DŹWIĘKI Z KORZENIA - FESTIWAL DIDGERIDOO - SOUNDS FROM THE ROOT : Wielogłos\nMarek Styczyński, Jakub Pieleszek, Ruff Libner, Marta Sapierzyńska\n„Dźwięki z Korzenia"\nPomysł zorganizowania Festiwalu Didgeridoo w Polsce narodził się dosyć\nniespodziewanie, festiwalowego lata 2014roku. Podczas naszego\nsentymentalnego pobytu w Kazimierzu Dolnym na Festiwalu Kapel i Śpiewaków\nLudowych. Urzekła nas barwna i niepowtarzalna atmosfera miasta\nprzepełnionego muzyką, kolorami i słońcem. Podczas tego pobytu trafiliśmy do\nnieznanego nam wcześniej miejsca, Klubojadalni Przystanek Korzeniowa, do\nktórego przyciągnął nas ciekawy wieczór koncertowy. Drugim istotnym\nwydarzeniem, które bez wątpienia przyczyniło się do pomysłu związanego z\nFestiwalem, był nasz pobyt na jednym z największych Festiwali didgeridoo we\nFrancji Le Reve de l’Aborigene w miejscowości Airvault. Na początku pojawiła\nsię myśl o zorganizowaniu Ogónopolskich Warsztató Didgeridoo, połączonych\nz koncertem, ale szybko okazało się, że cała sprawa zaczęła nabierać coraz\nwiększego rozmachu. Z pozornie niewielkiej inicjatywy zrodził się w sposób\nzupełnie naturalny Festiwal Didgeridoo „Dźwięki z Korzenia”.\nWielokrotnie zastanawiałem się nad tym, jak w Polsce wygląda scena związana\nz didgeridoo. Miałem wrażenie, że przez ostatnie lata przyjęła ona formę dość\nniszową, a osoby fascynujące się didgeridoo nie są wstanie przebić się w\norganizowaniu większych inicjatyw o charakterze ogólnopolskim, koncertowo - warsztatowym,\nprzez ostatnie lata nie było w Polsce żadnego wydarzenia\nspalającego ogólnopolską scenę didgeridoo. Pierwszy, a zarazem ostatni\nfestiwal odbył się w 2005roku w Mielniku, zorganizowany przez Jurka\nFiedoruka. Od tamtego czasu odbywały się nieliczne koncerty i wydarzenia z\nwiązane z tym instrumentem, ale żadne z nich nie miało rangi festiwalu.\nPojedyncze osoby przypominały o swoim istnieniu koncertując oraz tworząc\ndidgeridoo. Mało kto wie, że scena didgeridoo w naszym kraju ma już ponad 30\nlat. Okres ten liczymy od pierwszego scenicznego wykorzystania instrumentu\nprzez prekursora polskiej sceny związanej z didgeridoo, żywej legendy polskiej\nmuzyki Marka Styczyńskiego - współzałożyciela grup Atman, Projektu Karpaty\nMagiczne oraz Cyber Totem. Ciężko jest jednoznacznie mówić o polskiej scenie\ndidgeridoo. Patrząc na to z kilkunastoletniej perspektywy czasu dochodzę do\nwniosku, że osoby fascynujące się didgeridoo traktowały to raczej jako\nchwilową i dość nietrwałą fascynację. Być może brakowało konkretnych\nimpulsów w postaci spotkań, warsztatów i festiwali. Przez lata nie udało się\nwypracować pewnej ciągłości w przekazywaniu wiedzy, systematycznych\nwarsztatów, wymiany doświadczeń i żywego uczestniczenia w określonym\ngronie osób integrujących ogólnopolską scenę.\nDo popularyzacji instrumentu na pewno przyczyniły się powstające projekty muzyczne, w których didgeridoo zaczęło odgrywać pierwszorzędną rolę. W 1998 roku powstał pierwszy duet didgeridoo Nell' Ambiente od 2004 przemianowany na Balanda Didjeridoo Duo, który do dziś tworzą; Rafał "Ruffus" Libner oraz Łukasz "Luka" Hołuj. Pojawiły się odnoszące festiwalowe sukcesy i nagrywające płyty zespoły: w 2001 - Yerba Mater,\nw 2002 Nell' Ambientes (od 2009 Radio Samsara) również w 2002 powstał trójmiejski duet Kookaburra, którego skład tworzyli Patryk Gołdyka i Jakub Pieleszek. Warto też wspomnieć o czynnie działającej formacji Klangor.\nDuże znaczenie w popularyzacji tego instrumentu miał fakt wykonywania go w\nPolsce z naszych rodzimych gatunków drzew przez osoby specjalizujące się w\ntworzeniu didgeridoo. Wcześniej instrumenty były głównie sprowadzane lub\nprzywożone z Australii, było ich mało, przeważnie przeciętnej jakości i\nstanowiły raczej pamiątki turystyczne, niż profesjonalne instrumenty\nmuzyczne. To, co najczęściej nazywane było didgeridoo było masową tandetą\nprzywożoną z Indonezji. Rozwiercane gałęzie lub szybko pękające bambusy\nmisternie pokryte pseudo-aborygeńskimi motywami.\nW Polsce było niewiele miejsc, gdzie można było kupić dobre didgeridoo i posłuchać jego brzmienia. Ewenementem była galeria w Gdańsku na ul. Św. Ducha, która w swojej kolekcji posiadała kilkadziesiąt dobrej jakości eukaliptusów, płyty z muzyką oraz albumy. Przez kilka lat(2003-2008) podczas Jarmarku Dominikańskiego w Gdańsku funkcjonowało stoisko pracowni Dijdrak i Gadaki, gdzie można było dostać dobrej jakości didgeridoo. Zaczęły pojawiać się osoby i pracownie specjalizujące się w wykonywaniu didgeridoo oraz miejsca realizujące projekty warsztatowo muzyczne. Nie była to jednak forma dość powszechna, opierała się na pojedynczych jednostkach fascynujących się brzmieniem didgeridoo.\nZwyczajowo przyjęło się, że „oryginalne didgeridoo” pochodziło z Australii, a\nkażda próba zbudowania go poza tym kontynentem była postrzegana jako\nprzejaw zuchwałego nieprofesjonalizmu. Oczywiście instrumenty dęte takie\njak: ligawy, bazuki i trombity znane były w naszej słowiańskiej kulturze\nmuzycznej. Różniły się one od Aborygeńskiego didgeridoo głównie ustnikami i\nsposobem ich wykorzystywania.\nW 2003roku Jakub Pieleszek zakłada Pracownię Dijdrak zajmującą się budową didgeridoo, która działa do dnia dzisiejszego. Powstało w ten sposób kilkaset instrumentów a pracownia jest jedną z najdłużej funkcjonujących tego typu miejsc w Polsce. W tamtym czasie w kraju działało jeszcze kilka takich miejsc, z czego żadne do chwili obecnej nie przetrwało. Istnieje cała lista osób, które zajmowały się lub jeszcze zajmują tworzeniem didgerido: Łukasz "Luka" Hołuj, Patryk Gołdyka, Arkadiusz Buczek, Waldemar Ubowski…\nNa początku XXI wieku zjawisko tworzenia didgeridoo w\nEuropie, zaczyna przybierać coraz bardziej powszechną formę. Stopniowa\npopularyzacja didgeridoo oraz fascynacja tym instrumentem w kraju, jak i za\ngranicą przyczyniły się do zapotrzebowania na instrument dobrej jakości, o\nodpowiedniej tonacji i o określonych parametrach. Dopiero po latach okazało\nsię, że pracownia Dijdrak była jedną z pierwszych pracowni w Polsce i Europie\nspecjalizującą się w budowie i konstruowaniu profesjonalnych instrumentów\ndidgeridoo. Nie chodziło tu tylko o wykonanie instrumentu, lecz poznanie jego\nfunkcjonowania poprzez odpowiednie proporcje, akustykę, wykorzystanie\nnajlepszych gatunków drewna oraz opracowanie odpowiedniej technologii. Do\nwiedzy tej dochodziliśmy licznymi eksperymentami dyskusjami i wymianą\nwłasnych spostrzeżeń i doświadczeń. Powstało w ten sposób kilkaset\ninstrumentów. Często była to praca zespołowa opierająca się na\nindywidualnych doświadczeniach. Dzisiaj w Internecie można znaleźć prawie\nwszystko na temat: budowania didgeridoo dostosowanego do odpowiednich\ntechnik grania i wielu różnych sposobów wykonywania tego instrumentu.\nZupełnie też inaczej wygląda optyka postrzegania tego instrumentu. Coraz\nbardziej widoczne są indywidualne sposoby jego wykonywania dużo mówiące o\nspecyfice instrumentu i jego zastosowaniu. Powstają bardzo dobrej klasy\ninstrumenty techniczne (profesjonalne) dostosowane i dopracowane w\nnajdrobniejszym szczególe. Co w znacznej mierze ułatwia grę i sprawia, że\ninstrument ten w widoczny sposób różni się od swojego pierwowzoru\npochodzącego z Australii.\nNie ma wątpliwości, że Festiwal Didgeridoo w Polsce jest potrzebny, aby móc\nukształtować scenę związaną z tym instrumentem. To także próba spotkania\nsię w jednym miejscu osób związanych zarówno ze sceną muzyczną, z\ntworzeniem didgeridoo oraz z jego miłośnikami. Takie wydarzenie, jak to\nprowokuje i otwiera możliwości do tworzenia dalszych tego typu inicjatyw.\nZmusza do dyskusji wymiany doświadczeń i głęboko integruje środowisko\nzwiązane ze sceną didgeridoo w kraju. Liczę również, że tegoroczna edycja\nFestiwalu Didgeridoo stanie się cyklicznym wydarzeniem, podczas którego\nbędziemy mogli wspólnie bawić się i zachwycać cudownymi Dźwiękami z\nSama nazwa instrumentu nie pochodzi od żadnego aborygeńskiego słowa, nie\njest także onomatopeją, jak można by przypuszczać, ale pochodzi od\nirlandzkiego wyrażenia „Dudaire Dubh”, znaczącego dosłownie „czarny\ntrębacz”. Słowo to po raz pierwszy pojawiło się w druku w 1926 roku. Wśród\nAborygenów północnej Australii istnieje wiele nazw tego instrumentu,\nnajbardziej popularną z nich jest “yirdaki” wywodząca się z plemienia Yolngu.\nInną popularną nazwą jest “mago”. Gwoli ścisłości yirdaki (yidaki) i mago\nróżnią się nieco kształtem i brzmieniem, ale obydwa można potocznie nazwać\ndidjeridoo, didgeridoo, didjeridu czy w skrócie: didj lub didge – przyjęło się\nwiele form pisowni.\nIstnieje szereg mitów i opowieści o powstaniu didjeridoo, oto pochodząca\nz Terytorium Północnego historia Yidakiego:\nWojownik Yidaki wracał z polowania z kangurem przewieszonym przez ramię.\nNagle ujrzał na ziemi wysuszoną i pustą gałąź. Podniósł ją i zobaczył, że\nw środku jest mnóstwo termitów. Aby je usunąć dmuchnął mocno i odkrył, że\ngałąź wytworzyła dziwny dźwięk. Spodobało mu się to. Yidaki zauważył\nrównież, że dmuchając przez nos i przez usta w sposób ciągły, mógł tworzyć\nrytmy i naśladować odgłosy zwierząt. Zabrał więc gałąź, aby pokazać ją swemu\nplemieniu. Nowy instrument wszystkim się spodobał.\nZaczęli malować go kolorowymi glinkami, tańczyli corroboree w rytmie yidaki\ni uzdrawiali tym dźwiękiem ludzi Po śmierci wojownika jego duch udał się do\ntej gałęzi zwanej teraz Didjeridoo. Jeśli przyłożymy ucho do ustnika, usłyszymy\nYidakiego grającego na didjeridoo.\nOd końca lat sześćdziesiątych zeszłego wieku, w dużej mierze za sprawą\npodróży hippisów, didgeridoo zaczęło pojawiać się jako instrument solowy,\nnieco później także towarzyszący. Obecnie ma już swoje stałe miejsce w takich\nrodzajach muzyki, jak world music oraz fusion. Ma także swoją „białą” historię,\npowstają nowe typy i gatunki instrumentów, np. „didgeribone” Charliego\nMcMahona – czyli teleskopowe didjeridoo, na którym, grając jak na puzonie,\nmożna płynnie zmieniać tonację. Ten typ instrumentów nazywa się potocznie\n„slideridoo” i jest wykonywany z bardzo różnych materiałów, jak np. PCV,\nkompozyty, drewno, aluminium, obecnie grywam i koncertuje na slide\nrobionym w Indiach, jest trochę cięższy od sztandarowego "mcmahona" ale\ndzięki tej odrobinie masy i 10 cm dzwonowi brzmi bardzo przyzwoicie, nadaje\nsię także do robienia nagrań. Na całym świecie produkuje się również\ndidjeridoo z rodzimych gatunków drewna. Tak powstają wiercone monolity\ntutaj mogę zarekomendować monolity robione przez słowackiego twórcę\nJakuba Saraya, jesionowe F z jego pracowni daje mi dużo przyjemności z\ngrania i pełną moc brzmienia. Następnym i chyba najpopularniejszym typem\nsą klejone z dwóch uprzednio wybranych połówek tzw. „sandwiche”; Kolejnym\ntworzywem z którego w ostatnich czasach tworzy się ciekawe instrumenty jest\nwłókno szklane i wszelkiego rodzaju kompozyty, bardzo ciekawie brzmiące\ninstrumenty tego typu tworzy w swojej pracowni Luka Hołuj, włókno szklane z\ndodatkiem piasku plus drewniany dzwon i takiż ustnik, efekt jest bardzo\nmocny. Powstają także kompaktowe, idealne do transportu i podróżowania,\ninstrumenty takie jak „didgebox” czy izraelski „compact snake didj”. Te\ndrewniane instrumenty w formie zwartej niewielkiej bryły kryją w sobie\nzwinięte pełnej długości didjeridoo. Powstają także nowe techniki grania i tutaj\nnajlepszym przykładem będzie zastosowanie „beatboxu” czy „humanvoxu” –\njak kto woli. Rytmy grane przez białych wykonawców różnią się od tych z Ziemi\nArnhema; inna jest artykulacja dźwięków i rodzaj ekspresji…\nMagia didjeridoo w dużej mierze, oprócz samego brzmienia, polega na\nmnogości sposobów gry i zastosowania, od czysto medytacyjno-relaksacyjnych\npasaży po transowo-perkusyjne bardzo szybkie rytmy. Doskonale brzmi\nsolowo, jak i w połączeniu z innymi, nieraz pochodzącymi z bardzo odległych\nstron świata, instrumentami. Dobrze jest jednak mieć świadomość, skąd i od\nkogo pochodzi, jak długą ma historię. Niezwykła jest tradycja, która od 30\ntysięcy lat przekazuje swoje pieśni w niezmienionej formie. Za sprawą\ndidjeridoo cząstka świata rdzennych Australijczyków jest obecna w muzyce świata. To jest\nciekawy temat do kontemplacji w czasie słuchania.\nZ didjeridoo pierwszy raz zetknąłem się jako sześcio- czy siedmiolatek, jeszcze\nw latach siedemdziesiątych zeszłego wieku. Usłyszałem jego dźwięk i poznałem\nnazwę w audycji radiowej Polskiego Radia. Usłyszałem też o Aborygenach\nz Ziemi Arnhema, bardzo mnie to zafascynowało i pozostało gdzieś głęboko\nw podświadomości… Kolejny kontakt z magicznym brzmieniem miał miejsce\npod koniec lat osiemdziesiątych za sprawą płyty „Somewhere” Stephena Kenta\ni jego grupy Lights in a Fat City. Można powiedzieć, że ta kultowa pozycja dla\nmiłośników didjeridoo otworzyła na Zachodzie drzwi do percepcji dla muzyki\nfusion z wykorzystaniem didjeridoo. Tak samo ta, jak i wiele kolejnych\nsolowych płyt spod szyldu „Trance Mission”. W 1999 roku, jeśli mnie pamięć nie\nmyli, Marcin Bronarski ściągnął do Polski Trance Mission, miałem wtedy okazję\npierwszy raz spotkać Stephena Kenta.\nMój pierwszy kontakt z instrumentem miał miejsce w warszawskiej „Czajowni”,\nw której mój długoletni przyjaciel Radek „Chopin” Siuda zostawił swój\nbambusowy egzemplarz. Wtedy udało mi się wydobyć pierwsze dźwięki, było to\nw 1997 roku. Rok później, przejeżdżając przez Warszawę, Luka Hołuj zostawił\nmi w domu bambusowe didjeridoo własnej produkcji i wtedy się zaczęło:\nw dwie godziny opanowałem oddech cyrkulacyjny, rozpoczęła się moja podróż…\nPierwotnie nazywaliśmy się „Nell’Ambiente”, lecz w 2004 roku zmieniliśmy\nnazwę na „Balanda”, co w języku Yolngu oznacza po prostu białasa (białego\nczłowieka). Luka już wtedy konstruował swoje instrumenty. Udzieliła mi się\njego, do dzisiaj zresztą trwająca, pasja konstruktorska i również zbudowałem\nkilkanaście instrumentów z rodzimych gatunków drewna.\nW 1999 roku nagraliśmy i własnym sumptem wydaliśmy kasetę pt.\n- “Metamorfoza interakcyjna”. (Należało by w tym miejscu podziękować za użyczenie sprzętu\nprowadzącemu jeszcze wtedy wydawnictwo „Folk Time” Sławkowi Królowi). Od\n2008 duet rozpoczął współpracę z krakowskim Teatrem Starym, gdzie\nw spektaklu Krystiana Lupy „Factory 2” dzieli między siebie rolę muzyka\ndidjeridoo. W 2010 wydaliśmy zbiór kompozycji realizowanych w drodze\n- „Spherical Pulsation vol. 1” – Rolang Records.\nw 2015 koncertowy album:\n- "TERRA INCOGNITA" - Rolang Records\nOprócz didjeridoo solo i w duecie zawsze fascynowało mnie łączenie jego\nbrzmienia z innymi instrumentami, zarówno rytmicznymi jak i melodycznymi.\nW 2002 roku założyłem „Nell’Ambientes”, formację, której styl doskonale może\nsprecyzować termin: „rhythm’n’didjeridoo”. Skład zespołu na przestrzeni lat\nwielokrotnie ulegał zmianom, ale od drugiego koncertu w warszawskiej\n„Jadłodajni Filozoficznej” rdzeniem zawsze był duet z Gwidonem Cybulskim.\nW 2003 w bydgoskim wydawnictwie „Victor” ukazała się pierwsza nasza płyta\n„Tribal”. Zespół ma na koncie kilka sukcesów festiwalowych w Polsce, m.in.\nI nagrodę w konkursie Scena Otwarta na lubelskich „Mikołajkach Folkowych”\nw 2007 roku, w 2005 roku na festiwalu folkowym Polskiego Radia „Nowa\nTradycja” otrzymałem nagrodę dla instrumentalisty, a jeden z wykonywanych\nprzez zespół utworów wszedł w skład dwupłytowego wydawnictwa na\ndziesięciolecie festiwalu „Nowa Tradycja. Antologia Polskiego Folku”. Jako duet\ndużo podróżowaliśmy po Europie grywając na placach, ulicach i w klubach.\nJesienią 2009 roku wraz z Gwidonem Cybulskim powołaliśmy do życia „Radio\nSamsara”, od 2011 roku duet zmienił się w trio, i osiągnął pełne spektrum\nbrzmieniowe, łącząc instrumenty z Australii, Afryki, Indii i Nepalu z melodyjnomantrycznymi\nwokalami oraz autorskimi, obecnie w większości polskimi,\nZespół zaczął koncertować w Polsce i za granicą; warto tutaj wymienić kilka\n– DIDG.e.VENT International Didjerioo Festival w Berlinie, gdzie Radio Samsara\ni Balanda wystąpili obok czołówki światowych muzyków didjeridoo. Bardzo\ncennym doświadczeniem było ponowne spotkanie ze Stephenem Kentem.\nW 2011 opublikowaliśmy w Rolang Records płytę „Broadcast Live”, będącą\nzapisem dwóch koncertów z warszawskiego art klubu praCoVnia.\n- w 2013 ukończyliśmy pracę nad studyjnym albumem "Serce Masz", płyta\npowstawała przez ponad rok u Radosława "Radara" Gierszewskiego w\n"KingsTone Studio" a miksem i masteringiem zajli się Smok i Activator w\n"AsOne Studio", obecnie płyta czeka na wydanie.\nOprócz didjeridoo moją drugą pasją są podróże, a z połączenia ich obu powstał\nprojekt „Travelling Didjeridoo”, którego istotą, oprócz działalności solowej, jest\ngranie i nagrywanie z lokalnymi instrumentalistami w drodze, podczas podróży.\nPierwszych poważnych nagrań dokonał w 2007 roku w Nepal Music Studio\naustralijski dźwiękowiec Greg Simmons. W sesji obok mnie na didjeridoo wzięli\nudział nepalscy muzycy:\nSesję zatytułowałem „Triple Fusion”, a w formie płyty wydaję ją we własnym\npodróżnym wydawnictwie Rolang Records. Ma się również ukazać w Nepalu,\npodobno sprawa jest na dobrej drodze…\nZ Shyamem i jego przyjaciółmi grywałem i koncertowałem jeszcze wielokrotnie\npodczas kolejnych pobytów w Nepalu. Jesienią 2010 zagrałem solowy koncert\nna „Himalayan Blues Festival” w Kathmandu.\nZimą 2007 roku w szkole muzycznej Nepal Music, gdzie Shyam wykłada\nsarangi, na jego zaproszenie poprowadziłem warsztaty didjeridoo. Nepal Music\njest bardzo ciekawą i pozytywną instytucją mającą na celu uczyć muzyki oraz\npokazywać perspektywę rozwoju uzdolnionym dzieciakom, nie posiadającym\nśrodków na kształcenie. Szkoła działa dzięki norweskim dotacjom.\nObecnie wznowiłem działalność warsztatową w Polsce.Koncerty solowe\n„Travelling Didjeridoo” i Radia Samsara w sferze wizualnej wzbogacam filmami\ndrogi kręconymi przez siebie w Indiach i Nepalu.\nMuzyka didjeridoo w Polsce jest zjawiskiem stosunkowo nowym, grając ją tutaj\nzarówno ja, jak i moi przyjaciele i współpracownicy, czujemy się jak pionierzy,\nale że warto to robić, nieraz przekonaliśmy się podczas koncertów\ni warsztatów. Trzeba tworzyć scenę, choć jest to po częstokroć droga pod prąd.\nDobrze jest potraktować instrument jak rozszerzenie własnego ciała, znaleźć\nwszystkie elementy składowe, żywioły. Porównałbym drewniany korpus\ninstrumentu do elementu ziemi – stałego elementu w naszym ciele, oddech\nnapędzający wszystko jest elementem wiatru, powietrzem, jego ciepło –\nogniem, ślina płynąca wewnątrz to element wody, a dźwięk roznosi się\nw łączącej je wszystkie przestrzeni. Jest w tym trochę ezoteryki, ale\npopracować nad świadomością nie zaszkodzi…\nDidjeridu a sprawa polska...\nWiele się zmieniło od czasu fali zainteresowania eukaliptusową trąbą z\nAustralii, jaka przetoczyła się przez Polskę dwie dekady temu... Właściwie to\nnie była fala, ale ognisty podmuch, a może tylko słomiany ogień? Po telefonie\nod Kuby z Dijdraka w sprawie mojego udziału w przygotowaniu warsztatu gry\nna didjeridu, który odebrałem w Krakowie w styczniu 2015 roku, zadumałem\nsię nieco nad upływem czasu i siłą wibrujących dźwięków emitowanych przez\nwydrążone drewniane pnie... pomyślałem, że nie przypadkowo trąby\nAborygenów uznaje się za jeden z najstarszych instrumentów w znanej historii\nludzi. No i wszystko potoczyło się już szybko; zaprosiłem do współpracy Rafała\nRuffi Libnera, z którym kontakt utrzymywałem od wielu lat i planowany\nwarsztat natychmiast przekształcił się w Festiwal! Zainteresowanie przerosło\nnasze oczekiwania i ku mojej radości okazało się, że organiczna siła didjeridu\noparła się nawet polskiej tradycji słomianego ognia i mocno żarzy się w\nmuzycznym podziemiu. Telefony i wymiana wiadomości nieuchronnie wiodły do\npróby ustalenia historii zjawiska didjeridu w Polsce. Nie udało się mi wymigać\nod tego bardzo niewdzięcznego zadania i zacząłem przypominać sobie urywki\nwspomnień pod hasłem didjeridu... Poważne akcje mieszały się z historiami w\nrodzaju telefonu od znanego warszawskiego barona sceny „etno”, który\nzamawiał telefonicznie polskie wydanie książeczki Petera Kaye o didjeridu i\njednocześnie poinformował, że dzwoniąc do nas, przebywa w wannie... Kilka\ntygodni później uchodził już za mistrza modnego instrumentu i rytualnych\nMoje myśli zaczęły krążyć wokół klucza do osobistej historii didjeridu, mojej\nwłasnej, bo to jedyna historia jaką znam na tyle dobrze aby próbować ją\nopisać. A takich historii jest zapewne więcej i każda nieco inna, więc co z\nkluczem do całości? W mojej historii kluczem jest dokumentacja czyli rzeczy\nopracowane i wydane oficjalnie, także nieoficjalnie, ale wydane i udostępnione\nświatu. Inne klucze są możliwe, ale tworzą historię mityczną, nie mniej ważną\ndla jej autorów, ale jakby słabiej uporządkowaną i trudniejszą do\nzweryfikowania. To co opiszę nie jest wersją ostateczną i liczę na inne niż moja\nlisty wydawnictw muzycznych, tekstów, zapisów filmowych itp. Po Festiwalu\npostaramy się te materiały zestawić w roboczą i otwartą wersję polskiej sagi\nMoja fascynacja didjeridu sięga połowy lat 80. XX wieku i jest częścią moich\nindywidualnych studiów nad instrumentami tradycyjnymi. Zaczęło się od\ninstrumentów azjatyckich i karpackich oraz bałkańskich, które stanowią do\ndzisiaj podstawę moich działań muzycznych, etnobiologicznych i pisarskich.\nMłodym adeptom wystarczy jedynie napomknąć, że były to czasy pionierskie\nbez dostępu do internetu, bez sklepów pełnych wszelkich instrumentów (takie\nsklepy były gdzieś tam... w Berlinie, w Londynie i w USA) i bez internetowych\nportali handlowych... ba, nawet nagrań nie było zbyt dużo, a kasety\nmagnetofonowe nie budowały image hipsterskiej nostalgii, tylko były w\npowszechnym obiegu jako pre-compaktowe, szybkie i łatwe w kopiowaniu\nnośniki dźwięków. W tej sytuacji, aby zdobyć upragnione instrumenty należało\nprowadzić sprytną grę z rzeczywistością. Była to gra bardzo wymagająca i\njednocześnie rozwijająca. Z tamtych czasów pozostała mi jedynie przypadłość\nbraku pieniędzy, która jest jedną z sił najlepiej kształtujących kreatywność.\nPierwszą swoją trąbę didjeridu (ok. 120 cm długości z rysunkami termitów na\nochrze, dzisiaj bardzo już startej) otrzymałem pod koniec lat 80. XX wieku od\nznajomego i fana mojej muzyki z Australii. Trabie towarzyszyły klaskawki i\noryginalna czuringa z wizerunkiem ryby. Pozostawało jeszcze „tylko” nauczenie\nsię oddechu cyrkulacyjnego („kołowego”) i ekscytujące brzmienie tego\ninstrumentu wyznaczyło wiele następnych działań. Do pierwszych z nich\nnależało znalezienie łatwych do pozyskania zamienników oryginalnej trąby.\nPotrzebne były do prowadzonych przez ekipę Atmana (wliczając w nią Annę\nNacher i Henka Skupa, a czasem i innych współpracowników i muzyków)\nwarsztatów Gadająca Łąka. Odbyły się dwie główne, otwarte edycje tego\nwarsztatu i związane z nim (jako naturalne rozwinięcie tego typu spotkań)\npóźniejsze Festiwale – Muzyka w Krajobrazie (dwie edycje odbyły się w\nLiciążnej k/Inowłodza (1998 i 1999 r.), a jedna – ostatnia – w Nowym Sączu\nw roku 2000).\nGadająca Łąka i Festiwal Muzyka w Krajobrazie są do dzisiaj pewnego rodzaju\narchetypem (często nie uświadamianym – jak to z archetypami bywa)\nrodzimych doświadczeń z muzyką i alternatywnymi zgromadzeniami. W tym\nsamym czasie i nieco później odbywały się tego rodzaju akcje, ale z samej\ndefinicji tzn. z tytułu udziału telewizji i stołecznych gremiów decyzyjnych\nsterujących kulturą (w tym tzw. alternatywną) były to „wielkie” i „słynne”\nwydarzenia medialne. My mieliśmy jedynie swoje przepełnione muzyką i\nideami DIY głowy i upór.\nMimo gry na uboczu i poza... przez nasze Gadające Łąki i Festiwale przewinęło\nsię całe towarzystwo artystów z – jak pokazuje czas – dobrze wybranego\nśrodowiska. Moimi „warsztatowiczami” byli m. innymi: Maciek Frett (Job\nKarma) i Maciej Harna (Matragona), Hubert Połoniewicz (Klangor),\nzorganizowaliśmy także koncert grupy Naturton oraz (w nurcie działań\nmiejscowych) zespołu Księżyc w zabytkowym kościele w Inowłodzu. Miejsce\ndyktowała leśniczówka i wysiłek kontaktu z regionalnymi ośrodkami kultury\nMarka Leszczyńskiego z grupy Atman i organizacji dosłownie wszystkiego przez\nduet Nacher/Styczyński z wybitnym udziałem Piotra Koleckiego i kilku innych\nosób. Warsztat Gadająca Łąka został doskonale udokumentowany w postaci\nksiążeczki pt. Jak uczyć się od Ziemi, na której okładce jedna z uczestniczek\nwarsztatu niesie kilkanaście trąb – „polskich didjeridu” z dzięgli. Książeczka\nukazała się w 1994 roku i opisane są tam także moje autorskie warsztaty LAS\noraz DRZEWO, jakie regularnie prowadziłem od 1987 roku. Tematyka i metody\ntych warsztatów są „odkrywane” w ostatnim czasie na nowo przez mało\nzorientowane w historii młode pokolenie. Wiele faktów z tego okresu\nznajdziecie też w mega-wywiadzie przeprowadzonym przez Annę Nacher w\nsierpniu 1994 roku z klasycznym składem grupy Atman, wydanym w formie\nksiążeczki pt. Wschód księżyca. To na pierwszy warsztat Gadająca Łąka\nprzygotowaliśmy z Piotrem Koleckim całe naręcza trąb quasi-didjeridu z\narcydzięgla i dzięgla leśnego, a także barszczu czyli „bolszewika”. Trąby były\npięknie zdobione, a ich brzmienie zarejestrowane w materiale Gadająca Łąka\nII. W tym nagraniu jakie powstało w 1993 i 1994 roku wykorzystałem dość\ndelikatnie także pierwsze moje didjeridu z Australii.\nW tym samy czasie otrzymałem drugie, duże didjeridu z Australii (obydwie\ntrąby były opisane z podaniem nazwiska twórcy np. Blanasi) oraz jedną trąbę o\nmałych wymiarach (ma około 40 cm, ale normalna średnicę ok. 3,5 cm),\nadresowaną specjalnie dla Anny Nacher. Ten niezwykły prezent był\nkonsekwencją mojego zainteresowania zwyczajem traktującym didjeridu jako\nwyłącznie męskiego instrumentu i dopytywaniem artystów i autorów moich\ntrąb o sytuację kobiety i muzyka jednocześnie. Anna gra na tej trąbie w\ntelewizyjnym filmie z serii Przyrodnicy w odcinku pt. Karpaty Magiczne,\nfilm ten bywa pokazywany w do dzisiaj w pasmach słabej oglądalności. Muszę\nzaznaczyć, że razem z didjeridu sprowadzałem pierwsze czuringi i klaskawki, a\nwiele później także „wiatraki” o pełnych alikwotów brzmieniach, jako część\ninteresującej mnie tradycji. Czuringi okazały się dość łatwe do wykonania i\nnabrałem takiej wprawy, że z pomocą siekiery wykonywałem po kilkanaście\nczuring na wielu warsztatach i alternatywnych obozach terenowych.\nW tamtym czasie wydawało mi się, że prawie wszyscy grają na didjeridu, a\nczuringi i klaskawki pojawiły się jak grzyby po deszczu. Już w latach 80. byłem\nświadomy, że istniały „słowiańskie” czuringi gdyż ten instrument/narzędzie\nmuzyczne należy do najstarszych konstrukcji dość powszechnie\nwykorzystywanych w paleolicie. Jakby na potwierdzenie boomu czuringi,\npojawiły się nawet jako „słowiański” artefakt w inscenizacji zwanej\nwykopaliskami w Biskupinie. Rzecz w tym, że pokazywano tam już tylko\nzabawki z kory sosnowej, a czuringi są bardzo znaczącym i niezwykle cennym\ndla Aborygenów przedmiotem, traktowanym jako zogniskowaną energię\npraojców z czasu Dream Time’u. W Biskupinie nie przesadza się w docieraniu\ndo istotnych pokładów naszej historii…\nW konsekwencji zainteresowania sferą didjeridu zacząłem sporo czytać i\nbudować inne instrumenty rdzennych Australijczyków, które jednak nie\nznalazły takiej popularności. Miałem przekonanie, że aby uczyć innych, nie\nwystarczy mieć oryginalny instrument i opanować go w stopniu podstawowym,\nzwłaszcza, że nigdy nie traktowałem didjeridu jako mojego głównego\ninstrumentu czy sfery zainteresowania. Dlatego szukałem prawdziwych\nznawców tematu i 25 listopada 1996 roku otrzymałem zgodę autora i\nlicencję na wydanie polskiej wersji poradnika Petera Kaye z Australii pt.\nPlay&Enjoy The Didjeridu of the Australian Aboriginal. A Newcomers\nGuide. Licencja opiewała na 100 sztuk poradnika w języku polskim i zakaz\njego rozprowadzania w USA i Australii (!) .\nW tamtym czasie prowadziłem wraz z Anną Nacher (udziałowcami byli także\nmuzycy grupy Atman) firmę Pracownia. Promocja Kultury Ekologicznej (jak\ndzisiaj oceniam, założoną w Polsce o jakieś 15 lat za wcześnie) i to w ramach\ndziałania Pracowni udało się szybko opublikować polską wersję dziełka Petera\nKaye o nieco zmienionym tytule: Drewniana trąba Didjeridu australiskich\nAborygenów. Przewodnik dla początkujących. Książeczka w wersji\npolskiej miała dodatek pt. Didjeridu po polsku. Wspominam tam o Gadającej\nŁące i Tomku Gulińskim (muzyku, wytwórcy didjeridu z łodyg roślin\nbaldaszkowatych, kucharzu…), doradzam użycie wosku pszczelego do\nwykonywania ustników, co jest techniką jedynie zastępczą wobec stosowania\nwosku pszczół australijskich, o całkiem innych parametrach... w tamtym czasie\ntego nie wiedziałem. W Dodatku są także fotografie moich pierwszych\ndidjeridu, czuringi i klaskawek oraz piktogramy stosowane przez Aborygenów\ndo ew. wykorzystania w zdobieniu własnych trąb.\nUważam, że 1996 rok należy uznać w mojej historii za szczyt zainteresowania\ndidjeridu w sensie energii, dokonań i pojawienia się wielu instrumentów oraz\nwzbierającej fali didjomani, przechodzącej szybko (niestety) do folkloru\nmiejskiego. Oczywiście z tej fali, pozostało kilku prawdziwych artystów, którzy\ndziałają do dzisiaj – Hubert Połoniewicz, Rafał Ruffi Libner, Kuba Pieleszek z\nprzyjaciółmi i kilku innych muzyków, o których wiedziałem, ale nie było\nsposobności aby się poznać bliżej. Już w 1994 roku miałem okazję podczas\npamiętnej trasy koncertowej grupy Atman z Carlosem Robalo, Manjaou Fati i\nOlkiem Gelbą, słuchać zjawiskowego koncertu dwóch muzyków grających na\ndidjeridu w Olsztynie. To była w pełni świadoma i doskonała technicznie kreacja\noparta wyłącznie o brzmienie didjeridu. Z niecierpliwością czekam na relacje\nsamych artystów tej formacji! Takie spotkania pokazywały mi, że scena\ndidjeridu jest rozległa, bywa, że bardzo interesująca, ale słabo się kontaktuje i\nPoza wydawnictwami typu Gadająca Łąka II, za pierwsze nagrania o dobrej\njakości technicznej można uznać studyjny materiał Tradition grupy Atman,\nnagrany w poszerzonym składzie z Anną Nacher, Tomkiem Gulińskim i\nTomaszem Radziukiem (wydany jako CD w USA w 1999r.) gdzie poza didjeridu\nwykorzystaliśmy niezwykłe brzmienie czuring.\nDidjeridu (a także czuringa) towarzyszyło nam prawie we wszystkich\nstudyjnych sesjach wydanych na płytach Karpat Magicznych (pierwsza sesja\nnagraniowa tego projektu odbyła się w 1998 roku) oraz w niezwykłej\nprzygodzie nazywanej w naszym domu „płytami morskimi”. Na zaproszenie\nStacji Morskiej w Helu, a później Ascobans – agendy UN na rzecz ochrony\nssaków morskich Europy z Bonn, zrealizowaliśmy trzy płyty z głosami ssaków\nmorskich spotykanych w Bałtyku i Morzu Północnym: fok, morświnów, orki,\npłetwala. Didjeridu okazało się niezwykle pomocnym instrumentem w\nnawiązywaniu kontaktu z fokami w tzw. fokarium w Helu. Odkryłem, że\nwibracje i brzmienie odpowiadają jakimś ukrytym przed nami sposobom\nkomunikacji fok i aby je sprowokować do kontaktu i wydawania głosów\nuruchamiałem wibracje didjeridu tuż nad wodą lub nawet częściowo zakrywając\notwór wylotowy wodą. Z kilku tygodni tych eksperymentów, nagrań\nnadwodnych i podwodnych (najprawdopodobniej pierwsze wykorzystanie\nwojskowego hydrofonu w muzyce powstającej w Polsce?) powstały trzy płyty:\nBałtyckie szepty dla Stacji Morskiej UG w Helu (2000), Dënega (po kaszubsku\n„fala”) dla OBUH Records (2001) i Project C dla Ascobans w Bonn (2003).\nJestem przekonany, że pierwsze 10 lat świadomego i artystycznego\npraktykowania didjeridu w Polsce to lata przypadające na okres pomiędzy\n1993-4 a 2003 rokiem. Pod koniec tego okresu działał już Ruffi Libner, Luka\nHołuj, Hubert Połoniewicz, Kuba Pieleszek i jego pracownia, znana obecnie jako\nDijdrak. Były też płyty autorskie jak np. interesująca Kookaburra, album Kuby\nPieleszka. Powstawała więc nie tylko muzyka, ale także dobrej jakości\nEuropejska szkoła budowy trąb quasi didjeridu, polegająca na zastosowaniu\ntradycyjnej techniki cięcia pnia wzdłuż i żłobienia kanału w powstałych\npołówkach przyszłego instrumentu, a potem sklejania w rurę o parametrach\ndidjeridu. Adaptowanie tej rodzimej praktyki, znanej z wyrobu trąb\nsygnałowych w górach i na niżu (trembity, rogi sygnałowe, bazuny i inne)\nspowodowało ożywienie i wzbogacenie polskiej sceny, gdyż zniosło barierę\ncenową i niedostępność oryginalnych instrumentów. Ponadto, zapotrzebowanie\nna didjeridu i drewno eukaliptusa jako półfabrykat do budowy trąb w Europie\nbyło w pierwszej dekadzie XX wieku tak duże, że spowodowało prawne formy\nochrony trzebionych gatunków eukaliptusa. Także ten, ochroniarski aspekt w\npolskiej drodze do rodzimych odmian didjeridu, należy uznać za interesujący i\npozytywny. I znowu zdawało mi się, że wszyscy w Polsce budują lepsze albo\ngorsze didjeridu… Wspomniany wcześniej słomiany ogień strawił jednak wiele\ninicjatyw i na ich zgliszczach (z pewna przesadą, ale takie są prawidła\nopowiadania sagi…) po fali didjeromani, pozostała firma Dijdrak, jedyna znana\nmi, ale za to doskonała.\nMuszę wspomnieć o bardzo ważnej dla mnie, ale i dla didjeridu w Polsce\nprzyjaźni z Willy Grimmem z Naturton. W latach 80. ubiegłego wieku\n„odkryłem” dla siebie fujarę pasterską ze Słowacji, ale i to moje prawdziwe\nobjawienie ma powiązania z didjeridu. Naturton to duo Willy Grimm grający na\ndidjeridu i Gerard Widmer, mistrz słowackiej fujary pasterskiej. Ta szwajcarska\nformacja z siedzibą w Bernie, odegrała znaczącą rolę na polskiej scenie\ndidjeridu. Ja sam zapraszałem Naturton trzykrotnie do Polski (pierwszy raz w\npołowie lat 90. ubiegłego stulecia), poza tym, przynajmniej raz sam Willy\nGrimm prowadził warsztaty didjeridu w ramach karpackiej Gadającej Łąki pod\nNowym Sączem, a i my wielokrotnie odwiedzaliśmy Berno w celach\nmuzycznych. Poprzez Willego udało się śledzić I . International Didjeridu\nGathering jaki odbył się w Szwajcarii w 1996 roku pomiędzy 26 sierpnia, a\n1 września. Otrzymywałem wszystkie kolejne płyty Naturton i wydawane\nprzez Naturton (klasyczna: fujara&didjeridu zawierająca nagrania z 1986-1995,\njest dobrze znana wielu muzykom w Polsce, podobnie jak kolejne: ODEM,\nDEMO, Friends of Yidaki/Didjeridu Vibration czy Didjeridu Alphorn & Co. ) i\nsukcesywnie dostawały się one do krwioobiegu polskiej sceny didjeridu.\nWillemu wielu muzyków zawdzięcza specyficzny styl gry na didjeridu, który\ndoskonale współgra z wieloma odmianami ambientu i muzyki kontemplacyjnej.\nDługie, spokojnie wibrujące dźwięki układające się w krajobrazy dźwiękowe\ntworzą doskonałe środowisko relaksacji i leczniczego transu.\nMoże czas już na wytłumaczenie rozbieżności w pisowni nazwy trąby\nAborygenów jaką widzę pomiędzy moją „szkołą” - didjeridu, a wszystkimi\ninnymi sposobami zapisu stosowanymi w Polsce – didgeridoo, didjeridoo itp.,\nobecnie w przewadze. Konsekwentnie trzymam się zapisu stosowanego przez\nPetera Kaye, Willego Grimma czy zastosowanego w I. Międzynarodowym\nzgromadzeniu didjeridu w Szwajcarii. Jest prosty i maksymalnie poręczny w\nnaszej, europejskiej pisowni. Inne sposoby zapisu są możliwe i dopuszczalne,\nale ja szanuję swoje źródła. Cała sprawa pisowni nazwy trąby Aborygenów\nprzypomina mi dziwaczną manierę grania na didjeridu częścią ust i trzymaniem\ntrąby krzywo... Pamiętam jak jedna z uczestniczek warsztatów, podczas\npokazu pod Nowym Sączem, pouczyła Willego Grimma, że tak się gra w\nWarszawie. Była to mocna sugestia, co naprawdę stanowi reguły. Willy się\nzadumał i odpowiedział łagodnie: to dobrze. Jego śladem przystaję na\nwszystko co się pojawia. Wszystkie rodzaje pisowni nazwy trąby Aborygenów\n(zwłaszcza, że jest to nazwa wymyślona przez kolonizatorów i nijak się nie ma\ndo dawnych nazw wielu typów tych trąb), wszystkie sposoby wydobywania\ndźwięku, wszystkie zastosowania… Są dobre.\nZ szwajcarskiego źródła pochodzą nieomal wszystkie numery kolorowego\nmagazynu pt. Didgeridoo Magazin (początkowo ukazywał się w języku\nniemieckim, później w angielskim, wychodził w latach 2001-2005) który służył\njako doskonałe źródło rzetelnych informacji o zjawisku didjeridu w Australii,\nW 2001 roku Karpaty Magiczne jako kwartet\n(Nacher/Styczyński/Kubek/Radziuk) odbyły udaną trasę po USA (kilkanaście\nkoncertów promujących płytę CD pt. Ethnocore 2: Nytu), a jednym z\ninstrumentów budujących nasze brzmienie było didjeridu. Poza USA mojego\ndidjeridu słuchano we Francji, Szwajcarii, Niemczech, Belgii, Holandii, na Litwie\ni w … Kiszyniowie w Mołdawii i wielu innych miejscach. Dlatego nie zgadzam się\nz opinią, że scena muzyczna w Polsce była w tym względzie opóźniona w\nstosunku do tzw. Zachodu i rozwijała się w izolacji. Nie mamy się czego\nwstydzić także w stosunku do naszych bliższych sąsiadów. Wielu Słowaków\nbardzo miło zareagowało na mój tekst o didjeridu w magazynie Hudba\n(Muzyka) wydawanym w Koszycach (2007) i mimo interesujących muzyków\nstosujących didjeridu w bliskim im Pradze i Budapeszcie, nie chorowali na\nnadmiar informacji i inspiracji w tym względzie. Wspomniany tekst nie był\nodosobnionym „wypadkiem”, ale częścią cyklu jaki pisałem przez dwa lata do\nHudby na temat archaicznych instrumentów z całego świata. Zaproszenie do\nregularnego pisania (Redakcja ponosiła koszty tłumaczenia i rewelacyjnie\noprawiała plastycznie moje teksty) było konsekwencją pewnej popularności\npewnej ważnej książki, o której niżej. Jeżeli może być mowa o izolacji, to dla\nmnie dotyczyć ona może specyficznego, systemowego „odklejenia się” mediów\nod rzeczywistości. Nasze media zawsze miały większy pociąg do kreowania\nrzeczywistości niż do jej rzetelnego opisywania i analizowania. Dlatego tak\nważne jest systematyczne tworzenie dokumentacji, bez niej pozostaną nam\njedynie niekompetencja i fantazje medialne.\nW 2003 roku wyszła nasza z Anną Nacher, pierwsza wspólna książka pt. Ucho\nJaka. Muzyczne podróże od Katmandu do Santa Fe. Opublikowanie tej\nksiążki, w której zamieściłem m. innymi sporo wiadomości na temat didjeridu,\nrozmowy z Markiem Tomalikiem o Australii, z Willim Grimmem o didjeridu, a\ntakże z Tomkiem Jureckim, krakowskim muzykiem, który uczył się gry na\ndidjeridu i budowania tradycyjnych trąb od Djalu Gurruwiwi. Książka była\npomyślana jako przewodnik alternatywny i zawierała wiele odniesień,\nwskazówek, inspiracji, stron internetowych i innych źródeł cennych informacji.\nO ile wiem, Ucho Jaka spełniło swoje zadanie. Po wyczerpaniu nakładu i\nkilkuletniej przerwie w dostępności Ucha Jaka, od 2014 roku nasza książka jest\nznowu dostępna jako e-book w Wydawnictwie Bezdroża.\nKiedy do Warszawy przyjechał Wadada, twórca słynnej formacji Suns of Arqa\nz Wielkiej Brytanii ( a nie polski muzyk o tym samym pseudonimie) na swój\njedyny koncert w klubie Proxima w 2000 roku, potrzebował muzyków\ntowarzyszących, mogących sprostać jego wymaganiom, a głównymi były:\ndidjeridu i tabla. Warszawski koncert Suns of Arqua odbył się w składzie:\nWadada, Marek Miczyk (skrzypek polskiego pochodzenia mieszkający we\nFrancji i muzyk SoA) oraz Anna Nacher, Robert Brylewski, Jacek Olter, Marek\nStyczyński i Jan Kubek. Tego samego roku, Wadada i Miczyk zasilili Karpaty\nMagiczne podczas sesji nagraniowej na wydany w USA album Ethnocore 2:\nNytu (2001). Te kilka wydarzeń przytoczyłem jako wytłumaczenie tego, że\nnigdy nie czułem się izolowany i wlokący się niemrawo za Zachodem … co nie\nzmienia odczuć innych muzyków. Izolowani mentalnie byli pewnie redaktorzy\npolskiego pisma Techno Party (nr 18 (3/00), którzy w materiale pt. Suns of\nArqua. Muzyczne misterium nawet słowem nie wspomnieli o tak miłych dla nas\n(i udokumentowanych) relacjach i pod materiałem dopisali drobnym\ndruczkiem: „Koncert Suns of Arqa odbył się rok temu w Warszawie”.\nOstatnim, jak dotąd, moim poważniejszym doświadczeniem z didjeridu, była\nsesja na mój solowy album opublikowany jako Cyber Totem (2007/2008).\nObecnie jest dostępna moja autorska wersja tej płyty jaką wydaliśmy w\nekonomicznej serii dokumentacyjnej World Flag Records. Brzmienie didjeridu,\nczasem modyfikowane elektronicznie zestawiłem tam z naturalnymi próbkami\ndźwiękowymi mofety. Mofeta to naturalne źródła wydobywania się dwutlenku\nwęgla z głębokich warstw geologicznych. Zestawienie didjeridu z mofetą, poza\nwarstwą dźwiękową ma też znaczenie symboliczne (a może być wskazówką i\ninspiracją…), gdyż ubocznym produktem wydobywania się dwutlenku węgla na\npowierzchnię ziemi jest odkładanie się minerałów, które tworzą po długim\nczasie ochrę. Ochra to naturalny barwnik, stosowany do zdobienia m.innymi\ndidjeridu i jej złoża są celem rytualnych wędrówek. Mało kto wie, że istnieje\nhandlowa kategoria cenionej ochry, traktowanej jako podstawowy pigment w\ntradycyjnym malarstwie i konserwacji sztuki, pod nazwą ochra karpacka!\nWątpię aby wielu ludzi śledziło aż tak dokładnie moje osobiste fascynacje i\ninspiracje, ale czuję, że mogą się stać zaczynem czegoś naprawdę\noryginalnego, co powstać może nie na skutek izolacji, ale w wyniku wiedzy,\nuporu i wyobraźni.\nZnam kilka osób, które mają nie mniej talentu i wiedzy, niektórzy posiedli\ntajniki gry na didjeridu na poziomie mistrzowskim, a są i tacy, którzy potrafią\nzbudować oryginalne instrumenty o parametrach klasy lux! Na tym można\nzbudować interesującą, życzliwą sobie i dobrze działającą scenę didjeridu. Tego\nżyczę nam wszystkim i jak napisał na okładce swojego poradnika Peter Kaye :\ngrajcie i cieszcie się didjeridu!\nIstnieje przekonanie o istnieniu tabu, które rzekomo mówi że kobiety nie powinny grać na didgeridoo. Jednak to tabu jest dementowane przez rdzennych Australijczyków. Prawdą jest, że kobiety nie grały na didgeridoo podczas ceremonii ale podczas rozmów z kobietami społeczności Belyuen niedaleko Darwin w 1995 roku jasno powiedziano, że nie ma takiego zakazu (Linda Barwick). W rzeczywistości w obszarze Daly River było kilka kobiet grających na tym instrumencie oficjalnie.\nOsobiście nigdy nie spotkałam się z jakimkolwiek efektem rzeczonego „tabu” i śmiem twierdzić, że ono nigdy nie istniało. Było jedynie niezrozumieniem kultury Aborygenów przez białych osadników w Australii. Na wszelki wypadek jednak zawsze pamiętam o duchowym znaczeniu tego instrumentu, zawsze gram z odpowiednim skupieniem i szacunkiem.\nWśród kobiet zainteresowanie wykonywaniem muzyki jest generalnie mniejsze niż wśród mężczyzn. Trudno oceniać z czego to wynika, jednak ta tendencja jest podobna dla większości grup etnicznych na świecie. Choć instrument jest trudny w opanowaniu, to nie ma to wpływu na liczbę kobiet – muzyków.\nGdy zaczynałam grać, byłam przekonana że jestem jedną z niewielu kobiet na świecie, które poważnie interesują się grą na yirdaki i niestety nie pomyliłam się i do dzisiejszego dnia jest to niestety aktualne. Istnieje tylko kilka (białych) kobiet, które zyskało popularność, a osobiście nie spotkałam żadnej z którą mogłabym zagrać w duecie, a która na poważnie, profesjonalnie i systematycznie byłaby zainteresowana tworzeniem muzyki na didgeridoo.\nPierwszy raz instrument ten usłyszałam podczas wizyty znajomego podróżnika, obieżyświata, który z plecakiem, autostopem przemierzał Europę, aż po Azję. Przywiózł on ze sobą własnoręcznie zrobiony instrument oraz kasetę video z nagraniem koncertu Ondry Smeykala w Białymstoku, z którego właśnie wrócił. Mieszkałam wtedy w Kętrzynie, gdzie takie spotkanie było egzotyczną rzadkością. Był to rok 2005. Wtedy, w moim prywatnym salonie zakochałam się w ciemnej, ciężkiej wibracji tego instrumentu.\nGdy mój znajomy po kilku dniach wyjechał, obiecując że zrobi taki instrument dla mnie w prezencie, przeczesałam internet w nadziei, że coś konkretnego znajdę. Jedynym portalem społecznościowym, o którym wiedziałam, było Grono i Nasza Klasa. Na youtube.pl nie było żadnych instrukcji gry, a na działającym ówcześnie didgeridoo.pl/forum ostatni wpis był sprzed kilku miesięcy i dotyczył Festiwalu w Mielniku, który właśnie się odbył.\nGdy podczas letnich podróży w Bieszczadach, otrzymałam wreszcie swój wytęskniony instrument, wiedziałam już wszystko czego można było się w tym czasie dowiedzieć na temat gry na didgeridoo, a moja wiedza oparta była o wszelkie dostępne w tym czasie publikacje, które można było zdobyć w moim mały mieście. Nie było tego zbyt wiele, więc wciąż szukałam. W Bieszczadach wydałam swój pierwszy stabilny, wibrujący dźwięk. Z oddechem kołowym mocowałam się jeszcze kilka miesięcy, aż w końcu ten sam znajomy znów mnie odwiedził i pokazał jak on to robi.\nDwa lata później postanowiłam wyjechać do Gdańska aby kontynuować swoją edukację. Didgeridoo wyjechało oczywiście razem ze mną. To był pierwszy raz, gdy zagrałam z kimś na didgeridoo (nie licząc nagrań w youtube, jeśli można to w ogóle nazwać „graniem z kimś”). Szukając takich samych pasjonatów jak ja trafiłam na Waldka Ubowskiego, który w swojej pracowni Gadaki posiadał kilkanaście pięknych instrumentów. Zaproponował, że pokaże mi miejsce w którym można uruchomić luźne spotkania graczy na didgeridoo. Tak pojawiłam się w Plamie GAK, a spotkania natychmiast przeobraziły się w warsztaty gry, które miałam prowadzić razem z Waldkiem Ubowskim. Spotkania miały się zacząć dopiero jesienią, a termin ustalaliśmy w czerwcu. Wakacje spędziłam nad morzem organizując pierwsze spotkania na plaży.\nGdy zaczęły się warsztaty Waldek już po drugim spotkaniu stwierdził, że doskonale sobie radzę i nie dłużej potrzebuję jego pomocy.\nOd tamtej pory prowadzę cykliczne warsztaty i gram regularnie, a muzyka stała się nie tylko moją pasją ale i stałym zajęciem zarobkowym.\nRzez dwa kolejne lata równocześnie studiowałam na Politechnice Gdańskiej, pracowałam i prowadziłam warsztaty gry na didgeridoo w Plama GAK w Gdańsku Zaspie.\nUdało mi się w tym czasie stworzyć grupę, która liczyła ok 20 osób.\nW grudniu 2008 roku zorganizowałam w studenckim klubie Infinium pierwsze Jam Session z Didgeridoo, które z czasem ewoluowało do Etnicznego Jam Session, gdzie można było spotkać nie tylko didgeridoo ale i djembe, frame drums, gitary, drumle etc. Impreza przechodziła swoje wzloty i upadki, kilkukrotnie zmienialiśmy formę i miejsce wydarzenia, jednak Jam Session w Gdańsku wciąż jest żywe, posiada swoją stronę internetową i grupę stałych uczestników.\nNie łatwo jest być muzykiem, a co dopiero kobietą-muzykiem grającym na didgeridoo w Polsce. Na szczęście coraz rzadziej spotykam się z sytuacją, gdy mój widok wywołuje jedynie zaskoczenie i zdziwienie w oczach słuchaczy, a coraz częściej mogę zaobserwować zwyczajne zainteresowanie czy przyjemność ze słuchania.\nGdy skończyłam studia i wyruszyłam w podróż po Europie, spotkałam kilku fantastycznych muzyków, którzy utwierdzili mnie w przekonaniu, że nie jestem jedyną kobietą na świecie grającą na didgeridoo. Zyskałam również pewność siebie i z tym uczuciem postanowiłam zrezygnować z planów emigracyjnych i wrócić do kraju aby profesjonalnie grać na tym instrumencie.\nMój biogram artystyczny rozwijał się stopniowo, wspierany przez lokalne środowisko artystyczne.\nZ biegiem czasu nauczyłam się grać również na innych instrumentach i dziś bez tego trudo by mi było brać udział w projektach, które znajdują się w moim biogramie.\nDidgeridoo jest tak specyficznym instrumentem, a przede wszystkim wciąż rzadko słyszanym, że w większości przypadków niewiele osób ma wyobrażenie o tym, gdzie i jak mógłby ten instrument zostać wykorzystany. Jest to jednocześnie plus i minus, ponieważ z jednej strony ma się ogromne pole do popisu, nieograniczone niczym możliwości, a z drugiej strony rzadko pojawia się osoba, która sama wychodzi z inicjatywą aby wykorzystać ten dźwięk w swojej twórczości – czy to muzycznej czy teatralnej.\nKilkukrotnie miałam szczęście spotkać się z artystami z Gdańska, którzy właśnie z taką inicjatywą wyszli. W taki sposób powstała oprawa muzyczna projektu „Kolorofon” sióstr Aleksandry i Kamili Chomicz, w którym dzieci w wieku przedszkolnym zapoznawały się ze sztuką wizualną, spektakle „Głód” i „Drzewo” Larysy Grabińskiej, tancerki, która przygotowywała swoje solowe występy na gdański Festiwal Tańca.\nPracuję systematycznie nad swoimi projektami solowymi. Dzięki Stypendium Kulturalnemu Miasta Gdańska powstał projekt „Oddechy” (adaptacje ludowych pieśni pomorza na instrumenty archaiczne), w którym pojawiło się również didgeridoo. Jestem w trakcie pracy nad materiałem zespołu Mayatri, w którym didgeridoo odgrywa ważną rolę a materiał już jest w ostatnim etapie przed wyjściem ze studia.\nKobieta grająca na didgeridoo w Polsce nie jest zjawiskiem powszechnym. Często muszę zmagać się ze stereotypami, które przylgnęły do tego instrumentu. Najczęściej jest to problem przełamania jego wizerunku, który w wyobraźni Polaków jest raczej instrumentem „grajków ulicznych, którzy hałasują z bębniarzami”. Życie muzyka w Polsce, tak jak i artystów innych dziedzin nie jest łatwe. Muzyka tworzona na didgeridoo nie należy do kultury masowej a jej niszowy charakter utrudnia zdobywanie publiczności. Niestety temat zawsze opiera się o kwestie finansowe, których trudno w tej sytuacji uniknąć.\nLiczę na to, że muzyków zajmujących się grą na didgeridoo na poważnie będzie coraz więcej, aby móc pokazać jak wielobarwny i ciekawy jest ten instrument. Możliwości są nieograniczone, a fantastycznych muzyków grających na tym instrumencie nie brakuje.


mBank - ul. Królewska 14, 00-060 Warszawa\nOddział mBank, Warszawa, ul. Królewska 14\nmBank, Warszawa, ul. Królewska\n11 Getin Bank Białystok, ul. Sienkiewicza 24\n12 Getin Bank Warszawa, ul. Świętokrzyska 14\n13 BGŻ BNP Paribas Warszawa, Bracka 16\n14 Alior Bank Warszawa, ul. Świętokrzyska 20\n15 BGŻ BNP Paribas Warszawa, ul. Bielańska 12\n16 Crédit Agricole Warszawa, ul. Bracka 22\n17 Bank Pekao Warszawa, ul. Jasna 1\n18 Bank Pekao Warszawa, ul. Bankowy 2\n19 Bank Pekao Warszawa, ul. Bankowy 2\n20 Alior Bank Warszawa, ul. Bracka 16\n21 ING Bank Śląski Warszawa, Al.Jerozolimskie 32\n22 Bank Pekao Warszawa, ul. T. Czackiego 21/23\n23 Bank Pekao Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 1\n24 Bank Pekao Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 1


Horoskop tygodniowy – Press-On | Presse Artikel aktuelle Nachrichten – PR Media\nPragniesz wiedzieÄ�, co co czeka ciÄ� w najbliższym tygodniu? Marzysz, ażeby jak najskuteczniej spożytkowaÄ� czas, łatwo osiÄ�gaÄ� cele oraz posiÄ�śÄ� duże poczucie stabilizacji? Jeżeli pragniesz podjÄ�Ä� przemyślane oraz stanowcze kroki, to nie odkładaj decyzji na później i poznaj swój horoskop tygodniowy.\nJesteś osobÄ� sceptycznÄ� i nie wierzysz horoskopom? Jeżeli tak, to mylisz siÄ�. Rzetelna astrologia nie ma bowiem nic wspólnego z drukowanymi w gazetach dla pań groteskowymi tekstami na temat poszczególnych znaków zodiaku. Rzetelna astrologia, to światopoglÄ�d według którego każda osoba w gwiazdach ma zapisany swój los. Los ten jest widoczny na nieboskłonie już w momencie daty urodzin.\nDziś dla wielu z nas powyższe stwierdzenie jest nierealne. A jednak. Astrolog majÄ�cy drobiazgowÄ� wiedzÄ� na temat kosmosu potrafi ułożyÄ� wnikliwy, skrupulatny horoskop tygodniowy dla poszczególnych znaków zodiaku. Przy jego tworzeniu bierze pod uwagÄ� układ planet który istniał w momencie urodzenia, oraz datÄ� narodzin, miejsce, a nawet określonÄ� godzinÄ�. Tego typu wróżba, stworzona dla określonego człowieka cechuje siÄ� na pewno wysokim stopniem indywidualizmu.\tHoroskop tygodniowy może byÄ�, choÄ� nie musi doskonałÄ� wskazówkÄ�. Może pokazaÄ� konkretnemu człowiekowi potencjał, którego nie wykorzystuje, zmotywowaÄ� do zmagań. W taki sposób ułożony horoskop jest celnÄ� instrukcjÄ�, która pomaga wniknÄ�Ä� do swojego wnÄ�trza i zmieniÄ� osobowośÄ�.\nMakaron a wartośÄ� odżywcza [Voriger Beitrag]\nSie schreiben gerne? [Nächster Beitrag]


"Nic tak nie zabija czasu jak książka": "Rywalki" Kiera Cass\nAutor: Carrie xx o 18:34\nNatalia Z 14 lipca 2014 18:58\nBardzo dobrze napisana recenzja. Po książkę mam cheć sięgnąć i to jak! :)\nNala 14 lipca 2014 19:28\nCieszę się, że książka Ci się podobała, bo już od dłuższego czasu jest na mojej liście ;3\nAlys F. 14 lipca 2014 19:51\nCzeka na półce, także na pewno się z nią zapoznam :)\nMagda Barwińska 14 lipca 2014 21:00\nPewnie w końcu sięgnę po tą książkę, bo rzeczywiście głośno o niej od pewnego czasu :)\nLustro Rzeczywistosci 14 lipca 2014 22:20\ndziś wreszcie dostałam pierwszy tom ;) Wkrótce i ja wsiąknę w świat Rywalek i cieszę się, że dałaś tak wysoką ocenę.\nInes Lavender 15 lipca 2014 10:18\nKocham tą serię! Jestem już po "Elicie" i z niecierpliwością czekam na ostatnią część.\nStella Aga 15 lipca 2014 11:36\nUwielbiam, uwielbiam, uwielbiam <3 Nie wiem sama do końca czemu, ale tak mnie zaczarowała ta książka :D\nkasjeusz 15 lipca 2014 13:36\nTeż widziałam wiele pozytywnych opinii na blogach (choć trafiały się i negatywne), ale że nie przepadam za trójkątami miłosnymi, to się nie skusiłam. ;) Z przyjemnością jednak czytałam twój wpis, bohaterowie wszystkich książek powinni wzbudzać w nas tyle emocji. :)\n"nie można odczuć biedy w niższych klasach" - I to jest coś, czego często brakuje mi w młodzieżowych dystopiach czy po prostu powieściach fantastycznych: relacja najbiedniejszych, służących, pokojówek, ludu.\nWondeland OfBook 15 lipca 2014 19:51\nKsiążka czeka już na półeczce, ale zastanawiam się, czy nie poczekać na trzecią część. Lecz twoja recenzja każe mi sięgnąć teraz! :)\nKinga 15 lipca 2014 20:23\nksiążki nie czytałam ,ale jakoś nie ciągnie mnie do niej , chociaż jak nadarzy się okazja to zapewne przeczytam ;)\nSonia Cohrri 15 lipca 2014 21:36\nkwiatusia 16 lipca 2014 06:17\nMam tę książkę w planach czytelniczych. Mam nadzieję, że mi tez się spodoba :)\nAgnieszka P. 20 lipca 2014 11:57\nMam straszną ochotę na tą serię :) Pozdrawiam!\nand home business operators how to grow their constitutions\nThe cost of starting a baby planning business is\nvery low. Most limousine companies have a fleet of vehicles\nmy page - Zamożni gospodarze


Muffiny z masłem orzechowym – Vegelicious\nOpublikowano 27 listopada 2010 — 13 komentarzy\nW końcu się udało! Od dawna obiecuję wszystkim, że wystartuję z nowym blogiem, ale ciągle coś stawało mi na przeszkodzie. A to brak Internetu, a to popsuty komputer, a to brzydka pogoda… i inne takie :). A ja ciągle obiecuję sobie, że zmuszę się i będę bardziej regularnie publikowała wpisy. Może uda mi się to osiągnąć z tym nowym blogiem? Trzymajcie kciuki!\nNa dobry początek to co lubię najbardziej czyli słodycze, a raczej kolejna wariacja na temat muffinek. Mam teraz bzika na punkcie orzechów i ogółem staram się świadomiej dobierać produkty, dlatego właśnie orzechy są na szczycie mojej listy. A żeby połączyć przyjemne z pożytecznym upiekłam takie oto muffiny.\n1 szkl. napoju owsianego (lub innego roślinnego)\n1/2 szkl. orzechow ziemnych\nUmieszczamy miskę w garnku z gorącą wodą. Wkładamy do miski masło orzechowe i cukier puder i ucieramy na jednolitą masę. Dodajemy napój owsiany i olej, dokładnie mieszamy. Łączymy razem mąkę, proszek do pieczenia i cukier waniliowy. Do mokrej masy stopniowo dodajemy suche składniki i cały czas mieszamy, aż się ładnie połączą. Na koniec dodajemy jeszcze posiekane (niezbyt drobno) orzechy ziemne, ciasto przekładamy do foremek. Pieczemy ok. 20 minut w 200 stopniach. Po wyjęciu z piekarnika i przestudzeniu dekorujemy polewą czekoladową.\nŻyczę smacznego i mam nadzieję, że podoba wam się nowy layout. Jest dość prosty, ale taki właśnie chciałam. Czekam też na komentarze i uwagi :).\njako, że jestem fanką prostych, estetycznych lay outów – mega mi się podoba! + ślinię się do zdjęć muffinów. high5!\nI teraz piękne, duże zdjęcia :D Podoba mi się!\nPodoba mi się tutaj i to bardzo… :) I jeszcze taki przepis, uwielbiam masło orzechowe i już od jakiegoś czasu szukam przepisu na wegańskie muffiny z jego dodatkiem. Przepis jak najbardziej do wypróbowania i to jak najszybciej :)\nprzenosiny, przenosiny, ale spoko – ladnie tutaj . Pisze w sumie w innej sprawie – zapraszamy na imprezę Ciasto w miasto, więcej info tutaj: http://ilovetofu-cb.blogspot.com/2010/11/ciasto-w…\nCzy to są silikonowe foremki? Czy papilotki? W czym, dokładnie je pieczesz?\nTo są silikonowe foremki, w zasadzie tylko ich używam do pieczenia, bo łatwo się je myje, muffiny nie przywierają a same foremki są na tyle sztywne, że muffiny mają odpowiedni kształt. Kiedyś próbowałam piec bezpośrednio w samych papilotkach, ale zamiast ładnych, krągłych muffinek dostałam rozjechane placki…\na czemu trzeba odczekać z polewą, aż do przestygnięcie muffinków? Zeby się za bardzo nie rozlała po ciastku- tak jak mi teraz?;)\npolewa czekoladowa ?\nW czekoladzie jest mleko w proszku, którego weganie nie spożywają.\nA co do gotowych polew nie jestem pewna składu.\nWiele gorzkich czekolad nie zawiera mleka i jest wegańska, wystarczy przejść sie do pierwszego lepszego sklepu spożywczego i przeczytać składy. Co do gotowej polewy czekoladowej sytuacja jest podobna, taka polewa często składem praktycznie nie różni się od zwykłej gorzkiej czekolady, może chodzi jedynie o kwestię proporcji. Najlepiej sprawdź sama :).\nA masło orzechowe to jakiekolwiek? Czy może być Nutella? Wiem, że nie jest ona wegańska, ale jeszcze mi została z czasów 'niewegańskich' i głupio gdyby się ją po prostu wyrzuciło. :P\nNutella to w sumie bardziej masło czekoladowe. Możesz spróbować, grunt to improwizacja :).


Na Wall Street znów spadki - Biznes w INTERIA.PL\nPiątek, 6 marca 2009 (10:54)\nPo środowym odbiciu giełdy amerykańskie zanotowały wczoraj kolejną spadkową sesję. Kolejny rekord słabości pobił indeks Dow Jones, który po zniżce o 4,1% zakończył dzień poniżej poziomu 6600 punktów.\nJeszcze silniej, bo o 4,25% zniżkował S&P500, który także zamknął się poniżej istotnego poziomu 700 punktów. Za silną wyprzedażą na parkietach Stanów Zjednoczonych stało wczoraj wiele czynników. Jednym z ważniejszych były z pewnością obawy o dalsze losy General Motors, które nasiliły się po wyrażeniu przez audytorów spółki "poważnych wątpliwości odnośnie możliwości kontynuowania przez nią działalności".\nKilkukrotnie wspominaliśmy już, jakie skutki dla światowej gospodarki miałoby ewentualne bankructwo GM, warto jednak przypomnieć, że według dość liberalnych szacunków co dziesiąte miejsce pracy w USA jest w większym bądź mniejszym stopniu powiązane z branżą motoryzacyjną. Obawy inwestorów wzmogły także informacje płynące z agencji ratingowej Moody's, mówiące o możliwym obniżeniu ratingów przynajmniej trzem amerykańskim bankom.\nDziś na rynek napłyną oficjalne dane z amerykańskiego rynku pracy. Poznamy między innymi zmianę zatrudnienia w sektorach pozarolniczym w lutym. Prognozy zakładają, że w minionym miesiącu w amerykańskiej gospodarce ubyło 648 tys. miejsc pracy. Gdzieniegdzie da się jednak słyszeć pogłoski o liczbie bliższej jednemu milionowi. Do tej pory, jeżeli odczyt tzw. "payrolls" znacznie różnił się od oczekiwań, wywierało to silny wpływ na rynek, niewykluczone więc, że podobnie będzie i tym razem. Jeżeli jednak pesymistyczna liczba jednego miliona okaże się prawdziwa, Wall Street z pewnością może spodziewać się kolejnego ponurego dnia.


Nie o to chodzi by złapać króliczka, ale by gonić go - Rzeczpospolita - NEon24.pl\nPOLITYKA - POLSKA 05.08.2021 18:40 22 komentarze\nW żydo-mediach nazywają już Kołodziejczaka „nowym Lepperem”\nOkaże się kto to jest Kołodziejczak\nŁażenie po drogach jest dobre ale do czasu ! gdy się chce coś zrobić dla polskiej wsi to trzeba zarejestrować partie AGRO-UNIE i w sejmie bronić polskich rolników i polskie rolnictwo ! [ elektorat AGRO-UNIA ma duży ! ]\nAle jak Kołodziejczak nie zarejestruje Agro UNI jako partii to będzie znak że to drugi kukiz !\nCzas chodzenia się skończył !!!! trzeba sie grupować w partie !!!!!\ndotyczy to też anty-covidowców jak i rolników !!!\nele 05.08.2021 19:42:11\nChętnie podyskutuję w tym temacie.\nJam rolnik z krwi i kości i wiem co to zapierdol w polu od małego dziecka.\nUmysł mam otwarty na świat i wiele rzeczy dostrzegam.\nMianowice mamy postępujący upadek polskiego (również europejskiego rolnictwa), problemów jest aż tyle, że można by bardzooo długą notkę napisać w tym temacie albo kilka rozdzielając problemy.\nNie jestem hurra optymistą i co do Pana Kołodziejczaka mam różne odczucia.\nJak wielu rolników. Jedna sama idea, cele Agrounii są bardzo światłe.\nJesteśmy pozostawieni sami sobie.\nZidiociały konsument, otumaniony medialną propagandą i podtruwany śmieciowym jedzeniem widzi w nas wrogów, widzi dopłaty, KRUS, podatki i nasze narzekanie.\nI jeszcze ciągle teksty typu "rolnicy głosowali na pis to mają co chcieli"\nTylko ilu na wsi jest rolników??\nRealnie może 300 tysięcy gospodarstw, tylko tylu nas produkuje żywnośc dla kraju! Reszta to fikcja na papierze.\nZresztą każda inna partia to wrogowie wsi (no Konfa słownie coś tam wspiera i nie głosowała za "5").\nNiebawem w Polsce pozostaną tylko wielkie gospodarstwa rolne i wielkie fermy zwierząt, a w zasadzie fabryki!\nMałe i średnie umarły, hodowla na małą skalę umarła.\nA to one były dostarczycielami tej najwspanialszej żywności.\nMam obawy, że tego szaleństwa nie można już zatrzymać.\nWręcz przeciwnie, zaraz będzie moda na sztuczne mięso, mleko, już to wprowadzają.\nGdyby Kołodziejczak nie miał jakichś pleców to już pewnie dawno by go skasowali. Jednak co my mamy zrobić Panie Dariuszu? Co?\nZa kim iść ?? Nikt nas nie słucha, mamy nóż na gardle, a niektórzy już to gardło mają podcięte albo samobójstwo popełnili.\nOn porwał ludzi i ludzie mu ufają, on ruszył dupę, organizował to, małymi kroczkami zyskał ogromny rozgłos.\nWie Pan jakie sa plusy>? Ludzie się przebudzili, bardzo dużo ludzi śledzi poczynania Agrounii, to nie jest tylko jeden Michał.\nKonsumenci otworzyli oczy na to jak rolnicy są w Polsce upadlani, jak zalewa nas zagraniczny syf.\nUdało się obalić "5 dla zwierząt" (na jakiś czas).\nByło obornik, gnojowica pod domami (p)osłów.\nMam bardzo bliskich znajomych jeżdżących na protesty.\nKiedy nic nie przynosi skutku to co mamy robić, za kim iść?? Siedzieć na dupach i płakać jak jest źle, a tymczasem nasze gospodarstwa mają być licytowane???\nTrzeba jeszcze bardziej rozbudzić świadomość konsumentów. Muszą zrozumieć, że za dobre jedzenie trzeba zapłacić. A tego wśród Polaków nie ma.\nTo nic, że kiedyś starczyła pajda chleba popita garnkiem kwaśnego mleka i człowiek miał sił na cały dzień albo taka laga kiełbachy.\nTeraz to można jeść i jesć i człowiek głodny i z siłami słabo.\nJa, rodzice, babcia... czasem trzeba cały dzień się "błagać" żeby sprzedać wiejską tuszkę, jajko na bazarku.\nBez zgłaszania to nawet dla siebie nie można hodować już nawet nie wspominam o spełnieniu warunków do produkcji żywności przetworzonej.\nŚwinka na skupie 4 zł/kg, byle jaka "szynka" 40zł/kg. To jest dopiero patologia, a raczej skurwysyństwo.\nW strefach objętych restrykcjami z powodu ASF ceny jeszcze gorsze.\nNie wybija się w ogóle w Polsce dzików. Od razu protesty opłacanych ekooszołomów, gwiazdeczek i pożytecznych idiotów. Natomiast kiedy zabija się ZDROWE polskie świnie (w tym warchlaki i prośne maciory) to cicho sza, ot podwójna moralność.\nJest ogrom tego cholerstwa, to samo sarny, lisy.\nLudzie nie znają smaku prawdziwego jedzenia, a zwłaszcza najmłodsze pokolenia, które mają w dupie skąd, co i za ile kupują.\nA może Pan porwie tłumy rolników do walki o Polskę?\nTrochę chaotycznie, pisane na szybko.\nBorowik90 05.08.2021 20:05:17\nBez środków finansowych i bez dostępu do mediów nie odbudujemy narodowej świadomości i nie będziemy mieli szans na walkę z żydowskim reżimem IIIRP, a tym bardziej na jego likwidację - Pan z pewnością dobrze to wie.\nJedyne, co mogę w chwili obecnej zrobić, to podpowiedzieć, jak odkryć fałszywą propagandę reżimowych funkcjonariuszy i co jest istotą walki o przetrwanie narodu i państwa. Jako WPS robimy to zresztą od ponad dziesięciu lat - robimy to bez środków finansowych, a więc efekt naszych działań jest równy zero:\nRzeczpospolita 05.08.2021 20:51:54\nTego prowokatora demaskował Bustowski\nBustowski to inny działacz chłopski, walczy o wprowadzenie zakazu stosowania w Polsce Randapu, rakotwórczego pescytydu masowo stosowanego w polskim rolnictwie.\nBustowski na własny koszt pobrał od 200 dzieci z Wrocławia próbki moczu i wysłał je do laboratorium w Niemczech by zbadać je na zawartość glifosatu (randapu). Co się okazało? Każda próbka moczu zawierała randap w ilości kilkanaście razy większej niż dopuszczają normy.\nBustowski w publicznym oświadczeniu oskarżył Kołołodziejczaka o to, że został kupiony przez ministerstwo Rolnictwa kwotą 70 tysięcy, abo 80 tysięcy zł.\nJak skorumpowali "nowego Leppera"?\nKołodziejczak założył stronę internetową, i podpisał umowę z ministerstwem rolnictwa, że będzie na tej stronie coś tam promował. Za tą "usługę" otrzymał wymienioną wyżej kwotę!\nDobrze go Pan Panie Dariuszu rozszyfrował, co nie jest trudne.\nKażdy osobnik promowany w reżimowych mediach, jest słupem służb! Każdy! Osoby które zagrażają reżimowi naprawdę, nigdy nie zostaną pokazane w telewizji, zostaną zamilczane na śmierć!\nanthony 05.08.2021 21:05:29\nJeśli wieś polska nie potrafi pozbyć się takiej kanalii i pasożyta, to świadczy jedynie o dezorientacji i braku organizacji rolniczej o dojrzałym programie i sprawdzonych kadrach. Niestety środowisko rolnicze jest wyjątkowo łatwowierne, a także łatwe do kupienia za obietnice " ekonomiczne" oraz szantażowane ( dotyczy to zadłużonych rolników) przez finansowo- polityczna mafię oraz zagraniczne grupy biznesowe, które rozgrywają polski rynek rolny oraz przetwórstwo rolno-spożywcze.\nstanislav 05.08.2021 22:16:38\nPo śmierci Andrzeja Prochonia ( rzeczywistego i autentycznego działacza chłopskiego z województwa łódzkiego, a po zamordowaniu A.Leppera krótko przewodniczącego Samoobrony)- kanalia Kołodziejczak czuje sie bezkarna na terenie działania Andrzeja. Gdyby A. Prochoń żył to na pewno hucpa w Rękoraju ( wsi niemal sąsiedzkiej z Kafarem, wsią w której mieszkał Andrzej) nie doszłaby do skutku. Andrzej w swojej prostolininosci tez początkowo dał się zwieść " młodemu działaczowi chłopskiemu", ale m.in. po wielu moich ostrzeżeniach przejrzał na oczy, i sam się przekonał pod koniec swojego życia , że ma do czynienia z prowokatorem i gnidą jaką jest Kołodziejczak.\nKiedy polska wieś przejrzy na oczy i pozbędzie się fałszywych " przyjaciół" z PiS i przez niego manipulowanych marionetek jak Kuropatwiński a teraz Kołodziejczak. A jest ich jeszcze kilku dyżurnych na rożne potrzeby, m.in. Sławomir Izdebski- kolejny funkcyjny " działacz chłopski".\nstanislav 05.08.2021 22:28:33\nBustowski to jest dopiero krzykacz!\nWg niego polski rolnik to morderca.\nPróby dyskusji z nim i jego fanatykami kończyły się blokowaniem i wyrzucaniem z tejże dyskusji. Wiem to od bliskich mi znajomych.\nTrzeba napisać, że glifosat będzie obecny w moczu u wiekszości mieszkańców globu, nie tylko w Polsce. Wg mnie karygodnym jest stosowanie go do desykacji nasion np rzepaku, zbóż, gryki. To zapewne w ten sposób dostaje się do naszego organizmu.\nA soja GMO? Dodawana do praktycznie wszystkich pasz?\nTylko, no skoro jest w moczu to znaczy, że nasz organizm go usuwa.\nz niego jest taki znawca rolnictwa, że hej!\nKiedyś wstawił zdjęcie rolnika wykonujacego oprysk na zboże, na przedwiośniu, z podpisem, że już rolnicy jadą truć nas konsumentów glifosatem.\nZapewne to był zabieg RSMem.\nZbłaźnił się tym ogromnie więc jak można go brać na poważnie, gdzie glifosat na przymrozki i na zielone rośliny.\nTe 70-80 tysięcy to chyba jakiś żart nieudany?\nCo to jest za kwota dla dużego gosp? Na waciki.\nA może chodziło o 7-8 mln?\nBardzo szanuję Pana za to co robi Pan na Neonie i wstawki wszystkie co "pandemii" i niech tak zostanie. Pozdrawiam.\nBorowik90 05.08.2021 22:34:45\nWspominacie tutaj, że wieś nie potrafi pozbyć się kanalii? No zobaczymy, czy skanalizuje on mocno bojowe nastroje na wsi i zapał tysięcy zdesperowanych rolników!\nPanie Stanisławie cały kraj mamy zdezorganizowany i bez kadr.\nWbrew pozorom ludzie na wsi są kumaci, widzą co się dzieje.\nTak często nam miasto doradza się przebranżowić i to właśnie robimy, ile można dokładać do interesu.\nTylko wyjaśnijmy sobie to jeszcze raz, bo nikt się nie odnosi do tej arcyważnej sprawy.\nKto zmusza polskiego konsumenta do kupowania "marketowego" jedzenia (a raczej chłamu)?\nCzy Unia to nakazuje? rząd, żydzi, USA, masoni? Na siłę rozkazują Rodakom albo lufę przykładają do czoła, by walili tłumami do lidów, stonek itp, by kupowali naszprycowaną niewiadomo czym żywność przetworzoną?\nOtóż NIE, to jest ich, Wasz wybór!\nMa być dużo, szybko i tanio, tego oczekuje konsument... i nagle się obudził, że jednak chciałby jeszcze zdrowo, bez żadnej chemii.\nA zdrowe, polskie jedzenie musi kosztować, bo nie mamy najmniejszych szans w walce z molochami, fabrykami jedzenia, ekonomicznie nas zdeptali, a konsumenci porzucili!\nIlu będzie chętnych na drobne, zdeformowane owoce, warzywa, robaczywe albo pleśniejące?\nA mykotoksyny to dopiero jest dobrodziejstwo dla organizmu.\nBorowik90 05.08.2021 22:47:56\nJa nie twierdzę, że rolnicy są "nie kumaci". Oni są ludźmi zdroworozsądkowymi i często o dużej wiedzy w swoich specjalnościach. Są jednak naiwni politycznie, zmanipulowani przez media i zdemoralizowani przez rzekome " dotacje unijne". Nie są zorganizowani, a przecież jako grupa samodzielna ekonomicznie i własnościowo mają olbrzymie atuty w swoich rękach. Muszą jedynie przestać słuchać proboszczów, pozbyć się "genetycznej" ( ale tak naprawdę wmówionej im przez magdalenkowych oszustów) niechęci do zrzeszania się i tworzenia wspólnych struktur zaopatrzeniowo-handlowych.\nOdnośnie miejskich " marketowych konsumentów", czyli enteligentnych ciemniaków z miast i miasteczek trzeba byłoby napisać epistołą, więc na razie dam spokój. Sam kupuje przede wszystkim na rynku od " rolnika", ale staram się od rzeczywistego rolnika, a przynajmniej nie z marketowego śmietnika ( choć oczywiście bez patologicznej przesady)\nstanislav 06.08.2021 02:05:57\nJedno w tym jest dla mnie oczywiste: Kołodziejczak jest dla Pana i Kosiura "perfidną szują", bo nie poddał się waszemu wpływowi, kiedy to chcieliście go sobie podporządkować.\nChyba facet wie, co robi i ma własne jaja. Stąd go tak nienawidzicie.\nCzytając tę notkę - zwłaszcza patrząc na użyte słownictwo - widać wasze ukierunkowania.\nPod niby prawdziwymi hasłami kryje się wasza nienawiść do Polski i Polaków, a stan chłopski jest obecnie chyba ostatnim nosicielem polskości.\nStąd takie ataki.\nKrzysztof J. Wojtas 06.08.2021 07:47:24\n@Krzysztof J. Wojtas 07:47:24\nNieszczęsny Wojtasie, między nami jeśli chodzi o Kołodzejczaka jest taka różnica, że ja go znam osobiście i rozmawiałem bezpośrednio, a panu się tylko coś wydaje. I ja mam podstawy do swoich twierdzeń i świadków na to, co napisałem na temat tej kanali i kukły politycznej prowadzonej przez służby. A to, że PiS go wyciąga z szafy, gdy chce przykrywać swoje kolejne szachrajstwa i manipulacje Polakami, to jest jasne dla kogoś kto umie myśleć...ale widać to nie dotyczy pana Wojtasa.\nstanislav 06.08.2021 12:10:11\n"Kołodziejczak jest dla Pana i Kosiura "perfidną szują" (...)\nPod niby prawdziwymi hasłami kryje się wasza nienawiść do Polski i Polaków"\nTo smutne, jak paskudnie starość potrafi obejść się z mózgiem. Cóż, sclerosis - nie ma na to ratunku.\nRzeczpospolita 06.08.2021 13:54:33\nWidocznie służby dobrze znają stanislava i dlatego pogoniły gostka swego czasu.\nStąd te anse.\nPamiętam opis waszego spotkania.\nKrzysztof J. Wojtas 06.08.2021 14:45:11\nTypowa reakcja dla .....\nKrzysztof J. Wojtas 06.08.2021 14:45:54\n@Krzysztof J. Wojtas 14:45:11\nTyś Wojtasie nie tylko tępy, ale do tego - jak widać, kanalia.\nstanislav 06.08.2021 23:19:51\npan tak twierdzi? Ja równie dobrze mogę pana oskarżyć, że jako żyd próbuje pan zniszczyć rodzącą się opozycję. czy każdego , kto się buntuje przeciwko temu co jest, będzia pan nazywał króliczkiem?\nNie przedstawia pan żadnego argumentu na swoją tezę. Tylko stek oskarżeń i to bezpodstawnych. Bo jakby pan miał jakieś podstawy to chociaż w zarysie powinno się je przedstawic.\nlleszekp 07.08.2021 11:34:23\nJeśli pana satysfakcjonuje argumentacja lidera Kołodziejczaka na powyższym filmie, że poprawa sytuacji rolników zależy od zmiany ministra rolnictwa i przyznania rolnikom państwowych dotacji, to nie mamy o czym rozmawiać.\nPoza tym ma pan trudności czytania ze zrozumieniem. "Króliczkiem" nie jest osoba buntująca się, tylko problem: "naprawa gospodarki rolnej". I właśnie lider Kołodziejczak nie zgłasza żadnych postulatów politycznych, a jedynie organizuje protest niezadowolonych, bo trzeba upuścić pary z rolniczego kociołka i nic poza tym - niech rolnicy "gonią króliczka".\nRzeczpospolita 07.08.2021 15:31:57\nKomentatorze @lleszekp, odpowiem ja, @stanislav, bo niektórzy nieświadomie, czy świadomie(?) mylą często mnie z Dariuszem Kosiurem. W związku z tym, że wziąłem do siebie te pana "śmiałe", anonimowe twierdzenie: " mogę pana oskarżyć, że jako żyd próbuje pan zniszczyć rodzącą się opozycję. czy każdego , kto się buntuje przeciwko temu co jest, będzia pan nazywał króliczkiem ?"\nOczywiście, że nie tylko pan " może" tak zrobić, a nawet pan tak zrobił - taką możliwość daje to efektywne narzędzie informacji, ale i dezinformacji, jakim jest internet. Rzecz tylko w tym, że pan kłamie, a ja mówie prawdę. Napiszę o tym wkrótce, a panu radzę zastanowić się najpierw niż pan coś napisze. Nie jestem bowiem Żydem, ani nie wiem co pan ma na myśli pisząc o " opozycji" ?\nstanislav 07.08.2021 17:07:00\nNa razie jako przystawkę przed głównym " daniem" poświęconym Kołodziejczakowi i innym manipulatorom i kukiełkom na "scenie rolniczej" - jaki wkrótce opublikuję na neon24, polecam komentatorowi @lleszekp tekst napisany przeze mnie dwa lata temu ( który był chyba też publikowany na neon24 ?)\nOd tego czasu w " biografii politycznej obłudy" M.Kołodziejczaka przybyło trochę faktów potwierdzających ocenę jego osoby i roli jaką zlecono mu pełnić.\nstanislav 08.08.2021 00:51:57\n@stanislav 00:51:57 - #Prawda#Zgoda#Nowoczesna#Wiosna..…” nowy projekt polityczny”\nRzeczpospolita 08.08.2021 15:21:28\nMichał kontra Mateusz - "pies psu ogona nie urwie"\nRzeczpospolita 08.08.2021 15:51:08\n" Ewangelię" nowego ładu według Mateusza, zastępuje "Apokalipsa" według namaszczonego przez służby Michała nieArchanioła, ale zwykłego matoła!\nstanislav 08.08.2021 22:02:17


Home » Pełna Wersja » Grand Theft Auto The Ballad of Gay Tony Download\nAdded by - John00 7/10/2016 | 9:310Category: Gra na PC, Pełna Wersja\nTen oficjalny dodatek do Grand Theft Auto IV nie ustępuje wcale poprzednim wersjom gry. Przeciwnie, rozszerza jeszcze bardziej wachlarz dostępnych możliwości, dzięki czemu gracz może więcej jako zawodowy przestępca. Pobierz Grand Theft Auto The Ballad of Gay Tony Download, żeby poczuć specyficzny klimat mrocznego półświatka i wyzbyć się moralności bez realnych konsekwencji – to właśnie ta możliwość przysporzyła serii tak wielu kontrowersji. Tym razem gracz ma możliwość wcielenia się w asystenta potentata klubów nocnych. Musi wyciągnąć swojego szefa z opałów, żeby pokazać swoją lojalność i zyskać pozycję w świecie przestępców.\nSilnik: RAGE, Euphoria\nData wydania PC: 13 kwiecień 2010\nPlatformy: Microsoft Windows PC, PlayStation 3, Xbox 360, Xbox One\nGTA The Ballad of Gay Tony Download – Pełna wersja PC\nOpisywana gra jest dodatkiem do czwartej części GTA i podobnie jak sama część, trzyma wysoki poziom. Twórcy osiągnęli go tworząc GTA San Andreas, monumentalną grę akcji. Seria już od 1997 nieodmiennie wzbudza kontrowersje – jedni zarzucają jej wyzbycie się wszelkich zasad i zachęcanie graczy do brutalności, inni uwielbiają możliwość wyzbycia się społecznych i moralnych granic i bezkarnego zanurzenia się w świecie bandytów, gangów, slumsów, blichtru i prostytutek. Jedno nie pozostawia wątpliwości – to prawdziwa seria “nie dla dzieci”.\nMechanika – zmiany?\nW podstawowej mechanice rozgrywki zmienia się naprawdę niewiele. Gracz znów staje w obliczu trudnych, ryzykownych zadań, ma ich do wypełnienia aż 26, a efekty przekładają się na statystyki. Fabuła nie jest liniowa, w międzyczasie można swobodnie eksplorować miasto. Tym razem znane już Liberty City otwiera nowe podwoje – Pobierz grę Grand Theft Auto The Ballad of Gay Tony żeby zwiedzić sieć nocnych klubów i odwiedzać luksusowe dzielnice. Jak w poprzednich częściach, świat gry jest naprawdę olbrzymi i rozbudowany, nie pozwala graczowi na nudę. Grafika staje na wysokości zadania, światło wygląda fenomenalnie, a klimat ulicy jest jeszcze bardziej wyczuwalny. To rozgrywka na długie godziny – po zakończeniu zadań, do których należą między innymi kradzież wagonu miejskiej kolejki czy skok ze spadochronem z wieżowca (jest więc stanowczo ciekawiej niż było), można wracać do nich by wykonać je jeszcze raz i lepiej.\nGTA 4 The Ballad of Gay Tony to dodatek, nowością jest więc głównie fabuła – historia bossa klubów nocnych, który wpada w tarapaty i jego wierny asystent musi udzielić mu pomocy. Oprócz tego w grze dostępne są nowe pojazdy i bronie, których można użyć w walkach oraz pościgach. Pobierz na PC Grand Theft Auto IV The Ballad of Gay Tony Download żeby przekonać się, czy umkniesz nieodłącznie depczącej ci po piętach policji oraz wrogom. Nowa broń i pojazdy są jednak tylko urozmaiceniem, nie wprowadzają żadnych szczególnych zmian w mechanice czy komforcie grania. Nowością są też minigierki – można zostać na przykład ochroniarzem w nocnym klubie. To świetny sposób gdy nie ma zbyt wiele czasu na rozrywkę, a umysł potrzebuje odpoczynku.\nOpinie i pogłoski\nGrand Theft Auto The Ballad of Gay Tony, podobnie jak czwarta część GTA trzyma wciąż nieodmiennie poziom słynnego San Andreas. Cieszy się wyjątkowo wysokimi notami, gracze polubili nieco bardziej luksusowy klimat miasta, swobodę głównego bohatera i nowe, zatrważające misje. Pobierz Grand Theft Auto 4 The Ballad of Gay Tony a na pewno nie poczujesz się zawiedziony porównując grę z poprzednimi, kultowymi częściami. Dodatek to stary, dobrze znany klimat gangsterskiego światka w nieco nowszej, intrygującej odsłonie. To też kolejna historia prosto z ulic Liberty City, przesycona wolnością i upadkiem moralności. Przeżyją najsilniejsi, z najlepsi spośród nich będą się cieszyli niesłabnącym prestiżem.\nGrand Theft Auto The Ballad of Gay Tony Pobierz DLC PL\nSystem: Windows Vista, Windows XP\nPamięć: 1.5GB XP / 1.5GB Vista\nPełna Wersja Grand Theft Auto The Ballad of Gay Tony Torrent Pebx\nRELOADED GTA 4 The Ballad of Gay Tony Pobierz za darmo\nPobierz Grand Theft Auto IV The Ballad of Gay Tony Cracked Chomikuj\nNasza ocena - 8.7/10\nTags:Dodatek DLC, Gra GTA IV do pobrania, Grand Theft Auto, Grand Theft Auto 4 Pobierz PC, Gry GTA do pobrania, GTA 4 Crack, GTA 4 pobierz za darmo, GTA 4 Torrent, GTA The Ballad of Gay Tony, Liberty City, The Ballad of Gay Tony


Pieniądze na kulturę rozdane - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\n15 zadań zdobyło dofinansowanie z Ratusza w ramach otwartego konkursu w dziedzinie kultury i dziedzictwa narodowego w 2021 roku. W sumie 150 tys. złotych ma ubogacić lokalną społeczność.\nDo otwartego konkursu zgłoszono 22 zadania, a 15 z nich zdobyło dofinansowanie. Najwięcej, bo ponad 32 tys. zł na 2 projekty otrzymało Stowarzyszenie Twórczego Działania „BK Step”.\nOto lista zadań i wysokość dotacji.\n1. Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” na projekt „Moja mała Ojczyzna – edukacja kulturowa i historyczna” otrzymała 28 000 zł.\n2. Lokalna Organizacja Turystyczna Ziemia Łomżyńska na projekt II Festiwal „Szanty nad Narwią” otrzymała 22 038,75 zł.\n3. Stowarzyszenie Twórczego Działania „BK Step” na projekt pt. „Udział Formacji Tanecznych Stowarzyszenia „BK Step” w organizowanych Mistrzoatwach Tanecznych w kraju i poza jego granicami promujący Miasto Łomża w 2021 roku” otrzymała 17 550,00 zł.\n4. Stowarzyszenie Twórczego Działania „BK Step” na projekt pt. „Taniec moja pasja VI edycja 2021 – edukacja kulturalna dzieci i młodzieży przygotowująca do udziału w Ogólnopolskich Turniejach Tańca i Mistrzostwach w kraju i za granicą” otrzymała 15 000,00 zł.\n5. Fundacja „L” na projekt „Śladami niewidzialnej Łomży” otrzymała 13 700,00 zł.\n6. Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej na Wydawanie drukiem kwartalnika „Wiadomości Łomżyńskie” otrzymało 10 000,00 zł.\n7. Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej na Konkurs fotograficzny „Załomżenie 2021” otrzymało 8 100,00 zł.\n8. Fundacja Ja i Ty na Festiwal Filmowy i Sztuk Wszelakich 2021 otrzymało 7 000,00 zł.\n9. Fundacja „Czas Lokalny” na projekt pt. „Odkrywać siebie Spotkania ze sztuką – 2021” otrzymała 5 700,00 zł.\n10. Stowarzyszenie na rzecz rozwoju ZSEiO nr 6 w Łomży na „Ziemia Łomżyńska – Nasza Mała Ojczyzna” otrzymało 5 596,00 zł.\n11. Stowarzyszenie Kulturalne Bonar ba projekt pt. Sięgamy po wspomnienia” otrzymało 5 000,00 zł.\n12. Stowarzyszenie na rzecz rozwoju ZSEiO nr 6 w Łomży na projekt pt. Kardynał Stefan Wyszyński – Prymas Polski – obrońca wiary, wolności i człowieka” otrzymało 4 815,25 zł.\n13. Fundacja „Sztuk i Dialogu” na projekt pt. „Jak tanio podróżować? Wincentego Lutosławskiego” otrzymało 3 500,00 zł.\n14. Stowarzyszenie Projekt Artystyczny Meandry na projekt pt. „Meandry po Łomży” otrzymało 3 000,00 zł.\n15. Fundacja „Sztuk i Dialogu” na wystawę plenerową pt. „Z zesłania na wyżyny nauki. Polscy badacze Syberii” otrzymało1 000,00 zł.\nśr, 21 kwietnia 2021 08:08\nData ostatniej edycji: śr, 21 kwietnia 2021 09:11:26


Medytacje wiejskiego listonosza - Magazyn O.pl\nBiałe noce listonosza Aleksieja Triapicyna (Biełyje noczi pocztaliona Aleksieja Triapicyna), reż. i scen. Andriej Konczałowski, Rosja 2014.\nPo kilku latach błądzenia Andriej Konczałowski – z wydatną pomocą skromnego listonosza – ponownie skierował swoją karierę na właściwe tory. Mistrz rosyjskiego kina nie mógł odnaleźć się zarówno w pełnej blichtru Moskwie z Blasku luksusu (2007), jak i w baśniowej krainie sportretowanej w Dziadku do orzechów (2009). W Białych nocach listonosza Aleksieja Triapicyna triumfalnie powrócił na głęboką prowincję, którą przed laty odwiedził choćby przy okazji głośnej Kurki Riaby (1994). W tamtym filmie dawny kompan Andrieja Tarkowskiego z ironią przyglądał się procesowi narodzin rosyjskiego kapitalizmu. Mieszkańcy położonej nieopodal Archangielska wioski z Białych nocy… przestali już przejmować się potencjalnymi reformami i obietnicami przemian. Funkcjonowanie na marginesie ogromnego imperium ma jednak swoje dobre strony. W zapomnianym przez wszystkich miejscu bohaterowie mogą wieść spokojne życie, w którym banał na każdym kroku przeplata się z niesamowitością.\n„Białe noce listonosza Aleksieja Triapicyna”, reż. Andriej Konczałowski, 2014 (źródło: materiały czasopisma EKRANy)\nProwincja z Białych nocy… nie ma niczego wspólnego z delirycznymi wizjami Aleksieja Bałabanowa bądź szamańskimi objawieniami Iwana Wyrypajewa. By uchwycić specyfikę portretowanej rzeczywistości, Konczałowski zdecydował się na osobliwą hybrydę prawdy i zmyślenia. Grający w Białych nocach… aktorzy to – z wyjątkiem odtwórczyni głównej roli kobiecej – naturszczycy, którzy odgrywają przed kamerą sytuacje z własnego życia. Rosyjski twórca spogląda na nie z nieukrywaną fascynacją, lecz jednocześnie unika wyższości charakterystycznej dla przybysza z lepszego świata. Zamiast tego robi wszystko, by jak najbardziej zbliżyć się do bohaterów i zrekonstruować kierującą ich czynami filozofię.\nW nieśpiesznych spacerach po filmowej wiosce towarzyszy reżyserowi przewodnik w postaci Aleksieja Triapicyna. Listonosz wydaje się kluczową postacią portretowanej społeczności. Dzięki specyfice swojej pracy stanowi właściwie jedyny łącznik mieszkańców ze światem zewnętrznym. Jednocześnie jednak odczuwa on silne poczucie integracji z rodzinnymi stronami. Gdy w jednej ze scen trafia do położonego w pobliskim mieście centrum handlowego, łatwo gubi się w neonowym labiryncie. Najbardziej dramatycznym zdarzeniem w egzystencji bohatera jest kradzież silnika z łodzi, którą zwykle podróżował do najbliższego urzędu pocztowego. Sceny dokumentujące poszukiwania sprawcy, prowadzone w towarzystwie syna koleżanki, mają w sobie sentymentalny wdzięk godny Złodziei rowerów (1948, V. De Sica). Codziennością Aleksieja rządzi jednak akceptowana z pokorą monotonia. Po powrocie do ukochanej wioski listonosz spokojnie akceptuje wszystkie incydenty, w tym wizyty tajemniczego kocura.\nJedyną siłą zdolną wywrócić do góry nogami ustabilizowaną egzystencję Triapicyna mogłoby okazać się uczucie. Sposób poprowadzenia wątku miłosnego każe raz jeszcze przyjrzeć się tytułowi filmu i dostrzec w nim aluzję do Białych nocy Dostojewskiego. W opowiadaniu rosyjskiego pisarza na Marzyciela spadało niespodziewanie zauroczenie przeradzające się stopniowo w głębokie uczucie. Nie inaczej dzieje się także w filmie Konczałowskiego. Triapicyn zakochuje się w Irinie – dziewczynie z innego świata, która traktuje pobyt na prowincji jedynie jako krótki epizod. Spowijająca Białe noce… melancholijna aura pozwala sądzić, że uczucie bohatera nie ma szans na spełnienie, pozostanie wyłącznie efemerycznym kaprysem i sezonową ciekawostką.\nW szeroko komentowanym finale filmu pogodzony z losem listonosz, wraz z przyjaciółmi, obserwuje startującą z pobliskiego kosmodromu rakietę. Bohaterowie Konczałowskiego kwitują pokaz mocarstwowej siły z obojętnością i bez trudu przechodzą nad nim do porządku dziennego. Tego rodzaju postawa może wydawać się świadectwem ich kapitulacji. W rzeczywistości stanowi jednak demonstrację niewinności, która jaskrawo kontrastuje z wojowniczymi zapędami kremlowskich decydentów.\nTekst ukazał się w czasopiśmie EKRANy nr 1/2015\nTags Andriej Konczałowski Film\nPoprzedni artykuł Pomiędzy ciałem a przedmiotem\nNastępny artykuł Film animowany czy sztuka animacji


« Kto musi być modny\nModa w czasopismach »\nWiele ludzi podąża za modą, dotyczy ona zarówno takich tematów jak materiały z których szyje się ubrania jak i np. zegarki. Z drugiej strony mamy buty sportowe, które także podlegają modzie. Najlepiej zobaczyć jak to się zmienia gdy odwiedzimy takie miejsce jak hurtownia odzieży.Wiele osób lubi modę. Dla wielu osób moda jest jakimś wyznacznikiem. Nie tyle co stylu, ale i sposobu bycia. To, że tak jest wcale nie musi oznaczać tego, że każdy człowiek będzie lubił modę.\nModa dla wielu osób jest przereklamowana. Co jest fajnego w tym, że prawie wszyscy wyglądają tak samo, ponieważ coś jest modne? Są to bardzo dobre argumenty. Trzeba liczyć się z tym, że nie każdy będzie szedł za modą i że nie dla każdego będzie ona jakąś ważą wartością.\nMy mamy swoje prawa i my będziemy decydowali o tym, co chcemy robić. Przecież nie ma nigdzie takiego obowiązku, aby podążać za modą. Nie powinno być nigdzie takie obowiązku. Wszystko zależy od nas. My mamy swoje wybory.\nKażdy ma wiele do powiedzenia. Każdy powinien decydować sam o sobie. Jest to znane wielu osobą. Mamy styczność z wieloma osobami, które nie lubią mody. I nic z tym nie zrobimy. Trzeba to po prostu zaakceptować. Nie można tego zmienić. Nie można nikogo do niczego zmusić. Jest to wbrew jakimkolwiek zasadą.


Włochy – MojeMiejsca.pl\nOpublikowano marzec 23, 2019 Autor: Bogdan\nWłochy położone są w bardzo ciepłej i malowniczej części południowej Europy, na Półwyspie Apenińskim. Jest to jeden z ulubionych kierunków turystów z całego świata. Szacuje się, że corocznie włochy odwiedza nawet 50 mln obcokrajowców. Wydawać by się mogło, że o tym kraju wiemy już wszystko, ale czy na pewno tak jest? Oto 15 największych ciekawostek…\nKontynentalne Włochy mogą oczarować, jednak i wyspiarskie miasta mogą zauroczyć swym pięknem i rewelacyjną zabudową. Sycylia, wyspa na terenie której można spędzić Wspaniałe wczasy nad morzem, jest na to najlepszym dowodem. Sycylia to nie tylko piękne wybrzeża oraz ośrodki turystyczne, w których można spędzać wczasy delektując się bliskością morza oraz słońcem. To przecież i wspaniałe…


Naukowcy odkryli przyczyny pojawienia się „mgły mózgowej” u pacjentów z COVID-19 - 27.02.2021, Sputnik Polska\nNaukowcy odkryli, co prowadzi do pojawienia się „mgły mózgowej” u pacjentów z COVID-19. Wyniki badania na ten temat zostały opublikowane w czasopiśmie „Cancer... 27.02.2021, Sputnik Polska\n21:38 27.02.2021 (Zaktualizowane: 21:46 27.02.2021)\nNaukowcy odkryli, co prowadzi do pojawienia się „mgły mózgowej” u pacjentów z COVID-19. Wyniki badania na ten temat zostały opublikowane w czasopiśmie „Cancer Cell”.\nEksperci z Memorialnego Centrum Onkologicznego im. Sloana Ketteringa w Nowym Jorku zbadali płyn mózgowo-rdzeniowy 18 pacjentów z rakiem, u których zdiagnozowano dysfunkcję neurologiczną po zakażeniu koronawirusem.\nCharakteryzuje się ona takimi objawami jak zmęczenie, utrata pamięci, dezorientacja i inne nieprawidłowości, czasami nazywane „mgłą mózgową” lub „covidowym mózgiem”.\nOdkryliśmy, że pacjenci mieli stan zapalny i wysoki poziom cytokin w płynie mózgowo-rdzeniowym, co wyjaśniało ich objawy\n- powiedział badacz Jan Remsik.\n27 Lutego, 08:09\nCytokiny to kategoria białek, które kontrolują rozwój i homeostazę układu odpornościowego.\nZdaniem naukowców, w niektórych przypadkach COVID-19 wywołuje nadprodukcję tych cząsteczek i prowadzi do tzw. burzy cytokinowej, która zagraża życiu.\nChodzi o to, że przepływ tych substancji chemicznych w układzie odpornościowym przedostaje się do mózgu. To powoduje objawy encefalopatii, które obserwuje się u pacjentów, czyli uszkodzenie mózgu, które prowadzi do śmierci poszczególnych neuronów\nBadacze podkreślają, że do ustalenia dokładnego związku między COVID-19 a pozakaźnymi skutkami neurologicznymi potrzeba znacznie więcej danych.


Zdrowie – Katalog rodzina kobiety\nBy adminka Zdrowie mar 26, 2015\nO tym jak profilaktyka w zachowaniu wigoru kobiety jest znacząca, powinna zdawać sobie sprawę każda dama. Harmonijne badania nie jedynie ginekologiczne umieją ochronić kobietę przed znacznymi zakażeniami oraz chorobami. Jednak w Polsce profilaktyka bezustannie jest niedoceniana zwłaszcza pośród pacjentek. Choć lekarze zachęcają do harmonijnych badań, do profilaktyki, to mimo to wciąż wybitnie ...Read More\nBy adminka Zdrowie mar 22, 2015\nNie do dzisiaj wiadomo, że zdrowie jest ogromnie drogocenne, zarówno dla kobiet jak oraz mężczyzn. Mimo to kobiety powinny przede wszystkim zadbać o własne zdrowie, formę oraz urodę. Zdrowe ciało nie świadczy w żadnym razie zdrowej psychiki. Kobiety mają absolutnie inną gospodarkę hormonalną, narażone są na wiele wahań i zmian hormonalnych rozpocząwszy ...Read More


Ekspedycja na Śnieżnik (10-12.11.2006) - Wykopaliska w Krasiejowie\nEkspedycja na Śnieżnik (10-12.11.2006)\nForum Wykopaliska w Krasiejowie Strona Główna -> Inne\nWysłany: Śro 18:59, 06 Gru 2006 Temat postu: Ekspedycja na Śnieżnik (10-12.11.2006)\nchociaz na dworze bylo juz zimno i blizej nam do zimy niz cieplego lata skromna, niezrazona niczym reprezentacja krasiejowskich wykopalisk w osobach Gosi Uglik i mnie, czyli Kuby Lisowskiego postanowila wybrac sie na, chyba ostatni w tym roku, wyjazd w teren. w naszej miedzynarodowej ekipie znalazl sie jeszcze Marek-rowniez reprezentant geologii z wroclawskiego uniwersytu, studentki asp-Simon z kowna i Nika z dusseldorfu, Dawid z historii, Lidka oraz Milosz z fizyki.\nod lewej: Gosia, Dawid, Marek, Simon oraz Nika\nnaszym celem stal sie snieznik (1425 m n.p.m.) najwyzsza gora polskich sudetow na wschod od karkonoszy. niezrazeni jesienna aura polowy listopada w\nprzed poludniem bylismy juz w trasie do kletna. meczaca podroz autobusem dluzyla sie niemilosiernie, a szybko zapadajacy zmrok, nie pozwalal miec nadziei na zobaczenie czegokolwiek tamtego dnia.\npogoda w piatek nie napawala optymimem\npo dojechaniu na miejsce, kolo godziny 14-15, zabukowaniu pokoju w schronisku "miś", czasu do wykorzystania nie mielismy duzo. pierwsza rzecza jaka postanowilismy zobaczyc byla pobliska halda zamknietej kopalni uranu. mozna na niej znalezc, wystepujacy w wapieniu krystalicznym, fluoryt. mineral o barwie wszystkich odcieni fioletu, a czasem niebieskiego i zieleni jest bardzo pospolity i nie trudno tu znalezc ciekawe okazy. niestety, mi sie to nie udalo tamtego dnia ze wzgledu na szybko zapadajacy zmrok i moja wade wzroku.\nnocne zbieranie fluorytow:)\npostanowilismy udac sie w droge powrotna i zrobic niezbedne zakupy, a na halde wrocic nazajutrz. tu moja dobra rada: we wszelkiego rodzaju artykuly spozywcze i alkoholowe zaopatrujcie sie przed wyjazdem! gdziekolwiek w gory jedziecie! w malych miejscowosciach po prostu nie ma sklepow lub sa one zamkniete juz wczesnym wieczorem poza sezonem turystycznym (w krasiejowie to co innego;).\npo powrocie do schroniska, rozgoszczeniu sie i zjedzeniu cieplej zupki z torebki, wieczorem nie siedzilismy jednak przy herbacie:) wielkie pozdrowienia dla Niki i Simon i Marka w tym miejscu! spotkanie nie trwalo do poznych godzin nocnychych, poniewaz rano czekala nas wczesna bodudka i wejscie na snieznik. kulturalnie wiec, przed polnoca udalismy sie do lozek i mojego snu nie byla w stanie zaklocic nawet diskopolowa libacja miejscowej, maloletniej mlodziezy w stolowce pietro nizej.\nmiala zaczac sie wczesnie rano. do pokanania mielismy przewyzszenie okolo 800 metrow, ale zwazajac na przygotowanie kondycyjne uczestników (studenci asp, historii, fizyki to nie to co weterani z geologii;P) i wczesnie juz zapadajacy zmrok, ze schroniska wyruszylismy kolo 8 rano. temperatura oscylowala w okolicach zera stopni co odbilo sie dosc negatywnie na przyjemnosci wyjscie ze spiworka, ale na dworze odczuwalne zimo bylo dosc znosne i nie przeszkadzalo w wedrowce. zachmurzone niebo, na szczescie, i tym razem nie uraczylo nas opadami, ktore mogly skutecznie zniechecic nas do kontempolwania gorskiej przyrody.\npogram naszej trasy zaczynal sie od wspomnianej juz wczesniej haldy kopali uranu, ktorej ze wzgladu na ciemnosci nie zdazylismy dobrze zwiedzic.\nzbieracze w akcji\nzaopatrzeni w reklamowki oraz inne, bedace akurat pod reka, opakowania, zgromadzilismy ladnych kilka kilogramow skał. ja, nauczony doswiadczeniem zdobytym na cwiczeniach z petrologii, zabralem tylko kilka reprezentatywnych prob, które, bede szczery, nie obciazaly po prostu mojego nie lekkiego juz plecaka.\nto nie moj okaz, ale mam bardzo podobny:P\npo dluzszej chwili zabralismy lupy i ruszylismy pierwszym dzis powazniejszym podejsciem w kierunku kopalni uranu.\nna miejscu odczekalismy swoje na przewodnika i kolo 10 weszlismy do kopalni. dla kogos, kto juz wczesniej bywal w kopalniach, szczerze mowiac, nie robi ona wielkiego wrazenia.\nprzeszlismy kilka korytarzy na poziomie zero i posluchalismy o historii wydobycia uranu w tym miejscu.\nladna zyla fioletowego fluorytu\ndla osob nie zwiazanych z geologia/gornictwem polecam. zainteresowanym tematem podaje link: [link widoczny dla zalogowanych]\npo połgodzinnym zwiedzaniu od razu wrocilsmy na szlak i ruszylismy w strone drugiego punktu, jaki mielismy tego dnia, czyli jaskini niedzwiedziej. wraz z rosnaca wysokoscia robilo sie coraz zimniej i coraz czesciej zaczal pojawiac sie na naszej drodze snieg. na razie tylko na poboczach asfaltowej drogi, ktora kolo poludnia doszlismy do jaskini niedzwiedziej. niestety w zwiazku z duzym zainteresowaniem turystow tym miejscem, dlugie oczekiwanie na wejscie skutecznie skrociloby nam czas porzebny na wejscie na gore, wiec ruszylismy od razu w strone szczytu.\npo wejsciu na "prawdziwy", lesny szlak juz wiedzielismy ze latwo nie bedzie. juz od jaskini towazyszyla nam sporej grubosci warstwa, na szczescie, ubitego sniegu.\nnasza grupa juz na poczatku podejscie ulegla rozbiciu na mniejsze i oddalone od siebie. podyktowane bylo to kondycja poszczegolnych uczestnikow lub ciezarem niesionego plecaka. niespodziwanie na czele ekspedycji szly dziewczeta z asp, a reprezentanci geologii gdzies w srodku i, o zgrozo, na koncu razem z historia (ale dawida tlumaczy bardzo bardzo bardzo ciezki plecak:). pod koniec podejscia, gdy temperatura spadla dosc znacznie, a podejscie zdawalo sie stawac coraz bardziej strome, nawet ja sie zgrzalem;) kolo 14-15 dotarlismy do schroniska "na sniezniku" ktore, de facto, jest ciut nizej niz sam szczyt. postanowilsmy udac sie od razu na zasluzony odpoczynek i odlozyc wejscie na sama gore, jak sie mialo okazac na czas nieokreslony.\npo rozgoszczeniu sie tradycyjnym schroniskowym pokoiku i zaspokojeniu pierwszych potrzeb zywieniowych okazalo sie, ze na popoludnie zapowiadana jest sniezyca i ustalilismy, ze szczyt zdobedziemy nastepnego dnia rano. wolny czas zlecial nam szybko na czekaniu na darmowy wrzatek o 17, gdyz poza wyznaczonymi godzinami kosztowal on 1,5 pln za szklaneczke, a w schronisku nie bylo doslownie jednego gniazdka, zeby zagrzac wode na glowne danie kazdego turysty na szlaku - chinska zupke. po kolejnym zastrzyku, tak potrzebnych w gorach, kalorii moglismy zaczac udac sie do bufetu, gdzie toczylo sie cale towarzyskie zycie schroniska. bylo to tez najcieplejsze miejsce w calym budynku, co znacznie uprzyjemnialo pobyt. szczelnie wypelnionym pomieszczeniu ludzmi z roznych czesci polski i w roznym wieku. w swietnej, niepowtarzalnej schroniskowej atmosferze wieczor uplynal nam pod znakiem rozmow. takze z przedstawicielami starszego pokolenia, ktore koniecznie chcielo sie porozumiewac po rosyjsku z Simon, ktora po rosyjsku nie mowi, co stalo sie tematem zazartej dyskusji. szczesliwie obylo sie bez ofiar. Marek i ja bylismy czujni i w pore interweniowalismy:) w tym samym czasie na zewnatrz zapowiadanej sniezycy nie bylo, ale snieg padal dosc mocno, a mgla ograniczal widzialnosc do jakis 178 cm. kolo polnocy towarzystwo zaczelo sie wykruszac, wiec i my udalismy sie na spoczynek.\nprzywitala nas gesta mgla. od szczytu snieznka dzielilo nas tylko kilkadziesiat metrow, ale zdecydowalismy sie na zejscie. wejscie dla samego faktu bycia na gorze i nie zobacznia niczego oprocz mgly skutecznie nas zniechecila.\nnasza mekka byla nie osiagalna. jak sie okalzalo schodzenie tez nie bylo sprawa prosta, ze wzgladu na mgle oraz dosc swiezy snieg na trasie, ktory wraz z obnizaniem sie terenu zmienial sie w kaluze i bloto. juz u podnoza snieznika zaczal lekko padac rowniez deszcz. mimo tego, uwazam, ze pogoda mile zaskoczyla brakiem opadow i wzglednie dobra temperatura w ciagu calego weekendu. najwazniejszem, ze nie padalo i nie wialo podczas podejscia.\nmoja dobra rada: nie pijcie wody na sniezniku! ani takiej jak na focie, ani tej z malych strumykow. jest radoczynna:) bez sciemy!\npo dojsciu do miedzygorza, kolo 12-13 okazalo sie, ze uciekl nam autobus, ktorym mielismy dostac sie do domaszkowa, aby tam kontynuowac nasza podroz. nie zastanawialismy sie dlugo nad opcja czekania 3 godzin na nastepny transport i ruszylismy droga w kierunku wspomnianej miejscowosci, aby tam wsiasc w pociag do wroclawia. 6-7 kilometrow asfaltowa i plaska droga okazlo sie dosc uciazliwe przez momentami mocno zacinajacy deszczyk.\nciekawy przyklad miejscowej sztuki\npo dotarciu na miejsce i odczekaniu kilkudziesieciu minut wsiedlismy do pociagu i po 2,5 godzinie jazdy w niemilosiernie zatloczonym wagonie,\nw pociagu niektorych uczestnikow dopadl sen\nprzed godz. 17 bylismy na miejscu. na dworcu kazdy udal sie w swoja strone, aby jak najszybciej wypoczac przed zajeciami czekajacymi nas nastepnego dnia.\npytanie do olgi: zdjecia nie sa za duze? pozdrawiam wszystkich czytajacych moje wypociny.\nOstatnio zmieniony przez qbali dnia Pią 19:35, 08 Gru 2006, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Czw 0:22, 07 Gru 2006 Temat postu:\nkurcze, fajna wyprawa:P zaczynam zalowac ze sie z wami nie zabralam, szczegolnie ze wzgledu na ten cudny fluoryt, ktory byl by ozdoba mojej niklej na razie kolekcji:) no i towarzystwo doborowe jak widze:)\ninformuj nas prosze o kolejnych tego typu wyprawach, moze sie skusimy, a przy okazji moze sami zorganizujemy taka podroz... na poczatek moze W-wa:P hehe! czekamy na zdjecia:)\nForum Wykopaliska w Krasiejowie Strona Główna -> Inne Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)