Duża kieszeń na kłopoty [Agata Mańczyk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00066 002965 18776222 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Agata Mańczyk Liczba stron: 352\nISBN: 9788310130990 Data wydania: 2016-07-20\nDuża kieszeń na kłopoty FragmentSpis treściOkładkaKarta tytułowaZajrzyj na stronyW seriiDedykacjaAcetonowa laluniaCzerwona torbaKawałek zgniłej podeszwyJedna wiarygodna osoba Smok na policzkuSpotkanie z wściekłym psychopatąWszyscy przyszli nieboszczycyGenialna sprawa Popisowy numerŚwistek papieruIdealne miejsce na kryjówkęZwykły przypadek Codzienna dawka histeriiWspaniałe miejsce na wieczny spoczynekSłodki zapach podstępuJeden fałszywy ruch Dule netor usba kedeTrochę brzydsze motyleOstatni fragmentKarta redakcyjna\nW serii Agata Mańczyk Jajecznica na deszczówceAgata Mańczyk Pierwsza noc pod gołym niebemAgata Mańczyk Facet z prostą instrukcją obsługiAgata Mańczyk Duża kieszeń na kłopoty\nPrzede wszystkim dla moichmagicznych stworów: Gabrysi i Gawła.Dla Julii – wyjątkowej czytelniczkii nieprzeciętnej dziewczyny.I dla Was, którzy od początku trzymaciekciuki za Szprychę, Bazyla i Czejena.I jeszcze dla Andrzeja – już on wie dlaczego.\nAcetonowa laluniaDeszcz bezczelnie bębnił o parapety już dwunasty dzień. Miejscowi mruczeli niezadowoleni, że kiedy w lipcu pada, jesień będzie blada. Cokolwiek miało to znaczyć, nie wróżyło nic dobrego. Turyści skracali urlopy i wyjeżdżali, twierdząc, że wolą marznąć we własnym domu. Jarosławiec pustoszał z każdym dniem, a sprzedawcy pamiątek, waty cukrowej, lodów i parasoli przeciwsłonecznych mieli coraz bardziej ponure miny. Smażalnia jak zwykle była prawie pusta. Za barem cicho grało radio, a pod sufitem w starym telewizorze Włodzimierz Szaranowicz komentował wyjątkowo nudne spotkanie Kuba-Azerbejdżan. Kilka niedbale ustawionych stolików nakrytych ceratowymi obrusami, gdzieniegdzie przewrócona pieprzniczka i rozsypana sól na blacie, tworząca fantazyjny wzór. Podłoga usłana serwetkami, które pracujący nie wiadomo po co wiatrak co chwila podrywał do dziwnego tańca w powietrzu. Nie pachniało rybami, frytkami ani nawet coca-colą. Pan Waldek, sympatyczny czterdziestopięcioletni mężczyzna, drzemał za barem w nadziei, że kiedy się obudzi, zza chmur wyjdzie słońce, a do jego smażalni ściągną tłumy wygłodniałych turystów. Greta malowała sobie paznokcie na czerwono. Siedziała wygodnie przy stoliku w kącie pod wiszącą na ścianie paprotką i lekko drżącą dłonią nierówno pokrywała każdy paznokieć mazią, którą potwornie czuć było acetonem. Nie wyglądało jednak na to, żeby komukolwiek z obecnych to przeszkadzało. Greta co chwila dmuchała w ciemną, prostą jak drut grzywkę, bo tak robiły te wszystkie dziewczyny w szkole w najmodniejszych ciuchach i precyzyjnych makijażach. Tylko że one miały zawsze długie, błyszczące loki, brzoskwiniową cerę i idealnie pełne usta. Greta rzadko patrzyła w lustro, ale i tak wiedziała, że z jej szorstkimi jak papier ścierny włosami i trupio bladą cerą nie może się z nimi równać. Do diabła jednak, w końcu jest na wakacjach! Tu nikt jej nie zna i przez te upiorne dwa tygodnie z rodzicami, pilnującymi tylko tego, żeby łykała zwiększoną dawkę witamin i jodu, może być, kim chce! Właśnie po to tu przyjechała.Zamierzała chodzić na dyskoteki, siedzieć do północy na plaży w jakimś bardzo nieodpowiednim towarzystwie i robić to wszystko, czego takie chorowite, wymizerowane i ciągle osłabione istoty jak ona w żadnym wypadku i pod żadnym pozorem robić nie powinny. Taki mniej więcej miała plan. Chociaż raz trochę się zabawić i zobaczyć, jak żyją normalni ludzie w jej wieku. A rodzice? Było tylko jedno wyjście. Kłamać. Łgać do upadłego, a potem zacząć od początku. Z tym akurat Greta radziła sobie naprawdę dobrze. Nigdy nie brakowało jej pomysłów. Opracowała drobiazgowy plan, ale niestety nie przewidziała w nim... deszczu. Przeklęta pogoda wszystko skomplikowała. Rodzice stali się bardziej czujni i przewrażliwieni. Greta musiała porządnie kombinować, żeby ich zmylić. A poza tym, jaki sens ma siedzenie na plaży w taką ulewę? Pech, przeklęty, złośliwy i ponury jak całe jej życie. Z obmyślonego szaleństwa zostało jej tylko malowanie paznokci. Siedziała po turecku na drewnianym krześle, chociaż mama na pewno by jej na to nie pozwoliła, bo ma za słabe kości. „Mogłabyś spaść, złamać nogę albo kręgosłup i spędzić resztę życia na wózku inwalidzkim. Czy to nie zbyt wygórowana cena za wątpliwą przyjemność takiego dziwacznego siedzenia, moja droga?”. Greta uśmiechnęła się zjadliwie i odepchnęła od stolika, bujając się przez chwilę na tylnych nogach krzesła. Podziwiała cztery wyjątkowo nieudolnie pomalowane paznokcie. Wspaniała czerwień. Mama będzie zdruzgotana.Gustaw z rozdrażnieniem wytarł okulary o sweter i potargał sobie i tak już mocno splątane włosy. Po raz setny w ciągu ostatnich pięciu minut rozejrzał się po sali, z kwaśną miną wciągnął w nozdrza zapach lakieru i poszukał winowajcy. Kiedy jednak odnalazł go w przeciwległym końcu lokalu w postaci ładnej, uśmiechniętej brunetki, tylko zmarszczył brwi, westchnął wymownie i zerknął na jej ręce, próbując określić, ile jeszcze zostało jej paznokci do pomalowania. Dziewczyny! Nie miał pojęcia, po co takie dziwadła istnieją na świecie. Potrafią zmarnować połowę życia na papranie się w tym świństwie, wmawiając jeszcze sobie i wszystkim wokół, że robią to dla urody. Ta na przykład na pewno nie przeczytała ani jednej książki. Poznał od razu po bezmyślnym uśmiechu, z jakim gapiła się na buteleczkę tego czerwonego paskudztwa. Gustaw siedział w kącie przy drzwiach wejściowych i z prawdziwą przyjemnością czytał Przygody fryzjera damskiego Eduarda Mendozy. Głośno chrupał paluszki i co chwilę wybuchał głośnym śmiechem. Czego więcej potrzeba człowiekowi do szczęścia? Dobra książka, słone paluszki i święty spokój. Właśnie po to tu przyjechał. Szczerze mówiąc, miał gdzieś plaże, szumiące morze i kiwające się na horyzoncie statki. Nie ruszała go też możliwość wakacyjnego romansu z jakąś wytapirowaną warszawianką. Szukał tu tego, czego tak bardzo brakowało mu w domu. Spokoju. Dla Gutka był on najcenniejszy na świecie. Dlatego co roku jeden miesiąc wakacji spędzał u babci w Jarosławcu. Uciekał od ciągle kłócących się rodziców, od wyrzutów o zmarnowanym życiu, niespełnionych marzeniach i braku pieniędzy na nowe meble. Nie żeby się skarżył. Do osiemnastki jakoś wytrzyma, a potem się wyprowadzi. Na razie potrzebował po prostu czasami odpocząć od nieszczęśliwych, znudzonych sobą rodziców i od domu, w którym wszyscy kiszą się we własnym, mocno sfermentowanym sosie. I właśnie odpoczywał. A to, że akurat padało, nie miało dla niego najmniejszego znaczenia. Pola siedziała tyłem do sali, zwrócona w stronę okna z widokiem na ulicę, po której od kilkunastu dni nikt już nie spacerował. Na stole przed nią leżała duża biała kartka i mnóstwo ołówków. Mało rzeczy na świecie sprawiało jej większą frajdę niż rysowanie. Związała niedbale grube, jasne włosy w węzeł na karku, cierpliwie chowając za uszy wymykające się kosmyki. Co chwila przyglądała się pustej ulicy, jakby próbowała tam wypatrzyć coś, czego nie dojrzy przeciętny obserwator. Wybierała odpowiedni ołówek i szybkimi ruchami kreśliła na kartce cieńsze i grubsze linie. Zanim jednak zdążyła narysować zaplanowany fragment, brunet siedzący koło drzwi po raz kolejny wybuchał śmiechem, wytrącając ją z rytmu. Odwracała się zirytowana w jego stronę, a kilka nowych złocistych kosmyków uciekało spod gumki. Posyłała mu swoje słynne spojrzenie, które mrozi szpik w kościach, ale chłopak nawet nie drgnął. Przewracał tylko stronę i z wypiekami na twarzy czytał dalej z lekkim uśmiechem. Wracała ze złością do rysunku, próbując ponownie skupić się na przerwanej pracy. Trudno, nie może przecież oczekiwać, że na świecie będą żyli sami artyści. Obok leżała prawie pusta paczka gumy owocowej. Dziewczyna co jakiś czas wyjmowała nowy listek, przymykała oczy przy pierwszym przegryzaniu, żuła przez chwilę, głośno strzelając balonami, a kiedy guma traciła smak, po prostu wyrzucała ją do popielniczki na stoliku obok i sięgała po następną. To ją uspokajało i pozwalało się skupić. Dziadek zawsze powtarzał, że w spodniach najważniejsze są duże kieszenie, bo można w nich upchnąć wszystkie kłopoty. Przy każdym praniu zawsze tracą trochę koloru, aż w końcu wystrzępią się i z czystym sumieniem będzie je można wyrzucić do kosza. Kłopoty, nie spodnie. Pola nie miała specjalnie skomplikowanego życia. To znaczy, miała młodszego brata Marka, którego mama nazwała tak na cześć Hłaski. Miała tatę, który pracował od rana do nocy przez siedem dni w tygodniu i nigdy nie znajdował czasu, żeby z nią pogadać. I miała dziadka, który był na emeryturze i którego przede wszystkim zajmowały niekończące się rozmowy z wnukami. Mieszkała z tymi trzema facetami, z których, zaczynając od najmłodszego, jeden strasznie ją wkurzał, drugi był jej prawie zupełnie obcy, a bez trzeciego jej życie straciłoby sens. Oczywiście gdzieś na horyzoncie majaczył jeszcze ten czwarty. Piękny jak Archanioł Gabriel i jak każdy anioł niezwracający uwagi na zwykłe śmiertelniczki. W każdym razie jej życie nie wydawało się złe. Dziadek gotował, ona sprzątała, Marek bałaganił, a ojciec pracował. Podział obowiązków został określony jasno, więc radzili sobie bez wielkich awantur. No tak... Była jeszcze jedna sprawa. Pola nie miała mamy. Choć od jej śmierci minęło już trochę czasu – dokładnie dwa lata, trzy miesiące i dwadzieścia trzy dni – z każdym miesiącem Pola coraz bardziej za nią tęskniła i czuła, że jej potrzebuje. Ten problem porządnie wystrzępił się w kieszeniach dziadkowych spodni, a mimo to Pola wiedziała, że jeszcze długo nie zdoła wyrzucić go na śmietnik i zapomnieć. Pomagało jej rysowanie. Śnieżnobiały karton, zapach grafitu i chwila, kiedy delikatnie robiła pierwszą kreskę miękkim ołówkiem B6. Wtedy zapominała o wszystkim. Nawet o tym, że ma sześć kilo nadwagi i żadne wałki nie działają na jej upiornie wręcz proste włosy. Tak. Rysowanie i dziadek to był jej sposób na całe zło tego świata. Nawet na deszczowe wakacje nad zimnym morzem.Nikodem zajmował czwarty kąt sali. Wysoki rudzielec z krótko ostrzyżoną głową i milionem piegów na obu policzkach. Siedział z łokciami opartymi na stole, z pasją naciskając niezmiennie te same trzy guziki w telefonie komórkowym. Za każdym razem, kiedy blondynce przyszło do głowy strzelić owocowym, gigantycznym balonem, on tracił jedno życie. Gra to precyzja, stres i wielkie napięcie, ale jeśli jakaś damulka co chwila przyprawia człowieka o stan przedzawałowy, strzelając głośniej niż kałasznikow, nic dziwnego, że ta cholerna, złośliwa maszyna co rusz oznajmiała: „Game over”. Wtedy chłopak ze złością chował komórkę do kieszeni, patrzył przez moment zmrużonymi oczami na plecy blondynki, pewny, że nawet jeśli byłaby ładna jak Angelina Jolie, bez wahania udusiłby ją tymi jej długimi i błyszczącymi jak wąż włosami. Po chwili jednak oddychał głęboko i z nowym błyskiem w oku sięgał po telefon, mrucząc pod nosem coś niezrozumiałego i co jakiś czas zerkając na dziewczynę, która powodowała kolejne eksplozje.Czy nie miał ciekawszych zajęć? Może powinien rozejrzeć się za pożyteczną pracą, do czego bezskutecznie namawiała go mama. Mógłby zaoszczędzić pieniądze i wyjechać stąd na zawsze. Uwolniłby się w końcu od ciągle pijanego ojca, który nigdy nie był z niego zadowolony. Mógłby znaleźć robotę na przykład w Warszawie, wynająć pokój i umawiać się na randki z pięknymi miastowymi dziewczynami. Mógłby zarobić kupę kasy, bo w stolicy podobno dobrze płacą, i kupić sobie motor. Prawo jazdy też by zrobił, czemu nie? Może nawet skończyłby szkołę, żeby mieć papier, bo mówią, że bez tego w dużym mieście jesteś, bracie, nikim. To wszystko bzdury! Nigdy nie wyjedzie z tego grajdołu. Nie ma nawet pieniędzy na bilet do Słupska. W szkole przepchnęli go do następnej klasy tylko ze względu na matkę, która była tam sprzątaczką. Dziewczyna, praca i motor w Warszawie! Marzenia lepiej od gorzały robią człowiekowi kisiel z mózgu. Prawda jest taka, że będzie siedział w tej nadmorskiej pipidówie do śmierci i skończy jak ojciec... Po co się szarpać, próbować i za każdym razem dostawać po łbie? A bo mu tu źle? Sucho, ciepło i nabił już cztery tysiące punktów. Deszcz nasilił się i Pola zamarła na moment z ołówkiem w ręku, zastanawiając się, jak narysować taką ulewę. Po chwili wpadła na jakiś pomysł, bo strzeliła głośno różowym balonem i pochyliła się nad prawie skończonym rysunkiem. Wszystko potoczyło się swoim torem, jak to miało miejsce od dwóch godzin. Nikodem, który podskoczył od wystrzału, spiorunował Polę wzrokiem bazyliszka, po czym westchnął głośno i usłyszał kolejne „Game over”. Greta zakręciła buteleczkę z lakierem, mocno nią potrząsnęła, otworzyła i z lekko wysuniętym językiem rozpoczęła malowanie prawej ręki. Gustaw spojrzał na nią zdegustowany znad okularów, po czym pokręcił z dezaprobatą głową i wrócił do lektury. Po chwili roześmiał się głośno i blondynka znowu przerwała rysowanie, odwracając się ze złością, czego on oczywiście nie zauważył. W tej przytulnej atmosferze cała czwórka miała dużą szansę doczekać kolacji, gdyby nagle drzwi smażalni nie otworzyły się ze skrzypnięciem.***Było ich dwóch. Obaj w całkowicie przemoczonych dresach i z mokrymi od deszczu głowami, na których włosy miały długość maksymalnie dwu milimetrów. Różniło ich tylko to, że jeden był ładnie opalony i nieco grubszy, co niewątpliwie wskazywało na wakacje nad Morzem Śródziemnym, a drugi, najwidoczniej skazany na Bałtyk, był blady jak obrus świąteczny i do tego jeszcze chudy jak patyk. Zaszurali głośno krzesłami przy środkowym rzędzie stolików, zajmując ten najbliżej baru. Pan Waldek ocknął się i automatycznie nalał piwo do dwóch plastikowych kubków, a następnie leniwym krokiem poszedł na zaplecze, żeby dokończyć drzemkę. Chudzielec złapał kufle i z przyjemnością od razu opróżnił swój do połowy. Grubas postawił napój na stole i z niedowierzaniem kręcił głową. – Co za pacan! Skończony głupek, dureń i jełop! – Uderzył pięścią w stół. – No, powiedz mi, Wentyl, jak można zgubić walizkę pełną kasy! Ja wszystko rozumiem, facet spanikował, gliny deptały mu po piętach. Do tego jeszcze goniły go te wyszkolone policyjne wilczury. Było ciemno i mokro. Właśnie skasował mojego merca i swoją prawą rękę. To cholernie trudna sytuacja, dlatego jestem wyrozumiały, ale jak, do stu diabłów, można zgubić taką walizkę?! – Mambo... – Chudzielec zwany Wentylem poklepał go po ramieniu. – Daj spokój. Ostatecznie to twój brat.– No widzisz. I to jest w tym wszystkim najgorsze. – Grubas pokiwał głową całkowicie zrezygnowany. – Jak taki inteligentny i obrotny facet jak ja może mieć za brata takiego kretyna?Pola przerwała rysowanie i ostrożnie podniosła głowę, wyraźnie zainteresowana przebiegiem rozmowy. – Słuchaj, stary, jeszcze nic straconego. Twój brat rzeczywiście spaprał sprawę, ale to się da łatwo naprawić. Walizka nie igła, łatwo będzie ją znaleźć. – Wentyl poklepał kolegę po pulchnym ramieniu.– Tego właśnie się obawiam – mruknął Mambo i odwrócił się w stronę baru.– Waldek, podkręć radio, bo nic nie słychać. Właściciel nie pojawił się jednak za kontuarem, więc Mambo podniósł się ciężko, sapnął i podszedł do stojącej na zakurzonym blacie wieży. Zajrzał na zaplecze i pokręcił z niedowierzaniem głową na widok chrapiącego Waldka. – A ty co? Ciekawy jesteś prognozy pogody czy jak?! – Zarechotał chudzielec, ale wściekłe spojrzenie kumpla szybko zgasiło głupkowaty uśmiech.Mambo nacisnął jakiś guzik i przekręcił gałkę radioodbiornika. Po smażalni niósł się zamszowy głos spikera:– Uwaga, proszę państwa, nadajemy komunikat specjalny – zaczął poważnie. – Wczoraj około południa w Jarosławcu skradziono z samochodu marki Mercedes czarną, skórzaną walizkę, w której znajdowały się niebezpieczne dla zdrowia i życia środki ochrony roślin, a także próbki skażonej wody pochodzącej z terenów zakażonych ptasią grypą. Znalazcę czarnej walizki przestrzega się przed jej otwieraniem i przechowywaniem w nieodpowiednich warunkach. Próbki powinny jak najszybciej znaleźć się w laboratorium, bo mogą emitować do środowiska trujące substancje. Walizkę należy niezwłocznie oddać właścicielowi, który czeka pod numerem telefonu 602 454 78 70, lub na posterunek policji w Jarosławcu. Mambo pokiwał głową i ściszył radio, z którego popłynęła teraz smętna muzyka. Wrócił do stolika, pociągnął łyk piwa i kiwał powoli głową, jakby powtarzał w myślach każde wypowiedziane przez spikera słowo.– Co za frajer wozi takie świństwa na tylnym siedzeniu?! – zaśmiał się znowu Wentyl i natychmiast zrozumiał, że dał plamę.Grubas czekał cierpliwie, aż odpowiednie kabelki połączą się w głowie kolegi, przynosząc oczekiwaną reakcję. – Sprytne – mruknął w końcu chudzielec, z uznaniem kiwając głową. – Cholernie przebiegły z ciebie sukinkot. Kazałeś ją oddać na nasz komisariat.– Liczę, że będziesz wtedy na służbie.Zaśmiali się i stuknęli kubkami, aż piwo prysnęło na stolik. Greta przestała malować paznokcie i ukradkiem obserwowała mężczyzn, nie tracąc ani słowa z ich coraz ciekawszej rozmowy.– To ile tam tego jest? – zapytał chudzielec. – Pytam z czystej ciekawości.Mambo pokiwał ostrzegawczo pulchnym palcem.– Ciekawość to pierwszy stopień do... sukcesu! – Roześmiał się głośno i uderzył pięścią w stół. Pociągnął potężny łyk piwa. Rozejrzał się po sali. Chudzielec zrobił to samo i wzruszył ramionami.– Chyba nie boisz się tych dzieciaków – rzucił rozbawiony.– Boję się każdego, kto tak jak ty ma mózg wielkości pestki słonecznika i chce w knajpie pełnej ludzi gadać o pieniądzach.Patrzyli na siebie przez chwilę w napięciu. W końcu Mambo wziął ze stołu solniczkę i wysypał jej zawartość na stół. Zmierzył uważnie wzrokiem siedzące przy stołach dzieciaki, a kiedy żadne z nich nawet nie drgnęło pod jego ciężkim, podejrzliwym spojrzeniem, nachylił się nad stołem i przebiegle się uśmiechając, napisał coś małym palcem na białej plamie rozsypanej soli. – Pięćset tysięcy! – krzyknął Wentyl, łapiąc się za głowę, a Mambo z wściekłością uderzył pięścią w stół, aż serwetki wyskoczyły z pojemnika, zatańczyły zgrabnie w powietrzu i z gracją upadły. – Zamknij jadaczkę, kretynie! – wysyczał.– Daj spokój, Mambo – zaśmiał się Wentyl. – Tu nikogo nie ma. Waldek chrapie. Kto cię tu podsłucha? Te dzieciaki? Przecież one nie potrafią zliczyć do trzech. Gutek z trzaskiem zamknął książkę, tępo wpatrując się w pomarańczową okładkę pełną tłustych plam. – Jak tak się boisz, to po co umawiałeś się ze mną w knajpie? Mogliśmy się spotkać u ciebie w domu.– W domu? – Mambo uśmiechnął się ironicznie. – Żeby ojciec zrobił z nas kilimy do salonu?– Kili... co? – Nieważne. Czasami zapominam, że jesteś tylko policjantem. – Mambo machnął zrezygnowany ręką. – W domu to ja nie mogę gadać nawet o pogodzie. Gliny siedzą nam na karku. Raz w tygodniu robią kocioł. Diabli wiedzą, czego szukają. Pewnie dostali cynk od chłopaków z Gdańska i węszą. I w końcu coś wywęszą. Muszę uważać. U mnie się nie da nawet kichnąć, żeby tego nie usłyszała cała nadmorska policja. U ciebie na komisariacie wolę się nie pokazywać. A Waldek to swój człowiek. Przecież chodził z nami do podstawówki. Prędzej ty mnie wykapujesz niż on. Zawsze załatwiam tu interesy i jeszcze nigdy tego nie żałowałem, więc się nie mądrz, tylko słuchaj, bo będę miał dla ciebie robotę. Wentyl westchnął.– Wróćmy do tematu. Znasz się na cyferkach. To rzeczywiście pięćset tysięcy, tylko że eurasów, bracie – dokończył Mambo z satysfakcją, obserwując coraz niżej opadającą szczękę kolegi. Nikodem stracił właśnie ostatnie życie, ale tym razem wcale się tym nie przejął. Chudzielec jęknął i opadł bezwładnie na oparcie krzesła.– Pół miliona euro... – kontynuował Mambo – które pomożesz mi odzyskać i dostaniesz za to...– Trzydzieści procent – zaproponował Wentyl, a grubas machnął ręką, jakby nieznośna mucha bzyczała mu koło ucha. – Targujesz się? – Zaśmiał się nieprzyjemnie. – Ze mną? Właśnie dlatego cię lubię. Nigdy nie tracisz dobrego humoru. – Dziesięć – nie ustępował chudzielec.– Przypominam ci, że wisisz mi dużą kasę. Podejrzewam, że zabraknie ci życia, żeby mi ją oddać z tej twojej głodowej policyjnej pensji. Moja propozycja jest prosta: ty mi pomożesz, a ja umorzę ci dług. Jeśli ci nie pasuje, to masz czas do jutra do południa na oddanie pieniędzy. Jasne?– W porządku – mruknął ponuro Wentyl. – Co trzeba zrobić? – Pójdziesz w nocy na cmentarz i odkopiesz ciało Zawiślaka, którego pochowali w tę sobotę. Chudy zbladł.– Co?– To, co słyszałeś. Temu palantowi, mojemu bratu, tak strach tyłek ścisnął, że pobiegł na cmentarz i wrzucił torbę do świeżo wykopanego grobu. Nie pomyślał tylko, jełop jeden, że rano wprowadzi się tam nowy lokator.Wentyl głośno przełknął ślinę.– Torbę? Mówiłeś, że kasa była w walizce.– Jak cię Pan Bóg stworzył, to zapłakał. – Mambo pokiwał głową z politowaniem. – Myślisz, że schowałem taką kasę w jednym miejscu? Przy jakiejkolwiek wpadce, straciłbym wszystko.Chudzielec spojrzał na niego wymownie.– No dobra – burknął gruby. – Dosyć gadania.– A co z walizką? – dopytywał się Wentyl.– Diabli wiedzą. Mój brat jest, co prawda, półgłówkiem, ale za to z wyobraźnią. Kiedy policja już prawie go miała, jedyne, co przyszło mu do głowy, to podpalić mojego nowego merca, a walizkę wrzucić w krzaki podobno koło jakiejś wierzby płaczącej... Debil. Ty jesteś miejscowy chłopak, to powiedz mi, czy widziałeś kiedyś w lesie wierzbę?Nikodem drgnął. Zerknął na grubasa, żeby być pewnym, czy nie blefuje. Nie. Taki facet żartuje tylko na pogrzebach. To wszystko prawda. Chłopak odetchnął głośno, jakby nagle zabrakło mu powietrza, a kiedy Wentyl spojrzał na niego podejrzliwie, szybko nachylił się nad komórką.– A może ten twój braciszek zwinął wszystko dla siebie i wciska ci kit o tej wierzbie?Mambo pokręcił zdecydowanie głową.– To niemożliwe. Ma pełne portki ze strachu. Nie odważyłby się. Dobrze wie, że i tak go dorwę, a wtedy nasza biedna, schorowana matka będzie musiała rozpoznawać go po uzębieniu.Pola szybko schowała rysunki i ołówki, gotowa wyjść w każdej chwili. Siedziała w napięciu, bojąc się uronić choćby słowo.– Ale jak to się stało? Po co w ogóle dałeś mu tę kasę?– A ty nie za ciekawy jesteś, co? Wentyl wzruszył obojętnie ramionami, a grubas mlasnął, łyknął piwa i rozejrzał się leniwie po sali.– Dałem mu robotę i ją schrzanił. Miał odebrać kasę od klienta za skradzioną brykę. Łatwizna. Dziecko by sobie poradziło, ale ten pacan oczywiście musiał się zgubić, nie zatrzymał się na żądanie drogówki, uciekał przez centrum miasta, rysując lakier mojego wozu, a na końcu po prostu spalił mi furę i zgubił kasę. Potrafiłbyś to wszystko zrobić w jeden dzień? A widzisz, jaki on zdolny. Mówiłem ojcu, żeby go nie wciągać do interesu, ale uparł się, że jesteśmy rodziną i musimy działać razem. I na co mi taka rodzina?– To co z tą walizką? – dopytywał się Wentyl, a Nikodem szybko wyprostował się na krześle.– Załatw Zawiślaka, wtedy pogadamy o reszcie. Trzeba będzie przeszukać las metr po metrze. Zwołam chłopaków. O północy spotkamy się na Białej Szosie. Do tego czasu masz mi oddać torbę z kasą.Mambo podniósł się i zamierzał wyjść, nie płacąc rachunku. Nagle odwrócił się od drzwi.– Tylko niczego nie kombinuj, bo inaczej lekarze będą mieli przy tobie więcej roboty niż przy moim bracholu.Rzucił mu ostatnie groźne spojrzenie i trzasnął drzwiami. Wentyl siedział przez chwilę przy pustym stoliku, nie wiedząc, czy powinien się śmiać, czy płakać. W końcu zdecydował się na to pierwsze, ale uśmiech, jak wszystko inne w to deszczowe lato, wyszedł mu blado i niewyraźnie, więc tylko zaszurał nogami, mlasnął, zostawił na ladzie pieniądze za dwa piwa i wyszedł wolno, nie domykając drzwi. Nikodem wyłączył komórkę i zdecydowanym ruchem schował ją do kieszeni. Rzucił okiem na salę. Nie miał się czego obawiać. Kilkoro zmarzniętych dzieciaków na wakacjach. Żadna konkurencja. I dobrze. Nie zamierzał dłużej użerać się z turystami. Wierzba płacząca w lesie? No proszę, pomyśleć, że to jego własny ojciec posadził ją na Czerwonej Polanie w dniu, kiedy urodził mu się syn. Nikodem cmoknął zadowolony, szybko ruszył do drzwi i mocno je za sobą zatrzasnął. Greta zdążyła już wysuszyć wszystkie paznokcie. Zakręciła lakier i schowała go do kieszeni sztruksowych spodni. Wstała leniwie, przeciągnęła się, obserwując pozostałą dwójkę, ale nikt nawet na nią nie spojrzał. Zasunęła suwak niebieskiej bluzy i precyzyjnie zapięła wszystkie guziki dżinsowej kurtki, sztormiak przerzuciła przez ramię. Ostrożnie odstawiła krzesło na miejsce i wolno wyszła ze smażalni. Kiedy znowu skrzypnęły drzwi, Gutek zamknął książkę. Nie mógł pozbyć się przeczucia, że nie tylko jemu zakiełkował w głowie pewien pomysł. Nie podejrzewał acetonowej laluni, ale ten rudy typ nie przypadł mu do gustu. Za szybko się zmył. Pewnie tubylec. Szlag by ich trafił. Nie dość, że zdzierają kasę na każdym kroku, to do tego myślą, że wszyscy turyści są idiotami. No, jeszcze zobaczymy, kto się będzie śmiał ostatni. Ostatecznie, nie po to spędza tu od dziesięciu lat każde wakacje, żeby nie wiedzieć, gdzie jest cmentarz i Biała Szosa. Wsunął książkę pod pachę, postawił kołnierz grubego, granatowego swetra i wyszedł, trzaskając drzwiami. Pola siedziała jeszcze chwilę, zastanawiając się nad tym, co usłyszała. Uśmiechnęła się lekko, nie wiadomo, czy do siebie, czy do deszczu za oknem. Okularnik, rudzielec i ta blada czarownica zmyli się zbyt szybko, żeby nie wzbudzało to jej podejrzeń. Biedny Zawiślak, nawet w grobie nie dadzą mu spokoju. Pola miała przeczucie, że dzisiaj odwiedzi go nie tylko chudy Wentyl. Czas ruszać. Powiesiła spakowaną wcześniej szmacianą torbę na oparciu krzesła. Nie będzie jej potrzebna, a karton z rozpoczętym rysunkiem mógłby się tylko pognieść. Wróci po nią później, kiedy załatwi kilka naprawdę ważnych spraw. Wyszła ze smażalni, cicho zamykając drzwi, żeby nie obudzić pana Waldka. ***Od razu zauważył, że ktoś go śledzi. Zdziwił się, że nie zdążył go zgubić obok pizzerii, gdzie tłum kolonistów schronił się pod wiatą warzywniaka, jakby to miały być tylko przelotne opady. Deszcz lał równo, nie pozwalając odpocząć od swojego uciążliwego towarzystwa. Oczywiście turyści wyglądali na wściekłych, ale kto by się przejmował ich humorami. Przyjeżdżają, śmiecą, narzekają i wyjeżdżają niezadowoleni, zarzekając się, że ich noga więcej nie postanie w tej dziurze. No i niech leje, przynajmniej im wypłucze głupoty z głowy. Nikodem postawił kołnierz wiatrówki, włożył ręce do kieszeni spodni i obejrzał się mimochodem. Okularnik nadal tam był – kiepski z niego tajniak, ale uparty skurczybyk. Ściskał pod pachą tę swoją książkę i udawał, że na niego nie patrzy. Szedł pospiesznie drugą stroną ulicy, jakby znał tutaj każdy kąt. Tacy są najgorsi. Turyści udający miejscowych. Wyszczekani i przemądrzali, tylko szukają okazji, żeby porządzić. Dobra. Facet sam tego chciał. Nikodem nie zamierzał ciągnąć za sobą ogonów, a już na pewno nie turyściaków z Warszawki czy innych szpanerów.Szybko skręcił w wąską uliczkę między małymi domkami, a kiedy zobaczył, że chłopak idzie za nim, przeskoczył najbliższą furtkę, przebiegł podwórko, przecisnął się przez dziurę w płocie, która prowadziła do tajnej obluzowanej deski w stodole sąsiadów. Potem jeszcze tylko sprint przez podwórko i porządny skok przez stary, lekko pochylony płot. Był już na cmentarzu, a frajer z książką może sobie dalej spacerować po ulicach pięknego miasteczka. Nikodem uśmiechnął się lekko, wcisnął ręce do kieszeni i ruszył w stronę nowszej części nekropolii.Znalazł od razu. Nie było zbyt dużo świeżych grobów. Poznał go po niedawno skopanej ziemi i paru kolorowych mieczykach wstawionych do wazonu. Zawiślak nie miał przyjaciół. Kilku kumpli od kielicha, paru dłużników i pies, którego nie karmił. Nikodem rozejrzał się szybko. Pusto. To nie pora na spacery po cmentarzach. – No i co? Usłyszał czyjś głos. Drgnął. Obrócił się, ale nikogo nie zobaczył. – Będziesz kopał rękami, frajerze?Gutek wyszedł zza sąsiedniego pomnika i patrzył na niego z politowaniem.– A co ty tu robisz? – Nikodem z całych sił próbował zachować spokój.– To samo co ty. – Uśmiechnął się kpiąco. – Żegnam zmarłego. – Jak mnie tu znalazłeś? – Nikodem pytał bardziej samego siebie, ale chłopak odpowiedział z prawdziwą przyjemnością. – To nie było zbyt trudne.Przez długą chwilę mierzyli się wrogo spojrzeniami. – No i jak? – Gustaw odezwał się pierwszy. – Masz łopatę czy przyszedłeś tylko klepać zdrowaśki?Wyjął zza najbliższego pomnika dwa brudne, zardzewiałe szpadle i dwa czarne sztormiaki, w których pracowali grabarze. – Skąd to masz?– Ukradłem. – Gutek wzruszył ramionami.– Niezłe z ciebie ziółko.– Przynajmniej nie rozkopuję grobów.Nikodem przyglądał mu się z trudnym do odgadnięcia uśmiechem.– Naprawdę chcesz to zrobić? – zapytał z niedowierzaniem.– To będzie mój pierwszy raz. – Gutek się krzywo uśmiechnął.– I do tego ze mną. Jestem wzruszony.Patrzyli przez chwilę na pospiesznie usypany grób, jakby próbowali odwlec decydujący moment. – Ostatecznie... – zaczął niepewnie Gutek – co lepszego mamy do roboty?Niki kiwnął głową i uśmiechnął się uspokojony.– Pół na pół? – zaproponował.Gustaw przytaknął i rzucił mu jeden płaszcz. Włożyli je i rozejrzeli się szybko. Deszcz lał jak z cebra. W taką pogodę nawet najbardziej pogrążeni w smutku żałobnicy siedzą w domu. Cmentarz był pusty. Przynajmniej tak im się wydawało. Nikodem zamknął oczy, zacisnął zęby i szybko wbił łopatę w miękką ziemię.  Miejsca, o których mówi książka, są prawdziwe, jednak niektóre fakty zostały zmienione na potrzeby akcji.\nCzerwona torbaGustaw zaczął z drugiej strony. Szpadel Nikodema szybciej, niż się spodziewał, uderzył w coś twardego. Spojrzał zdziwiony na kolegę, który pracował obok.– Zawiślak – powiedział Gutek i nagle zbladł. – To co robimy? – Trzeba chyba zapukać i się przywitać – zażartował Nikodem.Gutek uśmiechnął się niewyraźnie. Nagle zobaczył jakąś czarną postać po prawej stronie.– Ksiądz! – szepnął i szturchnął Nikodema, żeby się pochylił.Naciągnęli na głowy szerokie kaptury, zgarbili się lekko i pracowali w milczeniu.– A co wy tu robicie? Mieliście kopać pod płotem! – Proboszcz ze złości na przemian czerwienił się i bladł. – Jutro chowamy samobójcę.– Wie, ksiądz, jak to jest – mruknął Gustaw. – Wczoraj się robiło po piwku, dziś trzeba poprawiać, bo nam się grób zawali i dopiero będzie awantura, jak pomnik popęka.– Po piwku?! U mnie na pogrzebie! Jak jeszcze raz się to powtórzy, wyrzucę na zbity pysk! – Jak zawsze, proszę księdza.Ksiądz machnął lekceważąco i już miał odejść, kiedy nagle spojrzał na nogi grabarzy.– A co to za buty? W tenisówkach na pogrzebie?! Kazałem wam kupić mokasyny! Pieniądze parafian już przepite, tak? Patrzeć na mnie, jak do was mówię!– Proszę księdza! Proszę księdza! Krzyczała, jakby ją żywy trup próbował wciągnąć do grobu.– Szybko, proszę księdza! Nie ma czasu!– Co się stało, drogie dziecko? – Zniszczyli trzy groby! Pomniki pomazali farbą, połamali kwiaty, krzyże potłuczone! – Gdzie?! – Ksiądz patrzył na nią przerażony.– Uciekają w stronę kościoła!Ksiądz proboszcz, mimo swoich sześćdziesięciu pięciu lat, ruszył kłusem za wandalami. Kiedy zniknął za niedużą kapliczką, Pola spojrzała na chłopców triumfująco.– Nie mogę uwierzyć, że nie mieliście żadnego planu awaryjnego. – Nie mieliśmy planu, bo i awarii żadnej nie było – burknął Gutek. Nikodem tylko mlasnął niezadowolony. Coraz więcej chętnych, psiamać. – Tak? A kradzież i bezczeszczenie zwłok to nie jest awaria? – Jeszcze nic nie zbezcześciłem, ale możesz być pierwsza.– Ja tylko pytam, co byś zrobił, gdybym nie odwróciła uwagi proboszcza?– Zapytałbym, czy Bóg istnieje, a jeśli tak, to dlaczego nie poprzestał na stworzeniu Adama!– Bardzo śmieszne. Gdyby nie ja, mielibyście już poważne kłopoty.– Jest! – krzyknął nagle Nikodem i rzucił się na mokrą ziemię.Rzeczywiście była. Czerwona, ortalionowa torba. Leżała pod trumną. Nikodem zauważył tylko wystający kawałek paska. Próbował go wyciągnąć, ale trumna była zbyt ciężka. – Lalunia, chodź no tu! – krzyknął do Poli. – Podniesiesz trumnę, a my wysuniemy torbę.– Słucham? – zdziwiła się dziewczyna. – Chyba coś ci się pomyliło, kolego. Nie będę dźwigać żadnych zwłok. – Daj spokój. Z naszej trójki jesteś najbardziej... masywna. – Gutek uśmiechnął się krzywo.– Sugerujesz, że jestem gruba?– Nic takiego nie powiedziałem. – Gutek wzruszył bezradnie ramionami.– Dobra – wtrącił się Niki. – Pięć procent. Wchodzisz w to?Dziewczyna zaśmiała się drwiąco.– Jedna trzecia dla mnie, przystojniaczku.Chłopcy spojrzeli po sobie z niesmakiem.– I to ja wyciągnę torbę, jeśli tylko dacie radę z trumną, bo wyglądacie mi chuderlawo. – Idą! – wrzasnął ktoś za ich plecami. – Skończycie się kłócić później. Teraz do roboty, bo zaraz tu będą.– Kto? – spytali wszyscy równocześnie.Greta zniecierpliwiona przewróciła oczami.– Siedmiu jeźdźców Apokalipsy!Spojrzeli na siebie ogłupiali.– Grabarze! – krzyknęła i złapała się za głowę. Wydarzenia ruszyły lawinowo, zanim Niki zdążył się zorientować. Ktoś, chyba ten zakręcony okularnik, szarpnął torbę i jakimś cudem wyślizgnęła się spod trumny. Niestety grabarze byli już przy nich. Najpierw złapali Nikiego, który miał nadzieję jeszcze się wyrwać i pobiec przed siebie najszybciej, jak potrafił, nawet jeśli musiałby przy tym zdemolować pół cmentarza. Następnie unieruchomili pulchną blondynę, która pojawiła się nie wiadomo skąd, i wreszcie czarną lalunię z pomalowanymi paznokciami. Wszystko by się zgadzało, tylko gdzie podział się ten sprytny zaskroniec z torbą pełną kasy?Gutek nie wierzył, że to zrobił. Nigdy nie lubił cmentarzy. Pierwszego listopada zawsze udawał, że boli go brzuch, żeby nie włóczyć się po tym przygnębiającym miejscu. A teraz z własnej nieprzymuszonej woli nie tylko znalazł się w samym jego środku, ale do tego od jakichś trzech minut leżał w świeżo wykopanym grobie, do którego, o zgrozo, sam wskoczył. Wolał nie myśleć, co zrobi, jeśli za chwilę zostanie tu opuszczona świeża trumna z jeszcze świeższym nieboszczykiem. Poczuł dreszcz na plecach i mocniej przytulił się do czerwonej torby. Kiedy nadbiegli grabarze, a on wyciągnął torbę, nie miał wielkiego wyboru. Mógł dać się złapać od razu albo po krótkiej ucieczce. Mógł też, i to wydało mu się najrozsądniejsze, ukryć się w dole i czekać na rozwój sytuacji. Nie było to mądre, ale przez krótką chwilę liczył, że ktoś wykopał ten dół na śmieci albo do wypalenia w nim suchych gałęzi i resztek z wiązanek. Dopiero kiedy leżał z wyciągniętymi nogami w miękkim błocie, zrozumiał, że na cmentarzu doły kopie się tylko w jednym, przerażającym celu. Jeśli nie chciał doprowadzić się do stanu skrajnej histerii, powinien jak najszybciej wydostać się z tej makabrycznej kryjówki i pędzić przed siebie, mając gdzieś takie dyrdymały jak lojalność i pomoc kumplom w potrzebie. Jakby się dobrze zastanowić, to ten rudy typ wcale nie był jego kumplem, nie wspominając już o dziewczynach, które Gutek z zasady omijał z daleka. Spotkali się przypadkiem, odkopali razem grób i tyle. Gutek nawet nie był pewny, czy lubi tego miejscowego chojraka. Prawdę mówiąc, nigdy nie szczęściło mu się w takich sprawach. Jego jedyny kumpel zdechł w zeszłym roku ze starości. Miał dwanaście lat, pełno pcheł i mieszkał w piwnicy ich bloku. Ludzie jakoś się nie sprawdzali w tej roli. Dał sobie z nimi spokój już kilka lat temu, kiedy kolega z klasy, który nazywał go przyjacielem, ukradł dziennik z pokoju nauczycielskiego, a potem podrzucił mu do plecaka i pokazał wychowawczyni, gdzie powinna szukać. Gutek wyleciał wtedy ze szkoły. Zresztą, szkoda gadać. Grunt, że nauczył się, żeby wszelkich kumpli omijać z daleka. Pozostawała mu babcia, z którą można pogadać o samochodach, książkach i filmach, a co najważniejsze, nie wtrącała się w jego sprawy. Gutek nie tęsknił za przyjacielem. To bardzo zobowiązujący i na dłuższą metę niewygodny układ. Każde uzależnienie jest niebezpieczne. Przyjaźń wydawała się bardzo ryzykowna, bo w razie rozpadu traci się zazwyczaj więcej, niż się w nią włożyło. Całkowicie nieopłacalna sprawa. Nie szukał przyjaciół. Więcej, wszystkich potencjalnych kandydatów zamierzał od razu odprawić z kwitkiem. Jego życie było i tak wystarczająco skomplikowane. Zdecydowanie lepsze są książki. Tylko że w żadnej z nich nie napisali, co zrobić, leżąc z kupą kasy w grobie, który lada chwila może być zasypany. Z tych dwóch prostych powodów powinien teraz odwrócić się na pięcie i zostawić rudzielca i te pyskate panny. Nic ich ze sobą nie łączyło. Nie powinien tego robić. To najgłupsze z możliwych rozwiązań i będzie go drogo kosztowało. Z całą pewnością przypłaci to zdrowiem i, co gorsza, nie swoim, tylko babci. Nie mówiąc o pieniądzach, które na pewno przepadną. Nie miał wyjścia. Po prostu nie miał innego wyjścia. To było najbardziej przerażające. Musiał pomóc tym frajerom, bo inaczej przy goleniu, co niebawem zamierzał robić każdego ranka, nie będzie mógł spojrzeć w lustro. To byli dla niego obcy ludzie, żadnych sentymentów, zero współczucia czy sympatii. Nie lubił ludzi jako takich i nie zamierzał im pomagać. Taką miał zasadę. Chciał być w życiu sam i nie widział w tym nic złego. Dobrze wiedział, czym kończy się życie we dwoje. Żadnych związków, więzi, nici plączących się pod nogami. Żadnych uczuć i emocji. Miłość, sympatia, nawet nienawiść czy złość niepotrzebnie wszystko komplikowały. Postanowił trzymać się od ludzi z daleka i na razie mu się to udawało. Aż do dzisiejszego pechowego dnia, kiedy napatoczyła się ta zgraja pomyleńców.Westchnął ciężko. Wstał i wyjrzał ostrożnie na powierzchnię. Sprawa wyglądała kiepsko. Wygadany rudzielec wyglądał na takiego, który położy dwóch zawianych staruszków jednym palcem, a tymczasem cała trójka dreptała potulnie na plebanię, gdzie proboszcz już szykował święconą wodę i klęcznik. Gutek znowu westchnął. Tym razem głośniej i z większym żalem. „Gustawie, możesz być łajdakiem, jeśli ci to odpowiada, ale pamiętaj, że nawet najgorszy łajdak ma swoje zasady” – powiedziała mu niedawno babcia, kiedy odmówił zrobienia chorej sąsiadce zakupów. Myślał nad tym przez całą noc i doszedł do wniosku, że jest w tym odrobina sensu. Babcia miała rację. Zostanie ostatnim łajdakiem, zimnym, wyrachowanym draniem, bezdusznym cyborgiem bez serca, który kpi z ludzkich słabości i uczuć. Będzie łobuzem, ale łobuzem z zasadami, a jedna z jego zasad mówiła, że nie można uciec przed umową przypieczętowaną uściskiem dłoni. Dlatego właśnie musiał im pomóc. Umówili się co do podziału pieniędzy. Podali sobie ręce i gdyby teraz zwiał, byłby czymś gorszym od glisty ludzkiej siedzącej w jelicie cienkim. A tego nie chciał. Pola od początku wiedziała, że tych dwóch to straszne ofermy. Jak można było zepsuć taką piękną akcję. Co prawda dokopali się do trumny, czego się po nich nie spodziewała, ale potem po prostu dali się złapać. W ostatniej chwili uratowała im tyłki przed tym wścibskim księdzem, jednak grabarzom nie udało się wywinąć... Rudy pyskacz, złapany, stał się grzeczny jak ministrant. Okularnik oczywiście zwiał z torbą. No i po zabawie. Może to i lepiej. Robiło się już trochę niebezpiecznie. Dziadek mówił, że trzeba się w życiu porządnie wypłakać, pośmiać i przestraszyć, żeby poczuć, że naprawdę się żyje. I że kłopoty lepiej smakują, kiedy przyprawi się je niebezpieczną przygodą. Pewnie miał rację, ale w tym wypadku sprawa zapowiadała się zbyt poważnie. Jak by na to zareagowała mama? Pola cmoknęła niezadowolona. Nie powinna się nad tym zastanawiać. Mama nie żyła i z tego prostego powodu nic nie mogła zrobić. Czasami, prawdę mówiąc, bardzo często, Pola rozmyślała nad tym, jak zachowałaby się mama. Co powiedziałaby na to, że mają taki sam kolor włosów i oczu i że Pola dorobiła się tych przeklętych sześciu kilo nadwagi? Może kazałaby się zapisać na aerobic albo zabroniła odchudzać? Pewnie złościłaby się na ojca, że tyle pracuje, i nie pozwoliła Markowi przesiadywać wieczorem przed telewizorem. Pola mogłaby z nią pogadać o tym chłopaku ze szkoły, który nawet na nią nie spojrzy. Zresztą, lepiej nie. Dziewczyny mówią, że matki nie rozumieją takich rzeczy. Wzruszają tylko ramionami i pouczają, że na randki jest jeszcze czas, a teraz należy zająć się nauką. Może i tak, ale jej mama byłaby inna. Mogłyby usiąść w kuchni przy herbacie i plotkować godzinami o szkole, facetach, o problemach z nauczycielami, o ciuchach i fryzurach. Tylko o tym rozkopywaniu grobu Pola by jej nie powiedziała. Po co ją martwić? Dziewczyna znowu mlasnęła niezadowolona. – Mama nie żyje – mruknęła pod nosem tak, żeby nikt jej nie słyszał.W każdym razie mama na pewno by tego wszystkiego nie pochwaliła, ale jak mówi dziadek, nieobecni nie mają racji... Tylko dlaczego teraz Pola brodzi po kostki w błocie, prowadzona jak najgorsza cmentarna hiena, a mama, jeśli patrzy na nią z góry, dołu czy gdziekolwiek ludzie czekają po śmierci na najbliższych, kręci z niezadowoleniem głową? A może jednak jest tak, jak powiedział dziadek, że czasami trzeba zrobić coś złego, żeby powstało z tego coś dobrego? Pola mu wierzyła, chociaż w tej chwili nie miała pewności, czy ten jeden jedyny raz dziadek się nie pomylił... Greta była niemal pewna, że za moment pęknie jej serce. Wszystko zapowiadało się lepiej, niż się spodziewała. Musiała przyznać uczciwie, że sama by tego lepiej nie wymyśliła. Cmentarz, wykopany grób, torba pełna pieniędzy. Ich dwóch w czarnych płaszczach z kapturami naciągniętymi na oczy i deszcz, który dodawał grozy całej sytuacji. Piękna scena. Tylko finał zmarnowany. Powinni zabrać pieniądze, wsiąść na błyszczące motory i odjechać w tumanach kurzu w siną dal. Co prawda, przy takiej ulewie z kurzem mógłby być problem, ale to jedynie szczegół... Niestety, wszystko poszło nie tak, jak sobie wymarzyła. Zamiast pruć teraz na motorze przytulona do męskich, szerokich pleców, dreptała potulnie w mokrym sztormiaku na plebanię, gdzie pewnie czekają już jej zapobiegliwi rodzice z garścią proszków wzmacniających umysł i ciało i przykazaniem leżakowania w łóżku przez co najmniej tydzień. Nie mieściło jej się w głowie, że to koniec. Miała szansę na prawdziwą, mrożącą krew w żyłach przygodę. Kradzież brudnych, mafijnych pieniędzy, rozkopanie świeżego grobu, potem może nawet i ucieczka przed zawodowymi mordercami wynajętymi przez szefa gangsterów. To była naprawdę ostra jazda. Poprawka. Byłaby, gdyby tego nie spartolili. Tak bardzo by chciała chociaż jeden jedyny raz pokazać rodzicom, że mają normalne dziecko, które może gonić i uciekać, wpakować się w kłopoty, narozrabiać, przeżyć przygodę i potem opowiadać o niej z wypiekami na twarzy. Naprawdę, w rzeczywistości, w realnym życiu, a nie w wyobraźni. Greta niczego tak nie pragnęła, jak tego, żeby wreszcie coś poczuć. Wszystkie przygody, uniesienia, chwile szczęścia i smutku przeżywała w wyobraźni. Zakochiwała się i była porzucana, pędziła samochodem i spadała z roweru, kąpała się nago w morzu o północy i tańczyła na stole. Całowała się i tęskniła, ale było to zupełnie bez smaku, bo nie działo się naprawdę. Zazwyczaj siedziała wtedy pod jabłonią w ogrodzie w wygodnym leżaku, przykryta kocem. Otwarta lektura szkolna leżała na kolanach, a ona patrzyła przed siebie i prowadziła równoległe, ekscytujące życie. Niestety przestało jej to wystarczać. Musiała wreszcie poznać prawdziwy strach, śmiech, który rozsadza gardło, i płacz, od którego naprawdę pęka serce. Chciała czuć zmęczenie bliskie omdleniu, kłucie w boku od długiego biegu i ból, przed którym tak skutecznie chronili ją rodzice. Wszystko wydawało się tak blisko, prawie na wyciągnięcie ręki. Aż trudno uwierzyć, że się nie udało. Drugiej szansy nie będzie. Teraz rodzice zaostrzą nadzór i zwiększą dawkę leków. Nie pozwolą jej samej iść do łazienki, a co dopiero chodzić w czasie deszczu po lesie. Znowu usiądzie w leżaku, zmuszona udawać, że wszystko jest w porządku. Westchnęła żałośnie. Życie to pasmo niespełnionych marzeń, które dręczą człowieka aż do przedwczesnej śmierci. Jęknęła cicho i z premedytacją brodziła po najgłębszych kałużach. Nikodem czuł się jak ostatni frajer, a bardzo tego nie lubił. Zazwyczaj to on obserwował z zadowoleniem, jak inni muszą radzić sobie z upokorzeniem – przeżuwają przekleństwa jak stare salami, nerwowo zaciskają i prostują palce, na policzkach pojawiają się im ogniste plamy wstydu, zdruzgotani spuszczają wzrok. Kiedy teraz zorientował się, że piecze go twarz, pięści ma aż do białości zaciśnięte i uparcie wpatruje się w czubki butów, zrozumiał, że jest z nim gorzej, niż przypuszczał. Przegrał. Więcej. Został wyeliminowany, zanim naprawdę zaczął grać. Przemądrzały okularnik zwiał z kasą, a on dał się złapać. Jak ojciec się dowie, że rozkopał grób jego kumpla od kielicha, obedrze go żywcem ze skóry i pewnie ze szkoły go wyrzucą. Nie żeby mu specjalnie na niej zależało, ale mama bardzo się zdenerwuje. Tak naprawdę ze wszystkich ludzi i spraw tego świata tylko mama była dla niego ważna. Ona i morze. Kiedyś miała długie kasztanowe włosy, którymi lubił się bawić w dzieciństwie. Zielone, zawsze uśmiechnięte oczy i ciepły, lekko zachrypnięty głos. Śmiała się dużo i głośno. Wieczorami często tańczyła z nim, trzymając go na rękach i kręcąc się w kółko, aż oboje ze śmiechem padali na kanapę. Robiła genialne naleśniki z czekoladą i znała mnóstwo bajek o smokach, rycerzach i krasnoludach. Czuli się szczęśliwi. Był wtedy mały, ale dobrze to pamiętał. Ojciec po pracy zabierał ich na lody, a mama jak zwykle zamawiała trzy kulki waniliowych. Sprzeczali się potem, jakie smaki są najlepsze, i marzyli, jak to by było cudownie otworzyć własną lodziarnię. Niki nawet nie pamiętał, od kiedy wszystko się zmieniło. Jakim sposobem znaleźli się w tym bagnie, z którego już się nie wydostaną? Najpierw zamknęli fabrykę i ojciec stracił pracę. Żeby się czymś zająć, zaczął pić... Reszta potoczyła się błyskawicznie. Mamę zwolnili z banku, więc sprzątała u ludzi i w szkole. Syn sprzątaczki nie miał łatwego życia. Po kolejnej bójce, w której rozkwasił nos cwaniakowi śmiejącemu się z jego matki, postanowił, że to ostatni raz. Od piętnastego stycznia dwa tysiące szóstego roku od godziny czternastej piętnaście już nigdy nie będzie frajerem, który da się wyrolować. Od tej chwili każdy, kto na niego spojrzy, dwa razy się zastanowi, zanim odważy się powiedzieć coś o jego matce. Udało się. Największe łobuzy w szkole omijali go szerokim łukiem, bo wiedzieli, że nie ma nic do stracenia, że będzie się bił do upadłego, że nie odpuści, aż uzębienie przeciwnika rozsypie się po podłodze jak zerwany sznur pereł. Dali mu spokój. Poza tym Niki postanowił sobie jeszcze jedno. Musi zdobyć pieniądze, żeby mama mogła rzucić sprzątanie, trochę odpocząć, a potem znaleźć sobie mniej męczącą pracę. Jej płuca ciężko znosiły taką harówkę. Potrzebował zorganizować kasę. Nieważne w jaki sposób... I właśnie teraz, kiedy już miał ją w zasięgu ręki, wszystko przepadło, a na dodatek znowu był frajerem, z którego inni mogli się śmiać. Cały plan legł w gruzach przez tego przemądrzałego okularnika i dwie cwane dziewczyny. Niki splunął i ze złością kopnął leżący na ziemi kamień. Idący przed nim grabarz krzyknął i złapał się za udo. Odwrócił się ze złością do chłopaka, wstrzymując cały pochód. Wtedy padł drugi strzał. To była jedna z niewielu rzeczy, z którą Gutek radził sobie naprawdę dobrze. No, może oprócz jedzenia spaghetti na czas i szybkiego czytania. Prawda. Otworzył czerwoną torbę. Sam nie wiedział dlaczego. Po prostu musiał zobaczyć, co w niej jest. Chyba chciał się przekonać, jak wygląda taka kupa kasy, czy też zwyczajnie przemknęło mu przez myśl, żeby napchać sobie kieszenie, zanim dojdzie do podziału. Jednak jej zawartość zmroziła go na jeden straszliwy moment. Zacisnął oczy i szybko je otworzył, a kiedy to niczego nie zmieniło, zamknął torbę i ponownie ją otworzył. Nadal nic. Wszystko pozostawało bez zmian. Torbę wypełniały rupiecie. Żadnej kasy, sztabek złota, papierów wartościowych, klejnotów. Czegokolwiek, co miałoby jakąś wartość. Oprócz NIEJ, rzecz jasna. Zobaczył ją dopiero po chwili i nagle zrozumiał, że znalazł coś lepszego niż pieniądze. Była piękna. Z grubego kawałka drewna, najprawdopodobniej dębu. Idealnie wyważona, genialnie leżała w dłoni. Gruba, sprężysta gumka ze skórzaną nasadką na kamień. Marzył o takiej przez całe życie. Okazałby się skończonym idiotą, gdyby jej nie wypróbował, tym bardziej że właśnie nadarzyła się wspaniała okazja.Nikodem najpierw pomyślał, że grabarze wpadli w stan jakiegoś pijackiego delirium. Łapali się za nogi, szyję i kręgosłup, jakby ich gryzły białe myszki. Dopiero po chwili zobaczył małą, brązową kulkę, która świsnęła mu koło ucha i wylądowała na karku niższego grabarza. Byli już prawie na miejscu. Nie mogli dłużej czekać. Nikodem odwrócił się błyskawicznie i kiedy wyższy i grubszy grabarz złapał się z wrzaskiem za oko, skoczył w pobliskie krzaki, ciągnąc za sobą blondynkę i chuderlawą brunetkę.– Jasny gwint, ale tu mokro! – krzyknęła blondynka, otrzepując kurtkę.– Przykro mi, księżniczko. Musisz jakoś z tym żyć. – Uśmiechnął się złośliwie i popchnął ją w stronę cmentarnego muru. – Wchodź.– Słucham? – zdziwiła się dziewczyna.– Uszy ci zamokły? Wchodź na mur.– A po co? – dopytywała się Pola.– Na tym polega ucieczka. Biegniesz, przeskakujesz mur i znowu biegniesz. Najczęściej się udaje, chyba że jakaś panna zaczyna marudzić, ale takie zazwyczaj zostawia się psom gończym na pożarcie. – Umieram ze strachu – prychnęła pogardliwie blondynka. – To może ja? – spytała nieśmiało Greta. Nikodem spojrzał na nią zaskoczony, jakby dopiero przypomniał sobie o jej istnieniu. Stała cicho pod drzewem, obserwując ich z ciekawością i co chwila zerkając na wysoki mur. Zanim Niki zdążył cokolwiek powiedzieć, wdrapała się na ogrodzenie i zeskoczyła po drugiej stronie. Pola, niewiele myśląc, zrobiła to samo. A kiedy Nikodem do nich dołączył, gwizdnął z uznaniem.– Piękny skok – pochwalił i wyciągnął rękę do brunetki. – Nikodem. Po Dyzmie. Uśmiechnęła się znacząco. – Greta. Po Garbo.– Poważnie?! – Zaśmiał się krótko. – A ty, laluniu? – Spojrzał na drugą dziewczynę, która głośno westchnęła i przewróciła oczami.– Pola. Po Negri.Gutek, który się do nich zbliżał, ściskając mocno czerwoną torbę, zarechotał.– A tobie co tak wesoło? – zdziwił się Niki.– Pierwszy raz w życiu spotykam kogoś, kto, tak jak ja, ma rodziców z kiepskim poczuciem humoru. To chyba jest powód do radości, nie?– Właśnie – zainteresował się Niki – jak ty, skubańcu, właściwie się nazywasz, co?– Gustaw. Po Holoubku. I wszyscy zgodnie gruchnęli śmiechem, z ulgą przyjmując fakt, że nie tylko ich spotkał w życiu pech. ***Idealne miejsce. Głośne, ciepłe i niemiłosiernie zatłoczone. Pachniało pizzą, colą i gumą do żucia. Stłoczeni przy stolikach koloniści nawijali na palce roztopiony ser i rzucali w siebie kulkami z serwetek. Ryczało radio, a kucharz cierpliwie krzyczał na całe gardło, jaką pizzę należy odebrać w okienku numer dwa. – Świetnie – mruknął zadowolony Niki. – Tu nie będą nas szukać.– Nawet jeśli będą, to i tak nie znajdą. – Gutek się uśmiechnął.Niki rozejrzał się za wolnym stolikiem, ale wyglądało na to, że znalezienie go byłoby większym cudem niż rozstąpienie się morza przed Izraelitami. Chłopak westchnął.– W dzisiejszych czasach trudno być porządnym człowiekiem.Nachylił się do siedzącego najbliżej kolonisty zajadającego małą margaritę.– Wiesz może, która godzina? – spytał uprzejmie.Ciąg dalszy w wersji pełnej\nKawałek zgniłej podeszwyDostępne w wersji pełnej\nJedna wiarygodna osoba Dostępne w wersji pełnej\nSmok na policzkuDostępne w wersji pełnej\nSpotkanie z wściekłym psychopatąDostępne w wersji pełnej\nWszyscy przyszli nieboszczycyDostępne w wersji pełnej\nGenialna sprawa Dostępne w wersji pełnej\nPopisowy numerDostępne w wersji pełnej\nŚwistek papieruDostępne w wersji pełnej\nIdealne miejsce na kryjówkęDostępne w wersji pełnej\nZwykły przypadek Dostępne w wersji pełnej\nCodzienna dawka histeriiDostępne w wersji pełnej\nWspaniałe miejsce na wieczny spoczynekDostępne w wersji pełnej\nSłodki zapach podstępuDostępne w wersji pełnej\nJeden fałszywy ruch Dostępne w wersji pełnej\nDule netor usba kedeDostępne w wersji pełnej\nTrochę brzydsze motyleDostępne w wersji pełnej\nOstatni fragmentDostępne w wersji pełnej\nThis edition © copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2010Text © copyright by Agata Mańczyk, 2010Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-ZarębaRedaktor prowadzący Katarzyna PiętkaOpieka merytoryczna Magdalena KorobkiewiczKorekta Magdalena Szroeder, Joanna Egert-Romanowska, Jolanta SztuczyńskaKorekta plików po konwersji Irmina GarlejISBN 978-83-10-13099-0Plik wyprodukowany na podstawie Duża kieszeń na kłopoty, Warszawa 2016www.naszaksiegarnia.plWydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24ctel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,faks 22 643 70 28e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.plPlik ePub przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Duza_kieszen_na_klopoty-ebookRO/p99319i175162" target="_blank" title="Duża kieszeń na kłopoty [Agata Mańczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Duża kieszeń na kłopoty [Agata Mańczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Odwaga | progress4u\nTytuł wyjątkowo dość krótki, bo i sprawa jest ważna, i rzeczowa. Co to jest odwaga? Czy można jej się nauczyć? Co sprawia, że jedni z nas żyją pełnią życia, biorą z niego to, co chcą, a z kolei i inni siedzą w kącie czekając na swoją kolej?Otóż jestem zwolennikiem teorii, że odwagi nie da się tak do końca nauczyć. Może się jednak stać pewnym nawykiem, który jest budowany na zaufaniu do siebie i powtarzaniu pewnych zachowań, np. jeśli wczoraj zachowałem się odważnie, to dzisiaj też mogę. Dlatego tak ważne jest, aby ludzie, którzy nie są odważni z natury choćby przez wizualizację wyobrażali sobie, że jest to możliwe. Przede wszystkim, Ty musisz w to uwierzyć, a wtedy stanie się to rzeczywistością. Chciałbym zwrócić szczególną uwagę na zaufanie do siebie, które w tekście jest wytłuszczone. Jest ono budowane na doświadczeniach. Wniosek się więc nasuwa, że zdobywa się je poprzez różne działania, które dają postawę życiową i lekcję na przyszłość. Czasami sobie myślimy: ,, Tyle już przeżyłem, to i to zniosę”, ,,Dam radę”. To jest właśnie owo zaufanie do siebie. Mimo że sytuacja jest niekomfortowa, wierzę, że poradzę sobie z powierzonym mi zadaniem.\nWażne jest także to, czy lubisz siebie. Przydałoby się też zdefiniować w tym momencie to, kim jesteś. Zastanów się, co lubisz, a czego nie lubisz. Po prostu, poznaj siebie. Mamy tysiące znajomych na Facebooku, ale często nie znamy siebie. Co Ci się w Tobie podoba, a co jest niefajnego? Jeśli Ci się coś nie podoba, to postaraj się to zmienić. Osoba, która zna siebie, jest świadoma swoich zalet i niedostatków. Nie obwinia więc siebie o błędy, bo wie, jaka jest. To przekłada się też na odwagę.\nNasza odwaga konfrontuje się też często z takim kolektywnym myśleniem: ,, A co ludzie powiedzą„. Boimy się tego, że ktoś pomyśli o nas źle. W większości przypadków nic nie powiedzą. 😉 Ludzie na ulicy nawet, gdy zrobimy coś głupiego lub dziwnie wyglądamy, przejdą dalej i wrócą do swojej tradycyjnej rzeczywistości. Uwierz mi, że ludzie są w stanie wiele wybaczyć (szczególnie, gdy są to Twoi bliscy) chyba, że ich ewidentnie zranisz.\nZ odwagą wiążą się relacje damsko- męskie. Kulturowo to mężczyzna ma starać się o kobietę. Dla wielu nie jest to łatwe, gdyż boją się, że się zbłaźnią, zrobią coś nieodpowiedniego. Dziewczyny, dlatego zwracam się do Was, abyście były wyrozumiałe dla facetów. 😉 Oni naprawdę się starają. Teraz słówko do Panów. Jedynym sposobem na przełamanie Waszych lęków jest zmierzenie się z nimi, stawienie im czoła. Wiem, że to nie jest proste, ale próbujcie. Nie patrzcie na konsekwencje, nie twórzcie milionów scenariuszy w głowie, nie myślcie o tym, co powiecie, bo wtedy rozmowa staje się sztuczna. Słuchajcie dziewczyn i cieszcie się rozmową. Nic nie jest takie straszne, jak się wydaje.\nReceptą na niektóre lęki jest życie w ,, tu i teraz”. Jest to nazwa robocza, ale mam nadzieję, że wiecie, o co mi chodzi. Ludzie często żyją albo przeszłością ( dawnymi przykrymi wydarzeniami) i to blokuje ich w teraźniejszości, albo z kolei tkwią gdzieś myślami w przyszłość. Tak naprawdę okazuje się, że to, co jest realne, to chwila teraźniejsza, w której możesz działać. Przeszłość jest jedynie po to, aby dawać nam lekcje i żebyśmy nie popełniali ciągle tych samych błędów. Przyszłość z kolei ma dawać nam perspektywy, cele, plany. Sztuką jest to, aby to umiejętnie wykorzystywać.\nKończąc już, bo ten wpis zrobił się przydługi. 😉 Zostawiam Was z często cytowaną myślą Winstona Churchilla: ,, Odwaga to pierwsza z ludzkich cech, jest bowiem gwarancją wszystkich innych.”\nZ odwagą bezpośrednio związana jest strefa komfortu i umiejętność wychodzenia z niej. Im więcej nowych rzeczy w życiu robimy, tym bardziej poszerzamy naszą strefę komfortu i tym większą odwagę zdobywamy. Zgadzam się ze słowami, które kierujesz do Panów: ” Jedynym sposobem na przełamanie Waszych lęków jest zmierzenie się z nimi, stawienie im czoła”.\nposted 7 marca 2015 o 14:59 by suit your life up Odpowiedz


Monte Bondone, Vaneze, Trentino, Włochy - TraveliGo.pl\n3-gwiazdkowy hotel Monte Bondone Resort leży 400 metrów od centrum Vaneze.\nW obiekcie Monte Bondone Resort jest strefa wellness, a w niej m.in. basen kryty oraz basen zewnętrzny. Warto z niej skorzystać po aktywnym dniu.\nZ obiektu Monte Bondone Resort jest tyko 500 metrów do najbliższego wyciągu. Ośrodek narciarski Monte Bondone to w sumie 17 km tras zjazdowych.\nbalkon, minibar, powierzchnia 20 m², sejf w pokoju, telefon, telewizja satelitarna, wanna lub prysznic, WI-FI we wszystkich pokojach\nPokój dla 2-4 osób z balkonem Panoramica\nbalkon, minibar, powierzchnia 25 m², sejf w pokoju, telefon, telewizja satelitarna, wanna lub prysznic, widok na góry, WI-FI we wszystkich pokojach\nWynajem rowerów - rowery górskie Siłownia Garaż - na życzenie Dostęp do internetu Basen zewnętrzny - leżaki (w zależności od dostępności), parasole (w zależności od dostępności) Tenis stołowy Centrum odnowy - strefa relaksu, łaźnia turecka, bio sauna, bufet z kruszonym lodem, prysznic wrażeń, jacuzzi zewnętrzne, sauna fińska, solarium Internet Wi-Fi Kort tenisowy Wysokie krzesło dla dziecka - za prośbą Łóżeczka dla dzieci na zapytanie - za prośbą Przechowalnia rowerów Kącik herbaciany Bar sałatkowy - podczas kolacji Zakwaterowanie, ubezpieczenie KL i NNW. Składka na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny.\nZabiegi na ciało - dostępne po rezerwacji Bilard Masaże - możliwy jeden na pokój Taksa lokalna, 2 EUR za osobę i dzień\nCentrum - 400 m. Ski bus - 50 m. Wyciągi - 500 m.\nbasen kryty - 150m², basen zewnętrzny, centrum odnowy biologicznej, zabiegi kosmetyczne i pielęgnacja skóry, masaże, kącik herbaciany.\nwynajem rowerów, tenis stołowy, kort tenisowy, klub fitness, bilard, ogród, taras, pobyt zaczyna się od obiadokolacji i kończy się na.\nłóżeczko dla dziecka - za prośbą, wysokie krzesło dla dziecka, pokój zabaw dla dzieci, plac zabaw dla dzieci - w ogrodzie, menu dla dzieci - za prośbą, klub dla dzieci, łóżeczka dla dzieci na zapytanie.\nrestauracja, sala konferencyjna, pokój spotkań, winda, bar, recepcja - otwarte od 8 do 23, przechowalnia rowerów, śniadania w formie bufetu, obiadokolacja 3-daniowa z wyborem, bar sałatkowy, odległość do apteki - około 10 km, liczba budynków - 1, liczba pięter - 4, liczba pokoi - 58, odległość do szpitala - około 20 km, odległość do stacji kolejowej - około 20 km, odległość do centrum miasta - trento około 20 km vaneze 50 m.\nMasz pytania o ofertę Monte Bondone? Zadzwoń lub napisz!


Przepływ z A do B jest dławiony w różnym stopniu zależnie od położenia końcówki stożkowej śruby nastawczej. Przy przepływie w odwrotnym kierunku ciecz unosi gniazdo ruchome pokonując opór sprężyny przepływa swobodnie. Podobnie działający, lecz nieco inaczej zbudowany jest dławik także jednokierunkowy, służący do regulowania prędkości podjazdu roboczego w podbijarkach torowych. Dławiki jednokierunkowe montuje się na ramie maszyny jako oddzielne zawory. Dławik jednokierunkowy jest wstawiony w ...\nTypowe cewki zapłonowe, stanowiące oddzielne podzespoły, są stosowane jedynie w akumulatorowych układach zapłonu. W iskrownikowym układzie zapłonu zadania cewki zaplonowej spełnia odpowiedni zestaw uzwojeń iskrownika, a w specjalnych systemach zapłonu wymagane podwyższanie napięcia prądów wielkiej częstotliwości zapewniają odpowiednie transformatory. Przydatność cewki zapłonowej do określonego układu zaplonu zależy od nadwyżki wysokiego napięcia, które cewka może wytwarzać podc...


Polskie firmy z rekordowym zadłużeniem - gospodarkaPodkarpacka.pl\nStrona główna » Biznes » Polskie firmy z rekordowym zadłużeniem\nOpublikowano: 2019-11-26 09:16:03, przez: admin, w kategorii: Biznes\n- Z naszej praktyki w obsłudze przedsiębiorstw wynika, że jeśli należności są przeterminowane do 3 miesięcy, udaje się odzyskać 70-80 procent z nich. W przypadku faktur sprzed ponad 12 miesięcy skuteczność wynosi 20-25 proc. Powyżej tego okresu odzyskanie jest już bardzo trudne. Dlatego przedsiębiorcy nie powinni biernie czekać na zapłatę, tylko od razu reagować, na przykład dzwoniąc do kontrahenta, czy wysyłając mu ponaglenia - mówi Jakub Kostecki, prezes firmy windykacyjnej Kaczmarski Inkasso.\nWięcej o: długi, KRD, powiat rzeszowski


Przeciętny Europejczyk słysząc hasło: anime od razu myśli o krwawej jatce, lub o Pokemonach. Jednak ja nie będę uświadamiać przeciętnego Europejczyka jak bardzo się myli. Ludzie o szerokich horyzontach sami spróbują zweryfikować swoje poglądy. Ci z klapkami na oczach, cóż, choćby ich na siłę oświecać i tak pozostaną ciemni. Tymczasem "Ghost in the Shell" to jeden z najpopularniejszych tytułów a historii anime. I nic dziwnego. Ta cyberpunkowa opowieść jest bowiem nie tyle dziwaczną Japońską bajką, co niezwykle mądrym traktatem filozoficznym.\nWłaśnie na przesłaniu filmu skupił się Kenji Kawai pisząc swą partyturę. W samym obrazie nie brak akcji. Jednak kompozytor nie stworzył tu dynamicznych fraz z potężną orkiestracją. Kenji Kawai nie należy do twórców którzy idą na kompromis ze słuchaczem. Dla niego najważniejsza jest myśl. I to właśnie ją spróbował, z powodzeniem, ubrać w nuty.\nTo co narzuca się od razu po odsłuchaniu tej kompozycji to niesamowicie sugestywny klimat uzyskany dzięki ascetycznemu wręcz minimalizmowi. Wymienianie tych kilku instrumentów, których Kawai użył wydałoby się raczej banalne. Dość stwierdzić, iż bazą wyjściową jest grupa bębnów, tamburyn, kilka rodzajów dzwonków i gongów oraz syntezator. Czytelnik może więc zadać sobie pytanie: co można stworzyć za pomocą tak ubogiego instrumentarium. Odpowiedzią jest nieustanny nastrój napięcia i niepokoju, jakaś smutna liryka odzwierciedlająca zagubione w supernowoczesnym świecie dusze, a w końcu oczekiwanie odpowiedzi na fundamentalne pytania. Raz, że sama fabuła filmu narzuca taki klimat, a dwa: widz gdzieś w głębi odczuwa dyskomfort stopniowo odkrywając prawdy zawarte w tej historii. To dlatego potrzebna była muzyka, która również poruszałby naszymi wewnętrznymi strunami, która zmuszałaby do rozmyślań.\nWszystkie utwory opierają się na wolnej, zbudowanej przez pojedyncze bębny lub gongi, rytmice. W tle przewija się delikatny syntezator. W kilku utworach pojawia się oryginalnie brzmiąc japoński chór. Usłyszymy go już w otwierającym I – Making of Cyborg. Temat tu zaprezentowany przejdzie pewną ewolucję i w finalnym III – Reincarnation na czoło chórzystów wybije się solowa śpiewaczka. Bardzo ciekawym utworem jest temat "Władcy Marionetek" zaprezentowany w EXM Puppetmaster. Zbudowany jedynie przez dzwonki i gongi wprawia słuchacza w swoisty trans. W zasadzie opisywanie każdego tematu z osobna nie ma sensu, ponieważ w większości ich budowa jest ta sama. Wyjątkiem od tej rytmicznej zasady jest niezwykle melancholijny Floating Museum oparty na syntezatorze. W kulminacji usłyszymy podniosłe chóralne frazy.\nOczywiście, choć wszystko to wydaje się być bardzo proste pod względem technicznym, to patrząc na aspekt treści jaką muzyka niesie zauważymy, iż wszystko nabiera niezwykłej głębi. Na tym właśnie polega fenomen tej kompozycji. Całość partytury ma refleksyjny wydźwięk. Jak już pisałem żadnej dynamiki tu nie uświadczymy. Mimo trudności w odbiorze jest to jednak ścieżka, po która warto sięgnąć. Chociażby ze względu na ów niesamowity hipnotyczny rytm.\nMam świadomość, że jest to ten rodzaj muzyki, który albo od razu się akceptuje, albo odrzuca. Niestety piosenka dodana jako bonus jest absolutnie nie dopasowana do tak misternie budowanego klimatu.\nPodsumowując Ghost in the Shell to bardzo ciekawa, niezwykle wciągająca forma budowy kompozycji. Potrzeba nie lada wyczucia i zmysłu kompozytorskiego, by przy pomocy tak niewielu środków otrzymać tak sugestywny nastrój. Nie piszą w ten sposób ani Michael Nyman , ani Thomas Newman. W porównaniu z "Ghost in the Shell" ich minimalizm wydaje się być bogatszy!. To pod względem technicznym. Nie są to bowiem rodzaje muzyki, które można by tu porównywać. Mimo wszystko praca Kenji'ego Kawai jest o wiele dojrzalsza. Bogatsza nie tyle w ozdobne melodyjki, co treść. Pomijając już fakt, że po uważnym odsłuchaniu i w tej prostocie dostrzec można artystyczny kunszt.\nGhost in the Shell 2: Innocence (Duch w pancerzu 2: Niewinność)\n01. I - Making Of Cyborg (4:48)\n02. Ghosthack (5:14)\n03. Exm Puppetmaster (4:21)\n04. Virtual Crime (2:41)\n05. II - Ghost City (3:34)\n06. Access (3:16)\n07. Nightstalker (1:44)\n08. Floating Museum (5:05)\n09. Ghostdive (5:52)\n10. III – Reincarnation (5:44)\n11. See You Everyday\nmuzyka: Kenji Kawai, słowa: Pong Chack Mani wykonanie: Fang Ka Wing\nCzas trwania : 45:53\nZ pktu widzenia tematycznego to bardzo monotonna płyta, ale to nie przeszkadza, bo całość jest po prostu świetna jako taka. Zresztą to już klasyk. Jedynie kiczowata piosenka na koniec psuje wrażenie.\nRównież miałem kłopoty z tą muzyką. Dość w pewnym sensie jednostajna... Najbardziej wbił mi się w pamięć utwór finałowy, których chyba jest najlepszy. Ale już w filmie muzyka bardzo dobrze buduje klimat.\nAscetyczny minimalizm? No to się nie zabiero za to raczej. ;) Ale obrazek pod tekst to żeście dali... :D\n"Ascetyczny minimalizm" - chyba najlepsze określenie dla tej muzyki, bardzo stonowana, ciężka i mroczna płyta. Oceniłbym ją nisko, gdyż słucha się tego zazwyczaj kiepsko. Zdarzają się jednak takie dni, że ma się na coś takiego przyciężkawego ochotę i wtedy wystawiłbym wysoką ocenę:). Bardziej poleciłbym score z drugiej części, czyli Innocence - wydaje mi się ciekawszy i bardziej przystępny, choć w gruncie rzeczy to całkiem dosłowna kontynuacja GITSa pierwszego.\nPaweł Stroiński 2007-01-02\nFaktycznie, jeden z najlepszych score'ów, jakie słyszałem w filmie. Jakkolwiek w przypadku takiego bliskiego ambientowi minimalizmu trudno powiedzieć, można powiedzieć, że w kontekście muzyka wypada wręcz inspirująco. Dlaczego? Ponieważ faktycznie skłania ku refleksji, budując filozoficzny kontrapunkt. Znakomity film Mamoru Oshii w dość otwarty sposób porusza kwestie filozoficzne. Dyskusje Batou (czy jak kto woli Batteau) i major Kusanagi są akurat pozbawione muzyki, która w dużej mierze ma za charakter budowanie klimatu poprzez tworzenie kontrapunktu. Making of a Cyborg to jedna z najciekawszych znanych mi kompozycji pod napisy początkowe. Na albumie natomiast gorzej. Nie powiem "bryndza", bo znam na pewno gorsze albumy. Można mówić o wielu rzeczach, takich jak to, że partie perkusyjne wykonała kobieta, bo Kawai zależało na maksymalnej delikatności. Można się zastanawiać nad tekstem pieśni. Wszystko ma głębszy sens. Zapewne bez obejrzenia filmu trudno odbierać tę muzykę. Jeden z tych przypadków, kiedy kontekst jest potrzebny do zrozumienia filmu. Przez to autonomiczność jest dużo mniejsza niż w przypadku Cienkiej czerwonej linii. Dlatego, mimo wszystko, uważam, że pod względem artystycznym jest gorsza od partytury Zimmera i trochę gorsza niż ocena recenzenta.\nNa płycie wyróżniają się 4 utwory: "I - Making Of Cyborg", "II - Ghost City", "Floating Museum" oraz "III - Reincarnation". Potrzeba filmowego kontekstu, aby w pełni docenić tę muzykę.\nKenji Kawai – syntezatory\nHirotani Junko - chór\nRCA Victor / BMG (1998)


zwrotów. Wpis o ubiorze i szyku.Modne, jesienne wzory Wraz z nadejściem chłodniejszych dni zaczynamy wyciągać z szaf grubsze swetry i inne elementy garderoby. Jak skompletować modny zestaw podczas zbliżającej się jesieni? Na pewn\nDodane: 22-10-2016 07:46\nDamskie spodnie ICHI sklep internetowy\nWłaściwie dopasowane spodnie to ważna sprawa, ale niestety takie spodnie są często bardzo kosztowne. albo inne e-sklepy mają korzystne ceny oraz uczciwą politykę zwrotów. Wpis o ubiorze i szyku.\nNa temat dentystów i leczeniu u nich zębówCiepło w domu oznacza komfortO stwardnieniu rozsianym. Grupa ryzyka i nowe lekiJakie kupić części?Ogólnie o odzieży medycznejIdziesz do salonu kosmetycznego? Kilka poradOgólnie o panelach fotowoltaicznychBhp-pulsar.plDealer samochodowyKiedy komputer odmówi posłuszeństwa. O serwisie i informatyceOpieka nad seniorem. Czy nie lepszy byłby dom seniora?Artykuł o kosmetykach, urodzie i zabiegachNowoczesne podejście do kartotekO zasięgach w SEO - lokalne wypada lepiejCzysty samochódKomfort i ciepłoCzym jest reklama zewnętrznaJak poradzić sobie z s=problemamiPomoc prawna w potrzebie A propos de dents - non seulement l'hygi?ne est importante Beautiful landscapes, nice people and great food - PolandStomatolog zabrzeSome facts about pipes and plumbingPoligrafia reklamowaW gąszczu przepisów polskiego prawaKrótko i na temat: serwisy komputeroweImplantolog zabrzeZegarek na rękęOśrodki szkolenia kierowców. Jak zdać prawko?Jak pracują geodeci?Co robi na co dzień geodeta?


autor: Sunday665 » 09 stycznia 2019, 16:07 - śr\nOgrzewanie podłogowe jest bardzo ciekawym rozwiązaniem, choć nie zastosowałam go w moim domu. U mnie jest zwykły grzejnik, który zarówno daje ciepło, jak i umożliwia np. wygodne wysuszenie ręczników. W domu posiadam również biokominek, który nabyłam w Galerii Kominków. Na początku miałam wątpliwości, czy się sprawdzi, ale teraz nie zamieniłabym go na nic innego. Biokominek bardzo dobrze się sprawuje i efektywnie ogrzewa pomieszczenia. Na stronie https://www.galeriakominkow.pl/catalog/ ... ki/id/175/ można sprawdzić szczegóły, jeśli ktoś będzie zainteresowany.\nautor: sofia32 » 01 lipca 2019, 09:37 - pn\nFajną opcją są grzejniki podłogowe. O takie jak tu https://sklep.terma-tech.pl/grzejniki-podlogowe-kanalowe. Są świetnym uzupełnieniem ogrzewania podłogowego. Estetyczne, dyskretne i bardzo funkcjonalne. Myślę, że to też warto rozważyć.\nautor: Kordi33 » 15 lipca 2019, 12:34 - pn\nBardzo duży wybór grzejników ma firma Mat-Dom. Ja, gdy budowałem dom korzystałem z ich usług ibyłem bardzo zadowolony - bardzo ważne jest to że mają bardzo szeroką ofertę.\nWięcej możecie znaleźć na stronie https://mat-dom.pl/grzejniki-elektryczne/\nautor: domi78 » 15 lipca 2019, 14:31 - pn\nZastanawiam się nad wymianą starych żeliwnych grzejników w moim mieszkaniu w bloku. I podstawowym problemem jest wybór między stalą i aluminium. Wszyscy doradzają mi aluminium, ale sama nie wiem. ja widziałam takie Grzejniki pokojowe Perfekt System i zastanawiam się własnie nad nimi.\nautor: Kordi33 » 19 sierpnia 2019, 10:42 - pn\nNajważniejsze jest to, by kupować grzejniki wysokiej jakości i sprawdzonych producentów. Takich możemy znaleźć na stronie https://mat-dom.pl/ mają bardzo szeroką ofertę w której znajdziemy coś dla siebie.\nautor: klopsik » 21 sierpnia 2019, 11:46 - śr\nJak dla mnie to jeśli chodzi o grzejnik w łazience to nie trzeba jakiś specjalnych udziwnień. Wystarczy klasyczny grzejnik łazienkowy. Na przykład coś w takim stylu https://buderus-inserw.pl/sklep/grzejni ... 2azienkowe - solidne grzejniki łazienkowe polskiej marki.\nautor: Triumph » 29 października 2019, 12:21 - wt\nGrzejniki ozdobne jak sama nazwa wskazuje nie służą do ogrzewania, a np. do suszenia ręczników, natomiast nie zawsze też można w małej łazience zamontować na stałe jakiś grzejnik. W tym wypadku dobrym rozwiązaniem będzie grzejnik elektryczny Thermoval, taki jakie oferuje sklep internetowy onelectro.pl https://onelectro.pl/wentylacja-systemy ... yczne.html. Można np. wybrać sobie model mobilny i cieszyć się kąpielą w cieple, konwektory bardzo szybko nagrzewają pomieszczenie, mają też termostat i regulację temperatury.\nautor: płaczka » 14 stycznia 2020, 23:54 - wt\nW łazience można na stałe zamontować grzejnik olejowy i w ten sposób ogrzewać to pomieszczenie. Spotkaliście się już z takim rozwiązaniem? jest coraz bardziej popularne. Całkiem możliwe, że ogrzewanie elektryczne będzie z roku na rok coraz więcej osób u siebie w domach instalować. Taki grzejnik olejowy na długo utrzymuje ciepło, nie pobiera dużo prądu a szybko się nagrzewa.\nautor: Robert7979 » 11 lipca 2020, 11:25 - sob\nZobacz na stronie https://remont.biz.pl/grzejniki-vasco/vasco-oni-idealnie-plaski-grzejnik-dekoracyjny/


kup! (PDF) - tylko 15.99 zł »\nWpływ stagnacji na jakość mikrobiologiczną wody w instalacji pilotażowej wykonanej z tworzyw sztucznych (pvc, pe-hd, pex)\nAgnieszka Rożej Dariusz Kowalski Beata Kowalska\nZmiana jakości mikrobiologicznej wody podczas stagnacji zależy od warunków hydrodynamicznych panujących podczas przepływu wody oraz od rodzaju tworzywa, z którego wykonana jest instalacja. Przebadano zmiany stężenia bakterii heterotroficznych i ATP podczas stagnacji wody w instalacji badawczej wykonanej z PVC, PE-HD oraz PEX w zależności od prędkości przepływu wody poprzedzającej stagnację. W wodzie recyrkulowanej z prędkością 0,15 m/s stwierdzono wysokie stężenia bakterii, których liczba kolonii w czasie stagnacji nie zmieniała się lub malała. Przy wyższych prędkościach recyrkulacji (0,3 oraz 0,45 m/s) liczba bakterii początkowo niższa nawet 400-krotnie, podczas stagnacji znacząco rosła. We wszystkich wariantach doświadczenia najwięcej bakterii obserwowano w przewodach PE-HD, najniższe stężenia bakterii i ATP w PVC."Woda pitna" zgodnie z wymogami WHO powinna być "odpowiednia do konsumpcji przez ludzi i wszystkich codziennych czynności domowych łącznie z utrzymaniem higieny osobistej" . Procesy uzdatniania wody obejmujące m.in. filtrację, napowietrzanie i dezynfekcję zmniejszają zawartość w niej mikroorganizmów, ale nie sterylizują. W systemach dystrybucji wody może dochodzić do lokalnych przesiąków i rozszczelnień instalacji wodociągowej, co przy niskich stężeniach substancji dezynfekujących umożliwia wzrost liczby żywych mikroorganizmów i obniża jakość wody dostarczanej użytkownikom. Mikroorganizmy nie pozostają w wodzie jedynie w formie planktonowej, sprawnie zasiedlają powierzchnie wewnętrzne instalacji wodociągowej tworząc biofilm, który staje się wtórnym źródłem zanieczyszczeń mikrobiologicznych wody pitnej. Problem wtórnego zanieczyszczenia wody pitnej jest na tyle istotny, iż konieczność kontroli jakości wody obejmującej wszystkie elementy zaopatrzenia w wodę od ujęcia do punktu czerpalnego, znalazła się wśród propozycji zmian dyrektywy 98/83/WE dotyczącej jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz wpr więcej »\nStraty ciśnienia na zaworze antyskażeniowym - badania laboratoryjne i modelowe\nMarcin Konrad Widomski Anna Musz Małgorzata Iwanek\nArtykuł zawiera wyniki badań laboratoryjnych i modelowych mających na celu określenie straty ciśnienia oraz współczynnika oporu miejscowego dla zestawu zaworu antyskażeniowego o średnicy nominalnej DN 15 mm, obejmującego także połączenia rozłączne zawór - przewód PEX-Al-PEX, dla zmiennej wartości liczby Reynoldsa. Badania numeryczne rozkładu prędkości przepływu wody oraz intensywności turbulencji zostały przeprowadzone za pomocą komercyjnego oprogramowania CFD (Computational Fluid Dynamics) FLUENT, Ansys Inc. Przeprowadzone badania pozwoliły na określenie zależności pomiędzy wysokością straty ciśnienia a liczbą Reynoldsa oraz na identyfikację zmian we właściwościach przepływu wody przez zawór antyskażeniowy wpływających na wartość strat ciśnienia na badanym oporze miejscowym. Wyniki zaprezentowanych obliczeń numerycznych mogą także zostać wykorzystane do analiz numerycznych wymywania i rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń migrujących z materiału korpusu i uszczelnienia zaworu. *) Dr inż. Marcin K. Widomski - Wydział Inżynierii Środowiska, Politechnika Lubelska, ul. Nadbystrzycka 40B, 20-618 Lublin, tel. (81) 5384138, e-mail: M.Widomski@wis.pol.lublin.pl Mgr inż. Anna Musz - Wydział Inżynierii Środowiska, Politechnika Lubelska, ul. Nadbystrzycka 40B, 20-618 Lublin, tel. (81) 5384138 Dr inż Małgorzata Iwanek - Wydział Inżynierii Środowiska, Politechnika Lubelska, ul. Nadbystrzycka 40B, 20-618 Lublin, tel. (81) 5384431 Wstęp Ze względu na złożone ukształtowanie przestrzenne i zróżnicowaną armaturę instalacji wodociągowych niezwykle istotnym zagadnieniem staje się poprawne określenie strat ciśnienia na oporach miejscowych. Straty ciśnienia wywoływane przez lokalne przeszkody wyznacza się wciąż w oparciu o wycofaną w 2011 r. normę PN-M-34034:1976 , w której podstawę obliczeń stanowią stabelaryzowane współczynniki oporu miejscowego, uzależnione w większości przypadków jedynie od wymiarów geometrycznych danego oporu. Liczne b więcej »\nZnaczenie dezynfekcji UV z roku na rok systematycznie wzrasta czego dowodem jest coraz więcej instalacji UV na świecie. Praca przedstawia nowoczesne urządzenia dla systemów dezynfekcji wody i ścieków za pomocą promieni ultrafioletowych (UV), opracowane przez firmę LIT. Zaprezentowano także szereg zastosowań powyższych systemów.Dezynfekcja wody promieniami uv - nowe rozwiązania techniczne Wiele zalet technologii UV w stosunku do tradycyjnych metod sprawiło, że jest ona coraz to chętniej stosowana i ulega ciągłemu rozwojowi i udoskonalaniu. Przede wszystkim jest to proces czysto fizyczny, który nie zmienia smaku i zapachu wody i nie tworzy szkodliwych produktów ubocznych dezynfekcji. Dodatkowo światło UV eliminuje potrzebę transportu, przechowywania i wykorzystywania potencjalnie groźnych chemikaliów. W przypadku niektórych mikroorganizmów takich jak Clostridium, Cryptosporidium czy Giardia promieniowanie UV jest znacznie skuteczniejszym sposobem dezynfekcji niż metody chemiczne. Pierwotniaki. takie jak Cryptosporidium czy Giardia nie są limitowane w wodzie, a były już powodem wielu epidemii w różnych państwach świata. Wszystko to sprawia, że liczba zainstalowanych reaktorów UV na świecie jak i w Polsce systematycznie wzrasta. Do dezynfekcji wody zarówno na stacjach uzdatniania wody, przemyśle spożywczym jaki i też wody w basenach, stosuje się zamknięte reaktory ciśnieniowe. Reaktory firmy LIT Technologie wykorzystują promienniki niskociśnieniowe wysokowydajne o mocy do 600 W i gwarantowanej żywotności wynoszącej 12 000 h. Promienniki niskociśnieniowe, są monochromatyczne, czyli w większości emitują promieniowanie UV o stałej długości fali czyli 254 nm. Tego typu promienniki zawierają małą ilości pary rtęci w gazie obojętnym (zazwyczaj argonie) i wykorzystują łuk elektryczny do pobudzenia atomów rtęci, które następnie emitują światło UV. Promienniki niskociśnieniowe są dłuższe od promienników średniociśnieniowych i ułożone są więcej »\nZastosowanie badań molekularnych do oceny wpływu farmaceutyków na organizmy ekosystemu wodnego\nKatarzyna Affek Monika Załęska-Radziwiłł\nW ostatnich latach zaobserwowano wzrost stężeń farmaceutyków w wodach powierzchniowych. Długotrwałe narażenie na środki lecznicze może powodować szereg nieprzewidywalnych zmian na poziomie molekularnym w komórkach organizmów i w konsekwencji prowadzić do zmian bioróżnorodności. W badaniach ekotoksykologicznych szerokie zastosowanie znalazła genetyka molekularna. W niniejszej pracy omówiono wybrane molekularne techniki badawcze (testy mutagenności, cytogenetyczne, immunologiczne, na bazie PCR i mikromacierzy) w kontekście ich zastosowania w badaniach szkodliwości farmaceutyków obecnych w wodach powierzchniowych w stosunku do biocenozy. *) Mgr Katarzyna Affek, dr hab. Monika Załęska-Radziwiłł - Politechnika Warszawska, Wydział Inżynierii Środowiska, Zakład Biologii, ul. Nowowiejska 20, 00-653 Warszawa, katarzyna.affek@is.pw.edu.pl 1. Wprowadzenie Ksenobiotyki obecne w wodzie i osadach dennych w formie rozpuszczonej oraz w postaci zawiesin dostają się do organizmów zwierzęcych przez układ oddechowy, skórę lub układ pokarmowy. Pobierane są także przez korzenie włośnikowe roślin zasiedlających skażone ekosystemy wodne. W 2000 roku oszacowano, że na 80 000 związków chemicznych wprowadzonych do obrotu około 20% stanowi genotoksyny, czyli związki zdolne do wywoływania względnie trwałych zmian w materiale genetycznym . Ich obecność w środowisku wodnym może powodować zmiany obejmujące jedno pokolenie (nowotwory, teratogenność, embriotoksyczność) lub, w szczególności przy stałym dopływie zanieczyszczeń, wpływać na populacje organizmów poprzez np. ograniczenie płodności, żywotności potomstwa czy zahamowanie wzrostu. W konsekwencji dochodzi do spadku zmienności genetycznej, a co za tym idzie spadku zdolności przystosowawczych do zmiennych warunków środowiska. Zmiany w populacjach mogą więc wpływać negatywnie na stabilność ekosystemów. Substancje chemiczne obecne stale w środowisku mogą zagrażać także zdrowiu ludzi (m.in. powodując więcej »\nTematem artykułu jest zagadnienie modernizacji oczyszczalni mleczarskich ścieków w Zakładach Mleczarskich w Bielsku Podlaskim. Przedstawiono charakterystykę dotychczas pracującej oczyszczalni ścieków. Wskazano kierunek podjętej modernizacji obiektu dający gwarancję zminimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko. Zaprezentowano nowe rozwiązania ze szczególnym uwzględnieniem obiektów, które powstały dzięki wykorzystaniu istniejących wcześniej. Zwrócono uwagę na zastosowanie nowej generacji urządzeń mieszająco-napowietrzających oczyszczania ścieków oraz do dezodoryzacji zanieczyszczonego powietrza z obiektów oczyszczalni ścieków za pomocą fotokatalitycznego utleniania.Ścieki z zakładów przemysłu mleczarskiego charakteryzują się podwyższonymi wskaźnikami zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do ścieków komunalnych czy bytowo-gospodarczych. Występują w nich znaczne wahania ładunku zanieczyszczeń obserwowane zarówno w ciągu doby jak i w skali roku. Odprowadzanie ich do odbiornika może powodować intensywne zużywanie tlenu, tworzenie osadów dennych, obniżenie pH wody. Według polskiej klasyfikacji działalności zakłady mleczarskie należą do sekcji przetwórstwa przemysłowego do działu produkcji artykułów spożywczych (Rocznik Statystyczny, 2011). W 2010 r. z tego działu ilości ścieków odprowadzane bezpośrednio do wód powierzchniowych lub do ziemi wynosiły 70,3 hektometrów sześciennych, w tym z grupy dotyczącej wytwarzania wyrobów mleczarskich 26,0 hektometrów sześciennych, co stanowi 37% (Rocznik Statystyczny 2011). Należy zatem zwrócić szczególną uwagę na sposób oczyszczania ścieków z zakładów mleczarskich przed odprowadzeniem do odbiornika. Zakład w Bielsku Podlaskim jest jednostką rozwijającą się w sposób dynamiczny, dostosowującą się do rynku wewnętrznego i europejskiego. Produkcja oparta jest głównie na przetwórstwie mleka surowego, z którego wytwarzany jest szeroki asortyment wyrobów. Zakład stale modernizuje liniej więcej » Czytaj za darmo! »\n"WODY OPADOWE, odprowadzanie, zagospodarowanie, podczyszczanie i wykorzystanie". Autorzy: Jadwiga Królikowska i Andrzej Królikowski Książka Autorskiej Spółki: Jadwiga Królikowska i Andrzej Królikowski stanowi kompendium wiedzy, zebranej przez Autorów, dotyczącej wód opadowych. Autorzy w zaprezentowanym dziele o charakterze monografii naukowej zebrali i uporządkowali badania własne i współczesną wiedzę tematyczną zawarta w pozycjach literaturowych związanych z tematem zasygnalizowanym w tytule książki. Czyni to jednocześnie z tego działa znakomity podręcznik akademicki przydatny zarówno dydaktykom jak i studentom. Treść książki została podzielona na jedenaście rozdziałów. Rozwinięto w nich i logicznie uporządkowano problemy wiążące się z przesłaniem naukowo-dydaktycznym dzieła. Książka jest poprzedzona wstępem - punkt 1. Charakterystykę wód deszczowych - bar więcej » Czytaj za darmo! »\nW trosce o dobry stan wód - wyniki konsultacji społecznych\nZanieczyszczenie oraz brak wody to najpoważniejsze problemy gospodarowania wodami w Polsce, które utrudniają osiągnięcie dobrego stanu wód, czyli stanu najbardziej zbliżonego do naturalnego. W ramach konsultacji społecznych "Przeglądu istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy" oraz "Harmonogramu i programu prac związanych z aktualizacją planów gospodarowania wodami" przeprowadzono ogólnopolskie badania z udziałem blisko 800 ekspertów z różnych środowisk. W wywiadach indywidualnych i spotkaniach grup fokusowych, które odbywały się na terenie każdego z siedmiu regionalnych zarządów gospodarki wodnej, badani określili istotne problemy gospodarki wodnej oraz więcej » Czytaj za darmo! »\nWykrywanie emisji gazów węglowodorowych przy wykorzystaniu kamery termowizyjnej FLIR GF320\nMateusz Rataj Maciej Basiura\nArtykuł przedstawia zagadnienia związane z metodami termowizyjnymi, umożliwiającymi przeprowadzanie analizy różnych procesów i obiektów. Skupia się na stosunkowo nowym zastosowaniu obrazowania w podczerwieni, które umożliwia obserwację wycieków gazów węglowodorowych. W pierwszej części artykułu zaprezentowane zostały możliwości obserwacji wycieków gazu ziemnego i propanu w warunkach laboratoryjnych. W drugiej części zaprezentowane zostały możliwości przeprowadzenia inspekcji rzeczywistych instalacji i urządzeń gazowych znajdujących się zarówno w zamkniętych pomieszczeniach jak i w otwartej przestrzeni. Przedstawiono możliwości rejestracji wycieków gazów. *) Mgr inż. Mateusz Rataj - pracownik Laboratorium Badań Urządzeń Gazowych i Grzewczych w Zakładzie Użytkowania Paliw Instytutu Nafty i Gazu w Krakowie, zatrudniony na stanowisku asystent. Absolwent wydziału Paliw i Energii Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Certyfikowany termografista ITC Level 1 Mgr inż. Maciej Basiura - kierownik Laboratorium Badań Elektrycznych w Zakładzie Użytkowania Paliw Instytutu Nafty i Gazu w Krakowie, zatrudniony na stanowisku asystent. Absolwent Automatyki i Robotyki na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Certyfikowany termografista ITC Level 1 W przyrodzie można wyróżnić trzy sposoby przenoszenia ciepła są to: przewodzenie, konwekcja (naturalna i wymuszona) i promieniowanie. Dzięki istnieniu trzeciego z tych zjawisk oraz dzięki temu, że każde ciało powyżej temperatury zera absolutnego emituje promieniowanie cie więcej »\nW pracy przedstawiono wyniki badań zmian jakości wody, zrealizowanych z wykorzystaniem instalacji badawczej wykonanej z polietylenu sieciowanego (PEX). Podczas badań uwzględniono wpływ zmiany temperatury, różnej prędkości oraz wpływ chlorowania wody za pomocą podchlorynu sodu na ilość wymywanych związków organicznych. Analizy przeprowadzono za pomocą wielokanałowego chromatografu gazowego Thermo TRACE GC ULTRA sprzężonego ze spektrometrem mas Polaris Q. Jedenaście związków organicznych, w tym lotne związki organiczne, takie jak metylo-tert-butylo-eter MTBE, zostało zidentyfikowanych w badanych próbkach wody. *) Beata Kowalska, Dariusz Kowalski - Politechnika Lubelska, 20-612 Lublin, ul. Nadbystrzycka 40B, e-mail B.Kowalska@pollub.pl. Wstęp Polietylen sieciowany (PEX), materiał stosowany często w ostatnich latach w instalacjach wody zimnej i ciepłej, charakteryzuje się korzystnymi właściwościami mechanicznymi i lepszą odpornością na podwyższoną temperaturę w porównaniu z innymi tworzywami termoplastycznymi [4, 9]. Jednak wszystkie materiały, w tym także tworzywa sztuczne stosowane w instalacjach wodociągowych, wpływają w sposób pośredni i bezpośredni na jakość wody, będącej z nimi w kontakcie. Związki migrujące z materiału rur mogą przedostawać się do wody bezpośrednio poprzez dyfuzję substancji do wody lub pośrednio np. jako metabolity biologicznego wzrostu biofilmu na wewnętrznej powierzchni rur. Tak więc woda opuszczająca stację uzdatniania, charakteryzująca się wysoką 370 GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ WRZESIEŃ 2012 jakością, może zostać powtórnie zanieczyszczana przed dotarciem do konsumentów . Składniki dodatkowe dodawane do polimeru podczas wytwarzania rur zostały dość szczegółowo przebadane pod względem ich wpływu na jakość uzyskiwanego tworzywa, jednak niewiele jest badań dotyczących substancji migrujących do wody pitnej oraz ich wpływu na jej jakość . Jakość wody może być oceniana na podstawie wskaźni więcej »


info.wiara.pl » Informacje » Z Polski » Seria wypadków pod Rysami - nie żyje turysta\nLeonardo Company / CC 2.0\nDo drugiego wypadku doszło w momencie, gdy TOPRowcy udzielali pomocy poszkodowanemu w innym tragicznym zdarzeniu. Ponadto TPN informuje o zamknięciu popularnego szlaku ze względu na aktywny obryw skalny.\ndramatyczny początek tygodnia w Tatrach. Do serii poważnych wypadków doszło na podejściu na najwyższy polski szczyt - Rysy. Wszystko zaczęło się tuż przed godziną 10 w poniedziałek, kiedy jeden z turystów poślizgnął się na śniegu i poleciał w dół. Na miejsce bardzo szybko udali się ratownicy TOPR przetransportowani śmigłowcem. Poszkodowany w stanie krytycznym został przetransportowany do szpitala. Niestety obrażenia były bardzo poważne i turysta zmarł.\nW czasie, gdy ratownicy znajdowali się jeszcze na stoku, w tym samym rejonie doszło do kolejnego wypadku. Scenariusz zdarzenia był bardzo podobny - poślizgnięcie się na śniegu i długi lot w dół. Ratownicy zabezpieczyli rannego i przygotowali do transportu do szpitala.\nW tatrach w wielu miejscach, szczególnie na północnych stokach, leży jeszcze śnieg. Zmrożone płaty stanowią poważne zagrożenie. Bardzo łatwo o poślizgnięcie. Z tego powodu warto być przygotowanym na każde warunku, mieć na wyposażeniu raki i czekan.\nTatrzański Park Narodowy informuje tez o zamknięciu szlaku turystycznego między Świnicą a Zawratem. Obryw skalny zniszczył znaczną część ścieżki. TPN ostrzega, że obryw jest nadal aktywny i przebywanie w tym rejonie nie jest bezpieczne.\ndodane 21.05.2018 13:54


Bella Addormentata. Akcja rozgrywa się w czasie sześciu dni w kilku miejscach Włoch. Losy osób, z różnych środowisk, o odmiennych światopoglądach splatają się ze sobą. Życiowe wybory, nadzieja wbrew wszystkiemu, trudne relacje w rodzinie. – Zwierciadlo.pl\nBella Addormentata. Akcja rozgrywa się w czasie sześciu dni w kilku miejscach Włoch. Losy osób, z różnych środowisk, o odmiennych światopoglądach splatają się ze sobą. Życiowe wybory, nadzieja wbrew wszystkiemu, trudne relacje w rodzinie.


» Kimono Natalie satin grace\nKimono Natalie satin grace\nSzlachetna, satynowa piękność. Symbol luksusu, poczucia wyjątkowości i pewnego rodzaju świętości, do której zabiera nas wzór japońskiego orientu i niezwykle wrażliwy materiał. Taka właśnie jest Natalie w princie SATIN GRACE.\nKimono NATALIE satin grace wykonane jest w 100% z satynowanej wiskozy. Jest bardzo delikatne, a tym samym bardziej nadaje się na wyjątkowe okazje, niż do chodzenia na co dzień.\nIwona ma 180 cm wzrostu i na co dzień nosi rozmiar 36


Kiwi - pomarańczowe smoothie • Przepis | swiatwemnie.pl\nWszystkie przepisy > Napoje > Smoothie\nKiwi - pomarańczowe smoothie\nW smaku wyraziście kwaskowaty owocowy miksowany napój pełen witamin z dodatkiem rozpuszczalnego błonnika. Dla złagodzenia kwaskowatego smaku możecie dodać łyżeczkę miodu albo stewię.\nSmoothie Bezglutenowe Bezlaktozowe Sezon - Pomarańcza\npomarańcz 250 gramów • kiwi 150 gramów • woda 100 mililitrów\nPomarańcz obieramy i rozbieramy na kawałki. Wkładamy do miksera. Miękkie dojrzałe kiwi obieramy poprzez delikatne ściągniecie skórki z pomocą ostrego plastikowego noża (używamy tej samej procedury co przy obieraniu ziemniaków ugotowanych w mundurkach). Dodajemy do pomarańczy, dolewamy wodę i krótko miksujemy.\nbłonnik rozpuszczalny Psyllium 1 łyżeczka\nWsypujemy błonnik i miksujemy.\nmiód • Stewia - proszek\nWedług smaku dosładzamy i od razu podajemy. Około pół godziny po wypiciu napoju wypijamy około 200 ml wody, abyśmy uzupełnili płyny, ponieważ dodany błonnik wchłania wodę.\nStewia - proszek -\nkiwi 150 gramów\npomarańcz 250 gramów


Zobacz wątek - Przylaszczki jakie są, jakie macie ?\nPrzylaszczki jakie są, jakie macie ?\nTytuł: Re: Przylaszczki jakie są, jakie macie ?\nNapisane: 18 lut 2014, o 16:37\nU mnie podobnie jak u Foxa, siedmiogrodzka też już zaczęła kwitnąć, choć rośnie nieco w cieniu cisa.Pospolita jeszcze wygląda na mocno śpiącą.\nNapisane: 27 lut 2014, o 18:53\nWitam wszystkich przylaszczkomiłośników,\nCzar na mnie padł niewymowny i mam kolejne wpisy na liście chciejstw. W moim ogródku to tylko mała kępka przylaszczki pospolitej, dostanej z ogrodu mamy . Teraz jestem przed zmianą ogrodu (przeprowadzka w perspektywie) i zagwozdka, jak tu wytrzymać jeszcze trochę? Rączki swędzą, żeby już już kupować, ale wiadomo, że przesadzania nie lubi, a miejsca docelowe w nowym ogrodzie jeszcze mocno niedookreślone....\nEch, tak czy tak pięknej dalszej wiosny wszystkim życzę i radości z kwiatków\na tym się zajmuję na co dzień\nNapisane: 27 lut 2014, o 20:46\nAle jaki to problem przecież można kupić i posadzić w doniczce zadołować w ziemi i w razie przeprowadzki bez uszczerbku można zabrać i wsadzić już na miejscu docelowym. Ja sporo młodych mam w tej chwili w doniczkach, i trzymam właśnie z myślą o późniejszym ich sadzeniu .\nNapisane: 18 mar 2014, o 17:42\nA to moja ulubienica\nNapisane: 18 mar 2014, o 20:37\nRenatko- czy to jest ta przylaszczka o której rozmawialiśmy jesienią ?.Tamta chyba miała być niebieska.\nGórki,pagórki i reszta 2018\nNapisane: 18 mar 2014, o 20:43\nJanku Twoim górką i znajomością z Tobą zawdzięczam posiadanie\nzarówno poprzedniczki jak i tego oto osobnika\ni chyba najwięcej o nim rozmawialiśmy jesienią\nNapisane: 19 mar 2014, o 06:49\nTo dobrze pamiętałem.Bardzo ładny krzaczek.Swoją podzieliłem dwa lata temu.W ubiegłym roku nie kwitły ale teraz wypuszczają kwiaty.\nNapisane: 19 mar 2014, o 08:02\nMoje też już kwitną\nNapisane: 19 mar 2014, o 11:06\nA to moje maleństwa\nNapisane: 19 mar 2014, o 13:40\nDostałem w zeszłym roku nasionka dwóch odcieni różu zobaczymy czy coś wzejdzie\nNobilis, jedne przekwitły znów się zacznie wyścig z mrówkami w zbieraniu nasion\nA inne kwitną w najlepsze\na jedna kępka dopiero zaczyna\nNapisane: 19 mar 2014, o 14:33\nNapisane: 19 mar 2014, o 14:52\nJacek ja jak chciałam pozbierać nasionka z przylaszczek to zakładałam na nie torebki od herbaty , dwa lata temu nazbierałam różnych ale z wysiewu nic nie było dlatego zostawiłam to przyrodzie i przy niektórych jest sporo siewek choć nie przy tych z których by się chciało nasionka .\nNapisane: 19 mar 2014, o 15:13\nEwo ja mam działkę pod oknami i więcej czasu spędzam na powietrzu niż w domu, nasiona są pod codzienną kontrolą ale zdarzyło mi się podczas zbierania gdy jakieś opadło na ziemię to zaraz mróweczki się nim zainteresowały i one w jedną stronę a ja w drugą ciągniemy ale ma to i dobre strony ponieważ roznoszą po działce i znajduję siewki w różnych dziwnych miejscach.\nZ moich wiadomości wynika że posiane po zbiorze w sprzyjających warunkach wykiełkują w ciągu 2 miesięcy, jednak to tylko teoria bo jak do tej pory nie miałem możliwości sprawdzenia wiarygodności. A *kagańce* zakładam często na ciemierniki\nNiektóre z siewu ujawniają się u mnie dopiero po 2 latach.\nFakt że działka to istna patelnia.\nNapisane: 20 mar 2014, o 20:37\nI u mnie też coś kwitnie\n[ Posty: 198 ] Idź do strony nr... 1 ... 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15