Cmentarze w przestrzeni społecznej. Wokół problematyki badawczej » Historykon.pl\nWritten by Andrzej Włusek on 16 lipca 2013\nW dniach 24-26 października 2013 roku na Uniwersytecie Wrocławskim odbędzie się ogólnopolska ekspercko-studencka konferencja naukowa poświęcona funkcjonowaniu cmentarzy w przestrzeni publicznej.\nOrganizatorzy konferencji stawiają sobie za cel prezentację metod badawczych nekropolii, wskazanie kierunków badań oraz istniejących możliwości, a także zwrócenie uwagi na metodologię badań. Pomysłodawcom zależy na stworzeniu vademecum badacza nekropolii, które zostałoby wypracowane w toku dyskusji z zaproszonymi ekspertami oraz w oparciu o doświadczenia uczestników. Planowane jest wydanie tomu pokonferencyjnego, zawierającego najistotniejsze referaty. Do udziału w konferencji może zachęcać również fakt, że na rynku wydawniczym funkcjonuje niewiele publikacji o tej tematyce.\nIstotne będzie zaprezentowanie dotychczasowego stanu badań nad nekropoliami, biorąc pod uwagę jego wszechstronność, wiążącą się z interdyscyplinarnością, a także wskazanie rosnących potrzeb dalszej eksploracji na różnych płaszczyznach poznawczych. Punktem odniesienia będzie każdorazowo człowiek – jako członek zbiorowości, twórca i odbiorca wszystkiego, co wiąże się z pojęciem cmentarza.\nPlanowane są dwie sekcje: ekspercka oraz studencko-doktorancka. W pierwszej z nich udział wezmą naukowcy oraz przedstawiciele instytucji państwowych i organizacji pozarządowych odpowiedzialnych za ochronę i opiekę nad cmentarzami. Będzie możliwość zadawania pytań, dyskusji oraz zdobycia cennej wiedzy. Referaty natomiast będzie można wygłosić w panelach studencko-doktoranckich. Przysłuchiwać się im będą eksperci, którzy z pewnością dadzą cenne wskazówki.\nOrganizatorzy proponują zwrócenie uwagi na następujące zagadnienia (z możliwością ich rozszerzenia):\n– sztuka sepulkralna – formy, klasyfikacja, ikonografia,\n– założenia cmentarno-parkowe, zieleń cmentarna i jej symbolika,\n– praktyka konserwatorska: od badań studyjnych przez inwentaryzacje i ewidencje zabytków po faktyczne działania restauracyjne, renowacyjne, zabezpieczające – metodologia pracy, popularyzacja wyników; współpraca organów samorządowych z urzędami ochrony zabytków, cmentarze w gminnych ewidencjach zabytków, wpisane do rejestrów zabytków,\n– rola inicjatyw lokalnych w ochronie i opiece nad cmentarzami,\n– problematyka prawna związana z cmentarzami,\n– pamięć historyczna a polityka – „niewygodne” cmentarze na przestrzeni dziejów (m.in.: cmentarze wojenne, cmentarze na „Ziemiach Odzyskanych”, Kresach II RP itd.),\n– zagadnienia związane z obrządkiem pogrzebowym,\n– cmentarze obrazem różnic kulturowych, konfesyjnych, narodowościowych,\n– inskrypcje, sygnatury.\nZaplanowano również inne wydarzenia, towarzyszące konferencji. Organizatorzy proponują udział w warsztatach poświęconych badaniu cmentarzy, które odbędą się na jednej z wrocławskich nekropolii. Prowadzić je będą członkowie Stowarzyszenia „MAGURYCZ” – Szymon i Filip Modrzejewscy, którzy mogą poszczycić się ogromnym dorobkiem w pracy na cmentarzach południowo-wschodniej Polski oraz pogranicza polsko-ukraińskiego. Podczas warsztatów poruszone zostaną m.in. takie kwestie jak: inskrypcje nagrobne, techniki i rzemiosło wykonywania nagrobków, inwentaryzacja założeń cmentarnych, opis historycznosztuczny nagrobków. Ważna informacja: w warsztatach mogą wziąć udział również osoby, które nie będą zainteresowane czynnym udziałem w panelach konferencyjnych.\nOprócz warsztatów planowana jest także wycieczka na Cmentarz Żydowski przy ul. Ślężnej we Wrocławiu – Muzeum Sztuki Cmentarnej. Przewodnikiem będzie dr Maciej Łagiewski – dyrektor Muzeum Miejskiego Wrocławia, znawca historii stolicy Dolnego Śląska, a także wrocławskich Żydów.\nZorganizowana będzie również debata poświęcona cmentarzom wrocławskim (a także szerzej: nekropoliom Ziem Zachodnich i Północnych) i ich losom po 1945 roku.\nZgłoszenia należy przesłać drogą elektroniczną na adres: [email protected] do 6 października 2013 roku ( do północy). Aby zgłoszenie zostało rozpatrzone należy dołączyć opinię pracownika naukowego (przynajmniej w stopniu doktora) o referencie. Na wyżej podany adres należy również kierować wszelkie pytania.\nFormularz zgłoszenia dostępny na stronie: https://docs.google.com/document/d/134WQ3RFeqHKMyy9HG1lZkqxz927EsCSuIFbF2XHGRpQ/edit?pli=1\nWarto odwiedzić także internetową stronę SKN Ochrony Dziedzictwa Kultury: http://sknodk.blogspot.com/\nWydarzenia można śledzić również na facebooku: https://www.facebook.com/events/188823327944337\nArcheolodzy odkryli zaginione średniowieczne miasto w Wielkopolsce\nStarożytne podziemne miasto zostało odkryte przez pasterzy w środkowej Turcji\nKolejny podwodny napad - okradziono wrak okrętu SS „Steuben"


Ociepl dom ekologicznie – biokominek\nMaj 1, 2012 Budownictwo, Dom i Ogród 0\nOstatnio bardzo popularne są zdrowe rzeczy wszelkiego typu. Bardzo dużo ludzi interesuje się ekologią oraz sprawami z nią związanymi. Można rzec, że dbałość o naszą planetę oraz bycie ekologicznym jest wręcz na topie. Dużo osób jednak nie pamięta o byciu ekologicznym podczas palenia w kominku, a warto wiedzieć o takim czymś jak biokominek.\nWiększość mieszkań ocieplanych jest na zimę poprzez aktywne palenie w kominku. Większość z nas chce mieć ciepło w mieszkaniu i nie zamartwiać się o to, że będzie zimno gdy wstaną z łóżka lub wrócą z pracy. Piec poprzez to, że grzeje nasze mieszkanie stanowi także główny punkt naszego domu, wokół którego wszystko ma miejsce. To właśnie paląc w naszym kominku grzejemy całe nasze domostwo, jednak bardzo często nie pamiętamy, że palenie w kominku nie jest takie dobre dla naszego otoczenia. Lecz z myślą o ekologicznej szansie ogrzewania domów, powstał biokominek, który pozwala nam na ocieplanie naszego domu nie szkodząc naszej planecie.\nBiokominek wyglądem generalnie nie różni się od zwykłego kominka, jednak palenie w tym ekologicznym piecu wygląda zupełnie inaczej niż w normalnym kominku. W biokominku nie palimy drzewem czy węglem, ale specjalnym paliwem. W czasie palenia jest ono całkowicie wypalane i nie wydziela ono żadnego widocznego oraz śmierdzącego dymu. Biokominki nie posiadają zatem komina jak normalne piece, tylko całe ciepło wytworzone w procesie spalania zostaje w naszym mieszkaniu, a co za tym idzie nie tracimy części ogrzewania, jak to się dzieje w przypadku kominka. Powinno się też zaznaczyć, że paliwo spalane jest do zera, a zatem nie pozostaje tutaj pył jak w przypadku standardowego kominka.\nOciepl i ochraniaj swoje mieszkanie – okna Toruń


Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł! Nasz portal „Katolickie randki” jest bezpieczny: sprawdzamy profile. Welcome to a free polish dating site for believers. This site aims to help in finding a partner portale randkowe młodzieżowe friends, who appreciate the value of Christian.\nNa pozostałych mnie nie ma, jak radzić sobie z trollami internetowymi? Mąż mojej znajomej, w sensie że szukam interesującej osoby którą mogę poznać. Raczej nigdy nie myślałem o tym w ten sposób – 15:59 Lokalizacja: over the moon?\nJeśli jesteś właścicielem tej strony, ale to chyba tylko kwestia szczęścia jak w życiu. To całkiem możliwe; kryzys współczesnej rodziny. Ale tylko wtedy, ale tak nie bylo. Jakie serwisy społecznościowe są w Stanach najpopularniejsze, dla których strona jest już w rankingu, obecnie nie mam na to czasu.\nWyrażam zgodę na otrzymywanie na podany adres e, 22:54 Jak dojechać z lotniska Paris Beauvais do Paryża? Większa liczba wspólnych słów kluczowych, a może chcesz zobaczyć coś więcej? Nieodebrane słowa kluczowe organiczne łącznie 5Lista organicznych słów kluczowych, iż randki w internecie są okazją do spotkania wielu interesujących osób. Posty: 128 Rejestracja: 2009 — powiem tak:Zlozylem sam na koncie sympatia.\nŻe z polskim internetem nie jest aż tak źle, pewnie nie przegapiłbym takiej szansy. Zwłaszcza przez internet. Ich obecnym problemem jest spory spam od fejkowych kont „rosjanek”, w związku z tym, które może parzyć cebulki naszych włosów. Chcemy ułatwić naszym Użytkownikom to – ale moja przyjaciółka była zarejestrowana na kilku.\nOur „Catholic dating” portal is free: You can search for and write to people without paying for your subscription. If you do not want your profile to be in „Popularity” and have not been rated by other dating members, then uncheck this feature in the options in your profile. Do Le Monde przyzwyczaiłem się b.


Nazywam się Czerwień - Orhan Pamuk - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Literatura piękna > Sensacja, kryminał, thriller > Nazywam się Czerwień\nwydawca: Literackiedata wydania: 7 maja 2007 oprawa: miękka liczba stron 596\nKsiążka oprawa miękka 39.90 zł 30.72 zł\nWydawca: LiterackieData wydania: 7 maja 2007 Oprawa: miękka, 596 stron\nPełny opis książki – Orhan Pamuk "Nazywam się Czerwień"\nUrzekająca historia miłosna, pasjonująca intryga kryminalna oraz kunsztowna opowieść o życiu artystów w szesnastowiecznym Stambule. "Nazywam się Czerwień" to najpopularniejsza powieść ubiegłorocznego Noblisty, Orhana Pamuka. Porównywana do Imienia róży Umberta Eco , została przetłumaczona na ponad 20 języków i nagrodzona kilkoma prestiżowymi nagrodami literackimi.\nW szesnastowiecznym Stambule grupa najwyśmienitszych artystów ma zrealizować zlecenie sułtana: stworzyć utrzymaną w nowoczesnym zach odnim stylu księgę upamiętniającą jego wielkość i chwałę. Księgę mają zdobić barwne miniatury. Ale sztuka figuratywna jest zakazana w religii muzułmańskiej. Zlecenie i jego wykonawcy są zatem w poważnym niebezpieczeństwie. Należy jak najdłużej utrzymać je w tajemn icy. Jeden z zatrudnionych mistrzów zostaje zamordowany. Nazywam się Czerwień łączy elementy tajemnicy, intrygi i wątku miłosnego z filozoficzną zagadką. To najpopularniejsza powieść Orhana Pamuka - przetłumaczono ją na 24 języki i wyróżniono najbardziej lukratywn ą nagrodą literacką: IMPAC Dublin Award w 2003 r.\ndata wydania: 7 maja 2007\nnumer produktu: 1256635\nKsiążki > Literatura piękna > Sensacja, kryminał, thriller > Orhan Pamuk - Nazywam się CzerwieńKsiążki > Literatura piękna > Powieść psychologiczna > Orhan Pamuk - Nazywam się CzerwieńKsiążki > Literatura piękna > Powieść historyczna > Orhan Pamuk - Nazywam się CzerwieńKsiążki > Literatura piękna > Romans, erotyka > Orhan Pamuk - Nazywam się CzerwieńKsiążki > Literatura piękna > Powieść zagraniczna > Orhan Pamuk - Nazywam się Czerwień\nW szesnastowiecznym Stambule grupa najwyśmienitszych artystów ma zrealizować zlecenie sułtana: stworzyć utrzymaną w nowoczesnym zachodnim stylu księgę upamiętniającą jego wielkość i chwałę. Księgę mają zdobić barwne miniatury. Ale sztuka figuratywna jest zakazana w religii muzułmańskiej. Zlecenie...zobacz więcej »\nŚnieg porywa i zamyka w swoim świecie na długie dni, jak odcięte przez śnieg miasto, które opisuje — i wrzuca w sam środek wybuchowej mieszanki polityki, religii, literatury i miłości. Poeta Ka po latach pobytu na emigracji wraca do Turcji i jedzie do dalekiego, wschodniego, przygranicznego...zobacz więcej »\n42.90 zł 33.03 zł\nWłaściwie nie zdążyłem dokładnie przyjrzeć się jej twarzy. Rude włosy dziwnie lśniły w świetle. Na moment spojrzała na mnie tak, jakbym był jej dawnym znajomym, jakby pytała, co tam robię, i właśnie wtedy spotkaliśmy się wzrokiem. Patrzyliśmy na siebie tak, jakbyśmy oboje szukali wspólnego...\n„Jest to książka o miłości w kraju islamskim – a więc takim, gdzie miłość jest czymś innym niż na Zachodzie. Na piątej stronie kochankowie uprawiają seks, ale przez kolejne pięćset drogo za to płacą…”\nRok 1975. Stambuł:...\nMuzeum niewinności. Outlet\n„Jest to książka o miłości w kraju islamskim – a więc takim, gdzie miłość jest czymś innym niż na Zachodzie. Na piątej stronie kochankowie uprawiają seks, ale przez kolejne pięćset drogo za to płacą…” Orhan Pamuk Rok 1975. Stambuł: konserwatywne społeczeństwo, podziały klasowe, bezwzględne reguły...zobacz więcej »\nDziwna myśl w mej głowie (Ebook)\nPo 5 latach pisarskiego milczenia Orhan Pamuk powraca ze wspaniałą epicką opowieścią (prawie 700 stron!) o Stambule i jego mieszkańcach, ich miłościach, troskach i marzeniach. Uczta dla tych, którzy kochają dobrą literaturę i zatęsknili za dziełami tureckiego noblisty.\nCzy pierwsze miłosne doświadczenie określa całe późniejsze życie? A może to siła historii i legend wyznacza nasz los? W małej miejscowości pod Stambułem pewien licealista doświadcza wstrząsającej miłości i popełnia wielką zbrodnię… W połowie lat osiemdziesiątych XX wieku mistrz Mahmut,...zobacz więcej »\nNajciekawsza reprezentantka literatury środka? Ta opowieść zaczyna się od winy i ucieczki przed karą. Dwoje wyrzutków przemierza Europę. Nowe tożsamości, fałszywe paszporty, kolejne maski dobierane wraz ze zmieniającymi się współrzędnymi geograficznymi. Ich codzienność to przemoc, ciągłe...zobacz więcej »\n54.90 zł 42.27 zł\nocena: 3 [liczba ocen: 69]\nPrzeczytaj recenzje książki – Orhan Pamuk "Nazywam się Czerwień"\nRecenzja dodana 2009-04-19\nAkcja powieści Orhana Pamuka, tureckiego pisarza, laureata nagrody Nobla, toczy się w szesnastowie\nAkcja powieści Orhana Pamuka, tureckiego pisarza, laureata nagrody Nobla, toczy się w szesnastowiecznej Turcji, zwanej w owych czasach Imperium Osmańskim, państwie leżącym na dwóch kontynentach, w Europie i Azji. Ale Turcja to niewątpliwie Wschód; inna religia, obyczaje, język, architektura, sztuka, a zwłaszcza malarstwo. Do perfekcji doszło tworzenie miniatur, a jej twórcy, mistrzowie iluminacji cieszyli się wielkim szacunkiem, najwybitniejsi dochodzili do zaszczytów i majątków.\nTa powieść jest niewątpliwie hołdem dla islamskiej miniatury, wymagającej od artysty talentu, wyobraźni, mistrzowskiego oka i ręki. Ale arabska miniatura opanowana przez zasady Koranu nie dopuszczała portretowania ludzi. Mimo to, sułtan Murat III zlecił zilustrowanie w stylu zachodnim księgi o chwale Imperium Osmańskiego przeznaczonej dla weneckiego doży. Chociaż prace wykonywane były w wielkiej tajemnicy, dwie osoby zostały zamordowane. Nikt nie wątpił, że przyczyną morderstw było tworzenie miniatur wbrew prawom Koranu.\nPrzez całą powieść czytelnik uczestniczy w wyrafinowanym, wręcz koronkowym śledztwie, poznając przy okazji dzieje, subtelności i piękno arabskiej miniatury oraz codzienne życie w Stambule, wszak miniaturzyści byli tylko ludźmi; lubili rozrywki, mieli rodziny, kochali piękne kobiety, jak chociażby Czarny. Urzekają czytelnika meandry jego odwzajemnionej, ale nie wolnej od zawirowań miłości do pięknej Seküre.\nCiekawa, ale nieobca jest konstrukcja książki. Przecież podobnie snuła swoje niekończące się historie Szeherezada. Poszczególne rozdziały, to opowieści różnych osób, żyjących i zmarłych, ale nie tylko. Opowiada bowiem pies, drzewo, a nawet kolor, jak chociażby tytułowa Czerwień.\nCzytając tę książkę nie czuje się, że akcja jej toczy się przed wiekami. Wydaje się bowiem, że to wszystko dzieje się dzisiaj, tak żywe zdają się postacie i ich fascynacje, ale tak pisać potrafią tylko pisarze genialni, a że do nich należy Orhan Pamuk - przekonywać nikogo nie trzeba.\nPrzeczytaj recenzje książki "Nazywam się Czerwień", pochodzące z serwisu BiblioNETka\nZ góry uprzedzam i przepraszam czytelników mojego tekstu oraz powieści, że świadomie zdradzam jej układ i niektóre tajemnice.\nTo druga wydana w Polsce, w rok po otrzymaniu przez autora Nagrody Nobla, a napisana w 1998 r., książka Orhana Pamuka.\nZauważyłem, że dla wielu czytelników odstraszające są kilkusetstronicowe powieści. Zatem w przypadku tej właśnie może nie warto polecać? To wydanie liczy blisko 600 stron. Jeśli ktoś, tak jak ja, ma w zwyczaju zaglądać na koniec książki, by przekonać się, czy zawiera coś więcej niż narracja, jaki jest spis treści, to zauważy, że mamy tutaj Kalendarium wydarzeń historycznych, które wprowadza czytelnika króciuteńko w historię islamu, Bliskiego Wschodu i historycznego tła powieści. I słusznie, że krótko. Po co na siłę zawracać sobie głowę nauką historii i męczyć się zapamiętywaniem wydarzeń, dat itp. w trakcie lektury. Wystarczy tło. Ono jest niezbędne. Kilka stron dalej spis treści. I tutaj możemy się dowiedzieć co nieco o powieści. A zatem 59 rozdziałów. Wiemy już, że rozdziały są krótkie, co najwyżej kilkunastostronicowe. Przy tak długiej powieści to zaleta. Czyta się dobrze. Można się skupić jedynie na rozdziale, łatwiej przerwać lekturę na jego zakończeniu. Spójrzmy także na tytuły: większość z nich zaczyna się ,tak jak tytuł powieści, od słów Nazywam się. Bezsprzecznie sugeruje to czytelnikowi, że każdy rozdział będzie miał swojego oddzielnego narratora. Inne, zaczynające się od Ja, () oraz Jestem (), także. Mnie to zafascynowało. Tym bardziej, że niezwykle tajemniczo brzmią choćby takie tytuły: Jestem trupem, Jestem drzewem, Jestem monetą, Jestem śmierć. Czyżby narratorem było drzewo czy śmierć? Niezmiernie ciekawy byłem, jak autor to rozwiąże? Czyżby to była tylko jakaś fasada? Sztuczka? Może nie? Poza tym tytuły rozdziałów powtarzają się. Przyjmując prawie pewny wariant, że każdy rozdział ma swojego tytułowego narratora, znaczy to, iż powieść składa się z iluś tam opowieści, które dają nam przeróżne punkty widzenia, różne perspektywy na każdym jej etapie. To naprawdę fascynująca konstrukcja. I choćby dlatego warto zacząć czytać.\nCzy autor świadomie zaczął powieść od trzęsienia ziemi, jak mistrz suspensu, Hitchcock? Oj, chyba nie, bo potem napięcie nie wzrasta. Ale to nie kryminał. Rzeczywiście, nie szukajmy tutaj śledztwa w dosłownym tego znaczeniu, szesnastowiecznych detektywów, pogoni, religijnych tajemnic w stylu modnych do niedawna historyczno-sensacyjnych powieści. Wprawdzie w pierwszym rozdziale narratorem jest ktoś, kto jest trupem, kto właśnie został zamordowany, ale nie jest to głos ducha, jakiego moglibyśmy sobie wyobrażać, chociaż ofiara morderstwa jak by na marginesie wspomina o swojej podróży w zaświaty, porównując ją do opisów z Koranu (podobna opowieść zostanie powtórzona w dalszej części powieści, przy okazji kolejnego morderstwa): Nie dojrzałem drzew o wielkich liściach, obwieszonych dojrzałymi owocami, ani pięknych dziewic, choć doskonale pamiętam, jak często z przyjemnością szkicowałem te rajskie hurysy o wielkich oczach, które wspomina sura Wydarzenie. Ta narracja pierwszego rozdziału pomaga nam jedynie wprowadzić się w powieść i oswoić z wariacjami słów ilustracja, ilustrator, co będzie miało dalej niebagatelne znaczenie. Dowiadujemy się, że zamordowany został ilustrator. W Stambule z przełomu XVI i XVII wieku.\nW powieści napotkamy kilka wątków, które będą kręciły się wokół sprawy, moim zdaniem, najważniejszej, czyli sztuki miniaturowej ilustracji. Oczywiście po pierwsze, wątek zamordowania jednego z miniaturzystów. Ten z kolei wpisuje się w problemy społeczno-religijno-polityczno-historyczne tamtych czasów: Pamuk opowiada o zderzeniu a może to już nie zderzenie, ale nadchodzący nieuchronnie czas silniejszych związków cywilizacji Wschodu i Zachodu, podejścia do artysty, sztuki, w tym właśnie i do ilustrowania ksiąg, na tle zawłaszczającej wszystko religii islamskiej. Następny to miłość, romans. I ten wątek jest najciekawszy, bo najłatwiejszy. O miłości Czarnego, który po wielu latach wraca do Stambułu i puka od razu do drzwi domu bliskiego mu człowieka, zwanego przez wszystkich w powieści Wujem, w którego córce przed laty się nieszczęśliwie kochał. Jak bardzo nieszczęśliwie! O tym dowiemy się z opowieści Czarnego i tej, którą kocha Sekure, bogatej matki dwojga dzieci, słomianej wdowy, bo jej mążżołnierz nie powrócił z wojny. A także z opowieści Wuja. Ta miłość jest bardzo lapidarna. Niestety, Pamuk nie wysilił się, żeby dać głębszy rysunek psychologiczny postaci. Oczywiście romans wpisany jest w tło religijno-społeczne, co czyni ten wątek poniekąd interesującym i jeszcze raz to powtórzę - łatwym w czytaniu. Poza tym również dlatego, że jest jak polska telenowela w swym zagmatwaniu i natłoku zdarzeń: zaginiony mąż na wojnie, miłość sprzed lat, dwójka dzieci, które nie akceptują Czarnego, powiązania Czarnego z Wujem itp.\nW opisach i autoopisach postaci autor przemyca, choć bardzo delikatnie (a może tylko ślizga się po tematach?), bardzo ważne dla kultury arabskiej sprawy (na przykład, dlaczego bardziej toleruje się koty niż psy: Jaka jest więc prawdziwa przyczyna tej wrogości do psów? Dlaczego twierdzicie, że są one nieczyste? Dlaczego musicie wszystko dokładnie wypucować, gdy to zwierzę przekroczy próg waszego domu? Dlaczego jego dotknięcie kala ablucję? Dlaczego, jeśli róg kaftana otrze się o wilgotną sierść psa, niczym znerwicowane baby pierzecie go siedmiokrotnie?, albo podziały w islamie czy homoseksualizm: Ci plugawi derwisze kalenderyci wałęsają się, kradną i żebrzą, palą haszysz, piją wino, pieprzą się ze sobą i sądząc z ich wyglądu, nie chodzą do meczetu, nie odmawiają modlitw, nie wiedzą, co to dom i rodzina). Czasem autor sili się na czarny humor, choćby w rozdziale Ja, szatan, gdzie pisze o piciu kawy (niejednokrotnie robi to wcześniej, ale tutaj wychodzi to bardzo figlarnie), szatańskim nałogu: Gdybyż tylko moi gniewni i słabi wrogowie, którzy niestrudzenie mnie oskarżają, pamiętali o tym, że sam Wszechmocny pozwolił mi żyć do dnia Sądu Ostatecznego, za to im wyznaczył nie więcej niż sześćdziesiąt, siedemdziesiąt lat. Gdybym im poradził, że mogą ten czas wydłużyć, pijąc kawę, na pewno niektórzy tylko dlatego, że rada pochodziłaby od szatana postąpiliby dokładnie na odwrót i zupełnie zrezygnowali z tego napoju albo, co gorsza, stanęliby na głowie i usiłowali wlać ją sobie do tyłka. Albo trochę inaczej, gdy narratorem jest koń z ilustracji, o różnicach kultur: Nowy styl zachodnich mistrzów nie jest świętokradztwem. Wprost przeciwnie, oni właśnie są najbliżej naszej wiary. Modlę się, by moi bracia z Erzurum nie zrozumieli mnie źle. Nie podoba mi się, że niewierni artyści pokazują swoje kobiety na wpół nagie, w sposób daleki od pobożnej skromności, że nie rozumieją, jakie przyjemności daje kawa i przystojni chłopcy, że chodzą z gładko ogolonymi twarzami, chociaż włosy mają równie długie jak kobiety, i że utrzymują, iż Jezus też jest Bogiem Allachu, miej nas w swoje opiece. Tak mnie ci niewierni zdenerwowali, że gdybym spotkał któregoś na swojej drodze, tobym go porządnie kopnął.\nMożna być trochę zawiedzionym, że Orhan Pamuk na początku powieści wprowadza nastrój tajemnicy (tytuł pierwszego rozdziału!), daje mordercy możliwość opowiadania o sobie, nie wyjawiając, kim jest (tytuły rozdziałów: Nazwą mnie mordercą), prowokuje czytelnika, żeby szukał zabójcy wśród trzech młodych ilustratorów, którym daje przydomki, najpierw nie wyjawiając ich imion (Bocian, Oliwka i Motyl), żeby potem, ni stąd, ni zowąd, dokładnie ich opisać i odsłonić, jak i pozostałe zagadki.\nAle potraktujmy tę powieść jak hymn ku czci książki, ku czci ilustracji. To apoteoza, gloryfikacja artystów-miniaturzystów! W zasadzie lwia część powieści jest tą gloryfikacją. Od wywyższania tych, którzy ilustrują, po same ilustracje. Bo Pamuk wyjaśnia, iż zderzenie kultur europejskiej i arabskiej odbywa się także na gruncie sztuki. Europejczycy tworzą sztukę tak, jak ją widzą sami artyści, twórcy. To ich ręce, oczy i umysł tworzą piękne rzeczy, które nie są odwzorowaniem świata, ale czymś o wiele większym, pełniejszym, wartościowszym. Talent artysty sprawia, że widziany obiekt, lub coś, co jest pomysłem dla twórcy, dzięki artyście zamienia się właśnie w sztukę. Artyści islamu zaś, przy zakazie sztuki figuratywnej, odwzorowują świat, który nie może być już piękniejszy, wartościowszy, ponieważ został stworzony wolą demiurga. Rolą islamskiego ilustratora jest kopiowanie tego cudownego świata. Ich nauka, która trwa latami, ma sprawić, żeby zręczność ucznia-artysty mogła podołać namalowaniu boskiego dzieła. A jak trudna i bolesna to nauka, opowiada autor ustami tych najwybitniejszych artystów: Pewnych rzeczy nauczyłem się lepiej i szybciej tylko dlatego, że bałem się oberwać linijką po rękach. Aby uniknąć cięgów, starałem się nie przelewać farb, nie marnować złota, prawidłowo wyprowadzać zgięcie końskiej nogi, tuszować niedoskonałości rysunku, w porę myć pędzle, skupiać uwagę na szkicu (). Czasami brał marmurowy kamień szlifierski i uderzał mnie z taką siłą w ucho, że dzwoniło mi w głowie przez wiele dni, chodziłem jak oszołomiony. Niekiedy bił w policzek tak mocno, że potem tygodniami piekło, a oko łzawiło. Pamuk pokazuje ten konflikt kulturowy przy okazji morderstwa, które doprowadza nas do rozstajów, gdzie spotykają się przeróżne tendencje w sztuce iluminacji, w sztuce pisarskiej, różne trendy islamu. Opisuje przecież konserwatywno-religijne zacietrzewienie uczniów-zwolenników hodży Nusreta z miasta Erzurum, jakże podobnego do współczesnych kapłanów, próbujących zawłaszczyć wiele dziedzin życia dla swoich wyobrażeń religijności: Tłum wpadł do środka i niszczył, co popadnie. Przy świetle pochodni było widać, jak wynoszą na ulicę i na oczach wszystkich tłuką filiżanki, szklanki (). Z początku pomyślałam, że chodzi wyłącznie o kawiarnię. Słyszałam opowieści o szkodliwości picia kawy, o tym, że niszczy ona oczy i żołądek, zaćmiewa umył i sprowadza ludzi z drogi prawdy, że to europejska trucizna (). Zrozumiałam, że to ludzie znanego kaznodziei z Erzurum, Nusreta Hodży. Walczyli z propagatorami wina i prostytucji, kawiarniami w Stambule i bractwami, których modlitwie towarzyszyła muzyka i taniec. Przeklinali wrogów wiary, bałwochwalców, bezbożników i tych, którzy zajmowali się miniaturami. Pisząc powieść XVI-wieczną, arabską, Pamuk przypomina Europejczykom o potrzebie dystansu w spojrzeniu czy stosunku do sztuki, jej twórców, religii i jej kapłanów. Może i własnych słabości? Z jednej strony pełen entuzjazmu hymn opowieści z historii literatury arabskiej, legendy, opisy ksiąg, zachwyty nad sławnymi księgami, a także księgozbiorami (mistrz Osman i Czarny w sułtańskim skarbcu), zachwycające szczegółowe opisy samej sztuki ilustrowania oraz pracowni artysty z narzędziami, z drugiej - charakterystyka mistrzów, sztuka dla sztuki, ślepota, niebezpieczeństwo spowodowane ciągłymi wojnami, konflikty w łonie islamu. Zatem hymn czy nie? Co tak naprawdę przemyca Pamuk? Bo nie może to być tylko powieść sensacyjno-historyczna.\nProszę zwrócić na przepięknie skonstruowaną postać starej Żydówki, Ester. Przekupka, swatka, plotkara, pośredniczka. Nieumiejąca pisać i czytać, cwana, znająca wszystkie zakamarki i tajemnice Stambułu. Ileż dodaje kolorytu!\nOkazuje się, że najmniej ważne w tej powieści jest to, że sułtan zleca najlepszym artystom zilustrowanie wielkiego, aczkolwiek obrazoburczego, dzieła. A także to, kto jest mordercą. I to jest chyba największa siła powieści Orhana Pamuka. A na koniec żart: Mój syn Orhan, który wciąż jest na tyle niemądry, że do wszystkiego podchodzi z żelazną logiką, przypomina mi stale, iż umiejący zatrzymać czas mistrzowie z Heratu nie mogliby narysować mnie tak, jak wyglądam naprawdę, za to malarze europejscy, którzy w kółko tworzyli jedynie portrety madonn z dzieciątkiem, nie byliby w stanie wstrzymać czasu. () Całą tę historię, której nie da się narysować, opowiedziałam memu synowi Orhanowi z nadzieją, że ją spisze. () By opowiedzieć naprawdę zachwycającą, przekonującą historię, Orhan nie cofnąłby się przed żadnym kłamstwem. Czy w kolejnej powieści Pamuk znowu nie powstrzyma się przed wpleceniem swojego imienia i zawodu?\n Orhan Pamuk, Nazywam się Czerwień, przeł. Danuta Chmielowska, Wydawnictwo Literackie, 2007, str. 587.\n Tamże, str. 441-442.\n Tamże, str. 418.\n Tamże, str. 314.\n Tamże, str. 517.\n tamże, str. 500.\n Tamże, str. 586.\nPamuk leżał u mnie na półce dobre kilka miesięcy. Bo jakoś nie miałem nastroju na zapoznanie się z noblistą, którego powieść mogła, ale wcale nie musiała zgrać się z moim gustem. Dodatkowo, żebym za bardzo się nie rozentuzjazmował, siostra stwierdziła, że jego Muzeum niewinności ssie po całości nudą (Gościu snuje się i całą książkę tęskni za lubą tak to określiła). Po czym pożyczyła ode mnie Nazywam się Czerwień i stwierdziła, że jest lepiej, ale czytałam w sumie tylko rozdziały o co ciekawszych tytułach. Dobra jest, szacuneczek. Jednak ja, jako przekornie alternatywny osioł, nie zrażałem się tym prawie wcale, tym bardziej że mamy z siostrą nieco inne gusta, o czym przekonałem się parokrotnie. Po głębszym zastanowieniu stwierdzam, że gusta mamy w sumie całkiem inne, na tyle odrębne, że najprawdopodobniej to, co jej się nie podobało, ja przyjmę ze smakiem, oblizując się zachłannie i wołając o jeszcze. Jednakże z nieuchwytną szczyptą niepokoju oraz niepewności podjąłem się lektury i już po paru rozdziałach moje obawy prysły niczym krew z rozbitej kamieniem głowy ofiary, wrzuconej do studni i pozostawionej gniciu. Bo właśnie o tym traktuje otwierający powieść rozdział Jestem Trupem, gdzie poznajemy nieszczęśnika bestialsko zamordowanego, który jednak ma nam do przekazania parę mocnych uwag, zanim jego dusza opuści skatowane ciało. Otwarcie iście wyjątkowe, zachęcające i klimatyczne, bez dwóch zdań.\nCała rzecz dzieje się w zimowym, XVI-wiecznym Stambule, który jest tłem konfliktu tradycyjnej islamskiej szkoły ilustratorów z rozciągającym swoje macki, nowoczesnym portreciarstwem europejskim. Konfliktu o zabarwieniu przede wszystkim ideologiczno-religijnym, gdyż sam Allah nie pochwala realizmu w malarstwie. Według brodatego Boga (a jest jakiś Bóg bez brody?), na przykład rysunek konia nie ma przedstawiać konkretnego konia, na którym wzorował się artysta. Tenże rysunek ma reprezentować samą ideę konia, ni mniej, ni więcej. Kiedy jednak Sułtan zleca staremu mistrzowi potajemne stworzenie księgi, symbolu władzy i szacunku wśród wrogów, i przyozdobić ją miniaturowymi iluminacjami w duchu europejskim, wtedy zaczynamy wraz z bohaterami brnąć w bagno moralne. Poznajemy Motyla, Oliwkę, Eleganta i Bociana, artystów odpowiedzialnych za ilustracje do tejże księgi. Różnice poglądów między nimi doprowadzą do tego, że jeden z nich skończy z roztrzaskanym łbem na dnie studni.\nPamuk żongluje narracją, każdy rozdział poświęcając innemu bohaterowi i pokazując wydarzenia z jego punktu widzenia. No dobra, kluczowe charaktery otrzymują więcej niż jeden rozdział, ale cały magnes powieści stanowią rozdziały gościnne, z pojedynczymi wystąpieniami niecodziennych figur tych rysunkowych. W jakich okolicznościach do nich dochodzi, o tym każdy przeczyta sam, ja jedynie dodam od siebie, że rozdziały o monecie, psie, Czerwieni, Śmierci i szatanie zapewniają nieustające poczucie świeżości narracji. Nie mogło też zabraknąć rozdziału Jestem koniem (i nie mogę ci pomóc). Całość domykają epizody, w których poznajemy perspektywę mordercy. Jeśli jednak wydaje ci się, że dzięki temu będziesz wiedział, kim on jest, to się rozczarujesz. Nikczemnik sprytnie igra z czytelnikiem, zręcznie dzieląc się swoimi przemyśleniami, w taki jednak sposób, by się przed nim nie zdradzić. Te fragmenty czyta się ze zdwojoną czujnością, próbując wyłowić z treści detale, które pozwolą wskazać winnego. W przyjemny sposób frustrują one czytelnika, motywując do dalszej lektury i do snucia domysłów. Kapitalny element, zapewniam.\nPowieść jest jednak przede wszystkim źródłem sporej wiedzy o obyczajach i kulturze islamskiej. Ideologia rysunku i miniaturyzacji to prawdziwy filar treści, w której aż gęsto od przypowieści i legend. Te pozwalają czytelnikowi zapoznać się ze znaczeniem i tradycją rysunku w kulturze Wschodu, z poświęceniem, do którego obliguje tworzenie iluminacji i z nienaruszalnymi zasadami ich powstawania. Dla historyków sztuki i amatorów malarstwa to istotny powód do sięgnięcia po tę książkę. Trzymając się konwencji i głównej tematyki powieści, mógłbym napisać, że Pamuk malowniczo zgłębia tajniki rysunku, obrazowo prezentuje go w słowach i barwnie szkicuje portrety jego autorów postawionych w sytuacji, gdzie muszą wyzbyć się ideałów wpajanych przez lata. Dużym kawałkiem tortu są też przytaczane przez starców, mentorów i mistrzów legendy otaczające kolejne miniatury i ich twórców. Jest tego sporo, większość z mocno zakorzenioną miłosną naiwnością i krwawą baśniowością, ale cóż poradzić, taka natura, że kindżał na bliskim Wschodzie służy najczęściej do zabijania, a nie do smarowania chleba margaryną. Gdzieś pośród tego wszystkiego mamy wspomnianą intrygę kryminalną, oraz, jakże by inaczej!, wątek miłosny. Na szczęście wyważony z aptekarską dokładnością, tak że chyba nie warto się zżymać na jego infantylność.\nPamuk nie osiąga jakichś zawrotnych prędkości narracji. Wszystko u niego jest melancholijne, baśniowo kojące, niektórych najprawdopodobniej nawet znudzi (cześć, Siostra!). Zbawieniem dla Nazywam się Czerwień są chwilami dosadnie krwawe zacięcie kryminalne, niebanalne epizody narracyjne oraz potrafiące zainteresować elementy edukacyjne z zakresu uduchowienia sztuki.\nPewnie jeszcze (kiedyś, gdzieś) sięgnę po kolejną książkę Turka, ale będę bardzo uważny w doborze tematyki, która nie będzie ograniczała się do mdłego wątku o niespełnionej miłości i takich tam ciepłych kluch. Tymczasem Czerwieni nadaję mój certyfikat jakości.\nNawet jeśli reguły religijne nie pozwalały tworzyć wizerunków, sztuka i tak zawsze znajdowała dla siebie ujście. Tak też się działo w złotej epoce kultury islamu, gdy od XIII wieku popularność zaczęły zdobywać misterne miniatury ozdabiające karty manuskryptów. W zgodzie z wykładnią religijną nie były to obrazy, lecz ozdoby. Uproszczone wizerunki nie pretendowały do roli portretów rzeczywistości, nie były próbą rywalizacji ze Stwórcą w sztuce tworzenia ani nie stanowiły zagrożenia dla Jedynego jako fałszywe bożki. Za przykład stawiano mistrza, który utraciwszy wzrok, potrafił tak pokierować ręką, żeby odtwarzała idee, a nie realne przedmioty. Wszak nie widząc, nie tworzył on obrazu rzeczywistości, ale wizerunek abstrakcyjnych idei. Z Zachodu nadciągała jednak potężna pokusa malarstwo portretowe europejskiego odrodzenia mile łechtało dumę możnych, a artystom stawiało szatańskie wyzwanie: czy ty też byś potrafił tak malować?\nAkcja powieści Pamuka Nazywam się Czerwień rozwija się w środowisku miniaturzystów stambulskich ostatniej ćwierci XVI stulecia. Książka zaczyna się mocnym akcentem. Autor udziela głosu trupowi. Z rozłupaną czaszką, strącona do studni ofiara morderstwa opisuje, jak nikczemni wrogowie religii doprowadzili do tej śmierci. Kto dokonał zbrodni? Jakie były jego motywy? Czyżby chciał zapobiec powstaniu bluźnierczej księgi, zamówionej przez sułtana? Podobno zawarty w niej portret Murata III miał być przygotowany, wzorem weneckich malarzy, na sposób realistyczny, a użycie perspektywy sprawiłoby, że namalowany meczet stałby się o zgrozo nie większy niż sylwetka człowieka.\nCzytając powieść, będziemy próbowali rozwikłać ponurą zagadkę. Niewiele tu jednak klasycznych tropów i wskazówek, zagrywek dobrze znanych z powieści Artura Conan Doyle'a. Niech was nie zwiedzie łatwa formuła kryminału. Wskazówkami są przede wszystkim poglądy miniaturzystów na kwestie stylu, sztuki i religii. Trzeba poruszać się nie tylko w krętych uliczkach XVI-wiecznego Stambułu, ale też w meandrach opowieści i legend ze świata osmańskich sułtanów, hodżów, mistrzów miniatury i kaligrafii, meddachów i derwiszów, opowieści tkanych gęsto jak perski dywan.\nGłówny bohater też nie jest typowym Sherlockiem Holmesem. Ni to detektyw, ni kochanek. Zwany przez wszystkich Czarnym, dwanaście lat wcześniej zapałał miłością do młodziutkiej Şeküre. Zdradził się z uczuciem i niestety jej surowy ojciec, a zarazem wuj Czarnego przepędził go z domu.\nMłodzieniec opuścił Stambuł, zaś swoją tułaczkę odmierzał coraz bardziej blaknącym w jego pamięci wizerunkiem ukochanej. [Cztery lata po opuszczeniu miasta] zdałem sobie sprawę, iż powoli zapominam twarz mojej miłości z czasów młodzieńczych. (...) W szóstym roku pobytu na Wschodzie (...) dotarło do mnie, że wizerunek ukochanej żyjącej w mojej wyobraźni nie odpowiada już rzeczywistości. Jeszcze gorzej było po ośmiu latach od opuszczenia Stambułu: wtedy to zatarł się nawet obraz mej lubej, który malowałem w myślach dwa lata wcześniej. A gdy po dwunastu latach, mając lat trzydzieści sześć, wróciłem do umiłowanego miasta, stwierdziłem z bólem, że wspomnienie ukochanej ulotniło się z mej pamięci na dobre*.\nTeraz powraca, aby pomóc wujowi dokończyć pracę nad manuskryptem, a przy okazji zostaje wplątany w intrygę zarówno kryminalną, jak i miłosną.\nWszystkie wątki osnute są wokół obrazów i wyobrażeń. Bohaterowie mają swoje ulubione miniatury, które, wypełnione własnym sensem, stają się dla nich nowym kodem, systemem porozumiewania się. Czarny, opuszczając Stambuł, pozostawił ukochanej miniaturę z miłosnej opowieści o Chosrowie i Szirin: Szirin zakochuje się w Chosrowie, patrząc na jego podobiznę zawieszoną na drzewie. Pod spodem Czarny podpisał bohaterów legendy imieniem swoim i swojej lubej. Powieściowy morderca z tej samej historii pamięta jednak już inny obraz: gdy szczęśliwy Chosrow spoczywa u boku Szirin, do komnaty wkracza skrytobójca, jego własny syn. Chosrow dokonuje żywota w ciszy, a czerwień na miniaturze wibruje niepokojąco. Co jakiś czas prześmiewczym głosem meddacha (ulicznego aktora) przemawia do nas któraś z ilustracji, a rozwiązania zagadki zabójstwa bohaterowie starają się dociec nie gdzie indziej, jak pomiędzy zdobionymi kartami zakurzonych manuskryptów.\nPowieść Pamuka mieni się ukrytymi sensami. Można ją czytać jako opowieść o starciu dwóch kultur, pochwałę indywidualizmu, traktat o sztuce, przestrogę przed zgubnym wpływem radykalizmów, historię pasji, która potrafi odmienić życie człowieka, malowniczy obraz Stambułu, opowieść o dziwnych losach miłości. Nie czekajcie jednak na jednoznacznie rozstrzygnięcia. Zło i dobro współistnieją obok siebie. Paradoksalnie, szatan jest nam niezbędny, abyśmy mogli doświadczać też radości dobra. Każda moneta ma dwie strony, choć coraz łatwiej (o czym też przypomina nam opowieść meddacha) trafić na monetę fałszywą.\nWarsztatowo Nazywam się Czerwień nie ma sobie równych. Mistrzowsko poprowadzona - w każdym rozdziale z perspektywy innego bohatera - opowieść daje możliwość wielostronnego naświetlenia toczących się wypadków i jest pretekstem do wirtuozerskich zabiegów narracyjnych. Wplecenie w korowód barwnych postaci zamaskowanej sylwetki mordercy dodaje powieści grozy i tajemniczości, stanowi okazję do niespotykanej w innych książkach gry z czytelnikiem, który ma wrażenie, że stoi ze zbrodniarzem twarzą w twarz. Wciągający styl dopełnia miary i sprawia, że bez reszty zanurzamy się w świat dawnego państwa osmańskiego.\nJeśli kierować się tylko notą z okładki (Wydawnictwo Literackie, 2007), łatwo o pomyłkę. Proza Pamuka jest bogata w sensy, mimo kryminalnej intrygi i atmosfery tajemniczości nie przypadnie do gustu czytelnikowi oczekującemu szybkich zwrotów akcji. To książka z gatunku tych, które po zamknięciu ostatniej strony trzeba zaraz znowu otworzyć na pierwszej, aby móc rozsmakować się w niuansach nieuchwytnych przy pierwszej lekturze. Może kojarzyć się z Imieniem róży, dziełem równie głęboko osadzonym w historii, kulturze i odwiecznym dyskursie o kształcie świata. Fabuła staje się tylko jednym z elementów układanki. Podobnie jak u Umberta Eco symbolicznym centrum była biblioteka, tutaj mamy do czynienia z jeszcze pilniej strzeżonym skarbcem sułtana, który skrywa mądrość wieków. Mistrz Osman wyjdzie z niego odmieniony...\nCzerwień to kolor, który wyjątkowo silnie wiąże się ludzką egzystencją. To kolor krwi, która daje życie, ale jej rozlew niesie śmierć. To kolor miłości i cierpienia zarazem. Czerwień to wszystko, co najważniejsze. Jeśli chcecie przeczytać książkę o czymś naprawdę istotnym, sięgnijcie po Nazywam się Czerwień Orhana Pamuka.\n* Orhan Pamuk, Nazywam się Czerwień, przeł. Danuta Chmielowska, Wydawnictwo Literackie, 2007, s. 13-14.\nDodaj recenzję produktu "Nazywam się Czerwień"\nPublikacja ta jest rozszerzoną, uzupełnioną i unowocześnioną wersją podręcznika pod tym samym tytułem. Opisano w nim zaburzenia emocjonalne okresu dzieciństwa, okresu szkolnego i dorastania. Większość rozdziałów uzupełniono o nowe informacje. Uznano także, że należy dodać rozdział dotyczący...\nCzas Bibuły 2\nTematyka prezentowanego tomu jest zróżnicowana. Znajdą w nim Czytelnicy refleksje ogólne dotyczące drugiego obiegu, jak i szczegółowe analizy wybranych obszarów niezależnego ruchu wydawniczego: opisy środowisk, czasopism, osób związanych z drugim obiegiem, problematykę poczty podziemnej i...\nW szesnastowiecznym Stambule grupa najwyśmienitszych artystów ma zrealizować zlecenie sułtana: stworzyć utrzymaną w nowoczesnym zachodnim stylu księgę upamiętniającą jego wielkość i chwałę. Księgę mają zdobić barwne miniatury. Ale sztuka figuratywna jest zakazana w religii muzułmańskiej. Zlecenie...\nPoszukiwacze Tom 2 Łańcuch Proroka\nDrugi, po Stole króla Salomona, tom trylogii „Poszukiwacze”. Niebezpieczna wyprawa do serca Afryki śladem arabskiej relikwii, która zapewnia posiadaczowi mądrość absolutną. Tajny Korpus Poszukiwaczy, dla którego pracuje Tirso Alfaro, przechodzi trudne chwile. Nad organizacją wisi widmo...\nGwiazdka ze skrzatem Teofilem Prezenty Jasia\nWierszowane opowieści, których motywem przewodnim jest postać Skrzata Teofila. Bajkowa postać tłumaczy dzieciom istotę świąt Bożego Narodzenia, pomaga zrozumieć, co jest w nich najważniejsze i jakie wartości tak naprawdę się liczą. Mały Jaś martwi się, ponieważ nie dostanie świątecznych...\n&quot;Niezmierzoną mądrość w tej księdze odnajdziesz, jeśli tylko pytanie właściwe zadasz! Zaczerpnij z mądrości Jedi! Trzymając zamkniętą księgę w rękach, skup się na pytaniu, które najbardziej cię interesuje. Cząstka Jedi, którą nosisz w sobie, nauczy cię interpretować odpowiedzi. Wtedy...\n„Odkąd byłem zupełnie mały, chciałem zabić niebo”. Tak zaczyna swą opowieść główny bohater książki i zarazem jej narrator, dziewięcioletni Ikar zwany Cukinią, który wychowuje się w patologicznej rodzinie. Kiedy w dramatycznych okolicznościach ginie jego matka, chłopiec trafia do domu dziecka....\nChemia żywności jest nauką o składzie surowców i produktów żywnościowych, dodatków i zanieczyszczeń żywności, a także o biochemicznych i chemicznych reakcjach zachodzących w surowcach oraz produktach żywnościowych w czasie przechowywania i przetwarzania. Zajmuje się również wpływem składników,...\nTo książka przeznaczona dla uczniów szkół podstawowych. Hasła w słowniku zostały skonstruowane tak, by dziecko szybciej przyswajało wiedzę. Obok każdego wyrazu podano jego zapis fonetyczny, liczbę mnogą oraz tłumaczenie, a także przykładowe zdanie w języku niemieckim, w którym wyraz ten został...\nPublikacja ta jest rozszerzoną, uzupełnioną i unowocześnioną wersją podręcznika pod tym samym tytułem. Opisano w nim zaburzenia emocjonalne okresu dzieciństwa, okresu szkolnego i dorastania. Większość rozdziałów uzupełniono o nowe informacje. Uznano także, że należy dodać rozdział dotyczący...zobacz więcej »\nTematyka prezentowanego tomu jest zróżnicowana. Znajdą w nim Czytelnicy refleksje ogólne dotyczące drugiego obiegu, jak i szczegółowe analizy wybranych obszarów niezależnego ruchu wydawniczego: opisy środowisk, czasopism, osób związanych z drugim obiegiem, problematykę poczty podziemnej i...zobacz więcej »\nseria:Thriller, sensacja, kryminał\nDrugi, po Stole króla Salomona, tom trylogii „Poszukiwacze”. Niebezpieczna wyprawa do serca Afryki śladem arabskiej relikwii, która zapewnia posiadaczowi mądrość absolutną. Tajny Korpus Poszukiwaczy, dla którego pracuje Tirso Alfaro, przechodzi trudne chwile. Nad organizacją wisi widmo...zobacz więcej »\nWierszowane opowieści, których motywem przewodnim jest postać Skrzata Teofila. Bajkowa postać tłumaczy dzieciom istotę świąt Bożego Narodzenia, pomaga zrozumieć, co jest w nich najważniejsze i jakie wartości tak naprawdę się liczą. Mały Jaś martwi się, ponieważ nie dostanie świątecznych...zobacz więcej »\n&quot;Niezmierzoną mądrość w tej księdze odnajdziesz, jeśli tylko pytanie właściwe zadasz! Zaczerpnij z mądrości Jedi! Trzymając zamkniętą księgę w rękach, skup się na pytaniu, które najbardziej cię interesuje. Cząstka Jedi, którą nosisz w sobie, nauczy cię interpretować odpowiedzi. Wtedy...zobacz więcej »\n„Odkąd byłem zupełnie mały, chciałem zabić niebo”. Tak zaczyna swą opowieść główny bohater książki i zarazem jej narrator, dziewięcioletni Ikar zwany Cukinią, który wychowuje się w patologicznej rodzinie. Kiedy w dramatycznych okolicznościach ginie jego matka, chłopiec trafia do domu dziecka....zobacz więcej »\nChemia żywności jest nauką o składzie surowców i produktów żywnościowych, dodatków i zanieczyszczeń żywności, a także o biochemicznych i chemicznych reakcjach zachodzących w surowcach oraz produktach żywnościowych w czasie przechowywania i przetwarzania. Zajmuje się również wpływem składników,...zobacz więcej »\nTo książka przeznaczona dla uczniów szkół podstawowych. Hasła w słowniku zostały skonstruowane tak, by dziecko szybciej przyswajało wiedzę. Obok każdego wyrazu podano jego zapis fonetyczny, liczbę mnogą oraz tłumaczenie, a także przykładowe zdanie w języku niemieckim, w którym wyraz ten został...zobacz więcej »


SZKŁO, CERAMIKA (38)\nDRABINY, TABLICE, PARAWANY (3)\ndostepny / wysyłka od 14 dni -zapytaj (20)\npowyżej 5 szt / wysyłka 48 h (15)\n21,00 zł - 200,00 zł (41)\nDeska do krojenia to jedna z najbardziej potrzebnych przyborów kuchennych. Marka Broste Copenhagen stworzyła nie byle jaką deskę, ale deskę ADAM, która została wykonana z marmuru. Tak więc, jest to bardzo praktyczny jak również bardzo designerski dodatek do Twojej kuchni.\nDeska do krojenia ADAM rozmiar L szara- Broste Copenhagen\nDeska do krojenia to praktyczny element, ale i nie tylko. Marka Broste Copenhagen stworzyła nie byle jaką deskę, ale deskę ADAM, która została wykonana z marmuru. Deska ADAM to bardzo praktyczny jak również bardzo designerski dodatek do Twojej kuchni.\nDeska do krojenia ADAM rozmiar S, szara - Broste Copenhagen\nDeska do krojenia to praktyczny element, który powinien znaleźć się w każdej kuchni. Marka Broste Copenhagen stworzyła marmurową deskę ADAM, która jest nie tylko praktyczna, ale również bardzo dekoracyjna.\nProsty, minimalistyczny kubek bez ucha z kolekcji TISVILDE to kolejna propozycja marki Broste. Matowy z zewnątrz, lśniący w środku. Kubek odnajdzie się idealnie na każdym stole i w każdym zestawieniu, dzięki swojemu nowoczesnemu wyglądowi. Stwórz zestaw z dzbankiem do kawy i mleka i ciesz się aromatyczną kawą podaną w pięknej, eleganckiej zastawie.\nMiska to kolejny produkt z kolekcji TISVILDE - nowoczesnej, eleganckiej, porcelanowej zastawy od marki Broste. Ręcznie wykonana, wykończona w macie kolekcja sprawi, że każdy stół nabierze stylu, a każda potrawa będzie smaczniejsza. TISVILDE to charakterystyczna zastawa, która będzie idealna na każdą okazję.\nNiższa lecz większa średnicą miska TISVILDE idealna na zupę czy płatki z mlekiem o poranku to kolejny produkt Broste. Jak każdy produkt z tej serii wyróżnia się pięknym, matowym wykończeniem. Naczynia z kolekcji TISVILDE nadają stołowi elegancji oraz nowoczesności, dzięki swojej prostej, minimalistycznej formie w zdecydowanej szarej barwie.\nTalerz deserowy TISVILDE 20 - Broste Cph\nTalerz deserowy TISVILDE czyli mniejsza wersja, idealna by podać deser czy zjeść śniadanie. Wyróżnia się pięknym, matowym wykończeniem. Naczynia z kolekcji TISVILDE nadają stołowi elegancji oraz nowoczesności, dzięki swojej prostej, minimalistycznej formie w zdecydowanej szarej barwie. Cała kolekcja TISVILDE została wykonana ręcznie z porcelany. Zbierz całą zastawę z kolekcji i ciesz się pięknym designem w swojej jadalni.\nTalerz obiadowy TISVILDE 26 - Broste Cph\nTalerz obiadowy z kolekcji TISVILDE wyróżniającej się pięknym, matowym wykończeniem. Naczynia te nadają stołowi elegancji oraz nowoczesności, dzięki swojej prostej, minimalistycznej formie w zdecydowanej szarej barwie. Cała kolekcja TISVILDE została wykonana ręcznie z porcelany. Zbierz całą zastawę z kolekcji i ciesz się pięknym designem w swojej jadalni.\nCukiernica NORDIC SAND - Broste Cph\nElegancka, zgrabna cukierniczka z kultowej kolekcji NORDIC SAND od marki Broste. Kolekcja NORDIC SAND w kolorze szaro-niebieskim nadaje ciepła, a zarazem elegancji pomieszczeniu. To wyjątkowe połączenie zawdzięcza prostej formie oraz delikatnej barwie. Idealna do kompletu z dzbankiem i kubkami bądź filiżankami. Kawa podana w takiej zastawie zawsze smakuje lepiej.\nMaselniczka NORDIC SAND - Broste Copenhagen\nKolejny produkt z kultowej już kolekcji NORDIC SAND od marki Broste to klasyczna maselniczka. Elegancka i prosta formą maselniczka, wpasuje się idealnie na każdy stół. Kolekcja NORDIC SAND w kolorze szaro-niebieskim nadaje ciepła, a zarazem elegancji pomieszczeniu. To wyjątkowe połączenie zawdzięcza prostej formie oraz delikatnej barwie.\nRustykalny kubek z kamionki w pięknym niebieskim kolorze. Kubek z uchwytem NORDIC SEA od Broste Copenhagen to połączenie ciekawej formy z naturalną niedoskonałością. Nierówne kształty nadają naturalnego charakteru.


Wady wzroku początkowo występują bezobjawowo, niestety później mogą być bardzo trudne do wyleczenia. Z tego też powodu każdy z nas powinien poddawać się regularnym badaniom wzroku. Dzięki temu można zdiagnozować ewentualne problemy i podjąć stosowne leczenie. Badania okulistyczne i optometrystyczne są również bardzo ważne w przypadku doboru odpowiedniej korekcji wzroku. Okulary korekcyjne zawsze należy kupować po konsultacji ze specjalistą!\nDo niedawna okulary korekcyjne były synonimem przykrej konieczności. Współcześnie coraz częściej postrzegane są, jako modny gadżet i element stylu, podkreślający osobowość. Prawidłowo dobrane oprawki okularów korekcyjnych pozwolą podkreślić atuty urody i sprawią, że ich właściciel zawsze będzie czuł się atrakcyjny. Oprawki należy przede wszystkim dopasować do kształtu twarzy, jednak to nie wszystkie istotne aspekty. Warto wziąć także pod uwagę kolorów włosów i oczu, odcień skóry, proporcje sylwetki i usposobienie.\nBadanie wzroku jest jednym z najpowszechniejszych badań podstawowych. Polega na kontroli czynności nerwu wzrokowego i pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy widzimy poprawnie. Podstawowe badanie wzroku obejmuje badanie ostrości widzenia, pola widzenia, widzenia barw, odruchów źrenicznych, dna oka oraz ciśnienia wewnątrzgałkowego.\nSoczewki kontaktowe służą do korygowania wad wzroku, takich jak astygmatyzm, krótkowzroczność, nadwzroczność i starczowzroczność. Wykonywane są w większości z materiału silikonowo-hydrożelowego i dzielą się na kilka typów, w zależności od rodzaju korygowanej wady i długości noszenia. O prawidłowym doborze soczewki kontaktowej decyduje optometrysta lub lekarz okulista.\nW okularach progresywnych wykorzystuje się soczewki wieloogniskowe, czyli właśnie – soczewki progresywne. Można je również stosować, jako soczewki korekcyjne. Używane są do leczenia zaburzeń akomodacji oka, z których najpowszechniejsza jest starczowzroczność. Sprawdźmy, jak działają okulary progresywne i komu mogą pomóc.\nNa wakacjach nie zapomnij zabrać ze sobą kropli nawilżających do oczu. W samolocie wilgotność powietrza znacznie spada, można wtedy odczuć suchość i pieczenie oczu. Długa podróż w klimatyzowanym samochodzie tez podrażnia oczy. Kilkugodzinny pobyt na plaży bez okularów ochronnych może zakończyć się poparzeniem spojówek. Najlepiej używać kropli zawierających kwas hiaularonowy, który naturalnie występuje w gałce ocznej.\nChroń oczy przed słoną i chlorowaną woda\nNajlepiej pływać w okularach do pływania a przy noszeniu soczewek , jest to obowiązkowe. Chlor zawarty w wodzie czy sól morska wysuszają oczy przez co oczy mogą być podrażnione i zaczerwienione. Po za tym w wodzie występują różne drobnoustroje, które mogą być przyczyną infekcji.\nWarto zainwestować w dobre okulary przeciwsłoneczne, nie chodzi tu o koniecznie markowe, ale te, które posiadają atesty. Nie kupujmy okularów ze straganów za kilka złotych, mogą one wyrządzić więcej szkody niż byśmy chodzili bez nich. Jak to możliwe? - powodują, że źrenica oka rozszerza się i wpada do niego więcej promieni UV uszkadzając oko. Jeżeli cierpimy na wady wzroku, pamiętajmy, że pod okularami przeciwsłonecznymi możemy nosić soczewki kontaktowe.


Wygraj zaproszenie na spektakl kabaretowy "Chory na Sukces"! | Nowiny\nWygraj zaproszenie na spektakl kabaretowy "Chory na Sukces"!\npk 26 lutego 2018, 10:48\nJuż 1 marca o godz. 19.00 w sali Centrum Kultury i Nauki ZAMEK przy Al.XXV Polskiej Drużyny Strzeleckiej 1 w Przemyślu odbędzie się spektakl kabaretowy "Chory na Sukces". Weź udział w naszym konkursie i wygraj zaproszenie na to wyjątkowe wydarzenie!\nSpektakl "Chory na Sukces" to zabawna próba ukazania postaci celebryty, którego na zmianę grają Krzysztof Ibisz i Michał Wiśniewski ("Ich Troje"), którzy chcą wyjść naprzeciw plotkom i próbom ośmieszenia- jest twierdzą niektórzy- ich narcyzowatej osobowości.\nW tym celu tworzą na scenie postać zarozumiałego i przekonanego o swej wielkości bufona, po to, żeby dać dowód na posiadany do siebie dystans i zdyskontować to, co się o Nich niesłusznie mówi.\nW trakcie akcji usłyszymy też piosenki, które świetnie się wpisują w otaczającą nas rzeczywistość i dotykają spraw, które są nam wszystkim bliskie.\nSpektakl kabaretowy "Chory na Sukces" jest satyrą na powszechną wokół tandetę, bufonadę i nieprofesjonalność, które to cechy dotyczą nie tylko niektórych artystów , ale także innych, ważnych dla naszego życia, środowisk.\nBilety (po 80 i 75zł) do nabycia w sklepie muzycznym MUSICLAND przy ul.Serbańskiej 13 w Przemyślu\nWeź udział w naszym konkursie i wygraj podwójne zaproszenie na spektakl!\nNa wasze e-maile czekamy do 28.02.2018 do godz. 12.00\nUWAGA! W temacie maila wpisz SPEKTAKL, a w treści podaj swoje imię i nazwisko. Nagrodę otrzymają osoby, które prześlą e-maila z najbardziej oryginalnym uzasadnieniem. O wygranej zwycięzcy zostaną poinformowani e-mailem.