uratowałem Malaka z mrocznego uścisku a ten powrócił z chłopami na pole. Ludzie o poczciwych sercach łatwiej przechodzą przez proces odnowy ducha.\nSami widzicie jak wiele problemów kapłan Innosa musi napotkać na swej drodze, by w końcu wypełnić swoje Przeznaczenie. Wiele jeszcze opowieści zostać może zapisanych i wiele duszyczek uratowanych. Podzielę się z Wami ciekawostką z dawnych dni. Pewnego razu udałem się do znajomego goblina Memoriusa po grzybki, gdyż lata już nie te a korzonki me wybredne. Nie chciał on jednak dać nic za darmo, bo rodzina na wyżywieniu a mowy tu nie ma już o żadnym PRLu. Jako że pieniądze na nic by się mu nie zdały, to przysługą za przysługę chciał być owy obdarowany. W poszukiwaniu pradawnej relikwii zostałem więc oddelegowany i chociaż pojęcia o jej wyglądzie nie miałem, to kolejnego mądrego goblina odwiedzić musiałem. Kręcił się on w pobliżu Magów Wody dostojnych i nic sobie nie robił z kradzieży ich zwojów kosztownych. Glynnmar jego imię było i mimo iż nic mi to nie mówiło, to dogadać się jakoś z tym typem trzeba było. Zabijać go nie chciałem, bo w końcu nie maszkara, więc i tym razem się zgodzić musiałem i za rzadkim zwojem się w podróż wybrałem. Kamiennego Golema się szamanowi zachciało i chociaż trochę to trwało, to relikwię obrzydliwą w końcu dostałem i Memoriusa marzenia wątpliwe spełniłem. Porcję grzybków radośnie złapałem, korzonki wyleczyłem a całą przygodę Wam opowiedziałem.\nKlasztor to miejsce uświęcone przez Innosa i żaden plugawy wysłannik Beliara nie ma do niego wstępu. Miejsce te jest ostoją sprawiedliwości i cnoty, dlatego też wracam tam często, by zaznać spokoju ducha i pomedytować po ciężkiej wyprawie. W czasie wypoczynku po szeregu walk z mrocznymi kapłanami przełożony Parlan zwrócił się do mnie z prośbą w delikatnej sprawie. Dwójka nowicjuszy zdawała się stronić od pracy na rzecz wspólnoty, co niewątpliwie nie przystoi słudze Pana Ognia. Pierwszy z nich, Emilian okazał się być pozbawionym szacunku, aroganckim pyszałkiem. W swej lekceważącej mowie śmiał on obrazić czcigodnych Magów Ognia, co niewątpliwie winno być potępione a delikwent surowo ukarany. Nie jest to jednak w mojej kompetencji, by wymierzać kary nowicjuszom, toteż zostawiłem tę sprawę do przemyślenia przeorowi. Drugi z braci miał już zgoła odmienny problem. Celestyn to pełen pokory chłopiec, lecz w swej skrytej naturze nie był on w stanie wyjść z piwnic klasztoru i skonfrontować się z resztą swych braci. Postanowiłem mu pomóc, lecz nie wiedziałem jeszcze jak, gdyż sługa Innosa nie był skłonny do wyjawienia swojej tajemnicy. Ktoś jednak znał przyczynę zachowania Celestyna, dzięki czemu wpadłem na trop Eliksiru Odwagi, który mógłby pomóc młodzieńcowi z problemem jego wstydliwości. Neoras okazał się być mądrym i zarazem rozsądnym kapłanem, a także alchemikiem. Poprosiwszy mnie o jabłko i rum dobrze wiedział, że mikstura taka nie istnieje, ale efekt placebo może przynieść współmierne korzyści. Wszakże odrobina alkoholu jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a wiara w magiczne działanie trunku pomogła mężczyźnie opuścić piwnice i wspomóc braci na górze w ich pracach. Parlan ucieszył się, że jego wychowanek poradził sobie z problemem, a Emiliana czekała zapewne nieprzyjemna rozmowa.\nNazajutrz brat Pomir poprosił mnie o przyniesienie mu księgi zawierającej nowe przepisy na wino. Wszakże społeczność nasza słynie z tego właśnie trunku i każda jego nowa odmiana to wsparcie dla funduszy Klasztoru, by mógł on prawidłowo funkcjonować. W czasie swych podróży dane było mi odnaleźć nielegalną gorzelnię farmera Vino, gdzie też na stoliku leżało interesujące mnie pismo. Wiedząc, że mężczyźnie nie będzie ono już do niczego potrzebne, gdyż jakiś czas potem Straż Miejska splądrowała te miejsce zaniosłem je nowicjuszowi, by nowy typ alkoholu zagościł w naszej wytwórni.\nZainteresowany postępem badań Karrasa nad Poszukiwaczami, wybrałem się do niego czym prędzej. Jak już wiecie z poprzedniej opowieści odniosłem kilka almanachów do mistrza Pyrokara, by uwolnić niespokojne dusze opętanych. Mag poczynił niezwykły postęp w sprawie kapłanów mroku i odkrył ich prawdziwą tożsamość! Okazało się, że za tym upiornym przebraniem kryją się dawni mieszkańcy Obozu na Bagnach, a więc i tym samym ludzie, z którymi dane mi było rozmawiać wiele razy w przeszłości. Smutkiem wypełniło się me serce, albowiem nie byli to źli ludzie. Mieli oni zaiste problem z uzależnieniem od bagiennego ziela, ale nie pomyślałbym, że za jego wpływem ich umysł stał się tak słaby, że pełne śmierci słowa Beliara zniewoliły ich w pełni i przemieniły w te nikczemne monstra. W obawie przed zniewoleniem, gdyż również i ja każdego dnia muszę toczyć boje z mrocznym spojrzeniem Poszukiwaczy spytałem Karrasa o skuteczną ochronę. Uczony obiecał przygotować dla mnie amulet, lecz potrzebował do tego kamienia ze świętej ziemi, z którego zbudowane są przydrożne kapliczki. Nie w mojej głowie było ich niszczenie, ale sam Innos musiał zauważyć mój problem, gdyż w pobliżu jednej z nich odnalazłem właśnie fragment takiego kamienia. W ten oto sposób stałem się posiadaczem Amuletu Mentalnej Ochrony, który okazał się być pomocnym narzędziem przy rozwiązywaniu sprawy opętania mieszkańców wyspy. Wsparcie przybyło również z nieoczekiwanej strony. Oto Arcymag Kręgu Magów Wody, Saturas wysłał mnie z listem do mistrza Pyrokara z ofertą pomocy w walce z Poszukiwaczami. Z wielką radością odniosłem pismo członkowi Wielkiej Rady, ażeby wspólnie pokonać wroga. Ten z kolei w odpowiedzi zażądał przedstawiciela Adanosa w murach świętego przybytku. Sprawy przybrały nieoczekiwany obrót, gdyż tym wysłannikiem miałem zostać ja, członek Wodnego Kręgu. No cóż, współpraca została zawiązana, ale poza dobrą wolą nic się nie zmieniło, gdyż od początku zmagam się z tą sprawą i delegowanie mnie do niej to żadne wsparcie.\nGor to mój prawdziwy przyjaciel i mimo iż ma bzika na punkcie goblinów, to zawsze mnie wysłucha. Również i tym razem potrzebował on pomocy w związku z lepszym wyposażeniem. O ile nie miałem problemów z dostarczeniem mu ostrza o nazwie Miecz Demonów, to już oryginalny pancerz wydawał się być cięższą sprawą. W tej sprawie udałem się do znajomego z kolonii, Wilka. Już w tamtych czasach wiedział on jak sporządzić pancerz z płytek pełzacza, więc tym razem była to tylko formalność. Dwadzieścia płytek oraz 1000 sztuk złota to niezbyt wygórowana cena, by uszczęśliwić mego kompana. Po dwóch dniach Gor był już posiadaczem niecodziennego stroju, a ja mogłem cieszyć się wspólnie z nim, że żaden goblin nie dobierze się do jego sakiewki.\nFarma Onara to interesujące miejsce, ponieważ można tu spotkać wiele znajomych twarzy z przeszłości. Jeden z najemników, Torlof borykał się ze strachem, którego napędzili mu Poszukiwacze, którzy opanowali dawną posiadłość Dextera. Nie trwał on jednak długo, gdyż po ognistej wizycie kapłana Innosa, mrok opuścił wzniesienie czym prędzej. Dłuższą chwilę spędziłem jednak u Velayi, która napastowana była przez tutejszych samców alfa. Ze względu na jej uroczą buzię i dawną obietnicę o pomocy, odbyłem rozmowę z kilkoma najemnikami. Gumbert jako jedyny miał trochę oleju w głowie i wystarczyły proste słowa, lecz Aldmir i Norman musieli dostać nauczkę w formie fizycznej, by zrozumieć swój błąd. Na szczęście odpuścili oni kobiecie, by mogła żyć w spokoju. Wszakże to jej decyzja, czy i kiedy zechce znaleźć wybranka swego serca. Pomoc dotarła również do wspomnianego już Wilka, gdyż znalazłem mu pracę w ochronie na farmie Bengara, która to każdego dnia zagrożona jest ze strony przełęczy do Górniczej Doliny.\nWspominając przełęcz nie można zapomnieć o jej opiekunie, Gaanie. Myśliwy ten poprosił mnie o zdobycie ostrego a zarazem lekkiego miecza dwuręcznego. W tym celu udałem się do Doliny Przodków, bo i tam skierował mnie mężczyzna. Na miejscu postanowiłem odwiedzić innego członka Wodnego Kręgu, Nicolaia. Misją jego było wzmocnienie organizacyjnego pancerza ze względu na coraz niebezpieczniejsze czasy. Zostałem obarczony zadaniem zdobycia 10 kłów trolla, a gdy już to zrobiłem musiałem poroznosić nowy ubiór do wszystkich członków kręgu. Czego się nie robi dla sekretnej społeczności braci. Wracając jednak do broni Gaana, na stoisku Hipolita znalazłem niezwykle interesujące ostrze, którego nigdy jeszcze nie widziałem. Broń dwuręczna z naprawdę ostrym końcem. Czyżby ten szalony sprzedawca pozbywał się własnej, unikatowej broni za marną sztukę złota? Nigdy nie rozumiałem tego śmiałka, ale tym razem przeszedł samego siebie. Żeby jednak nie zgrzeszyć i poniekąd okraść nie do końca sprawnego mentalnie kupca, postanowiłem pomóc mu w sprawie dostawców. Uważał on, że brat Gorax spóźnia się z dostawą magicznego zaopatrzenia. Zabrawszy oręż wybrałem się wpierw do myśliwego a potem do Klasztoru. Na miejscu okazało się, iż Magowie Ognia od dawna nie prowadzą interesów ze Stowarzyszeniem Myśliwych. Biednemu Hipolitowi znów coś się pomyliło. Widząc smutek w jego oczach zabrałem się za poszukiwania nowych kontrahentów. Mówią, że kto pyta, nie błądzi. Rozwiązanie okazało się prostsze niż myślałem, a zainteresowanych znalazłem na miejscu. Tu, w obozie myśliwych. Barthos chętnie podzielił się zwojami magicznymi a Irwin roślinami. Nagrodą za pomoc szaleńcowi był zwój przemiany w owcę. Nigdy nie używajcie go jednak w klasztornych murach, bo omyłkowo przerobieni zostaniecie na baranią kiełbasę!\nTo tyle na dziś. Przygoda wciąż trwa a wiele wątków czeka jeszcze na wyjawienie. Dla uważnych czytelników mam zgoła proste zadanie. Kto odnajdzie przysłowie zawarte w dzisiejszym rozdziale 'Przygód Brata Michała' otrzyma punkt reputacji. Powodzenia i niech Innos będzie z Wami!


Strony związane z hasłem: fotoodmładzanie - strona 1 - Katalog stron internetowych - Dodaj-strone.com.pl\nStrona główna » fotoodmładzanie\nFotoodmładzanie, Fotoepilacja, Trądzik - urządzeni\nFirma Evelin świadczy swoje usługi od 2006 roku, oferując całościowe usługi w obszarze zabiegów regenerująco-pielęgnacyjnych. Siedziba zakładu znajduje się w Tychach w województwie śląskim Priorytetem jest zaspokojenie k ...\nOddnova.pl centrum kosmetyczne\nChcesz mieć zadbane stopy, pięknie pomalowane paznokcie, gdzie lakier utrzymuje się do 3 tygodni. Pragniesz doskonałej pielęgnacji i zadowalających efektów? Przyjdź do nas, zagwarantujemy Ci miłą atmosferę, profesjonaliz ...\nNasza firma od wielu lat specjalizuje się w realizowaniu zabiegów związanych z medycyną estetyczną. Zapewniamy opiekę ze strony doświadczonych specjalistów z zakresu kosmetologii. W ten sposób jesteśmy w stanie między in ...


Estetyczne pokrowce IKEA. - ośrodek rozlewisko\nStart » Sprzedaż » Meble » Estetyczne pokrowce IKEA.\nDodane: 2019-02-04 Kategoria: Sprzedaż / Meble\nMasz w domu meble tapicerowane IKEA? Potrzebne ci pokrowce (IKEA sofa covers), by odświeżyć i uatrakcyjnić ich wygląd? Sklep internetowy Soferia oferuje szeroki wybór wysokiej jakości produktów, które sprawią, ze meble w twoim domu będą wyglądały jak nowe. Soferia oferuje pokrowce na kanapy, fotele i sofy (IKEA sofa covers), które aktualnie są produkowane, jak i na te, których nie znajdziesz już w sklepie. Każdy z twoich mebli może nabrać indywidualnego charakteru i zostać dostosowany specjalnie do wystroju wnętrz w twoim domu. Soferia proponuje szeroki wybór tkanin o rozmaitych kolorach, fakturach, wzorach i motywach, a ponadto oferuje darmowe próbki wybranych przez ciebie materiałów, co pozwoli ci na jak najtrafniejszy wybór. Zapewnia najwyższej jakości, hydrofobowe, a także niezwykle łatwe w czyszczeniu materiały, dzięki czemu pokrowce długo zachowują piękny, estetyczny i nowy wygląd.\nPojazdy napędzane na jedno koło wydajnym i ekonomicznym silnikiem elektrycznym, pojawiają się coraz częściej na ulicach czy miejskich chodnikach. Monocykl elektryczny kupimy w atrakcyjnych przedziałach cenowych, m...\nPrzewożąc dziecko wózkiem, nawet w gorące dni, należy pamiętać o tym, że pogoda czasem płata figle i nawet po bardzo ostrej i gorącej operacji słonecznej może przyjść niespodziewana letnia burza i ulewa, kt...\n» podkładka na biurko w bardzo dobrej cenie\n» Kulig - duży wybór obuwia damskiego i męskiego


Jąkanie: wielki paradoks – Joe Klein – Demoestenes.eu – wszystko o jąkaniu\nNapisano 17 kwietnia 2015 przez admin\nDla wielu z nas prawdziwym problemem w jąkaniu nie są słyszalne czy jawne jąkane zachowania takie jak powtórzenia krótkich segmentów wypowiedzi, przedłużenia, bloki lub zachowania wtórne. Problemem jest zmaganie się z tymi zachowaniami. Co stałoby się, gdybyśmy zaprzestali tej walki?\nWiele osób jąkających jest zaskoczonych zwiększoną płynnością mowy, gdy zostaną poproszeni o zaprezentowanie swojego jąkania, kiedy mówią bez obecności osób trzecich lub podczas oceny jąkania w gabinecie terapeutycznym. W tych sytuacjach jąkanie nie jest poddawane osądom lub oczekuje się od nas, że będziemy się jąkać. Kiedy znika powód, aby próbować być płynnym, znika również zmaganie. Niestety przeciwieństwo jest również prawdą: im mocniej próbujemy pozostawać płynnymi, tym większe napięcie i zmaganie, niezależnie od tego, czy ma to miejsce podczas prezentacji na zajęciach, rozmowy kwalifikacyjnej czy pierwszej randki.\nTo przeczy regule, szczególnie amerykańskiej regule, że ciężka praca i wysiłki prowadzą do sukcesu. W przypadku jąkania i oddychania wiemy, że dodatkowy wysiłek prowadzi tylko do większego jąkania. Relaksacja i pasywność, z drugiej strony, prowadzą do łatwiejszego wydychania i często zwiększonej płynności. Po przeprowadzeniu prezentacji o jąkaniu, w północnej części stanu Nowy Jork kilka lat temu, młody człowiek podszedł do mnie i zapytał, co robi źle. Rok wcześniej ukończył intensywną terapię mowy. Na początku był zdumiewająco płynny, ale po kilku miesiącach, pomimo ćwiczenia po dwie godziny dziennie, zaczął się jąkać coraz bardziej i bardziej. Zastanawiał się nad tym, co jeszcze może zrobić. W odpowiedzi powiedziałem mu, że może powinien był robić mniej. Może problemem nie był on sam, ale podejście terapeutyczne, z którego korzystał. Może największym problemem było to, jak bardzo nie chciał się jąkać i terapia, w której wziął udział, jedynie wzmocniła to pragnienie.\nUltramaratończycy to ci, którzy przebiegają długie dystanse, często 30 milowe lub więcej, czasami nawet 100 milowe biegi. Dwa pytania, które najczęściej otrzymują, brzmią „Dlaczego?” i „Jak?”. Nie będę udawał, że znam odpowiedź na pytanie dlaczego, ale częścią odpowiedzi na pytanie jak, jest zdolność wzniesienia się ponad to, co wykończyłoby przeciętną osobę.\n„Nie możesz nienawidzić bestii i oczekiwać, że ją pokonasz. Jedynym sposobem na pokonanie czegoś, jak każdy wielki filozof i genetyk ci powie, jest pokochanie tego” (s. 125). Ten cytat pochodzi ze wspaniałej książki Christophera McDougalla, „Born to run”, opowiadającej o tajemniczym meksykańskim plemieniu, z którego wywodzą się najwięksi biegacze długodystansowi na świecie. Autor opisuje, jak biegacze długodystansowi są w stanie przetrwać te momenty, kiedy są tak wykończeni, że chce im się płakać. Jeśli próbowaliby walczyć z tym wykończeniem, ulegliby mu. Jednak jeśli w pełni obejmą swoje wyczerpanie, poczują je w pełni, pozwolą mu spłynąć po nich, są w stanie przeć do przodu.\nMcDougall podkreśla znaczenie „poluzowania chwytu na własnych pragnieniach, odłożenie na bok tego, co chciałeś i docenienie tego, co masz, bycie cierpliwym i niewymagającym” (p. 98). Są to trudne koncepcje, możliwe, że szczególnie trudne dla ludzi jąkających się.\nWielu z nas dorastało, nienawidząc swojego jąkania. W szkole podstawowej spędziłem wiele sesji terapeutycznych, ukrywając się w toalecie. Ostatnią rzeczą, jaką chciałem robić, była „praca” nad moim jąkaniem. Terapeuta mowy nie pomagał, moja nienawiści do jąkania i siebie również nie pomagała. Przeszedłem przez szkołę zmagając się okropnie z moim jąkaniem. Często leżałem w łóżku w nocy, mając nadzieję, że obudzę się płynny. Jeśli nie płynny, to przynajmniej niemową, ponieważ wtedy miałbym „prawdziwy” powód, aby nie mówić, a nie to straszne dławienie się, którego nie rozumiałem.\nPo jakimś czasie porzuciłem terapię. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było myślenie o jedynej rzeczy w moim życiu, której najbardziej nienawidziłem. Pewnego razu na początku liceum po szkole podeszły do mnie dwie ładne dziewczyny. Zapytały o to, gdzie jest mój przyjaciel. Stałem udając, że myślę, podczas gdy w środku się zablokowałem. Stały tak jeszcze przez dłuższą chwilę, po czym popatrzyły na siebie, wzruszyły ramionami i odeszły. Tej nocy, podczas kolacji, powiedziałem matce, „Wiesz co, myślę, że chciałbym spróbować terapii mowy”.\nPo raz pierwszy w cały moim życiu terapia mowy miała na mnie jakiś wpływ. Mój terapeuta był osobą, która mówiła otwarcie o jąkaniu i miała wiele doświadczenia z jąkającymi się klientami. Sama możliwość porozmawiania z kimś, kto rozumienie jąkanie jest ogromną pomocą. Niestety celem terapii nadal było bycie płynnym. I stałem się bardzo płynny na jakiś czas, a potem moje jąkanie powróciło. Następnie cykl powtórzył się jeszcze kilka razy.\nPóźniej wyjechałem do małej szkoły pomaturalnej, w której nie było dostępu do programu terapeutycznego, nadal wierząc, że jąkanie było złe, a płynność była dobra. Dla mnie jedynym sposobem na pozostawanie płynnym było unikanie dźwięków, słów i sytuacji. Spędziłem przyzwoity czas w szkole, ale mogę sobie wyobrazić, o ile lepiej poradziłbym sobie, gdybym zaledwie pozwolił sobie wtedy na jąkanie. Po ukończeniu szkoły wróciłem do domu mojej matki. Przekonałem matkę, aby zadzwoniła do mojego poprzedniego terapeuty, ponieważ sam nie chciałem, aby usłyszał mnie jąkającego się przez telefon.\nTa terapia była początkiem prawdziwej przemiany w moim życiu. Mój terapeuta poinformował mnie, że totalnie zmienił swoją filozofię wobec jąkania, kiedy byłem poza domem i że jest bardzo szczęśliwy, że będzie mógł ze mną znów współpracować. Podjąłem wyzwanie i przez kolejne dwa lata pracowaliśmy razem, aby pomóc mi w robieniu wszystkiego odwrotnie niż do tej pory. Zamiast pracować nad płynnością, pracowałem nad jąkaniem: poznawałem własne jąkanie, dowiadywałem się o osobach jąkających się i spotykałem innych jąkających się.\nTeraz próbowałem się jąkać, zamiast próbować nie jąkać się. Zamiast mieć nadzieję, że nikt nie zauważy mojego jąkania lub moich niezdarnych prób uniknięcia go, zacząłem mówić wszystkim, którym mogłem, że się jąkam. Koncentrując się i przystępując do jąkania częściej niż kiedykolwiek wcześniej, stało się ono mniej ważne.\nPorzuciłem pracę fizyczną, którą wykonywałem i ostatecznie podjąłem pracę w firmie ubezpieczeniowej jako przedstawiciel obsługi klienta, gdzie byłem na telefonie przez 40 godzin tygodniowo. Nie tylko rozmawiałem przez telefon, ale całe biuro było ogromną otwartą przestrzenią. Miałem swoją kabinę obok ośmiu innych przedstawicieli. Po jednej stronie od nas były osoby zajmujące się sprzedażą, a po drugiej osoby odpowiedzialne za rejestrację. Wszyscy słyszeli innych przez cały czas.\nJedynym sposobem na przejście przez to wszystko było powiedzenie każdemu i wszystkim, których spotykałem – przy kawie, kserokopiarce, na spotkaniach, gdziekolwiek – że się jąkam. Często rozmawiałem o moim jąkaniu, szczególnie w trudnych dla mnie momentach. Jednego razu rozmówcy nie spodobała się odpowiedź, jaką ode mnie otrzymał i zaczął robić sobie żarty z mojego jąkania. Po prostu to zignorowałem, a po zakończeniu rozmowy, stanąłem i oznajmiłem: „Ten człowiek właśnie zażartował sobie z mojego jąkania”. Natychmiast sześć głów wychyliło się ze swoich kabin i powiedziało, „To nie może być prawda”, „Jaki jest jego numer? Chcę z nim porozmawiać”, „Ludzie są okropni”.\nW przeszłości wyśmiewanie z tego powodu załamałoby mnie. Ale zacząłem zdawać sobie sprawę z odwrotności tego, o czym byłem przekonany przez wiele lat. Jego naśmiewanie się miało niewielki związek ze mną, ale mówiło ogromnie dużo o nim. Ponownie, myślenie o jąkaniu i mówienie o jąkaniu przez cały czas, sprawiło, że stało się ono nieistotne. Podobnie jak czerwone włosy i jeśli ludzie chcieli z tego powodu naśmiewać się ze mnie, to świadczyło to jednoznacznie o ich własnych problemach ze sobą.\nPrzed podjęcie terapii mowy i zanim poznałem inne osoby jąkające, nigdy nie zdobyłbym się na odwagę, aby przyjąć pracę telemarketera. Nawet jeśli bym to zrobił, to próbowałbym pozostawać płynnym i z pewności nigdy nie powiedziałbym nikomu o tym, że się jąkam. Nie byłbym w stanie wykonywać mojej pracy, ponieważ martwiłbym się przez cały czas możliwością pojawienia się jąkania. Jednak zdanie sobie sprawy, że mogę wykonywać moją pracę skutecznie tylko jeśli się jąkam, zrobiło różnicę. Aby przekazać poprawne i kompletne informacje moim klientom, musiałem się jąkać. I dla mnie jedynym sposobem, aby zrobić to komfortowo, było pokazywanie wszystkim, przez cały czas, że się jąkam. W ten sposób, jeśli ktokolwiek miał problem z moim jąkanie, był to jego problem, a nie mój.\nW pewnym momencie poprzedzającym moją podróż, na początku terapii mowy, kiedy wszystko zaczęło się układać, wyobrażałem sobie siebie stojącego na konferencji w National Stuttering Project (NSP; obecnie National Stuttering Association, NSA, największe stowarzyszenie samopomocowe w USA) i przemawiającego całkowicie płynnie i dopingującego innych do zrobienia tego samego. Jąkanie był czymś złym, a pozostawanie płynnym było czymś idealnym. Teraz wzdrygam się, kiedy spojrzę wstecz. Pamiętam moją rozmowę przy piwie z Russem Hicksem, nadzwyczajnym członkiem NSA, który powiedział, „Dlaczego niby miałbym chcieć być płynnym? 99% populacji jest płynna. Dlaczego niby moim celem byłaby przeciętność? To nie ma żadnego sensu”.\nZaraz, co? Musiałem to przemyśleć, ale on miał rację. Dlaczego ktoś miałby pracować bardzo ciężko na to, aby być przeciętny? Pomyślcie o młodym mężczyźnie, który podszedł do mnie w Nowym Jorku i który pracował po dwie godziny dziennie nad swoim jąkaniem. Wyobraźcie sobie, gdyby spędzał po dwie godziny, ucząc się innego języka, czytając książki lub będąc wolontariuszem w słusznej sprawie. Mógłby naprawdę coś osiągnąć i uniezależnić się od innych. Zamiast tego walczył ze wszystkich sił o to, aby być kimś przeciętnym. Moim celem terapii nie była już płynna mowa. Moim celem stała się skuteczna komunikacja, bez względu na to, czy się jąkam.\nW końcu po dwóch dekadach zmagania się ze sobą zacząłem to pojmować. „Nie walcz z trasą… bierz to, co ma do zaoferowania” (McDougall, s. 111). Byłem jąkałą. Mogłem być, kim tylko chciałem i nadal być jąkałą. A nawet może mogłem być kimkolwiek chciałem, tylko jeśli się jąkałem.\nZacząłem być w stanie wprowadzać w mowę pojedyncze umyślne zająknięcia. Moja pierwsza próba z pewnością nie znajdzie się na liście „Najwspanialszych momentów w historii jąkania”. Wybrałem się do sklepu i siedziałem w samochodzie przez około dwadzieścia minut. Potem wszedłem do sklepu i krążyłem po nim przez kolejne dwadzieścia minut. W końcu udałem się do informacji i powiedziałem „Cz-cz-cze-cześć, moh-moh-mo-możesz mi p-p-p-powiedzieć gdzie jest GAP?” Kobieta wskazała ręką prawy kierunek i powiedziała mi gdzie iść. Poszedłem w mniej więcej tym kierunku, chociaż tak naprawdę nie miałem zamiaru odwiedzenia tego sklepu. Pomimo że trwało to zaledwie kilka sekund, odczuwałem doskonały nastrój. To był pierwszy raz, kiedy jąkałem się publicznie i nie odczuwałem zakłopotania.\nSpędziłem całe moje życie w przekonaniu, że nie powinienem się jąkać. A wtedy zrobiłem to celowo. I to było wspaniałe uczucie.\nPobawiłem się z umyślnym jąkaniem jeszcze kilka razy, zanim udałem się na kolejne spotkanie NSP w Filadelfii. Opowiadałem o moich doświadczeniach z umyślnym jąkaniem i zaprezentowałem je na spotkaniu. Lokalne spotkania NSP były doskonałym miejscem na wypróbowanie wszystkiego, co robiłem na terapii w bezpiecznej i wspierającej atmosferze, jaką stwarzała grupa.\nPo jednym ze spotkań jak zwykle udałem się coś zjeść z moim dobrym przyjacielem Lou Madonna. Powiedziałem mu, że zamierzam się „bardzo” jąkać podczas zamawiania jedzenia. Kiedy podszedł kelner, zacząłem się jąkać, „Cz-cz-cz-czy mogę proh-proh-proh-prosić o chuh-chuh-chu-chuh-cheeseburgera i …”. Jąkałem się dłużej niż kiedykolwiek wcześniej umyślnie, czy nieumyślnie. Przecież ten człowiek jest nazywany kelnerem (przyp. tłum. gra słów, gdzie w słowie „waiter” pojawia się „wait”, czyli czekać), prawda? Może poczekać.\nPrzez całe życie próbowałem się nie jąkać. A to prowadziło tylko większego unikania, ukrywania i większego wstydu. To był próżny cel. To był negatywny cel.\nWyobraź sobie, że budzisz się każdego ranka z celem, aby czegoś nie robić. Jeśli byłem w klasie, moim celem było nie mówić. Jeśli to byłem na imprezie w szkole średniej, to miałem tylko nadzieję, że żadna z tych ładnych dziewczyn nie zacznie rozmawiać ze mną. Po raz pierwszy w życiu miałem za cel robienie czegoś. Jako osoba jąkająca się, nie byłem w stanie mówić płynnie. Ale jako osoba jąkająca się, jąkanie było czymś, co mogłem robić. Jąkanie było czymś, czemu mogłem podołać każdego dnia.\nJako osoba jąkająca się i terapeuta mowy słyszę od osób jąkających się „Dlaczego powinienem jąkać się celowo? Przecież już teraz jąkam się przez cały czas”.\nIstnieje wiele powodów, dla których warto jąkać się celowo. Jednym z powodów jest to, że zamiast próbować się nie jąkać lub w najlepszym razie nie przejmować się jąkaniem, przystępujesz do sytuacji z celem, aby się jąkać. To sprawia, że jąkanie w takich sytuacjach jest sukcesem, zamiast być działaniem negatywnym lub neutralnym. Umyślne jąkanie daje ci również moc i kontrolę nad swoim jąkaniem, coś, czego nigdy wcześniej nie doznałem.\nPrzywykłem już do pracy z dorosłymi klientami, którzy gdy są proszeni, aby pokazać, jak się jąkają, nie są w stanie zaprezentować wzorca swojego jąkania. Przez całe życie walczyli przeciwko jąkaniu tak bardzo, że nawet nie mają pojęcia, co robią, kiedy się jąkają. Umyślne jąkanie zmienia to. Nie tylko możesz stać się świadomy, ale możesz również zacząć zmieniać sposób, w jaki się jąkasz i możesz jąkać się w bardziej zrelaksowany sposób.\nWierzę, że osoby jąkające się mogą osiągnąć perfekcję w jąkaniu. Jednak aby to zrobić musimy użyć umyślnego jąkania wielokrotnie, może sto lub tysiąc, a może więcej razy. Tylko przez należyte jąkanie możemy poznawać nasze jąkanie i uczyć się wznosić ponad nie. Przez postępowanie w ten sposób wszyscy możemy stać się wielkimi jąkałami i wielkimi mówcami.\nAutor: Joe Klein, Ph.D., CCC-SLP, Appalachian State University\n8 myśli na “Jąkanie: wielki paradoks – Joe Klein”\n21 kwietnia 2015 o 10:01\nBardzo ciekawe – ja również dawno temu zaprzestałem walki z jąkaniem ale w moim przypadku na razie nie widzę potrzeby świadomego jąkania się. Ten artykuł daje do myślenia.\n21 kwietnia 2015 o 18:01\nA ja pójdę dalej, o krok, albo i o sto 😉 Wszytko co tutaj jest napisane jest w 100% prawdziwe, może poza tym, że nie ma to znaczenia czy jąkamy się specjalnie, czy wolno mówimy, czy coś tam innego, bo nie chodzi o to co robimy fizycznie, a o powiedzmy nastawienie, o mentalne otwarcie się na świat, ludzi, nie uciekanie, nieudawanie. Zdanie sobie sprawy, że to jest syzyfowa praca. Im bardziej w to brniemy tym gorzej dla nas, a i tak niczego nie uzyskamy.\nTo zabawne, ale to o czym jest ten artykuł i o czym niżej napisze, miałem dopisać do poprzedniego komentarza pod mindfulness.\nTo o czym tutaj mowa, to jak dla mnie bycie sobą, bez ukrywania, otwartym, szczerym, bez masek, bez udawania, bez grania, bez robienia czegoś wbrew sobie, aby coś uzyskać, wiec i bez stresu, napięcia.\nMoim zdaniem raczej nie da się zrobić tego częściowo, nawet jeśli się da, to po co, jak można całościowo.\nCzyli w ogóle obnażenie się z tego wszystkiego co ukrywamy. Mówienie o tym jest na pewno złamaniem swoich wzorców i schematów. To strasznie uwalniając, gdy już nie trzeba ukrywać czy grać 😉\nZdanie sobie sprawy jak to działa, jest już całkiem przełomową chwilą. Gdy zauważy się, co się robi.\nZaobserwujcie co robicie, gdy coś ukrywacie, chociaż by coś mało istotnego, co się dzieje, jak garujecie i jakie to ma konsekwencje (tutaj mindfulness=medytacja ma spore zastosowanie), w chwili obecnej i w przyszłości. Jakie miało konsekwencje w przeszłości.\nSamo zdanie sobie sprawy z bezsensu tego wszystkiego jest już ogromnym krokiem. Zdanie sobie sprawy jak bardzo siebie samych krzywdzimy, a przy okazji innych.\nDla nie ten paradoks jest znacznie, szerszy. Dla mnie oznacza on to, że do puki jest coś ważniejszego niż bycie sobą, to prowadzi mnie to co cierpienia, do krzywdzenia siebie i innych ludzi.\nPrzez bycie sobą rozumiem, nastawienie, na otwartość, otwartość na innych, na siebie, na prawdę, na to jaki jestem, na wzięcie konsekwencji za to jaki jestem. Pogodzenie się z konsekwencjami tego jaki jestem jest trudne w krótkim okresie czasu, bo od razu się ich doświadcza, ale jakie konsekwencje ma ucieczka.. znacznie większe i to czasem przez bardzo długi czas. Czy lepiej doświadczyć konsekwencji przez chwilkę, czy doświadczać ich całe życie ? Na takie pytania trzeba sobie samemu odpowiedzieć. To jest tak zwane wzięcie odpowiedzialności za swoje życie.\nTo co zaraz napisze, może być źle zrozumiane, przez osoby które nie widzą konsekwencji swoich działań, albo inaczej rozumieją moje słowa. Postaram się to opisać. Do puki bycie sobą (rozumiane mniej więcej jak to wyżej opisałem) nie jest najważniejsze, a dosłownie cokolwiek innego jest ważniejsze, niż to, zaczynamy cierpieć i krzywdzić innych. Jeśli nie chcemy krzywdzić innych (i siebie) w jakikolwiek sposób, denerwować się na nich/na siebie, krzyczeć, czy cokolwiek, musimy na pierwszym miejscu postawić siebie, rozumianego jako otwarta istota na innych i na to jaka samą jest. Gdy przestajemy oczekiwać niemożliwego od siebie, przestajemy oczekiwać niemożliwego od innych. Niemożliwego, czyli tego, że będę 'jakiś', a nie 'sobą'. Dajemy wtedy innym ludziom tą samą wolność, nawet jeśli robią głupoty 😉 Nie jest to jednoznaczne z biernością, wobec siebie, czy kogoś. I nie ma to nic wspólnego z egoizmem. Egoizm nie ma nic wspólnego z byciem sobą, czy byciem wolnym.\nTutaj też świadomość odgrywa ogromną role i to czego dotyczy mindfulness, czy medytacja.\nObserwując siebie, swoje odczucia w ciele, emocje których doświadczamy i myśli, możemy zdać sobie sprawę jakie nasze postępowanie doprowadziło do nich.. a to ma jest w sumie zbieżne, z tym co tutaj zostało napisane.\nTak na marginesie, jeśli jesteśmy sobą, medytacja pojawia się sama, nie trzeba niczego robić. Jest to tym samym.\nnie wiem czemu, ale nie mogę zapisać edycji mojego postu, aby poprawić błędy.\ngarujecie=reagujecie 😉 i jeszcze parę mniejszych..\nNie wiem o co chodzi, ale nie mogę edytować komentarzy, wiec niestety będą trzy osobne.\nStety bądź niestety, ale samo myślenie o tym, czy stwierdzenie 'tak, coś w tym jest', to za mało, trzeba to zrobić 😉 i poświęcić się temu na 100% !! z wiarą, że się uda, bo chyba bycie sobą, wolnym od tego badziewia ma sens 😉\nJest możliwe zrobienie tego mentalnie, bez żadnego działania, ale znacznie łatwiej i skuteczniej zrobić to w połączeniu z działaniem wśród ludzi, czyli np: specjalnym jąkaniem się, wolną mową, gestami, czy czymś tam.. czymś co chcielibyśmy ukryć a mamy pokazywać. Mówienie innym jakim się jest, mówienie tego co ukrywamy. Po prostu postawienie się przed faktem dokonanym. Jak pokażesz/powiesz, to już nie ma czego ukrywać 😉 to jedno, ale bez zrozumienia tego jak to działa, jakie jest nasze postępowanie i jakie konsekwencje, bez tego to może okazać się krótkotrwale. O tym staram się tutaj pisać od 3 lat. O przyczynie i skutku. Trzeba zmienić schematy działania, a bez obserwacji, takiej jak było to opisane w artykule o mindfulness, czy moim komentarzu, jak i wyciąganiu swoich własnych wniosków trwała-permanentna zmiana jest prawie nie możliwa. Do trwałej zmiany jest potrzebna wiedza, czy mądrość wynikająca z obserwacji siebie, takiej obserwacji jak to zostało opisane w poprzednim artykule.\nZ tego powodu te artykuły jak i moje komentarze połączył bym w jedną całość.\nNo jeszcze jedno.. 😉\nTak jak w tym artykule, jest opisane, TREBA PÓJŚĆ NA CAŁOŚĆ .. Nie można stosować pół środków. Tak się nie da. Rozmawiałem ostatnio o tym, że zastosowanie wolnej mowy w pracy jest abstrakcją i prawie na pewno ludzie jej nie stosują, bo coś muszą jeść i gdzieś mieszkać, wiec potrzebują pracy 😉 Ok, to jest jeszcze specjalne jąkanie się.. i tak się jąkasz, więc jąkaj się specjalnie w pracy.. co za różnica, skoro i tak to robisz 😉\ni idź na całość, aż do przesady, przesadzaj, pokazuj, mówisz wolno, mów bardzo wolno i doniośle, obserwuj siebie, czy czasem czegoś nie ukrywasz, a jak ukrywasz, pokaż. Jak jąkasz się specjalnie to samo.. i obserwuj siebie, obserwuj, czy nie ukrywasz, i co zauważasz w sobie (patrz mindfulness=medytacja). Weź na klatę konsekwencje. I tak bierzesz te długotrwałe konsekwencje, które są dużo gorsze, wiec chyba lepiej wziąć te chwilowe, może będzie początkowo bardziej boleć, ale tylko przez chwile 😉 a potem będzie wolność.\nJakaś mowa motywacyjna mi się z tego utworzyła ;)) Ale tak jest. Albo robisz, albo nie trać czasu i nie czytaj takich rzeczy, bo i po co, skoro i tak tego nie robisz, a tylko myślisz o tym co by było a nie jest. Jaki to ma sens ? Zadaj sobie pytanie, czego chcesz ? Czy chcesz, aby Twoje życie przez kolejne 10 lat tak wyglądało jak wygląda, czy jednak masz już dość i chcesz zmian. To takie dobre pytania. Zobacz siebie jak się starzejesz z roku na rok i jak dalej się jąkasz, co tracisz, czego nie realizujesz, a byś chciał. Mi to zawsze pomaga 😉 uświadomić sobie czego chce i jednak odnaleźć w sobie tą siłę.\nMoże minąłem się z powołaniem mówcy motywacyjnego.. byłbym dobry 😎\nNo i mówić prawdę, być ze sobą szczerym i z innymi. Oczywiście z głową.. Nie trzeba bez sensu kłapać ustami, gdy wiesz, że komuś zrobisz przykrość, albo na rozmowie kwalifikacyjnej 😉 Była tutaj kiedyś dyskusja, o tym, czy w CV pisać o jąkaniu. W CV bez sensu, bo nie od tego jest CV, ale gdy firma się odezwie, można opisać jakoś np: w mailu, problem i zapytać się czy to dla nich też jest problem, jeszcze przed rozmową. Najlepiej dodając jeszcze jakieś zdania o swoich plusach, co by była jakaś równowaga zachowana 😉 No to chyba tyle.\nWszystko co tutaj opisałem i opisuje od ponad 3 lat, wynika z mojego doświadczenia, a nie z tego, że gdzieś coś przeczytałem i powtarzam bez sensu. Oczywiście nie jest różowo non stop, są dni gorsze, i lepsze itp, dalej problemy do rozwiązania, co jednak nie zienia faktu, że jest diametralnie inaczej u mnie niż było te ponad 10 lat temu, bo od ponad 10 lat to co tutaj pisze, na tym forum jest dla mnie prawdą i dla wielu osób które znam i też to stosują. Mam nadzieję, że komuś te moje produkowanie się pomogło tą, jakże trudną decyzję 😉 o byciu wolnym.\n27 czerwca 2015 o 20:20\nuwaga na to co ten gosc pisze, jak ktos sie bedzie swiadomie jakac to moze to utrwalac jakanie\n28 czerwca 2015 o 10:37\n@tupac13322, jaki masz na to dowód? Bo jeśli nie masz, to nie pisz głupot.\nteż jestem ciekaw, czemu ma utrwalać ? 😉\nAkceptacja nie jest pozbawieniem się nadziei, nie jest oznaką bezsilności, poddania się, uchylenia się czy nokautem. Nie jest żadną z tych rzeczy. Akceptacja to pełne nadziei podejście do rozwiązania problemu zorientowane przyszłościowo.J. Scott Yaruss\nTotal Visits: 126667


kiedy "piątki"? - Forum Mamotoja.pl\ndziewczyny - kiedy wychodzą zęby piątki?\nOdp: kiedy "piątki"?\nNiby na dwa lata. Moi chłopcy kończą 2 latka za kilka dni, ale piętek jeszcze nie mają. Choć u jednego wszystko wskazuje na to, że lada moment może się coś pojawić\nCzacza Amelka ma 2,5 roku a 5 nadal brak\nja czytalam kiedys ze tak ok 2,5 roku wychodza, Gabrys ma juz wszystkie choc na jednej jeszcze jest poduszeczka z dziasla .\njak patrze na zdjęcia to wychodzi że Marcel 5 miał mając rok i 6 mies.Jemu zęby wszystkie bardzo szybko sie wysypały jeden za drugim.\nwg mnie to zalezy od dziecka. moja Ala ma 16 miesięcy , ma 2 piatki, a zadnej 4\nmojej córci 5 wyszły zaraz po drugich urodzinach. Wszystkie cztery wyszły w ciagu kilku dni i właściwie odbyło się to bez większego bólu, nieprzespanych nocy itp. Za to trójeczki wychodziły przez kilka miesięcy i to była masakra.\nNo ja wlasnie tez sie zastanawiam kiedy 5 wyjda mojej Lali,choc tak prawde mowiac to ciezko mi sprawdzic nawet czy moze juz tam sa.. hehe bo jakis czas temu strasznie gryzla swego smoka wrecz go rozerwala i pchala go gdzies tam gleboko w buzi\nA u nas sieokazało, że jeden synek ma już trzy piątki- wyszły bezobjawowo. Drugi synek nadal bardzo się męczy. Dziąsła twarde, a zębów nie widać\nmilenie piątki wychodziły "rzutami"\nw okolicach 18 mies spuchły dolne dziąsła w okolicach 5. ale po 3-4 tygodniach opuchjlizna zeszła. potem ni9ewiele przed drugimi uropdzinami znowu spuchły i tak się utrzymywały przez kilka tygodni, dolne piątki wyszły jej jak miała 2 lata i 3 miesiące, górne 2,5roku\nmojej starszej córce wyszły "piątki' jak miała 2,5 roku-bezobjawowo,mlodsza ma 18mc i czekamy\nu nas wyszły w okresie od 2 latka do 2,5.


Wzmacniacz lampowy "No name" - Test wzmacniacza | IVITER Audio\nWzmacniacz lampowy "No name" - Test wzmacniacza\nStart / Wzmacniacz lampowy "No name" - Test wzmacniacza /\nWzmacniacz lampowy „No name” - Test wzmacniacza\nTo był bardzo nietypowy test.\nNietypowy dlatego, że nie potrafimy jednoznacznie określić pochodzenia tego wzmacniacza.\nNie umieszczono na nim żadnego logo. Również w środku nie udało się znaleźć czegokolwiek, co zdradzałoby producenta. Z całą pewnością jest to produkt chiński, ale należący do średniej-wyższej klasy jakościowej.\nWzmacniacz należy do klientki, która kupiła go dekadę temu z drugiej ręki. Przez dziesięć lat słuchała go z umiarkowaną częstotliwością. W końcu urządzenie odmówiło posłuszeństwa i zostało przekazane naszemu serwisowi w celu naprawy.\nOkazało się, że już wcześniej, jeszcze zanim klientka weszła w jego posiadanie, ktoś musiał dokonywać w nim jakichś napraw. Niestety to co nasi technicy odkryli w środku obudowy, było jednym wielkim bałaganem i z pewnością nie był on dziełem firmy, która wyprodukowała wzmacniacz. Najwyraźniej była to radosna twórczość jakiegoś elektronika, który dokonywał wcześniejszej naprawy. Swoisty rodzaj improwizacji. A improwizacje jak wiemy są nieodzowne w jazzie, lub na koncertach rockowych, ale w przypadku napraw urządzeń elektronicznych powinny być wręcz zabronione.\nMimo tych utrudnień udało się jednak dojść do ładu z całą wewnętrzną architekturą elektroniki. Wszystko na nowo poukładać i sprawdzić. Konieczna była wymiana wielu części, które już dożywały kresu, prawdopodobnie z powodu tej chaotycznej naprawy sprzed lat.\nWymieniono także wszystkie lampy.\nPo kilkunastu dniach wnikliwych odsłuchów prowadzonych przez specjalistę od takich klocków, i kilkukrotnych zamianach lamp, uznano że wzmacniacz jest gotowy do ostatecznych odsłuchów w moim Dziale.\nTo wzmacniacz w pełni lampowy, chociaż z wyglądu i gabarytów można by podejrzewać, że jest konstrukcją hybrydową, czyli lampowo-tranzystorową.\nJak na „lampowca” rzeczywiście jest bardzo mały. Szerokość frontu to zaledwie 15,5cm. Wysokość całkowita 15,5cm. Głębokość 32,5cm.\nFront panel wykonany z dosyć grubego, szczotkowanego metalu w kolorze srebrnym, zdobi jedynie potencjometr siły głosu. Nic poza tym. Można powiedzieć, że to niemal spartańska prostota.\nW górnej części obudowy króluje spora, czarna „przybudówka” w której skrywa się zasilacz, oraz sześć sztuk lamp. Cztery sztuki większe i dwie sztuki mniejsze.\nNa tylnej ściance mieszczą się: gniazdo przewodu zasilającego, włącznik sieciowy, gniazda do podłączenia tylko jednego źródła, oraz zaciski głośnikowe. Te ostatnie przewidują podłączanie głośników o impedancji 4 lub 8 Ohm. Rozwiązano to w taki sposób, że producent wyposażył wzmacniacz w trzy zaciski dla każdego kanału. Czyli mamy po jednym „minusie” i po dwa „plusy” na kanał. Są one dokładnie oznaczone i dzięki temu możemy z nich korzystać na dwa sposoby w zależności od impedancji posiadanych głośników. Odpowiednie wybranie zacisków pozwala na lepsze wykorzystanie możliwości wzmacniacza, a jednocześnie na jego mniejsze zużycie.\nW czasie testów użyto:\nWzmacniacz lampowy „No name”\nKenwood DP-3080 (odtwarzacz CD)\nMarantz CD67mkII Oryginal SE (odtwarzacz CD)\nCerwin-Vega Cabinet (średnie monitory)\nPrzy urządzeniach o normalnych, „dorosłych” gabarytach, ten wzmacniaczyk sprawia wrażenie zabawki, ale z pewnością nią nie jest. Staje się to jasne już w chwilę po uruchomieniu. Ponieważ nie ma na pokładzie wielkich lamp, nie potrzebuje zwyczajowych 15-20 minut na wstępne rozgrzanie.\nOczywiście nie należy słuchać na nim muzyki bezpośrednio po włączeniu, ale w zupełności wystarczą dwie minuty, żeby osiągnął choćby minimalną sprawność. Po 10 minutach grania wszystko jest rozgrzane na tyle, że można wczuć się w odsłuchiwany materiał muzyczny.\nSłuchaliśmy wielu płyt z materiałem który byłby jak najbardziej zróżnicowany. Od jazzu, poprzez soft rock, po naprawdę ciężkie i mięsiste klimaty.\nSzybko przekonaliśmy się, że najlepiej i najdokładniej brzmią na nim: akustyczny jazz i muzyka klasyczna. W obu przypadkach chodzi raczej o małe, kameralne składy. Przy większych składach ten wzmacniacz również się nie gubi, ale uważam, że jednak jest mistrzem mniejszych form.\nW zależności od użytych głośników prezentacja sceny potrafiła być zaskakująco inna. Na dużych kolumnach podłogowych, dźwięk był dosyć poważny i nieco spowolniony. Ale na pewno nie brakowało mu naturalności i dynamiki.\nNa Audio Physicach słychać było znacznie więcej drobnych szczegółów w górnym zakresie, natomiast bas był lepiej kontrolowany. Nie schodził szczególnie nisko, ale nie można powiedzieć, żeby go brakowało.\nNa Tannoyach góra była bardziej stonowana, za to bas głębszy i z pewnością bardziej poluzowany.\nCo lepsze? Rzecz gustu, ale jestem pewien, że znajdzie się wielu zwolenników obu filozofii dźwięku.\nNatomiast na monitorach średnich,a szczególnie małych, ten wzmacniacz pokazał do czego tak naprawdę go stworzono.\nZ Cerwin-Vegami zagrał dynamiczniej i przejrzyściej niż z wielkimi podłogówkami.\nGóry było sporo, ale nie raziła uszu nadmiernymi strzałami sopranów. Średnica czytelna i poukładana. Bas, o dziwo, lepszy i mocniejszy niż w Tannoy Sensys.\nNatomiast nie będę ukrywał, że największe wrażenie zrobiło na nas połączenie tego wzmacniacza z małymi monitorkami Ortofona. Tak samo „nieśmiałe” gabarytowo jak i wzmacniacz, a jednak drzemie w nich ogromny potencjał. Ta para wykazała się największą przestrzenią i stereofonią spośród wszystkich odsłuchiwanych urządzeń. Mimo to, taki efekt nie był uzyskany przez nadmierne wybudowanie góry, ale raczej poprzez niesamowicie poseparowaną średnicę, a konkretnie jej wyższe partie.\nBas, choć może się wydawać skromny, to jednak jest go dokładnie tyle ile powinno. Nie tłuści, nie stara się udawać czegoś czym nie jest. Czysto, dokładnie i sprężyście.\nPonieważ klientka poszukiwała głośników, które najlepiej oddałyby klimat muzyki której najczęściej słucha, a naszym zdaniem takie gatunki najlepiej brzmiały na Ortofonach, postanowiliśmy jej zaproponować właśnie te „bohaterskie” maluchy.\nDoskonały wzmacniacz do słuchania dobrze zrealizowanej i dobrze zagranej muzyki akustycznej.\nJeżeli zapewnić mu dobre źródło w postaci przyzwoitego odtwarzacza CD i bardzo dobre głośniki, wówczas odwdzięczy się jakością dźwięku, która z pewnością zaskoczy wielu, nawet mocno zmanierowanych audiofili. Zdecydowanie jest to urządzenie dla słuchaczy o wyrafinowanym guście i wysokim stopniu osłuchania.\nBezapelacyjnie tak. Ale w moim przypadku byłby to raczej wzmacniacz pomocniczy, ponieważ lubię czasem, a nawet nader często posłuchać ostrego, zdrowego „łojenia”. A akurat Metallica i pochodne, nie są ulubionymi gatunkami tego wzmacniacza.\ndodano: 19 minut 50 sekund\ndodano: 2 godziny 15 minut


Zagubione kapliczki - Strona 2\nStrona 2 z 16 Pierwszy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 12 ... Ostatni\n23-11-2014, 12:52 #11\nNo to dokończę\nW uroczysku Podkudłacz, obok kaplicy jest też ...\ngłaz postawiony na pamiątkę innego tragicznego wypadku na polowaniu z napisem "Ś.P. Adamowi Zamoyskiemu na wieczną pamiątkę Alfred i Jerzy Potoccy 1933" Jak widać nieszczęśliwe to miejsce.\n23-11-2014, 14:37 #12\nBardzo mi się podoba, że jest taki wątek, że ludzie są zainteresowani, że cenią takie rzeczy, że pamiętają. Że sami jadą w dane miejsce tylko po to, by zobaczyć jakąś tam kapliczkę. Można by pomyśleć -"co ona pisze, przecież to normalne" ale normalne jest to tylko tu na forum. Dziś społeczeństwo (zwłaszcza młode pokolenie) nie ceni takich rzeczy, śmieją się, kapliczki wydają się im zdziadziałe. Podobnie rzecz się ma z dawnymi cmentarzami (w tym wojennymi), cerkwiskami, nie wspominając już w ogóle o jakimkolwiek docenieniu piękna istniejących cerkwi -tragedia, kogo to interesuje, jakaś nuda. Tak jak kiedyś pisałam to już na forum, że rozmawiałam z przewodniczką pttk, która mówiła, że takie rzeczy dziś ludzi nie interesują na wycieczce. W zasadzie z taką opinią u przewodnika spotkałam się już nie pierwszy raz -taka ogólnie jest tendencja w społeczeństwie. Na mapie i w przewodnikach powinny być zaznaczone Makdonaldy i markowe sklepy a nie jakieś zdziadziałe kapliczki i cerkwiska. Leźć tyle by zobaczyć jakąś ruinę dzwonnicy czy kapliczkę -no proszę, po co to komu tyle zachodu. Na szczęście ja staram się obracać wśród ludzi o podobnych do siebie poglądach:)\n23-11-2014, 17:19 #13\nwapna z ultramaryną\nrozpięte na niej\nwetknięte drżącą dłonią\nw widłakowe girlandy\nlęki i westchnienia\nw śnieżną biel\nw wiosennej zieleni.\nZ tomiku „Szlakiem” (www.wukowiersze.pl)\n23-11-2014, 17:20 #14\nNa wysokim piętrze,\njakby szykując się do lotu,\nstromym daszkiem nakryta,\nPod nią rzeczne wiry,\npo kamieniach brzęczą.\nwędrowcy świece palą,\nsamotna, biała Kapliczko\n23-11-2014, 17:21 #15\nCzemuż to Ci Chrystusiku\nlepiej w leśnych głuszach?\nPewnie śpiew iglastych koron,\nTwoje serce wzrusza.\nStromy daszek nad kapliczką\njest Twoim schronieniem,\nbiała brzoza się pochyla\nnad Twym zamyśleniem.\nZ rzadka się tu uginają\nprzed Tobą kolana,\nza to prośby najgorętsze,\nWiesława Kwinto - Koczan (WUKA)\n23-11-2014, 17:27 #16\n23-11-2014, 17:36 #17\nTemat kapliczek jest mi szczególnie bliski, co grozi moją stałą obecnością w tym wątku\nBędę na razie kontynuował linię prekursora i znów „polecę Marszałkiem”. Będzie to Marszałek kontrowersyjny. Książka „Leśne ślady wiary” [Ruthenus, 2008] jest pozycją ciekawą, ale dla mnie kontrowersyjną. Rzeczowe informacje o opisywanych obiektach są tu pomieszane z bajaniami. Wydaje się, że niektóre opowieści zasłyszane zostały przez autora potraktowane bezkrytycznie, bez konfrontacji z innymi źródłami. Do takiej kategorii należy (moim zdaniem) „Kapliczka choleryczna w Mołodyczu” (str. 139).\nGdzie znaleźć kapliczkę?\nKapliczka stoi przy drodze Oleszyce – Sieniawa w odległości ok. 13 km od Oleszyc. Wypatrywać jej trzeba ok. 400 m po przejechaniu skrzyżowania z tablicą „Stawy Miłków”, kilkadziesiąt metrów od drogi, w lesie, po prawej stronie (N50°09.827' E22°51.672').\nCo o kapliczce pisze Edward Marszałek? - Streszczenie, bo całość byłaby ciężkostrawna\nPierwsza kapliczka w tym miejscu zbudowana została przez mieszkańców osady leśnej Warcaby jako wotum za ocalenie od zarazy cholery, która nawiedziła te okolice na pocz. lat 30. XIX w. W poł. XIX w. zaznaczona już była na austriackiej mapie. Warcaby były przysiółkiem Mołodycza, składającym się z 8 gospodarstw położonych po obu stronach potoku Bech.\nKapliczka została postawiona na niewielkim wzniesieniu, tuż przy wąwozie, którym biegła kiedyś droga. Była to pierwotnie lipowa figura św. Jana Nepomucena na drewnianym cokole, osłonięta przed deszczem gontowym, czterospadowym daszkiem wspartym na czterech kolumnach.\nW 1912 r. kapliczka przeszła gruntowny remont, a właściwie została zbudowana od nowa. Powstała nowa konstrukcja, pokryta blachą i wzmocniona ukośnymi belkami. Wewnątrz postawiono nową, kamienną rzeźbę, pochodzącą z ośrodka kamieniarskiego w Bruśnie. Stara, lipowa rzeźba umieszczona została na poddaszu kapliczki. Na cokole widnieje data 15/11 1912.\nMieszkańców przysiółka Warcaby wysiedlono po II wojnie światowej. Później kapliczką opiekowali się mieszkańcy przysiółka Karczmarze, rodziny: Filów, Kaczmarzów, Marczaków, Sosnowych i Tereszków.\nW poł. lat 70. XX w. mieszkańcy Kaczmarzów wyjechali (autor nie podaje dokąd i z jakiego powodu). Przed opuszczeniem przysiółka sfinansowali w porozumieniu z proboszczem z Mołodycza remont kapliczki, który został przeprowadzony w 1977 r. Prace wykonała grupa Michała Szwajczaka z Mołodycza. Odnowiono daszek i figurę, usunięto krzaki. Obecnie obiektem opiekują się leśnicy z Nadleśnictwa Sieniawa.\nMoje wątpliwości i niejasności.\nDlaczego ufundowano kapliczkę ku czci św. Jana Nepomucena?\nE.Marszałek pisze o postawieniu po epidemii cholery w Mołodyczu kapliczki św. Jana Nepomucena jako opiekuna od klęsk i kataklizmów. W poszukiwaniu informacji o świętym, wyszukałem wiele zagadnień, którymi on się opiekuje. Nie spotkałem wśród nich szeroko pojętych klęsk i kataklizmów.\nJest więc św. Jan Nepomucen patronem rzek i jezior, przewoźników, flisaków, rybaków, młynarzy, ratowników, podróżujących i długich podróży, umierających, dobrej spowiedzi i spowiedników. Opiekuje się wodą, mostami, wodopojami, brodami i promami, życiem rodzinnym i pożyciem małżeńskim. Chroni przed powodziami, gradem a także suszą. Dba, by nie wysychały studnie i źródła. Pilnuje wszelkich przejść rzecznych i ratuje tonących.\nFigury Jana Nepomucena można spotkać najczęściej przy drogach w sąsiedztwie mostów, rzek, na placach kościelnych oraz na skrzyżowaniach dróg. Św. Jan Nepomucen opiekuje się także dobrą sławą i honorem, chroni przed obmową i zniesławieniem, w związku z czym jego figury stawiane były niegdyś przy trybunałach sądowych i ratuszach.\nCzy to jest na pewno święty Jan?\nPierwowzorem dla wszystkich figur św. Jana Nepomucena figurą jest jego pomnik w Pradze, na moście Karola, z którego został zrzucony do Wełtawy. Atrybuty świętego to:\n• Aureola z pięcioma gwiazdami wokół głowy ma, symbolizującymi pięć cnót męczeńskich;\n• Strój duchownego: sutanna, komża, stuła, biret kanonika;\n• Krucyfiks i męczeńska gałązka palmowa.\nU świętego z Mołodycza występuje tylko jeden z wymienionych atrybutów: krucyfiks. Na dodatek w rzadkiej odmianie – trzymany pionowo jedną ręką (najczęściej święty trzyma krucyfiks ukośnie w dwóch rękach).\nChyba zanudziłem nawet sam siebie tym śledztwem. Przez jakiś czas robię więc sobie w tym wątku pauzę.\n23-11-2014, 19:58 #18\nCieszę się że jest więcej takich osób , którzy nie przechodzą obok zagubionych kapliczek obojętnie, bo w tych małych obiektach tkwi jakaś magia.\nMagia, symbolika, a może po prostu tajemniczość która zagra w duszy poety.\nDziękuję Wiesiu za umieszczenie tutaj tych wierszy.\nA przy okazji zastanawiam się czy kol. Pasikonik umieszczając w 2011 roku, na naszym forum swój wiersz , miał jakąś konkretną na myśli ?, może Synarewo ?\nod Cisnej niedaleko - gdzie - pamięci nie budź\ni tak ci nie odpowiem choć co roku wracam\npochylona kapliczka śniła pośród śniegów\no litaniach majowych jesiennych różańcach\nktoś zawiesił na wrotach kawałek słoniny\nniech sikorki przylecą kiedy ludzi brakło\nbędą śpiewać Panience wcale nie na niby\nw Bieszczadach roześmianych tą świętą makatką\nna piórkach nastroszonych kolęduje wicher\nkłuje mrozem grudniowym dzisiaj jakby słabszym\nspóźniony na pasterkę złamał kilka witek\nbrzozy na rozstaju - na miotłę wystarczy\nśnieg sprzed progu zamiecie by gość zagubiony\nmógł odpocząć przez chwilę - może nawet wieczność\nprzed echami na ścianach zapomnianych modlitw\nludzi którzy odeszli - wciąż słychać jak szepczą\npusta stoi kapliczka wędrowiec nie nadszedł\nkilka smutnych sikorek czeka od wieczora\nnocy śpiew niepotrzebny sama cicho kracze\nza woalką z pajęczyn Panienka twarz chowa\n23-11-2014, 20:08 #19\nWojtek! no nieeee. Protestuję!!\nDon Enrico zaczął interesujący wątek (jak to zresztą zwykle don ma zwyczaju) kontynuatorzy z Tobą na czele pięknie watek rozwinęli i już nuda? Ja lubię takie śledztwa :))))) i kapliczki też lubię - z całą ich podbudówką historyczną :)))\na odnośnie tej figury Jana Nepomucena i Twoich wątpliwości to chciałam tak trochę jako kontrargument (na rzecz Jana) zauważyć, że - choć Nepomucen nie jest jak zauważyłeś wprost wskazywany jako obrońca przed zarazą - to jednak, w tym wypadku może to mieć miejsce. Jeśli ta zaraza była cholerą to najprawdopodobniej ludzie zauważyli, że rozprzestrzenia się głównie przez wodę (zakażoną bakterią). Może mieli zatrute studnie albo potok? Jan Nepomucen w tym wypadku jest więc jak najbardziej na miejscu. A co do atrybutów to i u nas i np w Czechach spotkałam różne figury tego świętego, z różnym krucyfiksem. Ta figura trochę lat już ma, możliwe więc, że Jan miał aureolę - nie rzeźbioną tylko np kutą i doczepioną do figury, która zaginęła (w czasie wojny wszystko się przydawało). Patrząc na tę figurę nie wydaje mi się, że autor był jakimś super rzeźbiarzem. Jan ma w każdym razie brodę i wąsy, co zgodne jest z jego przedstawieniem.\nPozdrawiam i dopraszam się o kontynuację\n23-11-2014, 20:15 #20\ni jeszcze odnośnie kapliczek....\nnieodłącznie kojarzą mi się ze śpiewaniem majowym...\nOstatni post / autor: 22-09-2013, 17:55\nOstatni post / autor: 19-06-2011, 16:55\nOstatni post / autor: 15-07-2009, 23:45\nOstatni post / autor: 28-01-2008, 22:55\nOstatni post / autor: 09-12-2007, 14:58


Czy wypłacić nagrodę jubileuszową nauczycielowi...\nNauczyciel na 15 września 2020 r. będzie posiadał 39-letni staż pracy. W nowym roku szkolnym nie ma możliwości zatrudnienia go w pełnym wymiarze zajęć i nauczyciel złoży wniosek o przeniesienie w stan nieczynny.\nCzy w związku z wygaśnięciem stosunku pracy 28.02.2021 r. (nauczyciel bezpośrednio przechodzi na emeryturę) należy wypłacić nauczycielowi nagrodę jubileuszową za 40 lat pracy w dniu wygaśnięcia stosunku pracy zgodnie § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 30.10.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających nauczyciela do nagrody jubileuszowej oraz szczegółowych zasad jej obliczania i wypłacania (Dz.U. Nt 128, poz. 1418)?


Drogowcy wchodzą na obwodnicę Nowych Skalmierzyc. Będą utrudnienia / Społeczne sprawy kaliszan / Aktualności / Fakty Kaliskie\nDrogowcy wchodzą na obwodnicę Nowych Skalmierzyc. Będą utrudnienia\nW sobotę i niedzielę (14-15 października) kierowcy powinni przygotować się na utrudnienia na obwodnicy Nowych Skalmierzyc. Drogowcy będą naprawiać bariery ochronne zniszczone na skutek niedawnych zdarzeń drogowych.\nKilka dni temu metalowe bariery ochronne zniszczyła m.in. cysterna, która wpadł w poślizg. W najbliższy weekend naprawą infrastruktury zajmą się pracownicy Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w Kaliszu. – Utrudnienia wystąpią od soboty, 14 października od godz. 7:00 do niedzieli, 15 października do godz. 18:00 w obrębie węzła drogowego obwodnicy Nowych Skalmierzyc (DK nr 25) – informuje Leszek Zieliński z MZDiK. - Dojazd do al. Wojska Polskiego od strony Ostrowa Wlkp. możliwy będzie jezdnią biegnącą po obiekcie mostowym na węźle obwodnicy. Dojazd do terenów inwestycyjnych przy ul. Inwestorskiej będzie utrzymany.\nDrogowcy proszą o ostrożną i uważną jazdę oraz stosowanie się do wprowadzonego oznakowania tymczasowego.


Polacy i wymagany wkład własny przy kredycie hipotecznym w 2016 roku | Wirtualne Oslo | Polacy w Norwegii\nTags: biznes, kredyt, kredyt hipoteczny, oprocentowanie, wkład do kredytu, wkład własny, wyższy wkład własny\nOd stycznia 2016 r. banki mają zwiększyć standardowo wymagany wkład własny przy kredycie hipotecznym. Klient będzie musiał z własnej kieszeni wyłożyć 15% wartości nieruchomości. Rekomendacja regulująca te kwestie daje jednak możliwość obejścia tej zasady. Bardziej liberalne banki już dziś zapowiadają, że zamierzają z niej skorzystać. Czy spodoba się to Komisji Nadzoru Finansowego?\nZapowiadane na 2016 rok zwiększenie wymaganego przez banki wkładu własnego przy kredytach hipotecznych (z obecnych 10 do 15 procent wartości nieruchomości) w wielu przypadkach nie spowoduje zmian w ofercie. Z informacji uzyskanych przez portal Bankier.pl wynika jednak, że część banków, które dziś oferują możliwość finansowania do 90% wartości nieruchomości, wcale nie zamierza tego zmieniać z początkiem nowego roku. Powołują się przy tym na zapis Rekomendacji S Komisji Nadzoru Finansowego, dający możliwość finansowania do 90% wartości nieruchomości przy zastosowaniu dodatkowego zabezpieczenia lub odpowiedniego ubezpieczenia.\nKredyty z minimalnym, 10-procentowym wkładem własnym, w 2016 roku dostępne będą między innymi w Alior Banku, Banku Millennium, Deutsche Banku, Eurobanku, Raiffeisen Polbanku czy SGB-Banku. Jako dodatkowe zabezpieczenie niektóre planują stosować podwyżkę marży lub prowizję na pokrycie kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu. Część instytucji zastrzega jednak, że nie podjęła jeszcze decyzji zarówno w kwestii dalszego udzielania takich kredytów, jak ich ewentualnego zabezpieczenia.\n– Okazuje się, że niektóre instytucje słusznie wykazują ostrożność, jeśli chodzi o kwestię interpretacji wspomnianych zapisów Rekomendacji S. Redakcja Bankier.pl poprosiła Komisję Nadzoru Finansowego o stanowisko w sprawie udzielania przez banki w 2016 roku kredytów hipotecznych, w przypadku których LtV wynosić będzie do 90% przy zastosowaniu podwyżki marży lub prowizji tytułem pokrycia kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego. KNF potwierdziła, że kredyty do LtV 90% będą mogły być udzielane w 2016 roku, jednak z odpowiedzi, jaką uzyskaliśmy wynika, że zastosowanie w tym przypadku podwyżki marży czy wprowadzenia prowizji, jako formy sfinansowania ubezpieczenia niskiego wkładu może okazać się niewystarczające – wyjaśnia Katarzyna Wojewoda-Leśniewicz, redaktor Bankier.pl.\n– Celem rekomendacji S jest przede wszystkim zwiększenie bezpieczeństwa klientów. W większości przypadków jest tak, że im większy wkład własny, tym niższa rata, krótszy okres spłaty i niższe koszty. Ponadto fakt, że do zakupu nieruchomości potrzebne są pokaźne oszczędności – stymuluje oszczędzanie, a także ogranicza deweloperów w podwyżkach cen. Wytyczne KNF-u są restrykcyjne, ale wprowadza się je po to, by relacje klient-bank-deweloper były bardziej symetryczne i w długim okresie korzystne dla klienta. Omijanie ich przez banki będzie niebezpieczne dla KNF-u – w końcu co to za strażnik, którego nikt nie słucha? – komentuje Łukasz Piechowiak, główny ekonomista Bankier.pl.\n« Wioletta Piasecka w Norwegii\nMedkila IL wygrywa z Grand Bodø »


Artykuły: Janusz K. Kowalski - zakupy - Dziennik.pl - wiadomości, informacje z kraju i ze świata, wydarzenia, program tv dziennik.pl\nUkraińcy płacą najwięcej i wciąż ich przybywa. Białorusini oszczędzają, bo ich kraj jest w kryzysie. Rosjanie także tną wydatki\nW ubiegłym roku cudzoziemcy zostawili w naszych sklepach, punktach usługowych, restauracjach, barach i hotelach ponad 9,6 mld zł. To o prawie 18 proc. więcej niż w roku poprzednim, wynika z badań Urzędu Statystycznego w Rzeszowie.\nNiemcy szturmują polskie sklepy. Na to wydają najwięcej...\nPaliwo i papierosy wykupują przybysze z UE. Ci ze Wschodu sprzęt RTV, AGD, odzież i żywność.\nGdyby do eksportu wliczać zakupy, jakie robią u nas Ukraińcy, Białorusini i Rosjanie, w niektórych przypadkach poszybowałby w górę o 1/3. W 2013 r. nasi sąsiedzi wydali u nas ponad 8 mld zł\nPolacy zarabiają coraz mniej i tną wydatki na jedzenie\nOstro spadają wydatki na podstawowe artykuły żywnościowe. Zdaniem ekspertów to efekt malejących zarobków i rosnących cen. Część analityków twierdzi jednak, że to dowód na to, że Polacy przestali marnować jedzenie i kupować na zapas.\nPolacy oszczędzają w kryzysie. Nie kupują ubrań\nTe dane zaskoczyły ekspertów - na rynek trafiło prawie połowę mniej ubrań niż rok temu. To wina kryzysu - Polaków nie stać już nie tylko na wczasy, czy wypad do kina, zaczyna brakować pieniędzy na ubrania.


Warunki narciarskie: Plan de Corones / Kronplatz\nWarunki narciarskie: Solda / Sulden\nOceniane były różne kryteria: obiekt narciarski, zakwaterowania, jakoś i bezpieczeństwo stoków, komfort wyciągów i kolejek, gościnność i rozrywka. Włoskim faworytem został Kronplatz. Badanie trwały od grudnia 2011 roku do kwietnia 2012.\nKolejne gwiazdki Michelin dla restauracji w Południowym Tyrolu\nPołudniowy Tyrol słynie z umiłowania do dobrej kuchni - zarówno zimowe, jak i letnie atrakcje sportowe zawsze były połączone z kulinarnymi wydarzeniami. Nie-zwykła mieszanka smaków śródziemnomorskich i alpejskich oraz doskonale wy-szkoleni szefowie kuchni gwarantują najwyższą klasę jedzenia - co potwierdza ilość gwiazdek Michelin. Obecnie południowotyrolskie restauracje mają ich 20 - niektóre nawet po 2. W ten sposób w Südtirol jest ich największe skupisko na tak małej powierzchni.\nWcześniejsze otwarcie sezonu\nDzięki obfitym opadom śniegu w październiku i listopadzie część ośrodków narciarskich zdecydowała się wcześniej otworzyć stoki. Do tej pory oficjalny początek sezonu był na początku grudnia, jednak Kronplatz/Plan de Corones, Solda/Sulden i Val Senales/Schnalstal już przyjmują narciarzy!\nNowe zimowe połączenia lotnicze\nW nadchodzącym sezonie zimowym narciarze, którzy planowali przybyć do Południowego Tyrolu inaczej niż samochodem będą mieli więcej możliwości. Oprócz dotychczasowych połączeń do Monachium, Insbrucka czy Bergamo, dostępne są teraz loty do Werony i Salzburga. Ważne informacją jest fakt, że samoloty wylatują nie tylko z Warszawy, lecz także z Krakowa, Poznania i Gdańska. Więcej informacji na stronie internetowej Eurolotu. Z miejsc docelowych kursują pociągi oraz busy, które dowożą do różnych ośrodków w Południowym Tyrolu.\nNagroda "2012 SLEEP European Hotel Design"\nSleep 2012 jest jedynym w swoim rodzaju wydarzeniem skoncentrowanym wy-łącznie na designie hoteli, ich rozwoju i architektonicznej doskonałości. Z nadesłanych projektów, międzynarodowe jury składające się ze znanych architektów, wyłoniło zwycięzców w różnych kategoriach. Jako najlepszy po kątem "przemiany/rozwoju istniejącego hotelu" został wybrany projekt hotelu Valentinerhof, znajdującego się w Castelrotto/Kastelruth w Alpe di Siusi. Projekt został przygotowany przez Lukasa Runggera i Stefana Riera, założycieli studia architektoniczno-designerskiego noa* w Bolzano. Więcej informacji o projekcie i konkursie na stronie www.thesleepevent.com\nTagi: #włochy #południowy tyrol #kronplatz #maso corto


Najczęściej występujące usterki: iPhone 11, iPhone 11 Pro i iPhone 11 Pro Max - iClinica.pl - Serwis Apple, naprawa iPhone, iPad, Macbook\nRodzina smartfonów oznaczona numerem 11 została wydana w 2019 roku. Choć trudno w tym przypadku mówić o spektakularnej rewolucji, kilka obszarów doczekało się znaczących zmian. Apple wielokrotnie zaznaczało, że jedną z priorytetowych kwestii stanowiło usprawnienie aparatu. Bez wątpienia udało się osiągnąć zamierzony efekt. Podstawowy model został wyposażony w 2 obiektywy, natomiast bardziej zaawansowane wersje posiadają aż 3 obiektywy. Najważniejszą innowacją zdaje się być wprowadzenie trybu nocnego, który umożliwia robienie szczegółowych i wyraźnych zdjęć przy kiepskim świetle. W przypadku fotografii wykonywanych przy dobrych warunkach oświetleniowych również można dostrzec skok jakościowy.\nApple nie kryło też swojej dumy w związku z poprawieniem możliwości ogniwa. Wedle relacji bateria miała wytrzymywać nawet o godzinę dłużej niż w przypadku poprzednika. W tym wymiarze trudno mówić o chwycie marketingowym i obietnicach bez pokrycia. Użytkownicy „jedenastek” faktycznie chwalą sobie dłuższy czas pracy.\nWażną zmianą stało się również zaprezentowanie nowego nazewnictwa, które utrzymało się w ofercie na dłużej. Wcześniejsze modele sygnowane literą „S” bądź „R” odeszły do lamusa. Od 2019 roku w asortymencie zagościły warianty „Pro”. Utrwalone zostało też oznaczenie „Max” nadawane urządzeniom o powiększonych gabarytach.\nPoza tym premierowe wydania zostały zwyczajowo zmodernizowane w fundamentalnych obszarach. Pojawił się nowy procesor, który bił rekordy wydajności w chwili debiutu na rynku technologii. Wedle zapewnień Face ID działa jeszcze sprawniej niż wcześniej. Ponadto urządzenia uzyskały wyższy standard wodoodporności.\niPhone’y z serii 11 to kolejne solidne pozycje w ofercie Apple. Miłośnicy nowych technologii i gadżeciarze z pewnością wymienili je na nowszy model już po upływie roku. Nie ma jednak wyraźnych powodów, by tak szybko decydować się na zakup nowszej odsłony. „Jedenastka” z powodzeniem zaspokoi potrzeby większości użytkowników nawet przez kilka lat. Przeszkodą mogą okazać się jedynie przypadki losowe w postaci uszkodzeń i awarii.\nJakie problemy najczęściej występują w modelach iPhone 11, iPhone 11 Pro i iPhone 11 Pro Max?\nSmartfony produkowane przez Apple nie mają w zwyczaju psuć się samoistnie. Zazwyczaj trzeba im w tym nieco dopomóc. Można wyróżnić kilka obszarów, w których najczęściej pojawiają się usterki. Poznaj najsłabsze punkty iPhone 11.\nZbita szybka iPhone 11\nUpadki, stuknięcia i uderzenia bez wątpienia są najczęstszą przyczyną awarii. Wszelkie kolizje zazwyczaj kończą się stłuczeniem szkła pokrywającego przedni panel urządzenia. W tym przypadku skala uszkodzeń bywa bardzo zróżnicowana. Czasem pojawia się jedynie mała „pajęczynka” w narożniku ekranu. Z pozoru mogłoby się wydawać, że to tylko defekt estetyczny. Nie należy jednak bagatelizować takich usterek. Nawet drobne skazy zaburzają wytrzymałość całej bryły. W rezultacie problem może się pogłębić. Zalecana jest wymiana szybki iPhone 11.\nJeżeli będziesz mieć mniej szczęścia, konsekwencje zderzenia okażą się poważniejsze. Wówczas zbita szybka pociąga za sobą uszkodzenie wyświetlacza iPhone 11. W tej sytuacji nie ma już mowy o korzystaniu z urządzenia pomimo wystąpienia usterki. Wymiana wyświetlacza iPhone 11 staje się konieczna. Najlepiej zająć się tym jak najszybciej.\nNiska kondycja baterii iPhone 11\nTrzeba mieć świadomość, że wszystkie komponenty stopniowo zużywają się wraz z użytkowaniem smartfona. W przypadku baterii zachodzące zmiany są trudne do przeoczenia. Maksymalna pojemność ogniwa ulega stopniowemu zmniejszeniu. Proces ten może przebiegać w różnym tempie, w zależności od tego w jaki sposób używasz urządzenia. Istnieje szereg sposobów pozwalających na ograniczenie zużycia akumulatora. Nie można jednak całkowicie zahamować tego cyklu.\nAktualną kondycję baterii możesz monitorować z poziomu ustawień. Gdy wskazywana wartość zbliży się do 80% albo spadnie jeszcze niżej, trudno będzie korzystać ze smartfona od rana do wieczora bez dodatkowego ładowania w ciągu dnia. Wymiana baterii iPhone 11 umożliwia szybkie rozwiązanie problemu. Dzięki temu wyraźnie wydłużysz czas pracy przy pełnym naładowaniu.\nProblemy z baterią iPhone 11 nie dotyczą wyłącznie stopniowego zmniejszenia pojemności. Czasem pojawiają się komplikacje znacznie cięższego kalibru, np. trudności z ładowaniem albo uruchomieniem urządzenia. W skrajnych przypadkach akumulator zaczyna pęcznieć, co może doprowadzić do uszkodzenia innych podzespołów. Wówczas nie należy zwlekać z interwencją. Konieczna jest szybka wymiana baterii iPhone 11.\nRozbita tylna klapka iPhone 11\nPremiera iPhone X zapoczątkowała nową linię stylistyczną. Od tamtej pory szklana tafla zdobi tylny panel nowych smartfonów Apple. Ceną za efektowny wygląd jest krucha konstrukcja. W związku z tym konsekwencje kolizji mogą nie skończyć się na stłuczeniu wyświetlacza. Czasem skutki widać też po drugiej stronie, a wtedy przyda się wymiana tylnej klapki iPhone 11.\nUszkodzenie złącza ładowania iPhone 11\nNie wszystkie trudności z ładowaniem smartfona są wywołane przez akumulator. Czasem winowajcą jest złącze ładowania. Usterki w tym zakresie zazwyczaj wynikają z nieostrożnego używania przewodu, co prowadzi do uszkodzenia gniazda. Niezależnie od przyczyny, objawy zazwyczaj bywają podobne. Ładowanie jest przerywane, a czasem w ogóle nie może się rozpocząć. Do przywrócenia pełnej sprawności urządzenia wymagana jest wymiana złącza ładowania iPhone 11.\nAwaria głośnika rozmów iPhone 11\nNawet jeśli na co dzień polega się głównie na wiadomościach tekstowych, warto od czasu do czasu zadzwonić, by przedyskutować jakąś sprawę. Dzięki temu można uniknąć nieporozumień i niedopowiedzeń. Kłopot pojawia się, gdy w międzyczasie doszło do uszkodzenia głośnika rozmów iPhone 11. Mogło to być spowodowane oddziaływaniem czynników zewnętrznych, uszkodzeniem mechanicznym albo po prostu długotrwałą eksploatacją. Wymiana głośnika rozmów iPhone 11 stanowi niezawodne rozwiązanie problemu.\nProblem z mikrofonem iPhone 11\nRejestrowanie dźwięku odgrywa kluczową rolę w kilku obszarach. Przede wszystkim nie da się bez niego obejść podczas połączeń telefonicznych. Poza tym mikrofon jest potrzebny do nagrywania wiadomości głosowych, a także różnych aplikacji. Dla niektórych użytkowników awaria tego elementu może stanowić poważne utrudnienie. W związku z tym zalecana jest wymiana mikrofonu iPhone 11.\nUszkodzenie tylnego aparatu iPhone 11\nDla wielu użytkowników aparat fotograficzny jest jednym z kluczowych narzędzi smartfona. Na zdjęciu możesz uchwycić nie tylko estetyczny widok, ale też ważne informacje. To ułatwia komunikację z innymi użytkownikami, a także zbieranie danych na własny użytek. W związku z tym awaria aparatu fotograficznego może okazać się bardzo uciążliwa.\nDo usterki dochodzi poprzez uszkodzenie mechaniczne, zużycie podzespołów albo oddziaływanie czynników zewnętrznych takich jak pył czy woda. W wyniku uszkodzenia pojawiają się niedoskonałości albo trudności z używaniem różnych trybów. Może też dojść do obniżenia jakości wykonywanych zdjęć. W takich sytuacjach receptą jest wymiana tylnego aparatu iPhone 11.\nAwaria Face ID iPhone 11\nSystem rozpoznawania twarzy to przede wszystkim podstawowa metoda odblokowania nowych modeli smartfonów z oferty Apple. Poza tym funkcja świetnie się sprawdza przy potwierdzaniu tożsamości. Wszelkie niedogodności w tym zakresie mogą wyraźnie obniżyć komfort użytkowania urządzenia. Rozwiązaniem na problemy jest naprawa Face ID iPhone 11.\nZalanie iPhone 11\nTeoretycznie smartfony Apple już od kilku lat mają wodoszczelną konstrukcję, która została potwierdzona certyfikatem. W praktyce bywa z tym różnie. Czasem do smartfona przedostanie się woda, choć nie powinno do tego dojść. Na domiar złego trudno przekonać producenta do wzięcia odpowiedzialności za takie zdarzenie.\nW przypadku zalania cieczą czas jest na wagę złota. Płyn znajdujący się we wnętrzu urządzenia może doprowadzić do uszkodzenia najważniejszych podzespołów. W związku z tym należy czym prędzej wykonać czyszczenie po zalaniu iPhone 11.\nCo zrobić w razie wystąpienia problemów?\nJeżeli Twój iPhone został uszkodzony, nie podejmuj prób naprawy na własną rękę. Do przywrócenia sprawności urządzenia potrzebne jest doświadczenie oraz specjalistyczny sprzęt. Skorzystaj ze wsparcia profesjonalnego serwisu pogwarancyjnego. Możesz to zrobić nawet na odległość. Na naszej stronie znajdziesz formularz pozwalający na zamówienie naprawy wysyłkowej. Po wypełnieniu w ustalonym terminie odwiedzi Cię kurier, który zabierze zepsutego smartfona. Urządzenie zostanie dostarczone do naszego serwisu, gdzie wymienimy uszkodzone elementy. Następnie odeślemy sprawny sprzęt pod wskazany adres.\nMożesz też zgłosić się do nas osobiście. Salony stacjonarne znajdują się w Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu, Krakowie i Bydgoszczy. Umów się na wizytę przez naszą stronę internetową. Następnie przynieś sprzęt wymagający naprawy. Na miejscu nasz specjalista udzieli Tobie wszystkich niezbędnych informacji.


Parafia Rzymsko – Katolicka pw. Miłosierdzia Bożego w Brzesku - Ponownie zbliża się Pascha Pana! | Blog\nPonownie zbliża się Pascha Pana! 24 - 03 - 2018\nAby nas do niej przygotować, Boża Opatrzność daje nam każdego roku Wielki Post, „sakramentalny znak naszego nawrócenia”, który zapowiada i urzeczywistnia możliwość nawrócenia się do Pana całym sercem i całym życiem” - powiedział papież Franciszek w orędziu na Wielki Post 2018.\nJednym z elementów przygotowania się do Świąt Zmartwychwstania, mającym na celu „umocnienie wiary i odnowę moralną” są rekolekcje. W naszej parafii najwcześniej – od 5 do 7 marca - rozpoczęli je licealiści z Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1, następnie od 14 do 16 marca - dzieci i młodzież z PSP nr 2 oraz od 18 do 21 marca – pozostali wierni.\nCzterodniowe nauki dla wszystkich głosił proboszcz parafii katedralnej w Tarnowie ks. dr Adam Nita. W niedzielę, 18 marca, w ramach pierwszej konferencji ksiądz rekolekcjonista mówił o dwóch fundamentalnych, najważniejszych dla człowieka wspólnotach tj. Kościele i rodzinie oraz rozważał, co czyni te dwie wspólnoty środowiskiem dającym życie. Natomiast w pozostałe dni refleksja oparta była na Przypowieści o synu marnotrawnym, którą można też nazwać Przypowieścią o ojcu miłosiernym. Na kanwie tego tekstu biblijnego przyglądaliśmy się prowadzeni przez rekolekcjonistę naszemu życiu z trzech punktów widzenia: ojca, młodszego, marnotrawnego syna oraz jego starszego, sfrustrowanego brata. Ponadto ksiądz Adam Nita skierował słowa w czasie nauki stanowej w poniedziałek do małżeństw oraz w środę do chorych.\nRekolekcje dla uczniów Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 prowadził ksiądz Radosław Olejarz. Pod jego kierunkiem młodzież zastanawiała się nad tym, jak grzech działa w człowieku, próbowała odpowiedzieć sobie na pytanie czym dla niej jest krzyż Chrystusa i rozważała o miłości Boga do człowieka. Całość dopełniło uczestnictwo młodych we Mszy św., poprzedzone rachunkiem sumienia i spowiedzią. Nie zabrakło adoracji Najświętszego Sakramentu i udziału w Drodze Krzyżowej.\nProgram rekolekcji dla Szkoły Podstawowej nr 2 przewidywał codzienne Msze św. w kościele parafialnym, koncert Ziarenek Nadziei, spektakl „Wypłyń na głębię” i konkurs plastyczny na ten sam temat. W ramach programu profilaktycznego uczniowie klas 1 – 6 spotkali się ze swoimi wychowawcami w salach lekcyjnych. Dla klas 7 oraz gimnazjalnych ksiądz rekolekcjonista Tomasz Jamróz wygłosił konferencje oraz sprawował Mszę św. z uroczystym błogosławieństwem rekolekcyjnym. W środę młodzi adorowali Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Obie grupy uczniów rozważały Mękę Pańską w czasie Drogi Krzyżowej - młodsi w piątek a starsi we czwartek.\nWszystkim odbywającym w naszej parafii rekolekcje towarzyszyła modlitwa, aby – jak podkreślił ks. dr Adam Nita - te dary, które Pan Bóg dla nas w tym czasie przygotował, zostały przez nas przyjęte i przyniosły błogosławione owoce w naszym życiu i w życiu naszych bliskich.