Αγγλική Ποίηση | Exploring Poetry (The Blog)\nCategory Archives: Αγγλική Ποίηση\nPosted on 04/01/2008 by yiannisantiochou\nΤον τελευταίο μήνα ξεσκόνισα για άλλη μια φορά την ποίηση του Τ.Σ. Έλιοτ. Διάβαζα και κρατούσα σημειώσεις, απομόνωνα στίχους και καθόμουν με τις ώρες καρφωμένος στην πολυθρόνα του γραφείου μου διαλογιζόμενος. Και ενίοτε σοβαρά, ενίοτε με μια ελαφράδα και μια χάρη που θυμίζει τον ανοιξιάτικο αέρα του Απρίλη (κι ας είναι ο σκληρότερος μήνας για τον Έλιοτ), έτσι όπως φυσά νότιος άνεμος από τη θάλασσα και γεμίζει το σπίτι, ένιωθα σα να ξεπλήρωνα μια οφειλή και ταυτόχρονα σα να χρεωνόμουν μια γλυκιά κούραση που παρέλυε το σώμα μου κι ύστερα το έλυνε μέσα στο όνειρο, σώμα να λάμνει στην ανυπαρξία των αντιθέτων έχοντας κατακτήσει κάτι σαν μυστική γνώση.\nΚι η αλήθεια είναι πως μεταφράζοντας σαν άσκηση την » Έρημη Χώρα» ένιωσα μια υπερβατική εσωτερική χαρά, μια ηρεμία και γαλήνη στο μυαλό, στη ψυχή και το σώμα μου.\nΗ μετάφραση δεν προορίζεται να εκδωθεί ή να δημοσιευθεί πουθενά, ούτε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και παρόμοια, αφού το ίδιο ποίημα έχει πολλαπλές μεταφράσεις από πολλούς σημαντικούς έλληνες ποιητές και ποιήτριες (Γ. Σεφέρης, Α. Αλεξάνδρου, Π. Παμπούδη, κ.ά.) και ίσως η παρούσα μετάφραση να θεωρηθεί ως μωρεία του μεταφραστή… έτσι όμως έμαθα εγώ να κάνω ένα ξενόγλωσσο ποίημα δικό μου, μεταφράζοντάς το.\nΓια τούτο σας παραδίδω τη μετάφρασή του, αφήνοντας ηθελημένα το ποίημα δίχως τις σημειώσεις του ποιητή, παρά μόνο με το ίδιο, το κειμενικό ή καλύτερα διακειμενικό σώμα του ποιήματος.\nΧαλαρώστε και διαβάστέ το στην αρχή ψιθυριστά, εσωτερικά κι όταν αρχίσουν να ξεπροβάλλουν κάπου στη μέση της 1ης ενότητας οι κάρτες της Μεγάλης Αρκάνας του Ταρώ, τότε διαβάστε με δύναμη απαγγέλοντας Έλιοτ στον εαυτό σας, γινόμενοι κοινωνοί στην κρυφή αλήθεια που εκφράζει αυτό το αριστουργηματικό ποίημα του 20ου αιώνα.\nNam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis vidi in ampulla\npendere, et cum Illi pueri dicerent: Σίβυλλα, τι θέλεις;\nΣτον Έζρα Πάουντ\nΟ Απρίλης, είναι ο μήνας ο σκληρότερος, βλασταίνοντας\nπασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη, ανακατεύοντας\nθύμηση μ’ επιθυμία, αναδεύοντας\nστομωμένες ρίζες μ’ ανοιξιάτικη βροχή.\nΟ χειμώνας μας κράτησε ζεστούς, σκεπάζοντας\nτη γη με το χιόνι της λήθης, ταΐζοντάς μας\nμια ελάχιστη ζωή με ξερούς βολβούς.\nΤο καλοκαίρι μας κατέπληξε, ερχόμενο πάνω από το\nμε μια καταιγίδα˙ σταθήκαμε στις κιονοστοιχίες,\nκαι συνεχίσαμε με τη λιακάδα, μέσα στο Χόφγκαρτεν,\nκι ήπιαμε καφέ, και μιλήσαμε σχεδόν μια ώρα.\nΚι όταν ήμασταν παιδιά, μένοντας στου αρχιδούκα,\nο εξάδελφος μου, μ’ έβγαλε έξω μ’ ένα έλκηθρο,\nκαι φοβήθηκα. Κι αυτός έλεγε, Μαρία,\nΜαρία, κρατήσου σφιχτά. Και κατηφορήσαμε.\nΕκεί στα βουνά νιώθεις ελεύθερος.\nΤην πιο πολύ ώρα της νύχτας διαβάζω, και το χειμώνα πηγαίνω στο νότο.\nΠοιες είναι αυτές οι ρίζες που αρπάζονται, ποια τα κλαδιά που μεγαλώνουν\nμέσα απ’ αυτούς τους κοπρόλιθους; Γιε του ανθρώπου,\nδεν μπορείς να μιλήσεις, ή να μαντέψεις, γιατί μόνο εσύ ξέρεις\nμια στοίβα από θρυμματισμένες εικόνες, που ο ήλιος τις κτυπά,\nκαι το νεκρό δέντρο δεν κάνει για στέγαστρο, μήτε το τριζόνι ξαλάφρωμα,\nκαι η ξερή πέτρα ήχο νερού κανέναν. Μόνο\nεκεί κάτω απ’ αυτόν τον κόκκινο βράχο είναι η σκιά,\n(Έλα κάτω από αυτού του κόκκινου βράχου τη σκιά),\nκαι θα σου δείξω κάτι διαφορετικό κι από τις δυο\nτη σκιά σου το πρωί που πίσω σου δρασκελίζει\nή τη σκιά σου το δειλινό που ανασηκώνεται για να σε απαντήσει˙\nΘα σου δείξω φόβο σε μια χούφτα σκόνης.\n«Αρχικά, πριν ένα χρόνο μου χάρισες υάκινθους ˙\n«Υακίνθη με φώναξαν.»\n—Έπειτα όταν επιστρέψαμε, τελευταία, από τους κήπους με τους υάκινθους,\nμε την αγκαλιά σου γεμάτη, και τα μαλλιά σου νοτισμένα, δεν μπορούσα\nνα μιλήσω, και τα μάτια μου έκλεισαν, δεν ήμουν ούτε\nνεκρός ούτε ζωντανός και τίποτα δε γνώριζα,\nκοιτώντας στην καρδιά του φωτός, η σιωπή.\nΗ μαντάμ Ζοζόστρις, φημισμένη διάμεσος,\nκάτω από την καστανή ομίχλη μιας χειμωνιάτικης αυγής,\nένα πλήθος έτρεξε πάνω από τη Γέφυρα του Λονδίνου, τόσοι πολλοί,\nδεν είχα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς.\nΣτεναγμοί, κοφτοί και άταχτοι, ξέφευγαν,\nκαι καθένας κάρφωνε τα μάτια στα βήματά του.\nΤο πλήθος γέμισε ως το λόφο απάνω και κάτω στην οδό Κινγκ Ουίλιαμ,\nεκεί που η Οσία Μαρία του Γούλνοθ μέτρησε τις ώρες\nμ’ έναν νεκρό ήχο στο τελευταίο χτύπημα που σήμαινε εννιά.\nΕκεί είδα κάποιον που γνώριζα, και τον σταμάτησα κλαίγοντας:\nΣυ που ήσουν μαζί μου στα πλοία στις Μύλες!\n«Εκείνο το κουφάρι που πέρσι έθαψες στον κήπο σου,\n«έχει αρχίσει να φυτρώνει; Θ’ ανθίσει φέτος;\n«ή μήπως η ξαφνική παγωνιά τάραξε τη σπορά του;\n«Ω, κράτα το Σκυλί μακριά από δω, αυτό είναι φίλος του ανθρώπου\n«ή με τα νύχια του πάλι θα το ξεθάψει!\n«Εσύ! hypocrite lecteur! —mon semblable, —mon frère ! »\nΟ Θώκος που κάθισε, σαν στιλβωμένος θρόνος\nέλαμπε στο μάρμαρο, εκεί που ο καθρέφτης\nστερεωμένος σε σφυρήλατα λάβαρα με τσαμπιά σταφυλιών\nκι απ’ όπου ένα χρυσός φτερωτός έρωτας κρυφοκοίταζε\n(Κι ένας έκρυβε τα μάτια του πίσω από τη φτερούγα του)\nδιπλασίαζε τις φλόγες από τις επτάφωτες λυχνίες\nαντανακλώντας φως πάνω στο τραπέζι που σαν\nτο αστραποβόλημα των χρυσαφικών της ανέβαινε να τον συναντήσει,\nαπό σατέν κασετίνες πλημμυρισμένες με άφθονη πλησμονή.\nΣε φιαλίδια ιβουάρ και κρύσταλλα χρωματιστά\nδίχως πώμα, ενέδρευαν τα περίεργα συνθετικά της αρώματα,\nαλοιφές, πούδρες ή υγρά —σε φασαρία, σύγχυζαν,\nκαι έπνιγαν την αίσθηση μέσα στις οσμές˙ ανακατεύθηκαν με τον αέρα που δρόσισε από το παράθυρο, αυτές ανοδικές\nπλαταίνοντας τις επιμήκεις κέρινες φλόγες,\nεκσφενδονίζοντας τον καπνό τους προς τα laquearia\nσείοντας τα σχέδια του φατνώματος στην οροφή.\nΤεράστια σανίδια από θαλασσινά σκαριά επενδυμένα με χαλκό\nγυάλιζαν πράσινα και πορτοκαλί, πλαισιωμένα με μια ζωγραφισμένη πέτρα,\nπου στο θλιβερό φως, ένα λαξεμένο δελφίνι κολυμπούσε.\nΠάνω απ’ την πεπαλαιωμένη λυχνία πυράκτωσης εμφανίστηκε\nσάμπως κι ένα παράθυρο έβλεπε σε σκηνή από δάσος\nη μεταμόρφωση της Φιλομήλας, από τον βάρβαρο βασιλιά\nπου τόσο σκαιά βασάνισε˙ κι ακόμα ήτανε εκεί το αηδόνι\nπου γέμιζε όλη την έρημο με το απαράβατο κελάηδημά του\nκι ακόμα έκλαιγε εκείνη, κι ακόμα ο κόσμος καταδιώκει,\n«Γιαγκ Γιαγκ» σ’ αυτιά βρομισμένα.\nΚι άλλα του χρόνου μαραμένα θραύσματα\nείχαν αποτυπωθεί στους τοίχους πάνω˙ μορφές που ατένιζαν\nέτειναν προς τα έξω, γέρνοντας, καθησυχάζοντας το δωμάτιο που τις περίκλειε.\nΒήματα σέρνονταν στα σκαλιά.\nΚάτω από το φως της φωτιάς, κάτω από τη βούρτσα, τα μαλλιά της\nάπλωναν σαν πυρρές απολήξεις.\nΜέσα στα λόγια φεγγοβόλησε, έπειτα θα έπρεπε να μείνει θηριωδώς ακίνητη.\n«Τα νεύρα μου είναι σε κακή κατάσταση απόψε. Ναι, σε κακή. Μείνε μαζί μου, μίλα μου. Γιατί δεν μιλάς ποτέ. Μίλα.\nΤι είναι αυτό που σ’ απασχολεί; Τι σκέφτεσαι; Τι;\nΠοτέ δεν ξέρω τι σκέφτεσαι. Σκέψου.»\nΣκέπτομαι πως είμαστε στων ποντικών την αλέα\nεκεί που οι νεκροί απώλεσαν τα οστά τους.\n«Τι είναι τώρα αυτός ο θόρυβος;»\nΟ άνεμος κάτω από την πόρτα.\n«Τι είναι αυτός ο θόρυβος τώρα; Τι κάνει ο αέρας;»\nΤίποτε και πάλι τίποτε.\nδεν ξέρεις; Τίποτα δεν βλέπεις; Τίποτα δεν θυμάσαι;»\nεκείνα τα μαργαριτάρια ότι ήταν τα μάτια του.\n«Είσαι ζωντανός, ή όχι; Υπάρχει τίποτα μες στο κεφάλι σου;»\nΩ Ω Ω Ω εκείνη η Σεξπηρική Φάρσα\nΕίναι τόσο κομψή\n«Τι θα κάνω τώρα; Τι θα κάνω τώρα;\nΘα χιμήξω έξω έτσι όπως είμαι, και θα περπατήσω στο δρόμο\nΜε τα μαλλιά μου ριγμένα, έτσι. Τι θα κάνουμε αύριο;\nΤο ζεστό νερό στις δέκα\nκι αν βρέχει, μια σκεπαστή άμαξα στις τέσσερις.\nπιέζοντας μάτια άγρυπνα και προσμένοντας ένα χτύπημα στην πόρτα.\nΌταν ο άντρας της Λιλ αποστρατεύθηκε, είπα—\nΔε μάσησα τα λόγια μου, της είπα η ίδια,\nΒΙΑΣΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ\nΤώρα ο γυρισμός του Άλμπερτ, σ’ έκανε κατιτί εξυπνότερη.\nΘα θελήσει να μάθει τι έκανες με εκείνα τα χρήματα που σου έδωσε\nγια να βάλεις μερικά από τα δόντια σου. Το έκανε, ήμουν μπροστά.\nΠρέπει όλα να τα βγάλεις, Λιλ, και να βάλεις μια ωραία μασέλα,\nείπε αυτός, ορκίζομαι, δεν αντέχω να σε κοιτάζω.\nΚαι δεν μπορώ άλλο πια εγώ, είπα και σκέφτηκα τον καημένο τον Άλμπερτ,\nήταν στο στρατό για τέσσερα χρόνια, θέλει ευχάριστες στιγμές,\nκι αν δεν του τις δώσεις, υπάρχουν άλλες που θα θέλουν, είπα.\nΑ! έτσι , είπε εκείνη, Ναι κάπως έτσι, είπα.\nΤότε θα μάθω ποιον να ευχαριστήσω, είπε αυτή και μου έριξε μια ίσια ματιά.\nΒΙΑΣΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ.\nΑν δεν σ’ αρέσει αυτό μπορείς να συνεχίσεις, είπα.\nΆλλες μπορούν να πάρουν και να διαλέξουν αν εσύ δεν μπορείς.\nΑν όμως ο Άλμπερτ διακόψει, δεν θα είναι από έλλειψη συζήτησης.\nΘα έπρεπε να ντρέπεσαι, είπα, που φαίνεσαι τόσο μεγάλη.\n(Και αυτή, μονάχα τριάντα ένα.)\nΔεν μπορώ να το σπρώξω το θέμα, είπε, κατεβάζοντας τη μούρη,\nείναι αυτά τα χάπια που πήρα, για να το ρίξω, είπε αυτή.\n(Είχε ήδη πέντε, και κόντεψε να πεθάνει στο μικρό Τζωρτζ.)\nΟ φαρμακοποιός είπε πως θα γινόμουν καλά, όμως ποτέ δεν ξανάγινα η ίδια που ήμουν.\nΕίσαι τρελή εντελώς, είπα.\nΛοιπόν, αν ο Άλμπερτ δεν σε εγκαταλείψει, αυτό είναι, είπα,\nπώς και παντρεύτηκες αν δεν θέλεις παιδιά;\nΛοιπόν, εκείνη την Κυριακή ο Άλμπερτ ήταν σπίτι, είχαν πικάντικο χοιρινό,\nκαι εκείνοι με προσκάλεσαν σε δείπνο, για να το δοκιμάσω ζεστό—\nΚαληνύχτα Μπιλ. Καληνύχτα Λου. Καληνύχτα Μέι. Καληνύχτα.\nΤα τα. Καληνύχτα. Καληνύχτα.\nΚαλή νύχτα, κυρίες, καλή νύχτα, γλυκές κυρίες, καλή νύχτα,\nΤο αντίσκηνο του ποταμού είναι κατεστραμμένο˙ τα τελευταία δάχτυλα των φύλλων\nαρπάζονται και βουλιάζουν μέσα στην υγρή κοίτη. Ο άνεμος\nδιασχίζει την καστανή γη δίχως ν’ ακούγεται. Οι νύμφες έφυγαν.\nΓλυκέ Τάμεση, κύλα απαλά, ωσότου τελειώσω το τραγούδι μου.\nΟ ποταμός δεν μεταφέρει αδειανά μπουκάλια, χαρτοσακούλες από σάντουιτς,\nμεταξωτά μαντίλια, κουτιά από χαρτόνι, αποτσίγαρα\nή κάποια άλλα πειστήρια από τις νύχτες του καλοκαιριού. Οι νύμφες έφυγαν.\nΚαι οι σύντροφοί τους, οι ρέμπελοι κληρονόμοι\nστελέχη διευθυντικά του Σίτυ˙\nέφυγαν, δεν αφήσαν καμιά διεύθυνση.\nΔίπλα στα νερά του Λεμάν κάθισα χάμω κι έκλαψα…\nΓλυκέ Τάμεση, κύλα απαλά ωσότου τελειώσω το τραγούδι μου,\nΓλυκέ Τάμεση, κύλα απαλά, γιατί εγώ δε φωνάζω ούτε μακρηγορώ.\nΑλλά στην πλάτη μου μέσα σε μια ψυχρή ριπή ακούω\nτο κροτάλισμα των οστών, και γελάκια απλώνονται απ’ αυτί σ’ αυτί.\nΈνας ποντικός γλίστρησε αθόρυβα μέσα από τα χορτάρια\nσούρνοντας τη γλοιώδη κοιλιά του στην όχθη\nτην ώρα που ψάρευα στο θολό κανάλι\nσε μια χειμωνιάτικη βόλτα πίσω απ’ το γκαζάδικο\nσυλλογιζόμενος σχετικά με του βασιλιά αδελφού μου το ναυάγιο\nκαι στου πατέρα μου του βασιλιά το θάνατο, πριν από αυτόν.\nΛευκά κορμιά γυμνά στο χθαμαλό νοτισμένο έδαφος\nκι οστά πεταμένα στη μικρή χαμηλή αδειανή σοφίτα,\nκροτάλιζαν μόνο από τα πόδια του ποντικού, από χρονιά σε χρονιά.\nΑλλά πίσω μου κάπου κάπου ακούω\nτον ήχο από τα κλάξον και τις μηχανές, που θα φέρει\nο Σουίνι στην κυρία Πόρτερ την άνοιξη.\nΩ το φεγγάρι άστραφτε τόσο λαμπερό πάνω στην κυρία Πόρτερ\nκαι στην κόρη της\nΠλένουν τα πόδια τους μέσα σε soda-water.\nΤουίτ τουίτ τουίτ\nΓιαγκ γιαγκ γιαγκ γιαγκ γιαγκ γιαγκ\nΤόσο βίαια εξαναγκασμένη.\nκάτω από την καστανή ομίχλη μιας χειμωνιάτικης αυγής\nο κύριος Ευγενίδης, ο Σμυρνιός έμπορος\nαξύριστος, με μια τσέπη γεμάτη σταφίδες\nΚόστος, ασφάλεια, φορτίο προς Λονδίνο: πληρωτέα στην παράδοση,\nμου ζήτησε σε δημώδη γαλλική\nγεύμα στο ξενοδοχείο της οδού Κάνον\nπου θα το ακολουθούσε ένα Σαββατοκύριακο στο Μετροπόλ.\nΣτην ώρα την μενεξεδένια, όταν τα μάτια και η μέση\nαναποδογυρίζουν από το γραφείο, όταν η ανθρώπινη μηχανή περιμένει\nόπως ένα ταξί περιμένοντας δονείται στο ρελαντί,\nεγώ ο Τειρεσίας, μολονότι τυφλός, δονούμαι ανάμεσα σε δυο ζωές,\nτην επιστροφή στο σπίτι, και φέρνει το ναύτη σπίτι από τη ξενιτιά,\nτη δακτυλογράφο σπίτι την ώρα του τσαγιού, αυτή εξαφανίζοντας το πρωινό της γεύμα, ανάβοντας\nτη σόμπα της, και μοιράζοντας το φαγητό σε κονσερβοκούτια.\nΈξω από το παράθυρο απλώνει επικίνδυνα\nτα εσώρουχά της να στεγνώνουν από του ήλιου τις τελευταίες αχτίδες,\nστον καναπέ απάνω είναι στοιβαγμένα (το βράδυ το κρεβάτι της)\nκάλτσες, παντόφλες, κασκορσέ και κορσέ.\nΕγώ ο Τειρεσίας, γέρος με ρυτιδιασμένα στήθη\nπαρατήρησα τη σκηνή, και μάντεψα τα υπόλοιπα—\nΕγώ επίσης περίμενα τον αναμενόμενο επισκέπτη.\nΕκείνος, ο σπυριάρης νεαρός, καταφθάνει,\nυπάλληλος μιας μικρής αντιπροσωπείας, με έντονο βλέμμα,\nένας από τους κατώτερους υπαλλήλους που του πάει η εμπιστοσύνη\nόπως ένα κλακ σ’ ένα εκατομμυριούχο του Μπράντφορντ.\nΕίναι η κατάλληλη στιγμή τώρα, καθώς αυτός υποθέτει,\nτο γεύμα έχει τελειώσει, αυτή βαριέται και κουράστηκε,\nπασχίζει να την μπλέξει με χάδια\nπου αυτή δεν τα απορρίπτει, αν και δεν τα επιθυμεί.\nΞαναμμένος και αποφασισμένος, της ορμάει μεμιάς˙\nτα χέρια του ερευνητικά δεν βρίσκουν άμυνα καμιά˙\nΗ αλαζονεία του δεν χρειάζεται απάντηση καμιά\nκαι την απάθεια τη θεωρεί ως σημείο αποδοχής.\n(Κι εγώ ο Τειρεσίας είχα για όλα από πριν υποφέρει\nπου έγιναν στον ίδιο καναπέ ή κρεβάτι˙\nΕγώ που είχα σταθεί στις Θήβες κάτω από το τείχος\nκαι προχώρησα ανάμεσα στους ταπεινότερους από τους νεκρούς.)\nΑυτός, δίνοντας ένα τελευταίο πατρικό φιλί,\nαπομακρύνεται ψηλαφώντας, βρίσκοντας την σκάλα σκοτεινή…\nΑυτή γυρίζει και κοιτάζει για μια στιγμή στον καθρέφτη,\nμόλις και μετά βίας αντιλαμβανόμενη τον εραστή της που έφυγε˙\nΟ νους της τής επιτρέπει μια ανολοκλήρωτη σκέψη να περάσει:\n«Λοιπόν τώρα ετούτο είναι γεγονός: κι είμαι ευτυχής που τέλειωσε.»\nΗ αξιαγάπητη γυναίκα υποπέφτει λοιπόν σε απερισκεψίες και\nβηματίζει ένα γύρω στην κάμαρά της πάλι, μοναχή,\nισιώνει τα μαλλιά της με κινήσεις μηχανικές,\nκαι βάζει έναν δίσκο στο γραμμόφωνο.\n«Αυτή η μουσική σύρθηκε ως εμένα απάνω στα νερά»\nΚαι κατά μήκος του Στραντ ως την οδό Κουίν Βικτορία.\nΩ Πολιτεία πολιτεία, μερικές φορές μπορώ να ακούσω\nπίσω από ένα λαϊκό μπαρ στην Λόουερ Τέιμς Στρητ,\nτο ευχάριστο κλαψούρισμα ενός μαντολίνου\nκαι τα κουτσομπολιά και τα ψιθυρίσματα από μέσα εκεί\nόπου ψαράδες τεμπελιάζουν το μεσημέρι: που οι τοίχοι\nτου Οσιομάρτυρα Μάγκνους κρατούν\nανεξήγητη λαμπρότητα Ιωνικού λευκού και χρυσαφί.\nΙδρώνει το ποτάμι\nΟι μαούνες παρασύρονται\nστην παλίρροια που γυρίζει\nπρος το υπήνεμο, στρέφονται τον βαρύ ιστό\nΤων φορτηγίδων τα νερά\nσέρνουν αράδες μαδεριών\nΣτου Γκρήνουιτς την απλωσιά\nΠέρα από τη Νήσο των Κυνών\nΗ Ελίζαμπεθ και ο Λέστερ\nΗ πρώρα ήταν φτιαγμένη\nΈνα όστρακο επίχρυσο\nΦουσκωμένο κύμα αφρισμένο\nκυμάτιζε και στις δύο όχθες\nμετέφερε στο ρεύμα προς τα κάτω\nΤο Χάιμπουρι με γέννησε. Το Ρίτσμοντ και το Κιου\nμε ξέκαναν. Κοντά στο Ρίτσμοντ σήκωσα τα πόδια μου\nανάσκελα στον πάτο ενός στενού κανό.»\n«Τα πόδια μου είναι στο Μούργκεϊτ, και η καρδιά μου\nκάτω από τα πόδια μου. Ύστερα από το γεγονός\nαυτός έκλαψε. Υποσχέθηκε «μια καινούργια αρχή».\nΔεν το σχολίασα. Γιατί θα έπρεπε να του το κρατήσω;»\n«Στις αμμούδες του Μάργκεϊτ.\nΜπορώ να συνδέσω\nτίποτα με τίποτα.\nΤα σπασμένα νύχια βρόμικων χεριών.\nΛαέ μου ταπεινέ λαέ που προσδοκάς\nΤότε έφθασα στην Καρχηδόνα\nΦλεγόμενος φλεγόμενος φλεγόμενος φλεγόμενος\nΩ Συ Κύριε ο απεσπάσας με\nΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΝΕΡΟ\nΟ Φλήβας από τη Φοινίκη, εδώ και δεκαπέντε μέρες νεκρός,\nξέχασε την κραυγή των γλάρων, και της βαθιάς θάλασσας το μπότζι\nκαι το όφελος και τη χασούρα.\nΈνα υποθαλάσσιο ρεύμα\nκαθάρισε ξύνοντας με ψιθύρους τα κόκαλά του. Ανεβοκατεβαίνοντας\nπέρασε τα στάδια της ενηλικίωσης και της νιότης\nεισερχόμενος στη δίνη.\nΩ συ που γυρνάς την τιμονιέρα και έχεις το νου σου στο ορτσάρισμα,\nσκέψου το Φλήβα, που κάποτε ήταν όμορφος και ψηλός σαν και σένα.\nΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ\nΜετά το φως του δαυλού κόκκινο σε κάθιδρα πρόσωπα\nΜετά την παγερή σιωπή στους κήπους\nΜετά την αγωνία σε μέρη βραχώδη\nΦυλακή και παλάτι και η αντήχηση\nανοιξιάτικου κεραυνού πάνω από τα μακρινά βουνά\nΑυτός που κάποτε ζούσε τώρα είναι νεκρός\nΕμείς που κάποτε ζούσαμε τώρα ξεψυχούμε\nΕδώ δεν υπάρχει νερό αλλά μόνο βράχος\nΒράχος και καθόλου νερό και ο αμμώδης δρόμος\nΟ δρόμος με τις στροφές πάνω και μέσα στα βουνά\nπου είναι βουνά βραχώδη δίχως νερό\nανάμεσα στο βράχο αυτό κανείς δεν μπορεί να σταματήσει ή να σκεφτεί\nΟ ιδρώτας είναι στεγνός και τα πόδια μέσα στην άμμο\nΑν υπήρχε όμως νερό ανάμεσα στα βράχια\nΣτόμα του νεκρού βουνού με δόντια χαλασμένα που δεν μπορεί να φτύσει\nΕδώ κάποιος ούτε να σταθεί, ούτε να ξαπλώσει, ούτε να καθίσει μπορεί\nΟύτε καν σιωπή υπάρχει στα βουνά\nαλλά ο ξερός στείρος κεραυνός δίχως βροχή\nΟύτε καν μοναξιά υπάρχει στα βουνά\nαλλά αναψοκοκκινισμένα βλοσυρά πρόσωπα σαρκάζουν και βρυχώνται\nαπό τις πόρτες των πλινθόκτιστων ραγισμένων σπιτιών\nΑν υπήρχε νερό εδώ\nκαι όχι βράχος\nΑν εδώ υπήρχε βράχος\nκαι νερό παράλληλα\nΜια κολυμπήθρα μέσα στο βράχο\nΑν εδώ υπήρχε μόνο ο ήχος του νερού\nκαι το τραγούδι απ’ το ξερό χορτάρι\nαλλά ήχος νερού πάνω σ’ έναν βράχο\nόπου η ερημίτης-κίχλη κελαηδά στα πεύκα\nΝτριπ ντροπ ντριπ ντροπ ντροπ ντροπ ντροπ\nαλλά εδώ δεν υπάρχει νερό\nΠοιος είναι ο τρίτος που βαδίζει πάντα στο πλάι σου;\nΌταν μετρώ, είμαστε μόνο εσύ και εγώ μαζί\nαλλά όταν κοιτώ ίσια μπροστά το λευκό δρόμο\nυπάρχει πάντα ένας άλλος που βαδίζει στο πλάι σου\nγλιστρώντας τυλιγμένος με μια καφετιά μαντίλα, κουκουλωμένος\n—Αλλά ποιος είναι αυτός στο άλλο σου πλευρό;\nΤι είναι αυτός ο ήχος ψηλά στον αέρα\nμουρμουρητό θρήνου μητρικού\nποιες είναι εκείνες οι κουκουλωμένες ορδές που συγκεντρώνονται\nπάνω στις απέραντες πεδιάδες, σκοντάφτοντας στην ανοιγμένη γη\nπεριτριγυρισμένες μόνο απ’ αυτόν τον χαμηλό ορίζοντα\nΠοια είναι η πολιτεία πέρα από τα βουνά\nπου ραγίζει κι αναδιαμορφώνεται κι εκρήγνυται στο μενεξεδένιο αέρα\nΜια γυναίκα τράβηξε τα μακριά της μαύρα μαλιά τεντώνοντάς τα\nκαι έπαιξε με τα δάχτυλα της πάνω σ’ αυτές τις χορδές μουσική που μόλις κι ακουγότανε\nκαι νυχτερίδες με μωρουδίστικα πρόσωπα μες στο μενεξεδένιο φως\nσφύριξαν, και χτύπησαν τα φτερά τους\nκαι σύρθηκαν με το κεφάλι προς τα κάτω σ’ έναν μαυρισμένο τοίχο\nκαι στον αέρα αναποδογυρισμένοι ήταν οι πύργοι\nπένθιμα σημαίνοντας καμπάνες της θύμησης, που μετρούσαν τις ώρες\nκαι φωνές τραγουδιστές έβγαιναν μέσα από στέρνες αδειανές και ξερά πηγάδια.\nΣ’ αυτή την σάπια τρύπια μεταξύ των βουνών\nστο ελάχιστο φως της σελήνης, το γρασίδι τραγουδά\nπάνω από τα αναποδογυρισμένα μνήματα, γύρω από το παρεκκλήσι\nΕκεί είναι το άδειο παρεκκλήσι, του ανέμου σπίτι.\nΔεν έχει παράθυρα, και οι πόρτες ταλαντεύονται,\nΜόνο ένας πετεινός κάθισε στο δέντρο της σκεπής\nΚο κο ρίκο κο κο ρίκο\nΣε μια λάμψη αστραπής. Ύστερα ένας νοτισμένος αέρας\nΟ Γάγγης βυθίστηκε, και τα μαλακά φύλλα\nπερίμεναν τη βροχή, ενόσω τα μαύρα σύννεφα\nμαζεύτηκαν πολύ μακριά, πάνω από το Χιμαβάντ.\nΗ ζούγκλα συσπειρώθηκε, ζαλώθηκε μες στη σιωπή.\nΈπειτα μίλησε ο κεραυνός\nΦίλε μου, το αίμα ταράζει την καρδιά μου\nΤο τρομερό τόλμημα μιας στιγμής παράδοσης\nπου μια εποχή σύνεσης ποτέ δεν μπορεί να αναιρέσει\nσ’ αυτή, και μόνο σε αυτή, εμείς έχουμε υπάρξει\nπου δεν θα βρεθεί στ’ αγγελτήρια θανάτου μας\nή μέσα σε αναμνήσεις τυλιγμένες από την ευεργετική μας αράχνη\nή κάτω από τις σπασμένες σφραγίδες του ισχνού μας αστικολόγου\nμέσα στις αδειανές μας κάμαρες.\nΝταγιάτβαμ: Έχω ακούσει το κλειδί\nνα γυρίζει στην πόρτα μια φορά και μόνο μια φορά να γυρίζει\nΣκεφτόμαστε για το κλειδί, καθένας μέσα στη φυλακή του\nσκεπτόμενος το κλειδί, καθένα επικυρώνει μια φυλακή\nΜοναχά το σούρουπο, αιθερικές φήμες\nζωντανεύουν ξανά για μια στιγμή ένα σπασμένο Κοριολάνο\nΝταμιάτα: Το πλοίο αντιφώνησε\nμε χάρη, στο έμπειρο χέρι στο πανί και στο κουπί\nΗ θάλασσα ήταν γαλήνια, η καρδιά σου έπρεπε να είχε ανταποκριθεί\nμε χάρη, όταν κλήθηκε, χτυπώντας υπάκουα\nστα σίγουρα χέρια\nΚάθισα στην ακτή\nψαρεύοντας, με την άνυδρη πεδιάδα πίσω μου\nΘα βάλω εντέλει τις στεριές μου σε μια σειρά;\nΗ Γέφυρα του Λονδίνου γκρεμίζεται γκρεμίζεται γκρεμίζεται γκρεμίζεται\nPoi s’ ascose nle foco che gli affina\nQuando fiam uti chelidon — Ω χελιδόνι χελιδόνι\nΜε αυτά τα σπαράγματα αντιστύλωσα τα ερείπια μου\nγιατί έπειτα θα σας συνταιριάξω. Ο Ιερώνυμος ξανά τρελός.\nΝτάττα, Νταγιάτβαμ. Ντάμυατα.\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Μετάφραση,Ποίηση\t| 4 Σχόλια\nPosted on 05/10/2007 by yiannisantiochou\nΒλέποντας σήμερα το βράδυ την εικόνα που διάλεξα και έβαλα στην παράθεση του Καρυωτάκη, σκέφτηκα πως έκανα κατά κάποιο τρόπο φρικιαστικό το χώρο και μου ήρθε στο μυαλό ο Γιώργος Καραβασίλης, ο ποιητής που είδα τρία περίπου χρόνια νεκρό στο Β Νεκροταφείο Αθηνών, ύστερα από την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο (σας υπόσχομαι να γράψω στο μέλλον ένα εκτενές άρθρο για εκείνον και το έργο του) και εικόνα την εικόνα, αυτό το μυαλό, που καλά το λένε πολλοί «τρελό πίθηκο», έφθασε να μου θυμίσει πως εκείνη την ημέρα της κηδείας, αφήνοντας το αυτοκίνητο μου έξω, κλειδώνοντας και τοποθετώντας την τσάντα με τον υπολογιστή μου στο πορτ-μπαγκάζ , μετά το έθιμο του καφέ της παρηγοριάς και τα λόγια της συγχώρεσης στην οικογένεια του θανόντος, είχε παραβιαστεί το αυτοκίνητό μου, είχε κλαπεί ο υπολογιστής μου, όπως επίσης και το πορτοφόλι με τις πιστωτικές μου κάρτες. Και για να μην μακρυγορώ, επειδή δεν είμαι αριθμομνήμων είχα γράψει τους κωδικούς των πιστωτικών καρτών σε ένα χαρτάκι μέσα στο πορτοφόλι διευκολύνοντας έτσι τους κλέφτες να εισπράξουν πάνω από είκοσι χιλιάδες ευρώ. Και ενώ συνέβαινε΄αυτό, δηλαδή οι κλέφτες τραβούσαν χρήματα, εγώ σκεφτόμουν πως τι κρίμα, γιατί μέσα στην τσάντα μου είχα το βιβλίο «Birthday Letters» του Ted Hughes το οποίο και είχα αρχίσει να μεταφράζω.\nΤην συγκεκριμένη μέρα είχα μεταφράσει το ποίημα «Αξιοπιστία», ενώ είχα αισθανθεί μια πρωτόγνωρη αίσθηση και είχα νιώσει πια πλήρως την εκλεκτική συγγένεια στη γραφή του Hughes και σε ότι έγραφα εγώ εκείνη την περίοδο.\nΤελικά αφού απασχολήθηκα για περισσότερο από μισή ώρα σχετικά με το ότι είχα χάσει όλα τα περιεχόμενα του σκληρού μου δίσκου και ιδιαίτερα την μεταφραστική μου απόπειρα στο έργο του Χιουζ, έχασα επιπλέον πολύτιμο χρόνο και χρήματα, αφού ακύρωσα αργά πια και μάλιστα στο αστυνομικό τμήμα τις πιστωτικές μου κάρτες (τις οποίες ακόμα ξεχρεώνω), όμως ξαναπήρα την ίδια νύχτα μέσω του διαδικτύου (από την Amazon) τα «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ», και σήμερα είμαι περήφανος που κατάφερα να μεταφράσω έναν τόσο μεγάλο ποιητή, ίσως τον σημαντικοτέρο άγγλο ποιητή, μετά τον Έλιοτ.\nΑξιοπιστία λοιπόν από τον Τεντ Χιουζ, από τα 88 «Γράμματα Γενεθλίων», εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ\nΚάπου έπρεπε να μείνω. Τριγυρνούσα\nΌλα όσα είχα, το σημειωματάριο μου κι αυτό το στρώμα.\nΚάτω απ’ το φεγγίτη, σκαιά βλαστάρια καρυδιάς,\nΚατά τον Ιούνη, η δουλειά μου χαλάρωσε. Απασχολήθηκα\nΜόνο με σένα, σκορπίζοντας όλες τις οικονομίες που είχα.\nΑποδεσμευμένος απ’ το Πανεπιστήμιο αιωρήθηκα\nΣτις ελευθερίες του. Κάθε βράδυ\nΚοιμήθηκα σ’ αυτό το στρώμα, σκεπασμένος με μια κουβέρτα,\nΜ’ ένα αξιαγάπητο κορίτσι, μόλις ελευθερωμένο\nΑπό τον σύζυγο της από την πρώτη γραμμή\nΕργασίας στο ίδρυμα σίτισης των απόρων. Τι\nΙπποτισμός με κατέλαβε τότε; Το σκέφτομαι\nΣαν κάποιο χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να παρέλθει,\nΚαι που ποτέ ωστόσο δεν ήταν του χαρακτήρα μου τέτοια παράδοση.\nΑυτή και εγώ κοιμηθήκαμε αγκαλιασμένοι,\nΓυμνοί και απλοί σαν εραστές, κάθε νύχτα για έναν μήνα,\nΟύτε μια φορά δεν κάναμε έρωτα. Ένας ιερός νόμος\nΕίχε προκύψει αφ’ εαυτού, με κάποιο τρόπο, για μένα.\nΑλλά κι αυτή επίσης τον ακολουθούσε, σαν ιέρεια,\nΜε ευαισθησία, ευγένεια και παντελή γύμνια επιπρόσθετα.\nΑποκρυπτογράφησε τα φρέσκα σημάδια που είχες χαράξει\nΚατά μήκος της πλάτης μου, δείχνοντας να συμμετέχει\nΣτο πάθος μου, στην επικέντρωση μου,\nΏστε να κρατήσει την πρότερη μου απασχόληση ανέγγιχτη.\nΟύτε μια φορά δεν με προκάλεσε, ποτέ δεν μ’ έβαλε σε πειρασμό.\nΚαι ποτέ δεν άπλωσα ούτε το δαχτυλάκι μου εκτός\nΤης αδελφικής αγκαλιάς. Ήταν σα να ‘μουν αδελφή της.\nΠοτέ δεν φάνηκε αφύσικο. Προσηλωμένος,\nΤόσο κλειδωμένος πάνω σου, και συ τόσο λαμπερή,\nΠου όλα όσα δεν ήσουν εσύ έμοιαζαν με τυφλό σημείο.\nΑκόμα προσπαθώ να το αποκρυπτογραφήσω όλο αυτό- αμφίβολος, τώρα,\nΑν πρέπει να ζηλέψω τον εαυτό μου, ή να τον λυπηθώ. Η φίλη της,\nΠου είχε ένα μεγαλύτερο δωμάτιο, ήταν πιο άγρια.\nΜετακομίσαμε μαζί της. Αυτή η σοφίτα\nΈγινε υπνοδωμάτιο και αρχηγείο\nΕναλλακτικό του St. Botolph. Παχουλή και νόστιμη,\nΜ’ ένα ξεδιάντροπο γέλιο π’ άφηνε τ’ αραιά της δόντια να φαίνονται, η φίλη της\nΈκανε ότι ήταν δυνατόν για να με πάρει μέσα της.\nΚαι ποτέ δεν θα μάθεις τι είδους μάχη\nΑναγκάστηκα να δώσω ώστε να κρατήσω το νόημα των λόγων μου\nΑκλόνητο με τον κόσμο που είχαμε σχεδιάσει.\nΦοβόμουν, εάν έχανα εκείνη τη μάχη\nΊσως κάτι μας εγκατέλειπε. Αίροντας\nΚαθένα από εκείνα τα γυμνά κορίτσια, καθώς μου χαμογέλασαν\nΣτα άγουρα είκοσι χρόνια τους, τ’ ακούμπησα\nΣτο κατώφλι του απίθανου μέλλοντος μας\nΣαν αυτούς που ζητούν προστασία για τη θεμελίωση ενός νέου σπιτιού\nΚαι συνηθίζουν να θάβουν, στα θεμέλια,\nΈνα αναμάρτητο παιδί.\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Μετάφραση,Ποίηση\t| 1 απάντηση\nWILLIAM BLAKE: «Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης»\nPosted on 28/09/2007 by yiannisantiochou\nΜετάφραση-Εισαγωγή-Σημειώσεις: Χάρης Βλαβιανός\nΚαταλήγει ιδιαίτερα ενδιαφέρον για ένα παραδεδεγμένα τόσο δύσκολο και απροσπέλαστο ποιητικό έργο, όπως είναι το ποιητικό έργο του Μπλέηκ, η ποιητική σύνθεσή του «Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης» να φθάνει στην έβδομη έκδοση μέσα σε δέκα έτη παρουσίας του, σε μετάφραση του ποιητή Χάρη Βλαβιανού, στην ελληνική λογοτεχνική αγορά. Και κάτι τέτοιο καταλήγει εντυπωσιακό δεδομένης της ανάσχεσης που παρουσιάζει η αγοραστική κίνηση της ποίησης στη χώρα μας, πόσο μάλλον για ένα ποιητικό έργο που αναφέρεται σε διαφορετική παράδοση.\nΟ Μπλέηκ ένας από τους μείζονες ποιητές της Αγγλίας, αφού κρίθηκε μέσα από το κατατεθειμένο έργο του, πρώτα από το αμείλικτο βάρος και τη σημαντικότητα που επιφέρει ο χρόνος στη διαδρομή του, και ύστερα από την κριτική και τους εκάστοτε μελετητές παγκόσμια, κατάφερε να περάσει το κατώφλι του 21ου αιώνα ολοζώντανος, μεταφέροντας μια υπερβατική, μεταφυσική ποιητική παρακαταθήκη που στον αιώνα της πληροφορίας, των υπερκειμενικών διασυνδέσεων και ιεραρχιών και του διαδικτύου, όπου το «μετα», αποδίδει εννοιολογικά τη μετατόπιση, την ολοκλήρωση και τη νεωτερικότητα.\nΈτσι αν και ο ελληνικός όρος της απόδοσης ενός ποιητικού κειμένου μπορεί να συμπίπτει με τον όρο μετάφραση, θα τολμούσα να πω πως η ποιητική σύνθεση του Μπλέηκ «Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης», όπως αποδόθηκε ή καλύτερα μεταφράστηκε από τον Χάρη Βλαβιανό είναι μια μετα-μετάφραση (meta-translation) υπό την εποπτεία ότι το πρόθεμα «μετα» ολοκληρώνει και μεταγράφει το ποιητικό κείμενο προσδίδοντας όπως γράφει και ο ίδιος ο μεταφραστής την ετερότητα του έργου και την απόδοση στα ελληνικά της «ξενότητας» του.\nΔεν θα σχολιάσω την πρώτη ελληνική μετάφραση του Λορεντζάτου που έγινε το 1953, αφού πολύ απέχω της ιδέας μιας σύγκρισης και αφού προσωπικά το μεταφρασμένο ποίημα από τον Βλαβιανό αποδίδει προσωπικά, πλήρως την κοσμολογία του Μπλέηκ. Όμως δεν μπορώ να μην επαινεθεί ο Βλαβιανός αφού καθιστά τον Μπλέηκ στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό έναν «ισχυρό ποιητή» και βέβαια αυτό συσχετίζεται άμεσα με τον «ισχυρό ποιητή» του Μπλουμ, όπως τον περιγράφει στο έργο του «Η Αγωνία της Επίδρασης». Θα σας παραθέσω αυτό που γράφει ακριβώς: «Με ενδιαφέρουν μόνο οι μείζονες μορφές, ισχυροί ποιητές, επίμονοι στην πάλη τους με τους δυνατούς προδρόμους, ακόμη και μέχρι θανάτου. Λιγότερο δυνατά ταλέντα εξιδανικεύουν˙ μορφές με ισχυρή φαντασία οικειοποιούνται για τον εαυτό τους. Τίποτα ωστόσο δεν αποκτάται χωρίς αντίτιμο και η οικειοποίηση προς ίδιον όφελος συνεπάγεται την ανείπωτη αγωνία της οφειλής, γιατί ποιος δυνατός δημιουργός επιζητεί την επίγνωση ότι απέτυχε να δημιουργήσει τον εαυτό του;». Ο Μπλέηκ είναι αυτή η περίπτωση του ποιητή που περιγράφει ο Μπλουμ και εκεί βασίζεται όλη του η αισθητική.\nΌχι μόνο το έργο του είναι μια συνομιλία μεταξύ φωτός και σκιάς, αλλά και μέσα από τα έργα του, τις 27 χαλκογραφίες που συνοδεύουν το πρωτότυπο βλέπουμε αυτή ακριβώς τη συνομιλία.\nΟ Βλαβιανός δεν μετέφρασε παρερμηνεύοντας αυτή τη συνομιλία, αλλά φαίνεται μέσα από τη μετάφρασή του πως κατανοεί και όχι απλώς αναγνωρίζει το νόμο των Αντιθέτων στον οποίο ο Μπλέικ βασίζει όλη του την κοσμολογία και τη φιλοσοφία: «…Χωρίς Αντίθετα δεν υπάρχει εξέλιξη. Έλξη και Απώθηση. Λογική και Ενέργεια. Αγάπη και Μίσος, είναι αναγκαία στην Ανθρώπινη ύπαρξη. Από αυτά τα αντίθετα πηγάζει ό,τι οι πιστοί ονομάζουν Καλό και Κακό…» γράφει ο ποιητής.\nΟ προσεκτικός αναγνώστης του πρωτότυπου κειμένου του Μπλέηκ θα παρατηρήσει πως δεν χρησιμοποιεί τυχαία διαφορετικό χρώμα χάραξης στην χαλκογραφία, όταν αναφέρεται στα «Αντίθετα» (Contraries στο πρωτότυπο) και βέβαια αυτό δημιουργεί ειδοποιό διαφορά στη μεταφραστική προσέγγιση του Βλαβιανού, η οποία πέρα από αισθητική είναι και επιστημονικά πραγματολογική, μεταφράζοντας το progression ως εξέλιξη, και έχοντας έτσι παραλάβει το κλειδί μιας μυστικής, μυητικής και κάθετης ανάγνωσης του έργου του Μπλέικ.\nΟι στίχοι του Μπλέηκ, ότι: «Ο Θεός μονάχα Ενεργεί και Είναι, σε υπαρκτά όντα ή Ανθρώπους» και το ότι: «…στο βιβλίο του Ιώβ, ο Μεσσίας του Μίλτον ονομάζεται Σατανάς» ταιριάζει απόλυτα με την εποπτεία του Μπλουμ που χρησιμοποιεί τον Σατανά του Μίλτον, τον ίδιο δηλαδή που περιγράφει και ο Μπλέηκ ως αρχέτυπο του μοντέρνου ποιητή στην πιο ισχυρή του μορφή, ενώ αντίθετα γίνεται αδύναμος, όταν σκέφτεται και συγκρίνει, πάνω στο όρος Νιφατής, κι έτσι αρχίζει εκείνη τη διαδικασία της πτώσης που κορυφώνεται στον Ξανακερδισμένο Παράδεισο, τελειώνοντας σαν το αρχέτυπο του μοντέρνου κριτικού στην πιο ασθενή του μορφή…\nΊσως αυτή ακριβώς η αντίληψη του Μπλέηκ, η οποία ήρθε σε αντίθεση με το ντετερμινισμό και τη λογική της αιτίας και του αποτελέσματος, αυτή δηλαδή την οριζόντια ανάγνωση του προβλήματος της ύπαρξης, κάνει σήμερα τόσο επίκαιρο, ένα έργο που δίνει τη δυνατότητα στον εκπεπτωκότα και διωγμένο από τον παράδεισο άνθρωπο να ενωθεί και πάλι με τον Θεό, να κοινωνήσει με Αυτόν.\nΌπως σημειώνει ο Βλαβιανός στο εισαγωγικό σημείωμα: «ο διάβολος του Μπλέηκ συμβολίζει την ενέργεια—το καλό˙ ο Άγγελος του Σβέντενμποργκ τη συμβατική ηθική και τα επίσημα δόγματα—κάτι κακό».\nΈτσι ο Βλαβιανός παραδίδει το έργο με τη γραμμικότητα που αυτό διατηρεί περισσότερο από δύο αιώνες, σαν ποίημα και έργο τέχνης δίχως να προσαρμόζει ή να θυσιάζει το κείμενο στο δικό του πιστεύω, ισχυροποιώντας τον αφορισμό του Μπλουμ πως: ο ποιητής είναι ο εκλεκτός μας και η συνείδηση του εκλεκτού προορισμού του εμφανίζεται σαν κατάρα˙ επαναλαμβάνω, όχι «Είμαι εκπεσών άνθρωπος», αλλά «Είμαι άνθρωπος και εκπίπτω» – ή μάλλον «Ήμουν Θεός, ήμουν Άνθρωπος (για έναν ποιητή είναι το ίδιο) και εκπίπτω από τον εαυτό μου». Όταν αυτή η συνείδηση του εγώ φτάνει στο απόλυτο κορύφωμά της, τότε ο ποιητής χτυπά στον πυθμένα της αβύσσου και με την πρόσκρουσή του αυτή δημιουργεί την Κόλαση. Λέει: «Φαίνεται ότι σταμάτησα να πέφτω˙ τώρα είμαι εκπεπτωκώς και, συνεπώς, βρίσκομαι εδώ, στην Κόλαση.».\nΟ ποιητής ως Σατανάς (έχει αντίληψη της πλάνης και κατοικεί στην περιοχή της κατώτερης ψυχής) αποκτά την εμπειρία του πεπερασμένου, την έκφραση της γραμμικής διαστολής του χωροχρόνου που απομακρύνει την πηγή της εκδήλωσης από την ίδια την εκδηλωμένη δημιουργία. Το σύμπαν έτσι κι αλλιώς επιστημονικά μετά την Μεγάλη Έκρηξη και την πληθωριστική του κατάσταση, βρίσκεται σε μια αέναη διαστολή. (Κινδυνεύει άραγε να χυθεί στο τίποτα ή στο πουθενά από όπου ξεπετάχτηκε ως κβαντική διακύμανση με μάζα μηδαμινή και απέραντη απλότητα;)\nΟ Σατανάς οικειοποιείται τον ποιητή και ο ποιητής τον Σατανά. Για τον Σατανά ο ποιητής είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξής του μέσω της εγκαθίδρυσης της απολυταρχίας του Θεού, ενώ για τον ποιητή ο Σατανάς είναι περισσότερο ο εσωτερικός του προπονητής που ακούραστα τον γυμνάζει. Τον κατοικεί και τον πειράζει με σκοπό να τον κάμει ικανό στον οραματισμό, για να τον διαστείλει και για να τον διαχωρίσει. Η έννοια του διαχωρισμού του είναι απλή. Ο ποιητής φλέγεται διακαώς από επιθυμία να καθρεφτιστεί στο πρωταρχικό ύδωρ της δημιουργίας, έτσι ώστε να γνωρίσει τον εαυτό του. Αλίμονο η αντανάκλαση ως εικόνα στα νερά της πλάνης παράγει πάντα αρνητικό είδωλο και η επιθυμία του τον οδηγεί στον εγκλεισμό του στον κόσμο της μορφής ή συντελεί σε μια αδιαμφισβήτητη πτώση. Ως εκπεπτωκώς όμως αντιλαμβάνεται το εξωτερικό και το εσωτερικό και αναλαμβάνει την υποχρέωση να το υποκαταστήσει ως ολότητα με την εμπειρία της πτώσης του. Στην πραγματικότητα δεν συγκεντρώνει ότι απέμεινε, αλλά επαναδημιουργεί πάνω σε μια νέα βάση, προσπαθώντας να κατακτήσει τη γνώση.\nΗ διαστολή του ποιητή λοιπόν μοιάζει να είναι πολύ περισσότερο από μια απλή κατάρρευση των τειχών της φαντασίας. Είναι η θεία χάρη που κατείχε ως Εωσφόρος και που τον πριμοδοτεί με το χάρισμα να συνειδητοποιείται μέσα στο συλλογικό όνειρο της ανθρωπότητας επικυρώνοντας το όνειρο, κάνοντάς το υπαρκτό. Η υπερρεαλιστική εικόνα που ο ποιητής ονειρεύεται και καταγράφει είναι προϊόν συνειδητής εποπτείας σε κάποιο από τα στάδια της πλατωνικής ψυχής προς τον διανοητικό κόσμο.\nΕν κατακλείδι δεν είναι περίεργη η έλξη και η γοητεία που ασκεί ένα τέτοιο ποιητικό κείμενο σήμερα, αφού η εποχή μας τα τελευταία είκοσι χρόνια εγκατέλειψε την ντετερμινιστική αντίληψη του κόσμου, την οριζόντια ανάγνωση της αιτίας και του αποτελέσματος και βρίσκεται πλέον σε μια μη γραμμική, χαοτική ανάγνωση της πραγματικότητας, αντιλαμβανόμενη κάθε φορά ότι προκειμένου να μετακινηθεί από την χαοτική δίνη θα πρέπει να μάθει να παρατηρεί τον ελκυστή και βέβαια σε τέτοιες προσεγγίσεις υπάρχει πάντοτε χώρος για την πιο παρακινδυνευμένη και ακραία μεταφυσική υπόθεση.\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Βιβλία,Θεωρία,Μετάφραση,Ποίηση\t| Leave a reply\nT. S. ELIOT: O ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΑ\nPosted on 25/09/2007 by yiannisantiochou\nΑυτές οι τελευταίες ημέρες του Σεπτέμβρη είναι πάντα για μένα μέρες μελαγχολικές, έστω κι αν ο αίθριος καιρός της Αθήνας, δε θυμίζει φθινόπωρο, εντούτοις αυτή η τελευταία εβδομάδα του Σεπτέμβρη, επιβεβαιώνει το φθινόπωρο και το χειμώνα που ακολουθεί. Ακόμα πάντα θα είναι βαλμένη στη μνήμη μου η 26η του Σεπτέμβρη, αφενός σαν γενέθλια ημέρα της κόρης μου Σοφίας, αφετέρου σαν γενέθλια ημέρα του ποιητή που προσωπικά θαυμάζω περισσότερο από όλους όσους έχω διαβάσει.\nΑσφαλώς, δεν κάνετε λάθος, αφού η φωτογραφία στην παράθεση, η αμείλικτη εικόνα, δείχνει τον Τόμας Στερν Έλιοτ. Ο Έλιοτ γεννήθηκε στον Σεντ Λούις του Μισούρι, στις ΗΠΑ, την 26η Σεπτεμβρίου του 1888.\nΚαταγόμενος από τον Χένρυ Γουέρ Έλιοτ και με παππού τον Ουίλιαμ Γκρίνλιφ Έλιοτ, γνωστό προτεστάντη αιρετικό, ο οποίος ίδρυσε τον Ουνιταρισμό, αίρεση που αρνιότανε την Ενσάρκωση και τη Θεία Δίκη και ιδρυτή εκκλησίας, πανεπιστημίου και σχολείων, ο Έλιοτ ανατράφηκε μέσα στον πουριτανικό κώδικα και τα πιστεύω της οικογένειας. Η μητέρα του Σαρλότ Σαμπ Στερνς ήτανε δασκάλα και ο ποιητής κράτησε το γένος της μητέρας του ως δεύτερό του όνομα. Η μητέρα του ήτανε ποιήτρια, όμως δεν μπόρεσε να δημοσιεύσει κάποιο έργο της και ανέθρεψε τον γιο της σύμφωνα με τους βιογράφους του Έλιοτ, εμπνέοντάς του όλη της την αγάπη για την ποίηση στο. Ο σύνδεσμος του ποιητή με τη μητέρα του είναι βαθύς, αφού ο Έλιοτ ακόμα και όταν κατοίκησε μόνιμα στην Αγγλία, οι επιστολές του προς εκείνη ήταν πάντα μακροσκελείς και περιείχαν λεπτομέρειες σχετικά με το έργο που ο ποιητής παρήγαγε.\nΗ ακαδημαϊκή μόρφωση του Έλιοτ περιλαμβάνει σπουδές στο Χάρβαρντ, τη Σορβόνη και την Οξφόρδη. Στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης γνωρίζει την πρώτη του γυναίκα, την Βιβιέν Χέιγκγουντ, η οποία ανήκε στους αριστοκρατικούς αγγλικούς κύκλους αλλά είχε ασταθή ψυχική υγεία. Το 1927 ο Έλιοτ λαμβάνει τη βρετανική υπηκοότητα και δέχεται το χρίσμα της Αγγλοκαθολικής Εκκλησίας, όμως μέσα στην ποίησή του παρατηρούμε ένα συγκριτικό πνεύμα σε ότι αφορά θρησκείες, δόγματα και πιστεύω. Ο Έλιοτ παντρεύτηκε το 1915 και ενώ από την αρχή εμφανίζονται αρκετά προβλήματα ο γάμος κρατάει και διατηρείται μέχρι και το 1932, έτος που ο Έλιοτ πηγαίνει στο Χάρβαρντ για να διδάξει και έτσι απομακρύνεται από τη Βίβιεν, η οποία και πεθαίνει σε ψυχιατρικό άσυλο το 1947. Το 1957 και σε ηλικία εξήντα οκτώ ο Έλιοτ παντρεύεται τη νεαρή του γραμματέα Βάλερι Φλέτσερ. Η Βάλερι είναι κατά τριάντα χρόνια νεότερη του Έλιοτ, όμως ο Έλιοτ δηλώνει πανευτυχής.\nΠαρόλη την ακαδημαϊκή μόρφωση και τα καθηγητικά του προσόντα, ο Έλιοτ προτίμησε να παραμείνει σε όλη του τη ζωή πιστός υπηρέτης της ποίησης. Έτσι εκτός από λίγα χρόνια που εργάζεται ως καθηγητής, κύρια ασχολείται με την επιμέλεια βιβλίων, τη γραφή κριτικών σημειωμάτων και δοκιμίων, καθώς και θεατρικών έργων. Ως επιμελητής εκδόσεων εργάζεται στον διάσημο οίκο της Αγγλίας Faber and Faber ως το τέλος της ζωής του.\n«Η Έρημη Χώρα», ένα από τα διασημότερα ποιήματα του Έλιοτ, δημοσιεύθηκε το 1922 στη Νέα Υόρκη με αφιέρωση στον Έζρα Πάουντ, ο οποίος και όταν διάβασε το χειρόγραφο των χιλίων στίχων που του είχε δώσει ο Έλιοτ, το περιέκοψε αφήνοντας μόνο 433 στίχους. Στην Αγγλία, η «Έρημη Χώρα» γίνεται σιωπηλά έως ψυχρά αποδεκτή από το λογοτεχνικό κατεστημένο της εποχής.\nΗ ποίηση του Έλιοτ στηρίχτηκε στην παράδοση του δυτικού κανόνα, όμως εξελίχθηκε και έγινε ο ίδιος διαμορφωτής της ποίησης επηρεάζοντας ακόμη και μέχρι σήμερα τους ποιητές. Το 1948 τιμήθηκε με το Νόμπελ. Έκτοτε απολαμβάνει της φήμης του Νομπελίστα ποιητή και λαμβάνει μια πλειάδα τιμητικών τίτλων και διακρίσεων μέχρι και την 4η Ιανουαρίου του 1965, ημέρα θανάτου του ποιητή στο Λονδίνο.Δεδομένης της γενέθλιας ημέρας του, που είναι η 26η Σεπτεμβρίου και του ποιήματός του «Μαρίνα», το οποίο δημοσιεύθηκε την 25η του Σεπτέμβρη του 1930 και το παραθέτω παρακάτω μεταφρασμένο, θέλω μέσα σ’ αυτό το προσωπικό είδος ημερολογίου να τιμήσω έναν ποιητή που ομολογώ πως με έχει επηρεάσει σαφώς στη διαμόρφωση και της δικής μου ποιητικής, υποστηρίζοντας το μεγαλείο του ως ποιητή, διαμορφωτή του δυτικού κανόνα.\nΟι μεταφράσεις των έργων του στα ελληνικά είναι πολλές. Έχει μεταφραστεί ακόμα και από τον Γιώργο Σεφέρη, όμως η μετάφραση που ξεχωρίζω για να διαβάζω είναι αυτή της Παυλίνας Παμπούδη, από τις εκδόσεις PRINTA, στη σειρά «Ποίηση για Πάντα» και την οποία σας συστήνω ανεπιφύλακτα. Η έκδοση είναι δίγλωσση, οπότε μπορεί κάποιος να διαβάσει από το πρωτότυπο τα:\n1. Το Ερωτικό Τραγούδι του J. A. Prufork\n3. Η Έρημη Χώρα\n4. Τετάρτη της Σποδού\n5. Τέσσερα Κουαρτέτα\nκαι βέβαια σημειώσεις του Τ.Σ. Έλιοτ για την Έρημη Χώρα, μία συνέντευξη του ποιητή και την εργοβιογραφία του.\nΒέβαια το να ακούς τη φωνή του ίδιου του ποιητή, να διαβάζει την Έρημη Χώρα είναι πραγματικά συγκινητικό. Έτσι ψάχνοντας στη βάση του YouTube βρήκα:\n1. Η Έρημη Χώρα (διαβάζει ο ίδιος ο ποιητής)\n2. Το ερωτικό τραγούδι του J.A. Prufork\n3. Τα Τέσσερα Κουαρτέτα (διαβάζει ο Willem Dafoe)\nΚαι για να γίνει πλήρης η αναφορά αυτή στον Έλιοτ στα ράφια των ελληνικών βιβλιοπωλείων θα βρείτε:\n1. Τ.Σ. Έλιοτ, Άπαντα τα ποιήματα, Μετάφραση: Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Εκδόσεις Κέδρος (1997)\n2. Τ.Σ. Έλιοτ: Τέσσερα Κουαρτέτα, Μετάφραση: Αθανασίου Έφη, Εκδόσεις Ίκαρος (2002)\n3. Τ.Σ. Έλιοτ: Η Τετάρτη των Τεφρών, Τα τραγούδια του Άριελ, Τέσσερα Κουαρτέτα, Μετάφραση: Κλείτος Κύρου, Εκδόσεις Ύψιλον (1994)\n4. Τ. Σ. Έλιοτ: Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του Γερο-Πόσουμ, Μετάφραση: Παυλίνα Παμπούδη, Εκδόσεις Άγρα (2000)\n5. Τ.Σ. Έλιοτ: Δεν είναι η ποίηση που προέχει (Δοκίμια για την ποίηση και τους ποιητές), Μετάφραση: Στέφανος Μπεκατώρος, Εκδόσεις Πατάκη (2003)\n6. Τ.Σ. Έλιοτ: Ποιήματα, Μετάφραση: Παυλίνα Παμπούδη, Εκδόσεις PRINTA (2002)\nτου Τ.Σ. Έλιοτ\nΠοιες θάλασσες ποιες ακτές ποια γκρίζα βράχια και ποια νησιά\nΠοιο νερό γλείφοντας την πρώρα\nΚαι ποιο άρωμα πεύκου κι η κίχλη τραγουδώντας μέσα απ’ την ομίχλη\nΠοιες εικόνες επιστρέφουν\nΩ κόρη μου εσύ.\nΑυτοί που ακονίζουν το δόντι του σκύλου, εννοώντας\nΑυτοί που απαστράπτουν με τη δόξα του κολιμπριού, εννοώντας\nΑυτοί που κάθονται στο αχούρι της ικανοποίησης, εννοώντας\nΑυτοί που υποφέρουν την έκσταση των ζώων, εννοώντας\nΑυτοί εξαϋλώνονται, ελαττωμένοι από έναν άνεμο,\nΜία του πεύκου αναπνοή, και την ομίχλη του δασώδους τραγουδιού\nΑπό τη χάρη τούτη ξεθώριασαν επί τόπου\nΠοιο είναι αυτό το πρόσωπο, ολοένα λιγότερο και λιγότερο καθαρό\nΟ σφυγμός στο χέρι, ολοένα λιγότερο και λιγότερο δυνατός—\nΔοσμένο ή δανεισμένο; περισσότερο μακρινό απ’ ότι τα αστέρια και πιο κοντά από ένα βλέμμα\nΨίθυροι και κρυφά γελάκια ανάμεσα στα φύλλα και επιταχύνοντας το βήμα\nΣτον ύπνο μέσα, εκεί που όλα τα νερά ενώνονται.\nΠρόβολος σπασμένος με πάγο και μπογιά σκασμένη από τη ζέστα,\nΕγώ το έκανα αυτό, το είχα ξεχάσει\nΤα άρμενα αδύναμα και το καραβόπανο σάπιο\nΑνάμεσα σε ένα Ιούνη και σ’ άλλο Σεπτέμβρη.\nΑυτό το έκανα χωρίς να το ξέρω, μισοσυνείδητος, άγνωστος, εγώ ο ίδιος.\nΤων πιστρόφιων η σειρά μπάζει νερά, οι αρμοί χρειάζονται καλαφάτισμα.\nΑυτό το σχήμα, αυτό το πρόσωπο, αυτή η ζωή\nΖώντας για να ζει σ’ ένα κόσμο του καιρού πέρα από μένα˙ ας\nΠαραιτηθώ απ’ τη ζωή μου γι’ αυτή τη ζωή, η λαλιά μου γι’ αυτό που δεν ειπώθηκε,\nΑυτό που αφυπνίστηκε, χείλη μισανοιγμένα, την ελπίδα, τα νέα πλοία.\nΠοιες θάλασσες ποιες ακτές ποια γρανιτένια νησιά μπροστά στα μαδέρια μου\nΚαι η κίχλη καλώντας μέσα απ’ την ομίχλη\nFirst published September 25, 1930.\nNumbered 29 in the series.\nNumbered A17 in Gallup’s bibliography of Eliot’s works\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Αμερικανική Ποίηση,Βιβλία,Ποίηση\t| 9 Σχόλια\nPosted on 24/09/2007 by yiannisantiochou\nΤρίτη Πρωί, 16 Δεκεμβρίου 1958\n…Έγραψα και ξανάγραψα το Τζώνυ Πάνικ και τη Βίβλο των Ονείρων και θα αρχίσω να το αποστέλλω. Σκέφτομαι ότι είμαι ικανή να υποφέρω τις απορρίψεις: ελπίζω μόνο ότι θα λαμβάνω επιστολές με σχόλια. Θέλω να το προωθήσω. Είναι τόσο περίεργο και κατά κάποιο τρόπο ιδιόρρυθμο και έτσι σκέφτομαι ότι ίσως έχει κάποια ελπίδα. Θα το στείλω δέκα φορές πριν μετανιώσω: ως τότε θα έχω γράψει δυο ή τρεις ιστορίες ακόμα…\nΣάββατο, 10 Ιανουαρίου 1959\n…Απόρριψη του Τζώνυ Πάνικ , χωρίς ούτε ένα σημείωμα από το Yale Review: όλα μου τα όνειρα για να εκδώσω κάτι εκεί εξαφανίστηκαν: έτσι το γράψιμο συνεχίζω να το χρησιμοποιώ ως απόδειξη της ταυτότητας μου. Πίκρα για τα κατορθώματα των άλλων…\nΤετάρτη, 4 Νοεμβρίου 1959\nΠάλι παραλυμένη. Πώς σπαταλώ τις μέρες μου; Αισθάνομαι μπλοκαρισμένη και η ψυχρότητα με διαπερνά σαν την αναισθησία. Αναρωτιέμαι, θα ξεφορτωθώ το Τζώνυ Πάνικ ποτέ; Δέκα χρόνια από τα επιτυχημένα μου δεκαεφτά, και μια ψυχρή φωνή λέει: Τι έχεις κάνει, τι έχεις κάνει; Κοιτώντας ψυχρά, βλέπω ότι έχω σπουδάσει, έχω σκεφτεί, και δεν έχω κάνει τίποτα περισσότερο από το να διδάξω για περίπου έναν χρόνο: ο νους μου παραμένει σ’ αγρανάπαυση. Δεν επιθυμώ διακαώς μια ζωή γεμάτη μελέτη, και ξανά μελέτη, χωρίς κανέναν μέντορα ή μαθητή εκτός του εαυτού μου. Έχω γράψει μια – δυο δυσάρεστες ψυχολογικές ιστορίες…\nΔεν υπάρχει τερματικός σταθμός, μόνο αποσκευές/ Έξω απ’ τις οποίες ο ίδιος ο εαυτός ξεδιπλώνεται σα ρούχο / Αστόλιστος και λαμπερός, με τσέπες επιθυμιών,/ Ιδέες και εισιτήρια, σύντομες τροχιές και καθρέφτες διπλωμένους.\nΦαινόμενο, σύμβολο, ιδιοφυΐα, μύθος. Γυναίκα ποιήτρια με έργο οξύαιχμο, σπαραχτικό κι ονειρικό. Γυναίκα στοιχειωμένη από την ίδια της την δημιουργικότητα, κατοικημένη από την ερμητική της αποστολή, αυτή του να μολύνει με αίσθηση τον κόσμο. Κι η «Βίβλος των Ονείρων» της μετά θάνατον εκδοθείσα, να ζωοποιεί τ’ άψυχο σώμα που ανασταίνει το ίδιο τ’ όνειρο. Τραγικό αλήθεια να μεταγράφει ο θάνατος τη ζωή, αποκρυπτογραφώντας τον αναχωρητικό δρόμο του ποιητή. Έναν δρόμο που με πλήρη συνειδητότητα, ο ποιητής καλείται να επιλέξει, προκειμένου να γνωρίσει τον ίδιο του τον εαυτό.\nΗ ποίηση είναι μεταμορφωτική και χαρακτηρίζει τη συνέχιση του πυθικού λόγου, αυτού του αμφίσημου και πολλές φορές πολύσημου λόγου που αναβλύζει απ’ τα σωθικά του δημιουργού. Πόσο αινιγματικός φαντάζει στους αναγνώστες ο κόσμος του ποιητή; Πόσο μελάνι έχει ξοδευτεί για ν’ αναλυθεί ο ποιητικός λόγος και κατ’ επέκταση ο ίδιος ποιητής μέσα από το ποιητικό έργο που έχει καταθέσει;\nΗ Sylvia Plath ως ιδανική αυτόχειρ έπλευσε στο πέλαγο της απελευθέρωσης – τελείωσης, μιας ζωής που ιστορήθηκε με τολμηρές λέξεις και υπερρεαλιστικές εικόνες. Μοιάζει πως κατανόησε ήδη από την εποχή της νεότητα της, αυτό που γι’ άλλους της τέχνης υπηρετούντες, γίνεται αντιληπτό την εποχή της βιολογικής τους αποχύμωσης. Κι αν οφείλω να καταδείξω πως ο πεζός μου λόγος δεν είναι ασαφής, τότε θα μιλήσω για την εποχή που το σώμα αρέσκεται να ξαπλώνει μόνο του στο στρώμα, για την εποχή που το κεφάλι παραχώνεται στο πούπουλου του μαξιλαριού, για να ξυπνήσει μετά από μερικές ώρες μεταμφιεσμένο. Κι η μάσκα χρειάζεται, δε λέω, ειδικά όταν πρόκειται να παίξεις κρυφτό στα σαλόνια του θανάτου. Γιατί αν είναι πρώτα-πρώτα η ποίηση, τότε συνοδοιπορεί με αυτό που ο Ελύτης ορίζει ως πρώτη αλήθεια, το θάνατο.\nΤο να πεθαίνει κανείς, είναι κάτι που η Sylvia Plath ήξερε να κάνει πολύ καλά. Το να πεθαίνει κανείς όμως σε ηλικία τριάντα ετών, αφήνοντας πίσω του δύο μικρά παιδιά και ένα τόσο σημαντικό ποιητικό έργο, είναι κάτι που ελάχιστοι τολμούν. Και σ’ αυτό το σημείο ας μη κατηγορηθώ ως επαινετής των απανταχού αυτοχείρων, ως θιασώτης του θανάτου και της μαύρης θλίψης, ως ο οποιοσδήποτε τέλος πάντων λιγοστεμένος από τη γλύκα της ζωής. Γιατί η Sylvia γνώριζε πολύ καλά τη γλύκα τόσο της ζωής, όσο και του θανάτου.\nΤον Οκτώβριο του 1962, η ποιήτρια έρχεται σε διάσταση με τον σύζυγο της Ted Hughes ενώ έχει ήδη δύο παιδιά, την Frieda Rebecca και τον Nicholas. Καταφεύγει στη σιωπή, γράφοντας διαρκώς, και τότε οι λέξεις που κατατίθενται στα χειρόγραφα της, αρχίζουν να περιγράφουν, αυτό που για πολλούς που έρχονται σε επαφή με την ποίηση της, είναι μη μεταδόσιμο. Μέσα από ένα θαύμα καταφέρνει να συναρμόσει την εμπειρία της νεότητας της, γυρίζοντας σ’ εκείνο το χρονικό σημείο που της αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η μυστική φωνή. -Έτσι κι αλλιώς κάθε ποιητής άκουσε ή επαναληπτικά ακούει μια μυστική φωνή.- Η παραγωγή ποιημάτων κατά τα έτη 1962 και τους δύο πρώτους μήνες του 1963, (αυτοκτόνησε στις 11 Φεβρουαρίου), είναι κατακλυσμιαία.\nΣαρώνει τον υπαρκτό κόσμο, τον μεταποιεί, τον μετατρέπει, τον μεταγράφει, αλλά παρόλα αυτά ο κόσμος της Plath είναι ολωσδιόλου αληθινός. Η Sylvia είναι λέαινα, είναι η βασίλισσα μέλισσα, είναι η Λαίδη Godiva που καλπάζει γυμνή στ’ άλογο της, γυμνή κι αόρατη για τους άλλους. Ταυτόχρονα μπορεί να γίνει το οποιοδήποτε αντικείμενο, όπως ευτελές ρούχο, βέλος, νεκρό αυγό, λευκή σοκολάτα Godiva, διατηρώντας όμως γέφυρες επικοινωνίας με την κοινωνική δομή και καταλαμβάνοντας τη θέση είτε του αρμοστή, είτε του εξυπηρετητή στον κόσμο των ανθρώπων. Είναι ο ίδιος ο Τζώνυ Πάνικ, είναι το πνεύμα, είναι η Αμερική που επαναστατεί στ’ αδιέξοδα, είναι η Αγγλία που μοιάζει κάπως σαν νεκροτομείο, κάπως σαν γηροκομείο, όπως αναφέρει ο Ted Hughes στα «Γράμματα Γενεθλίων». Ο κόσμος της ποίησης της, ο κόσμος της πρόζας της, των πεζών κειμένων της, δεν είναι ένας κόσμος ψευδαισθήσεων, αλλά ένας κόσμος που δεν καταμαρτυρείται ούτε από τους πιο θαρραλέους. Γι’ αυτό, όταν κανείς πλησιάζει το έργο της Plath, οφείλει να το διαβάσει δυνατά ακολουθώντας το ρυθμό της ίδιας του της αναπνοής. Να συγκεντρωθεί στον αέρα που εισέρχεται και εξέρχεται από τα ρουθούνια της μύτης του και ν’ αδειάσει. Ν’ αδειάσει παντελώς το είδωλο του κόσμου που κουβαλά. Μόνο τότε θ’ ανακαλύψει, έναν κόσμο που εμπεριέχει και ο ίδιος και είναι ταυτόσημος με τον κόσμο της ποιήτριας.\nΣε μια συνέντευξη της το 1962 στον Peter Orr, ρωτήθηκε αν σχεδιάζει τα ποιήματα της με τρόπο τέτοιο, ώστε όταν απαγγέλλονται να αποκαλύπτουν έναν σαφή και δραστικό χαρακτήρα. Η Sylvia Plath απάντησε: «Αυτό είναι κάτι που δεν έκανα στα πρώτα μου ποιήματα. Για παράδειγμα, το πρώτο μου βιβλίο, Ο Κολοσσός, από το οποίο δεν μπορώ να διαβάσω κανένα ποίημα απαγγέλλοντας το. Δεν τα έγραψα για να τ’ απαγγείλω. Στην πραγματικότητα είναι κάπως ιδιωτικά, με πλήττουν. Ενώ αυτά που διάβασα, είναι νέα ποιήματα, μερικά πολύ πρόσφατα και πρέπει να πω ότι σ’ αυτά διαλέγομαι με τον εαυτό μου. Πιστεύω πως αυτή η εξέλιξη μου στο τρόπο γραφής, είναι κάτι καινούργιο για μένα, και οποιαδήποτε αντίληψη της αλήθειας, βγαίνει από το γεγονός ότι συνδιαλέγομαι με τον εαυτό μου, τα απαγγέλλω στον εαυτό μου». Ο Peter Orr συνεχίζοντας ρώτησε την Plath σχετικά με την συγγραφή των πεζών κειμένων της, των σύντομων ιστοριών της και εκείνη απάντησε: «Λοιπόν, ανέκαθεν ενδιαφερόμουν για τον πεζό λόγο. Σαν έφηβη, δημοσίευσα μικρές ιστορίες και πάντα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Τώρα που έφθασα σε μια ικανοποιητική ηλικία, και είχα εμπειρίες, αισθάνομαι ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον για τον πεζό λόγο, για το μυθιστόρημα. Αισθάνομαι ότι σ’ ένα μυθιστόρημα για παράδειγμα μπορείς να χωρέσεις όλα τα παρελκυόμενα της καθημερινής ζωής, ενώ αυτό είναι δυσκολότερο στην ποίηση. Η ποίηση, αισθάνομαι, είναι μια τέχνη τυραννική, πρέπει να προχωρήσεις τόσο μακριά, τόσο γρήγορα, σ’ έναν τόσο περιορισμένο χώρο, που πρέπει να απομακρύνεις οτιδήποτε μη ουσιαστικό. Κι αυτό μου λείπει! Είμαι γυναίκα, μ’ αρέσει η οικογενειακή εστία, τα ευτελή πράγματα, και βρίσκω ότι στο μυθιστόρημα μπορώ να αδράξω περισσότερη ζωή, ίσως όχι τόσο έντονη ζωή, αλλά σίγουρα περισσότερη, κι έτσι έχω στρέψει το ενδιαφέρον μου ως αποτέλεσμα στο να γράψω μυθιστόρημα.»\nΕντούτοις η Plath γράφει και για βιοποριστικούς σκοπούς. Ο πεζός λόγος της, της αποφέρει μερικές λίρες. Μικρές οικονομικές ανάσες σε μια ζωή που εκτιμάται, μετά τον χωρισμό της με τον Ted, από τα εισαγόμενα από την μητέρα της βοηθητικά τσεκ των 50 δολαρίων και τα χειροποίητα πλεχτά παιδικά ρουχαλάκια. Και ο λόγος της ακόμα κι αν εκτίθεται απ’ άκρη σ’ άκρη των χειρόγραφων σημειωματάριων της, εντούτοις έχει ρυθμό, και φόρμα, κι ανάσα, και μέτρο. Ο πεζός της λόγος δεν είναι επαρκώς πεζός, αλλά λόγος στικτός, ποιητικός. Ανοίγει την σκοτεινή κρύπτη τ’ ασυνείδητου κι ορμά να εξορύξει πολύεδρα κοσμήματα που ανακλούν το φως, την έκφανση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στα οποιαδήποτε πεπερασμένα της όρια.\nΗ Plath παρόλο που υμνήθηκε από το φεμινιστικό κίνημα της εποχής, ως γυναίκα χειραφετημένη, εντούτοις η γραφή της δεν είναι καθόλου θηλυκή, αλλά γραφή έντονα αρσενική και καλυμμένη κάτω από ένα πλέγμα απόκρυφων συμβόλων που δύσκολα απομονώνονται. Ποιήματα όπως ο Κρεμασμένος, το Μυστικιστικό, τα ποιήματα για τις Μέλισσες, πεζά κείμενα όπως ο Τζώνυ Πάνικ και η Βίβλος των Ονείρων, καταδεικνύουν έναν ιδιαίτερο μυστικισμό, ο οποίος όμως είναι δυσανάγνωστος, όχι από έλλειψη κατανόησης της ποιήτριας, αλλά πιστεύω από την ανάγκη της να περιπλέξει τα σύμβολα και τις έννοιες για να αναδημιουργήσει τον προσωπικό της αποκρυφισμό. Η ίδια της η μοναξιά, είναι σημείο αποκάλυψης.\nΗ Plath αποκαλύπτει στο έργο της, πως έχασε τον ουσιαστικό της δρόμο, πως έχασε τον Κόσμο. Η προσωπική αντωνυμία «Εγώ» που τίθεται απέναντι στους «άλλους» και απαντά σε μια πληθώρα ποιημάτων, θέτει το διαχωριστικό όριο μεταξύ της ποιήτριας και του υπαρκτού κόσμου. Νιώθει τους άλλους ως εχθρούς, νιώθει ότι πολύ συχνά απειλείται και με αυτό τον τρόπο ίσως κατανοεί το νόμο των αντιθέτων. Έτσι αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος είναι δομημένος πάνω σ’ αντιθετικά ζεύγη˙ καλός-κακός, όμορφος-άσχημος, ψηλός-κοντός, κι αν το επίθετο χαρακτηρίζει το ουσιαστικό, τότε η Plath βρίσκεται πέρα από αυτή την αντιληπτική ικανότητα.\nΟ δικός της κόσμος είναι αυτός στον οποίο όλα εν δυνάμει μπορούν να συμβούν. Είναι ένας κόσμος που δε βασίζεται σε δίπολα, αλλά είναι πολυσχιδής και γι’ αυτό το λόγο αναπάντεχος. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την επόμενη εικόνα της κι αυτό γιατί η Plath, παρόλο που βασίζει την ποίηση της στην εικονοποιεία, εντούτοις δεν οδηγεί σ’ αυτή την κατεύθυνση την πέννα της, αλλά οι εικόνες αναδύονται μέσα από μία βιωμένη υπαρξιακή εμπειρία. Η ποιήτρια ζει στην εικόνα. Είναι το εκάστοτε υποκείμενο που ενεργεί. Έτσι η Plath μπορεί να βαφτιστεί ως μία μετακειμενική ποιήτρια, μία μετακειμενική δημιουργός, αφού θέτει το προς ανάγνωση κείμενο της, ένα βήμα μετά. Οι αναγνώσεις του έργου της έχουν κάθε φορά διαφορετικό μήνυμα, σημασία, νόημα, εικόνα. Μπορεί λοιπόν κι αλλάζει πόλους, χτυπώντας τον αναγνώστη απευθείας στο σωματικο-ψυχο-νοητικό του άξονα. Ποτέ δεν τον απελευθερώνει, αλλά και για ποιο λόγο θα πρέπει να το προσπαθήσει αυτό; Είναι παγιδευμένη με τον ίδιο τρόπο που είναι και ο αναγνώστης της. Παγιδευμένη σαν πουλί σ’ ένα κλουβί που φτεροκοπά αδιάκοπα πιτσιλώντας μ’ αίμα τα μάτια αυτών που παρακολουθούν το φτεροκόπημα του.\nΤον Φεβρουάριο του 1965, η Poetry Book Society, ονόμασε Ariel την «Ανοιξιάτικη Επιλογή» της για το έτος. Για το περιοδικό της εταιρείας ο Ted Hughes έγραψε ένα δίστηλο σχόλιο για το ποιητικό βιβλίο της Plath, «Ariel», το οποίο απλά τιτλοφορούνταν «Sylvia Plath». Μέσα σ’ άλλα έγραφε:\n«Πίσω από αυτά τα ποιήματα, βρίσκεται μια μανιώδης και ασυμβίβαστη φύση. Υπάρχει επίσης ένα παιδί απελπιστικά ξετρελαμένο με τον κόσμο. Και επίσης υπάρχει μια παράξενη μούσα, γυμνή, λευκή και άγρια…η οποία υπερίπταται πάνω από ένα καιόμενο φωτεινό όραμα του Παραδείσου. Ενός Παράδεισου που την ίδια στιγμή φοβίζει παράξενα ένα αναλλοίωτο αποκαλυμμένο όραμα θανάτου… Άλλα το πραγματικά θαυμαστό πράγμα σχετικά με την Plath θα παραμείνει το γεγονός πως μέσα σε δύο χρόνια, ενώ ήταν σχεδόν πλήρως απασχολημένη με τα παιδιά και τις οικιακές δουλειές, υποβλήθηκε σε μία ποιητική ανάπτυξη, ξαφνική και ολοκληρωμένη. Η γέννηση του πρώτου της παιδιού φαίνεται ότι ενεργοποίησε τη διαδικασία. Εντελώς ξαφνικά μπορούσε να συνθέτει στο μάξιμουμ των ορίων της και με όλο της το είναι. Το δεύτερο παιδί ώθησε τα πράγματα, όσο μια γιγάντια δρασκελιά. Όλες οι διαφορετικές φωνές του χαρίσματος της συνενώθηκαν… Το βιβλίο της Ariel δεν είναι εύκολη ποίηση για κριτική. Δεν είναι σχεδόν σαν καμία άλλη ποίηση. Είναι εκείνη. Όλα όσα έκανε ήταν σαν κι αυτό, και αυτό είναι ακριβώς σαν κι εκείνη- άλλα μόνιμο».\nΤο έργο της, μοιάζει να έρχεται από το μέλλον. Είναι σαν την Ευγενική Κυρία, που με γλυκύτητα σε καθίζει στο σαλόνι της να σου προσφέρει ένα αχνιστό φλιτζάνι τσάι. Κι αφού κι οι δυο έχετε πάρει τις θέσεις σας, σου αποκαλύπτεται πως το τραπεζάκι του σαλονιού σου αιωρείται, πως το φθαρμένο δάπεδο χάσκει ορθάνοιχτο, φανερώνοντας το θάνατο που σε παραμονεύει και τα νεκρά χέρια, τα κυανά παιδιά, τους σκεπασμένους καθρέφτες, τα χρώματα, τη γλυκύτητα, την ποίηση την ίδια εντέλει, η οποία κατά την Plath είναι πίδακας αίματος.\nΔυστυχώς το να προσπαθείς ν’ αναλύσεις την πραγματικότητα που η ίδια η Plath περιγράφει, είναι σα να στέκεις στην ακαδημαϊκή έδρα ζητώντας από τους φοιτητές σου να σου αναλύσουν τους στίχους από το ποίημα της Ariel:\nαλλάζει την πορεία μου στον αέρα —\nνιφάδες απ’ τις φτέρνες μου.\nΟφείλεις αυτό το είδος της ποίησης να το πραγματώσεις, κι αν είναι δυνατό να αιωρηθείς, να πετάξεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, γύρω από το μεγάλο τραπέζι της τραπεζαρίας. Κι ύστερα να βγάλεις τα σκληρά σου υποδήματα, να ελευθερώσεις τα πόδια σου, να βγάλεις το παντελόνι σου και να καθίσεις ανακούρκουδα στον υπναγωγό καναπέ σου. Να βάλεις τα χέρια σου να αιωρηθούν στους μηρούς, στα μαλλιά, να τρίψεις τις φτέρνες σου, που στην πραγματικότητα απολεπίζονται, στην ποίηση όμως της Sylvia Plath τα λέπια τους γίνονται νιφάδες. Και ευθύς, συμπτώματα ναυτίας σε καταλαμβάνουν για το ποίημα που ανέγνωσες χωρίς να στήσεις τις λέξεις μέσα στον δικό σου κόσμο, ο οποίος δεν είναι καθόλου διαφορετικός από αυτόν που καταγράφηκε ως προϊόν αισθητηριακής αντίληψης από την ποιήτρια.\nΠρόλογοι, επίμετρα, κριτικές αναλύσεις μιλούν για μία αυτοκαταστροφική, μανιοκαταθλιπτική και ταλαντούχα προσωπικότητα. Δυστυχώς οι έρημοι συγγραφείς των παραπάνω αγνοούν την ίδια τη φύση της ποίησης, η οποία υπήρξε ανέκαθεν μεταφυσική και τρομακτική. Κι όταν είμαστε νέοι συνομολογούμε με τους ομηλίκους μας για το θαύμα της υπέρβασης που και θαυμάσιο και τρομακτικό είναι. Κι ύστερα έρχεται, το οφείλω, το πρέπει, το χρηστό, το δίκαιο, το φυσιολογικό και ξεχνούμε πως προσγειωνόμασταν με γδούπο στα κρεβάτια μας κοιμώμενοι, απορώντας αν αιωρούμαστε στ’ αλήθεια ή αν έχουμε προικιστεί μ’ αυτό το τάλαντο.\nΗ Sylvia Plath στην ποίηση της ίπταται, στραφταλίζει, είναι η δροσιά που αιωρείται, είναι το σώμα τριαντάφυλλο που κλείνει τα πέταλα του στους κήπους που πετρώνουν, είναι το μπλε, είναι το κόκκινο, είναι το πρόσωπο του μικρού της γιου που κοιτάζει τον κόσμο πίσω από ένα φουσκωμένο ροζ μπαλόνι, είναι ο γιος της που προσπαθεί να δαγκώσει αυτόν τον κόσμο, είναι η λίμνη που τα είδωλα καθρεφτίζονται θαυμάσια και κλασικά. Και ξέρετε, αυτή η λίμνη υπάρχει σ’ όλα τα σπίτια, γιατί η Plath στο μικροαστικό της διαμέρισμα μουλιάζει τα χέρια της στο νεροχύτη πλένοντας τα πιάτα της ημέρας κι ασφυκτιώντας σηκώνει το κεφάλι της αντικρίζοντας μια οροφή χωρίς ένα αστέρι και τούτο μεταγράφεται σε στίχους.\nΗ ανακάλυψη της ποιητικής της και του συγγραφικού της έργου, από κριτικούς και μελετητές, δυστυχώς με καθιστά ίσως το μοναδικό αναγνώστη της, ο οποίος δεν βλέπει πουθενά σημεία που καταδεικνύουν την Plath ως μία διαταραγμένη προσωπικότητα ή ακόμα καλύτερα ως ψυχασθενή. Σίγουρα συνυπάρχουν στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να σκιαγραφήσουν το πορτραίτο της, ως αυτό ενός τρελού, αλλά κατά βάση η φύση της αληθινής ποίησης, της πραγματικής τέχνης, αναδύεται μέσα από καταστάσεις παραληρηματικής μανίας. Ο ισχυρισμός πως μια γυναίκα ποιήτρια, σύζυγος ενός γοητευτικού και διάσημου ποιητή και μητέρα δύο παιδιών, είναι εν δυνάμει μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί δεν μπορεί να στηριχθεί, κάτω από το επιχείρημα, ότι η τέχνη και δη η ποίηση κατατρώγει τον ίδιο της το δημιουργό, αφού τον τοποθετεί σ’ έναν επάλληλο κόσμο με αυτό της καθημερινότητας, όπου οι ήχοι έχουν μεγαλύτερη ένταση, τα χρώματα είναι ζωηρότερα, τα αισθήματα βιώνονται εντονότερα και γενικά υπάρχει ένα μέγεθος υπερβολής.\nΟ Βύρων Λεοντάρης στο δοκίμιο του «Η ποίηση της προσωπικής ενοχής» γράφει: «Ο ποιητής συμπεριφέρεται σαν τον εγκληματία που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Αναζητά ξανά το ρίγος της παλιάς συγκίνησης και τον παλιό του τρόμο. Ξαναζεί το έγκλημα. Ψηλαφεί και σβήνει τα ίχνη αφήνοντας νέα. Αλλάζει τον διάκοσμο των εικόνων, σκηνοθετεί νέες εκδόσεις του δράματος. Δημιουργεί την ιδιότυπη, αυστηρά προσωπική, ιδιωτική συμβολιστική του. Ή τρέμει με την ελπίδα πώς «τίποτε δεν έγινε», πώς θα προλάβει να αποτρέψει την τετελεσμένη πια πράξη… Συμμετέχει προπαντός στο σ τ ό λ ι σ μ α τ ο υ ν ε κ ρ ο ύ – όλη η αισθητική της προσωπικής ποίησης δεν είναι παρά στόλισμα και μοιρολόι του αγαπημένου νεκρού – μιας ζωής που αγαπήσαμε και σκοτώσαμε… Ανακατεύεται με το πλήθος των περίεργων, γίνεται κι αυτός θεατής, φυλάγεται και συγχρόνως εκθέτει τον εαυτό του στον κίνδυνο της αναγνώρισης του…» Και με αυτό τον τρόπο είναι έτοιμος να φορέσει την πιο απίθανη μάσκα, να μεταμφιεστεί, να μετακινηθεί στον ποιητικό ρυθμό και στη φόρμα, να δοκιμαστεί φτιάχνοντας τα ετερώνυμα του και γράφοντας επωδούς για τη ζωή που δεν ζει.\nΟ Ted Hughes κατηγορήθηκε ότι δολοφόνησε την Sylvia, όπως και την επόμενη σύζυγο του, την Assia Welville που αυτοκτόνησε έξι χρόνια αργότερα. Κατηγορήθηκε γιατί εξαφάνισε τις σημειώσεις του τελευταίου ημερολογίου της ποιήτριας, όπου περιέγραφε αναλυτικά τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής της. Πώς όμως κάποιος μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο; Βασισμένος σε ποια στοιχεία μέσα από το ποιητικό της έργο μπορεί να συμπεράνει κανείς την ψυχολογική επιρροή-βία, την ισοπέδωση, που ασκήθηκε από τον σύζυγο της; Στο ποίημα της Ερωτική Επιστολή, γράφει:\nΔεν είναι εύκολο να περιγράψω την αλλαγή που έκανες.\nΩστόσο, σαν πέτρα, ανενόχλητη\nΣταθερά προσκολλημένη στη συνήθεια.\nΗ Sylvia Plath γνώριζε πολύ καλά ποιόν είχε διαλέξει να ερωτευτεί, ν’ αγαπήσει και να παντρευτεί. Ποτέ δεν ανέχτηκε το μέτριο, το κοινό, το συμβατικό, πόσο μάλλον διαλέγοντας να ζήσει στο πλευρό ενός ποιητή, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής, ο κριτικός και ο ιμπρεσάριος της. Ήξερε πως ο ποιητής δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε κανέναν και τούτο το γνώριζε κι από τον ίδιο της τον εαυτό. Έτσι κι αλλιώς σ’ αυτό το σημείο μπορεί να επιβεβαιωθεί η διαφορά που υπάρχει μεταξύ του ερωτικού και του ερωτεύσιμου. Ο ποιητής από τη στιγμή που αποφασίζει να εκτεθεί, αυτομάτως μετατρέπεται σε ερωτικό σώμα. Ανήκει σε όλους. Καθένας θέλει να συνευρεθεί μαζί του κι αυτός οφείλει να υπομείνει αυτό το επαναληπτικό ξεγύμνωμα, το σκύλεμα. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Για τούτο τον λόγο και υποστηρίζω, πως η Plath, δεν μπορεί μέσα από ένα τέτοιου μεγέθους ποιητικό έργο που κατέθεσε, να μην κατανόησε αυτό. Ούτε πάλι μπορώ να πιστέψω, πως η Plath αποδύονταν το ρόλο της ποιήτριας και αναλάμβανε το ρόλο της συζύγου. Κι αν τούτο γίνονταν είχε τόση διάρκεια, όση ώρα χρειάζονται να κατευναστεί η μανία της καίγοντας τα χειρόγραφα του συζύγου της και τα δικά της.\nΗ Plath είναι ολόκληρη ένα σώμα. Αλλιώς αν η ποίηση της δεν ήταν σωματική, δεν θα ήταν μεγαλοφυής και όσο κι αν η ίδια η ποιήτρια έπλασε τον προσωπικό της μύθο με την αυτοχειρία της, το έργο της δεν θα επιβίωνε. Με αυτόν τον τρόπο ανακαλύπτουμε μια ποιήτρια, η οποία συνδυάζει αυτό που ελάχιστοι ποιητές καταφέρνουν μέσα στην παραγωγική τους διαδρομή, την ισόρροπη σύνδεση και ανάπτυξη της φύσης, της ιδιοφυΐας και του ενεργητικού τους εαυτού. Αυτό άλλωστε συμμερίζεται και ο Ted Hughes το 1966 στο δοκίμιο του «Σημειώσεις σε χρονολογική σειρά των ποιημάτων της Sylvia Plath».\nΗ Plath δοκιμάζει τις λέξεις της, χτυπά η μια πάνω στην άλλη, συνθέτοντας μια ιδιόρρυθμη προσωπική ποίηση. Η ηθική της διαστέλλεται μέσα σε μια καθημερινή εικονοποιεία. Έτσι, αναλαμβάνει το πρόσωπο του γιου της, της κόρης της˙ Καθρεφτίζεται προσπαθώντας να αναγνωρίσει τον ίδιο της τον εαυτό και λαμποκοπά, αστράφτει, στραφταλίζει σχεδόν σε κάθε ποίημα που μας παρέδωσε τους δύο τελευταίους μήνες της ζωής της.\nΤην ίδια ώρα, η Plath, ως θείο ερπετό, περιελίσσεται στον άξονα του τρίπτυχου που ο Ελύτης ορίζει ως Τέχνη – Τύχη – Τόλμη. Γράφει ο Ελύτης: «…ε ναι λοιπόν! Τέχνη, αφού, καλά ή κακά, θέλουμε να δώσουμε μια διέξοδο στην πυθική σπίθα, που δεν κοιτάει την ώρα να γίνει Λόγος και να μπει επικεφαλής μιας καινούργιας αποτίμησης του κόσμου˙ και Τύχη, αφού είναι αυτή που θα σμίξει τα χρώματα και τα σχήματα, τις ευωδιές και τους ήχους, την καρδιά μας και την καρδιά του Σύμπαντος σ’ ένα σημείο, το λυρικό σημείο που ονειρευόμαστε˙ και Τόλμη, αφού κάθε βήμα σωστό μέσα στην κοινωνία αυτή γραφτό είναι ν’ αφήνει πίσω του αίματα, καπνούς και δάκρυα…»\nΗ Sylvia Plath τολμάει και με αυτόν τον τρόπο συμπυκνώνει την ποίηση της. Εκτίθεται σ’ ένα αιχμηρό περιβάλλον γεμάτο αγκίστρια και θάνατο. Κι ο θάνατος που περιγράφει στήνει τα δόκανα του. Στο ποίημα της Words (Λέξεις,) προσομοιάζει αυτές, με τσεκούρια, εργαλεία της βίας και του βίαιου θανάτου και συνεχίζει γράφοντας στον τρίτο στίχο του ποιήματος: Κι αντίλαλοι!/ Αντίλαλοι π’ απλώνουν/ Φυγόκεντρα σαν άλογα… πλέκοντας μ’ αυτό τον τρόπο το θάνατο με τη ζωή. Τα τσεκούρια κτυπούν στους κορμούς, ενώ ο ήχος, ο αντίλαλος απλώνεται φυγόκεντρα, κληροδοτώντας αντίδραση στη δράση, μεταστοιχειώνοντας το θάνατο σε ζωή. Κι η ποιήτρια είναι ικανή ν’ αντιληφθεί αυτό, γιατί έμαθε, ή καλύτερα καλλιέργησε τη δυνατότητα να κρατά τη σιωπή και ν’ αφουγκράζεται εκ των έσω. Ο Steiner, στο περίφημο δοκίμιο του Η σιωπή και ο ποιητής γράφει: «Σε ποιο βαθμό του θορύβου, που τώρα μας κατακλύζει, οι λέξεις μεταμορφώνονται πράγματι σε λόγο – και που μας χρειάζεται η σιωπή αν είναι ν’ ακούσουμε αυτήν την μεταμόρφωση; Το δεύτερο ζήτημα είναι ένα ζήτημα πολιτικής με τη θεμελιώδη της σημασία. Είναι καλύτερο για τον ποιητή να κόψει τη γλώσσα του παρά να δώσει αξία στο απάνθρωπο είτε με το ταλέντο του είτε από αμέλειά του.»\nΣτο ποίημα της Edge (Άκρο) φανερώνει πλέον ότι είναι αποφασισμένη να συναντήσει το θάνατο.\nΗ γυναίκα έχει τελειοποιηθεί.\nΚορμί της ντυμένο με το χαμόγελο της εκπλήρωσης,\nΗ ψευδαίσθηση μιας Ελληνικής αναγκαιότητας\nΡέει στις ταινίες της τηβέννου της,\nΤα εκτεθειμένα της\nΠόδια φαίνεται να λένε:\nΩς εδώ φτάσαμε, αρκεί […]\nΓραμμένο στις 5 Φεβρουαρίου του 1963, μόλις έξι ημέρες πριν το θάνατο της, αποκαλύπτει το σχέδιο της. «Ως εδώ φτάσαμε, αρκεί», γράφει η Plath και αναρωτιέται κανείς γιατί να συμβαίνει αυτό στη ζωή μιας τριαντάχρονης γυναίκας. Η Plath όμως, στάθηκε πέρα από τα όρια της ηλικίας, έμεινε έξω από τη συμβατικότητα, αποπροσωποποίησε την ύπαρξη της κι έκλεισε τα μάτια στο κοινωνικό περιεχόμενο του κόσμου της, επειδή η ίδια η ποίηση, την εγκατέλειψε. Επιστρέφοντας στο ποίημα Words, γραμμένο την 1η Φεβρουαρίου, η Plath γράφει:\nΤυχαία τις συναντώ στο δρόμο—\nΛέξεις ξερές και φευγαλέες,\nΤο αδιάκοπο ποδοβολητό των αλόγων.\nΑπό το βυθό της λίμνης, απλανή αστέρια\nΚυβερνούν μια ζωή.\nΟι λέξεις της οι ίδιες, οι λέξεις της ποιήσεως της, την έχουν εγκαταλείψει. Είναι πια λέξεις ξερές και φευγαλέες, λέξεις δίχως νόημα. Η εξομολογητική της ποίηση έχει φθάσει στο τέλος της. Μοιάζει να λειτουργεί ως τον πνευματικό που εξομολογεί το ποίμνιο του και στο τέλος του δίδει άφεση των αμαρτιών του. Έτσι απελευθερώνεται, έχοντας αμαρτήσει επαναληπτικά, είτε αμφισβητώντας, είτε ερευνώντας αυτό που βρίσκεται πέρα από την θέα του φυσικού κόσμου και αποφασίζει να κρατήσει τη σιωπή, ως μοναδική εναλλακτική λύση. O Steiner, ίσως περιγράφει αυτή ακριβώς την επιλογή της Sylvia Plath, γράφοντας: «¨Όταν οι λέξεις στην πολιτεία είναι φορτωμένες βαρβαρότητα και ψέμα, τίποτα δεν μιλάει δυνατότερα από ένα άγραφο ποίημα». Η σιωπή για την ποιήτρια ισοδυναμεί με το μοναδικό πραγματικό φιλοσοφικό πρόβλημα, αυτό που ο Καμύ αναλύει στο Μύθο του Σίσυφου, την αυτοκτονία.\nΣτο τελευταίο γράμμα στην μητέρα της, που ταχυδρομήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 1963. Η Sylvia γράφει:\nΣ’ ευχαριστώ τόσο πολύ για τα γράμματα σου… Δεν έγραψα σε κανέναν μέχρι τώρα γιατί δεν αισθανόμουν πολύ καλά… Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να επιστρέψω στην Αμερική. Τουλάχιστον όχι τώρα. Έχω το όμορφο εξοχικό σπιτάκι μου, αυτοκίνητο, και το Λονδίνο είναι η πόλη που πάντα ήθελα να ζήσω, με τους καλούς της γιατρούς, τους ευγενικούς γείτονες, τα πάρκα, τα θέατρα και το BBC. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο με το BBC στην Αμερική – εκεί δεν εκδίδουν την δουλειά μου, όπως γίνεται εδώ με τα ποιήματα και το μυθιστόρημα μου… Εκτιμώ πολύ την επιθυμία σου να δεις την Frieda, αλλά αν μπορείς να φανταστείς την συναισθηματική αναστάτωση που πέρασε χάνοντας τον πατέρα της και μετακομίζοντας, θα καταλάβεις ότι η ιδέα να την πάρεις με αεροπλάνο στην Αμερική δεν είναι πιθανή. Είμαι η μοναδική της ασφάλεια και το να την ξεριζώσεις είναι απερίσκεπτο και εγκληματικό….Δεν θα μπορούσα ν’ αντέξω τη ζωή στην Αμερική – Εδώ έχω τους καλύτερους γιατρούς, φροντίδα απολύτως δωρεάν, και με τα παιδιά αυτό είναι πραγματική ευλογία. Επίσης ο Ted βλέπει τα παιδιά μια φορά την εβδομάδα και αυτό τον κάνει πιο υπεύθυνο σχετικά με την διατροφή….Απλά θα πρέπει να πολεμήσω μόνη μου εδώ πέρα… Θα αρχίσω να επισκέπτομαι μια γυναίκα γιατρό, δωρεάν, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, στην οποία με παρέπεμψε ο πολύ καλός οικογενειακός γιατρός μου, και η οποία θα με βοηθήσει ν’ αντεπεξέλθω σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή. Δώσε τους χαιρετισμούς μου σ’ όλους.\nΗ 11η Φεβρουαρίου του 1963, ήταν απλά μια μέρα λίγο πιο σκοτεινή, λίγο πιο καταθλιπτική, λίγο πιο βαριά απ’ τις συνηθισμένες. Η Sylvia Plath δεν μπόρεσε να την αντέξει. Αυτοκτόνησε. Όσον αφορά τον σύζυγο της, Ted Hughes, γι’ αυτόν η Sivvy, ήταν δυνητικά ζωντανή μέχρι το τέλος της ζωής του. O Hughes ένα χρόνο πριν πεθάνει έλυσε τη σιωπή του και δημοσίευσε 88 ποιήματα κάτω από τον τίτλο «Γράμματα Γενεθλίων». Τα ποιήματα αυτά μεταφράστηκαν στη χώρα μας από τον Γιάννη Αντιόχου και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μελάνι.\nΤα Γράμματα Γενεθλίων, ποιήματα, τα περισσότερα μακροσκελή, αποτελούν τα κεφάλαια μιας ποιητικής ιστορίας, την οποία θα πρέπει ο αναγνώστης να διαβάσει την πρώτη φορά με σειρά. Κανείς δεν γνωρίζει αν τα ποιήματα έχουν γραφεί με τη σειρά που εκδόθηκαν και μέσα από μία πραγματολογική τους ανάλυση σίγουρα αυτό δεν μπορεί να ισχύει. Το πλέον ασφαλές είναι ότι ακολουθούν τη χρονική σειρά της σχέσης του ζευγαριού.\nΤα Γράμματα Γενεθλίων είναι ένα καθημερινό βιβλίο ποίησης που το κουβαλάς μαζί σου, που το έλκεις μέσα από την ίδια σου την ψυχή και το αναγιγνώσκεις για να κατανοήσεις το θάνατο. Είναι ένα κατακόκκινο, αιματοβαφές βιβλίο ποίησης, είναι ένα σωματικό βιβλίο ποίησης, είναι ένα εγχειρίδιο θανάτου, πολύ επικίνδυνο για τον αναγνώστη που βρίσκεται σε προχωρημένη νεύρωση, ή στα όρια της νεύρωσης για να μεταπηδήσει στην ψύχωση. Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι αναφέρεται σε όλους. Δεν αναφέρεται σ’ ένα κοινό που αγαπά να διαβάζει ποίηση, αλλά σ’ ένα κοινό που έχει ερωτευτεί βαθιά και έχει ζήσει έναν έρωτα éternel et banal. Αυτό δικαιολογείται και από τα νούμερα των πωλήσεων που έχει κάνει στην Αγγλία και στην Αμερική. Περισσότερα από 700.000 αντίτυπα πουλήθηκαν, ανατρέποντας τον ισχυρισμό πως η ποίηση δεν κατατάσσεται στις λίστες των National Bestsellers.\nΤο έχω ξανακάνει.\nΜια φορά κάθε δέκα χρόνια\nΤο καταφέρνω —\nΚάποιος είδος κινούμενου θαύματος, το δέρμα μου\nΦωτεινό σαν ναζιστικό πορτατίφ\nΤο πρόσωπο μου ένα άχρωμο, φίνο\nΞετύλιξε το ύφασμα\nΣε τρομάζω; —\nΗ μύτη, οι κόγχες των ματιών, η πλήρης οδοντοστοιχία;\nΗ όξινη αναπνοή\nΘα εξαφανιστεί σε μια μέρα.\nΠου η ταφική σπηλιά κατάπιε θα’ ναι\nαπάνω μου ταιριαστή\nΚι εγώ μια χαμογελαστή γυναίκα\nΕίμαι μόνο τριάντα.\nΚαι σαν τη γάτα, εννιά φορές έχω να πεθάνω.\nΑυτή είναι η Τρίτη φορά.\nΠόσα εκατομμύρια ίνες.\nΣπρώχνεται για να δει\nαυτούς να με ξετυλίγουν χέρια και πόδια—\nΤα γόνατα μου.\nΊσως έμεινα πετσί και κόκαλο,\nΌπως και να’ χει, είμαι η ίδια κι απαράλλαχτη γυναίκα.\nΤην πρώτη φορά που συνέβη, ήμουν δέκα.\nΝα το πετύχω και να μην επανέλθω.\nΣαν το στρείδι.\nΚι απόσπασαν τα σκουλήκια από πάνω μου σαν κολλώδη μαργαριτάρια.\nΤο κάνω έτσι που να μοιάζει με κόλαση.\nΣτοιχηματίζω πως θα μπορούσατε να πείτε ότι έχω χάρισμα.\nΕίναι αρκετά εύκολο να το κάνεις σ’ ένα κελί.\nΕίναι αρκετά εύκολο να το κάνεις και να μην κάνεις ρούπι.\nΝα επανέρχεσαι μέρα μεσημέρι\nΤούτο μ’ εξαντλεί.\nΥπάρχει κάποιο κόστος\nΓια την θέαση των πληγών μου, υπάρχει κάποιο κόστος\nΓια τ’ άκουσμα της καρδιάς μου—\nΚι υπάρχει κάποιο κόστος, κάποιο αρκετά μεγάλο κόστος\nή για μια σταγόνα αίμα\nή μια τούφα απ’ τα μαλλιά μου ή ένα κομμάτι απ’ τα ρούχα μου.\nΛοιπόν, λοιπόν, Herr Doktor\nΛοιπόν, Herr Εχθρέ.\nΕίμαι το πολύτιμο σου\nΤο βρέφος από καθαρό χρυσάφι\nπου συνθλίβεται σε μια τσιρίδα.\nΣτριφογυρνώ και καίγομαι.\nΜη νομίσεις ότι υποτιμώ το μεγάλο σου ενδιαφέρον.\nΣτάχτη, στάχτη —\nΧώνεις τη μασιά κι ανασκαλεύεις.\nΣάρκα, οστά, τίποτα δεν υπάρχει εδώ —\nΜια κρούστα σαπουνιού,\nΜια γαμήλια βέρα,\nHerr Θεέ, Herr Εωσφόρε\nΜέσα απ’ τη στάχτη\nΑναδύομαι με τα κόκκινα μαλλιά μου\nΚαι τους άντρες σαν αέρα τους κάνω μια χαψιά.\nΔε μου κάνεις, δε μου κάνεις\nπια, μαύρο παπούτσι\nπου μέσα σου έζησα σαν πόδι\nμόλις τολμώντας ν’ αναπνεύσω ή να φταρνιστώ.\nΠέθανες πριν προλάβω —\nβαρύ μάρμαρο, τσουβάλι γεμάτο από Θεό,\nτρομακτικό άγαλμα μ’ ένα γκρίζο δάχτυλο ποδιού\nτεράστιο σαν φώκια του Frisco\nκι ένα κεφάλι στον φρικτό Ατλαντικό\nόπου βρέχει πράσινα μυαλά απάνω στο γαλάζιο.\nΠέρα απ’ τα νερά του ωραίου Νουαζέτ.\nΣυνήθιζα να προσεύχομαι για να σε ξαναβρώ.\nΣτη Γερμανική γλώσσα, στην Πολωνική πόλη\nισοπεδωμένος από τις ερπύστριες\nΑλλά τ’ όνομα της πόλης συνηθισμένο.\nΛέει πως υπάρχουν μια ντουζίνα ή δυο.\nΈτσι ποτέ δεν θα μπορούσα να πω που\nπάτησες το πόδι σου, που άπλωσες τη ρίζα σου,\nποτέ δεν θα μπορούσα να σου μιλήσω.\nΚολλάει σε μια αγκαθωτή συρμάτινη θηλιά.\nΔυσκολευόμουν να μιλήσω.\nΠίστευα πως κάθε Γερμανός ήσουν εσύ.\nΚαι η γλώσσα αισχρή\nμε ρυμουλκούσε σαν Εβραία.\nΜία Εβραία στο Νταχάου, στο Άουσβιτς, στο Μπέλσεν.\nΆρχισα να μιλώ σαν Εβραία.\nΣκέφτομαι ότι κάλλιστα θα μπορούσα να είμαι Εβραία.\nΤα χιόνια του Τιρόλου, η ξανθιά μπύρα της Βιέννης\nδεν είναι δα και τόσο αγνά ή αληθινά.\nΜε τη γύφτισσα πρόγονο μου και την παράξενη τύχη μου\nτην τράπουλα των Ταρώ μου, και την τράπουλα των Ταρώ μου\nίσως και να μοιάζω λίγο για Εβραία.\nΠάντα σού ήμουν αφοσιωμένη,\nμε τη Luftwaffe σου, τα παράσημά σου\nκαι το χαριτωμένο μουστάκι σου,\nτο Άρειό σου βλέμμα, λαμπερό γαλάζιο.\nΜηχανοκίνητε άνθρωπε, μηχανοκίνητε άνθρωπε, ω Εσύ —\nΠου δεν είσαι Θεός αλλά μια σβάστικα\nτόσο σκοτεινή που κανείς ουρανός δεν μπορεί να διαπεράσει.\nτην κτηνώδη καρδιά ενός κτήνους σαν κι εσένα.\nΣτέκεσαι στον μαυροπίνακα, πατερούλη,\nστη φωτογραφία που κρατώ από σένα,\nμια ουλή στο πηγούνι αντί στο πόδι σου\nαλλά δεν είσαι λιγότερο από διάβολος για δαύτο, όχι,\nτίποτα λιγότερο από τον μαυροντυμένο άνδρα που\nέσκισε την όμορφη κόκκινη καρδιά μου στα δυο.\nΔέκα χρονών ήμουν όταν σε θάψανε.\nΣτα είκοσι αποπειράθηκα να σκοτωθώ\nΣκέφτηκα πως ακόμα και τα κόκαλα μου φτάνανε.\nΑλλά με τράβηξαν έξω από το σάκο,\nμε συναρμολόγησαν με κόλλα.\nΚαι τότε ήξερα τι να κάνω.\nΚατασκεύασα ένα αντίγραφο σου,\nέναν άνδρα μαυροντυμένο με ύφος Meinkampf\nκι αγάπη για τη φάλαγγα και τον κοχλία.\nΚι είπα δέχομαι, δέχομαι.\nΈτσι, πατερούλη, σε ξεπέρασα.\nΤα μαύρα τηλέφωνα χαλασμένα από τη βάση τους,\nΟι φωνές απλά δεν μπορούν να βγουν απ’ τα σύρματα.\nΕάν σκότωσα έναν άνδρα, σκότωσα δύο—\nΟ βρικόλακας που είπες ήσουν εσύ\nκαι μου ρούφηξες το αίμα ένα χρόνο,\nεπτά χρόνια, αν θες να ξέρεις στ’ αλήθεια.\nΠατερούλη, μπορείς να ησυχάσεις τώρα.\nΥπάρχει ένα παλούκι στην χοντρή μαύρη σου καρδιά\nκαι οι χωρικοί ποτέ δε σε συμπάθησαν.\nΧορεύουν και σε τσαλαπατάνε.\nΠάντα ήξερα ότι ήσουν εσύ.\nΠατερούλη, Πατερούλη, κάθαρμα. Σε ξεπέρασα.\n(υπό έκδοση, εκδόσεις Μελάνι)\nΜέρος του κειμένου έχει δημοσιευθεί ως επίμετρο στο βιβλίο: «Ο Κυρ-Πανικός και η Βίβλιος των Ονείρων και άλλες ιστορίες», μετάφραση: Μυρσίνη Γκανά, εκδόσεις Μελάνι.\nΑπό τις εκδόσεις Μελάνι ακόμα κυκλοφορούν:\n1. Τεντ Χιουζ, «Γράμματα Γενεθλίων», Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια: Γιάννης Αντιόχου\n2. Ρόναλντ Χάιμαν, «Ο Θάνατος και η Ζωή της Σύλβια Πλαθ», μετάφραση: Έφυ Φρυδά\n3. Σύλβια Πλαθ, «Ο Κυρ-Πανικός και η Βίβλος των Ονείρων και άλλες Ιστορίες», μετάφραση: Μυρσίνη Γκανά, επίμετρο: Γιάννης Αντιόχου\n4. Σύλβια Πλαθ, «Άριελ», Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου, (υπό έκδοση)\nΑκόμα ψάχνοντας την τεράστια βάση με βίντεο του YouTube ανακάλυψα δύο βίντεο που η Πλαθ διαβάζει τα ποιήματα Ariel και Daddy, δεν έχετε παρά να κάνετε ένα κλικ για να τα παρακολουθήσετε.\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Αμερικανική Ποίηση,Βιβλία,Ποίηση\t| Leave a reply\nPosted on 12/09/2007 by yiannisantiochou\nΣτις 9.9 είχα τα γενέθλιά μου. Δυστυχής η μέρα. Μελαγχολικό το κυριακάτικο πρωϊνό. Είχα ξενυχτήσει διαβάζοντας και χαζολογώντας στον υπολογιστή, εγκαθιστώντας και δοκιμάζοντας νέα προγράμματα, προσφορές πάντα από τα περιοδικά για υπολογιστές. Παρόλα αυτά η αμηχανία δεν γιατρευότανε, η γενέθλια μου ημέρα είχε φτάσει και εγώ έπρεπε να υποδυθώ ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό πως ήμουν καλά, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήμουν.\nΚαθισμένος απέναντι από την βιβλιοθήκη μου σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν να μου κάνει κανείς δώρο ένα βιβλίο ποίησης. Ένα βιβλίο όμως συναρπαστικό, να το διαβάζω και να το ξαναδιαβάζω, να το σέρνω μαζί μου δεξιά κι αριστερά, να το τοποθετώ στο κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας, εκεί, δίπλα, να κοιμάται μαζί μου κι αν γινότανε να παράγει κι όνειρα. Όνειρα… πολύ μου έχουν λείψει τα όνειρα.\nΈτσι αποφάσισα να δωρίσω ο ίδιος ένα ποίημα στον εαυτό μου με τη λογική της μετάφρασης. Από τους σιωπηλούς συντρόφους που εδρεύουν στη βιβλιοθήκη μου, ο τόμος με τα ποιήματα του Έλιοτ στάθηκε δελεαστικότερος. Άνοιξα τυχαία και βρέθηκα αντιμέτωπος με το ποίημα «The Hollow Men», το οποίο και μεταφράζοντάς το έγινε: «Οι Κούφιοι Άνθρωποι». Κάτω από τον τίτλο υπήρχε σαν motto: «Mistah Kurtz – he dead» και «A penny for the Old-Guy».\nΤη μελαγχολία του κυριακάτικου πρωινού διαδέχθηκε η λαχτάρα να μάθω όλα τα πραγματολογικά στοιχεία προκειμένου να μεταφράσω το ποίημα σωστά.\n«ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»\nΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ\nΟι δυο επιγραφές που χρησιμοποιεί ως motto ο Έλιοτ προέρχονται η μεν που μεταφράζεται: «Κύριο Κουρτς-πέθανε» από το κλασικό μυθιστόρημα του Τζόζεφ Κόνραντ «Η καρδιά του σκότους», όπου ο Κουρτς είναι μυθιστορηματικός ήρωας, η δε «μια δεκάρα για τον Γέρο-Γκάι» είναι λαϊκή αγγλική έκφραση την οποία λένε τα παιδιά στην Αγγλία την 5η Νοεμβρίου.\nΣτο ποίημα παρακολουθούμε τη διαδρομή της ψυχής μέσα: (1) στου ονείρου του θανάτου τη Βασιλεία, (2) στου θανάτου τη λυκόφωτη Βασιλεία και (3) στου θανάτου την άλλη Βασιλεία\nΚύριο Κουρτς –πέθανε.\nΤη δορά του ποντικού, το πετσί του κορακιού, σανίδια σταυρωτά\nΣε ένα λιβάδι\nΈτσι… είχα δωρήσει στον εαυτό μου το ωραιότερο δώρο γενεθλίων, ένα ποίημα του T.S.Eliot.\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Ποίηση\t| 4 Σχόλια\nNICK LAIRD: «To a Fault»\nΟ Νικ Λερντ είναι δικηγόρος, συγγραφέας, κριτικός μα πάνω απ’ όλα ποιητής. Γεννήθηκε το 1975 στο Tyrone της Βόρειας Ιρλανδίας, και έζησε στη Βαρσοβία και τη Βοστόνη. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Στην αγγλική λογοτεχνία ποιήματα και κριτικές του έχουν δημοσιευθεί στα σημαντικότερα αγγλικά περιοδικά λόγου και τέχνης.\nΗ πρώτη του ποιητική του συλλογή “To a Fault” εκδόθηκε το 2005, από τον σημαντικότερο εκδοτικό οίκο της Αγγλίας που εκδίδει ποίηση, τους: Faber & Faber http://www.faber.co.uk/ και εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς. Κύρια θεωρείται εσωτερική και κλειστή η γραφή του, ενώ παρακολουθούμε την πορεία του από τη Βόρεια Ιρλανδία μέχρι το μητροπολιτικό Λονδίνο. Η συλλογή μπήκε στη βραχεία λίστα των βραβείων Forward και τιμήθηκε με τα βραβεία: «the Ireland Chair of Poetry prize», «the Betty Trask Prize», και το «Rooney Prize for Irish Literature» .\nΗ δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο “On Purpose”, εκδόθηκε το 2007. Μπορείτε να προμηθευτείτε το εξαίσιο βιβλίο του από τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία του διαδικτύου, όπως αυτό της Amazon στην ηλεκτρονική διεύθυνση: (www.amazon.com).\nI’m watching you and her, and all of them,\nOr opening my eyes when everyones’s praying.\nThe wave machine of my father’s breathing,\nmy mother’s limestone-fingered steeple,\nmy sister’s tiny fidgets, and me, moon-eyed, unforgetting.\nAnd then the oak doors flapping slowly open to let us out,\nlike some great injured bird trying to take flight.\nPosted in Αγγλική Ποίηση,Βιβλία,Ποίηση\t| Leave a reply


15€ για (1) ένα κούρεμα με (1) μία θεραπεία ενυδάτωσης και αναδόμησης των μαλλιών με προϊόντα κερατίνης & μετάξι, και (1) ένα χτένισμα με Styling, μία προσφορά από το Beauty Planet στην Αργυρούπολη ( πλησίον Μετρό Αργυρούπολης) αρχικής αξίας 33€ - έκπτωση 55%. 15€ για (1) ένα κούρεμα με (1) μία θεραπεία ενυδάτωσης και αναδόμησης των μαλλιών με προϊόντα κερατίνης & μετάξι, και (1) ένα χτένισμα με Styling, μία προσφορά από το Beauty Planet στην Αργυρούπολη ( πλησίον Μετρό Αργυρούπολης) αρχικής αξίας 33€ - έκπτωση 55%. | Crazybonus -\n- (1) ένα κούρεμα με (1) μία θεραπεία ενυδάτωσης και αναδόμησης των μαλλιών με προϊόντα κερατίνης & μετάξι\n- (1) ένα χτένισμα με Styling


Έρχονται «κανόνια» στην αγορά αυτοκινήτου, γραμμάτια ακόμη και για το κόστος μεταβίβασης! |\nPublished Date: Μαρ 18, 2017\nΕιδικότερα όπως επισημαίνει στο Enikonomia.gr ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εμπόρων Εισαγωγέων Αυτοκινήτων Ελλάδος (ΣΕΕΑΕ) κ. Ευριπίδης Κωνσταντινίδης: «Η αγορά αυτοκινήτου βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Οι πωλήσεις καινούριων αυτοκινήτων, οι οποίες σημειώνουν αύξηση πάνω από 45% στο πρώτο 15νθήμερο του Μαρτίου οφείλεται αποκλειστικά στα αυτοκίνητα που προμηθεύονται οι εταιρείες χρονομίσθωσης και ενοικίασης που δεν αποτελούν κέρδος για τις εισαγωγικές εταιρείες. Από την άλλη μεριά στην αγορά των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων οι πελάτες που επισκέπτονται τα καταστήματα επιθυμούν να αποκτήσουν κάποιο αυτοκίνητο έως 2.000 ευρώ με γραμμάτια και μάλιστα μας έχει προκαλέσει εντύπωση πως στο ποσό της αγοράς η συντριπτική πλειοψηφία επιδιώκει να συμπεριλαμβάνεται και το κόστος μεταβίβασης στο ποσό διακανονισμού. Με λίγα λόγια οι ελάχιστοι πελάτες που επιθυμούν να αποκτήσουν μεταχειρισμένο αυτοκίνητο δεν έχουν έχουν μετρητά αλλά ούτε μπορούν να έχουν πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό λόγω Τειρεσία. Με όλα τα παραπάνω δεδομένα η αγορά αυτοκινήτου βρίσκεται ένα βήμα πριν την καταστροφή και αν δεν γίνει κάτι άμεσα ώστε να αντιστραφεί το συγκεκριμένο κλίμα τότε θα έχουμε ένα νέο γύρο από “κανόνια” επιχειρήσεων και μάλιστα ηχηρών αλλά και μπαράζ απολύσεων».\n← Βραβεία στα μαθηματικά κεφάλια της Εύβοιας\nΠερίπατος με «καυτό» Σόμπι ο ΠΑΟΚ →


Τα πασοκικά καλύτερά μας χρόνια! | Liberal.gr\nΣτο ΚΙΝΑΛ- ΠΑΣΟΚ (κατά την Φώφη Γεννηματά) ή στο ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ (κατά τον Ανδρέα Λοβέρδο) οι κάλπες για την εκλογή ηγεσίας θα στηθούν μετά τον τρύγο, το Φθινόπωρο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, δεν έχει δώσει προς στιγμήν δημόσιο στίγμα για το πως θα ήθελε να λέγεται το κόμμα που θα διεκδικήσει ενώ και ο Παύλος Γερουλάνος δεν έχει κρύψει ότι τον ενδιαφέρει η επόμενη μέρα και φροντίζει για το προγραμματικό του πλαίσιο.\nΜέχρι να πάρουν όλοι θέση στα κουλουάρ θα προηγηθεί ένα ενδιαφέρον debate σχετικά με το εκλογικό σώμα δηλαδή ποιοι θα είναι αυτοί που θα ψηφίσουν για το νέο πρόεδρο. Θα είναι μόνο τα μέλη του κόμματος; Και πόσα απέμειναν; Θα είναι και τα μέλη του κόμματος αλλά και οι φίλοι του κόμματος που δεν είναι και μέλη;\nΚι αν σπεύσουν …Αδώνιδες όπως φαίνεται να ανησυχεί ο κ. Βασίλης Κεγκέρογλου μήπως ο υπουργός Ανάπτυξης ως φίλος και συμπαίκτης του Ανδρέα Λοβέρδου στο τένις, πάει στην κάλπη και αλλοιώσει τη βούληση των ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Παράταξης; Μάλλον, θα χρειαστεί να το διακινδυνεύσουν πάλι στην Χαριλάου Τρικούπη.\n‘Οπως ακριβώς πήραν το ρίσκο όταν η ανάδειξη της κ. Γεννηματά στον προεδρικό θώκο έγινε και από τους φίλους που πήγαν στην κάλπη πλήρωσαν απλώς τη συνδρομή και γράφτηκαν είτε έως μέλη είτε ως φίλοι;\nΌλα αυτά τα διαδικαστικά μπορεί να ακούγονται γραφικά και ότι αφορούν μόνο τις «κουτάλες» των κομματικών μηχανισμών αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Η διαδικασία που θα επιλεγεί θα δείξει πολλά και θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό και την ουσία.\nΚαι η ουσία είναι αν θα μείνει το ΠΑΣΟΚ να διαλέγεται με το όποιο μέλλον του, με όρους αγάπης, αφοσίωσης και της ανάμνησης των ψηφοφόρων όπως την όρισε η κ. Γεννηματά με τη φράση «…ξέρουν ότι με μας έζησαν τα καλύτερά τους χρόνια»;


Ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις! Πειραιώς 131 “Η Μάγια στην Ονειροχώρα” | Παιδικό Θέατρο\n4 Δεκεμβρίου, 2015 17 Απριλίου, 2016 paidikoadmin μαγια στην ονειροχωρα, παιδικο θεατρο, παρασταση, πειραιως 131\nΗ Μάγια στην Ονειροχώρα είναι μια ξεχωριστή παιδική παράσταση για όλες τις ηλικίες, γεμάτη μουσική και υπέροχα νοήματα, όπου ηθοποιοί και μάγοι -για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή- μας χαρίζουν συγκίνηση και γέλιο.\nΗ Μάγια είναι ένα μικρό κορίτσι που δεν ξέρει τί είναι ο Φόβος και αποφασίζει, για να το μάθει, να χαθεί μέσα στο Μαγικό Βιβλίο της Ονειροχώρας που έχει στο παιχνιδάδικο της η μυστηριώδης Κυρία Βέρνον. Στην Ονειροχώρα θα συναντήσει τον Σάμ, ένα φοβιτσιάρη και αστείο τυφλοπόντικα που θα την αγαπήσει «με την πρώτη μυρωδιά» και θα γίνει ο βοηθός στο ταξίδι της. Διασχίζοντας τις διαφορετικές Χρωματιστές Πόλεις της Ονειροχώρας και ψάχνοντας να μάθει τί είναι ο Φόβος, η Μάγια θα συναντήσει βασιλιάδες, μουσικούς, ιερείς, γελωτοποιούς, αγγελιοφόρους και ρομπότ και θα τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τα προβλήματα που τους προξενεί ο κακός μάγοςΕφιάλτης. Με «όπλα» το Παιχνίδι, το Χιούμορ, την Εμπιστοσύνη και την Φιλία, θα αντιμετωπίσει μαζί τους την Απώλεια, την Αποτυχία, την Κοροϊδία και το Άγχος, θα αναγνωρίσει την Αγάπη και θα μάθει τον Φόβο αλλά και την Δύναμη της Γνώσης.\nΚαι οι μάγοι :\nΠερσέας Αρκομάνης, Costa Funtastico\nΘέατρο Πειραιώς 131, Πειραιώς 131,Γκάζι- Τηλ.: 2103450922\n← Ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις! Σύγχρονο Θέατρο “Μια γιορτή στου Νουριάν”\nΟλοκληρώθηκαν οι παραστάσεις! Ακαδημία Πλάτωνος “1ο Φεστιβάλ Παραμυθιού” →\nΟλοκληρώθηκαν οι παραστάσεις! Φούρνος “Το αγόρι με τα μπλε μαλλιά”\n15 Οκτωβρίου, 2015 paidikoadmin Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις! Φούρνος “Το αγόρι με τα μπλε μαλλιά”


Pressing.news: H Γερμανία θα ανακοινώσει την αποχώρηση της από την Ε.Ε.?\nH Γερμανία θα ανακοινώσει την αποχώρηση της από την Ε.Ε.?\nΥπάρχει ένα φαινόμενο του «Μαύρου Κύκνου», που πολλοί αγνοούν και το οποίο υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να συμβεί στην Ε.Ε. Τι σημαίνει αυτό, απλά ότι η Γερμανία θα ανακοινώσει την αποχώρηση της από την Ε.Ε., κάτι το οποίο κανείς δεν περιμένει και κάτι το οποίο φυσικά θα προκαλέσει την κατάρρευση της ευρωζώνη. Το τέλος, λοιπόν της ευρωζώνη, δε θα προκληθεί από κάποιο πρόβλημα χώρας του ευρωπαϊκού νότου, όπως η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ ή την κατάρρευση της Ισπανίας, αλλά από την αποχώρηση της ίδιας της Γερμανίας.\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η Γερμανία δε θέλει να πράξει κάτι τέτοιο, αφού απλά σε οικονομικούς όρους δε τι συμφέρει. Αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι αν δε βάλει «νερό στο κρασί της», κυρίως στο ζήτημα της αυστηρής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας, η οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι χωρίς οικονομική λογική και η οποία απλά ποτέ δεν πρόκειται να λειτουργήσει σε συγκεκριμένες χώρες του Νότου, θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από το ευρώ. Απλά θα πράξει κάτι τέτοιο υπό το βάρος των πιέσεων και της απειλής να θεωρηθεί υπεύθυνη για την κατάρρευση της ευρωζώνης. Για την ώρα και με κίνδυνο να βρεθεί σε αυτή τη θέση, η Γερμανία περιορίζεται στο σχέδιο Α, που αφορά σε προσφορές βοήθειας προς τις χώρες των PIIGs (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία), αλλά με όρους τόσο δυσμενείς, που αυτές θα προτιμούσαν, αργά ή γρήγορα, να φύγουν από το ευρώ (ενδεχομένως και υπό την κοινωνική πίεση στο εσωτερικό των χωρών). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο γερμανός υπουργός οικονομικών, Wolfgang Schäuble, πριν την τελευταία διάσωση της Ελλάδας, ζήτησε ακόμη και να αναβληθούν οι εθνικές της εκλογές, με αντάλλαγμα να δοθεί η νέα βοήθεια, γεγονός που αν και έχει λογική βάση, θεωρείται απαράδεκτο αφού πρόκειται για μια απευθείας παρέμβαση στο εσωτερικό μιας χώρας κράτους μέλους. Φυσικά αυτή η ωμή παρέμβαση, ξυπνάει μνήμες γερμανικού ναζισμού. Τι φοβάται περισσότερο ο γερμανός υπουργός οικονομικών και οδηγήθηκε σε μια τέτοια παρέμβαση; Μα πολύ απλά ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού στη σκληρή λιτότητα, θα οδηγήσει την χώρα σε «λάθος επιλογές» (όπως πιστεύει ο ίδιος) μέσα από την κάλπη, κάτι το οποίο τελικά συμβαίνει ,αφού το αντιαμερικανικό μέτωπο μεγαλώνει. Βέβαια αυτή η λογική είναι πέραν ως πέραν παράλογη. Αρκεί κανείς να φανταστεί τους Κινέζους αξιωματούχους να ζητούν από τις ΗΠΑ να αναβάλλουν τις εκλογές τους, αλλιώς θα ξεφορτώνονταν όλα τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα που διακατέχουν, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, αλλά και την παγκόσμια πολιτική σκηνή.\nΟ Wolfgang Schäuble, σίγουρα δεν είναι ηλίθιος, αφού γνωρίζει πολύ καλά πως η Ελλάδα αποκλείεται να είχε δεχτεί την πρότασή του. Για αυτό, την έκανε με μοναδικό σκοπό να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό της Γερμανίας, και να προκαλέσει την ελληνική αντίδραση, ενώ έτσι είναι προετοιμασμένος για παν ενδεχόμενο. Απλά αυτός θα πει ότι εγώ είχα προειδοποιήσει για τους κινδύνους και κανένας δε με άκουσε, κάτι το οποίο συμβαίνει και τώρα που το πολιτικό αδιέξοδο χτυπάει κόκκινο στη χώρα.\nΌλοι οι Γερμανοί που το παίζουν σκληροπυρηνικοί με την Ελλάδα, κερδίζουν δημοσκοπικά. Το είδαμε τους προηγούμενους μήνες με την Merkel. Παράλληλα, η Γερμανίδα καγκελάριος υποστήριζε μετά μανίας τον Nicolas Sarkozyστην μάχη του εναντίον του σοσιαλιστή François Hollande, που έχει βάλει στόχο να μειώσει το ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης, να ακυρώσει τις περικοπές φόρων στους πλούσιους και να καταργήσει τις νέες δημοσιονομικές συμφωνίες στην ευρωζώνη, που κατάφερε να περάσει το Βερολίνο. Πάντως το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ένα χτύπημα στη Γερμανία.\nΣε κάθε περίπτωση, η Γερμανία, όπως και η ΕΕ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, ξέρουν πολύ καλά ότι δίνουν μια μάχη που είναι προδιαγεγραμμένη να χαθεί, συμμετέχοντας στις αλλεπάλληλες διασώσεις. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Schäubleέφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως «πηγάδι χωρίς πάτο», στο οποίο χαραμίζονται τα χρήματα της βοήθειας, ενώ ακόμη και αν έχει δίκιο, αυτή η φράση του σίγουρα δε βοηθάει στην έξοδο της χώρας από την κρίση. Απλά τη σπρώχνει πιο κοντά στη μελλοντική της έξοδο από το ευρώ, κάτι το οποίο θα σημάνει το τέλος της ευρωζώνης.\nΟι Έλληνες πειράχτηκαν με αυτά τα σχόλια, κάτι απόλυτα λογικό, ενώ οι πολιτικοί της Αθήνας συνεχώς επαναφέρουν το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, την ώρα που τα ελληνικά ΜΜΕ συνεχώς απεικονίζουν τους Schäubleκαι Angela Merkelως Ναζί. Επίσης, κάτι το οποίο μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα φυσικό. Έτσι, μπορεί να πέτυχε η επίσημη συμφωνία διάσωσης της Ελλάδας, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν πολλές κρυφές τριβές, που απειλούν το οικοδόμημα της ΕΕ με κατάρρευση.\nΣε γενικές γραμμές, θα πρέπει να θυμόμαστε πως η Ελλάδα αποτελεί το πρελούδιο για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ευρώπη. Μόλις ολοκληρωθεί το ελληνικό σκηνικό, θα ανέβουν στην κεντρική σκηνή οι Ιταλία και Ισπανία (αν προλάβουν).\nΕίναι πλέον καταφανές πως η παραχώρηση δημοσιονομικής αυτονομίας, για χάρη οικονομικής βοήθειας, δεν είναι μια αποτελεσματική μέθοδος. Η Ισπανία ήδη αντιδρά κατά τις τελευταίες εβδομάδες, ενώ είναι με μαθηματική ακρίβεια σίγουρο ότι αυτού του είδους οι εντάσεις θα αυξάνονται συνεχώς το προσεχές διάστημα, με την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, και την Πορτογαλία, να παίζουν τα τελευταία τους χαρτιά στο ευρωπαϊκό τραπέζι του πόκερ.\nΤην ίδια ώρα, η Γερμανία αρχίζει να καταλαβαίνει ότι δύσκολα μπορεί να υπάρξουν κι άλλες διασώσεις χωρών, διότι ακόμη και αν υπήρχαν χρήματα, οι ψηφοφόροι δεν θα το δέχονταν. Αυτό είναι λοιπόν που την κάνει να εξαντλεί την σκληρότητας της στην Αθήνα, για αυτό συχνά πυκνά, αναφέρεται σε ένα σχέδιο Β, της αποχώρησης της ίδιας από το ευρώ, αν χρειαστεί και όχι κάποιας χώρας μέλους, όπως το 99,9% των ευρωπαίων πιστεύει. Το σχέδιο αυτό θέλει την Γερμανία να φεύγει από την ευρωζώνη, αλλά να παραμένει στην ΕΕ. Υπάρχει μια μεγάλη απόδειξη για αυτό, αν και από τα ΜΜΕ πέρασε στα ψιλά. Τους τελευταίους 6 μήνες, η Γερμανία ψήφισε νόμους που θα της επέτρεπαν να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, αλλά να παραμείνει στην ΕΕ. Επανέφερε επίσης το SoFFin, που είναι τα ειδικά ταμεία σταθεροποίησης των χρηματοπιστωτικών αγορών (το πλέον σημαντικό γεγονός). Η Γερμανία έδωσε στο SoFFin€400δις που θα χρησιμοποιηθούν ως εγγύηση για τις γερμανικές τράπεζες και €80δις που θα χρησιμεύσουν για την επανακεφαλαιοποίηση τους, ενώ παράλληλα, ψήφισε νόμους που θα επιτρέπουν στις γερμανικές τράπεζες να ξεφορτωθούν τα κρατικά ομόλογα χωρών της ευρωζώνης που έχουν, αν παραστεί ανάγκη. Σύμφωνα λοιπόν με όλα αυτά, αν κάποια γερμανική τράπεζα το αποφασίσει, θα μπορεί να ξεφορτώνει τα ομόλογα που διαθέτει στο SoFFin, στη διάρκεια μιας κρίσης. Τι έκανε η Γερμανία; Με απλά λόγια έχτισε έναν τοίχο προστασίας γύρω από τις δικές της τράπεζες, έτσι ώστε όταν το θελήσει να μπορεί να φύγει από το ευρώ. Αν αρχίσουν κάποιες χώρες της ΕΕ (όπως η Ισπανία) να αντιδρούν στην λιτότητα και στην δημοσιονομική σύγκλιση, η Γερμανία μπορεί κάλλιστα να αποχωρήσει, αφού φαίνεται ότι ποτέ δε θα δεχθεί μια υπαναχώρηση από τα πιστεύω της. Αυτός λοιπόν είναι ο «μαύρος κύκνος» για τον οποίο κανείς δεν μιλάει. Αν φύγει η Γερμανία από την νομισματική ένωση, θα καταρρεύσει η ΕΕ, ενώ οι συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία, θα είναι απλά η περίπτωση της Lehman Brothers, επί δέκα!. Πάντως σε περίπτωση που κάτι τέτοιο συμβεί, η στάση αυτή της Γερμανίας, θα μας θυμίζει τη στάση της στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν όλος ο πλανήτης την προειδοποιούσε για τις συνέπειες των πράξεων της, αλλά απλά αυτή δεν άκουγε. Η συνέπεια, στην περίπτωση του Β’ παγκοσμίου πολέμου, απλά ήταν ο μεγαλύτερος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τώρα, η συνέπεια θα είναι η οικονομική κατάρρευση του πλανήτη, με χιλιάδες ανθρώπους να οδηγούνται στη φτώχια, με άγνωστο αυτό τι θα σημάνει και γεωπολιτικά.\nΑναρτήθηκε από Pressing News On 11 Δεκ 2012


Άρθρο του Δημήτρη Χατζησωκράτη στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»: «Το κάλεσμα» | Δημοκρατική Αριστερά\nΠριν από τρεις μήνες, την 7η Ιουλίου, πάνω από 1,8 εκατομμύρια έλληνες πολίτες, μεταξύ των οποίων πάνω από 680 χιλιάδες νέοι και νέες ηλικίας 17 – 24 χρόνων, εξέφρασαν την εμπιστοσύνη τους στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία καθιστώντας το σχήμα τη μεγάλη δύναμη της δημοκρατικής παράταξης.\nΤο ίδιο το βράδυ των εκλογών ο Αλέξης Τσίπρας, στο μήνυμά του προς τους ψηφοφόρους, που προφανώς δεν ήταν όλοι/ες Ριζοσπάστες Αριστεροί, κατέθεσε και την υπόσχεση: «Θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Προοδευτική Συμμαχία να μετασχηματιστούν σε μια μεγάλη προοδευτική δημοκρατική παράταξη, με ευθύνη για το παρόν και το μέλλον του τόπου».\nΣτο τέλος του Σεπτεμβρίου, το δημοκρατικό κάλεσμα ένταξης στον ΣΥΡΙΖΑ -Προοδευτική Συμμαχία, είδε το φως της δημοσιότητας.\nΗ «επίσημη πρώτη» του δόθηκε στην ομιλία του Αλ.Τσίπρα στο Φεστιβάλ της νεολαίας μπροστά σε ένα πρωτόγνωρα εντυπωσιακό πλήθος.\nΗ πρόσκληση γίνεται με το: «Ολοι εμείς», προς παλιούς/ές, νέους/ές και …πολύ νεότερους/ες, ανθρώπους με διαφορετικές παραδόσεις, αριστερούς, σοσιαλιστές, αγωνιστές και αγωνίστριες του κομμουνιστικού, του οικολογικού και του φεμινιστικού κινήματος, προοδευτικούς δημοκρατικούς πολίτες του Κέντρου και αφορά την ένταξή τους στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία ώστε «να συνδιαμορφώσουμε ένα κόμμα μαζικό, λαϊκό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό που θα εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και θα δίνει ρεαλιστικές και προοδευτικές απαντήσεις σε όλα τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός μας».\nΣήμερα κανείς δεν αμφισβητεί ότι η επιλογή του 31,53% των ελλήνων πολιτών καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία την κύρια πολιτική δύναμη στον ένα από τους δύο πόλους του πολιτικού συστήματος. Αυτή θα είναι η κύρια δύναμη που θα δώσει τη μάχη ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές και τη συντηρητική ατζέντα, που η ΝΔ εκδιπλώνει σε όλους τους τομείς. Αυτός θα είναι ο πολιτικός χώρος, που θα εγγυηθεί το πολιτικό σχέδιο και την προοπτική για μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου.\nΟι αμφισβητήσεις, τα «κρατήματα», τα ερωτήματα και οι διαφωνίες για πολιτικές, πρακτικές, συμπεριφορές τα 4½ χρόνια διακυβέρνησης προφανώς και δεν παραγράφονται. Αυτά, πολύ περισσότερο, τα έχουν βιώσει και θα τα αισθάνονται πολλοί/ές αριστεροί/ές, που έδωσαν τις δικές τους μάχες, μικρές ή μεγάλες, μέσα από τις γραμμές των παλαιότερων σχημάτων της πολύμορφης Αριστεράς και της οικολογίας. Ολοι/ες όμως γνωρίζουν – πρέπει να γνωρίζουν – ότι η «πολυτέλεια» της άποψης, η αυτάρκεια του τύπου «η δική μου Αριστερά», ο αυτοπεριορισμός σε διατυπώσεις γνώμης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί, από τη μια, να είναι μια… ατομική διέξοδος. Ομως, από την άλλη, τα αποτελέσματα μόνο εκεί όπου «στρατεύονται» και κινούνται λαϊκές δυνάμεις μπορεί να αναμένονται… Πολύ περισσότερο, που σήμερα είναι πολύ μεγάλες και πολύμορφες…\nΤο προσκλητήριο, αυτή τη φορά, μας αφορά όλους/ες…


Monsoon, Τάμγουορθ - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nΤάμγουορθ: Ιταλική εστιατόρια\nΤάμγουορθ: Το καλύτερο γεύμα με Ροστ Μπιφ\nΤάμγουορθ: Το καλύτερο γεύμα με Τάπας\n) Νο 12 από 135 στην κατηγορία Εστιατόρια για: Τάμγουορθ €€ - €€€ Ινδική,\n36 Market Street, Τάμγουορθ B79 7LR, Αγγλία\nΙνδική, Μπαλτί (Balti), Ασιατική, Ανατολικοευρωπαϊκή, Κατάλληλο για χορτοφάγους, Χαλάλ\nΝόστιμο και άκρως απολαυστικό - δεν θα disapponted\nΉταν εντάξει 3/5 αστέρια\nΤο φαγητό ήταν εντάξει, εγκαταστάσεις δεν είναι έτσι.\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Monsoon και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΔιεύθυνση: 36 Market Street, Τάμγουορθ B79 7LR, Αγγλία\nΑριθμός τηλεφώνου: 01827-69680


Γ’ Εθνική 4ος όμιλος: Πρωταθλητής ο Κισσαμικός - Onsports.gr\nOnsports Team\t19 Απριλίου 2015, 22:59\nΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ / AO Γλυφάδας\t/ Αναγέννηση Ιεράπετρας\t/ Ατρόμητος Πειραιά\t/ Εθνικός Πειραιώς\t/ Ηλυσιακός\t/ Ηρόδοτος\t/ Ιωνικός\t/ Κηφισιά\t/ Κισσαμικός\t/ Κυανούς Αστέρας Βάρης\t/ ΠΑΟ Κρουσσώνα\t/ Τριγλία Ραφήνας\nΓ’ Εθνική 4ος όμιλος: Πρωταθλητής ο Κισσαμικός\nΜε την νίκη 1-0 που πέτυχε ο Κισσαμικός απέναντι στον Ηρόδοτο αναδείχτηκε και μαθηματικά πρωταθλητής του 4ου ομίλου.\nΩστόσο, σημαντικές αναμετρήσεις πραγματοποιήθηκαν την 24ης αγωνιστικής, με την Γλυφάδα να παίρνει την νίκη 3-2 μέσα στην έδρα του Ατρόμητου Πειραιά, την Τριγλία Ραφήνας να κερδίζει 2-1 τον ΠΑΟ Κρουσσώνα στο Ηράκλειο, ενώ η Κηφισιά έκαμψε την αντίσταση του Αστέρα Βάρης επικρατώντας 2-1.\nΤέλος ο Εθνικός Πειραιά και ο Ηλυσιακός πήραν του τρεις βαθμούς της νίκης με το ίδιο αποτέλεσμα 1-0, απέναντι στην Αναγέννηση Ιεράπετρας και τον Ιωνικό αντίστοιχα, ενώ Νέα Ιωνία και Γιούχτας αναδείχτηκαν ισόπαλοι 1-1.\n8 λεπτά πριν Η πολτοποίηση των βιβλίων είναι μια σύνθετη - και πολύ δυσάρεστη- ιστορία\n11 λεπτά πριν Copa America: Περίπατο η Βραζιλία με Βενεζουέλα – Απειλεί τον Πελέ ο Νεϊμάρ! (videos+photos)\n34 λεπτά πριν Αναγέννηση Άρτας: Στις 23/6 η Γενική Συνέλευση


skakistiko.blogspot.com: Russian Silhouettes\nΟ Γκένα Σοσόνκο έφυγε από τη Σοβιετική Ένωση για την Ολλανδία το 1972. Προετοίμαζε πολλά χρόνια αυτή την "έξοδο". Υπήρξε αναλυτής του Ταλ και του Κορτσνόι. Το βιβλίο που έγραψε (Russian Silhouettes, εκδόσεις New In Chess, 2003), αφορά την ανθρώπινη πλευρά του σκακιού κορυφής τα χρόνια που η ΕΣΣΔ, σαν κρατική οντότητα, κυριαρχούσε στο παιχνίδι. Ένα σκακιστικό βιβλίο χωρίς παρτίδες, χωρίς διαγράμματα, χωρίς αναλύσεις. Μονάχα κείμενο, μονάχα άγνωστες αλλά και γνωστές πλευρές της ζωής μεγάλων παικτών της ιστορίας. Ο Μιχαήλ Ταλ, το εκπληκτικό του ταλέντο, το πάθος του για το σκάκι, αλλά και τα προβλήματα: αλκοολισμός, αρρώστεια, δραματική προσωπική ζωή. Ένα μπουκάλι βότκα κάτω από ένα μουσκεμένο μαξιλάρι. Αυτό το κεφάλαιο, για τον Ταλ, έχει τον τρυφερό τίτλο "Ο Μίσα μου". Σκιαγραφείται ο όμορφος νεαρός των αρχών της δεκαετίας του 1960 και ένας άνθρωπος υπό κατάρρευση, λίγο πριν το θάνατό του. Στις σελίδες του βιβλίου βρίσκουμε φυσικά και τον πατριάρχη του σοβιετικού σκακιού, τον Μιχαήλ Μποτβίνικ. Η ατσάλινη σκακιστική του λογική, η εργατικότητά του, η γνώμη του για τους διαδόχους του, οι κρίσεις του για μαθητές του όπως ο Κάρποβ και ο Κασπάροβ. Η άρνησή του (παρόλη την κομματική του προσήλωση) να συνυπογράψει κείμενο αφορισμού του Βίκτωρα Κορτσνόι, όταν αυτός κατέφυγε σε ένα αστυνομικό τμήμα του Άμστερνταμ ζητώντας πολιτικό άσυλο. Ο Πολ Κέρες, ο μεγάλος "δεύτερος" και οι κατηγορίες που τον βάρυναν για συνεργασία με τους Γερμανούς. Αμέσως μετά τον πόλεμο, ο Κέρες σκόπευε να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα επιβιβαζόταν σε ένα σουηδικό καράβι, που όμως δεν ήρθε ποτέ. Στη συνέχεια όμως ο Κέρες αποτέλεσε μέρος του σοβιετικού σκακιστικού συστήματος. Στις σελίδες του βιβλίου θα συναντήσουμε και τον Λεβ Πολουγκαέβσκι, σε ένα δωμάτιο στο Παρίσι, να γράφει μανιωδώς για τις ανακαλύψεις του σε συστήματα της Σικελικής. Τον Έφιμ Γκέλερ, τον εβραίο πρώην ναυτικό, στην ομάδα των πιο λαμπρών παικτών του εικοστού αιώνα που δεν αξιώθηκαν να γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές. Θα διαβάσουμε για αναλυτές και προπονητές, όπως τον Βλαντιμίρ Ζακ (δάσκαλος των Σπάσκι και Κορτσνόι), τον Αλεξάντερ Κόμπλεντς (δάσκαλος του Ταλ). Πορτραίτα ιερών σκακιστών μιας μεγάλης για το παιχνίδι εποχής, γραμμένα με δραματικότητα, προσωπικό στυλ. αλλά και ιστορική ακρίβεια. Ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα.\nΣχετικός σύνδεσμος στο Amazon\nΑναρτηθηκε απο Schrödinger's Cat στις 10:15 π.μ.\nΕτικετες βιβλια, σκακιστικη ιστορια, Botvinnik, Tal\nΦοβερή φωτογραφία στο εξώφυλλο του βιβλίου,απο υπαίθρια παρακολούθηση 'ζωντανής' παρτίδας που δείχνει την τεράστια δημοτικότητα του σκακιού στην τέως Σοβιετική Ένωση.Η παρτίδα είναι του Ταλ και αν κάποιος μπορεί να βεβαιώσει το δεύτερο όνομα θα βρούμε και το σκακιστικό γεγονός.Αν γράφει Μποτβίνικ τότε είναι σχεδόν σίγουρο οτι πρόκειται για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1960 ή 1961.


«Μαύρα σύννεφα» για Νίνη και Μέντες! • Η Άποψη\nΑπό Σ. Μ.\t 15:23 - 04/04/2015\nΟι δύο περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Ο Νίνης εντάχθηκε στο δυναμικό της ομάδας τον Ιανουάριο με μεγάλες προσδοκίες και την ελπίδα ότι θα ανακτήσει την όρεξή του για ποδόσφαιρο μετά την περιπέτειά του στην Ιταλία. Ωστόσο, η καθοδική πορεία που έχει πάρει η καριέρα του διεθνούς μέσου συνεχίζεται, καθώς δυσκολεύεται να βρει έναν ρυθμό και να προσαρμοστεί στα αγωνιστικά δεδομένα της ομάδας του Γιάννη Αναστασίου. Παρόλα αυτά, ο Έλληνας προπονητής δεν επιθυμεί να τον «κάψει» και είναι διατεθειμένος να του δώσει κι άλλες ευκαιρίες, με μία βασική προϋπόθεση. Να του αποδείξει ότι το ίδιο επιθυμεί και εκείνος. Το συμβόλαιο του Νίνη λήγει το καλοκαίρι και έχει οψιόν ανανέωσης για τρία χρόνια ακόμη. Αυτό σημαίνει πως αν δεν βελτιώσει το αγωνιστικό του πρόσωπο, το καλοκαίρι θα βρίσκεται εκ νέου σε αναζήτηση ομάδας.\nΌσο για τον Μέντες, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Ο Ολλανδός πραγματοποίησε μία εξαιρετική πρώτη σεζόν με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Τη δεύτερη σεζόν όμως, μοιάζει να είναι ένας… διαφορετικός παίκτης. Από το ξεκίνημα δεν αποδίδει, ενώ τα λάθη του έχουν κοστίσει ακριβά στην ομάδα. Οι «πράσινοι» έχουν καταλήξει στην απόφαση να του προτείνουν τη λύση της συνεργασίας τους το καλοκαίρι, ενώ είναι σαφές πως δεν υπολογίζεται στα πλάνα του Γιάννη Αναστασίου.\nΓιάννης ΑναστασίουΠαναθηναϊκόςΣωτήρης Νίνης\nΤο παζάρι των προέδρων\n«Με φοβίζει η συνήθεια σε μια σχέση»