((i)) H λανθασμένη προσέγγιση του ζητήματος της έκτρωσης, είναι μια λανθασμένη αντίληψη για τον κόσμο συνολικότερα.\n20/08/2020 10:56 πμ.\nH λανθασμένη προσέγγιση του ζητήματος της έκτρωσης, είναι μια λανθασμένη αντίληψη για τον κόσμο συνολικότερα. "Πιάσαμε" το ζήτημα της έκτρωσης, επειδή οι προσεγγίσεις που υπάρχουν για το συγκεκριμένο θέμα προέρχονται είτε από μια φασίζουσα οπτική, είτε από εκείνους που μιλάνε για την "αυτοδιάθεση του σώματος". Η δική μας προσέγγιση είναι διαφορετική. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το οποιοδήποτε άλλο θέμα (γι' αυτό και για εμάς η ουσία της συζήτησης δεν είναι να επικεντρωθούμε στην έκτρωση), αφού όσοι έχουν αυτήν την αντίληψη που θα αναλύσουμε πιο κάτω, την έχουν σε κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνονται. Έτσι πέρα απο το δηλητήριο της εθνικής ενότητας το οποίο σε κάνει να μην αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα όπως έχει, υπάρχει και μια άλλη αντίληψη η οπόια βρίσκεται -δυστυχως -μέσα στους ριζοσπαστικούς χώρους. Αυτή η λανθασμένη πολιτική θεώρηση των πραγμάτων είναι πολυ επικίνδυνη, κάνοντας το κίνημα να μην μπορεί να αναπνεύσει, σέρνοντας το στη στασιμότητα και τον ρεφορμισμό, βάζοντας φρένο εν τέλει στην ίδια την επανάσταση. Δεν πιστεύουμε ότι όσοι ενστερνίζονται αυτές τις απόψεις το κάνουν εσκεμμένα, αλλά θέλουν-δε θέλουν, λειτουργούν αντεπαναστατικά. Αυτό το πολιτικό μπλέντερ εμπεριέχει πολλούς. Μικροαστούς, φιλελεύθερους, "πολίτες της κοινωνίας", "οικολόγους" αριστερούς, σεξοκατηγοριοποιητές και ανθρώπους που τους αρέσει να δίνουν ή να τρώνε ξύλο, vegan-vegetarian, τους περισσότερους φεμινιστές, άτομα που αυτοαποκαλούνται ως "μαύρη αναρχία" και λειτουργούν με γνώμονα τον ιδεαλισμό και το κεφάλι τους, μεταμοντέρνους (κυρίως αυτόνομους, και κάποιους νεομαρξιστές και αναρχικούς κ.α.). Αρκετοί από αυτούς που έχουν τέτοιες απόψεις, κινούνται μέσα στο πλαίσιο του αναρχικού χώρου και κάποιοι υπογράφουν και με "αλφάδι" . Μπορεί αυτό να μας εξοργίζει λίγο περισσότερο, καθώς αυτές οι αντιλήψεις αλλάζουν το νόημα της αναρχίας, όμως και αυτό να μην συνέβαινε, πάλι θα στεκόμασταν απέναντι σε αυτές τις νοοτροπίες, που είναι το λιγότερο αντιδραστικές, ή μάλλον καλύτερα ιδεολογήματα που έρχονται από τα πάνω. Απότοκα της ήττας και της αντεπανάστασης.\nΗ Εξουσία ανάλογα με τον χωροχρόνο στον οποίο βρισκόμαστε ( πχ έχουν σημασία οι αγώνες μας, η χωροταξία και η παραγωγή της κάθε χώρας, ο χρόνος, ο τρόπος διαχείρησης της εκάστοτε κυβερνήσης κ.α), κάποιες φορές μπορεί να την βολεύει ο πληθυσμός των ανθρώπων να είναι μεγάλος και άλλοτε πιο μικρός, για τα όποια συμφεροντά της. Σίγουρα έχει τη σημασία του, να βλέπουμε το πως κινείται η εξουσία, όμως το σημαντικό είναι να βλέπουμε όλο το κοινωνικό προτσές στο συνολό του. Έτσι δεν θα μπούμε μέσα σε εκείνο το δίπολο που λεει "δεν φέρνουμε παιδιά σ' έναν άσχημο κόσμο ή κάνω παιδιά για να στηρίξω τον θεσμό της πυρηνικής οικογένειας (ειτε κάνοντας παιδιά, ειτε κάνοντας έκτρωση, με την δικαιολογία ότι δεν είναι ενισχυμένος αυτός ο θεσμός στην περιοχή που μένω)". Είμαστε ενάντια και στις δυό αυτές περιπτώσεις.\nΤην αυτοδιάθεση του σώματος αν δεν τη δεις συνδυαστικά μέσα σ'ένα συνολικότερο κοινωνικό πλαίσιο, απο μόνη της δε λέει τίποτα. Αλλιώς θα είναι μια αστική και μικροαστική αντίληψη περί ελευθερίας που εκλαμβάνει το άτομο ως μια απομονωμένη μονάδα που μπορεί συνεχώς να κάνει ελεύθερες επιλογές μέσα στο υπάρχον. Δηλαδή μια μονάδα ιδεαλιστική και αυτόβουλη, μια μονάδα τεμαχισμένη σε ενσωματωμένους ρόλους, που προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί αλλοτριωμένα, αντί να επιτεθεί... Αντί να είναι μια ατομικότητα ευρισκόμενη μέσα στην αλληλεπίδραση των κοινωνικών σχέσεων και της “υλικής “ταξικής κοινωνίας, της προσωπικότητας και της διαφορετικότητας και εκείνης της στόχευσης για μια αντικειμενική συνολική ελευθερία. Φυσικά ενας άνθρωπος πέρα από τον συλλογικό του αγώνα (πχ ενάντια στο στρατό) οφείλει όσο μπορεί να κάνει και τον ατομικό του (πχ αν μπορώ, δεν πάω στρατό), έχοντας όμως εκέινη τη συνείδηση που λεει ότι ζούμε σε έναν ανελεύθερο κόσμο και οι όποιες κατακτήσεις μας είναι μερικές και όχι ότι ζω σ'έναν υπερταξικό κόσμο που μέσα στον οποίο μπορώ να κατακτώ απόλυτες ελευθερίες. Έτσι την στιγμή που αυτοί νομίζουν ότι λειτουργουν πάνω από όλα για το Άτομο, λειτουργούν για την πάρτη τους, μακριά απο την κατανόηση της υλικής ταξικής αλληλεπίδρασης και της συλλογικής διαδικασίας. Έτσι όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται η ελευθερία, αλλά συμβάλλουν στον καταμερισμό της εργασίας και στην αλλοτρίωση της. Μην ξεχνάμε οι “ανταλλακτικές συνδιαλλαγές” με το κράτος (όταν δεν υπάρχει το επαναστατικό όλο), δυναμώνουν το κράτος, καθησυχάζοντας τα υποκείμενα, αφού αυτά θα προτιμούν τα ψίχουλα της ψευδοζωής, φοβούμενοι να ρισκάρουν τη ζωης τους για την επαναστατική πραγματική ζωή.\nΡόλοι, ταυτότητες και διαχωρισμοί, αλλοτριωμένες ατομικοποιήσεις και συλλογικοποιήσεις, απομονώνουν τους ανθρώπους και τον αγώνα, ενδυναμώνουν τους ίδιους τους διαχωρισμούς, θυματοποιούν ή θυτοποιούν (ανάλογα την περίπτωση και τον άνθρωπο) τον εαυτό τους ή τους άλλους, αναπαράγουν το υπάρχον. Έτσι ακόμα κι αν θελήσουν να καταστρέψουν όλους αυτούς τους ρόλους (κάποιοι θέλουν να τους κουβαλάνε), δεν θα μπορέσουν. Αυτός ο κατακερματισμός, όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά κάθε του κομμάτι είναι κομμάτι της ίδιας της ταξικής κοινωνίας, γεμάτο αλλοτρίωση και αντιθέσεις. Μια μερική εμπειρία και στιγμή μέσα στην ολότητα του ταξικού κόσμου. Το βίωμα του καθενός και οι κάθε διαχωρισμοί που μπορεί να υπάρξουν μέσα σε μια κοινωνία, θα πρέπει να μην εκλαμβάνονται ως διαχωρισμένες εμπειρίες και θα πρέπει αυτό να καταργήθει στην πράξη. Να μην είναι αφηρημένες αφαιρέσεις που διαλύουν την πραγματικότητα σε δεκάδες μερικά και ειδικά κομμάτια, αναδύοντας τα πάντα σε προσωπικό γούστο (ή “ότι μ'αρέσει θα κάνω”) και σε ατομικές επιλογές που δεν μπορούν να κριθούν. Γιατί, έτσι, όχι μόνο θα υπάρχει έλλειψη επαναστατικής προοπτικής και συνάμα πραγματικής αλλαγής, αλλά κάποιοι θα μιλούν και για τη μη αναγκαιότητας της. Να μην μιλάς για μια ατομική καταπίεση που προήλθε "εξ ουρανού" και μόνο σε εσένα. Διαστρεβλώνοντας την πολυμορφία του επαναστατικού συνολικού αγώνα, με το πολύμορφο “ο καθένας ξεχωριστά και με ότι θέλει”, χωρίς να υπάρχει ποτέ καμιά αγωνιστική δέσμευση. Να βρίσκεις το νόημα της ύπαρξης σου όχι μέσα από τον διαχωρισμό σου από τον άλλον, αλλά μέσα από τον συλλογικό κοινό αγώνα, μέσα από το επαναστατικό όλο. Το κάθε κομμάτι (δήθεν ασύνδετο) να κατανοήσει ότι βρίσκεται σε ένα κοινό σώμα κι οχι να απομονώσει το πρόβλημα του ή στην καλύτερη να μιλάει για μια ένωση των εξατομικευμένων προβλημάτων, να κατανοήσει ότι όλα αυτά ειναι συνδεδεμένα συλλογικά σε ένα κοινό σκοπό, στοχεύοντας στο πυρήνα των ταξικών αντιθέσεων που διέπουν την κοινωνία, αρκεί το κάθε υποκείμενο να το καταλάβει. Έτσι πρέπει να αναδείξει πως λειτουργεί το σύστημα, να στοχεύσει στα αίτια και να το καταστρέψει ριζικά και συνολικά. Οι κάθε διαχωρισμοί και οι ρόλοι δεν είναι υπεριστορικοί και υπερταξικοί, ούτε λειτουργούν ξεχωριστά και μεμονωμένα. Δεν ειναι ανεξάρτητες μονάδες καταπίεσης και εκμετάλλευσης, αλλα αποτελούν μεσολαβήσεις της ταξικής κοινωνίας. Ο καπιταλισμός ενσωματώνει μέσα στον συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής του το κάθε τι, ακόμα και πράγματα που ήταν πριν την ύπαρξη του. Όμως πιστεύουμε ότι το ίδιο κάνει κάθε τάξικο σύστημα, δηλαδή ότι μπορεί να ενσωματώσει μέσα του, κάθε τι προηγούμενο. Αν λέμε ότι στα προηγούμενα ταξικά συστήματα υπάρχει υπαγωγή των κοινωνικών σχέσεων στις παραγωγικές σχέσεις, τότε μέσα στο καπιταλισμό η καθυπόταξη των κοινωνικών σχέσεων στις σχέσεις παραγωγής, γίνεται με τέτοιο τρόπο που όμοιος του δεν έχει ξαναυπάρξει. Το κεφάλαιο επεκτείνεται συνεχώς και αξιοποιεί τα πάντα προς όφελος του. Ωστόσο ανεξαρτήτως ποια εποχή έχει δημιουργηθεί κάτι, που βέβαια έχει τη σημασία του ως προς την ανάλυση και την αντιμετώπιση του, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάς είναι ότι -αν αναλογιστείς- θα καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι "όλα αυτά" έιναι οργανικά στοιχεία της ταξικής κοινωνίας. Οι παραγωγικές σχέσεις είναι η βάση που ορίζουν τα όποια στοιχεία της κοινωνίας και αυτά δεν είναι ουδέτερα. Έτσι η βάση και συνάμα ο ταξικός αγώνας δεν είναι κάποια πολιτική ταυτότητα, γι'αυτό και ξεφεύγει από τον ρόλο ενός εργάτη που απλά φωνάζει για δικαιώματα, ξεφεύγει από μια ανάλυση που μιλάει απλά για μια κακιά ελίτ που κυβερνά και καταπιέζει κάποιους, αλλά μιλάει για σχέσεις που διέπουν τις ταξικές κοινωνίες. Μιλάει για το ποια μορφή έχουν οι παραγωγικές σχέσεις την κάθε εποχή, για σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Έτσι όταν μιλάμε για τον ταξικό κόσμο, μιλάμε για μια κοινωνική σχέση πάλης μεταξύ των τάξεων. Από τη μία η άρχουσα τάξη που προσπαθεί να σε υποτάξει στις επιταγές της εκάστοτε παραγωγής κι απο την άλλη οι κοινοι αγώνες και τα κοινά οφέλη των από κάτω. Κ.α.\nΟι παραγωγικές σχεσεις δεν είναι μια έννοια "οικονομίστικη", αλλά επεκτείνεται σε κάθε σφαίρα της κοινωνικής ζωής. Έτσι το κάθε (ειδικό) κοινωνικό, όχι μόνο προέρχεται από την 'παραγωγή" και θα έχει κάποια στιγμή σχέση με την οικονομία, αλλά είναι κομμάτι της παραγωγής (άρα και κοινωνικό και οικονομικό). Φυσικά σε μια αταξική κοινωνία δε θα μιλάμε με όρους οικονομίας.\nΓι'αυτό και η αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων είναι η βάση ώστε να λυθούν τα προβλήματα, όχι μηχανιστικά, αλλά γιατί θα αλλάξει το ιστορικό υλικό πλαίσιο που γεννιούνται όλα τα άλλα πράγματα. Δεν μιλάμε για ένα πισωγύρισμα προς την “πρωταρχική συσσώρευση” ως ένα αμετάβλητο μεμονωμένο κομμάτι κάποιας στιγμής του χρόνου, αλλά μιλάμε για ένα διαρκές συνολικό θεμέλιο του ταξικού κόσμου σε κάθε στιγμή του.\nΜόνο έτσι μπορεί να πάρει υπόσταση η αυτοδιάθεση του σώματος, αλλιώς θα είναι ένας χυδαίος φιλοτομαρισμός που θα επεκτείνεται απο τον συντηρητισμό στον νεοφιλελευθερισμό κι από εκεί στον ψευδοπροοδευτισμό, υποκειμενοποιώντας την προσέγγιση των κοινωνικών σχέσεων. Σίγουρα η κάθε περίπτωση του κάθε ανθρώπου σε κάθε ζήτημα είναι διαφορετική (άλλο για παράδειγμα να είσαι πρόσφυγας κι άλλο βουλευτής). Όμως υπάρχει κάτι κοινό κι αυτός είναι ο ταξικός κόσμος στον οποίο ζούμε. Κατά συνέπεια το κάθε θέμα είναι βαθιά κοινωνικό-συλλογικό το οποίο εμπεριέχει και το άτομο (την συνείδηση, τη διαφορετικότητα του και το σώμα του) και όχι ατομικό ξεκομμένο απο το κοινωνικό. Έτσι το θέμα της έκτρωσης δεν μπορεί να παρουσιάζεται αποκλειστικά ως ζήτημα ατομικής ευθύνης, κάτω από τον τίτλο "αυτοδιάθεση του σώματος". Όχι μόνο γιατί δεν αφορά μόνο τη γυναίκα, αλλά αφορά και τον άντρα με τον οποίο έκανε το παιδί, αλλά και με την ίδια τη ζώη που πρόκειται να έρθει (σε τι συνθήκες αυτό θα έρθει), αλλά γιατί το ζήτημα δεν είναι οικογενειακό, αλλά κοινωνικό (κοινωνική κατάκτηση, κοινωνικό δικαίωμα και παροχή για όλους, κοινωνική-συλλογική ευθύνη) και συνάμα πολιτικό (όπως αναλύσαμε). Όχι μια προσέγγιση που μιλάει για το πως θα διαχειριστεί ο καθένας ξεχωριστά το ιδιόκτητο σώμα του, αλλά μια αντίληψη συλλογικής ευθύνης, παναθρώπινου καλού και κοινοκτημοσύνης.\nΟ διαχωρισμός του ατομικού από το συλλογικό και τη δημόσια σφαίρα και η δημιουργία "πολιτικών ταυτοτήτων" που νομίζουν ότι φέρουν ξέχωρα μια εσωτερική ουσία (στην πραγματικότητα δεν έχουν περιεχόμενο, όντας απονωμένες από το όλο), δημιουργούν την αντίληψη ότι όλα είναι "ατομική ευθύνη", δηλαδή οδηγούν τα πράγματα σε μια ατομική εξατομίκευση δικαιώματος, της ατομικής ελευθερίας, η οποία έρχεται αντιθετικά με τη πάλη και τη συλλογική κατάκτηση, έχοντας ως αποτέλεσμα, αυτή η μη κατανόηση της ολότητας των πραγμάτων (σίγουρα υπάρχει σύνδεση ειδικού με το γενικό ), όχι μόνο να μην επιτίθεται στον υπάρχον και τους ρόλους, αλλά δεν μπορεί να καταφέρει να κερδίσει ούτε πραγματικές κατακτήσεις και παροχές, για τα θέματα τα οποία νομίζει οτι φωνάζει για πραγματική ελευθερία. Αν θες να κερδίσεις μερικές στιγμές ελευθερίας, αν θες να κερδίσεις την ελευθερία ολάκερη, δεν θα την κερδίσεις με οπισθοχωρήσεις, και με λογικές του τύπου "αφού εδώ ζω τώρα, ας ακολουθήσω τη λογική του λιγότερου κακού, των ρόλων και των ταυτοτήτων", αλλά με πάλη και το ξεπέρασμα αυτών. Αλλιώς οι εξουσιαστικές σχέσεις και το κράτος θα παραμείνουν ανέγγιχτα, η ευθύνη θα μετατοπίζεται στο άτομο, και το κράτος θα αναβιβάζεται σε εγγυητή της ασφάλειας σου. Έτσι θα αυξάνεται η συντηρικοποίηση της κοινωνίας και η ψευδοριζοσπαστικοποιήση από αυτούς που φέρουν τις όποιες ταυτότητες.\nΈπρεπε να έρθει η κατάσταση με τον κορονοιού το 2020, για να καταλάβει (;) το ανταγωνιστικό κίνημα και να μιλήσουν οι περισσότεροι, για τις λέξεις του “συλλογικού” και του “ατομικού”. Αφού πιο πριν, λίγοι ήταν εκείνοι που το αντιλαμβανόνταν στην πληρότητα του.\nΟι συγκεκριμένες κοινωνικές κατακτήσεις που υπάρχουν στο εν κάθε λόγω ιστορικό σημείο και οι άθλιος κόσμος που ζούμε, δημιουργούν ένα "προιόν ανάγκης". Έτσι συμφωνούμε στο να υπάρχει η επιλογή στην έκτρωση, μέχρι να φτάσουμε σε έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να κάνουμε έκτρωση, γιατί απλά δεν θα χρειάζεται. Ποια δυνατότητα έχουμε όλοι μας στο “τώρα”, και τι κάνουμε συλλογικά στο μετά. Έτσι θεωρούμε ότι μια τέτοια απόφαση, δεν είναι μια ατομική επιλογή ελευθερίας (αδικαιολόγητη θα λέγαμε εμείς), όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά μια αιτιολογημένη συλλογική επιλογή ανάγκης. Σίγουρα έχει σημασία να βλέπουμε ποιος το κάνει, γιατί το κάνει και πως το κάνει (για παράδειγμα μπορεί να το κάνει μια γιάπισσα για την ανελιξή της, μπορεί η διαδικασία της έκτρωσης να γίνεται από έναν κομπογιαννίτη "χασάπη" γιάτρο ή να γίνεται με πάρα πολλά λεφτα σε ενα ιατρίο τελευταίας τεχνολογίας, αλλά τα μέσα που χρησιμοποιουνται να θίγουν τη ψυγολογία της γυναικας), όμως το κύριο είναι να βλέπουμε τις κοινωνικές συνθήκες που υπάρχουν γύρω μας σε κάθε εποχή και τα αίτια και τους λόγους που κάποιες γυναίκες μπορεί να επιλέξουν να πάρουν μια τέτοια απόφαση.\nΖήτημα δεν είναι η έκτρωση\nαπό αλλά το δικαίωμα στην έκτρωση. 20/08/2020 4:41 μμ.\nΠαρόλο που κατά δήλωσή σας δεν είναι το ζήτημα της συζήτησης οι εκτρώσεις, δυσκολεύομαι να προσπεράσω κομμάτια της ανάλυσης που αγγίζουν του θέμα.\nΔεν νομίζω ότι είναι του παρόντος να εξεταστεί το πως και αν είναι από τα πάνω ορμούμενες ταυτότητες αυτές του βιγκανισμού, της μάυρης αναρχίας, των σεξουαλικών φετιχ κλπ. αλλά το ζήτημα του δικαιώματος στην έκτρωση είναι από τα ζητήματα που ο σύγχρονος νεοσυντηρισμός και η Εξουσία έχει πολεμήσει, ανεξάρτητα από το αν αυτή βρίσκεται σε ανάγκη ή σε αφθονία ανθρώπινου δυναμικού. Και αυτό επειδή ακόμα δεν έχει ξεριζωθεί η πατριαρχική θεώρηση της διάχυτης εξουσίας και επιβολής πάνω στο σώμα της γυναίκας. Στην σύγχρονη ιστορία των εθνών και των κρατών (και των ταξικών κοινωνιών γενικότερα), ναι μεν όλοι και όλες είναι σκλάβοι του Κράτους και της εξουσίας, όμως η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη και και την καταπίεση του πατέρα, του άντρα, του γείτονα. Και αυτό, καλώς ή κακώς γεννά μία ταυτότητα. Είναι ανάγκη να υπάρξη συσπείρωση γύρω από αυτή τη κοινή καταπίεση. Αυτή η ταυτότητα, όχι μόνο δεν είναι αντεπαναστατική και κατευναστική αλλά αντιθέτως γεννά βία, συχνά ριζοσπαστική, γεννά όνειρα και αγώνες προς την απελευθέρωση, ολική ή μη. Έτσι, η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην έκτρωση ασφαλώς και δεν είναι μία "εξ ουρανού" καταπίεση εκφρασμένη στην καθεμία ξεχωριστά και διαφορετικούς λόγους, αλλά ίσα ίσα ξεπηδά από τις βαθιές πατριαρχικές βάσεις της κοινωνίας. Η διαδικασία της έκτρωσης και η επιλογή αυτής αναπόφευκτα είναι ατομικό βάρος και (ως εκ τούτου, οφείλει να είναι) ατομική επιλογή, παρόλα αυτά η διεκδίκιση του δικαιώματος στην έκτρωση, του δικαιώματος στην επιλογή, η διεκδίκιση της στήριξης στην επιλογή αυτή είναι διακιδεύματα άκρως συλλογικά.\nΗ φράση "...συμφωνούμε στο να υπάρχει η επιλογή στην έκτρωση, μέχρι να φτάσουμε σε έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να κάνουμε έκτρωση, γιατί απλά δεν θα χρειάζεται. ", μόνο παρανόηση της έννοιας της αυτοδιάθεσης μπορεί να μου δηλώσει. Η αυτοδιάθεση έχει να κάνει με επιλογές του ατόμου για το άτομο, οι οποίες δεν επηρεάζουν το σύνολο. Το αν κάποια ή κάποιος καπνίζει, είναι ζήτημα αυτοδιάθεσης, το αν κάποιο πίνει επίσης, το αν ένα άτομο τρώει πολύ/λίγο αντίστοιχα. Έτσι, το δικαίωμα στην επιλογή της έκτρωσης δεν θα έπρεπε να έχει να κάνει ούτε με τις παρούσες κοινωνικές/οικονομικές συνθήκες και σχέσεις, δεν έχει να κάνει με το αν ζούμε σε μία δυστοπία ή σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, αφορά μόνο και μόνο την επιλογή του σώματος που φέρει το έμβρυο (και όχι το έμβρυο δεν είναι ζωή, είναι δυνειτικά ζωή). Ακόμα και αν η έκτρωση έγινε για λόγους κοινωνικού κανιβαλισμού και ανέλιξης, δεν είναι το ζητούμενο και κατακριτέο το ότι έγινε έκτρωση αλλά οι ίδιες οι απόψεις κοινωνικής ανέλιξης και οι συνέπειες αυτών. Η έκτρωση δεν γίνεται μονάχα για υλιστικούς λόγους όπως η έλλειψη χρημάτων. Μπορεί να γίνει επειδή το άτομο δεν επιθυμεί να περάσει μία επίπονη σωματικά διαδικασία, μπορεί να γίνει ακόμα και από κοινωνικές απόψεις και τα πιστεύω του ατόμου ( υπάρχουν θεωρίες που δίνουν αρνητική σημασία στην ίδια τη ζωή στην γέννηση κλπ., όπως ο αντιναταλισμός). Στο κάτω κάτω της γραφής μπορεί να γίνει για τον οποιοδήποτε λόγο χωρίς να μας αφορά. Αυτό που πάντα θα μας απασχολεί και θα μας νοιάζει είναι το ίδιο το δικαίωμα της επιλογής του καθενός και της καθεμίας για το σώμα του/της.\nΓια το τέλος, θα ήθελα να σημειώσω δύο πράγματα:\n1) Δεν υπάρχουν λανθασμένες και σωστές κοινωνικές/πολιτικές απόψεις. Η κυρίαρχη πατριαρχική θεώρηση ότι η έκτρωση δεν είναι επιλογή δεν είναι λανθασμένη,αλλά είναι φασίζουσα, είναι εξουσιαστική. Αντίστοιχα ούτε λάθος ούτε σωστό είναι το δικαίωμα στην έκτρωση, είναι ελευθεριακό (όταν προέρχεται από την σκοπιά της αυτοδιάθεσης).\n2) Προσπαθώ και αδυνατώ να κατανοήσω γιατί οι ιδέες της ανάλυσεις, οι οποίες εν γένει είναι άσχετες με το ζήτημα των εκτρώσεων, επιλέχθηκε να εκφραστούν μέσω ενός κειμένου που πραγματεύεται την έκτρωση και δεν επιλέχθηκε απλώς να γίνει η ανάλυση ας πούμε γύρω από "εσφαλμένες" προσεγγίσεις της αυτοδιάθεσης.\nνα καταλαβαινουμε αυτα που διαβαζουμε\nαπό Α 21/08/2020 12:34 μμ.\nKαποιοι διαβαζουν και ή δεν καταλαβαινουν ή κανουν οτι δεν καταλαβαινουν. Βαζουν, που βαζουν τον υποκειμενισμο τους πανω απο ολα, διαστρεβλωνουν και αυτα που γραφονται. Να υπαρχουν διαφωνιες, ναι, αλλα οχι διαστρεβλωσεις.\nα)Καταρχας ο "συγγραφεας" λεει οτι "αντιληψη" που αναλυεται στο συνολο του κειμενου ειναι αντιδραστικη, και ερχεται εν τελει απο τα πανω, και οχι αυτες καθε αυτες οι ιδιες οι ομαδες που ενστερνιζονται αυτην την αντιληψη.\nβ)Ακριβως, το ιδιο πραγμα λεει το κειμενο, οτι δεν ειναι απαραιτητο να μας νοιαζει απολυτα, το αν θελει η εξουσια να υπαρχουν πολλες γυναικες που να κανουν πολλα παιδια. Αλλα να αναλυουμε συνολικα την κοινωνια. Ετσι ερχεται συγκρουσιακα με εκεινη την αποψη που λεει "α δεν κανω παιδι, γιατι μας θελουν απλα για να παραγουμε", οχι γιατι αυτο δεν ισχυει καποιες φορες αναλογα το χωροχρωνο, απλα γιατι δεν ειναι μονο αυτο. Εσυ που εκανες "κριτικη", καταφερες και διαφωνησες και εκει που λες το ιδιο πραγμα.\nγ)Δεν γραφεται στο κειμενο οτι δεν υπαρχει η "γυναικα", απλα οι αγωνες δεν πρεπει να ειναι ατομικοι και ξεκομμενοι.Ο κατακερματισμος μεσω των ρολων δε βοηθα, αυτο που βοηθα ειναι το επαναστατικο ολο. Ισα ισα αντιλήψεις θολες, οπως αυτες που αντιτιθεται το κειμενο, εκαναν να χαθουν αγωνες που αφορουν τη γυναικα (που ηταν οι φεμινιστικες ομαδες να μιλησουν για οταν επιασαν τη πολα ρουπα εγκυο και για τι συνθηκες η οποια αυτη γεννησε κι για οταν αργοτερα κακοποιουσαν το παιδι της ή όταν στο κελι της ολγας οικονομιδου υπηρχε τοποθετημενη καμερα και την παρακολουθουσε 24 ωρες το 24ωρο).\nδ)Η αναρχικη υλιστικη αναλυση (οχι ως μια απλη στειρα αντανακλαση), δεν εχει με το αν εχουμε λεφτα ή οχι στις τσεπες μας, και η μη κατανόηση της γεννα και τις διαφωνιες.Φυσικα μπορει να την κατανοησεις και να εχεις διαφωνιες.\nε) Δεν υπαρχουν ξεκομμενες επιλογες ατομων για το ατομο. Δεν μπορεις το καθε τι να το δεις ξεκομμενο απο τις συνθηκες που υπαρχουν και απο το συλλογικο. Αυτο ειναι ιδεαλισμος που καταληγει να λες οπως λες "δεν με αφορα" για τις επιλογες το αλλου... Η εκτρωση δεν ειναι μια απλη ατομικη επιλογη (οπως εχει αναλυθει στο κειμενο) . Φασιζουσα ειναι η αποψη που λεει δεν υπαρχουν αντιτιθεμενες αποψεις, ασε τοτε την αναρχια και τον καπιταλισμο ελευθερα να κανουν παρεα και να μην συγκρουονται, αλλα ποιος νοιαστηκε για την αλλαγη του κοσμου ε;\nζ)Η αναλυση σχετιζεται με την εκτρωση και γι αυτο την επελεξε ο "συγγραφεας". Επισης για το θεμα της εκτρωσης, υπαρχει μονο η αποψη περι αυτοδιαθεσης και επρεπε να βγει μια τετοια αναλυση.\nαπό Θλίβομαι πολύ με τέτοια άρθρα 22/08/2020 1:10 μμ.\nΆλλο ένα βαρετό κείμενο. Πάλι τα ίδια, μια κριτική πάλι με τα ίδια στοιχεία, πάλι από άνδρες αναρχικούς που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τα ζητήματα που αφορούν τον μοναδικό αναπαραγωγικό οργανισμό της κοινωνίας: τη γυναίκα. Λέει ο φίλος ότι θα φτάσουμε σε μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται έκτρωση...γιατί (οεο) δε θα χρειάζεται. Μιλάμε καμία επαφή με το ζήτημα. Στο εξωτερικό ούτε σε χασάπηδες κάνεις έκτρωση, ούτε σε χαμηλές τεχνολογίας εγκατάστασης. Φτάνει με το παραμύθι των παροχών. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται ακόμη, επειδή ακόμη και ο αναρχικός χώρος έχει πατριαρχικά αντανακλαστικά και αντί να επιδιώκει τα αυτονόητα αναπαράγει τη συντηρητική κριτική. Γι'αυτό ο ελληνικός χώρος έχει μείνει πίσω.\nΤί πάει να πει δε χρειάζονται εκτρώσεις\nαπό Κατίνα Παξινού 22/08/2020 1:52 μμ.\nΔε καταλαβαίνω γιατί να διαβάσω αυτό το κείμενο ενώ μπορώ να πάω να δω το Ζίζεκ που λέει τα ίδια και είναι ο φορέας αυτών πιο ολοκληρωμένα.\nΗ κριτικές αυτού του τύπου πάντα έχουν τα εξής στοιχεία:\nΔικαιωματισμός των πολιτικών ταυτοτήτων\nΟι ταυτότητες αντιτίθενται στο ταξικό\nΟ φιλελευθερισμός προωθεί την ατζέντα αυτή\nΟι μικρές αφηγήσεις εμποδίζουν το επαναστατικό όλο\nΝαι αλλα...για τις άλλες καταπιέσεις δε λέτε τίποτα(αλά ναι για τη μαρφιν δε λέτε τίποτα)\nΓια να τελειώνει το αστείο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι γυναίκες στο χώρο είχαν απλά διακοσμητικό ρόλο. Ξεκάθαρα πράματα. Μόλις ήρθε η διαθεματικότητα κάναμε αμήν και βλέπουμε πλέον γυναικείες πλατφόρμες. Ουδέποτε άκουσα στο χώρο, αυτά που άκουσα σε μικρές αφηγήσεις γυναικών κατιδιαν σε τραπέζια και οικογενειακές εστίες, για μικροεξουσίες που δέχονται, για την αιώνια θέση της υπηρέτριας που πρέπει να σηκώνουν λάβαρο, για τον έλεγχο της αξιοπρέπειας τους ανάλογα με το πόσες πουτσες έχουν φάει, για τον κακοποιητικό γκόμενο, για τον μπαμπά που ήθελε εγγόνι εδώ και τώρα, για τη χειριστική μητέρα, για τη πεθερά, για βιολογικό ρολόι, για το μέτωπο στην κοινωνία αν δε κάνεις παιδί.\nΑυτά πότε ακούστηκαν στο χώρο ρε μάγκες; Ποτέ. Γελάει ο κόσμος. Και ξέρουμε όλοι γιατί. Γιατί ο μέσος κοσμακις στο χώρο είναι μικρής ηλικίας, στα φοιτητικά του κυρίως, και δε ξέρει από ζωή. Δε ξέρει πως είναι να πιέζεται ένα άτομο για οικογένεια, να ζεις ολομόναχος εξαιτίας νευρωτικών γονέων, να μεγαλώνει παιδί απέναντι σε όλες τις προκαταλήψεις, να προσπαθήσει να τα φέρεις βόλτα όλα. Δε ξέρει πως είναι η ζωή μετά τα 35 γι'αυτό και ο χώρος είναι αυτό που είναι σήμερα, γιατί δεν έχει επαφή με τη βαρύτητα των κοινωνιών επιταγών μετά από μια ορισμένη ηλικία που τελειώνει η πλάκα και οι αποφάσεις έχουν κόστος για όλη σου τη ζωή επειδή δεν αλλάζουν.\nΕπί της ουσίας, αυτού του τύπου η κριτική είναι συνήθως η κριτική όσων ζουν καλά με το προνόμιο τους. Γι'αυτό και αυτά τα άρθρα δεν απαντάνε τι στο διάολο θα κάνει η γυναίκα που εμεινει έγκυος ενώ δε θέλει το παιδί, πως θα το ρίξει, σε ποιους γιατρούς και δε το εγκαταστάσεις. Όλα αυτά τον προνομιακό δεν τον αφορούν και δεν έχει λόγο να τον αφορούν.\nΚαι τώρα ερωτώ, γιατί ο αρθρογράφος δεν επιδιώκει καλύτερες εγκαταστάσεις έκτρωσεις, τεχνογνωσία και προσωπικό, αφού ζούμε σε μια χώρα που δεν έχει τίποτα από αυτά και η νομοθεσία για την έκτρωση είναι παρωχημένη (όπως και του βιασμού) πάρα κλείνει τα ματάκια του; Ειρωνεία δεν είναι; Γιατί δεν επιδιώκει αν τον ενδιαφέρει τόσο πολύ η μήτρα, τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ;\nΓιατί είπαμε, αυτές οι αναλύσεις δεν έχουν επαφή με το υπαρκτό, και καταλήγουν στο να βάζουν εσωτερικά τρικλοποδιά και να απομακρύνουν τη καθημερινή γυναίκα από τα προβλήματα που πρέπει να λύσει.\nαπό Τι πρόβλημα είναι; 22/08/2020 2:01 μμ.\nΟι πουριτανοί αναρχικοί δε ξέρω τι δουλειά έχουν εδώ μέσα ώστε να μας αποκαλούν υποτιμητικά ως ανθρώπους που δίνουμε και δεχόμαστε ξύλο(τις άλλες ταμπέλες μια χαρά της έθεσες πολιτικά ορθά βέβαια...) Και δε ξέρω πως επιβιώνουν στον πλέον χώρο. Οι καιροί άλλαξαν παλίκαρε.\nαπό 1001 22/08/2020 3:18 μμ.\nΤα έχουμε πει χίλιες φορές. Η επανάσταση θέλει να συναντηθούν οι μικρές αφηγήσεις με τη μεγάλη. Ο μεταδομισμός σε όλα τα μήκη και πλάτη, πρόσφερε στις μικρές αφηγήσεις ελευθερία έκφρασης και τις άφησε να ανθίζουν απέναντι στις ασφυκτικά εγκλωβιστικές μεγάλες. Η μεγάλη αφήγηση όμως δεν υπάρχει. Υπάρχει το τέλος της ιστορίας άραγε; Υπάρχει η μεγάλη αφήγηση που θα είναι η "μία", ο καταλύτης της ιστορίας, το δισκοπότηρο; Είναι η μεσιανιστική επινόηση η μεγάλη αφήγηση. Δεν αρκεί καμία τέτοια αφήγηση να εξηγήσει γιατί δε με γούσταρε για παιδί ο πατέρας μου επειδή ήμουν κουνιστός και φόραγα κραγιόν και πως αυτό σχετίζεται με το brexit πχ.\nΜε την "εξουσία" σαν μεγάλη αφήγηγη δε πάμε πολύ μακρυά, αφενώς γιατί εκεί ανακύπτει το ζήτημα του αντισιπισμού που αντιμετωπίζεται κωμικά από τον εγχώριο χώρο(σε αντίθεση με το εξωτερικό) και επιτάσει το ζήτημηα της εξουσίας στα είδη/τροφική αλυσίδα, και αφετέρου πλέον όλα τα μαθηματικά ξεκαθαρίζουν οτι ο φυσικός κόσμος λειτουργεί με δομές που περιέχουν feedbackloops, αν υπάρχει το primer structure που θέτει τη κοινωνία (το σύμπαν) σε τροχιά, είναι άνευ σημασίας αφού η ανάδραση είναι στην ευθύνη του ατόμου, δηλαδή του εγκεφάλου που κάνει simulation τη πραγματικότητα μέσω επεξεργασίας των ερεθισμάτων αίσθησης από το υπαρκτό.\nΗ πραγματικότητα είναι μια μεγάλη ανάδραση που πλάθεται μέσω εσωτερικών ατομικών αναδράσεων του εκάστοτε ανθρώπου/παρατηρητή.\nΣυνεπώς τα περι ασχολείστε με δικαιώματα και τα συναφή αντί για το "ολο" τα βρίσκω και κινηματικά και επιστημονικά ανεδαφικά.\nαπό Α9 25/08/2020 11:16 πμ.\nΓια να τελειώνουμε τον 1ο τον 3ο και τον 1000ο λόγο και τον τελευταίο τον έχει η γυναίκα πάνω στο σώματα της και κανείς άλλος άλλη.\nΓια να τελειώνει το αστείο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι γυναίκες στο χώρο είχαν απλά διακοσμητικό ρόλο. Ξεκάθαρα πράματα.\nΣοβαρά? Για εξήγησε το λίγο αυτό γιατί αυτό είναι συκοφαντικό και βαθειά προσβλητικό. Σε ποιο χώρο? σε ποιες συλλογικότητες? Πόσο χρονών είστε κυρία κατίνα παξινού?\nΑμέ να σου πω.\nαπό Κατίνα Παξινού 26/08/2020 10:07 πμ.\nΕίμαι 37, εσείς πόσο είστε;\nΞεκίνησα από τον αριστερό χώρο και συμμετείχα και στον χώρο τον αντιεξουσιαστικό. Από τα βιώματα μου αντιλήφθηκα ότι η γυναίκα συνήθως είχε το διακοσμητικό ρόλο κάποιου χομπίστα κινηματικού, με όχι σημαντικές διαφορές στους χώρους αυτούς ως προς το ζήτημα της γυναίκας. Η δυσκολία να μιλήσει γυναίκα δεν ήταν επί του φυσικού, αλλά του ψυχολογικού. Υπήρχε ένα κλίμα "τι να μας πεις και εσύ τώρα". Σα να είναι αυτονόητο οι άνδρες ότι ασχολούνται με τα σοβαρά θέματα και εμείς οι γυναίκες με άλλα πράματα και μπαίνουμε στη χάση και στη δοξη σφήνα. Ήταν και το κλίμα της εποχής έτσι προφανώς να υπενθυμίσω, γι'αυτό και θεωρώ τις πατριαρχικές αντιλήψεις σα χρυσόσκονη πίσω από όλα σε εσοχές επί πάντως επιστητού και όχι σαν δομή αγκιστρωμένη σε ένα χώρο.\nΣήμερα δεν είναι ετσι τα πράματα βέβαια γιατί οι γυναίκες της νεολαίας έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες που εμείς τότε δεν είχαμε και με αφήνουν έκπληκτη στο ποσό αναπτύσουν από μικρή ηλικία φεμινιστικά αντανακλαστικά χειραφέτησης, που εμείς στην ηλικία τους δεν είχαμε ιδέα. Εμείς για ζήτημα σεξ, γκόμενους και τα συναφή είμασταν στην καρα κοσμάρα μας, δε ξέραμε να προστατέψουμε τους εαυτούς μας δε ξέραμε γιατί νιώθουμε με τον Γιακουμή όπως νιώθουμε ενώ αυτός μας κακοποιεί, δε ξέραμε που πατάμε σε αυτά, έκανε ο άλλος ότι ήθελε στο κορμί μας, δεν υπήρχαν αμφισβητήσεις, εμείς ξέραμε ότι υπερβάλλουμε, ότι υστεριάζουμε σα γυναίκες, το είχαμε πιστέψει. Περιγράφω το mentality λίγο.\nΌλα αυτά μας πήρε πολλά χρόνια να τα αντιληφθούμε ως γυναίκες αυτών των δεκαετιών, δεν μας ήταν αυτονόητα όπως τώρα. Και όσες δε πρόλαβαν να τα αντιληφθούν τους πρόλαβε δυστυχώς η επιτακτική οικογένεια, με έναν άνδρα λάθος επιλογή, που ακροβατούν σε μια λάθος ζωή και επιβιώνουν στις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής. Γιατί το διαζύγιο ούτε εύκολο ήταν τότε.\nΌλα αυτά τα ζητήματα η σύγχρονη γυναίκα μπορεί να τα γλυτώσει πλέον και προπαντώς, να ζήσει καλύτερα από εμάς. Να ζήσει ελεύθερα όπως θέλει.\nΗ πατριαρχεία δεν αφορά την υπόληψη ενός κινήματος. Αφορά τις ζωές μας και για αυτές παλεύουμε.\nΗ ελευθερία θα είναι το παιδί όλων\nαπό lone wolf 26/08/2020 1:33 μμ.\nΔε θα μπορούσα να αφήσω έτσι τη φράση «για να τελειώνουμε…». Τίποτα δεν τελειώνει εδώ, ο διάλογος μεταξύ μας θα συνεχίζεται. Ενδιαφέρον το κείμενο και πάντα επίκαιρο, όπως ενδιαφέρουσα και η συζήτηση από κάτω, όσο οργισμένη κ αν είναι. Επι μέρους ή ολικό λοιπόν; Με λίγα λόγια, εγώ είμαι με το ολικό και συμφωνώ με το κείμενο σε πολλά, αλλά προσπαθώ να μη παραβλέπω τα επί μέρους θέματα και επί μέρους αγώνες. Ποιο είναι το ολικό, ποια η μεγάλη μας αφήγηση που μας ενώνει και μπορεί να οδηγήσει στο ξεπέρασμα του υπάρχοντος; Αυτό πρέπει να είναι κάτι εύκολο, η Αναρχία και ο Κουμμουνισμός. Μέχρι να γίνουν αυτές οι ωραίες ιδέες Πραγματικότητα πρέπει να τις κάνουμε πράξη. Αυτό σημαίνει δημιουργία κοινοτήτων συντρόφων, που εντάσσονται σε γενικότερο κίνημα, που δουλεύει μέσα στην κοινωνία, που είναι μέρος της ανθρωπότητας και του κόσμου. Και πως θα με βοηθήσουν η αναρχία, ο κουμμουνισμός αν μείνω έγκυος και δεν ξέρω τι να κάνω; Τέτοιου είδους ερωτήματα που προϋποθέτουν πως είμαστε μοναχικές ατομικότητες έχουν εύκολη απάντηση από τα κράτη του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου. Η έκτρωση εκεί, ή η παραχώρηση του παιδιού, είναι ένα ατομικό δικαίωμα όπως ας πούμε η ψήφος, το τι θα αγοράσω, τι θα πουλήσω, τι θα φορέσω, κλπ (οκ, αρκεί να έχει κανείς ιατρική ασφάλιση βέβαια). Αν όμως ο άνθρωπος αυτός, αυτή η γυναίκα, είναι μέρος μιας κοινότητας ανθρώπων που εμπιστεύεται και την εμπιστεύονται τότε ίσως οι επιλογές απάντησης στο παραπάνω ερώτημα να είναι περισσότερες. Αυτό βέβαια ισχύει όχι μόνο στο θέμα «είμαι έγκυος, τι να κάνω» αλλά και σε άλλα ατομικά αδιέξοδα, όπως, να είμαι σε ανεργία, να με απειλεί το αφεντικό, να δέχομαι καταπίεση στο σπίτι ας πούμε, να τα βλέπω όλα μαύρα (ατομικά αδιέξοδα που λίγο πολύ έχει όλος ο κόσμος).\nΤι λες ρε λύκε\nαπό Μωβ Άλφα 27/08/2020 10:02 μμ.\nΣτις υπάρχουσες συλλογικότητες, χώρους και καταστάσεις και τώρα και παλιότερα, δεν υπήρχαν αυτές οι λύσεις αυτές οι περισσότερες επιλογές που ισχυρίζεσαι ο ίδιος. Ούτε στα πάρτι υπήρχαν ούτε στις φάσεις ούτε ποτέ. Και αυτό είναι γεγονός. Πότε στο Γκίνη υπήρχαν τέτοιες συζητήσεις -και εσύ ισχυρίζεσαι ότι υπήρχαν και λύσεις κιόλας- ;\nΟ χώρος για τέτοια ζητήματα προτού βρεθούν όλοι αυτοί που καμπανιάζει και ταμπελώνει ο νηματοθέτης ως σεξοαναρχικούς πειραγμένους και αλλάξουν το κλίμα, είχε μια και μόνο θέση για αυτα τα προσωπικά αδιέξοδα: Ο καθένας το λωκό του σε αυτά γιατί αν δε τα διευθετήσεις δε μπορείς να συμμετέχεις στο ολικό. Αυτό δεν ήταν μέχρι πρότινος το κουπλέ του χώρου; Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι "τρελοί φεμινιστοαναρχοσεξο" τέτοιοι;\nΚαι υπόψιν, για να έχεις τέτοια αδιέξοδα πρέπει να έχεις και ευθύνες και να στηρίζονται άλλοι πάνω σου (γονείς, αδέρφια, πεθεροί, παιδιά). Εδώ με το ζόρι ψάχνουμε στο χώρο ηλικίες άνω των 35 με αυτά τα χαρακτηριστικά.\nΜια χαρά τα λέει η Κατίνα σε αυτό το ζήτημα.\nχρόνια παραποίηση σε πολλά πράγματα\nαπό Μαλατέστα-κροπότκιν-μπακουνιν 28/08/2020 3:09 μμ.\n-Καταρχάς, επειδή πολλές φορές γίνεται αναφορά στην emma goldman. Η Εμμα ειχε πει ''βλέπω την έκτρωση ως μια τραγική συνέπεια των κοινωνικών συνθηκών" . Δηλαδή έλεγε, ότι όχι μόνο είναι απορροια των κοινωνικων συνθηκων, αλλά το ονόμαζε και ως τραγική συνέπεια.\n-Ο αρθρογράφος στο κείμενο του, δεν γράφει πουθενά να μην γίνονται επιμέρους αγώνες, απεναντίας μάλιστα.\n-Αν κάποιο αγόρι φοράει κραγίον και του την "πει" ο πατέρας του, φυσικα και έχει σχεση με τον ταξικό κοσμο που ζουμε. Τώρα αν δεν το καταλαβαίνεις εσύ, αυτό ειναι άλλο. Τσακίζουμε το ρατσισμό και το σεξισμό λέμε, αλλα και το σύστημα που τα γεννά, τα συντηρεί και τα διαιωνίζει. Και το ψωμί που τρως και το παγκάκι που κάθεσαι δεν ειναι υπερταξικά.\n-Η βια στο σεξ είναι απόρροια της βίαιης κοινωνίας που ζουμε.\n-Το κείμενο μέσα απο την ανάλυση του, φυσικα και μιλάει για δημόσια νοσοκομεία, που να εχουν προσβαση όλες οι γυναικες. Ας απαντήσουν εκείνοι οι "αγώνιστες" που κλείνουν το μάτι σε λογικες "πετάω το μωρό μου στα σκουπίδια" και που ειναι φουλ-αντιτεχνολογικοι (θαρρείς εμάς μας αρέσει αυτη η τεχνολογία) και να πουν αν πανε, στα νοσοκομεία να κανουν έκτρωση.\n-Η κάθε αυτοδιάθεση στο σήμερα δεν είναι, απελευθερωτική. Αυτο δε σημαίνει να μην υπάρχει αυτοδιάθεση και να υπάρχει ανάθεση από άλλους. Αλλα σημαίνει να μην πλανόμαστε οτι όλες οι αυτοδιάθεσεις δεν αναπαράγουν το υπάρχον.\nΔεν έγινα κατανοητός…\nαπό lone wolf 28/08/2020 5:40 μμ.\nΣύντροφε/ισσα με τα μωβ θα είχες δίκιο αν αυτό που λέμε χώρος και το κίνημα γενικότερα συρρικνώνονταν στο Γκίνη, στις φάσεις και στα πάρτι. Κοιτάζοντας απ έξω προς τα μέσα ο χώρος είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων του και οι συνειδήσεις που χτίζονται. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν έτοιμες δομές αλληλεγγύης για όλα τα ατομικά προβλήματα και ούτε υπάρχουν έτοιμες λύσεις. Υπάρχουν όμως σύντροφοι να σου δώσουν ένα ή περισσότερα χέρια. Μπορούμε και καλύτερα βέβαια.\nΑν δούμε το κίνημα και την ιστορία του, όχι μόνο στη ελλάδα και τα Εξάρχεια, κοινότητες αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας έχουν πολλάκις λειτουργήσει. Δεν είμαστε σε καλή φάση, αλλά ο τροχός γυρίζει. Αυτό που εννοώ λοιπόν δεν είναι ότι ο χώρος στην ελλάδα όλη είναι μια σφιχτή κοινότητα αγώνα, αλλά εφόσον είναι κανείς άτομο με προτεραιότητες την αλληλεγγύη αλλά και τη συλλογική υπόθεση (αλλαγή του υπάρχοντος συνολικά) τότε θα είναι έτοιμος/η να βοηθήσει συντρόφους και να δεχτεί βοήθεια.\nΜιας και με αφορά\nαπό queer 29/08/2020 5:49 μμ.\nΕγώ όντως δεν καταλαβαίνω και το λέω καλοπροαίρετα. Στον ταξικό κόσμο που ζούμε ο εργάτης πατέρας που έχει ένα "γιο 2 μέτρα" που φοράει κραγιόν, και του τη λέει, μπορείς να εξηγήσεις αποκλειστικά με ταξικούς όρους γιατί συμβαίνει αυτό ή πως φτάνουμε με διαδικασίες διαλεκτικής ώστε να συμβεί αυτή η κατάσταση; Δε βλέπω που κολλάνε οι ταξικοί όροι. Δε βλέπω ούτε το ταξικό στο να θεωρούνται με αποκαλυπτικά ρούχα οι γυναίκες πουτάνες, ούτε σε άλλα τέτοια κοινωνικά φαίνονται.\nΠάντως η αυτοδιάθεση του σήμερα είναι ο ορισμός της ανάθεσης.\nΑνάδραση και κρέας\nαπό MaryLoo 30/08/2020 9:42 μμ.\nΑρχικά, είναι στενάχωρο το γεγονός ότι οι συζητήσεις καταλαμβάνουν τους «Τελευταίους σχολιασμούς» της κεντρικής σελίδας του Athens Ind και το ότι για να συμμετέχω στη συζήτηση αναγκαστικά θα καταλάβω χώρο αντιπληροφόρηρσης. Πρέπει να επανενεργοποιηθεί η στήλη των Συζητήσεων.\nΘα ξεκινήσω από δυο σημεία. Ένα που αναφέρθηκε μέσα στη συζήτηση, αλλά πέρασε ασχολίαστο. Είναι το επιστημονικό ή "επιστημονικό" δεδομένο. Το δεύτερο, είναι αυτό που δεν λέει κανείς, ούτε εδώ ούτε πουθενά στις σχετικές αντιπαραθέσεις και αφορά στο βίωμα του υποκειμένου πάνω στο οποίο βασίζεται το παράδειγμα της έκτρωσης. Προκειμένου να πάμε από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο.\n-Ανάδραση, αυτοοργάνωση και κοινότητα της ζωής.\nΣτις 22/08/2020 3:18 μμ έγραψε κάποιος ότι «Με την "εξουσία" σαν μεγάλη αφήγηγη δε πάμε πολύ μακρυά, αφενώς γιατί εκεί ανακύπτει το ζήτημα του αντισιπισμού που αντιμετωπίζεται κωμικά από τον εγχώριο χώρο(σε αντίθεση με το εξωτερικό) και επιτάσει το ζήτημηα της εξουσίας στα είδη/τροφική αλυσίδα, και αφετέρου πλέον όλα τα μαθηματικά ξεκαθαρίζουν οτι ο φυσικός κόσμος λειτουργεί με δομές που περιέχουν feedbackloops, αν υπάρχει το primer structure που θέτει τη κοινωνία (το σύμπαν) σε τροχιά, είναι άνευ σημασίας αφού η ανάδραση είναι στην ευθύνη του ατόμου, δηλαδή του εγκεφάλου που κάνει simulation τη πραγματικότητα μέσω επεξεργασίας των ερεθισμάτων αίσθησης από το υπαρκτό.\nΗ πραγματικότητα είναι μια μεγάλη ανάδραση που πλάθεται μέσω εσωτερικών ατομικών αναδράσεων του εκάστοτε ανθρώπου/παρατηρητή».\nΠάμε λοιπόν, ανάδραση... Πρόκειται για χοντροκομμένη παραχάραξη επιστημονικών αναφορών. Όχι η έννοια ανάδραση, αλλά το συμπέρασμα ότι ο φορέας της ανάδρασης είναι το άτομο-παρατηρητής. Πρόκειται για μια εξόφθαλμα ιδεολογική χρήση επιστημονικών αποσπασμάτων, μέσα σε ένα πλαίσιο που αντιτίθεται εξολοκλήρου στη συνολική επιστημονική περιγραφή από την οποία προέρχεται το απόσπασμα. Η ανάδραση δεν εμφανίστηκε στον άνθρωπο και βέβαια όχι στον «ατομικό» άνθρωπο, του οποίου η θέση μέσα στον φυσικό κόσμο είναι πολύ σχετική. Η ανάδραση είναι παντού, σε όλες τις εξελισσόμενες φυσικές δομές. Άρα, πρώτα πρώτα, να σημειώσουμε ότι η ανάδραση δεν αποτελεί ένα προνόμιο της σολιψιστικής αυτοσυνείδησης του μεμονωμένου ανθρώπου. Ακόμα κι αυτή η μικρή παρατήρηση μας ενδιαφέρει, διότι κατεβάζει τον μαλάκα τον μεμονωμένο ή κοινωνικά οργανωμένο άνθρωπο από τον θρόνο του διανοητικού θεού, που μπορεί να στοχάζεται δήθεν ανεξάρτητα και να αυτοπρoσδιορίζεται άκριτα.\nΗ έννοια ανάδραση δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Ανήκει στις επιστήμες που μελετούν τα συστήματα (φυσική, χημεία, μαθηματικά, κυβερνητική-πληροφορική-συστημική, βιολογία). Το σημαντικό: Η ανάδραση είναι συνυφασμένη με την έννοια αυτοοργάνωση. Το σχετικιστικό χάος που υπονοεί ο 3:18 μμ, υπάρχει μόνο μέσα σε εξελισσόμενες δομές αυτοοργάνωσης. Ο Πριγκοζίν, ο φυσικός που θεμελίωσε τη θεώρηση των αναδραστικών διεργασιών ως βασική δομή της εξελισσόμενης αυτοοργάνωσης, εισήγαγε τις έννοιες «σταθερότητα μέσα από την ανισορροπία» και «τάξη μέσα από την ανισορροπία». Ήδη με το έργο του πάνω στην εντροπία, έχουμε μια πρώτη απόδειξη για το ότι οι δομές αυτοοργάνωσης εξελίσσονται γινόμενες πιο συμπεριληπτικές. Η πολυμορφία της ζωής δεν είναι απόρροια της ποικιλίας ανεξάρτητων στοιχείων, αλλά αντιθέτως, της εκτεινόμενης συνάρτησης των συντιθέμενων και αποσυντιθέμενων δομών.\nΕπιτούτου, για να έχουμε μια σαφή ιδέα της χοντροκομμένης παρερμηνείας που έγινε και να καταλάβουμε τελικά, αν το «άτομο» είναι η πηγή των πάντων ή υπάρχει και κάτι ευρύτερο, θα σημειώσω δυο επιστημονικά δεδομένα από το σχετικό πεδίο. Πρώτο δεδομένο, οι δομές αυτοοργάνωσης εξελίχθηκαν ιστορικά, από τους μονοκύτταρους μικροοργανισμούς μέχρι τα οικοσυστήματα και την ανθρωπότητα ως μέρος τους. Ο μεμονωμένος άνθρωπος δεν είναι ούτε η ελάχιστη, ούτε η μέγιστη δομή αυτοοργάνωσης. Κουβαλάει αμέτρητα κλάσματα αυτοοργάνωσης, κύτταρα, ιστούς, όργανα, εσωτερικά συστήματα (πχ κυκλοφορικό). Αντίστοιχα, αποτελεί μέρος ευρύτερων δομών αυτοοργάνωσης, έξω από τις οποίες δεν υπάρχει ο μεμονωμένος άνθρωπος («άτομο») και που έχουν τις δικές τους αναδραστικές διεργασίες, οι οποίες δεν μπορούν να αναχθούν στον μεμονωμένο άνθρωπο. Έχει περάσει μισός αιώνας από τότε που οι Βαρελά και Ματουράνα (βιολόγοι) τεκμηρίωσαν την έννοια αυτοοργάνωση και την ειδικότερη έννοια αυτοποίηση, μέσα σ' ένα εξελικτικό κοινωνικό-οικοσυστημικό πλαίσιο. Προφανώς ο 3:18 μμ ξέχασε την «αλληλοβοήθεια» του Κροπότκιν, παρότι αυτό το καινοτομικό έργο, σήμερα αποτελεί σταθερή αναφορά για τους ριζοσπάστες βιολόγους.\nΟι επιστήμονες που επιμένουν στον αναγωγισμό, μια ιδεολογική προσέγγιση της επιστήμης που έχει καταρριφθεί επιστημονικά εδώ και μερικές δεκαετίες, είναι εκείνοι που πληρώνονται από τις φαρμακοβιομηχανίες για να παράγουν ουσίες χημικής "τηλεκατεύθυνσης" των καταναλωτών, δηλαδή, καταστροφικές παρεμβάσεις. Βέβαια, εκεί που επικρατεί ακόμα ο αναγωγισμός, το βασικό επίπεδο δεν αναγνωρίζεται στο «άτομο», αλλά στο μικροβιολογικό επίεπδο, εκεί που οι τεχνοκράτες μπορούν να παρέμβουν καταστροφικά.\nΟπότε, η άποψη ότι τα πάντα υπάρχουν μόνο ως σύμπλεγμα αναδράσεων μεμονωμένων ανθρώπων, αποτελεί μια ακραιφνή ιδεολογική προβολή του φιλελευθερισμού και μάλιστα, στη χειρότερη πολιτική εκδοχή του: η συμφεροντολογική ανταλλαγή αποτελεί το θεμέλιο όλων των σχέσων. Αυτό μας λέει ο 3:18 μμ και όποιοι επιμένουν στην αναγωγή των πάντων σε σχέσεις «ατόμων». Η μόνη πραγματικότητα που πλάθεται μέσω εσωτερικών ατομικών αναδράσεων του εκάστοτε ανθρώπου/παρατηρητή, ερήμην ευρύτερων αναδραστικών δομών, είναι ο φετιχισμός της ατομικότητας, μια θλιβερή μορφή συνείδησης, εφόσον αυτοκαταδικάζει τον μεμονωμένο άνθρωπο σε μια τραγική μοναξιά. Κι ευρύτερα, η μόνη αποκλειστική ικανότητα της δομής αυτοοργάνωσης που λέγεται “άτομο”, δηλαδή του μεμονωμένου ανθρώπου, είναι η παραγωγή ιδεολογίας. Σ’ αυτό το έργο και μόνο, ο εξατομικευμένος άνθρωπος είναι ασυναγώνιστος μέσα στο σύμπαν.\nΔεύτερο επιστημονικό δεδομένο, οι αναδρούσες δομές δεν είναι παθητικές, δεν είναι ουδέτεροι παρατηρητές. Κατασκευάζουν τον κόσμο εσωτερικά και εξωτερικά. Ο έσχατος δυϊσμός που διαχωρίζει την άποψη από την κοινωνική σχέση και την "αυτοδιάθεση" από την κοινωνική πρακτική, ανήκει στα σκουπίδια ενός πολιτισμού που μας ήθελε καταναλωτές άθλιων απολαύσεων και ήρεμους στοχαστές (μέσα στο κελί του ο καθένας). Αυτός ο πολιτισμός φτάνει στο τέλος του, όχι λόγω της "αυτοδιάθεσης του ατόμου", που όσο προσπαθεί να αυτοσυντηρηθεί μέσα στην πολιτική αποδόμησή του, τόσο κατρακυλάει στην ακινητοποίηση, αλλά λόγω της σύνθλιψης της κοινωνικότητας. Αυτή συμπάσχει, εξεγείραται, οργανώνεται, ξαναφτιάχνει τον κόσμο, μας βγάζει από τη φάση της αποδόμησης, την ιστορική φυσική συνέπεια και καθρέφτη της αφομοίωσής μας στον αστικό πολιτισμό.\nΈτσι, αρχίζει να έχει σημασία αν κάνουμε ή δεν κάνουμε παδιά, αν τα πετάμε στα σκουπίδια, αν τα πουλάμε, αν τα κάνουμε κομμάτια για να πουληθούν ως όργανα, αν οι άντρες τα παρατάμε στη μάνα τους ή στο κράτος κτλ.\nΝα σταθούμε σε ένα σημείο κρίσης καθοριστικό: Ίπταται το ερώτημα του πότε το έμβρυο γίνεται ζωή. Όλες οι δεδομένες απαντήσεις όμως είναι απαράδεκτες κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι όλοι προσπερνούν ταχύτατα αυτό το σημείο κρίσης. Οι γιατροί δεν έχουν καταλήξει. Το διαπραγματεύονται ανάλογα με τα ειδικά συμφέροντά τους και τις ιδεολογικές θέσεις τους. Δεν γίνεται να καταλήξουν. Για πολλούς λόγους, άλλους ιδεολογικούς κι άλλους φυσικούς. Ενώ η στιγμή που πεθαίνει το ον είναι προσδιορίσιμη, δεν γίνεται να διαχωρίσουμε τη συνέχεια της αναπαραγωγής της ζωής σε πριν και μετά, διότι δεν υπάρχει απόλυτο "πριν και μετά". Είναι στάδια αυτονόμησης. Το σπέρμα διαχωρίζεται από τον πατέρα. Αργότερα, το μωρό διαχωρίζεται από τη μήτρα, αλλά όχι εντελώς από τη μάνα. Αργότερα, απομακρύνεται από τη μάνα. Δεν υπάρχει όμως φάση στην οποία έχουμε κάτι χωρίς ζωή. Στον βαθμό που ο νέος άνθρωπος δεν έχει δική του ζωή, στον ίδιο βαθμό αποτελεί ζωντανό μέρος ενός άλλου ανθρώπου και μιας ολόκληρης κατάστασης του κόσμου, όπως είναι την εκάστοτε στιγμή. Να πούμε ότι ο άνθρωπος αποκτά ζωή όταν αρχίσει να μιλάει, όταν φτάσει 14 ή 18 χρονών ή μήπως ποτέ, αφού πάντα μένει προσκολλημένος σε κάποιες εξαρτήσεις και πάντα θα κουβαλάει μια συνείδηση που δεν είναι εντελώς δική του;\nΝα το πούμε ξεκάθαρα, μόνο το αστικό δίκαιο αναγνωρίζει ένα δικαίωμα του κτήτη να κάνει ότι θέλει με τα κτήματά του, ερήμην κοινωνικών συνεπειών. Το πόσο βαθυά βρίσκονται μέσα στην αστική ιδεολογία και ηθική εκείνοι που λένε ότι το έμβρυο δεν έχει ζωή, φαίνεται ακριβώς από την έγνοια τους να αποφύγουν τον απολογισμό του φόνου. Μα μόνο το αστικό δίκαιο λέει ότι όλα επιτρέπονται αρκεί να μην πειράξεις τον άλλον και σίγουρα, να μην τον σκοτώσεις. Νομίζουν ότι καθαρίζοντας με την κατηγορία του φόνου (που δεν καθαρίζουν), έχουν διαφύγει κάθε κρίσης. Για το αστικό δίκαιο ενίοτε είναι έτσι. Για το επαναστατικό κοινωνικό δίκαιο δεν είναι έτσι.\nΑπό επαναστατική σκοπιά, ο φόνος δεν είναι από θέση αρχής καταδικασταίος. Μάλλον όμως, βοηθάει καλύτερα την κοινωνική εξέλιξη προς την ελευθερία να ονομάσουμε φόνο τον φόνο που διαπράττουμε. Διότι τουλάχιστον, με μια αναστοχαστική ειλικρίνεια μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος, ξεκινώντας από την κατανόηση της ανάγκης του φόνου, των συνθηκών που την δημιουργούν και των δυσκολιών για την αλλαγή τους. Ενώ αν βαφτίζουμε το κάθετί που εξαφανίζουμε από τον κόσμο ως νεκρό απόθεμα, στηρίζουμε με τα μπούνια τον πιο αναίσθητο και άλλογο κανιβαλισμό. Την ίδια άποψη που γράφτηκε εδώ για το έμβρυο, έχουν και οι αστοί για τους εργάτες, τους άπορους, τους τριτοκοσμικούς κτλ: δεν συμπεριλαμβάνονται στον κόσμο των ζωντανών, ανήκουν στον κόσμο των ιδιωτικών αντικειμένων.\nΣ' αυτό το σημείο, ο παραλληλισμός με τον αντισπισισμό γίνεται μπούμερανγκ. Ο αντισπισισμός εκτείνει την ενσυναίσθηση και την αναγνώριση της ζωής. Δηλαδή, ο εντελώς αντίθετος προσανατολισμός από την άποψη που λέει ότι τα έμβρυα είναι νεκρά ιδιωτικά κτήματα. Η μόνη στάση στην οποία μπορούν να συναντηθούν αυτά τα ρεύματα, είναι η απέχθεια για κάθετι ανθρώπινο έξω από το βασίλειο της ατομικότητας. Ο αντισπισισμός δεν διακατέχεται από αυτή την ιδέα. Έτσι τον αντιλαμβάνονται μόνο όσοι τον χρησιμοποιούν ως πρόσχημα για να υπεκφύγουν από κάθε έννοια κοινωνικού και πολιτικού καθήκοντος και να ισοπεδώσουν κάθε έννοια αλληλεγγύης, με την επίφαση ότι οι μη αντισπισιστές δεν είναι αλληλέγγυοι προς τα ζώα. Εκεί και μόνο συναντιέται ο ελιτίστικος (και βέβαια ως τέτοιος, και ανθρωποκεντρικός) αντισπισισμός, με τον εσωτερικευμένο φιλελεύθερο φεμινισμό.\nΑλλά ακόμα κι αν μιλούσαμε για "νεκρά" κτήματα, πχ τα πορτοκάλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πετιούνται για να κρατηθεί ο ανταγωνισμός κι η μοιρασιά των μονοπολίων, ενώ πεθαίνουν κάθε λεπτό άνθρωποι από πείνα, η άποψη που λέει "δικό μου είναι, ότι θέλω το κάνω", μπάζει. Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για το αδιαχώριστο της ζωής.\nΣυμπερασματικά, η κύηση και η έκτρωση αποτελούν ακριβώς εκείνες τις πράξεις για τις οποίες αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη δυσκολία διαχωρισμού μεταξύ του Εγώ και του Άλλου, του ατομικού και του κοινωνικού, της αυτονομίας και της συνεξάρτησης (παρότι η σύλληψη χρειάζεται δυο πρόσωπα κι ενίοτε είναι ακούσια, δεν παύει να αποτελεί πράξη). Εξίσου εκείνες οι απόψεις που αδιαφορούν ή και επιτίθενται σε μια από τις δυο όψεις αυτής της διαλεκτικής, είναι προβληματικές.\nΩς εδώ, η κριτική μου στράφηκε προς τους αποδομιστές. Ξεκίνησα έτσι επειδή μέσα στα δικά τους σχόλια καταγράφηκαν ψευδή, άκρως ιδεολογικά, "επιστημονικά" δεδομένα. Αλλά και για έναν λόγο ακόμα. Η εστίαση, ο αγώνας, η έρευνα και ο διάλογος στις διαφορετικές μορφές καταπίεσης, που ρίχτηκε στο κατηγορηματικό τσουβάλι της «αποδόμησης», δεν ανακαλύφθηκε την εποχή της αποδόμησης: ονομαζόταν πολύ πριν, συγκεκριμενοποίηση και ανάλυση. Διόλου μια τέτοια εμβάθυνση δεν συνεπάγεται την εγκατάλειψη της διαλεκτικής της ολότητας. Αντίστροφα, η διαλεκτική της ολότητας ωθεί τους ριζοσπάστες στις συγκεκριμενοποιήσεις, παρότι, όχι όλους. Ενώ η θεματικότητα και η διαθεματικότητα (η κλασματοποίηση των θεματικών διαχωρισμών μέσα στα ίδια υποκείμενα), αρνούμενες συνειδητά κάθε συνθετικό πλαίσιο αναφοράς, πρακτικά δηλαδή, κάθε προσέγγιση των υποκειμένων, εκείνο που τελικά συντηρούν και μάλλον σκόπιμα, είναι η άρνηση κάθε προσπάθειας δημιουργίας συνεκτικού νοήματος από το υποκείμενο για τον εαυτό του. Διότι σίγουρα δίχως αυτοδιάθετους ανθρώπους δεν γίνεται αυτοδιάθετη κοινωνία κι ούτε βιώσιμος πλανήτης κι εξίσου σίγουρα, έξω από μια εθελούσια κοινωνική αναφορά, δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται κιόλας, κανένα νόημα για το υποκείμενο. Έτσι, δεν έχει νόημα ούτε η αυτοδιάθεση, παρά μόνο ως αστικό δικαίωμα στην αναισθησία, την ανοησία και την ακρισία.\nΟ επιπλέον λόγος λοιπόν για τον οποίο ξεκίνησα με την κριτική στους αποδομιστές, είναι το δεδομένο -εγγενές στη δομή του αποδομισμού-, ότι ο αποδομισμός δεν είναι διόλου μια προσέγγιση προς το συγκεκριμένο, ένα αποκαλυπτικό κι αναλυτικό έργο, αλλά μια ολιστική θεωρία γενικής αυτοδιάλυσης μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της αστικής πραγματικότητας. Ο αποδομισμός, επίσης στη συγκεκριμένη εκφορά του σ' ετούτη τη συζήτηση, είναι μια μεγάλη αφήγηση ενάντια στην κοινότητα, ενάντια στην ενσυναίσθηση της ζωής, ενάντια στην επανάσταση. Έχει γενικό πολιτικό σκοπό, να διαλύσει ότι αντιτίθεται στην αποδόμηση που επέφερε ο καπιταλισμός κι έχει επιπλέον, ιδιαίτερα συμπαγή ιδεολογία προς τον σκοπό του. Σ' αυτή τη μεγάλη αφήγηση, τα αναφερόμενα υποκείμενα αποτελούν αποκλειστικά αξίες πολιτικής χρήσης: η έγγυος και η μάνα, αποκτούν πρόσωπο, γίνονται άξιες αναφοράς, μόνο όταν αισθάνονται το παιδί τους ως κάτι ξένο και ανεπιθύμητο, μια βίαιη ενδοπροβολή του κοινωνικού καταναγκασμού.\nΤο πρώτο βήμα, πριν περάσουμε στο συγκεκριμένο, στις εγγύους, για το παράδειγμα ετούτης της συζήτησης, ήταν το ξεκαθάρισμα της σύγκρουσης των γενικών αντιληπτικών πλαισίων.\n- Σκατά και κρέας\nΔεν ξέρω αν μου διαφεύγει, αλλά έχω την εντύπωση ότι σε καμία σχετική συζήτηση, όπως και σ' ετούτη, δεν έχει γίνει ποτέ αναφορά στις αιτίες του προβλήματος, μια στοιχειώδης ανάλυση της αλληλουχίας των φυσικών συνεπειών. Συζητάμε για το τι θα κάνουμε με το έμβρυο ή το μωρό, συζητάμε για γιατρούς, φράγκα, αλληλοβοήθεια, αλλά κανείς δεν λέει γιατί βρέθηκε αυτό το έμβρυο εδώ, να βασανίζει μια γυναίκα, τις συνειδήσεις μας και το Indymedia!\nΌπως και με τον κορωναϊό. Εκείνοι που είδαν πίσω από τον ιό μόνο μια πολιτική διαχείριση, ειδικότερα, μια ιδεολογική κατασκευή, με την ίδια ευκολία βλέπουν πίσω από ένα έμβρυο, μόνο κοινωνικές κατασκευές. Κι επιτίθενται "σημειολογικά" (ιδεολογία επί της ιδεολογίας) στη φετιχιστική τεχνοκρατία αυτών των κατασκευών, στους γιατρούς. Απ' την άλλη, εκείνοι που εστιάζουν στο σύστημα υγείας σε σχέση με τον ιό, χάνουν από το κάδρο την προέλευσή του, αλλά και το πολιτισμικό αδιέξοδο των κρατικών συστημάτων υγείας. Έτσι χάνεται και η ανάλυση της ανεπιθύμιτης εγκυμοσύνης, μέσα στη διεκδίκηση μιας καλύτερης τεχνοκρατικής διαχέιρισής της.\nΤώρα βέβαια γνωρίζουμε με ντοκουμέντα, χωρίς συνωμοσιολογικά σενάρια, ότι ο συγκεκριμένος υπερεπιθετικός ιός δεν ήταν μια φυσική ανάδραση στην υπερεκμετάλλευση και την αποδυνάμωση της ανοσοποίησης των φυτών και των ζώων (που θα μπορούσε να είναι, όπως ήταν προηγούμενοι ιοί, με επιστημονικά δεδομένα), αλλά κατασκεύασμα κάποιων μαλακισμένων επιστημόνων. Και τους ξέφυγε. Εκείνοι που θέλουν να βλέπουν το κράτος ως παντοδύναμο, για να δικαιολογούν την αδράνειά τους, δεν αποδέχονται ότι η εξουσία κάνει λάθη. Αντίστοιχα, οι καιροσκόποι καλύπτονται πίσω από τη μεταφυσική της φυσικής τυχαιότητας, προκειμένου να μην εμβαθύνουν στο πρόβλημα. Και οι δυο πολιτικές γραμμές, η ιδεαλιστική κι η σοσιαλδημοκρατική, αποδείχτηκαν απαράδεκτες απέναντι σε μια κοινωνική κρίση όπως αυτή που αναδύθηκε με τον κορωναϊό. Μας ενδιαφέρουν πολύ άμεσα οι παραλληλισμοί με την επιδημία, για την κατάσταση της ανεπιθύμιτης εγκυμοσύνη. Μήπως θα ήταν εξελικτικά γονιμότερο να αναρωτηθούμε πώς προκύπτουν τα ανεπιθύμιτα έμβρυα και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις αιτίες, την ίδια στιγμή που φροντίζουμε ή διεκδικούμε την ελευθερία και τις κατάλληλες συνθήκες για τη γυναίκα που θέλει (ή που δεν θέλει) να κάνει έκτρωση;\nΗ Έμμα είχε δίκιο, αν υπήρχε αγάπη και ικανές συνθήκες φροντίδας, η έκτρωση θα σπάνιζε, αλλά πρέπει να ρίξουμε το βλέμμα πιο συγκεκριμένα μέσα στα βιώματα που οδηγούν σε ανεπιθύμιτες εγκυμοσύνες. Αν είχαμε φτιάξει, πρώτα στις σχέσεις μας, τον κόσμο στον οποίον αναφερόταν η Έμμα, δεν θα είχαμε λιγότερες εκτρώσεις διότι θα ήταν πιο υποφερτή η μητρότητα, αλλά κυρίως διότι θα είχαμε λιγότερες ανεπιθύμιτες εγκυμοσύνες. Όπως, χωρίς την καπιταλιστική βιομηχανία, θα είχαμε λιγότερο επικίνδυνους ιούς. Πάμε λοιπόν στις αιτίες...\nΑπλά και σαφέστατα, η ανεπιθύμιτη εγκυμοσύνη είναι το αποτέλεσμα ενός μαλάκα που βάζει το τσουτσούνι του σε μια γυναίκα, ενώ αδιαφορεί γι' αυτήν, αδιαφρεί για τον βίο της, για το τι θα γίνει αυτή μετά την καύλα του. Αυτή είναι η πρωταρχική κοινωνική και φυσική αιτία, ο άντρας που μεταχειρίζεται ένα γυναικείο σώμα σα νεκρό κτήμα του, σα να κατουράει στο χωράφι του. Όποιος μιλάει για την απώλεια μιας ζωής, χωρίς να αναφέρεται στον μαλάκα που την πετάει σ’ ένα άλλο σώμα σα να είναι σκουπίδια και η ζωή γενικά και ο άνθρωπος που την υποδέχεται, αναπαράγει την υποκριτική ιδεολογία και ηθική της πατριαρχίας, που δαιμονοποιεί τις γυναίκες, όχι μόνο για να τις διατηρήσει στη θέση της αναπαραγωγικής μηχανής, αλλά και στη θέση του δοχείου των δικών του αποβλήτων. Η “κακιά στιγμή” είναι τόσο απαράδεκτη περιγραφή, όσο κι η απόδοση των δεινών του καπιταλισμού, όπως η τωρινή επιδημία, στην “τύχη”.\nΑντιλαμβανόμενος την έκτρωση ως φόνο ενός μέρους της γυναικείας ύπαρξης, συναισθάνομαι τον άνθρωπο που βιώνει τραγικά ως ανυπέρβλητη αντίφαση το σχίσμα ανάμεσα στον εαυτό του και στον άλλον, που έχει γίνει ένα με το σώμα- κυριολεκτικά ζωντανό κοινωνικό χώρο. Δεν έχω ακούσει ποτέ από γυναίκα, ότι η έκτρωση ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, αν και αναγκαία. Αυτό το σχίσμα έχει ήδη τελεστεί τη στιγμή που ο μαλάκας, δίχως τη συμφωνία και την κοινή φροντίδα των δύο, επιβάλει την αυτιστική κοσμάρα του πάνω στο σώμα της γυναίκας και στο κοινωνικό σώμα συνολικά. Κι όμως, αμφότερα τα “στρατόπεδα” αυτής της συζήτησης, όχι μόνο δεν λένε τίποτα για την ανδροκρατική μαλακία, αλλά και αντιμετωπίζουν τη γυναίκα που κάνει έκτρωση σαν ένα αδιάφορο πλάσμα. Οι μεν για να την ταυτίσουν με τον πολιτισμικό εχθρό, τους εξουσιαστές που σκοτώνουν παιδιά κι οι δε για να πουν, “θα κάνουμε ότι γουστάρουμε, άκριτα, χωρίς καμία ευθύνη”. Πολιτική εργαλειοποίηση, που σίγουρα δεν εγκυμονεί καμία λύση. Η μετακύλιση του θέματος στο αν υπάρχει πατριαρχία στις πολιτικές διαδικασίες, αποτελεί υπεκφυγή. Δεν είναι άσχετο, αλλά δεν παύει να είναι υπεκφυγή.\nΕκείνοι που ενίστανται στον φόνο του εμβρύου, είναι διατεθιμένοι να συμφωνήσουν να κόβουμε τα τσουτσούνια των απρόσεχτων, για λόγους ισότητας και πρόληψης; Δεν αστειεύομαι καθόλου. Επαναστατικά μέτρα, συλλογική ευθύνη. Συνέπεια λογικής, αποφάσεων και έργων.\nΕδώ αναδύεται η πρώτη διαφορά σε σχέση με τον ιό. Η αντιμετώπιση της αιτίας των ιών του καπιταλισμού είναι απλούστερη: Ξέρουμε τον εχθρό, μπορούμε να τον διακρίνουμε από τον φίλο και να τον βγάλουμε από τη μέση. Δεν θα μας λείψουν οι γενετιστές, οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, οι επιχειρηματίες κτλ. Οι ανεπιθύμιτες εγκυμοσύνες όμως, δεν είναι πάντα αποτέλεσμα καταναγκαστικής επαφής κι ειδικά στον δυτικό κόσμο, μάλλον συχνότερα προέρχονται από εθελούσιες σχέσεις. Άρα, δεν αρκεί να τεμαχίσουμε τους βιαστές. Δεν αρκεί ούτε να καταγγείλουμε ή και να αποκλείσουμε τους πατριαρχικούς άντρες, ξεκινώντας από τους αδιάφορους, τους τύπους που κατουράνε στο χωράφι. Τέτοια μέτρα, συμπεριφορικά και “σωφρονιστικά”, δεν έχουν πιάσει. Άλλωστε, η δαιμονοποίηση κάνει το “κακό” πιο γοητευτικό. Όσο τα υποκείμενα που δημιουργούν ανεπιθύμιτη ζωή και κυρίως εκείνα που την υπόκεινται, οι γυναίκες, δεν κατανοούν γιατί υπάρχουν σχέσεις στις οποίες ο άλλος είναι πιθανότατο να κατουρήσει στο χωράφι και σχεδόν σίγουρο ότι μια μέρα, αν όχι την επόμενη, θα είναι ξένος/ξένη και γιατί τους συμβαίνει να εμπλέκονται σε τέτοιες σχέσεις, τόσο συναντιούνται σε τέτοιες σχέσεις και θα συνεχίζει να τους συμβαίνει. Και βέβαια, ακριβώς έτσι θα συνεχίσουμε να πετάμε σπέρματα και έμβρυα.\nΈνας πολιτισμός που μεταξύ άλλων παράγει απόβλητα έμβρυα, είναι ένας κόσμος όπου τα όντα που τον συνδιαμορφώνουν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν ενα σακί από σκατά και κρέας. Τα σακιά συναντιούνται πότε πότε για να πάρουν λίγη κυριολεκτικά επιδερμική ηδονή το ένα από το άλλο (αφήνοντας τα σκατά τους). Η επιστημονική έννοια της ανάδρασης είναι λίγο πιο πλούσια από αυτή την ανθρωπολογική θεώρηση των ατομικιστών-αποδομιστών, οι οποίοι δεν έχουν να πουν τίποτα επί των αιτίων της παραγωγής απόβλητων εμβρύων, αφού θα έπρεπε να αναμετρηθούν με τον ωφελιμισμό τους.\nΕπίσης όμως, οι επικλήσεις της κοινωνικότητας του ανθρώπου, προκειμένου να είναι επαναστατικές κι όχι αντιδραστικές, συντηρητικές, πατριαρχικές κτλ, πρέπει να είναι αναγνωρίσιμες για την απόλυτη ακρίβειά τους από τη σκοπιά του δικαίου. Στον καταλογισμό ευθυνών, τα άνισα κατηγορητήρια χρειάζονται διπλή ποινή. Πχ, κουβεντιάζοντας για διεκδίκηση περίθαλψης και αλληλοβοήθειας, σαν σε προεκλογικό ντιμπέιτ, τη στιγμή που μένει στο απυρόβλητο η αρπαχτική επιτηδειότητα που επικρατεί παντού και μέσα στον αντιεξουσιαστικό χώρο, αναπαράγει εκ’θεμελίων την πατριαρχία κι αναπαράγει την αποδοχή της από τη θυματοποιημένη γυναίκα.\nΚάτι τύπισσες, κάτι χιλιάδες δηλαδή, που οργανώθηκαν στα κατσάβραχα της Μέσης Ανατολής, το έλυσαν το ζήτημα, κόβοντας και τσουτσούνια. Και το έλυσαν το ζήτημα όταν αναγνώρισαν στις εαυτές τους ότι είναι κάτι παραπάνω από σκατά και κρέας, όταν προήγαγαν την αυτοοργάνωση σε κάτι παραπάνω από ωφελιμίστικη ανταλλαγή. Η πολιτική αποδόμηση; Μπα… οργανωτικό κι ιδεολογικό μονομπλόκ, με σιδερικά και λοιπά συμπράκαλα. Τίποτα λιγότερο από την απελευθέρωση της ανθρωπότητας και του πλανήτη.\nαπό έχω κάνει έκτρωση 02/09/2020 10:43 πμ.\nΟ άλλος αναπαράγει τα πατριαρχικά αντανακλαστικά με μανδύα κοινωνισμού, μιλάμε το πως κατέληξε το ίνδυ έτσι δε ξέρω. Κακώς έκλεισαν οι συζητήσεις. Αυτά τα μαργαριτάρια στις αναλύσεις δε βρίσκονται εύκολα.\nΔεν έχει καμία σημασία αν το έμβρυο το θεωρείς ατομικό ή κοινωνικό ζήτημα, καταρχάς δε το κουβαλάς εσύ 9 μήνες στη μήτρα που δεν έχεις και δε θα μάθεις ποτέ αυτή την εμπειρία. Να θυμάσαι πάντα, δε σου πέφτει λόγος. Τώρα, αν έχει σημασία υπέδειξε μας τι άλλη διαχείριση υπάρχει πάνω σε ένα έμβρυο που η γυναίκα έχει αποφασίσει οτι ΔΕΕΕΕΝ το θέλει. Τί άλλη διαχείρηση πέρα από την έκτρωση; Ξέρεις τι θες εσύ; Εσύ θες να κόβεις πουλιά βιαστών και να αναγκάζεις τις βιασμένες να κάνουν το ρημάδι το παιδί από "αλληλεγγύη για τη ζωή" (καλά αραδιάζεις οχετό αντιεπιστημονικό σχετικά με τη ζωή-έμβρυο αλλά δεν είναι του παρόντος). Έτσι είσαι και τιμωρός και προστάτης του είδους, καθούμενος στο θρόνο του απόλυτου αρσενικού. Και να θυμάσαι, δε σου πέφτει λόγος.\nΕπίσης, κρίνουμε το τί θέλουν να κάνουν οι αυτοδιαθετικοί μονοθεματικοί μαύροι, σεξουαλικοί και συναφτά που τους κατακρίνουμε οτι δεν ακολοθούν το επαναστατικό ολικό πρόταγμα, τη στιγμή που οι λευκοί και str8 προτοστατούσαν σε αυτό το πρόταγμα και απέκλεισαν ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αλλο; Πόσοι μετανάστες ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΕΝΕΡΓΑ στην αναρχία οεο; Πόσοι με την ταυτότητα του ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ συμμετείχαν στην αναρχία οέο; Και θα βγούμε εμείς σα τομάρια να κρίνουμε γιατί ο καταπιεσμένος είναι θύμα του νεοφιλελε;\nΠάλι καλά που μπαίνουμε και ινδυ και διαβάζουμε τέτοια πράματα και γελάει το χειλάκι μας.


Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1943-1949: Η αγγλική ιστορία της ελληνικής Αντίστασης στην κατοχή\nO David John Wallace (1914-1944) καταγόταν από παλιά και πλούσια οικογένεια της Σκωτίας. Πατέρας του ήταν ο David (Euan) Wallace (1892-1941), υπολοχαγός των Life Guards, του πλέον εκλεκτού Σώματος της βρετανικής Βασιλικής Φρουράς, και μητέρα του η λαίδη (Mary) Idina Sackville of Petworth. Σπούδασε στα κολέγια Heathfield και Eton και αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία στο κολέγιο Balliol της Οξφόρδης. Το άριστα στο πτυχίο του τού εξασφάλισε μια υποτροφία για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής, με θέμα τα φραγκικά κάστρα στην Ελλάδα, γεγονός που τον οδήγησε στη χώρα μας, το 1939, για μια εκτεταμένη περιοδεία, μαζί με τη γυναίκα του. Η κήρυξη του πολέμου τον βρίσκει στην Ελλάδα, οπότε διορίζεται Ακόλουθος Τύπου στη Βρετανική Πρεσβεία, στην Αθήνα. Τον Απρίλιο του 1941 εγκαταλείπει την Ελλάδα για να καταταγεί στο Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων (Kings Royal Rifle Corps, KRRC), του βρετανικού στρατού. Το 1943 επιλέγεται από το Foreign Office να σταλεί και πάλι στη χώρα μας, με το βαθμό του ταγματάρχη αυτή τη φορά (λόγω της αποστολής του), εξαιτίας της πείρας του γύρω από τα ελληνικά πολιτικά πράγματα, σε μια εμπιστευτική αποστολή δίπλα στον ταξίαρχο Έντι Μάγιερς, επικεφαλής της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα (SOE) και του Κοινού Γενικού Στρατηγείου των ανταρτών. Ο Wallace ήταν υποχρεωμένος να στέλνει τις παρατηρήσεις του απευθείας προς τις αρχές της χώρας του, σε σχέση με τις δραστηριότητες της SOE. Τις εμπειρίες του από την επαφή του με τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις, την κατάσταση στην Ελεύθερη Ελλάδα και την πολιτική τακτική συμφιλίωσης που ασκούσε ο επικεφαλής της SOE, περιέλαβε σε απόρρητη έκθεσή του προς τον Άγγλο πρέσβη Λίπερ, στο Κάιρο, στις 29 Αυγούστου 1943, η οποία παραδόθηκε τελικά στον βρετανό Υπουργό των Εξωτερικών, Anthony Eden, και άσκησε καθοριστική επίδραση στην αναδιαμόρφωση της πολιτικής των Άγγλων σε σχέση με τα ελληνικά πολιτικά πράγματα και στην υποστήριξή τους προς τον βασιλέα Γεώργιο Β μετά την Απελευθέρωση. Τον Ιούλιο του 1944 ο Wallace επιστρέφει στην Ελλάδα με πλωτό μέσο από την Ιταλία, και ένα μήνα αργότερα φονεύεται, παίρνοντας μέρος στην επίθεση του ΕΔΕΣ κατά των Γερμανών στη θέση Μενίνα, κατά μήκος του δρόμου Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας, στις 17 Αυγούστου 1944, πριν κλείσει τα τριάντα του χρόνια.\nΟι αντάρτες του ΕΛΑΣ είναι κακά εκπαιδευμένοι και απειθάρχητοι. Πολλοί από τους Βρετανούς αξιωματικούςσυνδέσμους θα πρόσθεταν ότι λίγοι απ’ αυτούς προτίθενται σοβαρά να πολεμήσουν τον Άξονα. Σίγουρα, δεν συμμετείχαν στην τελευταία σειρά των επιχειρήσεων για την καταστροφή των μέσων επικοινωνίας του εχθρού, πριν ακριβώς από την απόβαση στη Σικελία. Όλη η δουλειά έγινε από τους ίδιους τους Βρετανούς αξιωματικούς. Περιφέρονται φορτωμένοι με μαχαίρια και φισεκλίκια, προσπαθώντας να μοιάσουν στους ήρωες του 1821. Όλα τα κάνουν όποτε θέλουν εκείνοι, δεν χαιρετούν κανέναν στρατιωτικά και αποκαλούν τους πάντες –και τους αξιωματικούς τους– συναγωνιστές. Η δομή της διοίκησής τους, από το Γενικό Στρατηγείο μέχρι τη διμοιρία και την ομάδα, ακολουθεί το παλιό σύστημα των μπολσεβίκων: Ένας καπετάνιος ανάμεσα σ’ έναν στρατιωτικό σύμβουλο και σε έναν πολιτικό σύμβουλο. Ο τελευταίος διαθέτει απόλυτη δικαιοδοσία στους άλλους δύο. Είχα ελάχιστα έως καθόλου την ευκαιρία να γνωρίσω προσωπικά τους απλούς ελασίτες. Κάθε τέτοια απόπειρα, στο Γενικό Στρατηγείο όπου βρισκόμουν, θα γινόταν αμέσως αντιληπτή και θα προκαλούσε καχυποψία. Ούτε κανείς από τους στρατιώτες θα είχε ανταποκριθεί, σ’ αυτή την ατμόσφαιρα, γνωρίζοντας ότι βρίσκεται υπό παρακολούθηση.\nΔεν μπορώ, συνεπώς, να δώσω μια ακριβή και λεπτομερή απάντηση στο ερώτημα: «Δεδομένου ότι η κεντρική διοίκηση του ΕΑΜ είναι κατά 90% κομμουνιστική, σε ποια έκταση και σε ποιο βάθος έχει εισχωρήσει ο κομμουνισμός στις τάξεις του;» Σίγουρα, οι περισσότεροι από τους πολιτικούς συμβούλους είναι κομμουνιστές, ενώ έχει γίνει ευρύτατη προπαγάνδα, που αποκαλείται «διαφώτιση» ή πολιτική επιμόρφωση. Το ΕΑΜ, επίσης, εκδίδει έναν εκπληκτικό αριθμό τοπικών εφημερίδων. Σε όλες, τα 3/4 του χώρου τους είναι αφιερωμένα στη διαφώτιση, έναντι του 1/4 που καταλαμβάνουν οι ειδήσεις, από τις οποίες πάλι τα 3/4 αποτελούν νέα από τη Μόσχα. Ήμουν παρών σε μία συγκέντρωση, λίγο έξω από την Καρδίτσα, οργανωμένη από το ΕΑΜ δυτικής Θεσσαλίας. Εκεί βρίσκονταν σχεδόν 3.000 άνθρωποι, εκπρόσωποι του ΕΑΜ από κάθε τοπική οργάνωση της δυτικής Θεσσαλίας και μερικοί από χωριά ολόκληρης της χώρας. Σε κάποια φάση της διαδικασίας, ένα ενθουσιώδες μέλος του Κόμματος κάλεσε το ακροατήριο σε ενός λεπτού σιγή, στη μνήμη 106 αριστερών ομήρων που είχαν πρόσφατα εκτελεστεί από τους Γερμανούς. Τουλάχιστον το 80% του πλήθους σήκωσε αμέσως το χέρι με τη γροθιά σφιγμένη, τραγουδώντας τον ύμνο της Διεθνούς. Και τούτο παρ’ όλες τις φρενήρεις προσπάθειες των οργανωτών να αποτρέψουν και τα δύο, καθώς φοβούνταν τις δυσμενείς εντυπώσεις που θα προκαλούσαν στους εκπροσώπους της Βρετανικής Αποστολής, όπως και, τουλάχιστον σε έναν, προκάλεσαν. Παρατήρησα, επίσης, πως η μνεία της Ρωσίας και του Κόκκινου Στρατού προξενούσε κάθε φορά περισσότερες επευφημίες από όσες οι αναφορές στους άλλους Συμμάχους.\nΗ αδυναμία του να εξοντώσει τον Ζέρβα εκείνη την εποχή υπήρξε ασφαλώς ο κύριος παράγων για την πλήρη αλλαγή της πολιτικής του που επακολούθησε. Ο δεύτερος παράγων ήταν η οξύτατη αντίδραση του ίδιου του ελληνικού λαού εναντίον της πολιτικής της βίας του ΕΑΜ απέναντι σε όλες τις άλλες ανταρτικές οργανώσεις και στις προσπάθειές του να μονοπωλήσει τον εθνικό αγώνα. Αυτή η αντίδραση κορυφώθηκε τον Ιούνιο, όταν η Κεντρική Επιτροπή είχε αναμφισβήτητα αλλάξει την πολιτική της, αλλά δεν είχε ακόμα κατορθώσει να την επιβάλει. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δεύτερος αφοπλισμός του Ψαρρού προκάλεσε κύμα οργής στους δη μοκρατικά σκεπτόμενους στην Αθήνα. Τόσο, ώστε η Κεντρική Επιτροπή, προκειμένου να αποκατασταθεί στην κοινή γνώμη, κατήγγειλε τα ίδια της τα σφάλματα και προχώρησε σε υπερβολικά γενναιόδωρη αποκατάστασή του. Έχει συμφωνήσει τώρα να αφήσει τον Ψαρρό να αποκτήσει τέσσερις φορές περισσότερα όπλα από ό,τι προηγουμένως. Ο τρίτος παράγων υπήρξε το γεγονός ότι, καθώς οι Γερμανοί άντεξαν στη ρωσική επίθεση, ενώ ταυτόχρονα οι Σύμμαχοι σημείωσαν τις λαμπρές τους επιτυχίες στην Αφρική, έγινε φανερό πως οι δυνάμεις της Μέσης Ανατολής και όχι ο Κόκκινος Στρατός πρόκειται να απελευθερώσουν την Ελλάδα και, συνεπώς, είναι η Μεγάλη Βρετανία και όχι η Σοβιετική Ένωση που θα αποτελέσει την κυρίαρχη Μεγάλη Δύναμη στη χρονική περίοδο που θα ακολουθήσει. Γι’ αυτό τον λόγο, συνεπώς, πολιτική φανερά απαράδεκτη για τη Μεγάλη Βρετανία δεν θα είχε πιθανότητες επιτυχίας. Ο τέταρτος παράγων για την αλλαγή της πολιτικής του ΕΑΜ ήταν η επίδραση της Βρετανικής Αποστολής και, ειδικότερα, του ταξίαρχου Myers, ο οποίος αγωνίστηκε σταθερά να επιβάλει μια πολιτική μετριοπάθειας και αποφυγής ενός εμφυλίου πολέμου. Αυτή η προσπάθεια είχε αξιοσημείωτη επιτυχία και κατέληξε στην υπογραφή του συμφωνητικού των Εθνικών Ομάδων, νωρίτερα τον Ιούλιο. Βάση αυτής της νέας πολιτικής είναι ότι το ΕΑΜ πρέπει να εμφανιστεί, με κάθε θυσία, ως αξιοσέβαστο στα μάτια των οπαδών του, γενικά του ελληνικού λαού, των Βρετανών και, ίσως, του συνόλου των Ηνωμένων Εθνών. Τυπική αλλά και πολύ σημαντική έκφραση αυτής της πολιτικής υπήρξε ο λόγος που εκφωνήθηκε στη συγκέντρωση κοντά στην Καρδίτσα, παρουσία μου και παρουσία του ταξίαρχου Myers, στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω. Ομιλητής ήταν ο Ορφέας Βλαχόπουλος, ένας από τους ιδρυτές του ΕΑΜ, αν και σήμερα δεν συμμετέχει στην Κεντρική του Επιτροπή. Τώρα έχει τοποθετηθεί πολιτικός καθοδηγητής και εκπρόσωπος της Κεντρικής Επιτροπής στην Ήπειρο. Κατήγγειλε τα σφάλματα του παρελθόντος και ιδιαίτερα την απόπειρα για τη μονοπώληση του εθνικού αγώνα και για την εξόντωση άλλων πατριωτικών ανταρτικών ομάδων. Δήλωσε πως το ΕΑΜ επιθυμεί την ελεύθερη συνεργασία όλων των Ελλήνων και πως, όσο ο εισβολέας πατάει ακόμα στο ελληνικό έδαφος, δεν είναι καιρός για συζητήσεις και καβγάδες σχετικά με τον βασιλέα. Μετά την υπογραφή του συμφωνητικού, όλοι είναι στρατιώτες του [Γενικού Στρατηγείου] της Μέσης Ανατολής, υπερήφανοι γι’ αυτό και δεσμευμένοι να το αποδείξουν με λόγους και με πράξεις. Όσα μέλη εξακολουθήσουν να διατυπώνουν αμφιβολίες για την καλή πίστη των Βρετανών συμμάχων μας, πρέπει να διώχνονται από την οργάνωση, διότι η Κεντρική Επιτροπή έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στους Βρετανούς. Το ΕΑΜ θέλει να προσχωρήσουν στις τάξεις του μόνιμοι αξιωματικοί κάθε πολιτικής απόχρωσης. Οι αξιωματικοί προέρχονται επίσης από τον λαό και ουδεμία πολιτική δέσμευση χρειάζεται να αναλάβουν.\nΔημοσιεύθηκε στην εφ. Το Ποντίκι http://topontiki.gr/article/2976\nΑναρτήθηκε από ellinikosemfilios στις 7:56 μ.μ.


Μια επίσκεψη στο MοMA, το φθινόπωρο του κορωνοϊού... - ΤΑ ΝΕΑ\ntanea.gr > Έντυπες Ειδήσεις > Ζωή & Τέχνες > Μια επίσκεψη στο MοMA, το φθινόπωρο του κορωνοϊού...\nΕντυπώσεις και στιγμιότυπα από την περιήγηση στο κορυφαίο μουσείο σύγχρονης τέχνης, μετά την «επανεκκίνησή» του\nΦώσκολου Νάντια 26 Σεπτεμβρίου 2020 | 05:00\nΜέθη - είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό μετά την επίσκεψη στο ΜοΜΑ που μόλις ξανάνοιξε. Καταγράφω το συναίσθημα νωπό, πριν ξεθωριάσει με την επιστροφή στην πραγματικότητα (ή αλλιώς Νέα Κανονικότητα). Επιτέλους ξαναβρήκα τη γνώριμη ορμή που με κινεί (κινούσε;), μαζί με τα υπόλοιπα εκατομμύρια συμπολίτες μου, στον ρυθμό της μητρόπολης.\nΕδώ και μήνες, βλέπω τη χαρακτηριστική «κορυφογραμμή» που σχηματίζουν οι ουρανοξύστες του Midtown, και μου λείπει: αν και απέχουμε μόλις ογδόντα τετράγωνα (από τη γωνία του δρόμου μας βλέπεις το Empire State Building!), ποτέ δεν μου είχε φανεί τόσο μακρινό το «μεσαίο» Μανχάταν. «Ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ δύο τόπων», όπως λέει ο αγαπητός Τενεσί Ουίλιαμς. Λόγω κορωνοϊού δεν μπαίνω στα μέσα μαζικής μεταφοράς ούτε σε ταξί, και, όπως οι περισσότεροι κάτοικοι του Μανχάταν, δεν έχουμε αυτοκίνητο. Ετσι, πηγαίνω μόνο όπου μπορούν να με πάνε τα πόδια μου στο αποπνικτικό νεοϋρκέζικο καλοκαίρι.\nΤώρα όμως είναι σχεδόν φθινόπωρο, δηλαδή η καλύτερη, χιλιοτραγουδισμένη εποχή για το Μεγάλο Μήλο. Περπάτησα, λοιπόν, για να πάω στο ΜοΜΑ: από το διαμέρισμά μας στην 137η Οδό στο Χάρλεμ, μέχρι την 53η, ακριβώς μία ώρα και τριάντα λεπτά - με την προϋπόθεση ότι θα αντισταθείς στον πειρασμό και θα περπατήσεις όλο το Museum Mile της Πέμπτης Λεωφόρου χωρίς να σταθείς να βγάλεις ούτε μία φωτογραφία (εντάξει, δεν κρατήθηκα και έβγαλα μία - τον καινούργιο ουρανοξύστη-«φλοίδα» να ξεπροβάλλει πίσω από το Plaza).\nΔύο χρονολόγια ξεδιπλώνονται μέσα στο κεφάλι μου: το ένα, η σύγκριση του Συλλογικού Πριν (πριν από την πανδημία) και του Συλλογικού Τώρα· το άλλο, η προσωπική μου επέτειος των δεκαπέντε ετών σε αυτή την πόλη, και, ακόμη πιο συγκεκριμένα, μια επίσκεψη στο ΜοΜΑ ακριβώς τέτοιες μέρες, αρχές φθινοπώρου του 2005, με την καθηγήτριά μου, Anne Bogart, και τους πέντε συμφοιτητές μου στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σκηνοθεσίας Θεάτρου του Columbia - ναι, το μάθημα εκείνης της μέρας δεν έγινε στον πανεπιστημιακό χώρο, αλλά στο ΜοΜΑ. Οπως το 2005 δεν πίστευα την τύχη μου ότι είχα γίνει δεκτή στο υψηλού κύρους μεταπτυχιακό, έτσι και τώρα, είμαι ευγνώμων που βρίσκομαι ακόμα εδώ - στο ΜοΜΑ, στη Νέα Υόρκη, και - κυρίως - στη ζωή (προς το παρόν τουλάχιστον), εν μέσω Νέας Κανονικότητας.\nΜε το που μπαίνω (μετά το κλασικό πρωτόκολλο θερμομέτρησης, μάσκας κ.λπ.), με υποδέχεται ο διαστημικός βόμβος της high-tech φωτιστικής και ηχητικής εγκατάστασης οροφής του λόμπι. O κινούμενος μηχανισμός, συνδυασμένος με την πρωτόγνωρη ερημιά που επικρατεί στο κατά κανόνα πλημμυρισμένο από το θορυβώδες πλήθος ισόγειο, δημιουργεί ένα εφέ σχεδόν μεταφυσικό. Ρίχνω μια ματιά από την τζαμαρία στην αγαπημένη αυλή με τα γλυπτά, αλλά αντιστέκομαι στο έξω - δεν κρατιέμαι να προχωρήσω μέσα. Ανεβαίνω ανυπόμονα τα σκαλιά και σχεδόν τρέχω να βρεθώ στο κέντρο του αιθρίου, με το δυσθεώρητο ύψος, που σε αναγκάζει να κοιτάξεις όχι μόνο τα έργα μπροστά σου, αλλά επίσης γύρω σου και πάνω, να ρουφήξεις τα εσωτερικά μπαλκόνια των έξι ορόφων, σαν να σου λέει, «Ψιτ, κοίτα με, είμαι το ΜοΜΑ!». Στρίβω στη γωνία και με αρπάζει η αινιγματική Αμερική της Dorothea Lange. Στέκομαι στην καθηλωτική «Immigrant Mother», αλλά ανακαλύπτω επίσης την ελαφρύτερη, εντούτοις μελαγχολική ομορφιά της «Union Square».\nΟμως η αναλογική «πολυκοσμία» που επικρατεί στις σχετικά μικρές αυτές αίθουσες φωτογραφίας με σπρώχνει στις κυλιόμενες. Γουργουρίζοντας από την ηδονή της αναγνώρισης, εφαρμόζω την παλιά τεχνική μου: ανεβαίνω στον έκτο όροφο χωρίς στάση, και μετά συνεχίζω την επίσκεψή μου στους επιμέρους ορόφους προς τα κάτω. Εκεί, στο «ρετιρέ», με περιμένει η πεμπτουσία του μεγάλου χώρου που σαν να φτιάχτηκε για να αποθεώσει τη γεωμετρία και την πολυχρωμία των «γλυπτών» / κατασκευών / εγκαταστάσεων του Donald Judd. Οργασμός για τους λάτρεις της φόρμας - ειδικά όταν μπορείς να είσαι μόνος σου σε αυτή την παιδική χαρά μετάλλου, πλεξιγκλάς, ξύλου σε πανδαισία χρωμάτων, σχημάτων και παιχνιδιών με την προοπτική!\nΤΑ «ΝΟΥΦΑΡΑ». Αποχαιρετώ με πόνο ψυχής τα χρωματιστά «ραφάκια» (θα ήθελα να μείνω για πάντα εκεί, σε trance), και αρχίζω την κατάβαση. Τα βήματά μου με οδηγούν στην Αίθουσα Πρώιμης Φωτογραφίας και Κινηματογράφου, όπου - και πάλι χάρη στους περιορισμούς του αριθμού των επισκεπτών - απολαμβάνω ένα νέο προνόμιο: από τον πάγκο όπου κάθομαι, μπορώ να παρατηρώ τις λεπτομέρειες των ασπρόμαυρων παρισινών πολυκατοικιών του 1900 του Atget, και ταυτόχρονα να έχω ανεμπόδιστη θέα στις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» που δεσπόζουν στο βάθος της παρακείμενης αίθουσας! (Κατά καιρούς, μπορώ να ρίχνω και ματιές έξω, στα εξαίσιας αρχιτεκτονικής απέναντι κτίρια - με τον άντρα μου μοιραζόμαστε την ίδια διαστροφή, συχνά να προτιμάμε τη θέα στην πόλη από τα εκθέματα...)\nΑδύνατον να σβήσω τον διακόπτη των τάιμλαϊν, των χρονικών γραμμών και νημάτων: λίγο προτού το μουσείο κλείσει, προσγειώνομαι τυχαία στην αίθουσα με τα «Νούφαρα». Ενας κόμπος ανεβαίνει στον λαιμό μου, καθώς αυτό ήταν το έργο που είχα επιλέξει τότε, εκείνο το τσουχτερό πρωινό του Οκτωβρίου του 2005, όταν η Anne Bogart μάς είχε «αμολήσει» να περιηγηθούμε τις αίθουσες και μετά να μοιραστούμε ένα έργο που ξεχωρίσαμε. Το επέλεξα τότε για την κινηματογραφική του ποιότητα - σαν ο Μονέ να ήθελε να αιχμαλωτίσει κάτι από την κίνηση της ζωγραφικής. Περνάω τα τελευταία λεπτά (μέχρι να αρχίσουν οι γνώριμες διασκεδαστικές ανακοινώσεις περί κλεισίματος του μουσείου σε διάφορες γλώσσες που σε κάνουν να θέλεις να τις μάθεις όλες) καθισμένη μπροστά στα «Νούφαρα», και αφήνω το βλέμμα μου να χαθεί στο λιωμένο χρώμα και όλα τα χρονολόγια να μπερδευτούν.\nThe Museum is now closed, κι εγώ είμαι η τελευταία επισκέπτρια, αλλά επειδή λέω ευγενικά «ευχαριστώ» στους φύλακες, νομίζω ότι δεν με αγριοκοιτάζουν (ή μήπως δεν φαίνεται επειδή φοράνε μάσκες;). Τελευταίο και τυχερό, στην έξοδο με παραφυλάει το εμβληματικό - η λέξη έχει γίνει καραμέλα, αλλά εδώ επιβάλλεται η χρήση της - «I ô NY». (Αν αυτό δεν είναι εμβληματικό, τότε τι είναι;) Αν το να ξαναβρίσκεις το ΜοΜΑ είναι μεθυστικό, το να ζεις στη Νέα Υόρκη είναι εθιστικό.\nΗ Νάντια Φώσκολου (www.nadiafoskolou.nyc) είναι θεατρική σκηνοθέτρια με έδρα τη Νέα Υόρκη\nΜαγιορκίνης : 250 κρούσματα στην Αττική


AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον | Hotels.com\n2828 Market St, Γουίλμινγκτον, NC, 28403, USA\nΓουίλμινγκτον (στο κέντρο)\nΔίκλινο Δωμάτιο (Double), 2 Διπλά Κρεβάτια, Μη Καπνιστών - Δωμάτιο επισκεπτών[1/15]\n1 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Δίκλινο Δωμάτιο (Double), 2 Διπλά Κρεβάτια, Μη Καπνιστών, Δωμάτιο επισκεπτών\n2 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Δίκλινο Δωμάτιο (Double), 2 Διπλά Κρεβάτια, Μη Καπνιστών, Δωμάτιο επισκεπτών\n3 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Μονόκλινο Δωμάτιο, 1 Queen Κρεβάτι, Μη Καπνιστών, Δωμάτιο επισκεπτών\n4 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Μονόκλινο Δωμάτιο, 1 Queen Κρεβάτι, Μη Καπνιστών, Δωμάτιο επισκεπτών\n5 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Δίκλινο Δωμάτιο (Double), 2 Διπλά Κρεβάτια, Μη Καπνιστών, Δωμάτιο επισκεπτών\n6 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Δίκλινο Δωμάτιο (Double), 2 Διπλά Κρεβάτια, Μη Καπνιστών, Μπάνιο\n7 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Μπάνιο\n8 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Εξωτερικός χώρος\n9 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Εξωτερικός χώρος\n10 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Εξωτερικός χώρος\n11 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Ρεσεψιόν\n12 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Ρεσεψιόν\n13 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Αυτόματος πωλητής\n14 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον, Χώρος πλυντηρίων\n15 - AmeriVu Inn, Γουίλμινγκτον\nΘωρηκτό North Carolina - 45 λεπτά περπάτημα\nΜουσείο Ακρωτηρίου Fear - 32 λεπτά περπάτημα\nΜουσείο Bellamy Mansion Museum - 37 λεπτά περπάτημα\nΟικία Burgwin-Wright (ιστορικό οίκημα) - 41 λεπτά περπάτημα\nΟικία Latimer House - 43 λεπτά περπάτημα\nΘέατρο Thalian Hall Center for the Performing Arts - 43 λεπτά περπάτημα\nΘέατρο City Stage Theatre - 44 λεπτά περπάτημα\nΠανεπιστήμιο Βόρειας Καρολίνας στο Wilmington - 4,7 χλμ.\nWilmington Convention Center (συνεδριακό κέντρο) - 4,3 χλμ.\nΠαιδικό Μουσείο Children's Museum of Wilmington - 3,8 χλμ.\n6,4Καλό343Προβολή 343 σχολίων Hotels.com\nTerrible customer service rudest front desk I have ever seen filthy room air conditioning… Νοε 7, 2020\nOur first room reeked of smoke even though it was “smoke free” and ARGUED that no one had… Οκτ 16, 2020\nAmeriVu Inn: Γύρω περιοχή\nΓουίλμινγκτον, Βόρεια Καρολίνα (ILM-Διεθνές Αεροδρόμιο του Γουίλμινγκτον) - 7 λεπτά με αμάξι\nΕιδικές πληροφορίες για το AmeriVu Inn\nΣυχνές ερωτήσεις για το AmeriVu Inn\nΠροσφέρει το AmeriVu Inn δωρεάν ακύρωση και πλήρη επιστροφή χρημάτων;\nΝαι, το AmeriVu Inn έχει διαθέσιμα δωμάτια με πλήρη επιστροφή χρημάτων για κράτηση στη σελίδα μας, τα οποία μπορούν να ακυρωθούν έως και λίγες ημέρες πριν το check-in. Απλώς βεβαιωθείτε ότι ελέγχετε την πολιτική ακύρωσης αυτού του καταλύματος, για να δείτε τους ακριβείς όρους και προϋποθέσεις.\nΠοια μέτρα καθαρισμού και υγιεινής ισχύουν αυτήν την περίοδο στο AmeriVu Inn;\nΠροσφέρεται στάθμευση στον χώρο του καταλύματος (AmeriVu Inn);\nΕπιτρέπονται κατοικίδια σε αυτό το κατάλυμα (AmeriVu Inn);\nΠοιες ώρες πραγματοποιείται το check-in και το check-out σε αυτό το κατάλυμα (AmeriVu Inn);\nΥπάρχουν εστιατόρια σε αυτό το κατάλυμα (AmeriVu Inn) ή στη γύρω περιοχή;\nΝαι. Μερικά κοντινά εστιατόρια είναι τα εξής: Indochine (4 λεπτά με τα πόδια), Goody Goody Omelet House (13 λεπτά με τα πόδια) και Bitty & Beau's Coffee (3,3 χλμ).\nΚαλό 6,4 Από 343 σχόλια\nCustomer service was awful. There was no ice bucket in the room. I went to ask for one and I was told I was out of luck, sorry. The air conditioner was on its last leg and had very long noises coming from it all night. Roaches was crawling around. There was also a big altercation in the parking lot that can be heard through the doors. Will not return\nMureka, usΕπαγγελματικό ταξίδι 1 διανυκτέρευσης\nWe didn’t actually stay there, we were accosted in the parking lot by a woman who was incredibly rude and then told me could not stay there because I (not driving) didn’t have my DL on me. So we left.\nManager was real mean and the places was real neasty\nMikewilliam, usΕπαγγελματικό ταξίδι 1 διανυκτέρευσης\nRoom smelled of cigarette smoke, located in a dicey area of Wilmington, no restaurant near-by, killed cockroaches.\nUhggggg, usΕπαγγελματικό ταξίδι 1 διανυκτέρευσης\nThe room that they first assigned us to had a terrible mold and mildew smell the whole area near the tub was exposed showing all the plumbing so we got a different room the different room was dirty and there was a roach in there nothing had been cleaned\nJust was terrible\nThis might be the worst experience ever. Cigarette smell in the first one, second one was equally as gross, this was the smelliest and dirtiest place I’ve ever been, stay far far away. They should just knock the place down and start over.\nIt was okay, not the best by all means. First night there, the guy who checked us in got the numbers wrong and the night shift guy had to bang on our door at 1:20am and make sure we were in that room. —the PHOTOS that are shown up here are NOTHING like what it’s like in person!\nNice staff, but dirty room\nThe staff was very nice and understanding... The room smelled and had a few dead bugs laying around. We ended up not staying. I asked for a refund, and we went to a different hotel.


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ - ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ: Μαρία Αντουανέτα, 2 Νοεμβρίου 1755 γεννιέται στην Αυστρία η μελλοντική βασίλισσα της Γαλλίας\nΜαρία Αντουανέτα, 2 Νοεμβρίου 1755 γεννιέται στην Αυστρία η μελλοντική βασίλισσα της Γαλλίας\nΗ Μαρία Αντουανέτα (2 Νοεμβρίου 1755, Βιέννη † 16 Οκτωβρίου 1793, Παρίσι) υπήρξε βασίλισσα της Γαλλίας. Αυτή και ο σύζυγος της, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ (1754-1793) αποκεφαλίστηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση.\nΤο 14χρονο κορίτσι αποχαιρέτησε στις 21 Απριλίου 1770 την μητέρα της και τα αδέλφια της στη Βιέννη και αναχώρησε για τη Γαλλία, για το πολυτελές ανάκτορο των Βερσαλλιών. Στις 16 Μαΐουέγινε ο πραγματικός γάμος της Μαρίας Αντουανέτας με τον μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ στις Βερσαλλίες, και η νέα βασίλισσα παρουσιάστηκε στην γαλλική βασιλική αυλή.\nΜε τον θάνατο της μητέρας της το 1780, η Μαρία Αντουανέτα έχασε μία καλή και έξυπνη σύμβουλο. Η θέση της όμως ενδυναμώθηκε, όταν το 1781γεννήθηκε ο πρώτος της γιος, Λουδοβίκος Ιωσήφ, που πέθανε σε ηλικία οκτώ ετών. Το 1785 γεννήθηκε ο δεύτερος της γιος, Λουδοβίκος, δούκας της Νορμανδίας, και το 1786 η δεύτερη κόρη της, Σοφία Βεατρίκη, η οποία πέθανε το 1787.\nΣτις 5 και 6 Οκτωβρίου 1789, ο λαός του Παρισιού ξεχύθηκε στο βασιλικό ανάκτορο των Βερσαλλιών και εξαγριωμένος κατευθύνθηκε προς το υπνοδωμάτιο της Μαρίας Αντουανέτας. Εκείνη από μια μυστική έξοδο κατάφερε να φτάσει στα διαμερίσματα του βασιλιά και έτσι γλίτωσε το λυντσάρισμα. Αλλά αν και γλίτωσε, η βασιλική οικογένεια, αιχμαλωτίστηκε. Στη συνέχεια την μετέφεραν στο Παρίσι. Η βασίλισσα όμως προσπάθησε να δραπετεύσει μαζί με τον βασιλιά και τα παιδιά της, βοηθούμενη από φίλους και συγγενείς στο εξωτερικό. Η προσπάθεια της αυτή απέτυχε, καθώς συνελήφθη κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, όταν κάποιος αναγνώρισε τον Λουδοβίκο από την απεικόνιση του προσώπου του σε ένα νόμισμα. Η αναγνώριση θα ηταν λογικά εύκολη, καθώς οι βασιλείς ήταν τόσο προσηλωμένοι στο πρωτόκολλο, που δεν έλαβαν τις απαραίτητες προφυλάξεις για τη μεταμφίεση τους και ταξίδευαν και με αντικείμενα πάνω τους (και μέσα στην άμαξα) που τους έκαναν εύκολο στόχο.\nΠαρόλα αυτά καρατομήθηκε.\nΓια την ιστορία, δεν είπε ποτέ τη θρυλική φράση: «αν δεν έχει ο λαός ψωμί, ας φάει παντεσπάνι».\nΕτικέτες Αυστριακοί, αφιερώματα, βασιλιάδες, Μαρία Αντουανέτα


Πόσοι stars και… αντι-ήρωες χωράνε σε μια διαφήμιση; Η... - Provocateur\nΠόσοι stars και… αντι-ήρωες χωράνε σε μια διαφήμιση; Η Jaguar απαντάει!\nΤο νέο σποτ της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας έχει άρωμα Hollywood και μια σκοτεινή πλευρά. Άλλωστε το νέο σύνθημα είναι… good to be bad!\nΟ ένας έκανε άνω-κάτω τον πλανήτη Γη και ανάγκασε τους Avengers για να τον νικήσουν. Ο άλλος βάλθηκε να καταστρέψει τον Iron Man, ενώ ο τελευταίος έκανε τα πάντα για να σκορπίσει τον φόβο στο σύμπαν και να εξοντώσει τους Green Lantern. Οι Tom Hiddleston, Ben Kingsley και Mark Strong έχουν πρωταγωνιστήσει σε super κακούς ρόλους και αυτή τη φορά αποφάσισαν να δείξουν ξανά τον evil χαρακτήρα τους, χωρίς όμως να φοράνε μάσκες.\nΟι τρεις Βρετανοί star του Hollywood, με σύνθημά τους το «good to be bad» βγάζουν όλο τους το ταλέντο στο νέο spot της Jaguar, το οποίο είναι γεμάτο από λογική υπερπαραγωγής και Hollywood, και αναμένεται να προβληθεί στο Super Bowl την Κυριακή.\nΠάντως, όπως φαίνεται, το τελευταίο διάστημα οι διαφημίσεις-υπερπαραγωγές είναι το νέο αγαπημένο… χόμπι των αστεριών του Hollywood.\nΗ Scarlett Johansson έπαιξε σε σποτ αναψυκτικού, αλλά το Super Bowl αποφάσισε να κόψει το διαφημιστικό γιατί στο τέλος λέει «sorry Coke and Pepsi». Δεν τα βάζεις έτσι με τα θηρία.\nΚαι ο Zlatan Ibrahimovic αποφάσισε να πνίξει τον… πόνο του για τον αποκλεισμό της Σουηδίας από το Μουντιάλ της Βραζιλίας, με ένα σποτάκι. Ο εκκεντρικός επιθετικός πρωταγωνιστεί στο διαφημιστικό του Volvo XC70 και δείχνει όλα τα τατουάζ που έχει χτυπήσει και το καλογυμνασμένο κορμί του.\nΒέβαια θα πρέπει να κάνει πολλά περισσότερα για να ξεπεράσει το κόλπο του Jean-Claude Van Damme. Αυτό ήταν από άλλο πλανήτη!


«Μιραλάς, ο Βίγια του Ολυμπιακού»! - Onsports.gr\nOnsports Team\t23 Νοεμβρίου 2011, 10:52\n«Μιραλάς, ο Βίγια του Ολυμπιακού»!\nΩς ανερχόμενο ταλέντο, που μπορεί μάλιστα, να… σμπαραλιάσει (!) μόνος του μία ολόκληρη άμυνα, χαρακτήρισε τον Κέβιν Μιραλάς, το επίσημο περιοδικό της UEFA.\nΜε άκρως κολακευτικά λόγια αναφέρθηκε στην αξία του 24χρονου Βέλγου επιθετικού του Ολυμπιακού το περιοδικό «Champions» στο τεύχος Δεκεμβρίου-Ιανουαρίου. Ο Μιραλάς μάλιστα, χαρακτηρίστηκε ως… «Βίγια του Ολυμπιακού» (!) τουλάχιστον όσον αφορά στο ποδοσφαιρικό στυλ του άσου των «ερυθρόλευκων»…\n«Ο ταχύτατα ανερχόμενος επιθετικός έχει το ταλέντο να διαλύσει κάθε άμυνα. Είναι ένα προϊόν του βελγικού συστήματος ακαδημιών ο επιθετικός του Ολυμπιακού, Κέβιν Μιραλάς, έβαλε 14 γκολ πέρσι και ήταν πίσω μόνο από τον Τζιμπρίλ Σισέ στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο 24χρονος αποκτήθηκε ως δανεικός από τη Σεντ Ετιέν, αλλά το περασμένο καλοκαίρι έγινε… μόνιμα παίκτης του Ολυμπιακού.\nΈκανε… όνομα στη Λιλ μαζί με τον άλλο μεγάλο αστέρα της χρυσής γενιάς του βελγικού ποδοσφαίρου, Αζάρ. Κατά προτίμηση είναι κεντρικός επιθετικός και μοιάζει με τον Νταβίντ Βίγια στη κίνησή του και φυσικά στο ότι έχει αναγκαστεί να παίζει στα άκρα για να… χωρέσει ο Ραφίκ Τζεμπούρ, που επίσης έχει ξεχωρίσει.\nΗ εργατικότητά του έχει βελτιωθεί, αλλά δεν έχει χάσει καθόλου την ικανότητά του να κάνει… σόου. Κάνει κόλπα, έχει έξυπνη κίνηση και… δοκίμασε τον αμυντικό της Άρσεναλ, Περ Μερτεζάκερ, στη 2η αγωνιστική των ομίλων. Με 22 συμμετοχές στην Εθνική Βελγίου, ο Μιραλάς είναι δίχως αμφιβολία ένας παίκτης για το μέλλον» αναφέρει για τον επιθετικό του Ολυμπιακού το επίσημο περιοδικό της UEFA για το Champions League.


Προσφυγή Κατά της 342/2011 Απόφασης του Δ. Σ. Δήμου Θεσσαλονίκης – Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη\nΠροσφυγή Κατά της 342/2011 Απόφασης του Δ. Σ. Δήμου Θεσσαλονίκης\nΚοιν. Δήμαρχο-Πρόεδρο-μέλη Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης\nΚΑΤΑ ΤΗΣ 342/2011 ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ Δ. Σ. ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ\n(Συνεδρίαση Δ.Σ. 14-3-2011)\n«ΕΚΛΟΓΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΙΑΜΑΤΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1/1/2011 – 31/8/2014, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 246 ΤΟΥ Ν.3463/2006 (ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ)»\n·\tΕπειδή σύμφωνα με το άρθρο 246, παράγραφος 4v του Ν.3463/2006 (Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας) ο δήμος Θεσσαλονίκης-μέλος του Συνδέσμου εκλέγει πέντε (5) αντιπροσώπους,\n·\tΕπειδή σύμφωνα με το άρθρο 246, παράγραφος 6 του ιδίου Νόμου «στην περίπτωση που ένα δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο εκλέγει περισσότερους από δύο (2) εκπροσώπους, ένας (1) από αυτούς εκλέγεται από τη μειοψηφία του Δημοτικού ή Κοινοτικού Συμβουλίου»,\n·\tΕπειδή σύμφωνα και με την 2115/2009 απόφαση του ΣτΕ η εκλογή του μέλους της μειοψηφίας γίνεται μόνο από αυτήν και στην εκλογική διαδικασία συμμετέχουν μόνο τα μέλη της μειοψηφίας του Δ.Σ.,\n·\tΕπειδή στην 342/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου-όπως αυτή δημοσιοποιήθηκε-διαφαίνεται ότι α) και οι πέντε αντιπρόσωποι έλαβαν από 47 ψήφους, β) κατά την εκλογή του αντιπροσώπου από τη μειοψηφία δεν τηρήθηκε ο νόμος\nΑ) την ακύρωση της απόφασης 342/2011 του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης ως προς την εκλογή αντιπροσώπου από τη μειοψηφία στο Σύνδεσμο Δήμων και Κοινοτήτων Ιαματικών Πηγών Ελλάδας\nΒ) την επανάληψη της διαδικασίας για την εκλογή τεσσάρων (4) αντιπροσώπων στο Σύνδεσμο από την πλειοψηφία και ενός (1) αντιπροσώπου από τη μειοψηφία και μόνο και όχι από το σύνολο των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως ρητά ορίζει ο σχετικός νόμος.\nΓια τη Δημοτική Παράταξη «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ»\nΣημείωση: Μετά από την προσφυγή που καταθέσαμε, η μειοψηφία του Δ.Σ. συνήλθε ‘στο πόδι’, κατά το διάλειμμα ανάμεσα στις δύο συνόδους του Δ.Σ., και επαναβεβαίωσε, κατά πλειοψηφία, την προσβαλλόμενη απόφαση, με αποτέλεσμα να παραμείνει ο Κ. Καζαντζίδης της παράταξης Γκιουλέκα αντιπρόσωπος στο ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΙΑΜΑΤΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ. Η παράταξη Μπουτάρη αρνήθηκε να παραχωρήσει μια απο τις 4 θέσεις που κατέχει στους αντιπροσώπους, ώστε να την καταλάβει η παράταξή μας που τη διεκδικούσε. Κατά την ψηφοφορία μεταξύ των δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης, η πρότασή μας πήρε μια (1) ψήφο, τη δική μας, ενώ λευκό ψήφισαν οι της «Λαϊκής Συσπείρωσης».


Subcomandate Marcos: Απών μα πάντα παρών - Το Περιοδικό\n«Ό,τι ενοχλεί την εξουσία και τις καθησυχασμένες συνειδήσεις, αυτό είναι ο Μάρκος»\nΤρία χρόνια μετά την απόσυρσή του\nToPeriodiko admin team | 30/05/2017\nΟι “αυθεντικοί” απόγονοι των Ισπανών τον κατηγορούν ότι είναι ιθαγενής. Ένοχος.\nΟι Ευρωπαίοι τον κατηγορούν ότι είναι Ασιάτης. Ένοχος.\nΑυτοί που θέλουν να γίνουν κυβέρνηση τον κατηγορούν ότι θέλει πάντα να κάνει αντιπολίτευση. Ένοχος.\nΟι ρεφορμιστές τον κατηγορούν ότι είναι ακραίος. Ένοχος.\nΗ “ιστορική πρωτοπορία” τον κατηγορεί ότι απευθύνεται στην κοινωνία των πολιτών και όχι στο προλεταριάτο. Ένοχος.\nΗ κοινωνία των πολιτών τον κατηγορεί ότι την ενοχλεί στην ησυχία της. Ένοχος.\nΤο Χρηματιστήριο Αξιών τον κατηγορεί ότι του χαλάει το μεσημεριανό. Ένοχος.\nΗ κυβέρνηση τον κατηγορεί ότι προκαλεί αύξηση στην κατανάλωση φαρμάκων για το έλκος στα υπουργεία. Ένοχος.\nΟι σοβαροί τον κατηγορούν ότι είναι πλακατζής. Ένοχος·\nΌλοι τον κατηγορούν για ό,τι τους έρθει στο κεφάλι. Ένοχος».\nΟ Μάρκος είναι το οποιοδήποτε ον στον πλανήτη..\n«Σχετικά με όλα όσα λέγονται για το αν ο Μάρκος είναι ομοφυλόφιλος: Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, Ασιάτης στην Ευρώπη, Μεξικανός των ΗΠΑ στο Σαν Ισίδρο, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, ιθαγενής στους δρόμους του Σαν Κριστόμπαλ, αλητοπαρέα στη Νέζα, ροκάς στην πανεπιστημιούπολη, Εβραίος στη Γερμανία, συνήγορος του πολίτη στο Υπουργείο Άμυνας, φεμινιστής σε πολιτικά κόμμα τα, κομμουνιστής στη μεταψυχροπολεμική εποχή, κρατούμενος στη Σινταλάπα, ειρηνιστής στη Βοσνία, ιθαγενής Μαπούτσε στις Άνδεις, δάσκαλος του συνδικάτου ΟΝΤΕ, καλλιτέχνης χωρίς γκαλερί ούτε πορτοφόλι, νοικοκυρά ένα Σάββατο βράδυ σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιασδήποτε πόλης οποιουδήποτε Μεξικού, αντάρτης στο Μεξικό του τέλους του εικοστού αιώνα, απεργός στη Συνομοσπονδία Εργατών Μεξικού, ρεπόρτερ που βουλώνει “τρύπες” στις μεσαίες σελίδες, φαλλοκράτης στο φεμινιστικό κίνημα, γυναίκα μόνη στο μετρό μετά τις δέκα το βράδυ, συνταξιούχος που διαμαρτύρεται στην κεντρική πλατεία, αγρότης χωρίς γη, περιθωριακός εκδότης, άνεργος εργάτης, γιατρός χωρίς ιατρείο, αντικομφορμιστής φοιτητής, διαφωνών με το νεοφιλελευθερισμό, συγγραφέας χωρίς βιβλία ούτε αναγνώστες, και βέβαια Ζαπατίστα του Νοτιοανατολικού Μεξικού.\nΤελικά ο Μάρκος είναι ένα οποιοδήποτε ανθρώπινο ον, σε αυτό τον κόσμο. Ο Μάρκος είναι όλες οι καταπιεσμένες μειονότητες που αντιστέκονται, εκρήγνυνται και λένε “Φτάνει πια!”. Όλες οι μειονότητες την ώρα που πρέπει να μιλήσουν, και όλες οι πλειονότητες την ώρα που πρέπει να σωπάσουν και να υπομείνουν. Όλοι οι αποκλεισμένοι που αναζητούν ένα λόγο, το λόγο τους, αυτό που ξαναδίνει την πλειοψηφία στους αιώνια διασπασμένους, εμάς. Ό,τι ενοχλεί την εξουσία και τις καθησυχασμένες συνειδήσεις, αυτό είναι ο Μάρκος»[i].\nΗ αποχώρηση του Subcomandante\nΠριν από τρία χρόνια, ξημερώματα Κυριακής 25 Μαΐου, στην διάρκεια των εκδηλώσεων μνήμης για τον Γκαλεάνο, μέρα που είχαν ανακοινώσει οι Ζαπατίστας και είχαν προσκαλέσει εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και ανθρώπους να παραβρεθούν ώστε να ενημερωθούν για τις εξελίξεις σχετικά με την επίθεση και τα σχέδια του Ζαπατιστικού Στρατού, ο άνθρωπος – σύμβολο της εξέγερσης και του αγώνα των Ζαπατίστας, ανακοίνωσε την απόσυρσή του με τα ακόλουθα λόγια:\n«Σήμερα το πρωί, στο τέλος του αφιερώματος για τον σύντροφο Γκαλεάνο, πάνω από τρεις χιλιάδες Ζαπατίστας των βάσεων στήριξης και των αγωνιστών, μαζί με περίπου χίλια μέλη της Έκτης, άκουσαν τα «τελευταία δημόσια λόγια» του Εξεγερμένου Marcos του EZLN. Έξι ηγέτες της Μυστικής Επαναστατικής Επιτροπής Ιθαγενών, μαζί με τον Moisés και τον Μάρκος, ανέβηκαν στη σκηνή. Παρακάτω περιλαμβάνονται μερικά κομμάτια από τα πέντε μέρη της επιστολής του Μάρκος».\nΈπρεπε να ξαναχτίσουμε το μονοπάτι της ζωής, να χτίσουμε ό,τι αυτοί που βρίσκονται από πάνω, είχαν καταστρέψει και συνεχίζουν να καταστρέφουν, την πορεία όχι μόνο των αυτόχθονων κοινοτήτων, αλλά και των εργαζομένων, των σπουδαστών, των εκπαιδευτικών, των νέων, και των αγροτών. Πάνω στο γεγονός, ότι υπάρχουν διαφορές τόσο σε όσους είναι πάνω, όσο και σε αυτούς που βρίσκονται από κάτω και αυτές οι διαφορές διώκονται και τιμωρούνται. Εμείς έπρεπε, είτε να θυσιάσουμε το αίμα μας για την πορεία προς την εξουσία, δίνοντας απλώς την ηγεσία σε άλλους ή να στρέψουμε τις καρδιές και τα μάτιά μας στους ανθρώπους που είμαστε – τους ιθαγενείς που προστατεύουν τη Γη και τη μνήμη.\n«Σε αυτά τα είκοσι χρόνια έχουν υπάρξει πολλές, πολύπλοκες αλλαγές εντός του EZLN. Ορισμένοι σχολιαστές έχουν απλώς αναφερθεί στην εμφανή αλλαγή – εκείνη των γενεών – και το γεγονός ότι εκείνοι που ήταν μικροί ή αγέννητο,ι όταν ξεκίνησε η εξέγερση, παλεύουν σήμερα και οδηγούν την αντίσταση. Ορισμένοι «φιλομαθείς» σχολιαστές, πάντως, δεν έχουν αναφερθεί στις άλλες αλλαγές: την αλλαγή από την πολυμαθή μεσαία τάξη στους αυτόχθονες αγρότες, από την φυλή μιγάδων σε καθαρούς ιθαγενείς και – το πιο σημαντικό – από την επαναστατική πρωτοπορία στην δημιουργία συλλογικών κανόνων.\nΈνα διαφορετικό Ολόγραμμα : Τι δεν θα αποτελεί.\nΠόνος και οργή. Ψίθυροι και κραυγές.\nΑκόμα κι αν πιάσουν και καταδικάσουν αυτούς που σας σκότωσαν, θα βρίσκουν πάντα άλλους, που θα σας στήνουν ενέδρα και θα επαναλαμβάνουν το μακάβριο χορό που τελείωσε τη ζωή σας.\nΖαπατίστας και EZLN\nΤην 1η Ιανουαρίου 1994, ξεκίνησε η εξέγερση των Ζαπατίστας όταν ο μέχρι τότε άγνωστος Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας (EZLN) και ο μυστηριώδης επικεφαλής του Subcomandante Marcos, περίπου 3.000 άνδρες, ελαφρά εξοπλισμένοι, στην πλειοψηφία τους αντάρτες Μάγια, βγήκαν από τη ζούγκλα και κατέλαβαν αρκετές πόλεις στην νότια επαρχία Τσιάπας και για λίγο και την πόλη Σαν Κριστομπάλ ντε λας Κάζας. Ήταν ημέρα έναρξης της εφαρμογής της NAFTA (της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου Β. Αμερικής). Οι Ζαπατίστας ζήτησαν την ακύρωσή της, την ανατροπή της μεξικανικής κυβέρνησης, τη σύγκληση συνταγματικής συνέλευσης. Ορισμένοι εξ αυτών δήλωναν στους δημοσιογράφους που έσπευσαν την περιοχή ότι παλεύουν για το σοσιαλισμό, κάτι που επισήμως δεν είχε διατυπωθεί.\nΟ Μεξικανός τότε πρόεδρο Ερνέστο Ζεντίγιο απάντησε με αποστολή ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων. Κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους ζητώντας να σταματήσει η επίθεση στους αντάρτες. Μετά από 12 μέρες διαδηλώσεων και συγκρούσεων, επιτεύχθηκε μια εκεχειρία που έκτοτε είναι σε ισχύ. Όταν μήνες αργότερα, οι Ζαπατίστας διεξήγαγαν κάτι σαν δημοψήφισμα ζητώντας από τον λαό να αποφασίσει τι ρόλο θέλει να παίξουν στην μεξικανική κοινωνία, το αποτέλεσμα ήταν υπέρ της συνέχισης του αγώνα αλλά όχι με όπλα. Οι Ζαπατίστας δεν παρέδωσαν τα όπλα αλλά ούτε τα χρησιμοποίησαν.\nΤη δεκαετία του ’90 και του ’00, επί της ουσίας οι Ζαπατίστας έκαναν ανοιχτά αυτό που παλιότερα έκαναν κρυφά: οργάνωναν τους ιθαγενείς της περιοχής σε νέες μορφές διοίκησης με τη συμμετοχή όλων και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, οργάνωσαν σχολεία και τοπικές κυβερνήσεις ως εναλλακτική στην κεντρική κυβέρνηση. Από χωριό σε χωριό. Αν και άσκησαν τεράστια επιρροή στην πολιτική σκηνή του Μεξικού, καταρχήν, και προχώρησαν το 1997 στην ίδρυση του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης των Ζαπατίστας, αρκετοί τους επέκριναν λέγοντας ότι μπορεί να ευαγγελίζονταν ότι εφαρμόζουν το σοσιαλισμό από τα κάτω στα χωριά της περιοχής αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα δεκτικοί στις συνεργασίες με εργατικά κινήματα ή άλλα αριστερά κινήματα της πόλης, με αποτέλεσμα πρακτικά να περιοριστούν στην απομακρυσμένη και απομονωμένη ύπαιθρο της Τσιάπας.\nΔεν συμμετείχαν σε εκλογές αλλά το 2006 πραγματοποίησαν την «Άλλη Εκστρατεία» κατά την οποία γύρισαν σε συνεργασία και με άλλες αριστερές δυνάμεις όλο το Μεξικό κάνοντας ομιλίες και εκδηλώσεις ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό. Τις εκλογές ακολούθησε μεγάλη κοινωνική αναταραχή λόγω νοθείας και δυνάμεις που συμμετείχαν στην «Άλλη Εκστρατεία», παρά το ότι δεν πήραν μέρος στις εκλογές, στήριξαν τις διαδηλώσεις κατά της νοθείας. Οι Ζαπατίστας δεν πήραν μέρος σε αυτές με το επιχείρημα ότι ούτως ή άλλως δεν δέχονταν τις εκλογές, μια κίνηση που υπέσκαψε σημαντικά την εικόνα τους στο ευρύτερο λαϊκό κίνημα.\nΠαρά τις όποιες επικρίσεις ή αδυναμίες, τα περιθώρια και τα όρια, των θέσεων και των απόψεών τους, οι Ζαπατίστας και ο Subcomandante Marcos επηρέασαν σημαντικά όχι μόνο το κλίμα στο Μεξικό αλλά και σε όλο τον πλανήτη. Ήταν η πρώτη ένοπλη εξέγερση μετά το τέλος της ΕΣΣΔ και το «τέλος της ιστορίας» για πολλούς.. Γέννησαν ελπίδα και χαμόγελο σε μια περίοδο που παγκοσμίως το λαϊκό κίνημα βρισκόταν σε φάση μεγάλης οπισθοχώρησης και σοκ ενώ έφερε δυναμικά στην επιφάνεια το ζήτημα των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων, που δεν αφορά μόνο το Μεξικό, βελτίωσε δραματικά τη ζωή στις ημιαυτόνομες περιοχές υπό τον έλεγχό τους. Λειτούργησαν ως τόπος συνεύρεσης κινημάτων και οργανώσεων αλλά και διακίνησης ιδεών, έθεσαν έντονα και εγκαίρως το ζήτημα των συνεπειών του νέο-φιλελευθερισμού και συμφωνιών τύπου NAFTA θέτοντας, επί της ουσίας, τα θεμέλια επί των οποίων αναπτύχθηκε τα επόμενα χρόνια το κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης.\n[i] Με αυτά τα λόγια, ο ίδιος ο Subcomandante Marcos περιέγραψε, σε διάφορες περιπτώσεις, τον εαυτό του ενώ η ταυτότητά του δεν επιβεβαιώθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ποτέ με την μεξικανική κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι λέγεται Ραφαέλ Σεμπαστιάν Γκιγιέν Βισέντε. Τα αποσπάσματα από δικά του γραπτά και λόγια περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Ιστορίες του γέρο – Αντόνιο» που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΡΟΕΣ, το 2003, σε μετάφραση του Γιώργου Καρατζά και σε επιμέλεια της Αλεξάνδρα Δημητριάδη.