Szubrawcy Tom 3 [Marian Gawalewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01140 011915 21089916 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Marian Gawalewicz Liczba stron: 178\nISBN: 978-83-272-2259-6 Data wydania: 2010-08-05\nSZUBRAWCY powieść Tom III Gawalewicz Marian\nI. Okres sielanki w życiu Włodzińskiego skończył się nagle fatalnym epizodem, który go znowu wykoleił z tej sztucznej równowagi, w jakiej od kilkunastu miesięcy, to jest od pobytu w Omylinie pozostawał. Odwiedziny jego w Źołędziówce stawały się w ostatnich czasach coraz częściejsze; bywał tam prawie codziennie, a nawet zdarzyło się dwa czy trzy razy, że musiał korzystać z gościnności Leosi i zanocować, nie mogąc wrócić do domu, raz z powodu okropnej wichury, a drugi raz z powodu deszczu i ciemności, w której po rozmiękłej drodze nie bardzo bezpiecznie i miło było powracać. Stosunek ich w przeciągu tego czasu nabrał jakiejś familiarnej zażyłości, ograniczonej jednak właściwym szacunkiem, który w zachowaniu się Włodzińskiego od początku ujmował Leosię i zwiększał sympatyę jej dla niego. Kobiecym sprytem i instynktem poznała, że nie była mu obojętną i że jeśli w ogóle kobieta mogła go jeszcze żywiej zajmować, to tą kobietą była tylko ona jedna; poznała nadto, że ma nad nim przewagę i wywierać może na niego wpływ nader korzystny. Stosował się widocznie do jej uwag, naginał do jej rad i życzeń; zależało mu, aby o tem wiedziała i wyraźnie przyznawał się, że mu to przyjemność sprawiało: chodzić jakby na pasku, którym jej życzliwa dłoń kieruje… Zdawało mu się w istocie wtedy, że jest silniejszy, kiedy ona dobremi słowami wmawiała w niego tę siłę, dodawała mu woli, przekonywała, że zawcześnie chciał zakończyć wszelkie rachunki z życiem i, jak rozbitek na głębiach, odkładał apatycznie wiosło, zrezygnowany oddać się ślepo prądowi, aby go niósł ku zupełnemu rozbiciu. Drażniła go zręcznie, budząc w nim resztki dawnej ambicyi i wiary w siebie, w talent, w skuteczność i wartość pracy, którą porzucał zniechęcony, obojętniejąc coraz bardziej na wszystko. I doprowadziła do tego, że nie z konieczności i potrzeby, jak się to najczęściej działo w Warszawie, ale z dobrej woli, powracał znowu do pióra i próbował pisać nie na obstalunek dla dzienników i redaktorów, ale dla własnego, a raczej – dla jej zadowolenia. Zaczął tworzyć duży poemat filozoficzno satyryczny, p… t. „Newroza”, którego bohaterem miała być postać fantastyczna człowieka z tak nadczułymi i wydelikaconymi zmysłami, ze widział falowanie eteru, słyszał i rozróżniał wszystkie głosy w naturze, od wulkanicznych grzmotów w głębi ziemi do szmeru rosnącej trawy, który samym dotykiem wyczuwał na listkach kwiatu ślad motyla, co z niego uleciał; w ten sposób przenikał tajemnice, zakryte dla zwykłych śmiertelników, bo słyszał, widział, czuł, poznawał wszystko, co dla innych było niedostępnem i… znosił okrutne męczarnie i katusze przedrażnienia. Uważając się za najnieszczęśliwszą istotę wśród całej ludzkości, za męczennika strasznej igraszki losu, za skazańca na wieczny niepokój i ciągłe dreszcze mimozy, bohater ten doprowadzony do szału, miał kończyć tragicznie swój żywot zabijaniem w sobie jednego zmysłu po drugim, byle dojść do ukojenia i spokoju w zupełnem znieczuleniu ciała i duszy. Filozofia nicości miała wypełniać epilog tych dziejów wcielonej newrozy, w której odzywać się miały i odbijać tętna dzisiejszej epoki. Co do zakończenia zachodziły jednak poważne różnice w zdaniu Leosi i Włodzińskiego i w tym przedmiocie prowadzili z sobą długie i ożywione rozprawy, które zajmowały im prawie cały czas, spędzany wspólnie w Żołędziówce. – Nie, nie można skończyć takiego dzieła beznadziejnie, jedynie zgrzytem pesymizmu i abnegacyi – powtarzała mu Leosia, której sam pomysł poematu wydawał się nowym i oryginalnym. – Po co byłoby pisać go?… po co dolewać oliwy do ognia?… po co zniechęcać ludzi jeszcze bardziej do życia?… Czyż marynarz wyrzuca z łodzi kotwicę dlatego tylko, że mu się na wielkiej głębi przydać nie może?… Nadzieja jest tą kotwicą, a choćby w pewnych chwilach dna dosięgnąć nie mogła, zawsze dobrze ją mieć przy sobie na wszelki przypadek. – Czy dlatego, aby z nią razem tonąć? – spytał z szyderczym uśmiechem. – Nie, tylko dla tego, aby potem na pierwszej lepszej mieliznie się nie rozbić. – Kiedy łódź nasza, gdy tylko trochę dalej od brzegu odbije, wypływa na coraz większą bezdeń i albo wracać musi, albo pójść pod wodę. – A skąd ta pewność?… czy przepłynął już kto dotychczas ten cały ocean?… Albo pan możesz wiedzieć, że po drugiej stronie nic niema?… Przed Kolumbem także w ten sposób rozumowano, a jednak Ameryka istniała!… W ten sposób spierali się z sobą i rozprawiali zwykle długo, dopóki nie nadchodziła pora odjazdu; wtedy zamykała mu usta jego własnym rękopisem, który przywoził jej do odczytania nowych strof poematu, dopisanych od ostatnich odwiedzin i mówiła: – Tymczasem, mój nieszczęsny rozbitku, trzeba odpływać i radzę jeszcze kotwicy nie wyrzucać przed ukończeniem ostatniej pieśni naszej „Newrozy”… Ja pana jednak muszę przekonać, że beznadziejność jest grzechem, albo głupstwem, albo… szaleństwem. Napiszno pan tylko zakończenie tej trzeciej części, która mi się bardzo podoba i przyjeżdżaj choćby jutro z samego rana. Wiosna się zbliża, a z nią i moje przenosiny do miasta. Nie będziemy mieli tak swobodnej sposobności do naszych sporów literackich. Całował ją w rękę, dotykając zlekka ustami jej długich, delikatnych, nerwowych paluszków i mówił: – Zobaczy pani, że przy mojem zostanie; ja zresztą swojej kotwicy i tak wyrzucać nie potrzebuję, bo Bóg wie gdzie i kiedy, panie, ją zgubiłem. Musiało to być w czasach, kiedy bywałem królem Belą i z Grambrynusem siadywałem przy jednym stole – dodawał, robiąc aluzyę do dawnych grzechów przeciw trzeźwości, których przed nią wcale nie ukrywał. Marszczyła wtedy czoło i groziła mu palcem, mówiąc: – Proszę mi o tem nawet nie wspominać!… to już minęło i nie powinno nigdy powracać. Patrzał na nią z wdzięcznością, ale i z zakłopotaniem; w głębi duszy czuł bowiom, że to wróci i wrócić kiedyś musi, juk fatalność… Znał przecież swoje… kalectwo. Tak im mijały owe długie godziny, spędzane razem w zupełnem prawie odosobnieniu od świata. W rozmowach swoich unikali tylko jednego przedmiotu, którego on przez delikatność, ona zaś przez wzgląd na ojca, poruszać nie chciała, bo ją to upokarzało i drażniło; proces familijny o zwalenie zapisów publicznych nieboszczki Krakowskiej pozostawał poza nawiasem tematów, którymi się zajmowali, – skutkiem czego Włodzinski bardzo ostrożnie udzielał jej wiadomości o tem, co się działo w Omylinie i tylko zlekka napomykał niekiedy o stanie pana Janusza i niepokojących objawach, które w ostatnich czasach w jego zdrowiu i usposobieniu zauważyć się dawały Nie chciał sprawiać jej przykrości i wywoływać rumieńca na czoło córki za postępki ojca. W Omylinie patrzał jednak ciągle na powoli, ale nieustannie zbliżającą się katastrofę, którą Pniak przewidywał od początku i której się obawiał; organizm nieszczęsnego niemowy wytrzymywał pociski losu i nieustanne wstrząśnienia, zapadał na dłużej lub krócej w stan chwilowego rozstroju i osłabienia, ale się z niego dźwigał przy pomocy troskliwej opieki lekarza, – umysł jednak człowieka gnębionego podwójnie w tej konieczności ciągłego milczenia i trawienia w sobie wszystkich najcięższych, najsmutniejszych, najzjadliwszych refleksyi i wrażeń, ulegał coraz więcej przygnębięniu i pryskał, jak szkło, pod zbyt wielkim naciskiem. W dniu, w którym Pniak dostrzegł pierwsze niewątpliwe objawy cichego obłąkania u pana Janusza, – Włodzińskiego od samego rana nie było w domu; do późnej nocy siedział nad nową pieśnią swej „Newrozy”, która pochłaniała go teraz i podniecała do tworzenia z gorączkową jakąś szybkością, a nazajutrz, zaraz po śniadaniu, kazał sobie zaprządz konie do bryczki i pojechał przed swą Egeryą pochwalić się nowym plonem natchienia. Dzień cały minął, a Włodziński z Zołędziówki nie powracał. Nad wieczorem dopiero stangret przyjechał sam, bez niego i półsłówkami wygadał się przed Krysiewiczem, że z panem Włodzińskim miał „okrutne termedye”, bo go coś opętało; kazał nasamprzód zboczyć do miasteczka i zatrzymać się przed Sztosem, gdzie siedział dobre dwie godziny i pewnie tam trochę sobie podlał, bo z handelku wyszedł w bardzo dobrym humorze i brewerye robił z żydkami na rynku; potem z ledwością dał się namówić do dalszej jazdy, ale z drogi kazał zawrócić i znowu „dolewał”, a potem przed każdą karczmą musieli się zatrzymywać i po dwa, a nawet po trzy pijali razem, za pan brat, przyczem pan Włodziński okrutnie śmieszne i ucieszne jakieś rzeczy wygadywał, tylko że trudno go było zrozumieć, bo mu się bez ładu język plątał. – Co wypił jednego, to kieliszkiem buch o ścianę, albo w szybę! – opowiadał stangret, sam dobrze podchmielony, uśmiechając się głupkowato z zadowoleniem – natłukł-ci też kieliszków będzie z tuzin, abo i więcej, tak, że już potem szynkarz blaszankę stawiał, aby nie mieć szkody. A cięgiem to się śmiał, to zębami zgrzytał i o panu baronie, widzi mi się, wygadywał; musi, przemówili się, abo co w Żołędziówce, bo pan Włodziński pomstował całą drogę i do siebie mruczał, jak nieprzymierzając żyd na szabasie. A teraz to siadł se w karczmie koło młyna i pewnikiem tłucze znowu szkło. Z dalszych relacyi udało się rządcy wyrozumieć, że baron niespodzianie spadł do Żolędziówki z folwarku i że musiało coś zajść w pałacu, bo pan Włodziński wyszedł zaraz potem, czerwony jak indyk i kazał jechać, a służba dworska tylko sobie gęby zamykała i śmiała się po cichu, ale z czego, nie można było wykalkulować. Starszy kredensowy jeno powtarzał: – To ci heca!… – i opowiadał cosik gospodyni, lecz nie sposób było dosłyszeć, co. – Czemużeś do dworu odrazu nie zajechał? – spytał Krysiewicz. – A no, bo pan Włodziński kazał przed karczmą stanąć – tłómaczył się stangret. – I tam został?… – A no, został z. Walentym. – Z jakim Walentym. – No, z Walentym młynarzem, co to jest szwagier dochtora. Zaraz mu postawił araku i trącili się, a Walenty kazał znowu po dwa nalać i tak na odmianę, więcem ich tam w takiej kompanii zostawił, a sam przyjechał, aby napróżno nie wystawać przed karczmą, bo mi wstyd było i koniom trzeba dać obroku. Cały dzień nic nie jadły!… Krysiewicz nachmurzony wyszedł ze stajni i na dziedzińcu dworskim przystanął namyślając się, co począć? Noc zapadała; w zmierzchu błyskały światełka po chałupach wiejskich i ognie na kominach. W karczmie, na dole, przez zakurzone szyby widać było kilku parobków, stojących na środku izby i przyglądających się niezwykłemu gościowi, który siedział na ławie, ciężko oparty o stół całym łokciem, gestykulując z trudnością drugą ręką i ściskając w niej pustą blaszankę. Naprzeciw niego kołysał się również pijany mąż Antoszki, młynarz Walenty i pięścią od czasu do czasu walił w stół, powtarzając tylko jeden wyraz: – Psiawiara!… Taki obraz przedstawił się Krysiewieżowi, gdy stanął w niedomkniętych drzwiach karczmy, aby się na własne oczy przekonać o opowiadaniu stangreta i wyprowadzić Włodzińskiego. Czas jakiś przyglądał mu się z sieni z politowaniem i szarpał spuszczone wąsy. Widok inteligentnego człowieka w takim upadku wydawał mu się rzeczą wstrętną, a zarazem ubolewania godną; trudno mu było własnym oczom uwierzyć i wstydził się wejść do dusznej, wyziewami wódki, kwasów, kopcącej lampy i dymem napełnionej szynkowni. Włodziński, pijany zupełnie, nieprzytomny prawie, patrzał przed siebie błędnym wzrokiem; jedno oko zmruzał, jak gdyby miał sparaliżowaną powiekę, drugie z trudem roztwierał i brwi podnosił nieustannie, wysuwając w kąciku ust koniec języka, z pijackim grymasem bełkocząc niezrozumiałe jakieś wyrazy. Zmieniony był do niepoznania, – ruina człowieka, strąconego w jednej chwili w przepaść, ofiara nałogu zbudzonego gwałtownie i ciągnącego ją fatalną przemocą na drogę zbydlęcenia!… W karczmie było cicho; za szynkwasem siedział gospodarz i przypatrywał się zdziwionemi oczyma niespokojnie gościowi, który mu swoją obecnością widoczny kłopot sprawiał. Parobcy szyderczo, ale z pewnem onieśmieleniem spoglądali na pana ze dwom, spluwali przez ramię na podłogę i ćmili papierosy, puszczając kłęby gryzącego dymu, a pijany młynarz walił pięścią w stół i wylewał żółć tłumioną na szwagra, do którego coraz głębszą czuł urazę, bełkocząc pijanym głosem: – Psiawiara!…. zabić!… co?… prawda, że zabić?… ubić, jak sobakę, co?… ot, tak, psiawiara!… Autor „Newrozy” zdawał się ani widzieć, ani słyszeć, co się dokoła niego działo; nie czuł swego upadku, nie zdawał sobie sprawy, gdzie się znajduje, w jakiem towarzystwie przebywa; było mu to wszystko teraz zupełnie obojętnem. W tej zamąconej głowie alkoholika błyskać musiała jednak resztka jakichś jaśniejszych myśli i wspomnienie czegoś, co naprężało chwilami jego nerwy, bo się machinalnie unosił i zaciskając zęby, zgrzytliwym uśmiechem wykrzywiał spalone usta. – Panie baronie… pan jesteś jednak, panie, szubrawiec!… – wyrzucił z trudem kilka wyraźniejszych słów, kiwając głową i z niewymowną pogardą wpatrując się w pustą przestrzeń, jak gdyby widział w niej przed sobą żywą postać barona. Krysiewicz przypatrywał się tej scenie czas jakiś, zmarszczony, pochmurny, niezdecydowany; trudno mu było wejść do karczmy i wobec wszystkich perswazyą skłonić pijanego Włodzińskiego, aby się dał zaprowadzić do pałacu. Wiedział, że ta próba nie byłaby się udała i tylko na śmieszność by ich obu naraziła w oczach karczmarza i parobków. Rozmyślił się też inaczej; wrócił do dworu i wysłał Antoniego z drugim służącym, peleciwszy im, aby w razie potrzeby poprostu przynieśli na rękach nie – szczęsnego alkoholika, gdyby się im opierał i na własnych nogach nie mógł odbyć tej drogi. Wstyd mu było za niego; uważał to za wielki despekt dla dworu, za demoralizacyę, przewidywał, ze się ten wypadek jutro po całej wsi rozniesie. Pniakowi nie chciał nawet nic mówić o tem na razie; doktor i tak głowy nie miał dla niczego innego, prócz obserwowania Krokowskiego, którego na chwilę teraz nie opuszczał. Nie chciał jeszcze sam sobie uwierzyć i odsuwał myśl o owej katastrofie, której się obawiał, jakkolwiek pierwszy ją oddawna przewidywał. Pan Janusz na pozór nie zmieniał się wcale; wydawał się tylko niespokojnym i rozdrażnionym bardziej niż kiedykolwiek. Podczas obiadu rzucił nagle nóż i widelec na stół, odsunął talerz i na migi pokazał Antoniemu, który mu usługiwał, aby podał papier i przyrządy do pisania. W pierwszej chwili wydawało się, że sobie przypomniał jakąś korespondencyę pilną a niezałatwioną i że nie chcąc tracić czasu, zamierza ją natychmiast załatwić, aby posłaniec zdążył jeszcze na stacyę przed odejściem pociągu. Antoni ośmielił się zrobić mu uwagę: – Może jaśnie pan wpierw obiad skończy?… z listem zdąży się jeszcze na kolej. Ale słowa te starego sługi rozdrażniły go tak gwałtownie, że serwetę cisnął w półmisek z pieczystem, zerwał się z krzesła i wyszedł szybko do swego gabinetu. Ruchy miał przytem jednak niezwykłe, wymuszone jakieś, nerwowe, zamiast ku drzwiom, zapędził się najpierw ku oknu, na progu zwrócił się do kamerdynera i pogroził mu pięścią, a kiedy doktor, zaniepokojony tą zmianą w jego fizyognomii i obejściu się, powstał również po chwili i podążył za nim, zastał go przy biurku nachylonego i piszącego coś na dużym arkuszu papieru z wielkiem zajęciem i rozmachem. Spojrzał mu przez ramię i odczytał nagłówek, wypisany zmienionym, nierównym charakterem: – „Do Stóp Jego Świątobliwości, Namiestnika Chrystusowego w Rzymie!” Tytuł ten wydał się Pniakowi odrazu podejrzanym. – Do kogo pan tak pisze? – spytał łagodnie, zachowując w tonie i fizyognomii wyraz obojętny. Krokowski oddarł kawałek papieru z arkusza i skreślił na nim słowa: – „Do Papieża”. Potem podał go w odpowiedzi Pniakowi, powstał z fotelu, wyprostował się i z podniesioną głową popatrzał na doktora, jak gdyby się spodziewał sprawić na nim niezwykłe wrażenie tą wiadomością. W oczach miał jakieś niezdrowe błyski, które gasły i zapalały się co chwila, jak gdyby w głowie jego wątek myśli i przytomności urywał się, to nagle nawiązywał nanowo; stał tak dość długo pod badawczem spojrzeniem Pniaka, który go bystrym wzrokiem czas jakiś wytrzymywał, a ująwszy w końcu delikatnie za ramiona, próbował posadzić na fotelu lekkim naciskiem, mówiąc: – Niech pan zbierze myśli, uspokoi się i zastanowi nad tem, co pan chce pisać. Pan przecież nie zna papieża i nie może z nim korespondować. Czy nie czuje pan bólu głowy?… tu na ciemieniu, nie czuje pan żadnego ucisku?… Ujął jego rękę, aby nieznacznie puls zbadać, ale Krokowski wyrwał mu ją zagniewany i odtrącił od siebie; mruczał przytem i okazywał zniecierpliwienie, dając mu do poznania na migi, aby go pozostawił w spokoju i nie przeszkadzał. Odwracał głowę, unikając spojrzenia doktora i zgrzytał zębami. Pniak nie widział go nigdy dotąd w takim stanie; poznawał jednak niewątpliwe oznaki rodzącego się obłędu, który go tem bardziej przerażał, że miał do czynienia z wypadkiem wyjątkowym, w którym trudność porozumienia się z pacyentem, pozbawionym mowy, uniemożliwiała ściślejszą obserwacyę i postawienie dyagnozy. Krokowski z wyrazem urazy i niechęci odwrócony od niego, siedział podparty na ręku i kilka minut zdawał się nad czemś namyślać, potem nagle porwał arkusz z nagłówkiem do Jego Świątobliwości, podarł go na drobne kawałki i rzucił po za siebie na środek pokoju. Świstki rozleciały się w powietrzu i rozsypały na podłogę, on zaś wziął pióro i jakby zapominając o obecności doktora, zaczął nanowo pisać z wielkiem przejęciem, sięgając co chwila do kałamarza w roztargnieniu i upuszczając krople atramentu na biurko i na papier; instynktownie ścierał je dłonią, robiąc duże, brzydkie plamy – i pisał dalej. Pniak stał za nim, oparty o fotel i przez ramię odczytywał to pismo nierówne, szybkie, idące w górę i noszące w sobie wszystkie cechy nerwowego i umysłowego rozstroju. – „Ojcze święty! – pisał Krokowski, opuszczając w pośpiechu wyrazy i pojedyncze głoski – upraszam, błagam, żądam, abyś jako Namiestnik Chrystusowy, postarał się o przywołanie z tamtego świata najukochańszej małżonki mojej, Balbiny z Orszów, primo voto Omylińskiej, tymczasowo zmarłej świętej pamięci, na cmentarzu miejscowym w grobie familijnym w Omylinie pochowanej po przyjęciu Świętych Sakramentów i spisaniu ostatniej woli, której ludzie nieuczciwi, chciwi, źli, niesumienni, nie wiadomo dlaczego uznać nie chcą?…” Po tym długim, bezładnie zbudowanym ustępie, myśl jego widocznie zwróciła się nagle w innym kierunku, bo nie kończąc zaczętego wątku, rozpoczął na nowo zdanie, przy którem zaczął łkać zcicha i jęczeć boleśnie; grube łzy spadały mu na papier i zalewały świeże pismo. „Kochany nasz synu, skoro masz być synem mojej Bisi, bądźże i moim synem!… Wiem, że to potwarz ludzka, ale jakże się prawdy dowiedzieć?… Mam w sercu gwóźdź, wbity ręką przyjaciela, którego nie znam, a który jest moim najgorszym wrogiem. Kto mi gwóźdź ten teraz wyrwie?… gdzie są takie obcęgi, coby serdeczne gwoździe wyciągały?… „O, moja Ty święta, moja Ty jedyna! czy to może być prawdą, co przyjaciel mówi?… „Napisałem do Namiestnika Chrystusowego w Rzymie, aby Cię wskrzesił, jak Piotrowina i abyś sama dała świadectwo. Za kilka dni spodziewam się odpowiedzi z Watykanu; list mój poufny z całem przedstawieniem sprawy papieżowi odszedł już wczorajszą pocztą. Bądź cierpliwą, Ojciec święty zrobi cud i wskrzesi Cię… Będziesz mogła stanąć oko w oko ze swymi potwarcami i wygrać proces, który nam wytoczyli o nieprawne rozporządzenie się majątkiem. „Przyślę po Ciebie zamkniętą karetę na sam cmentarz, abyś się nie zaziębiła. „O, Boże, co ja cierpię!… tyle mego, że odzyskałem mowę i będę mógł teraz bronić Cię przed całym światem, a nawet w sądzie zamiast adwokata przemawiać…” Pniak, pochylony nad nim, z ustami zaciśniętemi, blady ze wzruszenia, czytał te wyrazy bez związku i próbował uchwycić w nich urwaną nić myśli, które się rozpierzchały w tej biednej, ciężarem smutków i nieszczęść przywalonej głowie. Krokowski nie przerywał sobie ani na chwilę, zapisywał jedną stronicę arkusza za drugą i coraz głębiej zdawał się zatapiać w tej korespondencyi; wyobrażał sobie zapewne, iż naprawdę odzyskał mowę i to pisane słowo zastępowało mu żywe. Spieszył się, aby wydobyć wszystko ze siebie, co w sercu i umyśle chorym mieszało się w chaos uczuć i refleksyi, pobudzonych poprzedniemi wrażeniami. Pojęcia, obrazy, wnioski układały się w jego głowie, jak w kalejdoskopie, zmieniając się co chwila i mieszając z sobą coraz niewyraźniej i dziwaczniej. Najczęściej wracał do tego jednego przedmiotu, który widocznie utkwił mu najgłębiej w chorym mózgu i przypominał się natrętnie: do owego cudu, spodziewanego ze strony Chrystusowego Namiestnika, który miał mu wskrzesić ukochaną jego nieboszczkę. – „Spodziewam się, mam nadzieję niepłonną – pisał, powtarzając co kilka wierszy te same niemal wyrazy – że Wasza Świątobliwość uczynisz zadość mej prośbie, mojemu żądaniu i uzyskasz pozwolenie na wskrzeszenie zmarłej małżonki mojej. „Jest to nieodzowną koniecznością, aby wielkie dzieło jej zapisów doszło do skutku. Oboje zobowiązaliśmy się Panu Bogu, uczyniłem bowiem uroczyste votum, którego mi wypełnić żli, niechętni, zawistni ludzie wypełnić nie pozwalają… Wola zmarłych jest świętą!… dlaczego jej nie pozwalają spełnić?… Obrzucają ją teraz kamieniami, podłością, potwarzą, kiedy się bronić nie może. „Spodziewam się, że Wasza Świątobliwość nie uwierzy temu, co mówią o naszym synu. Fałsz!… ja gotów jestem przysiądz, chociaż mam serce gwoździem przebite przez przyjaciela, który mnie ostrzegł zdradziecko. Ona jest niewinna, a ja cierpię Ojcze święty!… Dam dwadzieścia, trzydzieści, sto milionów, wszystkie miliony na cele dobroczynne…” Zabrakło mu już papieru do dalszego pisania; przed nim leżało kilka arkuszy zabazgranych od dołu do góry, poplamionach atramentem, zwilżonych łzami. Zmęczył się widocznie tem forsownem pisaniem, ręka mu drżała, palce zesztywniałe kurczowo ściskały pióro, oparł się i przymknął oczy, oddychając głęboko. Pniak wyjął mu z ręki obsadkę z rozkwaczoną stalówką i przysłonił lampę, aby go światło jej nie raziło. Trudno mu było dłużej wątpić o tem, co widział; miał do czynienia z wyrażnem pomieszaniem zmysłów, które zapowiadało się tem groźniej, że występowało w objawach spokojnych, bez wybuchu, bez furyi, bez gwałtownego rozdrażnienia. I to teraz, teraz właśnie, kiedy chodziło o najważniejsze sprawy: o odparcie ataku w sądzie, o wygranie procesu, uratowanie zapisów nieboszczki i wprowadzenie w życie tych wszystkich idei, które były najszlachetniejszą częścią jej spuścizny pośmiertnej!… Wiedział dobrze, jakie następstwa sprowadzić musi ta choroba głównego dożywotnika i prawnego przedstawiciela projektowanych przez zmarłą fundacyi; przewidywał, jak to zagmatwa sprawę procesu, skomplikuje ją nowemi trudnościami, ile kruczków nowych nastręczy stronie przeciwnej. Z chwilą zupełnej niepoczytalności Krokowskiego, on sam jeden musiał na swoje barki przyjąć cały ciężar obowiązków i odpowiedzialności wobec prawa i opinii publicznej, musiał stanąć do walki, którą los utrudniał mu na każdym kroku, jakby był przekupiony przez stronę przeciwną. Ale jakiś głos wewnętrzny mówił mu: – Nie upadaj na duchu, broń!… wytrwaj!… nie o ciebie chodzi, ale o prawdę, o sprawiedliwość, o ideę, o dobro ogółu, którego masz być rzecznikiem. Niech cię ten nowy cios nie rozbraja i nie odbiera odwagi!… Pokaż, żeś godzien był tej misyi, którą ci los przeznaczył i wola zmarłej powierzyła. Skup myśli, zbierz całą energię, nie opuszczaj rąk, nie dozwól unicestwić pięknego dzieła w zarodku, nie daj sobie wydrzeć i zmarnować posiewu, który ma przynieść tyle plonu w przyszłości. Zostałeś sam teraz, – idź do celu, choćbyś miał upaść, przywalony brzemieniem nad siły!… Nie wolno ci zwątpić, nie wolno być małodusznym, właśnie dlatego, że zostałeś sam jeden i że za wszystko będziesz odpowiedzialnym! Przycisnął obie zimne dłonie do czoła, jakby się obawiał, że mu te myśli czaszkę rozsadzą – i stał tak długą chwilę, jak człowiek, który oblicza się się z siłami przed spełnieniem najcięższego w życiu zadania, jak bohater, który ma zwyciężyć lub zginąć, jak zapaśnik, który oblicza wszystkie dane za i przeciw w walce, w szrankach, w które go ambicya, honor i miłość idei popychają. Los wystawiał go na próbę i doświadczał. Wyzywał go w chwili stanowczej, w której od niego samego zależało tylko poddać się fatalności i zaniechać dalszej akcyi, nie iść dłużej przeciw prądowi, pozwolić wypadkom, aby rozstrzygnęły sprawę bez jego udziału, albo też w obronie zapisów publicznych stanąć mężnie, z oddaniem się zupełnem, z poświęceniem bezgranicznem, walczyć przeciw małostkowym, egoistycznym interesom tej sprzysiężonej falangi, która chciała rozdrapać fortunę, przeznaczoną dla dobra ogółu, dla pożytku przyszłości. – Nie masz się nad czem tak długo zastanawiać – mówił sobie – jesteś wykonawcą testamentu, który zapewnia chleb i światło całym pokoleniom; ludowi temu, z którego sam pochodzisz, otwiera nowe progi do postępu, do oświaty, do uszlachetnienia; maluczkich, biednych, łaknących obdarza, a ty, który miałeś być szafarzem tych łask, tego ziarna duchowego, mógłbyś popełnić tę podłość i cofnąć się, nie broniąc do upadłego ich interesów, zawieść zaufanie swej dobrodziejki i pani wielkiego serca, której tyle sam zawdzięczałeś?… Wstyd i hańba!… Nie wolno ci się zachwiać, nie wolno nawet myśleć o odwrocie. I po raz drugi w życiu, z tym samym ruchem stanowczym głowy, z tem samem poczuciem obowiązku, z tą samą ambicyą człowieka świadomego dobrych i pożytecznych celów, które były jego umiłowanym ideałem, wyprostował się dumnie z jakimś chłopskim uporem, twardym i zrezygnowanym, mówiąc sobie: – Zrobię swoje!… pójdę sam przeciw wszystkim szubrawcom!… Napisał natychmiast list do mecenasa Zabielskiego, uwiadamiając go o katastrofie, za jaką uważał chorobę pana Janusza i prosił, aby nie zwlekając, zjechał osobiście do Omylina, w celu porozumienia się co do dalszych kroków i zbadania sytuacyi prawnej, wywołanej obłąkaniem Krokowskiego. Zatelegrafował też po dwóch lekarzy warszawskich, nie chcąc na siebie samego brać całkowitej odpowiedzialności za stan pacyenta i pragnąc z nimi razem naradzić się co do dalszego z nim postępowania. Chory zachowywał się w dalszym ciągu spokojnie; całemi godzinami przesiadywał teraz przy biurku, zajęty nieustanną korespondencyą: zapisywał całe libry papieru, układając listy do papieża, do rozmaitych monarchów europejskich, pisywał nawet prośby wprost do Pana Boga i pełne czułości odezwy do swojej nieboszczki żony, aby jak najrychlej dała się wskrzesić i powróciła w najważniejszych, żywotnych, nie cierpiących zwłoki sprawach osobistych i publicznych do Omylina. W tych dziwacznych, bez związku i bez ładu spisywanych myślach, były jednak widoczne odbłyski wszystkich wrażeń, które w ostatnich zwłaszcza czasach najsilniej wstrząsnęły umysłem i sercem jego. Opadła go istna grafomania od chwili pierwszych objawów obłędu; nie pozwolił się wyprowadzać ze swojego pokoju, nie dał się oderwać od biurka, gniewał się i zżymał na doktora, który rozmaitych używał wybiegów, aby go od tej ciągłej korespondencyi odwodzić, ile razy zauważył oznaki zbyt wielkiego natężenia i wyczerpania. Próbował mu zabierać papier, chował pióra i atrament, ale wtedy chory rozdrażniał się jeszcze bardziej, chodził niespokojny po wszystkich kątach, zbierał rozmaite świstki i ukrywał po kieszeniach; aby sobie przygotować zapas papieru, Wydzierał puste kartki z książek; dzwonił raz po raz na służbę i z żywą gestykulacyą dawał im na migi do poznania, żeby mu natychmiast przyniesiono przybory do pisania. Wygrażał im pięścią, roztrącał meble i wpadał w taką pasyę, że ostatecznie z dwojga złego, wybierano mniej groźne i spełniano jego żądania Na Pniaka spoglądał z pod oka, podejrzliwie, jak gdyby tracił do niego serce i zaufanie; udawał, że nie słyszy jego zapytań i z jakąś skrytą urazą odwracał się od niego, gdy wchodził do pokoju. Natomiast rosło przywiązanie jego do Antoniego; stary kamerdyner stawał się jego powiernikiem i był w wyjątkowych łaskach. Odciągał go na bok, wtykał w rękę pieniądze, głaskał po twarzy i starał się ująć go sobie, wysełając raz po raz na pocztę z listami do rozmaitych osób wysoko położonych. – Zdaje mi się – pisał poufnie na tabliczce – że oni przekupić musieli pocztę, bo nie rozumiem, dlaczego nie dostałem dotąd żadnej odpowiedzi ani od papieża, ani od Pana Boga, ani od naszej pani… Zapewne listy giną. Służący uspokajał go dobrodusznie, zapewniając, że list przyjdzie lada dzień, musi przyjść, tylko prosił o cierpliwość. – Do Rzymu daleko, proszę jaśnie pana, a do nieba to przecież kawał drogi – tłómaczył mu, jak dziecku – zanim dojdzie, zanim odpiszą, to i z tydzień, albo i więcej upłynie… Krokowskiemu to jakoś trafiało do przekonania. – Jeśli jutro jeszcze nic nie będzie z poczty, to Antoni pojedzie sam na mój koszt do papieża – zapowiadał mu na piśmie – tylko nie trzeba nic o tem mówić Pniakowi, bo on nieprzychylny temu. Jestem pewny, że oni go podkupili. Tajemnica! – Dobrze, dobrze!… przed panem doktorem ani parę puszczę z gęby – zapewniał go szeptem kamerdyner, udając, że wchodzi zupełnie w sytuacyę – tylko niech jaśnie pan pójdzie się trochę przejść po świeżem powietrzu. Tak jaśnie pan cięgiem siedzi w tym gabinecie, tutaj duszno i ciemno; to tak niezdrowo, to humory do głowy uderzają. Chory się wzdragał, wymawiał, opierał, jakby się bronił przed gwałtem. – Ja nie mam czasu, mój Antoni – kreślił szybko w swoim notatniku – ja muszę jeszcze dzisiaj napisać kilka bardzo ważnych listów. Proszę mi dać pokój, proszę mi nie przeszkadzać. Idź już sobie!… tracę tylko czas z tobą! I zasiadał znowu do biurka, aby zapisywać całe foliały papieru, składać w koperty, adresować i wysełać na pocztę z poleceniem przynoszenia recepisu. Rozumie się, że ta cała korespondencya dostawała się tylko do rąk doktora, który wieczorami odczytywał wszystkie listy nieszczęsnego waryata i w ten sposób jedynie wtajemniczał się w chorobliwą pracę całodzienną jego mózgu. Lekarze po zbadaniu pacyenta, wydali opinię bardzo niepomyślną. – Zdaje mi się, kolego – odezwał się w rezultacie jeden ze specyalistów – że to się skończy paraliżem postępowym. – Takie i moje zdanie – zakonkludował drugi lekarz. Ułożono potem na wspólnem consilium sposób traktowania chorego i postanowiono zostawić go tymczasowo na obserwacyi, przewidując ewentualność pomieszczenia następnie w jakim zakładzie psychiatrycznym zagranicą, gdyby się ogólny stan pogorszył. W ciągu dnia Krokowski zajmował się gorączkowo jedynie pisaniem listów, wieczorami zaś z nastaniem zmroku, przechodził do salonu, siadał przy fortepianie i zaczynał grać… Dziwne wrażenie sprawiała ta gra waryata, która była jakąś porwaną improwizacyą, złożoną zaledwie z kilku taktów bardzo smętnego motywu, powtarzanego nieustannie w kółko, jak gdyby trudno mu było wyplątać się z rozpoczętego tematu. Przesuwał ręce po klawiaturze, zmieniając jedynie tempo, to przyśpieszając gwałtownie, to zwalniając w jakieś tęskne, melancholijne sforzando ów urwany fragment, który, jak perpetuum mobile, wirował pod jego palcami i, pomimo swej jednostajności, uderzał niewymowną ekspresyą. Chora, smutna, roztęskniona i zrozpaczona dusza odzywała się w tej grze, która przewlekała się bez końca, całemi godzinami. Tak samo trudno go było oderwać od fortepianu, jak od biurka. Wśród ciszy wieczoru, w głuchym, pustym prawie pałacu, rozbrzmiewała ta dziwaczna muzyka waryata, wyrywając się przez otwarte okna salonu na wolne powietrze, do ogrodu i jak bolesny, niczem niezatłumiony jęk płynęła do późnej nieraz nocy; dźwięki wirowały w kółko, jak opętane, powtarzając jedno i jedno w zmienianym tylko rytmie. Niekiedy, w żywszem podnieceniu, palce szaleńca wydawały się stalowymi młotkami, waliły z taką siłą w klawisze, że struny pękały z sykiem i brzęczały potem w fortepianie,– ale to nie zwracało jego uwagi; grał dalej, nie przerywając sobie nawet na chwilę. Zdawało mu się zapewne, że odzyskawszy mowę, wylewa w ten sposób cały potok myśli, tak samo, jak sobie wyobrażał przy pisaniu, iż przestawał być kaleką, odzyskiwał głos i żywem słowem porozumiewał się z osobami, do których swoje długie układał listy. Antoniemu zwierzył się w zaufaniu, iż nie jest więcej niemową, że go Pan Bóg cudownie uleczył i tylko do czasu udawać musi swoje kalectwo, aby dopiero przed sądem po raz pierwszy się odezwać na ostatecznej rozprawie i pognębić swoich przeciwników. Zabierał starego kamerdynera do kąta, otwierał usta i wydawał dziwnie przykre, dzikie jakieś i niezrozumiałe dźwięki, które miały coś oznaczać; zwracał przytem pytające na niego spojrzenia, jak gdyby się chciał upewnić, czy został zrozumianym. Antoni potakująco kiwał głową na wszystko, nie chcąc go rozdrażniać zaprzeczaniem i wyprowadzać z błędu. – Tak, tak, prawda! – powtarzał półgłosem – rozumiem, rozumiem wszystko. Niech jaśnie pan tak głośno nie mówi, bo nas gotowi podsłuchać.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Szubrawcy_Tom_3-ebookRO/p02014085i020" target="_blank" title="Szubrawcy Tom 3 [Marian Gawalewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Szubrawcy Tom 3 [Marian Gawalewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Hannas Decoupage: lipca 2017\nSłoiki - wybór wszelaki\nOstatnio znów poczyniłam kilka słoików. Nic nie poradzę, że lubię je ozdabiać. A można to robić na wiele sposobów :) Mnie najbliższy jest jednak klimat sielski, rustykalny, pełen prostoty. Więc w tym stylu staram się tworzyć. Raz wychodzi mi to lepiej, raz gorzej, ale ważne, że mam zabawę :)\nDo wykonania tego słoika wykorzystałam klej na gorąco.\nNajpierw nałożyłam smugi kleju na słoik.\nNastępnie pomalowałam całość.\nNa końcu pocieniowałam, podmalowałam, pochlapałam i przybrudziłam patyną.\nAutor: Anna Monka o 19:04\nDziewczyny, bardzo Wam dziękuję za odwiedziny i komentarze. Wszystkie czytam skrupulatnie :)\nDziś chcę pokazać skrzynkę, której ozdobienie zajęło mi trochę czasu. Trochę dlatego, że po pomalowaniu pudełka i naklejeniu wzoru nie wiedziałam, co z tym zrobić dalej. No i musiałam na wieczku położyć sporo warstw lakieru, żeby wtopić papier. Co mi się udało, bo powierzchnia jest gładka. A gdyby ktoś był ciekawy, to użyłam papieru Asket :)\nTę prace zgłaszam do zabawy:\nAutor: Anna Monka o 14:18\nSerdecznie dziękuję za wszystkie komentrze pod moim ostatnim postem. :)\nKomplet, który dzisiaj prezentuję, zrobiłam specjalnie na fejsbukowy konkurs. Ku mojemu zdziwieniu zajął 3. miejsce :) Ozdobiłam litrowy słoik oraz drewnianą deskę, do której dołączyłam czarny haczyk. Dzięki temu przedmiot ten może pełnić funkcję wieszaka na ściereczki w kuchni.


Jak zaplanować udane emocjonalnie wakacje? Case study.Jak zaplanować udane emocjonalnie wakacje? Case study.\nJeśli czytałeś pierwszą część tego wpisu, to wiesz już jakimi zasadami kieruję się planując wakacje od strony emocjonalnej. Jak nie, to wskakuj tutaj i dopiero potem czytaj ten wpis. Opowiem Ci na przykładzie moich wakacji, jak można sobie na nich zafundować dużo dobrych emocji.\nKrok pierwszy – ustal, czym dysponujesz\nZaczęliśmy od ustalenia realiów. Mamy do dyspozycji cztery dni, samochód jako środek transportu (bo lubimy na wyjazdach jeździć w nieznane, dziwne strony). Teoretycznie fajnie byłoby na tym etapie ustalić budżet. My tego nie zrobiliśmy i nie wiem czy to dobrze czy źle, ale najpierw patrzymy co chcemy robić (wizja wyjazdu), a potem dopasowujemy budżet pod te potrzeby. Inaczej zaplanowalibyśmy budżet, gdyby naszą wizją była dzika wyprawa do lasu pod namioty (to jednak nie tym razem) a inaczej, kiedy chcemy romantyczny czas w komfortowych warunkach w otoczeniu przyrody (to właśnie chcemy).\nTeraz mogliśmy zasiąść na tarasie i pogadać o naszej wizji. Ustalenie wizji wyjazdu, to dla mnie pierwszy i w sumie najważniejszy krok do planowania udanych emocjonalnie wakacji. A dobrą wizję, warto oprzeć na doświadczeniu.\nKrok drugi- ustalamy, jakie wakacje były udane w przeszłości\nNaszą wizję oparliśmy na doświadczeniu poprzednich wypadów. Zazwyczaj w lato bardzo dobrze się bawiliśmy, kiedy mogliśmy spędzać czas we dwoje wśród dzikiej przyrody, mieć kontakt z wodą i… jak te wakacje były krótkie. Mniej więcej pięć dni totalnego oderwania od pracy nam wystarczało. Później zaczynało nas już ciągnąć do książek psychologicznych, ja rozmyślałam nad tematami wpisów na bloga, Maciek nad nowymi warsztatami. Zauważyliśmy, że do tego typu wyjazdów (romantyczny wśród natury) ważne są dla nas komfortowe warunki. Jak jedziemy gdzieś na towarzyski wypad ze znajomymi, to byle była czysta łazienka i czysta pościel w łóżku i jest ok, bo też klimat wyjazdu jest inny. Zazwyczaj wtedy hotel jest miejscem, w którym spędzamy czas od 22:00 do 9:00 i tyle go widzimy. Przy wyjeździe we dwoje, ważna jest dla nas komfortowa miejscówka.\nAni ja, ani mój partner, jakby to powiedzieć, żeby nie wyjść na ignorantów, no cóż, nie lubimy zwiedzać.\nTrzymamy się z daleka od kościołów, muzeów, zamków, czyli wszystkich rzeczy, które można oglądać w dużych miastach. Jak już jesteśmy w dużych miastach to zwiedzamy w nim raczej restauracje, spacerujemy sobie, żeby poczuć klimat miasta i w sumie więcej rzeczy nie przychodzi mi do głowy, bo naprawdę rzadko jedziemy na wakacje do miast. Zdecydowanie wolimy naturę, dlatego planując nasze cztery dni, bierzemy pod uwagę: góry, jeziora i morze.\nTeraz jak wiemy, co było fajne kiedyś, zdecydowaliśmy, żeby coś podobnego powtórzyć. Ciekawą opcją, byłoby zrobienie wakacji zupełnie na opak, ale na ten moment jakoś to do mnie nie przemawiało.\nKrok trzeci- ustalenie wizji wakacji\nWykorzystując doświadczenia poprzednich wyjazdów, ustaliliśmy (wspólnie rozmawiając, co chcemy robić na tych wakacjach), że naszą wizją jest spędzanie wspólnie romantycznego czasu razem, w otoczeniu natury, z dala od miasta z opcją wycieczek, które zaspokoją naszą potrzebę wypraw w nieznane i zwiedzania świata poprzez smaki.\nJest więc wizja. Zauważyliśmy jednak, że w przeszłości czuliśmy się swobodniej, jeśli wcześniej zaplanowaliśmy, gdzie możemy na te wycieczki jeździć. Bo nawet jak w końcu na nie nie jechaliśmy i wybieraliśmy pojechać tą drogą, bo ciekawe dokąd prowadzi, to poczucie, że jest jakiś plan, dawało nam spokój, że nie musimy nic na tych wakacjach szukać.\nTaka opcja jest dla nas fajna, bo wiemy, że żadne z nas nie będzie naciskało na plan, że trzeba go spełnić. Nic nie trzeba. Możemy sobie spacerować dookoła hotelu, jeśli to będzie nam się wydawało ciekawe. W muzeum nauki w Londynie (chyba jedyne muzeum, jakie razem odwiedziliśmy) najmilszy czas spędziliśmy na dywanie w poczekalni, rozmawiając na ciekawe dla nas tematy. Ignoranci. No dobra, nie namawiam do ignorancji, chodzi mi po prostu o to, że\nw udanych emocjonalnie wakacjach ważniejsze jest robienie tego, co daje radość niż tego, co się powinno.\nNiby logiczne, a jednak…\nKrok czwarty: dopasowanie logistyki pod wizję\nTo jest dla mnie core, który odróżnia planowanie udanych emocjonalnie wakacji, od planowania przypadkowego. Ustalamy najpierw co jest zgodne z naszymi potrzebami (i jakie w ogóle są nasze potrzeby podczas tego wyjazdu), a dopiero pod to dobieramy logistykę, czyli miejsce, hotel, transport i budżet.\nUstaliliśmy, że chcemy wygodny hotel wśród natury, z opcją jakieś wody i ciekawymi miejscami dookoła. To sprawiło, że kiedy oglądałam kuszące oferty w Druskiennikach, to wiedziałam od razu, że to nie jest coś dla nas. Bo hotel, choć był atrakcyjny cenowo i bardzo ładny, był w centrum. A my nie chcemy miasta.\nZależało nam także na tym, żeby wydać rozsądną kwotę na te krótkie wakacje, jednocześnie zachowując fajny standard. Dlatego przejrzałam oferty, prawie przez cały świat już zapomnianych, zakupów grupowych. I faktycznie tam upolowaliśmy nasze wakacje.\nPadło na sympatyczny drewniany hotel…na Słowacji. Otoczony lasem, ze spa na zewnątrz, w Tatrach Niskich. Wygrał tym, że bardzo fajnie wpisywał się w naszą wizję. Ładny, komfortowy pokój jest. Natura dookoła jest. Opcje ciekawych miejsc na wycieczki… oj są. Jest kilka opcji basenów termalnych (zależało nam na wodzie, bo lubimy razem zwiedzać termy) Są też super trasy na spacery i wiele opcji potencjalnych wycieczek.\nW pierwszym poście wspominałam, że podczas wakacji ważne jest dla mnie jedzenie, bo zwiedzam świat poprzez moje kubki smakowe. Tak więc poszukując miejsca, sprawdzałam też, czy w pobliżu jest szansa na przytulne restauracje, gdzie można zjeść coś smacznie i w miarę zdrowo.\nKrok piąty – masz plan? Możesz go teraz odpuścić !\nTo jest opcja dla chętnych. Nasze wakacje zaplanowaliśmy dość dokładnie, ale bardzo ważna jest dla nas zasada, że na wakacjach nic nie trzeba. Dlatego być może nawet nie wyściubimy nosa z hotelu i to też będzie ok. A może nagle wpadnie nam jednak do głowy obejrzeć Bratysławę, albo każdego dnia chodzić na spacer w to samo miejsce. Spoko. Dla mnie najfajniejsze w wakacjach jest to, że czuję się wolna jak ptak i naprawdę robię to, co w danym momencie wpadnie mi do głowy.\nPlan jest fajny, bo daje dużo możliwości. A jak się go połączy z wolnością wdrożenia go w życie lub nie, to nawet najkrótsze wakacje mogą być intensywną i piękną przygodą !\nA jakie są Wasze sposoby na wakacje pełne dobrych emocji?


Galerie foto (422)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia modelki nago. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku modelki nago) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem modelki nago posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania modelki nago jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 1930 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Środa 06.06.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 28.09.2012. W naszym serwisie znajdziesz również 422 galerie opisane słowem modelki nago. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania modelki nago ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu modelki nago.


Utonął w Gorzuchowie - Kłodzko24.eu - Kłodzko w Kłodzku\nUtonął w Gorzuchowie\nOpublikowano: ndz, 4 sie 2013 06:04 2013-08-04T04:04:05.000Z\nWiadomości Dramat nad wodą. Nie żyje nastolatek.\nW wyniku utonięcia zmarł nastolatek. Do tragedii doszło w sobotę, 3 sierpnia, wieczorem na zbiorniku wodnym w Gorzuchowie. Ofiary nie udało się uratować mimo około godzinnej reanimacji. Wedle wstępnych ustaleń wiadomo, że w momencie wypadku zbiornik był niestrzeżony.\nZ nieoficjalnych informacji wynika, że ofiara pochodziła z Bystrzycy Kłodzkiej.\nWięcej na ten temat w 202. numerze Gazety Kłodzkiej.


(Thouars) Schlechter 1914\nFoto: © Yoshi Nomura. Wszelkie prawa zastrzeżone.\nSynonim: Angraecum citratum Thouars, Angorchis citrata (Thouars) Kuntze, Rhaphidorhynchus citratus (Thouars) Finet.\nMadagaskar. Ten popularny, łatwo adaptujący się storczyk rośnie na wschodnim Madagaskarze, począwszy od Fort-Dauphin na południu, poprzez wyżyny centralne aż do Sambava na północy. Spotyka się je od poziomu morza do wysokości 1500 m, ale znaleziono je także na wysokości 1900 m. Rosną w cieniu w pobliżu wody.\nOpady od 8 mm w grudniu-lutym do 300 mm w lipcu.\nŚrednie temperatury (dzień/noc) od 22,2/11,1°C w styczniu do 29,4/18,4°C w czerwcu.\nOkres kwitnienia: Kwitnie przez cały rok, z maksimum w lipcu.\nOkres kwitnienia podawany w danych klimatycznych oparty jest na raportach hodowców. W warunkach naturalnych rośliny kwitną od początku wiosny do początku jesieni. Hillerman & Holst (1986) podają, że niektóre klony kwitną kilka razy w roku.\nJest to mały epifit monopodialny o wysokości do 6 cm.\nPęd osiąga do 6 cm długości i ma 0,6-0,7 cm średnicy. Łodyga jest otoczona zachodzącymi na siebie, rozmieszczonymi dwurzędowo liśćmi. Przyrosty wytwarzają gładkie, cienkie korzenie, często z prążkami na całej długości. Korzenie powietrzne mają zwykle 0,15 cm średnicy, natomiast uprawiane w doniczce są zwykle grubsze, osiągając 0,25 cm średnicy.\nLiście mają 9-12 cm długości i 2,5-3,5 cm szerokości. 3-4 pary rozłożonych, eliptycznych liści są ciasno, dwurzędowo ułożone na pędzie. Są nierówno rozdzielone na końcach, mają kolor od jasno do ciemnozielonego i są bardzo błyszczące, zwłaszcza gdy są młode.\nDo 25 cm długości. Stosunkowo cienki, zwisający kwiatostan wyrasta z niższych kątów liściowych. Kwiaty tworzą kiść wzdłuż prawie całej długości pędu kwiatowego. Są oddalone od siebie o 0,6-1,0 cm i wszystkie zwrócone są w jednym kierunku. Kwiaty otwierają się kolejno, a najpierw otwierają się te najbliżej podstawy szypułki. Otwarcie się wszystkich kwiatów na pędzie może trwać nawet kilka tygodni. Każdy kwiat jest osadzony na szypułkowatej zalążni o długości 0,6-0,8 cm.\n12-18 w każdym kwiatostanie. Dobrze uprawiane rośliny mogą rozwijać nawet 5 kwiatostanów w tym samym czasie. Kwiaty o słabo cytrynowym zapachu nie mają koloru cytrynowo-żółtego jak to może sugerować nazwa, ale ich większość wydaje się mieć odrobinę żółtego w podstawowym kolorze kremowo-białym. Mają 1,5-1,7 cm średnicy w poziomie, a 1,7-2,0 cm w pionie. Szeroko owalny, wklęsły płatek grzbietowy ma 0,5 cm długości i 0,4 cm szerokości, zaokrąglony koniec, może być wyprostowany, choć zwykle jest pochylony nad prętosłupem. Większe, ukośnie rozłożone boczne płatki zewnętrzne są dość wąskie przy podstawie, ale rozszerzają się, tworząc tępo zakończone szeroko-lancetowate płatki o długości 0,9 cm i szerokości 0,4 cm. Duże, ukośnie rozłożone płatki okółka wewnętrznego są wąskie przy podstawie, ale rozszerzają się, tworząc płatek o kształcie serca, o długości 1 cm i szerokości 0,4 cm powyżej połowy i wtedy zakrzywiają się w zaokrąglony, płytko rozdzielony wierzchołek w kształcie litery V. Warżka ma 1,2 cm długości i 1 cm szerokości, a maczugowata ostroga ma 3 cm długości i jest skierowana do tyłu kwiatu. Pochylony do przodu prętosłup jest bardzo krótki i przysadzisty.\nW lecie średnia temperatura dnia wynosi 28-29°C, nocy 18°C, co daje różnicę dobową 9-11°C. Powyższe temperatury są średnimi warunkami, w jakich powinno się uprawiać ten gatunek. Duży obszar występowania i rozpiętość wysokości naturalnych siedlisk wskazują, że rośliny te powinny zaadaptować się do letnich temperatur wyższych o 3-4°C lub niższych o 4-6°C niż podane.\nW okresie od późnej wiosny do jesieni opady deszczu są umiarkowane do bardzo obfitych. Następnie ich ilość gwałtownie zmniejsza się, przechodząc w pięciomiesięczną porę suchą, która zaczyna się późną jesienią i trwa aż do początku wiosny. Uprawiane rośliny powinny być mocno podlewane w okresie aktywnego wzrostu, ale korzenie muszą zawsze szybko wysychać po podlaniu.\nChoć uprawa na podkładkach najlepiej odpowiada wiszącym kwiatostanom tego gatunku, to Aerangis citrata wydaje się być trudniejszy do takiej uprawy niż inne rośliny tego rodzaju. Jeżeli jest zamocowany, wymaga częstego zraszania, bo w przeciwnym wypadku powoli odwadnia się. Dlatego zwykle uprawia się je w małych doniczkach z doskonałym drenażem lub koszyczkach, stosując bardzo przepuszczalne i szybko przesychające podłoże. Hillerman & Holst (1986) zalecają uprawę w mieszance z drobnej kory jodłowej i wskazują, że większość roślin nigdy nie wyrośnie z 10 cm doniczki, a w zasadzie wystarcza doniczka o średnicy 7,5 cm lub nawet mniejsza. Rośliny powinny być przesadzane, gdy podłoże zaczyna się rozkładać. Jeśli przesadzanie wykonamy w momencie, gdy zaczynają się pojawiać nowe korzenie, to roślina przyjmie się i ukorzeni w możliwie najkrótszym czasie.\nŚrednia temperatura zimą wynosi w dzień 22-23°C, a w nocy 11-12°C, dając dobową różnicę rzędu 11-12°C. Powyższe temperatury są średnimi warunkami, w jakich powinno się uprawiać ten gatunek. Duży obszar występowania i rozpiętość wysokości naturalnych siedlisk wskazują, że rośliny te powinny zaadaptować się do letnich temperatur niższych o 2-3°C lub wyższych o 6-7°C niż podane. W siedlisku naturalnym opady są niskie od jesieni do początku wiosny, a na północnych obszarach wyspy ta pora sucha trwa nawet dłużej. Wilgotność utrzymuje się jednak na stosunkowo wysokim poziomie przez cały rok, z czego wynika, że dostarczana jest dodatkowa jej dawka pochodząca z obfitej rosy i nocnych mżawek. Uprawiane rośliny od jesieni przez całą zimę wymagają mniej wody, ale powinny być podlewane regularnie, aby zapobiec nadmiernemu wysuszeniu. Na ogół wystarcza okazjonalne zamgławianie wczesnym rankiem pomiędzy rzadkimi podlewaniami. Należy jednak zwiększyć ilość dostarczanej wody jeśli liście marszczą się lub wykazują oznaki osłabienia. Nawożenie powinno być wyeliminowane aż do momentu pojawienia się nowych przyrostów i rozpoczęcia obfitszego podlewania na wiosnę.


Wilson Recon P 2500 kup i oferty, Smashinn\nOpis produktu Wilson Recon P 2500\nW tym momencie, Wilson Recon P 2500 jest dostępny w najlepszej cenie i jest idealny dla twojej aktywności. W smashinn, można znaleźć inne produkty, które uzupełniają ten produkt w naszym katalogu Rakiety badmintona i w kategorii Kontrola. Posiadamy szeroki wybór Kontrola dostosowanych do potrzeb klientów, które będą twoją inspiracją do uprawiania sportu każdego dnia.\nCechy Wilson Recon P 2500\nMoje pierwsze wrażenie: jeden wyraźnie czuje ciężar na uwadze. Spodziewałem się, że czujesz się trochę lżejszy w parze ze względu na swoją masę (75g - 79g), ale ... Nie więcej niż żenujące. Na sprzedaż 70 euro, myślę, że jest to bardzo dobry stosunek cena / jakość.


Wniosek o zasiłek dla opiekuna może mieć dowolną formę - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaWniosek o zasiłek dla opiekuna może mieć dowolną formę\nautor: Michalina Topolewska12.05.2014, 07:40; Aktualizacja: 12.05.2014, 08:35\n520 zł miesięcznie wynosi zasiłek dla opiekuna.źródło: ShutterStock\nPrzepisy nie określają jednolitego wzoru formularza dla osób starających się o wsparcie. Powinien on jednak zawierać zbliżone dane do tych, które były wymagane przy ubieganiu się o świadczenie pielęgnacyjne.\nOd tego czwartku opiekunowie, którzy zostali bezprawnie pozbawieni pomocy za opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, będą mogli składać wnioski o jej przywrócenie. Jak wyjaśnia Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, ustawa z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. poz. 567) nie zawiera delegacji do wydania rozporządzenia określającego wzór tego dokumentu.\nTo oznacza, że taka osoba może złożyć samodzielnie sporządzone przez siebie pismo w tej sprawie. Aby jednak usprawnić procedury związane z wypłacaniem zasiłku, gmina może we własnym zakresie opracować formularz.\nResort pracy podkreśla, że niezależnie od fizycznego kształtu wniosku lub podania złożonego przez opiekuna powinien on zawierać co najmniej te same dane, które były wymagane w formularzu o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego według stanu prawnego ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1456), ale w brzmieniu, jakie miała ona 31 grudnia 2012 r.\nTaki wymóg jest związany z tym, że warunkiem uzyskania zasiłku dla opiekuna jest spełnianie przesłanek do uzyskiwania świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach, które obowiązywały we wspomnianym terminie.\nMinisterstwo Pracy i Polityki Społecznej przypomina też, że od starających się o zasiłek rolników, ich małżonków oraz domowników, którym opieka nad niepełnosprawnym członkiem rodziny uniemożliwia prowadzenie gospodarstwa rolnego lub wykonywanie w nim pracy, wymagane będzie złożenie dodatkowego oświadczenia. Ma ono potwierdzać zaprzestanie tych czynności.\nTagi:świadczenie pielęgnacyjne, świadczenia\nRouter łatwy w obsłudze\nlordszkot(2014-05-12 08:40) Zgłoś naruszenie 00\nnastepna bzdura a inne papiery jakimi opiekuna sie zasypuje tz. urzad skarbowy ,PUP,stan majatkowy, ZUS,MOPS, o tym nie pisze sie propaganda PO gratulacjie ja nie zlozylem tego wniosku bo jeszcze mnie poinformowano ze wcale nie musza mi go dac bo jestem wnukiem niealimentacyjnym wzgledem babci i co wy na to urzedasyPO!!!\ngrazia(2014-05-13 08:26) Zgłoś naruszenie 00\nW maju dostałam świadczenie pielęgnacyjne bez podwyżki.Tyle szumu i obiecanek a pieniędzy nie ma.\neda(2014-05-12 10:20) Zgłoś naruszenie 00\nto jest nasza piękna POLSKA,a konkretnie biurokracyjna parodia\neda(2014-05-12 15:03) Zgłoś naruszenie 00\nludzie,o czym my mówimy.czy premier lub inny polityk próbował przeżyć za 520zł miesięcznie???chociaż miesiąc,bo dłużej nie wytrwają,a jeszcze leki,pampersy i leczenie prywatne,bo zanim dostaniesz się do lekarza w ramach NFZ,to bliscy będą składać kwiaty na twoim grobie!!!\nAanzs(2014-05-12 12:47) Zgłoś naruszenie 00\nPrawo -prawem musi być tak mawia dwóch super specjalistów Tusk i reszta, to czemu zasiłek pielęgnacyjny 153 zł nie wzrasta według prawa .Tym dzieciom też się należy ,leki zdrożały.tak go pomijają tak kręcą -podgryza ich własne prawo,bo już dawno powinien być podniesiony .\nDarty(2014-05-12 13:00) Zgłoś naruszenie 00\nJesteśmy niby w Europie, niby bo- w prawilnych krajach Europy dzieci by miały na leki, książki na choroby na pierwszym miejscu bez żadnej łaski.W prawdziwej Europie rodzice nie mają pod tym względem problemów -szczególnie biedniejsi.Nasz kraj dzięki Tuskowi został jedynie okrzyknięty na papierkach że mamy standard Europejski .ha,Ha a biedoty coraz więcej -dzięki specjalisto w tworzeniu "Ludzi Bezdomnych"i Dziadów.Wiecie o kim mowa???\nannaopiekunka(2014-05-12 16:08) Zgłoś naruszenie 00\nOddajcie nam świadczenia pielęgnacyjne złodzieje!\nmaria(2014-05-12 16:29) Zgłoś naruszenie 00\nczy znowu trzeba bedzie składac wszystkie dokumenty typu zus urzad skarbowy urzad pracy by odzyskac utracone swiadczenie pielegnacyjne 1 lipca 2013\niga810922(2014-05-13 14:33) Zgłoś naruszenie 00\nludzie,powiedzcie mi czy coś się pozmieniało pod kontem terminu składania wniosków dla ZDO?dzwonie do swojego gops-u,a tam mi mówią,ze nie od15maja,tylko pod koniec miesiąca.a po drugie żebym się tak nie denerwowała,bo przecież mam na to 4 miesiące.trzymajcie mnie bo padnę!\ndo jasnej ...kto pracuje w tych urzędach?\nopiekun(2014-05-13 15:23) Zgłoś naruszenie 00\nchciałabym sie dowiedzieć czy nalezy mi się zwrot świadczenia jeśli do listopada ubiegłego roku nie pracowałam- zajmowałam się chorym członkiem rodziny. od grudnia pracuje założyłam własną działalność. Czy za ten okres od lipca do czerwca dostanę zwrot?\nOpiekun99(2014-05-14 11:58) Zgłoś naruszenie 00\nSłyszałem, że nie trzeba będzie składać żadnych dodatkowych papierów, będzie trzeba będzie tylko wypełnić przygotowany przez mops wniosek o zwrot zaległego świadczenia pielęgnacyjnego i przyznanie bieżącego zasiłku dla opiekuna. Wystarczą papiery, jakie już mają.\nChyba, że się mylę?, wie ktoś coś więcej?\nteresa(2014-05-15 14:33) Zgłoś naruszenie 00\nmiałam zasiłek opiekuńczy na mamę która ma 85 lat i ma stopień niepełnosprawności na stałe miałam przyznane od połowy grudnia 2012 do czerwca 2013 i teraz bylam w gopsie a pani mi powiedziała że nie dostanę wyrównania bo mi się nie należy i nie mogę składać wniosku\nib(2014-05-18 13:57) Zgłoś naruszenie 00\nmam pytanie a orientujesz sie jak to jest z tym wywiadem srodowiskowym? czy one beda chodzic kiedy im sie zachce czy poinformuja o tym? kiedy itp?.\newa(2014-05-16 19:29) Zgłoś naruszenie 00\nJa dziś składałam wniosek w MOPS o zwrot zaległego świadczenia i przywrócenie mi bieżącego zasiłku dla opiekuna, było bez problemu ,wczoraj się wyrejestrowałam z PUP,zrobiłam ksero dowodów ,napisałam prośbę o ubezpieczenie zdrowotne i emerytalne i tyle nic więcej nie trzeba, bo wszystkie papiery już mają. Teraz czekam na wywiad środowiskowy w domu i decyzja zobaczymy kiedy?\nopiekun(2014-08-03 20:44) Zgłoś naruszenie 00\ndla czego nie ma w tum durnym kraju zasiłków dla osób wychowujących dzieci wówczas gdy tylko jedna osoba pracuje a druga musi opiekować się dzieckiem i nie może podjąć pracy?


latający potwór spaghetti - wszystko na temat latający potwór spaghetti | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : latający potwór spaghetti\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia latający potwór spaghetti. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku latający potwór spaghetti) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem latający potwór spaghetti posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania latający potwór spaghetti jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 3 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 19.05.2016 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 02.08.2013. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerię opisaną słowem latający potwór spaghetti. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania latający potwór spaghetti ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu latający potwór spaghetti.


Jakie tabletki do czyszczenia ekspresu wybrać? – Zdroow serwis\nNiewątpliwie każdy użytkownik ekspresów ciśnieniowych do kawy chce, aby zaparzona kawa zawsze idealnie smakowała, miała głęboki aromat oraz idealną konsystencję. W tym celu należy czyścić regularnie ekspres, aby pozostałości po kawie, mleku i innych osadach, nie zepsuły kawowych, porannych rytuałów, bądź popołudniowej przerwy z filiżanką małej czarnej. Jak wobec tego zachować idealną czystość ekspresu, aby cieszyć się doskonałą kawą? Do czyszczenia najlepsze będą specjalne tabletki przeznaczone do usuwania zabrudzeń oraz tłuszczy, które gromadzą się na ściankach urządzenia. Co więcej, oryginalne tabletki nie tylko wyczyszczą zabrudzenia, ale również przedłużą żywotność ekspresu oraz poprawią jego wydajność. Dzięki nim kawa, bez względu na jej rodzaj, będzie zawsze smakować idealnie tak jak za pierwszym razem.\nJak działają tabletki do czyszczenia ekspresu?\nTabletki do czyszczenia ekspresu usuwają zbędny osad, tłuszcze oraz olej, które pozostają na ściankach urządzenia po zrobieniu kawy. Takie pozostałości negatywnie wpływają nie tylko na smak kawy, ale również na działanie ekspresu. Nieusuwane pozostałości bowiem skracają żywotność urządzenia, mogą powodować również częstsze usterki i większe awarie, które niestety bywają kosztowne. Pozostałości po kawie, zmieniają również smak świeżej kawy, przez co z czasem kawa nie smakuje już tak dobrze, jak na początku użytkowania ekspresu. Warto więc korzystać z oryginalnych tabletek do czyszczenia ekspresu, aby urządzenie działało bezproblemowo przed długi czas.\nNa początek należy pamiętać, aby dokładnie przeczytać etykietę oraz stosować się do zaleceń producenta ekspresu. Jest to bardzo ważne, ponieważ nieumiejętne korzystanie z ekspresu może powodować uszkodzenie urządzenia. W zależności od typu ekspresu do kawy korzystanie z tabletek czyszczących może wyglądać inaczej. W przypadku automatycznych ekspresów do kawy, które posiadają dodatkowy pojemnik na kawę rozpuszczalną, tabletkę należy umieścić właśnie w środku tego pojemnika. Następnie, pod dyszą należy umieścić filiżankę i włączyć program przeznaczony do robienia kawy rozpuszczalnej. W trakcie nalewania wody należy zatrzymać program i włączyć go ponownie po ok. 10 minutach. Po zapełnieniu kilku filiżanek można rozpocząć korzystanie z ekspresu. W przypadku ekspresów, które nie posiadają pojemnika na kawę rozpuszczalną, pierwszą czynnością, jaką należy wykonać, jest napełnienie dowolnego naczynia ciepłą wodą. Do ciepłej wody należy wrzucić tabletkę i pozwolić jej się rozpuścić. Kolejnym krokiem jest przygotowanie wszystkich sitek oraz dyszy do parzenia kawy, w celu przemycia ich gąbką namoczoną w przygotowanym roztworze. Po odczekaniu ok. 10 minut należy dokładnie opłukać wszystkie urządzenia pod bieżącą wodą i włożyć je z powrotem do ekspresu. Tabletki można również używać w celu wyczyszczenia termosu lub dzbanka na kawę, wystarczy wrzucić tabletkę do środka, zalać ją wodą i odczekać ok. pół godziny. Po dokładnym przepłukaniu można śmiało zabrać przepyszną kawę z ekspresu ze sobą do pracy bądź na uczelnię.\nJakie tabletki do ekspresu wybrać?\nWiększość tabletek jest uniwersalna i pasuje do każdego typu ekspresu. Na rynku mamy możliwość zakupu tabletek różnych marek np. Jura, Dr. Beckmann, Melitta, Aqualogis. Jeżeli chodzi o czyszczenie systemu do spieniania mleka, szczególnie polecam tabletki Aqualogis Latteo. Skład chemiczny tabletek pozwala na bardzo precyzyjne i dokładne oczyszczenie ekspresu kawy z pozostałości po procesie spienienia mleka. Tabletki usuwają dokładnie bakterie, proteiny, tłuszcze oraz oleje, pozostawiając idealnie czyste wnętrze. Opakowanie posiada 45 tabletek, więc również jest bardzo wydajne. Jeżeli zaś chodzi o uniwersalne tabletki, śmiało mogę zaproponować markę Jura. W opakowaniu znajduje się 6 tabletek, które posiadają dwie funkcje. Pierwsza to usunięcie zabrudzeń oraz druga, pokrywająca urządzenie warstwą, która zapobiega odkładaniu się tłuszczy oraz osadów z kawy. Co więcej, skład tabletek marki Jura jest wolny chemicznie od fosforanów, co wpływa pozytywnie nie tylko na urządzenie, ale również na środowisko.\nGdzie kupić tabletki do czyszczenia ekspresu?\nTabletki do czyszczenia ekspresu można kupić w każdym dobrym sklepie AGD. Może to być stacjonarny sklep np. Media Markt, Saturn, RTV Euro AGD, ich strony online, ale również sklepy internetowy np. Ole Ole, Allegro, FiltryOnline. Szczególnie polecam ostatni sklep internetowy, https://filtryonline.com/pl/filtry-i-akcesoria-do-ekspresow-kawy_srodki-do-pielegnacji, gdzie można znaleźć nie tylko tabletki do czyszczenia ekspresu, ale również odkamieniacz, płyny do czyszczenia ekspresów, a także filtry. Strona posiada duży wybór produktów do ekspresów po bardzo atrakcyjnej cenie, co więcej jest również możliwość darmowej dostawy od kwoty 150 zł. Produkty na stronie są wyłącznie bardzo dobrej jakości, dlatego niewątpliwie posłużą każdemu, kto chce, cieszyć się ekspresem do kawy jak najdłużej oraz kocha rozkoszować się idealnie zrobioną kawą w towarzystwie najbliższych.


Boni: Rekonstrukcja w przyszłym tygodniu. To będzie punkt zwrotny - RMF 24\nBoni: Rekonstrukcja w przyszłym tygodniu. To będzie punkt zwrotny\nPoniedziałek, 18 listopada 2013 (08:02)\n„Doniesienia o moim odejściu z ministerstwa czyta się jak powieść sensacyjną. Sam jestem ciekaw jej ciągu dalszego”- mówi szef resortu administracji i cyfryzacji Michał Boni. Gość Kontrwywiadu RMF FM twierdzi, że to nie są jego ostatnie chwile w rządzie. Czy odejdę? „To decyzja premiera, ale w ministerstwie cyfryzacji są projekty, które wymagają ukończenia. Ja zgłaszam swoją gotowość do ich ukończenia. Kiedy zapowiadana rekonstrukcja rządu? Stawiałbym na przyszły tydzień”- mówi gość RMF FM. „Liczę, że przemówienie premiera związane z rekonstrukcją będzie miało ważny programowy charakter. Wierzę, że to będzie punkt zwrotny”- dodaje.\nMichał Boni w Kontrwywiadzie RMF FM. Zobacz! Karolina Bereza / RMF FM\nMichał Boni był gościem Kontrwywiadu RMF FM. Posłuchaj!\nKonrad Piasecki: Panie ministrze, to pana ostatnie chwile w rządzie?\nMichał Boni: Nie, dlaczego?\nNo jakoś tak znajduje się pan na wszystkich krótkich listach ministrów do wymiany.\nCzytam to trochę, jak powieść sensacyjną. Jestem ciekawy, jaki będzie ostateczny efekt.\nCzytam to trochę, jak powieść sensacyjną. Jestem ciekawy, jaki będzie ostateczny efekt...\nAle w każdej powieści sensacyjnej jakiś element prawdy bywa.\nTo nie sądzę, żeby na tej liście nie było osób, które rzeczywiście nie będą odchodziły.\nAle pan nie odchodzi?\nJa myślę, że to jest decyzja premiera i że to premier układa skład rządu. Przedstawia go patrząc na cele, które chce osiągnąć i patrząc na te zadania, które będzie chciał wskazać na najbliższe dwa lata.\nNo nie wierzę, że z panem nie rozmawiał o rekonstrukcji i o pana przeszłości w rządzie albo długiej, albo krótkiej.\nRozmawialiśmy o przyszłości, bo w ogóle często rozmawiamy o różnych rzeczach, ale myślę, że ten element programowy jest tutaj kluczowy. Jeśli premier podejmie decyzję dotyczącą tego nowego kierunku rządowego i będzie chciał mieć do tego taką, a nie inną ekipę, to jest to jego święte prawo.\nA pan już zna decyzję dotyczącą swojej osoby i Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji?\nJa myślę, że ministerstwo powinno istnieć - to nie ulega żadnej wątpliwości, bo jest wiele dobrych czynników wbrew złym głosom, które się pojawiają. Jest taka synergia między tym, co jest potrzebne obywatelom, a użyciem nowych technologii, ale ja także jestem do dyspozycji - w sensie pozytywnym. Jest wiele zadań, nad którymi pracuję i które uważam, że warto i trzeba kontynuować.\nAle pan, jako chłodny analityk powiedziałby: "Boni powinien dalej zostać ministrem administracji i cyfryzacji"?\nJakbym wyszedł na chwilę z siebie, to powiedziałbym tak: "Skoro jako jedyny minister w Europie wywalczył w swoim kraju program operacyjny Polska Cyfrowa, to warto, żeby ten program wystartował".\nZ tym całym ministrem.\nSkoro toczy się europejska dyskusja na temat ochrony danych osobowych, gdzie Polska odgrywa aktywną rolę, i w ciągu najbliższych paru miesięcy będzie się kończyła, to warto, żeby to było także u nas dokończone.\nNo to, żeby skończyć ten wątek: zostaje pan w rządzie, ma pan takie przekonanie i przeczucie.\nWbrew złym głosom MAC powinno istnieć. Jestem gotów kontynuować pracę\nJa zgłaszam gotowość, a decyzją premiera będzie to, jak to będzie wyglądało. Ja się podporządkuję każdej decyzji, bo w każdym miejscu mogę znaleźć do siebie możliwości działania.\nRównież w miejscu zwanym Brukselą i europarlamentem?\nNo jest jeszcze i tysiąc innych rzeczy.\nAle pan podobno ma największą słabość i ochotę na tę Brukselę. Również z powodów rodzinnych.\nTak, ale to jest bardzo różnie. Mogę wykonywać także inne zadania. Tak naprawdę uważam, że ta dyskusja o rekonstrukcji trochę za bardzo skupia się na sprawach personalnych a przecież istotną sprawą tej zmiany jest także jest odświeżenie obrazu rządu, ale przede wszystkim zbudowanie siły dla takiego nowego impulsu.\nBo wielu widzi w tej rekonstrukcji kamień filozoficzny. Jakiś wytrych, który ma zmienić wszystko. Czy rekonstrukcja jest w stanie coś zmienić?\nKamień filozoficzny jest w tym, jak nowy zestaw ludzi będzie działał po to, żeby w ciągu najbliższych dwóch lat osiągnąć kluczowe cele. Po pierwsze, dokończyć programy. Te, które związane są z środkami europejskimi - teraz i uruchomić tę wielką maszynę na przeszło 70 mld euro, na następny okres. Po drugie, tak przeprowadzić wybory, stworzyć klimat dla wyborów samorządowych, żeby liderzy samorządowi byli dobrymi kontynuatorami programów inwestycyjnych, bo to zmienia Polskę.\nZ zewnątrz sytuacja w rządzie wygląda trochę na wielką smutę. Od wewnątrz też?\nNie, nie mam poczucia żeby była. Jest dużo pracy, jest dużo uzgodnień, niekiedy bardzo trudnych...\nPracy jest, ale pracować można w nastrojach albo minorowych albo radosnych. A Wy wyglądacie na minorowych.\nJa nie mam takiego wrażenia. Patrząc na uzgodnienia międzyresortowe, na energię, która płynie nawet wtedy, gdy się spieramy, zanim dopracujemy jakieś nowe rozwiązania...\nBo słabo jakoś idzie. Ostrożność, pasywność, brak nowych pomysłów, wizji, impulsu rozwojowego...\nWszystkie zadania, o których premier mówił jesienią ubiegłego roku w drugim expose, zostały wykonane albo są w trakcie realizacji, natomiast przy tym skrócie - jaki media stwarzają - w naszym wyobrażeniu sobie czasu, nam się wydaje, że to było jakby 10 lat temu. Więc to oznacza, iż we współczesnej polityce być może impulsy, iż są nowe zadania, coś nowego, trzeba wyznaczać o wiele częściej. Liczę, że to przemówienie premiera związane z rekonstrukcją będzie miało ważny, programowy charakter.\nCzyli wierzy pan, że to będzie punkt zwrotny w dziejach tego rządu i nastrojach społecznych?\nWszystkie kwestie trudne, sporne w PO trzeba zamknąć. 23 listopada jest zjazd partii.To będzie dobra okazja\nWierzę, że tak. Także rozumiem, że po to, żeby można było w polityce działać, potrzebny jest własny obóz w parlamencie i dlatego te wszystkie kwestie trudne, sporne w PO trzeba zamknąć - po to, żeby silny zespół, silnej dobrej koalicji, podejmował decyzje w parlamencie, te które są potrzebne dla kraju.\nA ministrowie mają chociaż jakąś klarowną wiedzę na temat tego, kiedy do tej rekonstrukcji dojdzie?\nPan premier powiedział, że dojdzie na pewno do końca tego miesiąca, więc ....\nA może by pan powiedział coś więcej?\nJest 23 listopada zjazd PO. Myślę, że to będzie okazja, żeby powiedzieć o tych sprawach programowych, zamknąć tę debatę w Platformie, a później...\nKrótko mówiąc: rekonstrukcja w ten czy następny tydzień?\nMnie wydaje się, ze może być i w tym i w tym. Aczkolwiek stawiałbym na przyszły tydzień. Jeśli przegram, to trudno.\nTak bym stawiał. Z tematów Rady Ministrów, które są w najbliższym czasie.\nBo jeszcze a propos pańskiego resortu: Janusz Piechociński...\nA Rada Ministrów jest dlatego istotna, że premier ma taki zwyczaj, od pewnego czasu, iż o zmianach w rządzie informuje na radzie ministrów, a dopiero potem powiadamia opinię publiczną.\nCzyli myśli pan, że to nie będzie jutrzejszy wtorek, tylko ten wtorek po 23 listopada?\nA jeszcze a propos pańskiego ministerstwa. Janusz Piechociński mówi, żeby je zrekonstruować, bo to nie jest dobrze wymyślony resort.\nTo jest dobrze wymyślony resort. Potwierdzają to i działania i efekty, dlatego, że cyfryzacja dzisiaj to nie jest tylko biznes. Cyfryzacja dzisiaj to jest mnóstwo spraw obywatelskich, które widzimy. Wielka, światowa dyskusja o podsłuchach, ale i o prywatności, to jest dyskusja o tym, jak internet wpływa na nasze codzienne życie. I to jest najlepsze miejsce, żeby te rzeczy ze sobą kojarzyć. Odpowiedzialność państwa i współpraca państwa z obywatelami, w nowych warunkach technologicznych.\nCzyli to jest dobry resort i dobry minister na jego czele. Będzie pan o tym przekonywał mnie i również naszych słuchaczy?\nJa nie mogę przekonywać do tego, czy ja jestem dobry. Ja myślę, że wiele osób, które patrzy na nasze osiągnięcia, bo one są, ewidentnie... Ja nie jestem osobą, która nie podejmuje decyzji. Podejmuję decyzje. Jeśli konsultuje, to po to, żeby właśnie mieć partnerów ze sobą.\n"Wprost" pisze, że pan pogrąża się w konsultacjach, trwających latami.\nNie, nie. Ktoś... No to proszę mi udowodnić, jak to jest.\nAle przyzna pan...\nZbiję każdy argument.\nCzyta pan opinie na własny temat. Wszyscy - nawet Jarosław Kaczyński - był panem zachwycony w poprzednim czteroleciu. Mówił: "Boni to jedyny, naprawdę ciężko pracujący minister." Ale jakoś przez te ostatnie dwa lata ma pan gorszą prasę.\nNo chyba nie wypowiadał się na mój temat, o ile zdążyłem zauważyć. Ale...\nAle kiedyś zawsze mówił o panu ciepło.\nTo jest różnica: 30 września 1989 roku. Jedyne wypowiedzenie z pracy, jakie otrzymałem, to właśnie od Jarosława Kaczyńskiego. Więc traktuję to jako jako zmienną emocję w naszych relacjach. Dobrego dnia.\nPanie ministrze, kto sfinansuje odbudowę domów zniszczonych przez wybuch gazu?\nBędzie chyba współfinansowanie. Tam są dwa domy, które były w budowie. Trudno jest powiedzieć, żeby można to było sfinansować - przy obecnym prawie - z pieniędzy publicznych. Natomiast Gaz-System zgłaszał taką gotowość, a przy innych domach będziemy szacowali koszty i być może będziemy mieli dwie ścieżki finansowe.\nRozumiem, że jest absolutna pewność, iż ktoś tym ludziom domy odbuduje. Nie jest tak, że oni zostaną z tym sami?\nNie ma żadnej obawy. Wypłacono dziesięciu rodzinom zasiłki. Dzisiaj kolejne dwie osoby, bo dopiero dziś mogą te zasiłki odebrać. Jest także przekazana już pomoc rzeczowa, po 50 kg ubrań, po 20 kg żywności i po 10 kg środków chemicznych. To jest na start, żeby ci, którym się wszystko w domu spaliło, mogli dalej normalnie funkcjonować.\nCzy religia może pojawić się na maturze?\nNie sądzę i nie powinna.\nBo kościół by chciał.\nWiem, że by chciał. To było spotkanie komisji wspólnej rządu i Episkopatu, w ubiegłym tygodniu.\nPan mówi: "nie".\nReligia to nie religioznawstwo. Uważamy, iż nie powinno być religii na maturze\nMy mówimy, że nie ma ku temu żadnych przesłanek prawnych. Religia to nie religioznawstwo i uważamy, iż nie powinno być na maturze religii, ale kolejne argumenty prawne będziemy przedstawiali na następnych posiedzeniach.\nI jeszcze słuchacze pytają, czy jak pan czyta wypowiedzi po spaleniu tęczy, "o pedalskiej tęczy", albo "won z pederestami", to nie ma pan poczucia klęski, jako ten, który miał dbać o język miłości albo nienawiści?\nAle z drugiej strony decyzja facebooka o tym, że wyrzucono 45 siejących nienawiść stron i profili ma swoje znaczenie i myślę że to, iż w zeszłym tygodniu po takich wypowiedziach była wielka reakcja internetu, to jest także krok do przodu.\n... nie wolno siać nienawiści, dobrego dnia.\nTagi:Michał Boni, rekonstrukcja rządu, Boni Michał, RMF FM\nAudio18.11 Gość: Michał Boni


Euro 2012. Leśniak: Loew przegrał półfinał Sport\nłj 28.06.2012 23:12\n- Do tej pory wszyscy chwalili Joachima Loewa. Teraz to on podjął złe decyzje personalne - mówi o trenerze reprezentacji Niemiec Marek Leśniak. Były piłkarz reprezentacji Polski i klubów Bundesligi podkreśla, że w rozegranym w Warszawie drugim półfinale Euro 2012 Włosi zasłużenie pokonali Niemców 2:1.\nMieszkający w Niemczech Leśniak przed meczem typował zwycięstwo Italii. - Tak naprawdę gratulacje należą się mojej przyjaciółce. Pierwszy półfinał przewidziała bezbłędnie, twierdząc, że Hiszpania wygra go po rzutach karnych, więc kiedy stwierdziła, że w Warszawie górą będą Włosi, postanowiłem się z nią zgodzić. Zresztą ona powiedziała, że będzie 2:1. Naprawdę - wyjaśnia były reprezentant Polski.\nLeśniak podkreśla, że Italia wygrała zasłużenie i dodaje, że porażka niemieckiego zespołu go nie smuci. - Przykro było mi, kiedy z Euro odpadała Polska. Mieszkam w Niemczech, ale jestem Polakiem. Skoro naszej drużyny w turnieju już nie ma, to na piłkę patrzę normalnie. Włosi strzelili dwie bramki, byli bardziej konsekwentną drużyną, zasłużyli na zwycięstwo - ocenia Leśniak. - I mogli je sobie zapewnić dużo wcześniej, unikając nerwowej końcówki. Przecież mieli kilka świetnych okazji bramkowych przy stanie 2:0 - dodaje.\nZa porażkę Niemców Leśniak obwinia Joachima Loewa. - Do tej pory niemieckiego trenera chwalili wszyscy. Teraz na pewno wielu zauważy, że podjął złe decyzje personalne. Miroslav Klose przez 15 pierwszych minut drugiej połowy był przy piłce częściej niż Mario Gomez przez całą pierwszą połowę. Także Marco Reus był dużo lepszy od piłkarza, którego zmienił po przerwie, a więc od Lukasa Podolskiego. To tylko wina Loewa, że Klose i Reus nie grali od początku - twierdzi były zawodnik m.in. Bayeru Leverkusen.\nLeśniak krytykuje Gomeza i Podolskiego, a chwali zawodników Italii. - Najlepsi na boisku byli Andrea Pirlo i Daniele De Rossi. Obaj robili w środku pola wszystko, co trzeba. Mario Balotelli strzelił dwa gole, oba strzały były nie do obrony, ale ten chłopak jeszcze nie jest świetnie wytrenowany. Gdyby był, strzeliłby w tym meczu jeszcze jedną bramkę - zaskakuje Leśniak.\nTeoretycznie jeszcze lepszy występ 21-letni snajper Manchesteru City może zanotować w niedzielnym finale Euro 2012 z Hiszpanią. Ale Leśniak włoskich fajerwerków w Kijowie się nie spodziewa. - Moja przyjaciółka mówi, że finał wygra Hiszpania - wyjaśnia Leśniak.\nEuro 2012. Super Mario, Super Italia »\nWłochy na Euro 2012. Piłkarze oddali hołd włoskiemu żołnierzowi


Dieta dla umysłu Antonina Malinkiewicz - Purana 1\nStrona główna » Sklep » Dieta dla umysłu Antonina Malinkiewicz\nStrona główna / Promocje i Wyprzedaż od 10zł / Dieta dla umysłu Antonina Malinkiewicz\nilość Dieta dla umysłu Antonina Malinkiewicz\nKategoria: Promocje i Wyprzedaż od 10zł\nZnakomity poradnik dla wszystkich, którzy po zbyt obfitym posiłku czują się ociężali nie tylko fizycznie, ale i intelektualnie. To, co jemy wpływa nie tylko na budowę naszego ciała, lecz również na sprawność naszych małych szarych komórek, jak zwykł mawiać genialny Herkules Poirot. Jak zatem pogodzić potrzeby naszego ciała i intelektu? Jak skomponować zestaw pokarmów tak, by przez wiele dziesięcioleci cieszyć się zdrowiem duszy i ciała.\nNajlepsze jest to, że aby to osiągnąć nie trzeba wydawać ogromnych pieniędzy na wymyślne produkty, z których powstaną dania pozbawione smaku. Nie trzeba również odchudzać portfela poprzez zakupy kosztownych suplementów diety, niemających niczego wspólnego z naturalnymi mikroi makroelementami. Wystarczy bowiem odpowiednio dobrać składniki odżywcze zawarte w najzwyklejszych produktach dostępnych w każdym sklepie.\nTa książka jest szansą na zmianę diety na taką, która zapewni nie tylko nienaganną formę fizyczną, ale również sprawność umysłu porównywalną z geniuszem. A sprawny umysł w dzisiejszym społeczeństwie jest jedynym gwarantem sukcesu zarówno zawodowego jak i osobistego. Już dziś możesz osiągnąć harmonię ciała i intelektu.


Bardzo dobry konsultant winien także umieć | big\nBardzo dobry konsultant winien także umieć\nZawód tęsknień cieszący się poszanowaniem, uważany jak laur azali też malutko intratnego praca będące niechcianą koniecznością? Doradca panku istnieje wizytówką wszystkiego przedsiębiorstwa. To jego osoba swoim przyzwyczajeniem bez owijania w bawełnę warunkuje na wole zakupowe odbiorców. Według uwieńczonych dociekań respondentów uhonorowałoby, iż pod wkładem celowego przyzwyczajenia mentora wcisnęłoby się aż do użytkowania z produktów albo posług instytucji, którą reprezentował.\nNieopodal dużych pozytywnych sławy o naszych mentorach konsumenta, zawód tamta niestety nie syci się w oczach badanych trafnym uznaniem. Zapytani o to, azaliż chcieliby, żeby ich przychówek przesiały przed momentem ów praca, w większości udzielili odmownej riposty. Jedynie respondenci zamieszkujący wsie tudzież deklarujący wykształcenie prymitywnego czy też drastyczne regularniej percypowali nieosobiste pociecha w istocie zbywcy. Z pewnością nie są owo efekty, jakiego zadowalają. Punktem nowym istnieje przejściowa w sensie historycznym względność diagnozy opracowania. Owo, co uważa się wewnątrz kreatywnego w niejakim pokoleniu, może stanowić skonstatowane za nonsensownego w następującym a wspak dokonania traktowane w środku bezwartościowe spośród natychmiastowo czasu mogą egzystować badane w charakterze w pełni lotnego. W tym położeniu wartym zanotowania jest zjawisko, iż respondentów nadałoby, iż zetknęło się z doradcą usiłującym donieść produkt względnie usługę, która nie była im pozytywna. Mało co co piąty opiniodawca zabawia opinia, że konsultant, zamiast odciążyć, wyzyskałby jego niewiedzę, tak aby ułatwić se sprzedaż. Bądź przez pryzmat użycia osobnych kazusów, przypadkiem istnieć oceniane całe środowisko? Interpretowane niestety niejednokrotnie krzywdząco, dlatego że zgodnie z pytań aż respondentów sądzi, że plony oraz służby są udzielane im w procedura prosty zaś kompetentny reputację niniejszą na równi podzielają facetce oraz faceci. Doradcy coraz to porządniej badają specjalne konieczności jegomościów czego doznała nieomal jedna druga ankietowanych, otrzymując założenia w każdym calu dobrane aż do swoich utarczek.\nKwota zadowolonych konsumentów narasta. Pożądanego metamorfozy widzialne są na wielu sferach robocie mentora klienta. Partycypanci niekrajowych dociekań szczególnie cenią w mentorach ich predyspozycji międzyosobowego. W toku zeszłego roku, respondentów władałoby kontakt z miłym zaś budzącym sympatię mentorem. Jest nader grunt, iżby ów pozytywny możliwości nie pokutowałby sterany za sprawą działania niemoralne. Jaki powinien znajdować się doskonały doradca osobnika zgodnie z użytkownika? Gwoli ankietowanych przywilejem istnieje koleżeństwo artykułu bądź posługi a zbycie. Na wtórym położeniu uplasowała się umiejętność budowania zaufania za pomocą sprzedawców na nią częściej nazywałyby żonie. Żeby jest tutaj zajście aż do prawdziwości, a siły kognitywnego są dziedziną lekcji. Dochodzenie do nowych a celowych, owocnych obrębów mądrości istnieje nie owszem wzorem kreatywności, istnieje oraz niekrajową zwyczajnością, oraz twórczość w terenie lekcji badać wzrokiem można naokoło sobie w pewnej mierze w wszelkim, opcjonalnym momencie. Świetny konsultant ma obowiązek również potrafić ochraniać balans pośrodku polskimi korzyściami zaś nierzeczonymi, które z transakcji czerpie delikwent na nieniniejszą cechę podkreślali z reguły respondenci z lepszym wykształceniem. Z kolei biegłość podnoszenia długookresowych gawędzie z interesantem byłaby wybrana jako pokaźna przez badanych. Everyman z nas ubóstwia zawracać aż do terytoriów, w których pomni się o nas tudzież nielokalnych okazjach nie lecz w momencie dokonywania sprawunku! Oprócz tego ankietowanych ujawniła komitywa preskrypcyj negocjacji jak cechę wabiącą przy sprzedawców. Generowanie skutków pieniężnych sprzedaży istnieje z kolejki najmniej bliską w ich ewaluacji zręcznością.


Najlepsze Kasy Fiskalne dla Kosmetyczek i Fryzjerów — ELMARK\n6 Najlepszych Kas Fiskalnych dla Kosmetyczek i Fryzjerów\nby admin · Published 17 sierpnia, 2020 · Updated 1 września, 2021\nOd 1 Lipca 2021 roku, branża beauty zostanie objęta obowiązkiem używania kas fiskalnych Online. Wszystkie firmy świadczące usługi fryzjerskie, kosmetyczne i kosmetologiczne będą musiały wymienić urządzenia.\nW tym artykule opowiemy, czym warto kierować się przy zakupie, oraz polecimy najpopularniejsze kasy fiskalne dla kosmetyczek i fryzjerów.\nKasy online to nowy wariant urządzeń fiskalnych, wprowadzony ustawowo w 2019 roku. Głównym ich celem jest usprawnienie kontroli oraz ograniczenie „szarej strefy”.\nDzięki stałemu połączeniu z internetem, kasy online automatycznie wysyłają dane o wystawionych paragonach na serwery Krajowej Administracji Skarbowej. Pilotażowo obowiązkiem używania nowych urządzeń objętych zostało kilka tzw. „branż wrażliwych”. 1 Lipca 2021 obejmie on też kosmetyczki i fryzjerów.\nWięcej o kasach online dowiesz się z naszego artykułu.\nKasy online dla kosmetyczek i fryzjerów – czym kierować się przy wyborze urządzenia?\nWybierając kasę fiskalną, warto zastanowić się nad kilkoma punktami:\nKasa przenośna czy stacjonarna?\nJeśli planujemy świadczyć usługi z dojazdem, co może okazać się konieczne w przypadku kolejnych obostrzeń związanych z koronawirusem, dobrym pomysłem będzie wybór niewielkiego urządzenia, które łatwo zabierzemy ze sobą. Dodatkowym atutem będzie też mocny akumulator oraz wbudowany modem GSM, pozwalający kasie łączyć się z internetem zawsze i wszędzie.\nUrządzenia w wersji GSM świetnie sprawdzą się też w lokalach, które nie posiadają sieci WiFi.\nKlawiatura, jaką posiada urządzenie być może nie wydaje się zbyt ważną kwestią, jednak może wyraźnie wpłynąć na wygodę użytkowania kasy.\nDo lokali stacjonarnych zdecydowanie polecamy kasy z klawiaturami dotykowymi lub pokrytymi wytrzymałym silikonem – są znacznie odporniejsze na przypadkowe zachlapanie, a kurz, pył i inne zanieczyszczeia nie będą zbierać się pod klawiszami. Dzięki czemu łatwiej utrzymamy urządzenie w czystości.\nZnaczenie ma też ilość klawiszy – większa klawiatura to też więcej skrótów klawiszowych, które możemy ustawić. Na przykład wystawiając paragon na typowe strzyżenie męskie dwoma kliknięciami.\nNiektóre kasy wyposażone w dodatkowe funkcje, jak możliwość bezpośredniego podłączenia terminala płatniczego czy wymienne akumulatory pozwalające urządzeniu działać dłużej bez podłączania do gniazdka.\nCześć z nich pomoże nam też w promocji – na przykład poprzez wydruk loga, kuponów promocyjnych czy życzeń okolicznościowych na paragonie. Takie detale mogą okazać się wisienką na torcie profesjonalnej usługi i pomóc nam pozyskać więcej stałych klientów.\n6 najlepszych kas online dla kosmetyczek i fryzjerów\n1. Posnet Pospay Online\nPospay Online to nowoczesny kasoterminal – połączenie kasy fiskalnej i terminala płatniczego w jednej, niewielkiej obudowie.\nDzięki wbudowanemu modemowi GSM oraz wydajnemu, podwójnemu akumulatorowi, możesz wystawiać paragony i przyjmować płatności bezgotówkowe gdziekolwiek jesteś – czy to we własnym lokalu, czy mieszkaniu klientki.\nCena: od 1699 zł netto.\n2. Posnet Mobile Online\nPosnet Mobile Online to najmniejsza kasa online na rynku – z łatwością zmieści się nawet w damskiej torebce.\nDzięki solidnej obudowie, wytrzymałej baterii oraz komunikacji GSM (z bezpłatną transmisją danych przez 80 miesięcy!), Mobile Online działa wszędzie tam, gdzie Ty – niezależnie od tego, czy wykonujesz makijaż na wesele we własnym studiu, czy do sesji zdjęciowej na Giewoncie*.\nCena: od 1499 zł netto.\n* – Nie testowaliśmy zasięgu GSM na Giewoncie, ale podobno jest całkiem niezły.\n3. ELZAB K10 Online\nOryginalna kasa ELZAB K10 była jedną z najpopularniejszych kas fiskalnych w branży beauty. Urzekała dużym, kolorowym wyświetlaczem dotykowym, intuicyjną obsługą i aż sześcioma wariantami kolorystycznymi. Bateria wymienialna w kilka sekund pozwalała też na długotrwałą pracę mobilną bez podłączania do prądu.\nWszystkie te zalety, a także kilka ulepszeń, odnajdziemy w jej odświeżonej wersji – K10 Online. Na uwagę zasługuje większa baza towarowa, wbudowany moduł WiFi lub GSM oraz bateria o zwiększonej pojemności.\nCena: od 1490 zł netto.\n4. Posnet Ergo Online\nPosnet Ergo Online to niezwykle funkcjonalna kasa fiskalna. Wygodę obsługi zapewnia czytelny wyświetlacz graficzny oraz duża, powleczona wytrzymałym silikonem klawiatura, na której zaprogramujemy aż 27 skrótów.\nChociaż jest to urządzenie większe od młodszego brata Posnet Mobile, wciąż świetnie sprawdzi się jako kasa mobilna. Zadba o to wytrzymała obudowa, pojemna bateria, a także możliwość wyposażenia w moduł GSM.\nCena: od 1249 zł netto.\n5. Farex PRO 300\nUrządzenia Online z serii Farex PRO, dzięki prostej obsłudze i dużej ilości złącz świetnie sprawdzą się w niemal każdym biznesie. W ostatnim czasie zyskują też na popularności jako kasy fiskalne dla kosmetyczek.\nW tej roli sprawdza się zwłaszcza Farex PRO 300, niewielka kasa, którą z powodzeniem zastosujemy zarówno jako urządzenie stacjonarne, jak i mobilne.\nCena: od 1299 zł netto.\n6. Aclas Kos_ON\nMarka Aclas jest znana z produkcji kas budżetowych, o bardzo dobrym stosunku ceny do możliwości. Aclas Kos_ON to wersja Online popularnego urządzenia Kos E, dostosowana do nowych przepisów.\nDostępna w trzech typowych wersjach – LAN, WiFi oraz GSM, Kos_ON to idealne rozwiązanie dla szukających niedrogiego urządzenia, które sprawdzi się zarówno w lokalu, jak i jako kasa mobilna.\nCena: od 1199 zł netto.\nJuż niedługo branża beauty będzie musiała wymienić urządzenia fiskalne. Wierzymy, że polecane przez nas kasy fiskalne dla kosmetyczek i fryzjerów sprawdzą się idealnie – zarówno w salonie, jak i podczas świadczenia usług z dojazdem.\nWiemy jednak, że internetowa lista to tylko teoria – dlatego zachęcamy do odwiedzenia naszego sklepu i wypróbowania urządzeń w praktyce!\nTags: AclasKasy FiskalnePosnetElzabKasy Fiskalne OnlineFarex


Wielki Test 125 z LS2. Który sprzęt wygrał? Znamy wyniki! | Świat Motocykli\nPo raz kolejny udało nam się zebrać ponad 40 motocykli i skuterów, którymi można jeździć na kategorię B. Tym razem do testu zaprosiliśmy ludzi, którzy mogą mieć zupełnie inne spojrzenie na jednoślady niż my.\nJako redakcja Świata Motocykli nie kryjemy sympatii do 125’tek. To przesympatyczne sprzęty, które potrafią dać nam kupę frajdy i turlać się po mieście bez zbędnego napięcia. Ich główne przeznaczenie jest jednak o wiele bardziej wzniosłe. Od kiedy można na nich jeździć posiadając od minimum trzech lat samochodowe prawo jazdy traktujemy je jak katalizatory rozwoju motocyklizmu w Polsce. Tak w istocie się dzieje, ponieważ od 2015 roku rzesz fanów jednośladów rośnie. Temat warto jednak odświeżać, bo o dziwo wciąż bardzo wielu naszych rodaków nie wie, że może legalnie latać na całkiem szybkim motocyklu, czy skuterze.\nWielki test przeprowadziliśmy z marką LS2!\nW tym roku do Wielkiego Testu 125 zaprosiliśmy nie tylko zaprzyjaźnione redakcje motocyklowe, ale również media, które na codzień nie zajmują jednośladami. Była z nami telewizja, radiowcy oraz postacie skutecznie mieszające w szeroko pojętych social mediach. Z jednej strony zależało nam, żeby informacja o 125’tkach rozeszła się jak najszerzej, a z drugiej byliśmy ciekawi na co będą zwracali ludzie, którzy tak jak wielu adeptów motocyklizmu są jeszcze laikami.\nKażdy, kto nie miał styczność z motocyklami lub mikro-doświadczenie został objęty specjalną opieką. Przede wszystkim dziękujemy marce LS2 za udostępnienie kasków testowych i wsparcie inicjatywy. LS2 to częstszy wybór początkujących motocyklistów, ponieważ za niewygórowaną cenę spełniają wszystkie standardy bezpieczeństwa, a jakość wykonania sprawia, że nikt się nimi nie rozczaruje. Za ciuchy odpowiadał sklep Moto Szafa i Intermotors. Każdy mógł przebierać w kurtkach i odpowiednich rękawicach. Za tor testowy i bezpieczeństwo odpowiadał Radek Pakulski i Artur Jeżak, których znajdziecie na stronie motoinstruktorzy.pl. Prowadzili niemal za rękę początkujących i podpowiadali tym bardziej doświadczonym. Jeździliśmy cały dzień w takich samych warunkach i przesiadaliśmy się z maszyny na maszynę. Oceny od razu wprowadzaliśmy do tabletów, dzięki czemu mogliśmy bezpośrednio porównywać pojazdy.\nZanim zaznajomisz się z oceną poszczególnych cech motocykla, sprawdź wynik sumaryczny (w tabeli poniżej), dzięki temu będziesz mógł dowiedzieć się dlaczego wybrany motocykl zajmuje dane miejsce.\nMotocykl i skuter często ma się po prostu podobać. Jeśli to nasz pierwszy sprzęt to chcemy na niego patrzeć z przyjemnością. Dlatego oceniano wygląd i jakość wykonania, ale było też niemałe zaskoczenie. Na pierwszym miejscu pojawiła się Honda Forza 125. Duży, pięknie wykonany skuter ze światłami LED nie dziwi na szczycie tabeli. Kolejna była Vespa 946 RED. Jeśli coś kosztuje 42 000 złotych to nie jest zaskoczeniem, że wygląda tak, że przykuwa uwagę. Dwa kolejne miejsca zajęło Suzuki GSX-R 125 i Honda CBR 125. Niespodzianką jest Bajaj Pulsar. Widząc wysokie noty podpytaliśmy testerów o co chodzi. Okazało się, że motocykl nie onieśmiela. Prosty i lekki motocykl wyposażony jest w gmole, więc pierwsze wrażenie jest takie, że łatwo nad nim zapanuję, a jak się wywrócę to nic się nie stanie. Bardzo ciekawe spostrzeżenie.\nPodsumowanie tej kategorii znajdziesz w tabelach:\nW tej kategorii nie prosiliśmy o pomiary schowków pod siedzeniami, a o informacje o użyteczności, łatwości obsługi i prostoty użytkowania. Ponownie na szczycie z kompletem punktów zameldowała się Forza, a dwa kolejne miejsca też zajęły Hondy. Potwierdza to tylko od lat utartą zasadę, że Hondami jeździ się intuicyjnie. Na kolejnym miejscu zameldowało się Piaggio Medley, które jest po prostu do bólu poprawnym, włoskim skuterem. Do pierwszej piątki wbił się Junak RX One. Zaskarbił sobie sympatię testerów turystycznym charakterem. Jest bardzo wygodny, ma ochronę przed wiatrem, a kuferki zachęcają do dalszej wycieczki. Zgarną też dobre noty w kategorii prowadzenia.\nW tym przypadku oceniane było nie tylko zawieszenie ale przede wszystkim lekkość prowadzenia i stabilność w zakrętach. Kto wygrał? Zgadliście. Honda Forza znowu zgarnęła komplet punktów! „Uczulonych” czytelników odrazu informujemy, że jakiekolwiek lobby nie było uprawiane. Redakcja ŚM ma ten komfort czystego sumienia, gdy przychodzi do testów motocykli. Toteż informujemy, że na drugim miejscu znalazła się Honda CB125R, a na trzecim trzykołowy rodzynek. Piaggio MP3 300 pomimo większej pojemności również łapie się na prawko B, a to dzięki dwum kołom z przodu. Dzięki temu prowadzi się bardzo pewnie i daje uczucie spokoju początkującym. Co ciekawe wszyscy zachwalali je bardziej, niż MP3 500. Pierwszą piątkę ex aequo zamyka Yamaha R125 i Suzuki GSX-S 125, które bez wątpienia wykazały się najbardziej sportowym zacięciem. Jeżdżą jednak szybko na dwa różne sposoby. Suzuki wykorzystuje lekkość i prostotę, a Yamaha typowo sportowe rozwiązania rodem z maszyn wyścigowych.\nTa kategoria zainteresuje pewnie większość czytelników. Nie liczyła się sama moc silnika, ale również kultura pracy. Mimo to nic nie pokona pojemności silnika i najwyższe noty zebrało Piaggio MP3 300. Pięćsetka w związku z wyższą masą już tak nie zachwycała i zajęła dopiero 22’gie miejsce. Ze 125’tek najlepsza okazał się skuter Yamaha XMAX 125. Znakomicie łączy dynamikę z kontrolą. Na kolejnych miejscach znana gwardia, czyli motocykle Suzuki, Yamaha i Honda. Pomimo klasyfikacji na 11 miejscu trzeba wspomnieć o skuterze NIU. Wszyscy go zachwalali za wrażenia z przyspieszenia, a punkty spadały tylko za prędkość maksymalną, która nie przekraczałą 80 km/h nieco odstawała od maszyn spalinowych. Niemniej jednak sympatyczny sprzęcik zdeklasował drogą Vespę Elettrica.\nW wersji papierowej test może stawać się nudny, ponieważ to teatr kilku pojazdów. Szczegółowych danych jest tak dużo, że zapraszamy na stronę www, wystarczy wpisać w wyszukiwarkę „Wielki Test”. Układy hamulcowe ponownie ocenialiśmy za skuteczność ale również dozowalność, czyli jak precyzyjnie jesteśmy w stanie wyhamować pojazd do zakrętu. Wyższe punkty również otrzymywały jednoślady wyposażone w ABS, a nie CBS, który nie chronie przed zablokowaniem kół, a po prostu hamuje dwoma kołami na raz. Ponownie na szczycie znalazła się Forza. Ciekawe jak na ocenę wpływa wygląd maszyny. Suzuki GSX-R i GSX-S mają identyczny układ hamulcowy, ale to „ścigacz” zebrał nieco lepsze noty.\nPotencjalnie to właśnie ta kategoria jest najważniejsza. Maszyny, które do tej pory wiodły prym kosztują sporo ponad 10 000 złotych, a niektóre śmiało przekraczają kwotę 20 000 złotych. To sporo jak na pierwszy sprzęt. Patrząc na oceny możemy stwierdzić, że „cena czyni cuda”, ponieważ podium zagarnął Junak. Nikt nie oferuje tyle, za tak niewiele. Musimy przyznać, że ogromna większość motocykli oryginalnie pochodzących z Chin bardzo podniosła swoją jakość. Wciąż borykają się z nastawami zawieszenia i hamulców, w szczególności gdy porównamy je do doświadczonych „japończyków” i „włoszczyzny” ale da się nimi już bardzo przyjemnie jeździć. W pierwszej piątce znalazły się też tajwańskie Kymco, które od lat cieszą się nieskazitelną opinią użytkowników i są bardzo fajne do jazdy. Cieszy nas, że aż 21 pojazdów załapało się na średnią ocenę równą lub przekraczającą 4.00. Stawkę zamykają absurdalnie drogie Vespy, ale wiemy, że i na nie znajdą się jacyś amatorzy.\nTabelki z ocenami, które otrzymaliśmy to nie wszystko. Test dał nam dane, które pomogą w przygotowaniu kolejnych testów porównawczych, dzięki którym możemy szukać odpowiedzi na kolejne pytania, które do nas spływają. Na wiosnę znów powtórzymy nasz test i może tym razem zaprosimy na niego Ciebie? Wypatruj informacji w kolejnych numerach.\ndo miastafinałktóry lepszyna traserecenzjatabelkitestWielki test 125wyniki\nPoprzedni wpisAtacama Rally. Etap pełen przygód\nNastępny wpisNajbrzydsze motocykle świata. Nasza lista


Dziś Waszą uwagę chciałabym skierować na pewien niezwykle wartościowy tytuł, który właśnie ukazał się na rynku nakładem Wydawnictwa Zakamarki. Ryba o imieniu Fabian to druga z serii książka szwedzkiej autorki (po Sznurówka, ptak i ja) która ma swoją premierę w Polsce. Pierwszy tom trylogii w Szwecji otrzymał Nagrodę Augusta 2013, która w tym kraju jest najważniejszym wyróżnieniem dla książki dziecięcej.\nGłówną bohaterką trylogii jest dziewczynka o imieniu Selma, która ma problemy w szkole, nie jest akceptowana przez rówieśników, sama także nie darzy ich sympatią. O tym dowiadujemy się z pierwszej części w której to dziewczynka spędzała wakacje u dziadków. To właśnie tam poznała Sznurówkę, pewną siebie dziewczynkę. Obie bohaterki szybko się ze sobą zaprzyjaźniają, dzięki czemu nasza bohaterka zaczyna zmieniać woje życie.\nObok dziewczynki, bardzo istotnym bohaterem jest tajemniczy ptak, który mieszka w sercu Selmy. To ON nieustannie wytyka dziewczynce wszystkie jej niepowodzenia. Ten wewnętrzny głos skutecznie niszczy jej życie, doprowadzając naszą bohaterkę do skrajnych emocji.\nDruga część rozpoczyna się wraz z nowym rokiem szkolnym. Selma zostaje przeniesiona do równoległej klasy. Tak zdecydowali rodzice i nauczyciele. Nowa klasa to nowe wyzwania i nadzieje, niestety nie wszystko wygląda różowo. Dziewczynka nadal ma pewne problemy, jednak widoczna jest także duża zmiana. Dziewczynka radzi sobie znacznie lepiej, buduje własne poczucie wartości i co najważniejsze, to tu poznaje i zaprzyjaźnia się z Fabianem. Natomiast ptak, który był wewnątrz dziewczynki, został uwolniony. Obecnie towarzyszy Selmie, rozmawiają i są dla siebie coraz ważniejsi, można nawet zaryzykować stwierdzenie, że rodzi się między nimi przyjaźń.\nTa wzruszająca opowieść o przyjaźni, samotności i pokonywaniu własnych słabości zachwyci dzieci. U nas wyczekiwaliśmy z niecierpliwością kolejnych przygód dziewczynki. Warto było czekać! Zachęcamy Was do tej lektury, na pewno skradnie i Wasze serca :-)\nwww.naszebabelkowo.pl 22 listopada 2019 21:13\nZakamarki zawsze kojarzyły mi się z bardzo wartościowymi i niesztampowymi tytułami - i widzę, że nadal trzymają swój wysoki poziom :)\nAnna Kruczkowska 22 listopada 2019 21:46\nCoś mi się zdaje, że moja bratanica byłaby zachwycona!\nCiekawska Magdalena 23 listopada 2019 00:17\nOoo coś dla mojej małej siostry\nMiye's Imaginations 25 listopada 2019 08:56\nCiekawa propozycja, ale u mnie nie wpasowuje się w wiek dzieci :)\nUnknown 22 czerwca 2020 15:16