Opowiadania Wojciecha Kuczoka\nKto wybiera śmierć, nie przestanie żyć...\nMiłość i śmierć. Innych tematów literatura nie zna, choć czasami udaje, że zna. Nie sposób przejmująco napisać o śmierci wyabstrahowanej. Najbardziej przekonująca jest śmierć granicząca z życiem, a miłość – najprawdziwsza w chwili własnej próby, to jest... na granicy śmierci. Prawdziwej śmierci, a pośrednio i miłości, dotknąłem, czytając opowiadania z tomu „Szkieleciarki” Wojciecha Kuczoka.\nJakże świeża to książka, nowatorska nawet, i jakże przy tym świadoma siebie, swoich stylistycznych korzeni, swojej topiki, po prostu – swego miejsca w najszlachetniejszej tradycji literackiej. To poniekąd podręcznik dobrego umierania, bo, jak dowiadujemy się z tytułowego opowiadania, są dwa rodzaje śmierci – dobra i zła, zła zjawia się pierwsza, wygłodniała jak sęp, i należy ją przepędzić. Potem przychodzi dobra i wyprowadza duszę do nieba; wróć! – nie ma oswojonego nieba u Kuczoka – która wyprowadza duszę „dokądś”. Z piekłem zresztą też nie jest lepiej, ponieważ „w piekle nic nie ma”. Gdyby chcieć sprecyzować światopogląd, kryjący się za tymi fabułami, byłoby to „sartrowskie chrześcijaństwo”, tak właśnie!; życie w tych prozach jest życiem ku śmierci, śmierć zaś jest absurdalna. Ale ze śmiercią można nauczyć się żyć, można ją oswoić, a nawet nad nią zapanować; dumne i stanowcze spojrzenie w oczy śmierci złej, powiedzenie jej „nie”, toruje drogę śmierci nieśmiałej, dobrej jak sen. Rozeznanie w śmierciach jest gwarantem wiecznego życia, w sferach, wszystko jedno: niebieskich, żółtych czy zielonych, w każdym razie o wiele bardziej niż ziemskie komfortowych.\nWszystko, co możemy, póki żyjemy, uczynić, to przygotować się należycie do śmierci, na przykład pomagając dobrze umrzeć bliskim, spłacając w ten sposób zaciągnięty już przy narodzinach, a rosnący z każdym dniem w odsetki – dług miłości. Bohater tytułowego opowiadania jest takim właśnie posługiwaczem. Chłopiec, asystując przy śmierci matki swojej i babki, zdaje egzamin na anioła stróża. Bycie aniołem stróżem wymaga wiedzy i doświadczenia, bohater poprzez kontakt ze śmiercią dojrzewa, dojrzewa do śmierci i śmierć w nim dojrzewa, co widać doskonale w stylu; mówi z akapitu na akapit poważniej, początkowo słuchamy dziarskich, ironicznych, pełnych dystansu relacji z wczesnego, niezbyt szczęśliwego, dzieciństwa, by niedługo potem dać się bezwiednie wciągnąć w antropozoficzny dyskurs: „Śmierć nie ma płci; mówiliśmy o niej, nie o nim, bo język nas przyzwyczaił, ale i to, że zdarzało jej się przybierać płeć ofiary. Zresztą możliwe, że wykpiwała moje wyobrażenia zakorzenione w potoczności (...)” (zwróćmy uwagę na to „nas”).\nAle dojrzałość nie rodzi się z samej obserwacji, część wiedzy ktoś powinien wcześniej w człowieku zaszczepić. Tej wiedzy dostarcza chłopcu babcia, zarówno wówczas, gdy milczy (a milczy prawie nieustannie: „Poznawałem tę ciszę)”, jak i wtedy, gdy raz jedyny w życiu na dłużej zabiera głos, te słowa są jej duchowym testamentem: „Synku, to już w tobie dojrzało. Zrozum, ludzie najczęściej nie potrafią żyć, dlaczegóżby więc mieli umieć umierać (...)”. Mistrzowska, bo autentyczna i oryginalna realizacja toposu dziecka i mędrca. Chłopiec dojrzał do śmierci, zaakceptował ją, może i umiłował. Oto relacja z ostatniej posługi przy babce: „Czułem jednak sens, konieczność tej chwili, czułem, że cokolwiek dotyczyło teraz jej nie-życia było właściwe, że wsiadła do właściwego autobusu, a ja dopilnowałem tylko, by nikt jej nie zaczepił na przystanku”. Ileż chrześcijańskiej miłości w tym świecie, pozornie pozbawionym zaświatów.\nDruga cecha konstytutywna omawianych opowiadań: wszechobecność śmierci, bo i niby dlaczego nie miałoby jej być wszędzie, skoro wszędzie życie się panoszy. Kuczok sprzeciwia się takiemu selektywnemu, wygodnickiemu, podszytemu strachem, „życiowemu” patrzeniu. Więcej: śmierć ma się w tym świecie nijak do trupa, trup nie jest koronnym dowodem śmierci, która przybiera w opowiadaniu „Nasza patronka między różami” postać głuchoty dziecka tudzież alergii jego matki. Śmierć to także sznaucer miniaturka, pies-przygłup, nie reagujący na żadne imię, nie szczekający, wiecznie zniechęcony, zombie. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że nawet głód bohatera „Ikry Bożej” posiada śmiertelny wymiar, zdaje się być potrzebą nakarmienia śmierci. I nawet cienia buntu wobec takiego stanu rzeczy, cienia odautorskiej pretensji pod adresem Stwórcy, Demiurga, Losu... Przeciwnie: kontemplacja przemijania jako istoty życia, akceptacja dla ułomności, które, jak nas Kuczok przekonuje, nie noszą znamion tragizmu. Postawa aprobatywna rodem z Marii Dąbrowskiej, zgoda metafizyczna typowa dla Jarosława Iwaszkiewicza.\nTrzymajmy się konkretów: uzdolniony muzycznie, niepospolicie wrażliwy na dźwięki chłopiec z „Naszej patronki...” traci słuch, gdy banda chuliganów – „cała blokowa śmietanka młodego pokolenia” – zaciągnąwszy go w bramę, ryczy mu przez kilka minut do uszu. „(...) ryczeli jeden po drugim, zmęczeni zmieniali się z innymi, dając odpocząć strunom głosowym, był to gwałt zbiorowy na jego słuchu, ale słyszał tylko pierwszych dwóch, na początku, wtedy poczuł, jakby mu włożyli w głowę laskę dynamitu i zdetonowali(...)”. A oto perspektywa, kąt, z jakiego analizuje się dalej owo nieszczęście: „Akurat do grania słuch mu nie był potrzebny. Bo słyszał wszystko w środku.”. Wielką metaforą śmierci jest wspomniana alergia matki – miłośniczki kwiatów, opiekunki ogrodu, zamieniającej się w blady, obleczony skórą, szkielet w porze najbujniejszego, najtriumfalniejszego rozkwitu troskliwie doglądanej flory. Pyłki kwiatowe – rozpylone życie – są tutaj rozpyloną śmiercią, którą należy „uiszczać” za cud doznawania piękna.\nLudzie umierają u Kuczoka z błahych powodów – i znów ten kłopot w opisie świata, w którym wszystko jest wszystkim – z powodów, które powszechnie uznano by za błahe i pozbawione dramatyzmu. Z tym, że błahość właśnie jest tutaj zapalnikiem najplastyczniejszego obrazu, najmocniejszej metafory, błahość jest semantycznie gęsta i prowokująca, ta błahość ożywia śmierć, pozwala dotknąć jej istoty. Weźmy hipochondryka z „Malizmu reagicznego”: z jakiego powodu trafia do szpitala, na jakie schorzenie cierpi? Zupełnie odrealnione – głowa mu się w tempie geometrycznym zmniejsza. I wcale to czytelnika nie dziwi, więcej: wcale go to nie śmieszy! To nie jest groteska dla groteski, to groteska w służbie realizmowi. Zmniejszająca się głowa jest chorobą jak każda inna, musimy się z tym zgodzić, by zapytać o rzecz najistotniejszą – o tejże choroby przyczynę.\nI nadszedł czas, by udowodnić zasygnalizowaną już zależność Kuczokowej śmierci od emocji i uczuć ludzkich, dokładniej zaś – od miłości. Śmierć przychodzi wraz z deficytem ciepła, rzeczywistym bądź urojonym, nieważne, wszak czy coś tak pierwotnego, jednostkowego, intymnego i aintelektualnego jak uczucie można sobie urajać? Mąż-hipochondryk-życiowa fajtłapa-ciapciak zaczyna znikać w chwili, gdy po raz pierwszy wątpi w miłość własnej żony. „Malizm reagiczny” jest ponadto świadectwem niesamowitej sprawności autora w odmalowywaniu psychologicznego pejzażu postaci; niezaradny intelektualista, narcyz, który zaraz po ślubie zobaczył w żonie następczynię mamusi, to osobowość bardzo typowa, ale nieczęsto w literaturze eksponowana, pewnie dlatego, że pisarki stanowią póki co mniejszość...\nNie będę na tyle odważny, by zawyrokować, iż opisane w opowiadaniu mazgajstwo posiada cechy autoironiczne, jestem natomiast pewien, że zadrwił sobie tu autor z siebie jako intelektualisty. Podobne akcenty odnajdziemy w finale opowiadania „Ikra Boża”; bohater ogląda jakąś performerską „wystawę wyimaginowanych chorób”, ilustrowanych zachowaniem poszczególnych postaci, ostatnim „obiektem” jest młody mężczyzna piszący na maszynie, popijający kawę, zerkający nerwowo na zegarek. „Nie dopatrzyłem się w jego zachowaniu niczego nienaturalnego” – zauważa bohater. Jak się za moment okazuje: „Obecny tu chory jest poetą”.\nNieufność, dystans względem cogito łączy się z podziwem dla ludowej, chłopskiej witalności, krzepkości, jurności nawet, z taką chłopomanią w postmodernistycznym wydaniu, której realizacją jest finalne „Chłopowiadanie”, co, mimo wiejskich realiów i udatnej stylizacji gwarowej, nie tylko od rozważań o śmierci nie oddala, lecz stanowi swoistą kodę, dopełniającą i pogłębiającą przesłanie tekstu początkowego. Tam było o śmierci dorosłych, tu jest o śmierci noworodka, o pępowinie, która bywa szubieniczną pętlą. Te wszystkie obrazy mają nam „wytłumaczyć” śmierć prawdziwą, bliską życia, będącą niczym innym, jak tegoż życia ubywaniem, śmierć tożsamą z życiem: „Tym silniej więc trzymałaś, tym kurczowiej, bo to życie płci żeńskiej dopiero co wydobyte, starzało się na twoich rękach z minuty na minutę; już było dwa razy starsze niż pięć minut temu, a za następne dziesięć znów postarzało się dwukrotnie (...)”.\nA teraz garść uwag o stylu: niebywała dynamika frazy, osiągnięta przez kontrapunktowanie zdań niekiedy proustowsko długich jedno-, dwuwyrazowymi równoważnikami. Pomysłowość językowa, dowcip neologizmu („Szkieleciarki”, „Chłopowiadanie”, „...zamrugmrugzaciął się...”), żonglerka zrewaloryzowanymi semantycznie popularnymi zbitkami frazeologicznymi oraz instrumentacja głoskowa w „O, Żenku”, naturalność wynikająca ze stylizacji na język mówiony etc. Wśród wielu walorów tego tomu czają się dwie wady: postaci nazbyt często są tylko pozornie zindywidualizowane, ściślej: indywidualizacja ma na ogół charakter stylistyczny, nie zaś frazeologiczny, czy – co najistotniejsze – mentalny; jakby we wszystkich bohaterach ukrył się Wojciech Kuczok, jakby ustami wszystkich zapragnął ku chwale precyzji przesłania przemawiać. Wada druga: umieszczenie w zbiorze opowiadania „Cobyś widzioł”, skądinąd uroczego, gdzie pewne mało wybredne sceny tłumaczą się w kontekście toposu ludowej frywolności. Opowiadanie to nie pasuje mi do całości z dwóch powodów: ma niewiele wspólnego z kluczowymi dla zbioru rozważaniami, poza tym zgrzyta w nim bezzasadne połączenie stylizacji gwarowej z pretensjonalną, autoparodystyczną składnią gombrowiczowsko-witkiewiczowską. Tyle czepiactwa.\n„Szkieleciarki” to literatura dużego formatu, wywiązująca się z narzuconego sobie zadania – prawdziwego pokazania śmierci, ale i miłości – wzorowo, odcinająca się przy tym od przeżytków behawioryzmu i naturalizmu, biorąca umieranie (życie?) w kleszcze konkretu, zdroworozsądkowości z jednej, nadrealizmu zaś z drugiej strony. Literatura świadoma w równym stopniu życia, co samej siebie.\nWojciech Kuczok, „Szkieleciarki”, Kraków 2002, Wydawnictwo Zielona Sowa.\nTADEUSZ DĄBROWSKI – poeta i krytyk, wydał ostatnio tom wierszy „mazurek”. Mieszka w Gdańsku.


wegedzieciak.pl :: Zobacz temat - zapraszam na nowe zdjęcia:)\nwegedzieciak.pl Strona Główna » My - rodzice » Sztuki wszelakie » zapraszam na nowe zdjęcia:)\nzapraszam na nowe zdjęcia:)\nWysłany: 2014-08-19, 09:54\nMoja dziesięciolatka, niewiarygodne:\nPlik ściągnięto 187 raz(y) 504,93 KB\nwegetarianka na wakacjach: lodziarnia "vege ok"\nPlik ściągnięto 175 raz(y) 256,94 KB\nPiękna dziewczyna! Uśmiech olśniewający!\nWysłany: 2014-08-19, 14:10\nkamma, nieco spóźnione urodzinowe uściski dla Irmy!!!\nWysłany: 2014-08-19, 19:21\nKamma 100 lat dla Twojej dziesieciolatki Sliczna dziewczyna\nWysłany: 2014-08-19, 19:55\nCzaruje usmiechem. Sliczna!\nWysłany: 2014-08-19, 20:46\nkamma, Irma cudna!!! Nie wiem czy to kwestia zdjęcia ale wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś,w życiu bym jej nie poznała .Piękna dziewczynka\nWysłany: 2014-08-19, 21:05\nwygląda zupełnie inaczej niż kiedyś,w życiu bym jej nie poznała\nTak jak ja. Ale fajna z niej babeczka\nkamma, śliczną masz córkę.\nWysłany: 2014-08-20, 09:07\nTo prawda, że Irma bardzo się zmieniła. Kurcze, patrząc na te zdjęcia odnoszę wrażenie, że jest już niemal dorosła...\nWysłany: 2014-08-20, 10:35\nKamma,naprawdę Irma dosłownie rozkwitła.Gdzie byliście na wakacjach ,widzę jakieś kraje nadmorskie?\nWysłany: 2014-08-20, 11:00\nkamma, ona jest cudowna w pełnym tego słowa znaczeniu! Jeśli to połączenie (inteligencja plus uroda) się utrzyma, źle wróżę jej przyszłym adoratorom\nWysłany: 2014-08-20, 11:28\nkamma, pozdro dla mikro Brodki <3\nWysłany: 2014-08-20, 14:51\ndynia, my nie byliśmy. Moi rodzice zabrali Irmę na Sardynię.\nJeśli to połączenie (inteligencja plus uroda) się utrzyma, źle wróżę jej przyszłym adoratorom\nzwłaszcza jeśli dodamy do tego Irmy odporność na umizgi\nWysłany: 2014-08-20, 15:00\nO to to, święte słowa.\nWysłany: 2014-08-20, 18:25\nkamma, dołączę się do zachwytów, bo nie da się inaczej: śliczną masz córkę.\nWysłany: 2014-08-23, 20:51\nkamma, dawno Irmy nie widziałam, ale dorosła pannica. eh, rosną te nasze dzieci, rosną...\nWysłany: 2014-08-23, 21:01\nkamma, wszystkiego najlepszego dla Irmy!!!\nWysłany: 2014-08-24, 09:41\nalcia, właśnie dzisiaj pomyślałam o Kai w tym kontekście\nAnja, agus, dziękuję\nWysłany: 2014-08-24, 22:20\nKamma, śliczna Irma double digits, moją j.tez to czeka za rok najlepszosci\nWysłany: 2014-08-24, 22:37\nWysłany: 2014-08-24, 23:13\nkamma Irma niesamowicie wyrosła i piękna dziewczyna z Niej się robi!\nWysłany: 2015-10-12, 10:39\nFajny album. Może sam stworzę podobny.\nhxxp://firma-w-niemczech.com.pl/kontakt.html]jak założyć firmę w niemczech\nWysłany: 2018-08-24, 16:03\nŚwietne zdjęcia. Z przyjemnością się je ogląda


Do świętości w codzienności – Wrocławska Oaza\nDo świętości w codzienności\nZa nami kolejna edycja kursu dla małżeństw „Zatrzymaj się w biegu”.\nW czasie ostatniej Eucharystii o. Maciej Konenc SJ zachęcał wszystkich do świętości. „Wszyscy jesteśmy powołani, by być świętymi, żyjąc z miłością i dając swe świadectwo w codziennych zajęciach, tam, gdzie każdy się znajduje. Jesteś żonaty albo jesteś mężatką? Bądź świętym, kochając i troszcząc się o męża lub żonę”.\nWspólny weekendowy pobyt w gościnnym Centrum Spotkań w Krzydlinie Małej z pewnością był czasem wyjątkowym. Rodzice dialogowali, a ich pociechy w tym czasie odkrywały swoje talenty artystyczne.\nPodczas tych w sumie ośmiu spotkań usłyszeliśmy wiele pięknych i mądrych słów. Każdy z nas zapragnął, aby choć po części wprowadzić te treści w swoje życie. Nie jest to jednak łatwe. Wciąż popełniamy wiele błędów.\nKurs to nie koniec. Nie jest to tylko wydarzenie, po którym wraca się do domu i po kilku miesiącach o nim zapomina. Jeszcze w tym roku powstaną nowe kręgi Domowego Kościoła.\nJeżeli znacie kogoś zainteresowanego, kto mógłby lub powinien również dołączyć do kręgu to prosimy podzielić się linkiem.\nEwa i Sławko Grekow\nMamy dwudziestoletni staż małżeński i w przeszłości wisiały nad nami chmury i burze – oczywiście sami byliśmy temu winni. Kurs był formą uczczenia naszego małżeńskiego jubileuszu, wiele wniósł do naszej relacji oraz do relacji i zrozumienia naszej trójki dzieci.\nViola i Kamil\nTe spotkania małżeńskie to jest dla nas krok do świętości w naszej codzienności.\nHomilia z odnowień przyrzeczeń oraz pozostałe konferencje są dostępne http://zatrzymajsiewbiegu.pl/nagrania-z-konferencji-2018/


Worek do przedszkola MAŁY SPRYCIARZ prezent dla chłopca\nWorek do przedszkola MAŁY SPRYCIARZ prezent dla chłopca Oto materiałowy worek dla malca sprytnego jak lis, który wie, że swoje skarby trzeba przechowywać w odpowiednio strzeżonym miejscu. Najlepiej w pojemnym worku z imieniem, który da jasno do zrozumienia, do kogo należy jego zawartość. Ale już przeznaczanie worka zależy wyłącznie od Waszej inwencji. Może służyć do przechowywania kapci, przebrania na WF czy zabawek. Możesz użyć go również jako pomysłowego opakowania na prezent urodzinowy lub podarować go z okazji Dnia Dziecka.     Informacje: - wykonany w 100% z bawełny, - ściągany sznurkiem, - gramatura: 260g/m2, - trwały, odporny na spieranie nadruk, - wymiary: 35 x 45 cm (szerokość x długość), - wyprodukowany w Polsce.  \nBAGSZ002 dostępny Zapytaj o produkt\nOto materiałowy worek dla malca sprytnego jak lis, który wie, że swoje skarby trzeba przechowywać w odpowiednio strzeżonym miejscu. Najlepiej w pojemnym worku z imieniem, który da jasno do zrozumienia, do kogo należy jego zawartość. Ale już przeznaczanie worka zależy wyłącznie od Waszej inwencji. Może służyć do przechowywania kapci, przebrania na WF czy zabawek. Możesz użyć go również jako pomysłowego opakowania na prezent urodzinowy lub podarować go z okazji Dnia Dziecka.\nNotatnik personalizowany B5 LISEK pomysł na prezent dla kolegi z klasy 39,9 zł\nPrezenty dla dwulatka Prezenty dla dzieci Prezenty na Dzień Dziecka Prezenty na rozpoczęcie szkoły Prezenty na urodziny dla dzieci Prezenty na Wielkanoc dla dzieci Worki do przedszkola Wszystkie worki\nWykonane z dobrego materiału.\npasuje do kompletu z koszulką:) super!\nSuper jakość,ekstra wykonanie.\nbardzo porządny worek, super jakość,POLECAM :)


Roleta - nasz sprzymierzeniec w walce ze stratami ciepła | Dom.pl\nStart Artykuły Premium Roleta – nasz sprzymierzeniec w walce ze stratami ciepła\nOstatnie lata sprawiły, że odzwyczailiśmy się już nieco od mroźnych i śnieżnych zim, które pozwoliły na mniejszą eksploatację ogrzewania, a tym samym zmniejszenie wydatków. Niestety ocieplenie klimatu nie pociągnęło za sobą obniżki cen opału i energii, a wręcz odwrotnie. Z uwagi na rosnące koszty coraz więcej osób decyduje się na termomodernizację swoich domów. Przy tej okazji warto zastanowić nie tylko nad ociepleniem ścian i wymianą okien, ale także nad montażem rolet zewnętrznych.\nGOTOWE ROZWIĄZANIA: ARTYKUŁ SPONSOROWANY\nPrzez nieszczelne okna może uciekać z naszego domu aż 25% ciepła. Tym samym, aby utrzymać we wnętrzu odpowiednią temperaturę musimy mocniej odkręcać kaloryfery, co z kolei zwiększa nasze rachunki za ogrzewanie. Jednym ze skutecznych sposobów na ograniczenie strat energii jest montaż rolet. Korzystnie wpływają one bowiem na bilans energetyczny budynku. Wykonane z wysokiej klasy blachy aluminiowej są trwałe i wytrzymałe na oddziaływanie czynników atmosferycznych. Odpowiednio dobrany system, może stanowić element dekoracyjny, podkreślający charakter budynku. Na rynku dostępna jest szeroka gama produktów, która pozwala na dopasowanie do potrzeb klienta.\nCiepło, cicho, bezpiecznie – rolety wpływają korzystnie na bilans energetyczny i komfort mieszkania. fot. Aluprof\n– Rolety działają one skuteczniej niż zwykłe zasłony czy okiennice, ponieważ dzięki ich konstrukcji pomiędzy powierzchnią okna a pancerzem rolety, wytwarza się poduszka powietrzna stanowiąca doskonały izolator. Zimą ograniczają one utratę ciepła, a latem minimalizują one przenikanie światła słonecznego i nagrzanego powietrza, chroniąc przed przegrzaniem mieszkania. Dzięki temu, w naszym mieszkaniu, nawet przy wysokich temperaturach na zewnątrz, będzie panował komfortowy klimat. Pozwoli to ograniczenie konieczności wykorzystania urządzeń klimatyzacyjnych. Tym samym przy rosnących kosztach i trendzie minimalizującym zużycie surowców, rolety są jedną z metod pozwalającą na realne oszczędności – mówi Bożena Ryszka, Kierownik Działu Marketingu i PR, Aluprof.\nW ofercie firmy Aluprof dostępny jest system rolet podtynkowych SP i SP-E, których skrzynki są zabudowane, a ich czoło stanowi jednocześnie podkład pod dowolny materiał wykończeniowy (np. tynk, klinkier). Elementy rolety nie ingerują w konstrukcję okna i drzwi oraz samego nadproża, tym samym nie naruszają szczelności budynku co stanowi doskonałą izolację termiczną. Docenił to zwłaszcza Instytut Domów Pasywnych w Darmstadt (PHI), uznając, że rolety w systemach SP i SP-E dla skrzynek o wielkości 165mm jako jedyne produkty w Polsce, przy spełnieniu wymagań montażowych mogą być z powodzeniem stosowane w budownictwie pasywnym.\nWarto również dodać, że rolety chronią także same okna przed niekorzystnym wpływem czynników atmosferycznych: mrozem, deszczem i silnym wiatrem. Zastosowane materiały i rozwiązania skutecznie zabezpieczą stolarkę przed ewentualnymi uszkodzeniami poszczególnych części.\nW dzisiejszych czasach praktycznie przez cały dzień towarzyszy nam hałas . Zaczyna się porannym syczeniem ekspresu, później w drodze do pracy dochodzą do nas odgłosy ruchu ulicznego, następnie 8 godzin spędzamy w otoczeniu telefonów, drukarek i stukotu klawiatury. Hałas w biurze może sięgać nawet 50 dB. Nic zatem dziwnego, że po długim, męczącym dniu marzymy by odpocząć w domowym zaciszu. Rolety umożliwią nam to nawet, jeśli mieszkamy w głośnej okolicy.\n– Kurtyna żaluzji oraz powietrze między zasłoniętą powierzchnią rolety a oknem może skutecznie ograniczać przenikanie dźwięków do wnętrza. Rolety zewnętrzne coraz częściej wykorzystywane są jako metoda zmniejszenia natężenia hałasu, prawidłowo zamontowane mogą wraz z zamkniętym oknem obniżyć go nawet o 17 dB. We współczesnym świecie, kiedy ruch uliczny staje się coraz intensywniejszy, taki komfort jest wybawieniem. Doskonale sprawdzają się w pokoju dziecięcym lub sypialni. Sprawią, że ani hałas ani ostre światło nie zakłócą spokojnego snu – tłumaczy Bożena Ryszka z firmy Aluprof.\nDzięki roletom zewnętrznym będziemy mogli czuć się w domu swobodnie i bezpiecznie. Chronią one bowiem przed ciekawskimi spojrzeniami sąsiadów i przechodniów oraz mogą działać zniechęcająco na potencjalnego włamywacza. Ponadto możemy wyposażyć rolety w automatyczny system sterowania, który o ustalonej godzinie je podniesie i opuści. Ta opcja dobrze sprawdzi się podczas nieobecności domowników – ewentualny obserwator odniesie wrażenie, że cały czas ktoś jest w budynku. Jednak największą skuteczność zagwarantować mogą specjalnie opracowane systemy rolet antywłamaniowych.\nFirma Aluprof jest pierwszym polskim systemodawcą, którego produkt otrzymał III klasę odporności na włamanie. Potwierdziły to badania, przeprowadzone w akredytowanym laboratorium, zgodne z normą PN-EN 1627:2011. Niezawodność systemu zapewnia m.in. opatentowany mechanizm zapadkowy w dolnej części rolety, zapobiegający próbom jej podniesienia. Dzięki temu w czasie pracy czy weekendowych wyjazdów możemy mieć pewność, że nasz dom jest bezpieczny.\n– Konstrukcja rolet zewnętrznych jest ciągle udoskonalana. Lata doświadczeń, testów i poszukiwania nowych rozwiązań sprawiają, że obecnie dostępne rolety łączą w sobie estetykę, trwałość i parametry jakich nie osiągały wcześniej – mówi Bożena Ryszka z Aluprof. – Odpowiednia konstrukcja i wzmocnienie poszczególnych elementów, praktycznie uniemożliwia ich odgięcie czy wyciągnięcie, a stabilna struktura kurtyny rolety zapobiega jej uszkodzeniu podczas uderzania – dodaje.\nO instalacji rolet warto pomyśleć już na etapie budowy, nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby zainstalować je w już istniejącym budynku. Możemy wybierać spośród różnych sposobów montażu: nadprożowego, adaptacyjnego, podtynkowego lub nadstawnego. System nadprożowy dedykowany jest wznoszonym obiektom. Ocieplana skrzynka, mocowana pod elewacją, jest niewidoczna i nie powoduje powstawania mostków termicznych. Jeśli nasz dom jest już ukończony, a chcemy aby skrzynka była niewidoczna, rozwiązaniem będzie system podtynkowy lub zabudowany nadstawny, nie ingerujący w nadproże. W pozostałych przypadkach obudowa rolety pozostaje widoczna. Niestety niewielu klientów zdaje sobie również sprawę z faktu, że systemy rolet zewnętrznych firmy Aluprof zarówno adaptacyjne, podtynkowe oraz nadstawne mają możliwość bezpośredniej integracji z moskitierą. Kupując roletę, jeszcze na etapie zamówienie możemy wyposażyć ja w system Moskito. Takie rozwiązanie pozwala na ochronę przed insektami latem, przy jednoczesnym zabezpieczeniu wnętrza budynku przed stratami ciepła zimą.\nAluprof oferuje pełną paletę kolorystyczną, co pozwala dopasować rolety do stolarki okiennej lub elewacji budynku, podkreślając indywidualnych charakter budynku.\nLastryko znów na salonach. Powrót trendu wnętrzarskiego sprzed lat.\nW tym celu należy zadbać o spójność aranżacji, włączając w to dopełniające ją wyposażenie.


Cafayate w pigułce. Argentyńskie winnice | Zielonamapa\nJesteś fanem wina? W takim razie będąc w Argentynie musisz odwiedzić Cafayate. To niewielkie miasto stanowi drugie, najważniejsze centrum winiarskie tego południowoamerykańskiego kraju. Cafayate położone jest w północno-zachodniej części Argentyny, niecałe 200 km na południe od Salty. Okolice miasteczka zachwycają krajobrazami.\nCafayate, Argentyna - © Zielonamapa\nOczywiście w miejscowym pejzażu dominują winnice i góry. Po tym niezwykłym terenie organizowane są wycieczki rowerowe i konne. Prawda jest jednak taka, że do Cafayate przyjeżdża się przede wszystkim na degustację wina. Wystarczy, że wpadniesz do jednej z lokalnych knajpek, by przekonać się o bogatym bukiecie pochodzących z tego zakątka Argentyny trunków. Co więcej, jeśli chciałbyś zgłębić lokalne, winiarskie tradycje, to okazją ku temu będzie wizyta w tamtejszym Muzeum Winorośli i Wina (Museo de la Vid y el Vino de Cafayate).\nWizyta w Cafayate to nie lada gratka dla wszystkich smakoszy wina. Udział w degustacji połączony ze spacerem po winnicy będzie niezapomnianym doświadczeniem (o ile nie przesadzi się z ilością wlewanego w siebie wina).\nKiedy odwiedzić Cafayate?\nCafayate doskonale prezentuje się przez cały rok. Miasteczko może się poszczycić prawie 350 słonecznymi dniami! Panujący tam mikroklimat, wynikający z położenia na 1700 m n.p.m. oraz piaszczystemu terenowi, sprawia, że bez względu na porę roku panują tu naprawdę przyjemne warunki. Oczywiście najlepiej wpaść do Cafayate w okresie zbiorów winogron. Ale jeśli Ci się nie uda, to nic nie szkodzi. Wina skosztujesz tu o każdej porze dnia i nocy.\nŻycie nocne w Argentynie\nCo zwiedzić w Argentynie?\nNajlepsze plaże w Argentynie\nAktywnie w Argentynie\nPoza szlakiem w Argentynie


§ Zwrot kaucji po wynajmie mieszkania – Forum Prawne\nZwrot kaucji po wynajmie mieszkania - Forum Prawne\nZwrot kaucji po wynajmie mieszkania\nWitam, Dość skomplikowana sytuacja ale postaram sie w miare prosto ją wytłumaczyć Wynajmowałem ze znajomymi lokal. Z końcem lipca opuściliśmy ten lokal. W umowie był zapis, że najemca ma miesiąc na zwrot kaucji (w kwocie ...\nDość skomplikowana sytuacja ale postaram sie w miare prosto ją wytłumaczyć\nWynajmowałem ze znajomymi lokal. Z końcem lipca opuściliśmy ten lokal. W umowie był zapis, że najemca ma miesiąc na zwrot kaucji (w kwocie 3500 PLN). Dodatkowo w styczniu podpisany był aneks z którego wynikało, że przelewam właścicielce co miesiąc kwotę 290 PN w ramach zryczałtowanej opłaty za wodę (w listopadzie założono wodomierze i zdjęto piecyk gazowy).\nOddając mieszkanie każdy pokój był sprawdzany dokładnie a brat właścicielki (ta przebywa za granicą) notował wszystko. Na koniec nie przedstawił żadnego dokumentu zdawczo-odbiorczego (niczego nie podpisywałem).\nW tym samym dniu wprowadzili się nowi lokatorzy (co wg. mnie świadczy o tym, że mieszkanie było w niepogorszonym stanie jak je opuszczaliśmy). Dodatkowo wypełniliśmy szeregu dodatkowych próśb ze strony właścicielki\n- uzupełniliśmy żarówki,\n- wymyliśmy ściany,\n- zostawiliśmy w mieszkaniu szafę w zamian za to, że jedna sofka była nieco przytarta (mam to w mailach wszystko),\n- dokupiliśmy lampki ktore w ciągu 2 lat zniszczylismy\n- wymienilismy stary dywan na nowy (na wyrazna prosbe wlascicielki mimo tego, ze mowilismy jej ze stary dywan nie nadawal sie do używania),\nPo 2 tyg. i po 2 odpytaniach mailowych odnosnie kaucji dostałem maila, ze wlascicielka czeka na rozliczenie wody przez administracje oraz na wycene malowania i parkieciarza... n i kilka innych elementow ruchomych mieszkania ktorych nie bylo w protokole w momencie jak sie wprowadzalismy.\nOdpisałem tego samego dnia, że nie zgadzam sie z tymi wyliczeniami. Nie dostałem odpowiedzi.\nkilka dni pozniej dostałem maila z prośba o dane do przelewu zwrotu kaucji. Podałem swój numer konta. 19 sierpnia dostalem informacje, ze zwrocono mi na konto 2000 zl (kaucja wynosila 3 500), reszte dostane jak bedzie rozliczenie od Administracji.\n28 sieprnia dostałem zapewnienie, że dalej nie ma pisma z rozliczeniem od administracji i czekamy tylko na to. Też na to czekałem bo zdawałem sobie sprawę, że płacąc 290 od stycznia do lipca, sporo nadpłaciliśmy.\n4 września - czyli już po wspomnianym miesiącu otrzymałem informacje, że jest juz rozliczenie. Z rozliczenia wg. mnie wynika, ze zuzylismy wode na kwote ok. 830 PLN (prsota matematyka, stan licznika w styczniu, stan licznika w lipcu, cena za m^3, mnozenie, dodawanie). ale... wg. Pani wlascicelki wynika, ze to My mamy doplacic jeszcze jakies 1400 zl (sic!) oraz jakies grosze za 2 rosliny doniczkowe (nie bylo ich oczywiscie w zadnym protokole zdawczo odbiorczym) oraz zaleglosc RWE: 7,82pln (sic!). Tu w mailu pojawila sie mila onformacja, ze parkiet i sciany nie zostaly wliczone.\nNa moje zapytanie odnosnie rozliczenia za wode, bo przeciez placac co miesiac 290 zl fizycznie nie bylibysmy w stanie wygenerowac zadluzenia na kolene 1400 PLN, Wlascicelka napsisala, ze bylo ponadnormatywne zurzycie i to tylko przez to musimy doplacic... dla mnie to byl zwykly belkot, bo nie wiedzaial co napisac.\nWczoraj poprosilem o powazne potraktowanie temtu bo zalega Pani juz 16 dni.\nDzisiaj dostalem juz nie bardzo milego od wlascicelki (swoja droga widac, ze jej ktos to pisal bo w nagłówku jest FW: i kwoty dopisywane inna czcionka). Wypisuje w nim co i za ile chce naprawic. Podam kilka przykladow:\n- Parkiet - 900 PLN\n- Malowanie - 600 PLN\n- Roznica miedzy lampa uzupelniona i orginalna. 169,99 - 129,99 = 40pln\n- Rozliczenie od administracji 1’414,62 pln\n- RWE: 7,82pln\ni jeszcze kilka... A dodatkowo kilka zdan ktore totalnie nie mialy wplywu na kaucje itp.\nMail konczy sie zdaniem "Sprawa kaucji jest dla mnie zakonczona. Pozostaje kwestia zaplaty za zniszczony parkiet I sciany. Kiedy maja Panowie zamiar to uregulowac?"\nDzisiaj wymienilismy jeszcze kilka ciekwaych mail z ktorych wynika, ze jestem bezczelny\nPodsumowujac. Czuje sie jakby byla wlascicelka chciala sobie zrobic remont na moj koszt. Zalega ze zwrotem 1500 zl tytulem reszty kaucji oraz 1200 tytulem zwrotu oplat za wode i kanalizacje. Widze w tej sytuacji przynajmniej kilka aspektow przemawiajacych na moja korzysc ale chcialbym poprzec to paragrafami oraz artykulami. Prosze osoby zorientowane w temacie o wypowiedz w tej sprawie. Ja juz nie mam sily z babą gadać...\nRE: Zwrot kaucji po wynajmie mieszkania\nPozostaje kwestia zaplaty za zniszczony parkiet I sciany. Kiedy maja Panowie zamiar to uregulowac?\nNigdy, bo nie ma protokołu zdawczego lokalu z dnia oddania, który powinieneś podpisać i który jest podstawą rozliczeń. Poza tym zażądaj tego rozliczenia za wodę.\nDzieki gryffinian za odpowiedz. Znasz moze paragraf na to? Musze sie uzbroic i przyatakowac z cytatami z kodeksu bo na tą babę nic nie działa...\nZnasz moze paragraf na to?\nArt 6c Ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że Przed wydaniem lokalu najemcy strony sporządzają protokół, w którym określają stan techniczny i stopień zużycia znajdujących się w nim instalacji i urządzeń. Protokół stanowi podstawę rozliczeń przy zwrocie lokalu.\nJednak po zakończeniu najmu należy w obecności najemcy sporządzić protokół zdawczy, który najemca powinien potwierdzić, aby ten dokument mógł być wiarygodną podstawą rozliczeń. Jeśli takiego protokołu brak to nie widzę podstaw do skutecznego żądania rozliczeń z tytułu wymiany paneli i malowania, bo nie ma dowodu, że to wy je uszkodziliście. Chyba, że w umowie najmu postanowiono inaczej (art 6f).\n§ Wynajem mieszkania - zwrot kaucji. (odpowiedzi: 1) Witam. Pisząc tą oto historię chciałbym dowiedzieć się kilku rzeczy odnośnie wynajmu mieszkania. Sprawa wygląda następująco: Wynajmowałem...\n§ Odtrącanie z kaucji po ponownym wynajmie (odpowiedzi: 1) WITAM SERDECZNIE, dwa lata wynajmowałam mieszkanie. Stan fatalny, tyle żeby przetrwać i kupić coś swojego. Meble stare, niekompletne, mieszkanie...\n§ Zwrot kaucji za wynajem mieszkania (odpowiedzi: 11) Witam, starałem się wyszukać podobny problem niestety nie udało mi się nic odnaleźć. Sytuacja jest następująca w marcu wprowadziłem się do mieszkania...\n§ kaucja przy wynajmie mieszkania; zwrot kaucji po wypowiedzeniu (odpowiedzi: 1) Witam, czy są jakieś przepisy prawa które regulują 'kaucję' (depozyt gotówkowy) który oddajemy właścicielowi mieszkania na okres wynajmu tego...\n§ zwrot kaucji - przy wynajmie pokoju (odpowiedzi: 1) witam, wynajmuje pokój ( jednak własciciel nie chciał umowy pisemnej, to za tym idzie nie odprowadza nic do US, a takich mieszkań ma jeszcze 2......\n§ Zwrot kaucji za wynajem mieszkania. (odpowiedzi: 11) Witam , nie wiem czy to dobry dział, ale zwracam się o pomoc w sprawie zwrotu kaucji za wynajmowanie stancji. Mianowicie sprawa wygląda tak : Jestem...


Dlaczego walczymy z retencją danych telekomunikacyjnych? | Fundacja Panoptykon\nW przypadku sieci telefonicznych są to takie dane, jak numer telefonu, czas połączenia czy stacja przekaźnikowa w zasięgu której znajdował się wykonujący i odbierający połączenie. W przypadku Internetu mówimy tu o ok. 60 rodzajach śladów elektronicznych, jakie pozostawiają po sobie użytkownicy w różnych miejscach sieci.\nObowiązek powszechnej retencji danych telekomunikacyjnych wynika z przepisów Unii Europejskiej, chociaż nie wszystkie państwa członkowskie i nie wszyscy posłowie Parlamentu Europejskiego popierali wprowadzenie tej regulacji. Kontrowersyjną Dyrektywę 2006/24/WE o retencji danych przyjęto na fali zintensyfikowanej po zamachach w Madrycie i Londynie wojny z terroryzmem. Cztery lata po jej wejściu w życie Unia Europejska miała dokonać przeglądu jej stosowania. Pierwotny termin opublikowania wstępnego sprawozdania z przeglądu minął 15 września 2010 roku, jednak z uwagi na to, że państwa członkowskie mają trudności z dostarczeniem przekonywujących dowodów przydatności Dyrektywy, Komisja Europejska parokrotnie go przekładała.\nPrzechowywanie tzw. danych bilingowych, w celu naliczenia i weryfikacji opłat za połączenia, było stosowane od zarania telefonii stacjonarnej. Wykorzystywanie takich danych przez organa śledcze także nie budziło kontrowersji, ponieważ wymagało od tych organów stosowania specjalnych procedur (z zasady uzyskania zgody sądu lub prokuratora).\nCyfryzacja linii telefonicznych i wprowadzenie telefonii mobilnej wiele zmieniły. Wraz z rozwojem technologii gromadzenie. danych - nie tylko o samych połączeniach, ale także o czasie rozmowy czy lokalizacji użytkownika - stawało się łatwiejsze, a dostęp do tych danych ze strony służb policyjnych coraz prostszy technicznie. Proces ten został dodatkowo przyspieszony przez narastające poczucie zagrożenia ze strony terroryzmu i rozwój międzynarodowych grup przestępczych.\nZmiana, jaka w ten sposób nastąpiła, ma poważne konsekwencje. O ile trudne kiedyś do uzyskania dane billingowe mówią tylko o tym, kto z kim i kiedy utrzymywał kontakt, o tyle dane z telefonii mobilnej pozwalają na łatwe śledzenie poruszania się ludzi, a z danych internetowych dość dokładanie wynika, czym się dana osoba interesuje. W ten sposób uzyskiwane są wrażliwe informacje na temat sieci społecznych, przemieszczania się, poglądów i życia prywatnego obywateli. Jakkolwiek, zbieranie informacji tego typu może być uzasadnione w przypadku podejrzeń o poważne przestępstwa, trudno znaleźć usprawiedliwienie dla stosowania go wobec wszystkich obywateli, bez względu na istnienie jakichkolwiek podejrzeń. Narusza to podstawy funkcjonowania otwartego i demokratycznego społeczeństwa. Można zaryzykować stwierdzenie, że retencja danych, szczególnie w sferze Internetu, daje współczesnej policji narzędzia o wiele groźniejsze dla wolności obywateli, niż techniki stosowane przez tajne służby reżimów totalitarnych w XX w., ponieważ pozwala na jednoczesną inwigilację wszystkich obywateli, a nie tylko jednostek z "podejrzanych" kręgów społecznych.\nJednym z głównych celów uchwalenia Dyrektywy 2006/24 była harmonizacja reguł przechowywania i udostępniania danych telekomunikacyjnych na terenie UE. Już dziś wiadomo, że praktyka stosowania dyrektywy jest bardzo różna. Część państw członkowskich w ogóle jej nie implementowało, są państwa, w których implementacja okazała się narzędziem niekonstytucyjnym, są też takie, w których i bez Dyrektywy retencja miała bardzo szeroki zakres.\nPolska należy do krajów, w których retencja danych była obecna jeszcze przed uchwaleniem Dyrektywy. Kolejne afery i doniesienia prasowe pokazują jednak jak niewiele oficjalnie wiadomo w naszym kraju o inwigilacji, a w tym także o retencji danych telekomunikacyjnych. Polskie przepisy zobowiązujące operatorów do przechowywania danych i udostępniania ich organom dochodzeniowo-śledczym są zbyt ogólnikowe. Nie ma ustawowych procedur udostępniania danych, a prawdopodobnie istniejące reguły operacyjne są niejawne i realizowane bez kontroli demokratycznej.\nNa brak jakichkolwiek ograniczeń w sięganiu po narzędzia inwigilacji przez polskie służby wskazują oficjalne roczne statystyki przypadków udostępnień danych retencyjnych gromadzone przez Komisję Europejską. Okazuje się, że trzy państwa z największą liczbą udostępnień na tysiąc mieszkańców (rok 2009 lub 2008) to: Polska - 27,5; Republika Czeska - 10,0 i Wielka Brytania - 8,6. Trudno wymienić inną problematykę, w której Polska tak wyróżniałaby się w Europie. Warto podkreślić, że nawet w Wielkiej Brytanii obowiązują - i tak krytykowane za zbyt szeroki zakres - bardzo szczegółowe przepisy regulujące zasady dostępu do danych retencyjnych. W Niemczech, gdzie dodanych retencyjnych mają dostęp tylko sędziowie i prokuratorzy, wskaźnik udostępnień wynosi 0,2.\nPonadto, polskie przepisy w wielu aspektach wykraczają poza normy przewidziane w Dyrektywie 2006/24. Przede wszystkim umożliwiają wykorzystywanie danych retencyjnych nie tylko do wykrywania przestępstw, ale także w działaniach prewencyjnych (np. art. 20c ustawy o Policji, art. 10b ustawy o Straży Granicznej, art. 36b ustawy o kontroli skarbowej, art. 30 ustawy o Żandarmerii Wojskowej). Warto przypomnieć, że w wyniku debat i uzgodnień, jakie miały miejsce pod koniec 2005 r. w Parlamencie i Radzie UE zapis o zapobieganiu przestępstw jako zbyt daleko idący został skreślony z Dyrektywy 2006/24.\nObywatele nie są nawet świadomi, że przypadki ich policyjnego śledzenia są częstsze (ponad milion razy w roku!) niż ich wszelkie inne jawne kontakty z policją. Nie są również świadomi tego, że pośrednio finansują ten, kosztujący prawdopodobnie ponad sto milionów złotych rocznie, proceder. Okazuje się bowiem, że koszty związane z retencją danych w Polsce ponoszą, inaczej niż np. w Wielkiej Brytanii, gdzie za retencję płaci policja, wyłącznie operatorzy telekomunikacyjni. Można postawić hipotezę, że gdyby służby dochodzeniowe musiały za dostęp do danych retencyjnych płacić z pieniędzy budżetowych, to ze względu na efektywność raczej przeznaczyłyby je na strategiczne działania dochodzeniowe w sprawach karnych niż na prewencyjne śledzenie całego społeczeństwa. Wysoki koszt retencji i obciążenie nim przedsiębiorców telekomunikacyjnych wskazuje również na sprzeczność polskich przepisów z celem dyrektywy, jakim jest usuwanie przeszkód dla wewnętrznego rynku łączności elektronicznej.\nPrzekonanie o użyteczności danych retencyjnych bazuje na bardzo iluzorycznych założeniach i nie ma żadnych dowodów na to, że w państwach, w których nie wprowadzono blankietowej retencji danych ściganie i wykrywanie przestępstw jest mniej skuteczne. Co więcej, same automatyczne procesy na których opiera się blankietowa retencja danych nie działają bezbłędnie. Jest całkiem prawdopodobne, że informacje o powiązaniach i kontaktach jednej osoby mogą zostać przypisane do działań podjętych przez kogoś innego lub w wyniku automatycznych procesów, na które ta osoba nie miała w rzeczywistości żadnego wpływu. Przy czym obywatel nie ma żadnej możliwości dotarcia do zbiorów danych retencyjnych i ewentualnego zweryfikowania ich rzetelności. Pytanie ilu niewinnych ludzi zostało oskarżonych nie jest pytaniem akademickim.\nPrewencyjne śledzenie - nawet ograniczone do przechowywania informacji o połączeniach - w przypadku zawodów zaufania publicznego jakimi są dziennikarze, lekarze, prawnicy ma daleko idące skutki. Taka retencja danych telekomunikacyjnych podważa zasadę poufności w kontaktach profesjonalnych, stwarzając ryzyko wycieku lub nadużycia informacji, oraz zniechęca obywateli do prowadzenia poufnych rozmów za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Tym samym, retencja danych podważa prawo do prywatności, zasadę poufności w kontaktach profesjonalnych, tajemnicę korespondencji i zasadę ochrony źródeł dziennikarskich, ograniczając wolność prasy. Gdy prewencyjnie i masowo zbiera się dane o całej populacji nie ma możliwości specjalnego traktowania zawodów zaufania publicznego.\nGromadzenie szczegółowych danych na temat komunikacji wszystkich obywateli jest niezgodne z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 31, 47 i 51 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, ponieważ tak daleko idące ograniczenie prawa do prywatności wykracza poza to, co jest konieczne dla ochrony innych wartości (np. bezpieczeństwa publicznego) w demokratycznym państwie prawa. Polski Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie musiał się już zmierzyć z oceną przepisów dotyczących dopuszczalnego zakresu zbierania danych o obywatelach przez wszelkiego rodzaju służby. W swoim wyroku z dnia dnia 23 czerwca 2009 r. (Sygn. akt K 54/07) stwierdził niekonstytucyjność przepisów ustawy o CBA ustanawiających bardzo szeroki zakres zbierania danych osobowych przez CBA. Mamy nadzieję, że kolejnym krokiem w Polsce będzie skierowanie przez Rzecznik Praw Obywatelskich przepisów o obowiązkowej retencji danych do Trybunału Konstytucyjnego.\nWięcej o inicjatywie zmiany prawa uninnego a zakresie retencji danych w tekście "Subiektywna relacja z Brukseli: Matuszewska o wpływaniu na proces stanowienia prawa w UE"\nNo właśnie. Ze statystyką można zrobić wszystko. Autor (czy ja słabo widzę, czy nie podpisał się?) formułuje tezę, że Policja dokonuje sprawdzeń w bazach operatorów telekomunikacyjnych w celu ich śledzenia. Otóż nic bardziej mylnego. To tylko część prawdy, bo dotyczy to np. spraw, w których takie kontrole obywateli zatwierdzane są przez sąd. Lwią część tych sprawdzeń dokonywana jest w celu ustalenia sprawców przestępstw a także w celu przeprowadzania analiz kryminalnych w trudnych sprawach lub gdy nie ma innej możliwości dotarcia do sprawcy. Pomijam także przypadki ustalenia miejsca pobytu niedoszłych samobójców itp. przypadki. Ale autor nie zadał sobie trudu, żeby zdobyć choćby powierzchowną wiedzę na temat, do czego ta Policja potrzebuje akurat wgląd w dane operatora. Życzę autorowi(rce), by retencja danych nigdy nie była potrzebna w sprawie przestępstwa, której ofiarą stał się on sam, lub osoba najbliższa.\nnie sprzeciwiamy się dostępowi policji do danych, tylko retencji\nAutorka (brak podpisu wynikł z nieuwagi, już jest) zapewnia, że dołożyła starań, żeby sprawdzić użyteczność retencji danych - w znaczeniu obowiązku przechowywania danych o połączniach telekomunikacyjnych przez dwa lata. I okazuje się (to są akurat dane z Nimiec, ponieważ w Polsce nikt tego nie bada), że przechowywanie danych dłużej, niż jest to standardowo robione przez operatorów telekomunikacyjnych (ok 6 m-cy) było przydatne w rozwiązywaniu spraw karnych w zupełnie wyjątkowych przypadkach.\nWedług badania przeprowadzonego przez Max Planck Institute, danych koniecznych do rozwiazania sprawy kryminalnej w braku retencji zabrakłoby jedynie w 0,01 % przypadkóe (źródła: http://www.bka.de/pks/pks2008/download/pks-jb_2008_bka.pdf). Zgodnie z analizą przygotowaną przez Bundeskriminalamt, dzięki przywróceniu retencji danych (teraz Niemcy jej nie mają) odsetek rozwiązanych spraw wzrósł by z 55 % do 55,006 % (źródło: http://www.bka.de/pks/pks2009/download/pks-jb_2009_bka.pdf, http://www.bka.de/pks/pks2007/download/pks-jb_2007_bka.pdf). A zatem mówimy o ŚLADOWEJ PRZYDATNOŚCI tego instrumentu w tropieniu przestępstw.\nProszę nie mylić RETENCJI danych z DOSTĘPEM do danych: policja i inne służby mogą zawsze pójśc do operatora z decyzją sądu lub prokuratora i poprosić o dane potrzebne w KONKRETNEJ aprawie - po dane, które operator standardowo przechowuje przez kilka miesięcy. Takie działanie uważamy za legalne i pożyteczne. Sprzeciwiamy się za to tworzeniu baz danych o połączeniach telekomunikacyjnych wszystkich obywateli, przechowywaniu ich przez 2 lata (bez względu na to, czy są podejrzenia lub toczą się sprawy karne czy nie) oraz udostępnianiu służbom czy policji bez wymagania uzasadnienia. To jest właśnie "retencja danych"w Polsce.\nCzy Fundacja Panoptykon reprezentuje interes uczciwych iobywatrli, służ publicznych czy przestępców?.


2019-06-13 | 14:00\nTegoroczna kolekcja strojów kąpielowych Tezenis to towarzyszące klasycznym odcieniom delikatne tkaniny i włókna przyciągające wzrok zaskakującym efektem, który wyróżnia nową kolekcję strojów kąpielowych: od jednoczęściowych - wciąż bardzo modnych - do trójkątnych bikini, aż po popularne opaski.\nOwocowe wzory podkreślające śródziemnomorski wygląd czy zwierzęce nadruki w zdecydowanym, modnym stylu - są to motywy ożywiające nowe kolekcje strojów kąpielowych marki Tezenis. Dołączają do nich również dwukolorowe kontrasty, maxi lub mini motywy kwiatowe z eksplozją kolorów, a także stale obecne paski inspirowane stylem vintage.\nW kampanii billboardowej Tezenis, ambasadorka marki prezentuje najnowszą kolekcję strojów kąpielowych. Kampania wystartowała w największych miastach w Polsce oraz w mediach społecznościowych z początkiem czerwca.\nKostiumy kąpielowe wybrane przez Maffashion oznaczone będą specjalną metką „Wybór Maffashion”.\nTagi: Bielizna Maffashion Tezenis


Nowoczesne dywany - najlepszy wybór! - szlak ikon\nHome » Sklepy internetowe » Wyposażenie Wnętrz » Nowoczesne dywany - najlepszy wybór!\n2019-07-19|Kategoria: Sklepy internetowe / Wyposażenie Wnętrz\nDYWYTA to firma, która posiada rozbudowaną ofertę tapet oraz dywanów. Nasze wszystkie artykuły powstały z myślą o spełnieniu oczekiwań nawet najbardziej wymagających klientów. Dzięki temu dostępne produkty łączą w sobie wytrzymałość i estetykę. Dlatego doskonale sprawdzą się u osób poszukujących trwałych dekoracji do mieszkania. Z pewnością w naszym szeroki asortymencie każdy znajdzie idealne rozwiązanie. Szczególnie polecamy Państwu nowoczesne dywany. W ciekawy sposób urozmaicą całe wnętrze, nadając mu wyjątkowego charakteru. Oprócz tego mieszkania stanie się bardziej przytulne. Będą doskonale łączyć się z innymi dodatkami. Są bardzo wytrzymałe, więc będą doskonale wyglądać po upływie wielu lat. Dodatkowo zostały wykonane z bardzo przyjemnego materiału. Doskonale łączą w sobie funkcję praktyczną, jak i ozdobną. Nasze nowoczesne dywany z pewnością spełnią Państwa wszelkie oczekiwania. To zarówno sprawdzona, jak i ekonomiczna opcja. Zachęcamy też do zapoznania się z naszymi innymi propozycjami.\nAkustyk to dostawca nagłośnienia z wieloletnią historią, świetną renomą i sprzętem, który zachwyci nawet najbardziej wymagających klientów. Jest to sklep internetowy, który swój sprzęt sprowadza od najlepszych dostawców, dzięki czemu klienci mają pewność dobrego i trafnego wyboru. W ofercie można zn...


Wybuch w warszawskim autobusie! "Z kurtki chłopaka zaczęły strzelać iskry" Relacja pasażerów - Warszawa, Super Express\n2020-09-20 15:27 Norbert Amlicki\nAutor: SUPER EXPRESS, SHUTTERSTOCK Wybuch w autobusie\nW piątek 18.09.2020r. doszło do przerażającej sytuacji, której o mało nie ucierpiała poruszająca się na wózku kobieta. Dramat rozegrał się w autobusie linii 178 na odcinku Prystora – Dzieci Warszawy. W tym czasie doszło do eksplozji elektronicznego papierosa. Co tam się naprawdę stało i jak zareagował kierowca?\nO przerażającym zdarzeniu pisaliśmy już wcześniej (TUTAJ). Pasażerowie tego autobusu są zgodni – to nie była wina tylko e-papierosa. - Wydaje mi się ,ze mogło się to stać od nagrzanego liuqidu , gdzieś wyczytałam ze przy wysokiej temperaturze jest łatwopalny, ale coś musiało spowodować ten pożar. - informuje przerażona kobieta. Świadkom wydaje się, że sprawca tego wybuchu miał przy sobie jeszcze racę, ale ta informacja nie jest w żaden sposób potwierdzona. Zarząd Transportu Miejskiego będzie to ustalać. - Z kurtki chłopaka zaczęły strzelać iskry, potem poczułam smród dymu. - komentuje pasażerka autobusu. Okazało się, że pojawił się ogień! Zapłonęła kurtka właściciela e-papierosa. Co chłopak w tej chwili zrobił?\nNic! Rzucił palącą się kurtkę na ziemie, niedaleko elektronicznego wózka niepełnosprawnej pasażerki i patrzył jak płonie. - Gdyby iskra miała styczność z przewodami w wózku, to i również on mógłby eksplodować razem ze mną! -opowiada przerażona kobieta. Co było dalej?\nAutor: Norbert Amlicki Spalone rzeczy po wybuchu w autobusie miejskim\n"Ja stałam przy tej barierce i oparciu przodem. Jedynie co mnie tam chroniło to oparcie. Gdyby nie oparcie to już pewnie byłabym poparzona, albo jeszcze gorzej."\nPrzewoźnik zatrzymał się dopiero na następnym przystanku jak pasażerowie zaczęli panikować, krzyczeć uciekać z autobusu. Mało tego, kierowca nie chciał wypuścić kobiety z płonącego autobusu! - Kierowca stwierdził ze nie obchodzi go to oraz ze nie ma „klucza” żeby mi rozłożyć platformę. - komentuje niepełnosprawna kobieta. Na przystanek przyjechał kolejny kierowca, który też nie chciał pomóc niepełnosprawnej kobiecie! - Po prośbie innych pasażerów nie chciał mnie przetransportować do innego autobusu powiedział, że ogólnie go to nie obchodzi i pasażerowie albo wsiadają albo nie. - dodaje zszokowana kobieta.\n- Kierowca Zabrał płonącą kurtkę na zewnątrz , rzucił ją na chodnik i ugasił ją wodą, a nie gaśnicą. - informują pasażerowie autobusu. Gdy już ugasił kurtkę to wyrzucił ją pod kosz na przystanku, wykonał telefon, najprawdopodobniej do ZTM.\n- powiedział ze pasażer chciał zapalić e-papierosa i pojawiła się iskra i ze wyniósł paląca sie kurtkę i chyba tyle – komentuje świadek rozmowy. Nie było ani policji ani straży! Nie uwierzysz, ale autobus pojechał z pasażerami dalej! - Nie mam informacji o uszkodzeniach w autobusie. - komentuje Tomasz Kunert, rzecznik ZTM. Z racji tego, że relacje kierowcy i pasażerki się różnią, to zostanie sprawdzony monitoring autobusu aby rozwiać wszelkie możliwości. - dodaje.\nwybuch w autobusie\nwarszawa ursus wypadek\nSzokująca decyzja w sprawie pogrzebu zmarłego na Covid sołtysa. Odmówili wydania c...


Oficjalny Polski blog z imaginami o One Direction.: Four Hundred Four\nHej. Wita Was Wasza zła, wredna i bezwzględna Ollie/knyycio.\nJak już pewnie zauważyliście, wróciła do nas Eliza. Teraz wszyscy wykonujemy taniec szczęścia! Może uda się sprostać Waszym skrajnym wymaganiom? Oczywiście żartuję. Nie linczujcie mnie, jak ostatnio. Proszę.\nJuż ponad czterysta imaginów. A przybyłam tu, gdy było jakiej sześćdziesiąt. Chyba mija rok!\nMożecie sobie do imagina wybrać chłopaka, ja jednak pisałam z myślą o Harrym, tak jak to mam w zwyczaju. Takie zboczenie. Cóż... Miłej lektury.\nOstatnio wypadł mi z szafki stary album. Wiesz, jak to u mnie z porządkami w półkach. I wzięłam go do rąk i nawet nie szukałam sobie nawet wygodnej kanapy, fotela, czy chociażby poduszki, by się rozsiąść i oglądać zdjęcia - usiadłam na podłodze przy kaloryferze.\nAlbum wybieraliśmy razem. Spośród wielu, które stały w równym rządku na sklepowej półce, ty wybrałeś ten różowy z rysunkiem dwóch białych kotów. A ja się zgodziłam. Wybraliśmy go razem, prawda? A potem razem go zapełnialiśmy. Wieczorami siadaliśmy na podłodze w twoim salonie i spośród sterty zdjęć robionych w każdym możliwym momencie, wybieraliśmy te, które chcieliśmy w nim umieścić. Zawsze kończyło się na tym, że nie mogliśmy się zdecydować, bo woleliśmy się śmiać nawzajem ze swoich min.Wrzucaliśmy te zdjęcia na oślep między przygródki. Czasami po dwa w jednej kieszonce, trochę krzywo. Nie miało to dla nas znaczenia. Liczyło się tylko to, że robiliśmy coś razem, jak prawdziwi przyjaciele, jak równy z równym. Że mieliśmy ten nasz prywatny zakątek, krótką chwilę na bycie przyjaciółmi.\nA pamiętasz, jak przyjeżdżałeś po mnie w sobotnie poranki i jeździliśmy do Richmond? Dobrze wiedziałeś, że uwielbiam to miejsce. I kiedy spacerowaliśmy brukowanymi uliczkami milcząc. Myśleliśmy, że nikt nie wie, że tu jesteśmy. I kiedy stawaliśmy na brzegu tej rzeki, której nazwy nigdy nie pamiętaliśmy, słuchając jej uspokajającego szumu. Stawałam zawsze bardzo blisko ciebie, aby położyć ci głowę na ramieniu, aby zmusić cię, abyś mnie objął. Wtedy było mi najlepiej. Najprzyjemniej, najcieplej, najbezpieczniej mój przyjacielu. A potem szliśmy dalej tą drogą przez las, aż stęsknił nam się widok angielskich domów. Nigdy nie potrafiłeś pojąć, dlaczego tak bardzo mi się podobały? Dlaczego tak lubiłam chodzić drogami pomiędzy ogrodzonymi kamiennymi murkami polami? I nie zrozumiałbyś gdybym ci wytłumaczyła. Wieczorami graliśmy w krykieta w miejscowym klubie. Przegrywałam za każdym razem. I za każdym razem rzucałam wściekła tym głupim kijem, gdy zawaliłam uderzenie. A ty śmiałeś się ze mnie, chwytałeś kule do ręki i żonglowałeś nimi tak długo, aż nie zaczęłam się znowu śmiać. Tańczyłeś przy tym, śpiewałeś, odwalałeś totalne błazenaty tylko po to, aby zmieni wyraz twarzy. Czasami, aż robiło mi się ciebie żal, że musisz znosić mnie i moje humory, ale jesteś moim przyjacielem.\nZawsze zatrzymywaliśmy w Pottergate House. Od pierwszego przyjazdu, gdy mijaliśmy ten hotelik zapowiedziałam ci, że tam spędzimy noc. Spytałeś dlaczego, a ja się tylko roześmiałam. Była to normalna kobieca reakcja na coś ładnego. Podobały mi się białe drzwi z dwiema kolumienkami, duże białe okna, firanki i kwiaty stojące na parapetach. Ale chociaż tego nie wiedziałeś to się zgodziłeś i wedle obietnicy po nieszczęsnym krykiecie zawitaliśmy do Pottergate. Okazało się, że do tutejszej szkoły przyjechali studenci z wymiany i zakwaterowano ich właśnie w tym hoteliku, więc został im tylko jeden wolny pokój. Na dodatek tak zwany: małżeński. Wymieniliśmy tylko spojrzenia. Zgodziliśmy się, przecież wiesz! Byłeś tam i spałeś ze mną w jednym łóżku. A to łóżko miało taką śliczną pościel w malowane róże. I nawet tego sobie nie wyobrażasz, jak to było spać w twoich objęciach pod różaną pościelą. Po tym, jak ją spotkałeś też.\nKtórejś jesieni nie chciałam wychodzić z mieszkania. To było po tym, jak spadłam z krzesła podczas mycia żyrandolu. Byłeś wtedy ze mną, bo kazałam ci mnie asekurować, ale dla ciebie ważniejsze były wiadomości, które od niej dostawałeś. Nawet nie zdążyłam nic krzyknąć, a runęłam na podłogę. Oderwałeś łaskawie głowę od telefonu i zawiozłeś na pogotowie. Wróciłam do domu z plastrami nad lewą skronią. Pamiętasz, jak płakałeś dwa dni, że to twoja wina? Przesiedziałam je z tobą tłumacząc ci, jak matka małemu dziecku, że to co się stanie już się nie odstanie. Po tygodniu zdjęli mi te plasterki i było po sprawie. Została tylko mała, ledwo widoczna blizna, a ty panikowałeś przyjacielu. Co będzie, jak twoja żona zacznie rodzić? Też powiesz, że to twoja wina?\nRuszać się z mieszkania nie chciałam, bo prześladowały mnie twoje fanki. Napastowały mnie na każdym kroku, a to wyzywając, a to życząc powodzenia w związku. Wydaje mi się to śmieszne, ale naprawdę się przestraszyłam. I wtedy pojawiłeś się ty. Na siłę wyciągałeś mnie na spacer, głupią kawę... Na jednym z tych spacerów zrobiłeś mi zdjęcie, które właśnie mam przed sobą. Gdy stoję z rozwianymi włosami i patrzę na zachodzące słońce nad brzegiem Tamizy. A zaraz po nim kolejne, gdzie stoimy razem. Uśmiechnięci przed aparatem. A potem kolejne, które na długo zburzyło to co między nami było. Tak, mam na myśli te, przedstawiające nas całujących się. Nie wiem, jak to się mogło stać. W jednej chwili z najlepszych przyjaciół staliśmy się kochankami. A za ten czas ona już była w twoim życiu.\nDzisiaj jest ten dzień, na który czekałeś całe życie. Bierzesz ślub. Z nią. Włożysz specjalnie kupiony garnitur i jakąś kolorową muchę. A ona będzie ubrana w piękną, białą suknię z najwspanialszych materiałów świata. Wyjdzie do ciebie razem z ojcem. Pewnie będzie się denerwować, ale uśmiech nie zniknie z jej twarzy. Możesz być tego pewien. W ręce będzie ściskać jakiś bukiet. Nie wiem jaki, ale pewno piękny. I gdy już zatrzyma się przy tobie i spojrzycie sobie prosto w oczy pełni szczęścia, pocałujecie się ostatni raz, jak narzeczeni, aby po założeniu obrączek i złożeniu przysięgi pocałować się jako małżonkowie. A ja wtedy będę stała gdzieś z tyłu i klaskać najgłośniej, jak potrafię i cieszyć się twoim szczęściem, które będziesz ściskał za rękę, gdy ruszycie na zabawę.\nA jeśli mnie tam nie zobaczysz to znaczy, że płaczę gdzieś po cichu po stracie przyjaciela.\n[podpisz się tu dziecino]\nTak się składa, że Harry zawsze miał problem z niespodziankami. Trudno było mu powstrzymać się, zaczekać z przeczytaniem listu, jak prosiła. Otwarł go tuż przed ceremonią. Tuż przed wyjściem przed ołtarz. Też nie szukał sobie wygodnego miejsca, rozsiadł się na podłodze. Miał w nosie, że brudzi spodnie, że zaraz ma przecież żenić się. Rozdarł błękitną kopertę i przeczytał jej list.\n- Jesteś co do tego pewny? - spytał Louis, który wraz z Stylesem wychylił się z zakrystii. I on ubrany był w idealnie skrojony garnitur, dobrze dobraną koszulę.\n- Tak Lou. - odparł przygryzając dolną wargę i ostatni raz wytężając wzrok. - Nie ma jej.\n- Co w takim razie zamierzasz zrobić?\n- Muszę jej szukać. - powiedział, stanąwszy prosto. Spotkał się z zrezygnowanym spojrzeniem przyjaciela.\n- Zostawisz całą ceremonię. - westchnął Tomlinson wskazując głową wyjście na ołtarz znajdujące się za nimi. - Co mam powiedzieć tym ludziom? Tarze?\n- Coś wymyślisz Louis, a Tara zrozumie. - Harry poklepał kumpla po ramieniu i uśmiechnął się pokrzepiająco.\n- Obyś miał rację. - dodał sam do siebie Lou, gdy został już sam.\nZawsze dziwiło Stylesa, że ona tak bardzo bała się chodzić po cmentarzach. Jakiego widoku doznał, gdy tylko zamknął za sobą drzwi kościelnej zakrystii? Łatwo się domyślić. Jej przechadzającej się między kamiennymi nagrobkami. Ubrana była w czarną sukienkę, buty tego samego koloru trzymała w ręce. Wariatka. Ona. Podbiegł do niej. Obrócił gwałtownie w swoją stronę i zamknął w ramionach. Przyległa do niego, czując ból płynący z jego małego serduszka. Przyłożył usta do jej odkrytego ramienia. Czuł zapach jej skóry. Uważał, że nie potrzebuje perfum, że sama woń dziewczęcej skóry jest i tak zbyt pociągający, by skrapiać ją perfumami.\n- Czytałeś mój list, tak? - szepnęła, mimo iż okropny ból ściskał jej gardło. Harry odmruknął. Nie chciał jej puszczać. Wiedział, że jeśli to zrobi to ona odejdzie.\n- Zostań. - poprosił podnosząc na moment głowę.\n- Nie chcę na to patrzeć. - odpowiedziała.\n- Zostań ze mną. - spojrzał jej w oczy. Czerwone, szczypiące oczy. - Zostań jako ukochana, proszę.\nAutor: Ollie o 16:22\nVictoria Midori 4 kwietnia 2013 17:00\nCzy Ty , moja droga zdajesz sobie sprawę z tego jak bardzo uwielbiam Ciebe i Twoje opowiadania publikowane na tym znakomitym blogu? Zazdroszczę Ci talentu pisania takich wspaniałości. Niby taki prost, z życia wzięty, a taki piekny i pełen uczuć.\nPatrycja Horan 4 kwietnia 2013 17:07\njeju cudowny <3\ni to zdjęcie na koniec :3\nOllie, pewnie że to Twój, co przeciez Ty nie lubisz pisac dialogów ;) ale bardzo ładny imagin,a Harry mysle że idelanie tu pasuje :)\nAnonimowy 4 kwietnia 2013 18:14\nwróciła jedna- a juz tak wiele imaginów napisano xD\ni nie jestes wredna Ollie, tylko mówisz prawde ;)\nAnonimowy 4 kwietnia 2013 18:19\ntak, prawda i tylko prawda xD\nKatie 4 kwietnia 2013 18:44\nMartyna Kowalska 4 kwietnia 2013 19:02\nJejuśku <33 najlepszy imagin ever !\nJest taki cudowny, masz talent :33\nI Love British Boys 4 kwietnia 2013 19:47\nAnonimowy 5 kwietnia 2013 16:22\nMoje słowa nie opiszą tego co czuję...\nTej imagin jest piękny i bardzo piękne zdjęcie <3


Sfałszowanie podpisu przez pracownika - jaka kara grozi?\nSfałszowanie podpisu przez pracownika\nSfałszowanie podpisu - odpowiedzialność porządkowa\nSfałszowanie podpisu - odpowiedzialność materialna\nSfałszowanie podpisu - rozwiązanie umowy o pracę\nSfałszowanie podpisu - odpowiedzialność karna\nPracodawca, zatrudniając pracownika, obdarza go zaufaniem, licząc na jego lojalność, bez której współpraca stron stosunku pracy nie jest możliwa. Dlatego za niepożądane i wymagające adekwatnej reakcji pracodawcy należy uznać działania pracownika polegające na umyślnym wprowadzaniu go w błąd. Szczególnym przypadkiem takich nieakceptowalnych działań pracownika jest sfałszowanie podpisu na dokumentach.\nZgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę. Pracodawca natomiast zobowiązuje się do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Obowiązki pracownika szerzej przedstawiono w art. 100 kp, gdzie stwierdzono, że jest on obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę.\nW świetle wspomnianych uregulowań Kodeksu pracy nie ulega wątpliwości, że wszelkie działania pracownika polegające na wprowadzaniu w błąd pracodawcy lub innych osób w związku z wykonywaną pracą są niedopuszczalne i stanowią naruszenie obowiązków pracowniczych. Jednym z takich nieakceptowalnych działań jest fałszowanie dokumentów, a w szczególności podrabianie podpisów. Fałszowanie (podrobienie) podpisu polega na umieszczeniu na dokumencie imitacji podpisu innej osoby i posługiwanie się takim dokumentem tak, jakby był autentyczny.\nSfałszowanie podpisu może być po pierwsze potraktowane jako naruszenie obowiązków pracowniczych podlegające odpowiedzialności porządkowej uregulowanej w art. 108–113 kp. Czyn pracownika może bowiem zostać potraktowany przez pracodawcę jako nieprzestrzeganie ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy, za co można pracownikowi wymierzyć:\nalbo karę nagany.\nKara porządkowa nie może być jednak zastosowana po upływie 2 tygodni od powzięcia wiadomości o naruszeniu obowiązku pracowniczego i po upływie 3 miesięcy od dopuszczenia się tego naruszenia.\nKarę porządkową można zastosować tylko po uprzednim wysłuchaniu pracownika.\nJeżeli w wyniku sfałszowania podpisu przez pracownika, pracodawca poniósł szkodę, może pociągnąć go do odpowiedzialności materialnej unormowanej przepisami art. 114–122 kp, co polega na żądaniu zapłacenia przez pracownika określonej sumy pieniężnej tytułem odszkodowania.\nAby zastosować wobec pracownika ten rodzaj odpowiedzialności, pracodawca musi wykazać (udowodnić), że pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych – czyli w omawianym przypadku wskutek sfałszowania podpisu na dokumencie – ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę w określonej wysokości.\nOdszkodowanie ustala się w wysokości wyrządzonej szkody, jednak jeżeli pracownik nie wyrządził jej umyślnie, nie może ono przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody. Jeżeli pracownik wyrządził szkodę umyślnie, jest obowiązany do jej naprawienia w pełnej wysokości.\nPracownik został zobowiązany przez pracodawcę do przekazania jednemu z kontrahentów określonej kwoty pieniężnej w gotówce tytułem zapłaty za usługę wykonaną na rzecz pracodawcy. Pracownik wprawdzie przekazał tę kwotę kontrahentowi, jednak zapomniał uzyskać od niego podpisu na pokwitowaniu odbioru tej kwoty. W związku z tym sfałszował podpis kontrahenta, licząc na to, że – skoro pieniądze zostały przekazane – nie będzie się on już ich domagał.\nRzeczywiście, kontrahent nie zażądał ponownie zapłaty, a co więcej przesłał do wspomnianego pracodawcy pismo, w którym potwierdził odebranie pieniędzy, informując jednocześnie, że czyni to, ponieważ wcześniej nie podpisał żadnego pokwitowania. W następstwie otrzymania tego pisma, pracodawca ustalił, że podpis widniejący na przedłożonym mu wcześniej przez pracownika pokwitowaniu został sfałszowany. W opisanym stanie faktycznym pracodawca nie poniósł żadnej szkody wynikającej z fałszerstwa, a zatem nie ma podstaw do zastosowania wobec pracownika odpowiedzialności materialnej. Może natomiast rozważyć zastosowanie odpowiedzialności porządkowej lub innych niżej omówionych sankcji.\nSfałszowanie podpisu może zostać potraktowane przez pracodawcę jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 kp). Rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie nie może jednak nastąpić po upływie jednego miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. W przypadku upływu jednego miesiąca pracodawca może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem, gdyż zastosowanie tego trybu nie jest limitowane czasowo.\nNiezależnie od wyżej opisanych środków prawnych dotyczących odpowiedzialności regulowanej przepisami prawa pracy pracownik może podlegać odpowiedzialności karnej, jeżeli jego czyn będzie spełniał znamiona przestępstwa.\nZgodnie z art. 270 § 1 Kodeksu karnego, kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Należy w związku z tym zauważyć, że sfałszowanie podpisu będzie zawsze równoznaczne ze sfałszowaniem dokumentu, na którym ten podpis zostaje umieszczony. Dokument taki nie jest bowiem autentyczny, gdyż podpis na nim widniejący w rzeczywistości nie jest podpisem osoby, która miała go rzekomo złożyć.\nCo jednak istotne, na gruncie prawa karnego przyjęto szczególną definicję dokumentu, węższą od rozumienia potocznego, zgodnie z którą jako dokument traktuje się często utrwaloną na piśmie dowolną treść. W myśl art. 115 § 14 kk dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne. Dokumentem nie będzie np. pismo z kierowanymi do kogoś okolicznościowymi gratulacjami.\nZ ewentualnym przestępstwem fałszerstwa opisanym w art. 270 § 1 kk będziemy więc mieli do czynienia, gdy:\npodrobiono dokument np. poprzez umieszczenie na nim sfałszowanego podpisu,\nuczyniono to w celu posłużenia się tym dokumentem jako autentycznym,\na treść dokumentu ma znaczenie prawne.\nPostanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z 16 kwietnia 2002 roku, IV KKN 41/01\nNie może ulegać wątpliwości, iż przestępstwo z art. 270 § 1 kk należy do przestępstw kierunkowych, w związku z tym, iż działanie „w celu użycia (dokumentu) za autentyczny” należy do zespołu jego znamion. Nie może więc stanowić przestępstwa zachowanie sprawcy, który podrabia lub przerabia dokument w celu innym niż wskazany w ustawie (np. w celu sprawdzenia, czy w zbiorniczku pióra nie wyczerpał się atrament).\nWarto dodać, że jeśli sfałszowanie podpisu (dokumentu) ma znamiona przestępstwa, to z reguły będzie to prowadzić do stosowania przez pracodawcę wobec pracownika bardziej surowych sankcji. W szczególności w takich przypadkach pracodawca, decydując się na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, może powołać się nie tylko na wyżej wspomniany art. 52 § 1 pkt 1 kp (ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych), lecz także na art. 52 § 1 pkt 2, zgodnie z którym przyczyną rozwiązania umowy w tym trybie może być popełnienie przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem.\nPodsumowując, sfałszowanie przez pracownika podpisu na dokumencie i posługiwanie się przez niego tym dokumentem, jak gdyby był autentyczny, jest zachowaniem, którego pracodawca nie powinien tolerować i które powinno skutkować wdrożeniem wobec pracownika odpowiednich środków dyscyplinujących, proporcjonalnych do wagi naruszenia obowiązków pracowniczych.


Choroba postępuje całe życie. Nie ma na nią leku - gostynska.pl - wiadomości - informacje - ogłoszenia – portal - Gostyń - gostynska.pl\nArtykuł: Choroba postępuje całe życie. Nie ma na nią leku\nArtykuł opublikowany w numerze 6/2016 Życia Gostynia\nPrzyszła na świat po kilkunastogodzinnym porodzie zakończonym cesarskim cięciem. Niesamowita chwila, czas jakby się zatrzymał. Miała długie i ciemne włoski, ważyła 3850 g i głośno płakała. Dla rodziców była idealna. Przez pierwsze sześć miesięcy życia rozwijała się prawidłowo. Pierwszym problemem, który zauważono, był brak przewracania się z brzuszka na plecy. Mała Zuzia dziś zapewne bardzo mocno chciałabym powiedzieć kilka słów swoim rodzicom, uściskać dziadków, pójść z nimi na spacer, czy pobiegać z innymi dziećmi. Te z pozoru błahe czynności uniemożliwia choroba, którą wykryto u niej całkiem niedawno. 29 stycznia Zuzia Walkowiak z Ponieca skończyła dwa latka, a wizja poważnego schorzenia genetycznego, po raz pierwszy pojawiła się siedem miesięcy temu.\nNajwspanialsza na świecie\nMając rok nie raczkowała, nie siadała, nie robiła tego, co jej rówieśnicy. Każdy z członków rodziny pocieszał rodziców, tłumacząc, że każde dziecko rozwija się przecież w swoim tempie, że kiedyś ten proces ruszy. Jednak dziewczynka nie ruszała, jej ciało nie chciało współpracować. Po pierwszych urodzinach rodzice Zuzi postanowili odwiedzić fizjoterapeutkę i zasięgnąć specjalistycznej porady. Efektem wizyty były trzy miesiące żmudnych ćwiczeń, dzięki którym dwulatka zaczęła raczkować, a następnie siadać. – Nigdy się nie bałam, że z moim dzieckiem coś jest nie tak, w tym przypadku zaskoczyła, więc pomyślałam, że będzie dobrze, kiedyś przecież zacznie chodzić – wspomina pani Ania, mama Zuzanny. Rehabilitantka zapewniała, że wszystko da się nadrobić, mięśnie dziewczynki zaczęły pracować, więc było to kwestią czasu. Zuzanna zaczęła się jednak izolować od otoczenia, stała się nieobecna, chodziła wyłącznie za psem, interesowała się tylko jedną zabawka, nie zwracała uwagi na rodziców, nie reagowała też na swoje imię. - My jako rodzice uważaliśmy, że jest indywidualistką, robi co chce, to przecież najmądrzejsze dziecko, odpieraliśmy wszystkie negatywne sygnały. Rodzina bała się mówić, że coś jest nie tak. Gdzieś przewinęło się słowo autyzm i zaczęliśmy czytać… - mówi dalej mama Zuzi. Były to raczej strony medyczne, fachowe, z czasem także fora internetowe. Nagle z 21 opisanych objawów autyzmu, do dwulatki pasowało ich aż 19. - Dostaliśmy wtedy pierwsze uderzenie, ja płakałam po kątach, mąż również. Umówiliśmy się na wizytę do rehabilitantki. Jak zobaczyła Zuzię, powiedziała, że to nie jest autyzm. I dodała: „Wiecie co, nie chcę was martwić, ale to chyba coś gorszego”. Nasz świat runął – wyjaśnia pani Ania. Rehabilitantka nie chciała stawiać diagnozy, nie chciała też, aby rodzice Zuzi szukali informacji na własną rękę i niepotrzebnie się pogrążali. Jeszcze tego samego dnia, udało się umówić na wizytę w Centrum Genetyki Medycznej „Genesis” w Poznaniu. Następnie czekała ich wizyta u neurologa. To on po raz pierwszy wspomniał o Zespole Retta. - Dowiedzieliśmy się wtedy, że Zuza zatrzyma się w rozwoju dziecka 9 - miesięcznego, całe życie będzie jak dziecko. Ta choroba ujawnia się mniej więcej w 17 – 18 miesiącu życia, nasza córka miała wtedy 17 miesięcy – mówi pani Ania. Wizyta zwaliła z nóg nie tylko panią Anię i pana Macieja, ale całą rodzinę. - To tak, jakby ktoś nas przygniótł głazem. Każdy jakoś sam sobie z tym radził, nawet nie byliśmy w stanie rozmawiać. Kilkanaście dni później był ślub siostry Macieja, on prowadził ją do ołtarza myśląc o tym, że nigdy nie poprowadzi tam własnej córki – dodaje mama Zuzi.\nWidzimy ogromną przepaść\nPierwsze badania genetyczne wyszły dobrze, drugie miały być wykonane szczegółowiej, pod kątem danej choroby. We wrześniu ubiegłego roku otrzymano oficjalną diagnozę na papierze – Zespół Retta. Jest to ciężkie, kompleksowe schorzenie neurologiczne, uwarunkowane genetycznie. Występuje ono głównie u dziewczynek i kobiet, u chłopców szanse na przeżycie są znikome. Objawy mogą być początkowo niezauważalne, pojawiają się kilka miesięcy po urodzeniu. Osoby cierpiące na Zespół Retta są fizycznie głęboko niepełnosprawne i całkowicie uzależnione od pomocy otoczenia przez całe życie. Rodzice Zuzi trafili do świetnego specjalisty, diagnoza była natychmiastowa. - Nigdy się nie bałam, nie mieliśmy w rodzinie chorych dzieci. Mnóstwo znajomych urodziło w tym samym czasie, cieszyliśmy się, że Zuzia będzie miała towarzystwo. Teraz różnice między nią, a rówieśnikami coraz bardziej się pogłębiają. Widzimy ogromną przepaść - mówi mama dziewczynki. Głównym punktem każdego dnia jest rehabilitacja w domu, czasem są to wyjazdy do Krobi. Rodzice Zuzi od siedmiu miesięcy, dzień w dzień, wykonują z nią każdy nowy krok. Dzięki temu osiągnęła postęp, podtrzymywana potrafi utrzymać się na nóżkach, a trzymana za dłonie, rusza z miejsca i chodzi.\nBardzo ważne miejsce w domowym salonie zajmuje pionizator – jest tam od września. Dzięki niemu u Zuzi wzmocniły się nóżki, mięśnie, dziewczynka stoi przypięta pasami. Musi w nim przebywać trzy razy dziennie po pół godziny. Wtedy najchętniej ogląda ukochane reklamy, gdyż tylko na nich potrafi skupić swoją uwagę przez kilka minut. Kolejnym z symptomów choroby są tak zwane krzyki nocne. Bywają takie noce, gdy Zuzanna krzyczy aż do rana. Jest wtedy nie do utulenia, nie do uciszenia, a zmęczeni rodzice nie mogą na to zbyt wiele poradzić. Ciężko nawet określić, czy dziewczynka jest wtedy w pełni świadoma. Takie noce zdarzają się ostatnio bardzo często, jest to charakterystyczne dla Zespołu Retta. Na forach internetowych można spotkać opowieści o wzywaniu policji do domów, gdzie znajduje się dziecko z tym schorzeniem – wrzaski są tak intensywne, iż sąsiedzi nie wiedzą, co się w tym budynku dzieje. Państwo Walkowiakowie cieszą się, że nie jest im dane mieszkać w bloku.\nJedną zabawką, która budzi zainteresowanie dwulatki jest krzesełko – uczydełko, jedyna rzecz, którą jest w stanie samodzielnie obsłużyć, naciskając rączką. Bardzo ważną rolę pełni też ukochany labrador Tobi, kupiony w celach dogoterapii, duży przyjaciel Zuzi. - Od razu się pokochali. Jak się bawią, córka się tak cudownie śmieje, że nam to wystarcza. Niech ten pies sobie obgryza buty, futryny czy wycieraczki - jest małym wandalem. Dla jej uśmiechu jesteśmy w stanie znieść wszystko. W końcu to tylko rzeczy – mówią rodzice.\nNa Zespół Retta nie ma jeszcze leku. Zuzia codziennie przyjmuje suplementy, które mają pomóc łagodzić skutki choroby, rozwijać jej komórki mózgowe, uspokoić jej nerwy, ale także uzupełnić ubogą dietę. Duże tabletki są rozcierane i „przemycane” do jej małego żołądka za pomocą ulubionych, babcinych dżemików. Z syropami radzi sobie całkiem dobrze. Jeśli chodzi o posiłki, również nie jest to przyjemne. – Dzieci z Rettem mają to do siebie, że nie lubią zmian konsystencji i nawyków w jedzeniu. Wtedy dławią się, krztuszą – mówi Maciej Walkowiak, tata Zuzi. – Dziewczynki mają również problemy z oddychaniem. Są momenty, kiedy zatrzymuje się oddech, córka nie oddycha, tylko patrzy. Dowiedzieliśmy się, że tak będzie, że to normalne, że jak zabraknie tlenu, to organizm sam się upomni. Wtedy coś nią wstrząsa, odrzuca głowę do tyłu, łapie oddech. Najgorzej, gdy organizm zapomina, że serce ma bić, wtedy dziewczynki zasypiają i umierają. Nie dopuszczamy do siebie takiej opcji – opowiada mama Zuzanny.\nO dzieciach z Zespołem Retta mówi się, że to „milczące anioły”. - Strasznie nam ta nazwa nie pasuje. Przecież Zuzia częściej krzyczy niż milczy. Potrafi to robić od godziny 20.00 do 5.00 nad ranem – zaznacza pani Ania. Najgorsze są brak komunikacji, ale i świadomość, że najprawdopodobniej nigdy nie będzie lepiej. Choroba postępuje całe życie. Rodzice wyjaśniają, że wszystkie „rettki” mają skoliozę, którą nierzadko trzeba usuwać operacyjnie, bardzo często towarzyszy im padaczka, problemy kardiologiczne, kłopoty z krążeniem oraz zgrzytanie zębów. Głównym celem jest teraz nauczyć Zuzię chodzić. I czekać na lek, który jeszcze nie powstał.\nDziewczynka bardzo lubi ludzi, jednak oni często nie wiedzą, jak z nią postępować. Ciężko jest się z nią porozumieć. Rodzice nauczyli się już odczytywać podstawowe sygnały, jednak to nadal nie wystarcza. Nieposłuszne ciało jest więzieniem dla małej Zuzi. Aby pomóc jej w relacjach międzyludzkich i oszczędzić frustracji, potrzebny jest komunikator. Jest to urządzenie, polegające na śledzeniu oczu. Przy komputerze lub tablecie montuje się kamerkę oraz specjalne oprogramowanie. Tam, gdzie dziecko spojrzy – tam porusza się kursor. Samo wybiera potrzeby – zabawa, jedzenie, sen. Aby się przyzwyczaić do obsługi, dziecko uczy się w formie zabawy, np. podąża wzrokiem za obiektem. Gdy skupi swój wzrok na dłużej na kwiatku, on rozwija się w piękny kwiat. Wtedy zaczyna rozumieć, że jest sprawcą tej przemiany. Koszt komunikatora to około 19 000 zł. Zuzia Walkowiak potrzebuje naszego wsparcia. Zakup sprzętu jest możliwy, potrzebne są jednak nie tylko chęci, ale i środki finansowe. Dzięki inicjatywie Pawła Grunda oraz wsparciu sponsorów i dyrektora ponieckiego Ośrodka Sportu i Rekreacji – Łukasza Idowiaka, 13 lutego 2016 roku, o godzinie 10.00 w hali widowisko – sportowej w Poniecu odbył się Piłkarski Turniej Charytatywny „Gramy dla Zuzanki”. O turnieju przeczytasz tutaj.\nZuzia Walkowiak jest podopieczną Fundacji „Słoneczko”.\nMożesz podarować jej 1% swojego podatku\ncel: 496/W, Zuzanna Walkowiak\nlub dokonując przelewu na konto: 89 8944 0003 0000 2088 2000 0010\nFundacja "Słoneczko", 77-400 Złotów, Stawnica 33A, wpisując w tytule przelewu; 496/W Walkowiak Zuzanna - darowizna\nChcesz kibicować Zuzi w walce z chorobą? Zajrzyj na bloga, prowadzonego przez jej rodziców: www.zuziawalkowiak.wordpress.com.\npiękna dziewczyna rodzice wspaniali trzymam kciuki


Statuetka Oskara\nHome Zbiory Obiekt z kolekcji Statuetka Oskara\nPrzedmiot: Statuetka Oskara przyznana Arturowi Rubinsteinowi\nNumer ewidencyjny: E 29\nMateriał: metal pozłacany\nWymiary: 33cm wysokość, średnica 13 cm\nData nabycia: 30 maja 2001 r.\nSposób nabycia: Dar od p. Anieli Młynarskiej-Rubinstein\nStatuetka Oskara - nagroda amerykańskiej Akademii Filmowej przyznana Arturowi Rubinsteinowi w 1969 r., za rolę w filmie "L` Amour de la Vie" (Umiłowanie życia) w reż. Francoisa Reichenbacha. Statuetka Oskara - to postać mężczyzny wsparta na mieczu, umieszczona na okrągłej podstawie. Na złotej podstawie napis: "Academy First Award to Arthur Rubinstein - The Love Of Life". Documentary Feature. Z tyłu na mniejszej tabliczce napis: "Academy and Sciences 1969". Na podstawie numer nagrody 149\nArtur Rubinstein – łodzianin, wielka indywidualność muzyczna, interesująca osobowość, pianista - wirtuoz, niezwykły interpretator muzyki fortepianowej, obywatel świata. Urodził się 28 stycznia 1887 roku w Łodzi, w licznej żydowskiej rodzinie. Tu pobierał pierwsze lekcje gry na fortepianie. W wieku 10 lat wyjechał do Berlina, by kontynuować naukę. Swoje artystyczne powołanie Artur Rubinstein potwierdził całym, długim, 96-letnim życiem, koncertując nieprzerwanie od młodzieńczych lat po kres swoich dni. Osiągnął wszystko, co może osiągnąć pianista. Był typem światowca. Dał w swoim życiu ponad sześć tysięcy koncertów i recitali w największych salach koncertowych świata, a były to między innymi: nowojorska Carnegie Hall, mediolańska La Scala, argentyński Teatro Colon. Miał posiadłości w Paryżu, Nowym Jorku i Hiszpanii, ale to samolot był jego najczęstszym domem. Rubinstein kochał takie życie. Dokonał ponad 200 nagrań płytowych z najlepszymi orkiestrami, współpracował ze znakomitymi dyrygentami. Uzyskał dziewięć tytułów honoris causa, otrzymał najwyższe ordery, odznaczenia państwowe, medale, dyplomy i nagrody, a także członkostwo Francuskiej Akademii Sztuk Pięknych.\nNie każdy jednak wie, iż Artur Rubinstein jest także zdobywcą nagród Oskar i Emmy, które otrzymał za udział w filmie „Kocham życie”. W latach 60-tych XX w., kiedy Rubinstein był już blisko osiemdziesiątki i był uznanym na świecie artystą, francuscy filmowcy – Francois Reichenbach i Bernard Chevry – postanowili nakręcić krótki dokumentalny film o genialnym pianiście z Łodzi. Zgromadzony przez twórców materiał okazał się jednak być bardzo rozbudowany, a sam bohater okazał się tak fascynującym obiektem iż w trakcie realizacji podjęto decyzję o produkcji nie kilkunastominutowego dokumentu, a pełnometrażowego, półtoragodzinnego filmu. Artur Rubinstein opowiada w dokumencie o swoim życiu, koncertach i muzyce. Mówi ze swadą, dowcipnie, z pasją gawędziarza. Materiał filmowy zilustrowano muzyką w wykonaniu łódzkiego mistrza. Dokument został zgłoszony do Amerykańskiej Akademii Filmowej (wręczającej Oscary) i Amerykańskiej Akademii Telewizyjnej (wręczającej nie mniej słynne nagrody Emmy). „Kocham życie” w roku 1969 r. otrzymało Oscara w kategorii dokument. Statuetki odebrali realizatorzy – Francois Reichenbach i Bernard Chevry. Na oscarowej gali była żona Rubinsteina – Aniela Młynarska-Rubinstein. Muzyk – z powodu choroby – nie mógł być obecny. Rok po tym wydarzeniu stała się rzecz bez precedensu w historii Oscarów. Amerykańska Akademia Filmowa postanowiła przyznać honorową statuetkę dla Artura Rubinsteina. Mimo, że „Kocham życie” startowało w kategorii dokument, można powiedzieć, że pianista zagrał w nim główną aktorską rolę. Specjalnego Oscara, z numerem 1499, przywiózł do Paryża, gdzie mieszkał Rubinstein, sam Gregory Peck, wówczas przewodniczący AAF. Zresztą również Amerykańska Akademia Telewizyjna doceniła rolę Rubinsteina i przyznała mu nagrodę Emmy. Dziś obie figurki można oglądać w Muzeum Miasta Łodzi, Na Galerii Muzyki im. Artura Rubinsteina. Trafiły tam w 2000 roku – przekazane przez wdowę po pianiście, Anielą Młynarską-Rubinstein. Do Muzeum trafiły także inne pamiątki po wielkim łódzkim muzyku, które wystawione zostały dla zwiedzających\nStatuetka Oscara przedstawia rycerza opierającego się na dwuręcznym mieczu, stojącego na rolce filmu posiadającej pięć szprych, z której każda symbolizuje jedną z grup zawodowych reprezentowanych w Akademii: aktorów, scenarzystów, reżyserów, producentów i techników. Statuetka waży ok. 3,9 kg (8,5 funta) i ma ok. 35 cm (13,5 cala) wysokości. Wykonana jest z tzw. "britannium", czyli stopu cyny (93%), antymonu (5%) i miedzi (2%), pokrytego 24-karatowym złotem. Statuetkę zaprojektował Cedric Gibbons w 1928 r., a jej odlew wykonał rzeźbiarz George Stanley. Statuetki są wykonywane przez jedną z fabryk w Chicago. Oficjalnie nagroda Akademii nazywana jest Academy Award of Merit, jednak od roku 1931 używa się potocznej nazwy Oscar, która została uznana za oficjalną w 1939. Pochodzi ona według jednej z legend od uwagi wygłoszonej w roku 1931 przez Margaret Herrick, bibliotekarkę Akademii, która na widok statuetki stwierdziła, że przypomina jej wuja Oscara Pierce'a. Usłyszeć to miał hollywoodzki dziennikarz Sidney Skolsky, któremu bardzo spodobało się to określenie i zaczął go używać w felietonach. Inna legenda głosi, iż nazwę Oscar statuetce nadała aktorka Bette Davis.\nStanowi nagrodę hollywoodzkiej Akademii Filmowej (Academy of Motion Picture Arts and Sciences, w skrócie AMPAS). Przyznana po raz pierwszy w 1927 w 12 kategoriach (dla najlepszego filmu, najlepszego aktora, aktorki, reżysera i operatora, za najlepszy scenariusz oryginalny, najlepszą adaptację i in.), obecnie funkcjonuje w 24 kategoriach.\nOpracowała: Magdalena Krajewska-Sochala, Dział Kultury