Καταλοιποθήρες « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Μετεκλογικά μεζεδάκια\nΤα σερί είναι για να σπάνε »\nΑλλά ας γυρίσουμε στους Καταλοιποθήρες. Ο Βάρναλης στέκεται αρνητικά στην αναδίφηση και δημοσίευση των καταλοίπων των νεκρών συγγραφέων αφενός επειδή το θεωρεί παραβίαση της βούλησης του συγγραφέα και αφετέρου επειδή πιστεύει ότι ελάχιστα αξιόλογα έργα θα ανακαλυφθούν με τον τρόπο αυτό: εκτός εξαιρέσεων, αν ήθελε ο συγγραφέας θα τα δημοσίευε όσο ζούσε. Χαρακτηρίζει μάλιστα «μεταθανάτιο ρεζιλίκι» τη δημοσίευση των πρωτολείων ενός συγγραφέα, που τα θεωρεί «νεανικά ατυχήματα». Ο ίδιος ήταν απόλυτα συνεπής στην άποψή του αυτή, εννοώ δηλαδή ότι την εφάρμοσε αμείλικτα στο έργο του το ίδιο, όχι μόνο στα αδημοσίευτα ποιήματά του, αλλά και στα νεανικά δημοσιευμένα, που με μεγάλη αυστηρότητα κοσκίνισε και με πολλή φειδώ επέλεξε προκειμένου να δημοσιεύσει στα Ποιητικά του. Μάλιστα, ποτέ δεν έκανε λόγο για την πρώτη του συλλογή, τους Πυθμένες, που την είχε στείλει στον Παλαμά και η οποία εκδόθηκε περί το 1985, όταν εντοπίστηκε από τον διαχειριστή του αρχείου Παλαμά. Δεν είναι ο Βάρναλης ο μόνος δημιουργός που στέκεται έτσι απέναντι στο έργο του, ιδίως το νεανικό. Ο Ροσίνι, ας πούμε, για να πάμε σε ένα άλλο είδος, όταν είχε φτάσει σε ώριμη ηλικία δεν έβλεπε με καλό μάτι τους νεαρούς θαυμαστές του που ξέθαβαν τις νεανικές του όπερες -βέβαια, είχε κι έναν επιπλέον λόγο, ότι συχνά χρησιμοποιούσε την ίδια μελωδία σε περισσότερες από μία όπερές του.\nΠάντως, η σημερινή φιλολογική τάση είναι αντίθετη με την προσέγγιση του Βάρναλη. Τα κατάλοιπα αξιοποιούνται στο έπακρο, πράγμα που και βοηθάει στο να γνωρίσουμε τον συγγραφέα καλύτερα αλλά και τροφοδοτεί τη μηχανή παραγωγής φιλολογικών μελετών, διατριβών και συγγραμμάτων. Ο ίδιος ο Βάρναλης δεν αποτέλεσε εξαίρεση, αφού τα νεανικά του ποιήματα, που με τόσην αυστηρότητα είχε καταδικάσει στην αφάνεια, έχουν -τα περισσότερα- βρεθεί και δημοσιευτεί αν και όχι (ακόμα;) σε συγκεντρωτική έκδοση σε βιβλίο. Το ίδιο και οι προηγούμενες μορφές και οι παραλλαγές των μεγάλων του ποιητικών συνθέσεων (Φως που καίει και Σκλάβοι πολιορκημένοι): στις νέες εκδόσεις που ετοίμασε ο Γιάννης Δάλλας, ο αναγνώστης μπορεί να βρει όλες τις δημοσιευμένες και χειρόγραφες παραλλαγές.\nΠολλοί συγγραφείς έχουν αφήσει, ως τελευταία τους θέληση, να καταστραφεί ή να μη δημοσιευτεί το έργο που αφήνουν αδημοσίευτο πίσω τους. Αυτή η επιθυμία συχνά παραβιάζεται. Κι αν αρκετοί επέκριναν τον γιο του Ναμπόκοφ ο οποίος αποφάσισε τελικά να δημοσιεύσει το τελευταίο ημιτελές έργο του πατέρα του παρά τη ρητή εντολή του τελευταίου να το καταστρέψει, δεν νομίζω να κακίζει κανείς τον Μαξ Μπροντ που δεν έκαψε τα αδημοσίευτα έργα του Κάφκα (το μεγαλύτερο μέρος του έργου του), όπως ήταν η εξίσου ρητή εντολή του φίλου του. Παραβίαση της θέλησης του συγγραφέα -αλλά, αν ήθελε πραγματικά να αποτρέψει τη δημοσίευση των έργων του μπορούσε να τα καταστρέψει ο ίδιος.\nΚι έπειτα, τι γίνεται με τα δημοσιευμένα αλλά αποκηρυγμένα έργα -είτε ρητά αποκηρυγμένα όπως του Καβάφη, είτε έμμεσα όπως του Βάρναλη και πολλών άλλων; Θα πρέπει τάχα να εξοβελιστούν κι αυτά από το κόρπους; Όχι βέβαια. Θα συμπεριληφθούν, αλλά θα επισημαίνεται στον αναγνώστη η αποκήρυξη. Είπα όμως πολλά, οπότε δίνω τη σκυτάλη επιτέλους στον Βάρναλη. Να σημειώσω ότι η ορθογραφία έχει εκσυγχρονιστεί στα σημερινά. (Ένα σχόλιο για τη γλώσσα, σε σύγκριση με τα σημερινά: αλλού είναι πιο καθαρευουσιάνικη, π.χ. «του ποιητού», αλλού πιο προχωρημένη δημοτική από σήμερα, π.χ. «δημοσιέψανε»). Να σημειωθεί επίσης ότι ο Βάρναλης γράφει τον Ιούλιο του 1942, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ιω. Γρυπάρη.\nΤα έργα που αφήνουν οι ποιητές μετά τον θάνατον —έργα ή ατέλειωτα ή ανέκδοτα ή τυπωμένα μεν κάπου και κάποτε, αλλ’ όχι και στις οριστικές συλλογές τους— κατά κανόνα δεν προσθέτουν τίποτα στη δόξα τους. Γιατί —ας αρχίσουμε απ’ την τελευταία περίπτωση, που είναι η περίπτωση του Γρυπάρη—, όσα ποιήματα, συνήθως νεανικά, τα έχουν δημοσιεύσει στο απώτατο παρελθόν σε περιοδικά αλλά δεν τα περιλάβανε κατόπι στους τόμους που εκδώσανε, θα πει πως τα κρίνανε οι ίδιοι ανάξια να ξαναϊδούνε το φως. Κι ό,τι ξέρει ο νοικοκύρης δεν το ξέρει ο κόσμος όλος. Όσα πάλι έργα τ’ αφήσανε ατέλειωτα ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο, αν έχουν κάποιαν αξία, η αξία αυτή είναι μάλλον αρνητική παρά θετική. Γιατί σ’ όλα τα είδη των τεχνών η τελειότητα της μορφής η «έκφραση μη περαιτέρω» είναι η πρώτη κι η έσχατη δικαίωση της ομορφιάς. Και, τέλος, όσα έργα τελειωμένα δεν τα τυπώσανε οπωσδήποτε οι δημιουργοί τους, αυτό οφείλεται είτε στο ότι τους πρόλαβε ο θάνατος (σπανιότατη περίπτωση), είτε διότι οι ίδιοι οι ποιητές τα βρίσκανε κατώτερά τους, κι επομένως είνε έργα «κατ’ επίφασιν» τελειωμένα, κατ’ ουσίαν όμως ατελή. Κι ο ποιητής ή τα είχε οριστικά καταδικασμένα εις το σκότος της αφανείας, ή περίμενε «όταν ο Θεός θελήσει» (όπως θα έλεγε ο Σολωμός) να τα ρετουσάρει και να τα ξαναφκιάσει, αλλά δεν πρόλαβε.\nΟι «καταλοιποθήραι» όμως τυμβωρύχοι του πνεύματος (αν όχι έμποροι του πνεύματος) τρέχουνε και ψάχνουν τα οστεοφυλάκια των ποιητών για να βρούνε ό,τι νάναι για να το δημοσιέψουν. Κι αντίς να προσθέσουν τίποτε στην υπόληψη των ποιητών, τους αφαιρούνε. Πρέπει να γίνεται αυτό; Δυστυχώς είναι αναπόφευκτο, αλλά μονάχα για λόγους «ιστορικούς».\nΓιατί ό,τι συνήθως βρίσκεται και δημοσιεύεται μετά το θάνατο των ποιητών είναι πρωτόλειά τους. Και φυσικά δεν έχουν αξία αισθητική, παρά μονάχα, όπως είπα, ιστορική. Μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη ενός συγγραφέα από τα πρώτα του ατυχήματα της νεανικής ηλικίας ως τις τελευταίες επιτυχίες της ώριμης του ηλικίας. Άλλο τίποτα. Και παράδειγμα: Όταν πέθανε ο Καβάφης, δημοσιέψανε τα περιοδικά τα παλιά του στιχουργήματα στην καθαρεύουσα. Ο Καβάφης ήτανε πολύ ευαίσθητος στα έργα του. Δεν τα δημοσίευε παρά σε ξεχωριστά φύλλα για να χαρίζει μοναχά σ’ όσους εκτιμούσε, ή μάλλον τον θαυμάζανε. Αν κανένας του έκαμνε αυτό το άγαρμπο «αστείο» να του τυπώσει τα παιδικά του στιχουργήματα, θα του έκαμνε το μεγαλύτερο κακό. Επίσης δημοσιέψανε σε ογκώδη τόμο τα «Ανέκδοτα Ποιήματα» του Βαλαωρίτη. Όλα ανάξια λόγου. Και τώρα που πέθανε ο Γρυπάρης, το περιοδικό «Νέα Εστία» στο τιμητικό τεύχος που του αφιέρωσε ξαναδημοσίευσε σε ξεχωριστό κεφάλαιο: «Ποιήματα που έμειναν έξω από τη συλλογή “Σκαραβαίοι και Τερακότες”». Καλά έκανε, αλλά μοναχά για την ιστορία. Ο ποιητής όμως έκανε καλύτερα που δεν τα περιέλαβε στη συλλογή του. γιατί έξω από ένα μονάχα: «Άλκης Παλαμάς», που είναι άρτιο ποίημα και lege artis, όλα τ’ άλλα είναι ελαττωματικά. Κι ο ποιητής δεν έγραψε για την «ιστορία» παρά για την τέχνη. Κι αφού ο ίδιος τ’ άφησε έξω από το μοναδικό και ιστορικό έργο της ζωής του, το «μνήμα ες αεί» που θα έλεγε ο Θουκυδίδης, και «χαλκού μακροβιώτερον» που θα έλεγε ο Οράτιος —εννοώ τους «Σκαραβαίους και Τερακότες»— πρέπει να μείνουν πάντα έξω.\nΑλλ’ υπάρχει μια ειδική περίπτωση, που οι ιστορικοί και αισθητικοί σκοποί πιάνονται από τα μαλλιά. Είναι η περίπτωση των ποιητών που σ’ όλη τους τη ζωή ή δεν μπορέσανε ή δε θέλανε ή δεν προφτάσανε να βγάλουνε σε τόμο τα ποιήματά τους. Τι τους περιμένει! Εκείνος που θα τύπωνε θα έπρεπε να έχει όχι μοναχά «κειμενοθηρικήν» ικανότητα, αλλά προ πάντων αισθητική. Να διαλέξει\nεκείνα τα έργα τους που οι ίδιοι οι δημιουργοί τους θα τα έκριναν για καλύτερα. Δύσκολη δουλειά! Γι’ αυτούς τους άτυχους ποιητές το μεταθανάτιο ρεζιλίκι είναι μοιραίο.\nΑυτή ήτανε η περίπτωση του Σολωμού. Ο Πολυλάς θεωρούσε υποχρέωσή του να περιλάβει στα «Άπαντα» του ποιητού ό,τι βρήκε. Αλλά μήπως βρήκε και πολλά πράγματα για να διαλέξει; Ο Σολωμός είναι ίσως ο μοναδικός ποιητής που τα «τελειωμένα» του έργα (όλα νεανικά) είναι κατώτερα από τ’ ατελείωτα, και τ’ ανέκδοτά του από μίαν άποψη (την άποψη της φρεσκάδας) καλύτερα από τα εκδεδομένα. «Η γυναίκα της Ζάκυθος» είναι αληθινό αριστούργημα, κι’ όμως ο Πολυλάς δεν το περιέλαβε στα «Άπαντα» του ποιητού — για λόγους ανεξάρτητους από την αξία του έργου. Κι όχι μοναχά δεν τη δημοσίεψε, παρά και απέκρυψε πως την ξέρει. Ο ίδιος ο ποιητής θεωρούσε τους «Ύμνους» του για αποτυχίες. Κι’ όχι λίγες φορές στα σωζόμενα χειρόγραφα έσβησε ολάκερες στροφές γράφοντας δίπλα με θυμωμένη πέννα τη λέξη του Καμπρόν. Κι όμως ο Πολυλάς τις δημοσίεψε κι αυτές τις στροφές!\nΦυσικά το ζήτημα αυτό είναι πολύπλοκο. Ο εκδότης δεν αρκεί μονάχα να νιώθει αγάπη για τον ποιητή, παρά να σέβεται και τη γνώμη του.\nThis entry was posted on 24 Ιουνίου, 2012 στις 09:36\tand is filed under Βάρναλης, Μικροφιλολογικά, Φιλολογία, Χρονογραφήματα. Με ετικέτα: Γιώργος Ζεβελάκης, Διονύσιος Σολωμός, Ιω. Γρυπάρης, Κώστας Βάρναλης, Κατοχή, Πρωία. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n56 Σχόλια προς “Καταλοιποθήρες”\n24 Ιουνίου, 2012 στις 11:02\n24 Ιουνίου, 2012 στις 13:10\nΠροσωπικά συμφωνώ με την γνώμη του Βάρναλη. Εκτός από τον σεβασμό στην θέληση του νεκρού (που μόνο η προσδοκία κέρδους ή δόξας από τον επιμελητή ή τον εκδότη μπορεί να αγνοήσει) είναι γεγονός πως «όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος»\nΚάποιος θέλησε να γράψει κάποτε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Προαπαθώντας για το καλύτερο ανακάλυψε πως μπορεί να γίνει το τέλειο έγκλημα, μάλιστα με λογική, μαθηματική απόδειξη !! Φυσικά του πέρασε κάθε όρεξη για δημοσίευση μπροστά στην πιθανότητα να εφάρμοζε κάποιος στην πράξη τις ιδέες του. Φαντασθείτε τώρα κάποιον που έχει γνώση του έργου να το δημοσιεύει για να μην χάσει η ανθρωπότητα το αριστούργημα…\n24 Ιουνίου, 2012 στις 13:35\nΝίκο, σε μια ποιητική βραδιά, στο πολύ δραστήριο τη δεκαετία του ΄80 πνευματικό κέντρο «Δημήτρης Γληνός», ένας νέος τότε ποιητής (είμαι σχεδόν σίγουρος πως τον γνωρίζεις και προσωπικά), είχε πει το εξής: «Και τώρα θα σας διαβάσω ένα ποίημα από τα αποκηρυγμένα μου». Η αλήθεια είναι πως κάτι ήθελε να αποδείξει μ’ αυτή την ενέργεια αλλά δε θυμάμαι τι ακριβώς. Έπεσε πάντως πολύ γέλιο και του κάναμε (φιλική) πλάκα για μεγάλο διάστημα.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 13:47\nΠολύ ενδιαφέρον κείμενο Νίκο!\nΎαινα λοιπόν ή ..ερανιστής αδαμάντων; That’s the question!\nΤο «κατάλοιπο» έχει μια, εκ φύσεως της λέξης, αρνητική χροιά. Κατάλοιπα της φωτιάς, πυρηνικά κατάλοιπα , κατάλοιπα ενός εμφράγματος (φευ!), Residues , remains .\nΤο πρόβλημα είναι ότι συχνά είναι δύσκολο να ξέρεις εκ των πρότερων αν είσαι ύαινα που σκυλεύει ή συνεργείο διάσωσης θησαυρών. Κι αυτό ανεξάρτητα με τις προθέσεις . Είναι λίγο σαν τη γάτα του Σρέντινγκερ (όχι το φίλο μας τον Φίλιππο, την άλλη την ορίτζιναλ) , δεν είναι;\nΤο πρόβλημα δεν υπάρχει μόνο στη λογοτεχνία. Κάτι αντίστοιχο με την περίπτωση Πολυλά και Σολωμού διάβαζα πρόσφατα ότι συνέβη στην περίπτωση του μεγάλου Γάλλου μαθηματικού (που μια διαστροφή της «άτιμης κενωνίας» τον ήθελε δικηγόρο:-) ) Φερμά και του γιου του Σαμουέλ. Ο Φερμά όσο ζούσε δεν δημοσίευσε ουσιαστικά τίποτε ,μολονότι το ήθελε ,άλλωστε πολλές εργασίες του τις έστειλε για χρήση και δημοσίευση με επιστολές σε άλλους ,πιο γνωστή ίσως «η μέθοδος μεγίστων και ελαχίστων» που την έστειλε στον Μερσέν το 1636 και του ζητούσε να την «κάνει γνωστή στους μαθηματικούς του Παρισιού.»\nΤέλος πάντων, ξεφυγα λιγο, το θέμα είναι ότι ο γιος του ο Σαμουέλ θα μπορούσε να κατηγορηθεί (από κάποιους κατηγορήθηκε δηλαδή) ότι σκύλεψε τη μνήμη του πατέρα του όταν ανάμεσα σε όλες τις σκόρπιες σε περιθώρια βιβλίων σημειώσεις και στα σταχυολογήματα εδώ κι εκεί, συμπεριέλαβε και την περίφημη σημείωση στη σελ. 85 της έκδοσης των Αριθμητικών του Διόφαντου σε μετάφραση Bachet de Meriziac, που μετουσιώνει το περίφημο «τελευταίο θεώρημα του Φερμά».\nΕπιτέλους, άκου «δεν μου φτάνει το χαρτί για να γράψω την απόδειξη!» Εξωφρενικό! Θα μπορούσε κάποιος να πει, ως και μειωτικό για την υστεροφημία του Φερμα. Κι όμως ,όπως αποδειχτηκε εκ των υστερων, δεν ηταν έτσι.\nΠαρεμπιπτόντως και ελαφρά άσχετο αλλά ενδιαφέρον νομίζω, ο Φερμα ήταν και ένα είδος σχολιαστή στου Σαραντάκου της εποχής ξερετε, που ήταν ο Μερσέν.\nΜνημειώδης η αλληλογραφία Φερμά και Ντεκάρτ (Καρτέσιου)προς τον Μερσέν που λειτουργούσε σαν ενδιάμεσος (δηλαδη μπλόγκερ). Ο Φερμα είχε κριτικάρει (καλόπιστα και σωστά όπως αποδείχτηκε και έγινε παραδεκτό και από τον ίδιο τον Ντεκάρτ, αργότερα) μια εργασία του Ντεκαρτ περί διάθλασης κι αυτό κακοφάνηκε στον Ντεκαρτ κι έγινε το σώσε στου.. Μερσεντάκου( Μαρέν Μερσέν). 🙂\nΣυγγνώμη για το σεντονάκι, αλλά Κυριακή είναι κι αργούν και οι Ατσούρι με τα Θρη Λάιονς…\n24 Ιουνίου, 2012 στις 13:58\nΓειά χαρά, θεωρώ τη θέση του Βάρναλη για τους καταλοιποθύρες κάπως μονόπλευρη. Όταν οι νέοι λογοτέχνες θέλουν να προβληθούν απο τα διάφορα μέσα δε νομίζω οτι θα έπρεπε να έχουν και την απαίτηση, αυτά τα μέσα, να τους προστατεύουν απο τον ίδιο τους κακό ή λιγότερο ώριμο εαυτό! Όταν πάλι ένας καταξιωμένος λογοτέχνης δεν θέλει την προβολή των λιγότερο ώριμων έργων του, νοιάζεται μάλλον για την υστεροφημία του παρά για την συνολική και αντικειμενική προβολή του έργου του. Επίσης γιατί ένας λογοτέχνης να μην επιτρέπει την αξιολόγηση της προόδου του λογοτεχνικού του έργου; Πάντως η λέξη καταλοιποθύρες μου αρέσει.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 14:30\nΣήμερα δεν αγόρασα εφημερίδες έτσι καλύπτω το κενό με ένα διπλό σεντονάκι σχετικά με τα κατάλοιπα και το χειρισμό τους.\nΣτα δακτυλογραφημένα και χειρόγραφα κείμενα συχνά υπάρχουν σημειώσεις, διορθώσεις, ή προσθήκες, που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους ερευνητές.\nΣε πολλά κατάλοιπα περιέχονται σημαντικές ιστορικές, ή και λογοτεχνικές, πληροφορίες που οδηγούν είτε στην τροποποίηση της ιστορίας είτε στην επανεξέταση λογοτεχνικών κειμένων. Κανένα έγγραφο δεν μπορεί να θεωρηθεί άχρηστο και γιαυτό διαφυλάσσονται και εξετάζονται όλα.\nΤώρα πια όταν κάποιος αποκτήσει τα κατάλοιπα ενός συγγραφέα μήπως θα πρέπει να προσπαθήσει να αποκτήσει και τις δισκέτες, ή το σκληρό δίσκο, ή το αποθηκευτικό μέσο του ηλεκτρονικού υπολογιστή τού δημιουργού του αρχείου; Και εφόσον τα αποκτήσει, πώς θα χειριστεί το ηλεκτρονικό υλικό;\nΓνωρίζουμε ότι όταν ‘διαγράφεται’ ένα κείμενο δεν ‘εξαφανίζεται’ από το αποθηκευτικό μέσο. Άλλοτε με απλές διαδικασίες και άλλοτε με πιο περίπλοκες, μπορεί να ανακτηθεί κάποιο κείμενο από έναν ειδικό. Στην καλύτερη περίπτωση ατόφιο στη χειρότερη περίπτωση με ελλείψεις.\nΚαι να ένα σημαντικό ερώτημα για τα αρχεία του μέλλοντος. Μπορούμε mutatis mutandis να θεωρήσουμε ότι ο ερευνητής νομιμοποιείται να ανακτήσει ό,τι μπορεί και να το εκμεταλλευτεί φιλολογικά; Και για όσους τυχόν θεωρήσουν ότι το ερώτημα μου είναι πολύ υποθετικό ή και άσκοπο, θα μεταφέρω το ερώτημα στον ευρύτερο χώρο των αρχειακών ερευνών με μια υποθετική ερώτηση. Πώς χειριζόμαστε το ηλεκτρονικό αρχείο ενός σημαντικού πολιτικού, π.χ. του πρωθυπουργού μιας χώρας, με δεδομένο ότι μπορούμε να ανακτήσουμε από το αρχείο του ηλεκτρονικού του υπολογιστή το πρώτο σχέδιο ενός σημαντικού πολιτικού κειμένου το οποίο διαφέρει ριζικά από το κείμενο που τελικά ανακοινώθηκε;\n24 Ιουνίου, 2012 στις 14:44\nΚι όμως ένα είδος φωτογραφίας, χρηστικό μόνο για την οικογένεια του ερασιτέχνη φωτογράφου (Δημώδης Φωτογραφία) γίνεται … κάλτ, όταν οι φωτογραφίες ανακαλυφθούν από άλλους στα παλιατζίδικα ή σε σοφίτες.\nΚοίτα που εχτές το βράδυ έβλεπα όνειρο ότι θ’ ανεβάσεις αυτό ακριβώς το άρθρο!!! 😛\n@4 «Του μεγάλου γάλλου δικηγόρου που διέπρεψε και στα μαθηματικά» είναι η σωστή διατύπωση. Και άμα σ’ ακούει βρες μου έναν μαθηματικό (ανεξαρτήτου εθνικότητας) που να διέπρεψε και στη δικηγορία 😉\nΕπί του θέματος δεν έχω κατασταλαγμένη άποψη, μια και η κάθε περίπτωση διαφέρει τόσο από την άλλη, αλλά ομολογώ ότι το σχόλιο του Αλφρεντ με άγχωσε…\nΝομίζω είναι καταλυτικής σημασίας η προσωπικότητα, το επίπεδο και το ήθος του καταλοιποθήρα. Και η Γυναίκα της Ζάκυθος αληθινό αριστούργημα δε λες τίποτα…\n24 Ιουνίου, 2012 στις 14:58\nΣας ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για την ενδιαφέρουσα συζήτηση!\n8: Πάτησα ένα λάθος πλήκτρο 🙂\n3: Σίγουρα θα τον γνωρίζω, αλλά δεν πάει το μυαλό μου!\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:16\nΕπειδή Νίκο εσύ συχνά αναφέρεσαι σε μια ανθρωπολογία της γλώσσας, δηλαδή σε ό,τι παράγεται και βρίσκεται πιο κοντά σε κάποιο γνήσιο ψυχοπνευματικό αυτοματισμό (που θα λέγανε οι υπερρεαλιστές), δηλαδή χωρίς απόλυτη αισθητική και λογική (ανα)θεώρηση, εγώ θεωρώ πως η αναζήτηση και δημοσίευση των πρωτόλειων προσφέρει πολλά στην ανθρωπολογία της δημιουργίας. Και θα έλεγα, κοντά ακόμα και σε μια παιδαγωγική, που διδάσκει ότι ο δημιουργός δεν γεννήθηκε τέλειος.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:18\nΑλφρέδε σ’ ευχαριστώ. Δεν είχα το κουράγιο και μ’ έβγαλες από μεγάλο κόπο. Με εξαίρεση την πρώτη αράδα, θα τα έγραφα έτσι ακριβώς! 😀\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:35\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:41\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:43\n6: Ναι, αλλά σήμερα τα μαρτζινάλια είναι γραμμένα με το χέρι πάνω σε εκτύπωση των κειμένων ή σε ηλεκτρονική μορφή; Αναρωτιέμαι.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:48\nΕμένα αυτό το mutatis mutandis του Αλφρέδου,λίγο με μπερδεύει!\nΔηλαδή, ή παίρνουμε the raw history ή κάνουμε the necessary modifications. Και τα δύο μαζί,πώς; Δεν υπάρχει ασυμβίβαστο;\n(εκτός αν κάτι δεν εννοώ σωστά.)\n24 Ιουνίου, 2012 στις 15:56\nΑ, τώρα(στη δεύτερη ανάγνωση) πρόσεξα οτι το mutatis mutandis πήγαινε στη νομιμοποίηση ή όχι και όχι στην διαδικασία καθεαυτή.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 16:30\n5 – Μπράβο σας Cchris74\n…η λέξη καταλοιποθύρες σας αρέσει. Και σε μας.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 16:37\n17. Δεν καταλαβαίνω προς τι η ειρωνία Γιάννη. Όταν λέω οτι μου αρέσει ως λέξη εννοώ μορφολογικά όχι εννοιολογικά.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 16:39\n…συμμετέχω σε τόσες κουβέντες σχετικά με τις λέξεις στη σελίδα αυτή που θα έπρεπε να έχεις καταλάβει το ενδιαφέρον μου για τη γλώσσα.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 19:24\n17, 18. Δεν ειρωνεύομαι Cchris74. Απλώς χαίρομαι για το γεγονός πως έγινε παραγωγή και μιας άλλης λέξης (καταλοιποθύρες) μαζί με τη λέξη καταλοιποθήρες.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 19:36\nΒρε παιδιά, καταλοιποθήρες είναι, με ήτα! Εντάξει, lapsus clavarii, αλλά σαν πολύ συχνά επαναλαμβάνεται!\n24 Ιουνίου, 2012 στις 19:37\nΩραίο θέμα! Συγχαρητήρια!\nΗ γνώμη του Βάρναλη είναι μια αισθητική κρίση, στην οποία θα προέβαινε ένας ποιητής ίσως και σήμερα αλλά σε καμιά περίπτωση σήμερα ένας ειδικός επιστήμονας (φιλόλογος, ιστορικός, αρχειονόμος). Ακόμα και ένα σημείωμα για ψώνια του Καβάφη ή μια καρτ ποστάλ του Σαραντάρη θα είχε νόημα να δημοσιευθεί. Για παράδειγμα, στοιχεία από προσωπικά μπλοκάκια του Παλαμά έχει δημοσιεύσει ο καθηγητής φιλολογίας Κωνσταντίνος Κασίνης.\nΟι καταλοιποθήρες (ο Βάρναλης δεν διακρίνει τη βιβλιογραφική από την έρευνα αρχείου – εντελώς διαφορετικά πράγματα) ενίοτε έχουν οδηγηθεί σε τρελές γκάφες (βλ. την περίπτωση Σαράντα Καργάκου : «Ο Καβάφης φασίστας») αλλά μπορεί να δώσει και ενδιαφέροντα (για κάποιους) στοιχεία, βλ. την περίπτωση Κασίνη.\nΚαμιά τρομερή ανακάλυψη κάποιου «καταλοίπου» πάντως δεν θυμάμαι να έγινε στην ελληνική λογοτεχνία, τουλάχιστον από την εποχή του Πολυλά.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 20:03\n…λοιπόν δημόσια εξομολόγηση τώρα. Το ενδιαφέρον μου για τη γλώσσα σχετίζεται και με τη διαπιστωμένη ανορθογραφία μου η οποία τις περισσότερες φορές προέρχεται απο απροσεξία. Αυτός είναι ο λόγος που δεν περνάω απο τον ορθογραφικό έλεγχο αυτά που γράφω για να βελτιώνομαι. Μπέρδεψα τις πόρτες με τους κυνηγούς πρίν (κ.θύρες-κ.θήρες) στο δεύτερο συνθετικό της λέξης καταλοιποθήρες. Γιάννη συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 21:20\nΜπορούν να γίνουν ενδιαφέροντα λογοπαίγνια με τις θύρες και τις θήρες πάντως 🙂\n24 Ιουνίου, 2012 στις 21:35\n24.:) ασε που σκέφτηκα και το καταλοιποψείρες…\n24 Ιουνίου, 2012 στις 22:39\nΠάντως για να σας τη σπάσω – αλλιώς τι κωλόγερας θα ήμουν; – θα μεταφέρω εδώ την άποψη πολλών πανεπιστημιακών γλωσσολόγων που γράφουν στα greeklish εκ πεποιθήσεως και σε ιδιωτικές συζητήσεις όχι μόνον πέρδονται αλλά και αφοδεύουν επί της ιστορικής ορθογραφίας : «Η ιστορική ορθογραφία δεν αφορά μόνον παρά ένα τμήμα της ιστορικής γλωσσολογίας και όχι τη γλωσσολογία εν γένει». Δεν ασπάζομαι αυτές τις απόψεις συμμεριζόμενος εδώ τη στάση του μέσου αναγνώστη που δεν μπορεί να δει τη λέξη «λέξη» ως «lexi». Παρόλα αυτά οι απόψεις αυτές φτάνουν χαλαρά μέχρι τη με τα μπούνια υποστήριξη της πλήρους αντικατάστασης του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 22:51\nΜιας και μιλάμε σήμερα για μια λέξη που το δεύτερο συνθετικό της είναι το «θήρας» (καταλοιποθήρας)αξίζει να σημειωθεί οτι όλα τα παραδείγματα που δίνει το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη με αυτό το συνθετικό πρωτοεμφανίζονται μεταξύ 1849 και 1892. Η μόδα λοιπόν αυτή φαίνεται να ξεκινά τον δέκατο ένατο αιώνα μάλλον.\n24 Ιουνίου, 2012 στις 23:42\n26: Ναι, αλλά τι θα τα κάνουμε ολα αυτά τα κείμενα που έχουμε γράψει;\n27: Κοίταξε, ο Μπ. χρονολογεί τις λέξεις που περιλαμβάνονται στη Συναγωγή του Κουμανούδη μόνο, δηλ. τους λόγιους νεολογισμούς του 19ου αι. Η κατάληξη -θήρας είναι αρχαία. (Μεταξύ άλλων, χλαινοθήρας, ο λωποδύτης).\n24 Ιουνίου, 2012 στις 23:57\n28: Δεν νομίζω ότι μπορεί ακόμα να τεθεί κάτι τέτοιο προς δημόσια συζήτηση. Ίσως έπειτα από παρά-πάρα πολλά χρόνια και αν. Αν κάνεις μια δοκιμή και το βάλεις ως θέμα δεν έχω αμφιβολία ότι τουλάχιστον οι 9 στους 10 θα είναι σφόδρα εναντίον μιας τέτοιας σκέψης – δε λέω πρότασης. Όσο για τα κείμενα, δεν υπάρχει πρόβλημα κανένα. Ότι κάνανε οι Αλεξανδρινοί με τα κείμενα πριν εφεύρουν δασείες και ψιλές. Υπάρχουν ήδη ηλεκτρονικές σκούπες στο ιντερνέτι που ρουφάνε το ελληνογράμματο και στο πετάνε λατινογράμματο στο πι και φι. Υπάρχει βέβαια χάσμα μεταξύ αυτής της σκέψης και της πρότασης Διαμαντοπούλου περί αγγλικής – αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να δει κάποιος που δεν είναι ψύχραιμος. Στην Ελλάδα που ακόμα και σήμερα οδυρόμεθα για το χαμένο μας πολυτονικό που «μας στέρησε την ψυχή» δεν μπορεί κανείς όχι να το προτείνει, αλλά ούτε να το ψελλίσει δημόσια. Πάντως ιδιωτικά συζητιέται και εφαρμόζεται με μεγάλη άνεση. Προσωπικά δεν ασπάζομαι την άποψη ότι μια τέτοια πρόταση είναι προοδευτική. Τη θεωρώ πρώτα από όλα μη πρακτική. Σκέψου ότι ένα τρομακτικά μεγάλο κομμάτι του προγράμματος της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας ακόμα εκπαίδευσης είναι αφιερωμένο, δε λέω στη γλώσσα, στην ορθογραφία. Μετά θα έχουμε ελληνογράμματους και λατινογράμματους, όπως τώρα έχουμε σε κάποιο βαθμό πολυτονιστές και μονοτονιστές, και σε πολύ-πολύ μικρότερο καθαρευουσιάνους και δημοτικιστές. Το πρόβλημα είναι εντελώς περίπλοκο και όχι απλό ντιμπέιτ προόδου και συντήρησης, καθώς δεν είναι καθόλου αντιφατικό να υπάρξει καθαρευουσιάνος λατινογράμματος και ελληνογράμματος πολυτονιστής δημοτικιστής.\nΌτι κάνανε = ό τι κάνανε\n25 Ιουνίου, 2012 στις 00:12\nΑγαπητέ Cchris74, έλειψα στο μεταξύ. Σε συγχαίρω για την ευγενική σου συμπεριφορά. Και πάλι σου επαναλαμβάνω πως το είδα σαν παιγνίδι, χωρίς καμιά κανονιστική πρόθεση (και προπαντός καμιά ειρωνεία). Εξάλλου γλωσσο-ιδεολογικά είμαι υπέρ του πρωτείου της ομιλίας και όχι της γραφής.Να σημειώσω πως στο ιστολόγιο αυτό του φίλου Νίκου αποφεύγονται τέτοιου είδους ειρωνικά σχόλια.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 00:17\n24. Ναι! Στο τάβλι θα παίζουμε θύρες (=πόρτες) και θήρες (=φεύγα= κυνηγητό)…\n25 Ιουνίου, 2012 στις 00:33\n@26: Ποιοι είναι αυτοί οι πανεπιστημιακοί;\n25 Ιουνίου, 2012 στις 00:42\n32: 🙂 🙂 🙂\n29: Το περιοδικό Πρωτοπορία το 1930 είχε προτείνει λατινικό αλφάβητο και φωνητική γραφή για τη νέα γλώσσα αλλά διατήρηση του ελληνικού για την αρχαία -ήταν επηρεασμένοι από το πείραμα του Κεμάλ.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 01:29\n34 : Δεν το ήξερα ! Για φαντάσου…\n33: Αντιλαμβάνεσαι ότι ονόματα δεν μπορώ να σου πω. Όμως δεν είναι κανένα φοβερό μυστικό, είναι θέμα αρκετά γνωστό λίγο-πολύ. Πάντως δεν πρόκειται για τον Μπαμπινιώτη ούτε για τους μπαμπινιωτίζοντας.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 03:03\n@29 Ανεξαρτήτως των πρακτικών δυσκολιών και θεμάτων που θα προκύψουν αδιαμφισβήτητα, όπως άλλωστε αναφέρεις, δυσκολεύομαι ν’ αντιληφθώ τον σκοπό μιας τέτοιας πρότασης.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 04:26\n36 : Ο σκοπός μιας τέτοιας πρότασης είναι η απλοποίηση της γραφής και η διάνοιξη της ελληνικής στην υπόλοιπη Ευρώπη και όχι μόνο. Μην ξεχνάμε ότι μόνο η Ελλάδα έχει διαφορετικό αλφάβητο στην Ευρώπη. Για τη μεταγραφή της ελληνικής στο λατινικό αλφάβητο έχει εκπονηθεί ολόκληρη διδακτορική διατριβή – το λέω με επιφύλαξη δεν ξέρω ούτε τίτλο, ούτε συγγραφέα, είναι πληροφορία που μου είχε δώσει κάποτε έμπιστος μέχρι τώρα φίλος. Το ότι όμως το ζήτημα μελετάται σε πανεπιστημιακά περιβάλλοντα το ξέρω σίγουρα. Βέβαια αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αν μια φορά βγήκαν στους δρόμους για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, τι πανζουρλισμός θα συμβεί στην περίπτωση που προταθεί κάτι τέτοιο. Δεν το λέω αξιολογικά – σε αυτές τις συγκεντρώσεις θα κατέβω κι εγώ. Καλημέρα σε όλους.\nΆυπνος, στις επάλξεις,\n25 Ιουνίου, 2012 στις 04:52\nΚοίτα να δεις που άλλαξαν οι Βούλγαροι αλφάβητο και δεν το πήραμε χαμπάρι!\n25 Ιουνίου, 2012 στις 07:06\n28. Ναι Νίκο οπωσδήποτε είναι έτσι, άλλωστε και το «θήρας» δεν είναι νέα ελληνική. Απλά σκέφτηκα μήπως έγινε τότε (19ο αιώνα) μόδα να φτιάχνουν νεολογισμούς με αυτό το συνθετικό (μήπως).\n37. …και εγώ γέρο μου θα είμαι δίπλα σου. Τελικά λειτουργεί πολύ το «ερέθισμα-αντίδραση» των συμπεριφοριστών στην ψυχολογία ακόμα και στη γλώσσα. Σε μία σελίδα που δεν έχει εθνικιστικό χαρακτήρα (και έτσι πρέπει) φτάνουμε να λέμε οτι θα κατέβουμε στους δρόμους για τη γλώσσα! Μήπως η πολλή πρόοδος κάνει κακό;\nΕίναι λογικό αυτοί που θα έπρεπε να σκέφτονται την εξέλιξη της γλώσσας μας να συζητούν την αλλαγή του αλφάβητου που στο φινάλε έδωσε και το λατινικό (απο το χαλκιδικό);\nΕίναι επιχείρημα να λέει κάποιος οτι επειδή όλες οι ευρωπαικές γλώσσες έχουν το λατινικό αλφάβητο και η ελληνική πρέπει να ακολουθήσει; Άιντε μουλάρι μου, ακολούθα τα άλλα στο κοπάδι μη σε φάνε τα θηρία κι ας είσαι το σοφότερο.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 12:22\n38 : Για Ευρώπη μιλώ, μαντάμα, όχι για Ε.Ε. Καληνύχτα σας\n25 Ιουνίου, 2012 στις 12:25\n39 : Θα είμαστε τότε μαζί ανά τας ρύμας και τας αγυιάς των Αθηνών. Δεν είναι εθνικιστικό το μπλογκ, αυτό είναι σίγουρο. Ούτε εμείς, πιστεύω. Αλλά στη γλώσσα πολλές φορές τα όρια προοδευτικού και συντηρητικού μπερδεύονται.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 12:26\nΚαι οι Ρώσσοι; Εκτός από τους Βούλγαρους δηλαδή, κι αυτοί άλλαξαν αλφάβητο ή αυτοί δεν είναι Ευρώπη; Όλες αυτές οι προσπάθειες «απλούστευσης» στο όνομα μιας «γλωσσικής διάνοιξης» μου φαίνονται το λιγότερο αστείες. Δηλαδή τώρα τα Εγγλεζάκια μπορούν να παίζουν τα τούρκικα στα δάχτυλα ας πούμε.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 12:31\nΔηλαδή το κοινό αλφάβητο φτάνει για να μάθει κανείς μια άλλη γλώσσα στη στιγμή; Τι επιχείρημα κι αυτό!\n(Πάντως με κάτι σχόλια του ύφους που έχει το #40 χάνει κανείς το δίκιο του στο άψε σβήσε. Κρίμα 😦 )\n25 Ιουνίου, 2012 στις 12:53\nΚωλόγερα (40), πιστεύω πως κάτι άλλο (ίσως το αντίθετο) εννοούσες απ’ αυτό που έγραψες. Η ΕΕ είναι υποσύνολο της Ευρώπης, και στη μεν ΕΕ, εκτός της ελληνικής και η βουλγαρική γράφεται με άλλο αλφάβητο, στη δε Ευρώπη και η ρωσική, η ουκρανική, η λευκορωσική (όχι πάντα), η σερβική (ωσαύτως) και η ακατονόμαστη. Αυτά φυσικά είμαι βέβαιος ότι τα ξέρεις κι εσύ, όπως και όλοι μας εδώ μέσα, οπότε ίσως θα ήταν σκόπιμο να ανακαλέσεις τη δεύτερη φράση του #36 και να διαγράψει ο Νικοκύρης ορισμένα επακόλουθα σχόλια, συμπεριλαμβανομένου τούτου εδώ!\n25 Ιουνίου, 2012 στις 13:53\nΝαι, δεν βγαίνει νόημα από το 40, εκτός αν πιστεύει κανείς ότι Ευρώπη = Δυτική Ευρώπη, κάτι μικρότερο της ΕΕ. Ατυχές σχόλιο και στο ύφος και στο περιεχόμενο.\n25 Ιουνίου, 2012 στις 14:37\nSkylevontas sto swma twn nekrwn poiHtwn….\n25 Ιουνίου, 2012 στις 15:25\n37: Είναι σαφές ότι όταν λέτε Ευρώπη έχετε κατά νου τη Δυτική Ευρώπη. Είναι, νομίζω, εξίσου σαφές ότι το κύριο «όφελος» της διάνοιξης θα ήταν η καλύτερη ενσωμάτωση της ελληνικής αγοράς στη διεθνή με μια κάποια μείωση του κόστους «localization». Όφελος μάλλον για τους ξένους επιχειρηματίες παρά για τους Έλληνες. Όμως αυτή η «διάνοιξη της ελληνικής στην υπόλοιπη Ευρώπη» μου θυμίζει την εποχή που γίναμε Ευρωπαίοι – και βάλαμε εμείς το εύρος κι αυτοί τα πέη.\n26 Ιουνίου, 2012 στις 00:41\nΑγαπητοί φίλοι με αποδομήσατε εν τη απουσία μου. Διαγράψτε αν θέλετε το όντως ατυχές μου σχόλιο – δεν είχα διάθεση προστριβής.\n26 Ιουνίου, 2012 στις 01:03\nΔεν ανακαλώ ασφαλώς τα περί Ευρώπης και Ε.Ε. Και δεν θα μπω καθόλου στο τι εννοούσα με τον όρο Ευρώπη (σεβαστές όλων των ειδών οι ενστάσεις), διότι δεν έχει σχέση με το παρόν θέμα και θα ανοίξει έτερος κυκεώνας και δικαίως θα κατηγορηθώ για «κυκεωνοθήρας». Θα έπρεπε να πάμε από τον Καρλομάγνο στον Βάκωνα και μετά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και να πιάσουμε και εγχειρίδια γεωγραφίας.Το γεωγραφικό επιχείρημα που προβάλλουν ορισμένοι φίλοι παρότι φαίνεται ατράνταχτο, ως ορατό καθαρά στο χάρτη, είναι μακράν το ασθενέστερο διότι πέρα από τον ισχύοντα χάρτη, κατάλληλο αναμφίβολα για μακρινά ταξίδια και εξορμήσεις μετά GPS, δεν λέει τίποτα παραπέρα. Αν ψάξουμε χρόνια πίσω να βρούμε που ήταν η Ευρώπη στο χάρτη θα μας φύγει το κλαπέτο από την ποικιλομορφία των χαρτογραφήσεων ! Είναι ακριβώς αυτή η λογική που δεν καταλαβαίνουν οι δικοί μας ελληνόψυχοι μακεδονομάχοι όταν βαφτίζουν χάρτες παλαιούς ως κίβδηλους και πλαστογραφημένους, νομίζοντας ότι η Μακεδονία ορίστηκε γεωγραφικά λίγο-πολύ από καταβολής κόσμου από τον ίδιο τον Θεό.\n26 Ιουνίου, 2012 στις 02:40\nΑφού κατάφερα και άνοιξα το άρθρο μετά από προσπάθειες τριών ημερών….\nΝα θυμηθούμε ότι και ο Βιργίλιος παρακάλεσε να κάψουν την Αινειάδα μετά από το θάνατό του.\nΔεν είναι απλό να καταστρέψεις το έργο σου ακόμα και το κουτσό, όπως δε σκοτώνεις το ανάπηρο παιδί σου. Αλλά αντιλαμβάνεσαι ότι οι άλλοι δε θα το δούνε όπως εσύ.\nΑγόρασα προς ετών ένα βιβλιαράκι του Ελύτη υποτίθεται, δε θυμάμαι τον τίτλο με κατάλοιπα. Ήταν μια αξιοθρήνητη συναγωγή φράσεων, προτάσεων, στίχων, ιδεών κ.ο.κ. κυριολεκτικά για πέταμα, εκτός να ήθελε κανείς να εντρυφήσει περί το πώς οργάνωνε το Ελύτης το υλικό του. Εμένα μου φάνηκε πολύ φτωχό ακόμα και για ‘ιδεολόγιο’. Μου φάνηκε σα να βγάλανε τον Ελύτη ξεβράκωτο μόνο για να πουλήσουν κάτι ακόμα στο όνομά του.\nΕίναι προφανώς άλλη περίπτωση με τα αποκηρυγμένα του Καβάφη.\nΣτην καλύτερη περίπτωση πρέπει να δεχτούμε ότι ΔΕΝ μπορούμε να γενικεύσουμε. Κάνε έτσι ή κάνε αλλιώς.\nΤο αλφάβητο είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Αλλά δε θα ήθελα αλλαγή σε λατινικό, με κανένα τίμημα (το ίδιο αισθάνομαι και για το εβραϊκό και το αραβικό και το καρτβελικό). Αλλά αλλαγές αλφαβήτου συμβαίνουν. Οι σοβιετικοί επέβαλαν το κυριλικό στους πάντες εκτός των αρμενίων, των γεωργιανών και των αζέρων. Βέβαια μιλάμε για λαούς που γράμματα ήξερε μόνο μια ελίτ, και χρησιμοποιούσαν το αραβικό, πιο πολύ παρμένο από τους πέρσες παρά από τους άραβες.\nΟι τούρκοι το άλλαξαν. Σήμερα οι Ζαζά (που τους μπερδεύουμε με τους κο΄ρδους αλλά δεν είναι όλοι κούρδοι εκεί κάτω) στην Ευρώπη υιοθέτησαν το λατινικό ΓΙΑ ΝΑ Αρχίσουν τον αγώνα τους κατά του αναλφαβητισμού. Είναι σαφώς πιο εύκολο και πιο πρακτικό.\nΑπό την πρώην Γιουγκοσλαβία, μερικοί συνεχίζουν το διπλό αλφάβητο, εκτός από τους Σλοβένους που έσβησαν το κυριλικό.\nΑλλά και πριν από το κυριλικό, όλοι αυτοί είχαν το γκλαγκολικό.\nΠαραδέχομαι ότι είναι ζήτημα προσωπικής αδυναμίας. Δε θα ήθελα ποτέ να μου γράψουν (ΟΧΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ) Greeklish. Και όπως έχω ξαναπεί δεν εμφορούμαι από καμιά ελληνομανιακή κατάσταση. Αλλά όντως η lexi μού φέρνει αναγούλα.\n26 Ιουνίου, 2012 στις 02:53\nΒιβλίο με κατάλοιπα του Ελύτη για πέταμα; Ποιός ο τίτλος αλήθεια; Μήπως μιλάς για τις επιστολές στον Τεριάντ;\n26 Ιουνίου, 2012 στις 07:48\nΠάντως κωλόγερε, η άποψη της λατινικής γραφής όλων των μη λατινογενών γλωσσών είναι – αν μη τι άλλο – ισοπεδωτική και ειλικρινά δεν γνωρίζω σε τι αποσκοπεί, πέρα από την τυποποίηση των πινακίδων κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στην Ευρώπη, για να μην μπερδεύεται στο γράψιμο της κλήσης ο εκάστοτε ατυχής τροχονόμος.\nΤην ιστορία την έχω ξανακούσει (μάλλον ξαναδιαβάσει) παλιότερα, αλλά δεν θυμάμαι λεπτομέρειες και ονόματα.\nΜπορείς να μας περάσεις ένα λίκνον; 🙄\n26 Ιουνίου, 2012 στις 09:18\nΛεώνικε, υποψιάζομαι ότι μιλάς για βιβλίο όχι του Ελύτη αλλά του Αναγνωστάκη (ΥΓ.). Άλλο αν δεν συμφωνώ με την εκτίμησή σου (εμένα μ’ αρέσει -έχω επίσης την εντύπωση ότι δεν βγήκε μετά θάνατον).\n26 Ιουνίου, 2012 στις 09:34\n26 Ιουνίου, 2012 στις 09:40\n52 Παρά το λατινικό αλφάβητο:\n26 Ιουνίου, 2012 στις 15:39\n50: Η εποχή εκείνη ίσως ευνοούσε τέτοια πειράματα. Τώρα δεν νομίζω πως στέκει συζήτηση για αλλαγή αλφαβήτου στην Ελλάδα.


Κυριάκος Μητσοτάκης: Χρειάζεται περίοδος έμπρακτης αποκλιμάκωσης από την Τουρκία - Latest News GR\nΑρχική ΕΛΛΑΔΑ Κυριάκος Μητσοτάκης: Χρειάζεται περίοδος έμπρακτης αποκλιμάκωσης από την Τουρκία\nΟ πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναφερόμενος στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, είπε πως έδωσε στην Τουρκία δύο επιλογές τον Οκτώβριο και επισήμανε ότι είναι ξεκάθαρο ότι η Τουρκία δεν αγκάλιασε τη θετική ατζέντα. Σε ό,τι αφορά τον βαθμό των μέτρων και των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ανέφερε ότι δεν είναι κάτι που μπορεί να προεξοφλήσει και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η ΕΕ δεν θα διακινδυνεύσει το δικό της κύρος. «Δεν αναφέρομαι στην αυτονόητη στήριξη στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Έχει πάρει μια απόφαση με ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα. Όλα είναι στο τραπέζι. Αυτή τη στιγμή η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών συντάσσονται με την Ελλάδα» εξήγησε.\nΠαράλληλα, ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε πως δεν είναι προς όφελος ούτε της Τουρκίας να συντηρείται αυτή η ένταση και την κάλεσε να επαναξιολογήσει τη σχέση της με την Ευρώπη. Δεν μπορεί να έχει η ίδια δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο, σημείωσε.\nΚινούμενος στο ίδιο μήκος κύματος, διαμήνυσε ότι η Τουρκία είναι που πρέπει να αλλάξει στάση και κατέστησε σαφές: «Θα χρειαστούμε μια περίοδο έμπρακτης αποκλιμάκωσης». Σημείωσε ακόμα ότι η Τουρκία είχε δυνατότητα να αποσύρει από τον Οκτώβριο το Oruc Reis και το έκανε 10 ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής».\nΠροηγούμενο άρθροΚύπελλο Ελλάδας: Την Τρίτη κρίνεται το μέλλον της διοργάνωσης\nΕπόμενο άρθροΕθνική Ελλάδας: Το προφίλ των αντιπάλων στο δρόμο προς το Μουντιάλ 2022 στο Κατάρ


💐 ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΛΟΥΛΟΥΔΙΏΝ ΣΕ MOSFELLSBÆR - ΣΕ ΑΠΕΥΘΕΊΑΣ ΣΎΝΔΕΣΗ ΑΝΘΟΚΌΜΟ MOSFELLSBÆR\nΛουλούδια και καλάθια δώρων για Mosfellsbær\nMosfellsbær Ανθοπωλείο και δώρα\nΚαλώς ήρθατε στην ιστοσελίδα του λουλούδια για Mosfellsbær. Κάνουμε την παραγγελία των λουλουδιών online εύκολο. Μπορείτε να επιλέξετε από άφθονη ποικιλία μας: λουλούδια, φυτά, ανθοδέσμες και περισσότερο. Παρακαλώ προσθέστε σας επιλογή να το καλάθι και ακολουθήστε τις οδηγίες. Αφού ολοκληρωθεί η παραγγελία είναι απλά αφήστε τα υπόλοιπα σε εμάς.\nΕίναι η αποστολή των λουλουδιών για Mosfellsbær να παραδώσει την υψηλότερη δυνατή εξυπηρέτηση. Εμείς θα φροντίσουμε την παραγγελία σας θα παραδοθεί όπως ρώτησε. Όταν πραγματικά θέλετε να εντυπωσιάσετε, ανεξάρτητα από ποια περίσταση: γενέθλια, ημέρα της μητέρας, την ημέρα πατέρων ή οποιαδήποτε άλλη περίσταση, άνθη για Mosfellsbær είναι η σωστή επιλογή για την ιδιαίτερη στιγμή σου.\nκαι ο τοπικός ανθοπώλης μας στο Mosfellsbær είναι επίσης ανοιχτός για παραδόσεις\nΠροσφέρουμε την παράδοση λουλουδιών σε Mosfellsbær, Ισλανδία - Mosfellsbær Ανθοπωλείο\nΕπιλογή μπουκέτο λουλουδιών για Mosfellsbær, Ισλανδία\nΣτείλτε λουλούδια και δώρα στο Mosfellsbær με λουλούδια για Mosfellsbær. Ειδικευόμαστε στην παροχή λουλούδια, ανθοδέσμες, καλάθια, δώρα και κέικ να Mosfellsbær.\nΤΑ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΊΔΟΝΤΑΙ ΣΤΟ MOSFELLSBÆR - ΑΝΘΟΠΩΛΕΊΟ ΣΤΗΝ MOSFELLSBÆR ΠΡΟΣΦΈΡΟΝΤΑΣ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΑΥΘΗΜΕΡΌΝ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ\nΛουλούδια για το Mosfellsbær - ανθοπωλείο που παραδίδει αυθημερόν παραδόσεις λουλουδιών σε Mosfellsbær . Χρησιμοποιούμε ένα εκτεταμένο δίκτυο τοπικών Mosfellsbær ανθοπωλεία και τα λουλούδια ανθοδέσμες παραδοθεί στο Mosfellsbær.\nΑΦΉΣΤΕ ΕΜΆΣ ΝΑ ΦΡΟΝΤΊΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ MOSFELLSBÆR\nΑφήστε τα Λουλούδια για το Mosfellsbær φροντίσει για σας λουλούδια ανά περίσταση, συμπεριλαμβανομένων των Γενεθλίων, ανθοδέσμες, Ημέρα της Μητέρας λουλούδια, Ημέρα του αγίου Βαλεντίνου λουλούδια, το Νεογέννητο Μωρό και πολλά άλλα. Προσφέρουμε μια μεγάλη ποικιλία από λουλούδια, φυτά, λουλούδια, και τα καλάθια σε πολύ ανταγωνιστικές τιμές που δεν θα πρέπει να ταιριάζει οπουδήποτε στο Mosfellsbær. Παραγγείλετε online και να έχουν παράδοση λουλουδιών για το Mosfellsbær ληφθεί μέριμνα από Λουλούδια για το Mosfellsbær.\nΠΑΡΆΔΟΣΗ ΛΟΥΛΟΥΔΙΏΝ ΣΕ MOSFELLSBÆR\nΗ ομάδα Internet Ανθοπωλείο είναι αφοσιωμένοι στο να παρέχουν την υψηλότερη ποιότητα λουλούδια, τα φυτά και τα δώρα που διατίθενται σε Mosfellsbær, η δικαιότερη τιμή είναι δυνατόν. Κάθε πελάτης είναι πολύ σημαντική για εμάς και προσπαθούμε να βάλουμε τα δυνατά μας επαγγελματική προσοχή σε κάθε τάξη. Όλο το προσωπικό μας είναι αφιερωμένο να παρέχει το υψηλότερο επίπεδο εξυπηρέτησης των πελατών για την παράδοση λουλουδιών σε Mosfellsbær.\nΤΟΠΙΚΌ ΑΝΘΟΠΩΛΕΊΟ ΣΑΣ ΣΕ MOSFELLSBÆR\nΠαραδίδουμε λουλούδια ανθοδέσμες σε πάνω από 900 πόλεις σε όλο τον κόσμο. Σε κάθε πόλη, συνεργαζόμαστε με αξιόπιστους τοπικούς ανθοπωλεία, όπως είναι η περίπτωση με το Mosfellsbær. Εργάζονται με αυτό το δίκτυο των τοπικών ανθοπωλεία, είμαστε σε θέση να διασφαλίσουμε την κορυφαία ποιότητα ανθοδέσμες και τα λουλούδια σας θα παραμείνει φρέσκο. Μπορούμε να φροντίσουμε το τελευταίο λεπτό λουλούδι εντολές ή να διατηρήσουμε ένα όμορφο μπουκέτο λουλούδια, μήνες εκ των προτέρων.


Απ. Βλαχογιάννης: «Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί εμπλέκονται εφεξής όλο και περισσότερο στην οικονομική πολιτική των κρατών μελών» | Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ\nΠρώτη Δημοσίευση: 08/10/2019 17:39 - Τελευταία Ενημέρωση: 08/10/2019 22:43\nEurogroup, EKT, ESM, τρόικα, λέξεις και όροι πρωτόγνωροι μέχρι πριν από δέκα χρόνια, απέκτησαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητα όλων των Ελλήνων στα χρόνια της κρίσης. Καθώς, όμως, αφήνουμε δειλά δειλά το «σκόπελο» της κρίσης στο παρελθόν, αρκετές από αυτές, όπως φαίνεται, «ήρθαν για να μείνουν». Η κανονικότητα στην οποία ευελπιστούμε όλοι οι Έλληνες να επιστρέψουμε θα είναι ίδια με το 2008, πριν ξεκινήσει η κρίση; Ή πλέον έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή, όπου η κανονικότητα δε θα έχει καμία σχέση με αυτή που γνωρίζαμε;\nΌλα τα παραπάνω αποτέλεσαν πεδίο επιστημονικής έρευνας για τον Καλαματιανό νομικό Απόστολο Βλαχογιάννη. Χάρις στις σπουδές του στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και ιδίως την ενασχόλησή του με το Συνταγματικό Δίκαιο, το οποίο είναι και το κατεξοχήν ερευνητικό του αντικείμενο, «γεννήθηκε» το βιβλίο με τίτλο «Το Σύνταγμα στη νέα ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση: Τάσεις και αλλοιώσεις του εθνικού συνταγματισμού». Περισσότερα, όμως, για αυτό το έργο, για το μέλλον της Ευρώπης όπως προδιαγράφεται, αλλά και το πόσο θα επηρεαστούν τα εθνικά Συντάγματα, μας λέει ο ίδιος ο συγγραφέας, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε στο «Θάρρος», λίγες ημέρες πριν από την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα στις 14 Οκτωβρίου.\n-Πώς πήρες την απόφαση να γράψεις αυτό το βιβλίο;\nΚατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών παρακολουθούσα, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι συμπολίτες μας πιστεύω, τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, την ψήφιση των λεγόμενων μνημονίων και την εφαρμογή των μέτρων που προέβλεπαν. Ξαφνικά, λέξεις όπως Eurogroup, ΕΚΤ, συμφωνίες χρηματοδοτικής στήριξης, μπήκαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και έγιναν ευρέως γνωστές. Δεν ήταν, όμως, σαφές από τις δημοσιογραφικές αναλύσεις από πού π.χ. αντλεί την εξουσία του το Eurogroup να παίρνει αποφάσεις για την Ελλάδα ή τι είναι ακριβώς ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Έτσι, αρχικά, από προσωπικό ενδιαφέρον, ξεκίνησα να μελετώ σε μεγαλύτερο βάθος όλες αυτές τις εξελίξεις. Βρέθηκα, λοιπόν, κάποια στιγμή να έχω συγκεντρώσει αρκετό υλικό στα χέρια μου και σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία να ασχοληθώ με αυτά και σε επιστημονικό επίπεδο, αξιοποιώντας τόσο τις σπουδές μου στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο όσο και τις γνώσεις μου στο Συνταγματικό Δίκαιο, το οποίο είναι το κατεξοχήν ερευνητικό μου αντικείμενο. Αυτό που με ενδιέφερε πρωτίστως ήταν να καταλάβω τι ακριβώς συνέβη αυτά τα χρόνια στη χώρα μας, ποιες είναι επιπτώσεις αυτής της ιδιαίτερα έντονης περιόδου στο Σύνταγμά μας και ιδίως να δω ποιες από αυτές τις αλλαγές δεν ήταν παροδικές, αλλά ήρθαν για να μείνουν.\n-Αναλύοντας αυτό που ονομάζεις ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι πλέον έχουμε περάσει στο στάδιο που το ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύει των εθνικών Συνταγμάτων;\nΑυτή η ερώτηση είναι αναμφίβολα ιδιαίτερα σύνθετη. Αρχικά, πρέπει να πω ότι από τη σκοπιά του Ευρωπαϊκού Δικαίου, το θέμα θεωρείται λυμένο προ πολλού. Από τη σκοπιά του εθνικού Συντάγματος, όμως, η υπεροχή του Ευρωπαϊκού Δικαίου δε γίνεται εύκολα δεκτή. Το ζήτημα αυτό προκαλεί συχνά συγκρούσεις και καταλήγει να λύνεται πάντα στην πράξη εν όψει συγκεκριμένων υποθέσεων. Είναι, πάντως, γεγονός ότι, από την κρίση και έπειτα, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο εφαρμόζεται στον τομέα της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής με αρκετά πιο αυστηρό τρόπο απ’ ό,τι στο παρελθόν και με μεγαλύτερη ένταση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί να εμπλέκονται εφεξής όλο και περισσότερο στη λήψη αποφάσεων σχετικά με το ποια θα είναι η φορολογική πολιτική των κρατών μελών, πώς θα αντιμετωπίσουν το έλλειμμά τους, πώς θα μειωθεί η ανεργία κ.λπ. Συνεπώς, το ζήτημα της υπεροχής του Ευρωπαϊκού Δικαίου αποκτά εδώ άλλες διαστάσεις, καθώς πρόκειται για ένα πεδίο ιδιαίτερα ευαίσθητο για την εθνική κυριαρχία των κρατών. Το ίδιο θα γινόταν, π.χ., αν το Ευρωπαϊκό Δίκαιο επενέβαινε με αντίστοιχο τρόπο στη διαμόρφωση της εθνικής πολιτικής άμυνας ή στην εξωτερική πολιτική.\n-Ενστερνίζεσαι τη λογική ότι για να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να πάμε σε «περισσότερη» Ευρώπη; Είναι κάτι τέτοιο αναπόφευκτο να συμβεί;\nΣε ένα κεφάλαιο του βιβλίου αντιπαρατάσσω από τη μία το σύνθημα «θέλουμε περισσότερη Ευρώπη» και από την άλλη το «θέλουμε το εθνικό κράτος να παραμείνει ισχυρό». Το πρώτο σύνθημα, καλώς ή κακώς, έχει συνδυαστεί μέχρι τώρα με μια υπέρμετρα αισιόδοξη προσέγγιση. Πρόκειται για τη λεγόμενη «θεωρία του ποδηλάτου», σύμφωνα με την οποία άπαξ και κάποιος αρχίσει να κάνει ποδήλατο, πρέπει να συνεχίζει διαρκώς, για να μην πέσει. Αυτή η λογική, όμως, έχει δημιουργήσει ζητήματα νομιμοποίησης και ίσως είναι και μια από τις αιτίες της ανόδου του λαϊκισμού πανευρωπαϊκά. Το κράτος χάνει σημαντικές αρμοδιότητες άσκησης ουσιαστικής πολιτικής, οι οποίες μεταφέρονται σε μια Ευρώπη, η οποία δεν είναι ακόμα επαρκώς δημοκρατικά νομιμοποιημένη, παρά τα θετικά βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Αυτό φαίνεται και από το ότι όσες φορές έγινε μια «στάση», για να δούμε αν οι λαοί της Ευρώπης συμφωνούν με όσα έχουν συμβεί ή πρόκειται να συμβούν, η απάντηση δυστυχώς ήταν τις περισσότερες φορές αρνητική. Το είδαμε χαρακτηριστικά στα δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα το 2005. Έτσι, τις περισσότερες φορές η ευρωπαϊκή ενοποίηση προχωρά με μικρά βήματα, περίπου στα κρυφά, λύνοντας πρωτίστως τεχνικά ζητήματα. Αυτό αποτυπώνεται στην πρόσφατη δημιουργία της λεγόμενης τραπεζικής ένωσης, η οποία παρότι είναι εξαιρετικά σημαντική, δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό. Ωστόσο, και πάλι αυτή η προσέγγιση έχει φτάσει στα όριά της, γιατί μέσα στην κρίση έγινε κατανοητό ότι η Ευρώπη παίζει έναν αφανή αλλά καθοριστικό ρόλο σε μια σειρά πολιτικών ζητημάτων.\n-Είναι αυτό που λέμε «ναι μεν θέλουμε περισσότερη Ευρώπη αλλά και τι Ευρώπη θέλουμε;»…\nΑυτή είναι μια πολύ εύστοχη παρατήρηση. Θα δώσω ένα παράδειγμα πάνω σε αυτό. Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 τέθηκαν κάποια αριθμητικά όρια και στόχοι σχετικά με το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος των κρατών μελών. Οι στόχοι αυτοί δεν έχουν επί της ουσίας αλλάξει από τότε. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η διαδικασία ελέγχου των κρατών, που έχει γίνει πολύ πιο αυστηρή σε σχέση με το παρελθόν. Η λογική της ΟΝΕ, που δημιουργήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ήταν ότι η νομισματική πολιτική παραχωρείται πλήρως στην Ευρώπη, αλλά η οικονομική πολιτική παραμένει στα κράτη μέλη. Αυτό σημαίνει ότι ένα κράτος είναι ελεύθερο να ασκεί την πολιτική του, αλλά υφίσταται και τις συνέπειες αυτής, δηλαδή χρεοκοπεί. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά και των υπόλοιπων κρατών που δοκιμάστηκαν από την κρίση, φάνηκε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό, καθώς οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές. Αποφασίστηκε έτσι να αλλάξει η δομή της ΟΝΕ και να διασώζονται εφεξής τα κράτη. Το αντίτιμο, βέβαια, ήταν όχι μόνο τα μέτρα που έπρεπε να λάβει κάθε κράτος ξεχωριστά, προκειμένου να λάβει την αναγκαία χρηματοδοτική βοήθεια, αλλά και ο προληπτικός έλεγχος των οικονομικών πολιτικών όλων των κρατών, για να αποτραπούν εγκαίρως τα όποια «ατυχήματα». Αυτή ακριβώς είναι η έννοια της νέας ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης. Η Επιτροπή πλέον ελέγχει τον προϋπολογισμό, πριν καν ψηφιστεί από το εθνικό Κοινοβούλιο. Ελέγχει τις κρατικές δαπάνες, παρακολουθεί την πορεία των εσόδων και παρεμβαίνει όπου βλέπει αστοχίες. Αυτό έγινε, εξάλλου, και πριν από λίγο καιρό στην Ιταλία, η οποία τελικά, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, στο τέλος συμμορφώθηκε. Όλο αυτό, όμως, παρότι εντάσσεται στη λογική της ευρωπαϊκής ενοποίησης και έχει ήδη εγκριθεί από τα κράτη μέλη, δημιουργεί, όταν επιτέλους εφαρμόζεται στην πράξη, ένα τέτοιο αποτέλεσμα που δεν είναι εύκολο να το «καταπιούν» οι ευρωπαϊκοί λαοί. Και φυσικά, δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα, καθώς αντιδράσεις υπάρχουν σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Γερμανία.\n-Έχεις ζήσει στο εξωτερικό, αρκετά χρόνια στη Γαλλία… Πρόσφατα εκεί υπήρχαν μεγάλες συγκεντρώσεις με τα «κίτρινα γιλέκα». Μήπως, τελικά, αυτό που επιχειρείται για «περισσότερη Ευρώπη» οδηγήσει στα αντίθετα αποτελέσματα;\nΉμουν πριν από λίγες μέρες στο Παρίσι και τα κίτρινα γιλέκα συνεχίζουν εκεί τις πορείες, που συχνά καταλήγουν και σε βίαια επεισόδια. Σαφώς, μία από τις αιτίες της ανόδου του λαϊκισμού, όπως είπα και πριν, είναι η αίσθηση απώλειας της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Τα κράτη χάνουν ευαίσθητες αρμοδιότητες, οι οποίες μεταφέρονται σε μια Ευρώπη, η οποία στα μάτια των λαών δεν είναι αυτή που τους εκπροσωπεί. Κάνει ο Μακρόν παροχές για να κατευνάσει το κίνημα των κίτρινων γιλέκων και αμέσως βγαίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά και η Γερμανία, και λένε ότι οι παροχές αυτές θα τεθούν στο μικροσκόπιο, για να ελεγχθεί κατά πόσον απειλούν τα δημοσιονομικά της Γαλλίας. Ο Γάλλος πολίτης που τα διαβάζει αυτά ποιον θεωρεί, τελικά, υπεύθυνο για την πολιτική που ασκείται, για τους φόρους που πληρώνει ή για τις παροχές που έχει ή δεν έχει; Μάλλον κανέναν, και αυτό συντελεί στο να αισθάνεται ότι κανείς δεν τον εκπροσωπεί τελικά και τον οδηγεί στο να αντιδρά εν τέλει, ακόμα και με σπασμωδικό τρόπο. Προσέξτε, όμως, και την άλλη όψη του ζητήματος, που καταλήγει σε μια σχεδόν σχιζοφρενική προσέγγιση. Κατηγορούμε την Ευρώπη για έλλειψη αλληλεγγύης και κάθε φορά που πάει να κάνει, έστω και δειλά, βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, την κατηγορούμε ταυτόχρονα ως αντιδημοκρατική.\n-Για να υπάρξει, τελικά, κοινή οικονομική πολιτική, μήπως χρειάζεται και κοινή ευρωπαϊκή διακυβέρνηση; Είναι κάτι τέτοιο εφικτό;\nΤα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν προς τα εκεί, γιατί όντως χωρίς περισσότερη πολιτική ενοποίηση, δεν μπορεί να υπάρξει κοινή οικονομική πολιτική, η οποία είναι πλέον αναγκαία. Στις ευρωεκλογές του 2014 είχαμε μια σημαντική εξέλιξη, καθώς τα ευρωπαϊκά κόμματα παρουσίασαν τους υποψηφίους τους και τα προγράμματά τους. Έτσι, οι Ευρωπαίοι πολίτες γνώριζαν ότι ψηφίζουν για να αναδείξουν επί της ουσίας τον επόμενο πρόεδρο της Επιτροπής. Δυστυχώς, αυτό δεν επαναλήφθηκε στις ευρωεκλογές του 2019. Πάντως, σκεφτείτε πόσο περισσότερο ενδιαφέρονται οι Έλληνες πολίτες για τις ευρωεκλογές, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, πόσο καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στο να νικήσουν οι σοσιαλιστές ή οι συντηρητικοί ή ακόμα πόσοι γνωρίζουν το όνομα του διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτό δείχνει μια σημαντική μετατόπιση πολιτικού ενδιαφέροντος προς την Ευρώπη.\n-Τι γνώμη έχεις για τις ευρωπαϊκές διαστάσεις του προσφυγικού/μεταναστευτικού φαινομένου; Ποιος είναι ο ρόλος της Ευρώπης;\nΑναμφίβολα, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο σημείο τριβής και το θέμα που ήδη ξεσηκώνει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις είναι το προσφυγικό/μεταναστευτικό. Εκεί η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποκτήσει σημαντικές αρμοδιότητες, που συνδέονται π.χ. με την πολιτική ασύλου, την πολιτική ασφάλειας και επιτήρησης των συνόρων. Θα είναι στο μέλλον σίγουρα το κύριο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ κρατών και Ένωσης. Ήδη κάποια εθνικά συνταγματικά δικαστήρια προωθούν την έννοια της εθνικής συνταγματικής ταυτότητας ως αντίβαρο στις πολιτικές της Ένωσης, είτε σε οικονομικό επίπεδο είτε ως προς το προσφυγικό/μεταναστευτικό. Η ίδια, δηλαδή, προβληματική που υπάρχει τώρα στα οικονομικά, μεταφέρεται σιγά σιγά και εδώ. Τολμώ, όμως, να κάνω μια πρόβλεψη. Με τον ίδιο τρόπο που η οικονομική κρίση στάθηκε η αφορμή για να υπάρξει μια στενότερη οικονομική ένωση μεταξύ των κρατών, η προσφυγική/μεταναστευτική κρίση μπορεί να σταθεί αφορμή για μεγαλύτερη ενοποίηση στον τομέα της ασφάλειας και των εξωτερικών σχέσεων.\n-Στο βιβλίο σου έχεις καταλήξει αν όλα αυτά που εφαρμόστηκαν ήταν ένα «προάγγελος» του μέλλοντος ή ήταν μια «παρένθεση» για όσο χρονικό διάστημα διήρκησε η κρίση;\nΣε ένα μεγάλο βαθμό, και αυτή εξάλλου είναι μία από τις βασικές θέσεις του βιβλίου, πολλά από αυτά που εφαρμόστηκαν ήταν απλά προάγγελος μιας νέας πραγματικότητας που ήρθε για να μείνει. Για να δώσω ένα παράδειγμα, η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ και όλων των εθνικών στατιστικών αρχών εν γένει συνιστά πλέον κομβικό στοιχείο της νέας ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης. Το ίδιο ισχύει και για τις διαδικασίες τήρησης των δημοσιονομικών στόχων, μέρος των οποίων αποτελούν και οι περίφημες «αξιολογήσεις». Μέσω της διαδικασίας του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, που ισχύει για όλες τις χώρες, οι οικονομίες όλων των κρατών μελών παρακολουθούνται τακτικά και στενά. Η περίπτωση της Ιταλίας το αποδεικνύει περίτρανα.\n-Εσύ, ως νέος άνθρωπος, που έχεις ζήσει αρκετά χρόνια στην Ευρώπη, πώς πιστεύεις ότι θα είναι η Ευρώπη του μέλλοντος, ιδίως εν όψει του Brexit;\nΠάντα ήμουν, και το δηλώνω ευθαρσώς, φιλοευρωπαίος. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι διακατέχομαι από μια ακραία αισιοδοξία, με αποτέλεσμα να βλέπω ότι όλα πάνε καλά. Η σελίδα της οικονομικής κρίσης φαίνεται να έκλεισε πλέον, αλλά οι προκλήσεις παραμένουν και εντείνονται. Το Brexit ήταν αρχικά ένα πλήγμα στην ενότητα της Ευρώπης, αλλά μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να σταθεί και ευκαιρία για μεγαλύτερη συνειδητοποίηση του τι μας προσφέρει η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιθέτως, αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η αμφισβήτηση εκ των έσω. Μιλάω για την άνοδο του λαϊκισμού, αλλά και την ισχυροποίηση ευρωσκεπτικιστικών κυβερνήσεων που δυσχεραίνουν το έργο της Ευρώπης και καθιστούν τη δράση της αναποτελεσματική. Πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν βήματα προς τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας της Ένωσης και την ενίσχυση του κοινωνικού προφίλ της, το οποίο επλήγη ιδιαίτερα εν μέσω της κρίσης. Όμως, το να αλλάξει η Ευρώπη παρεκκλίνοντας από τις θεμελιώδεις αξίες της σε ζητήματα δικαιωμάτων και κράτους δικαίου είναι κάτι που σίγουρα δε με βρίσκει σύμφωνο.\n-Το βιβλίο σου απευθύνεται αποκλειστικά σε νομικούς ή μπορεί να το διαβάσουν και απλοί άνθρωποι;\nΕίναι αλήθεια ότι το βιβλίο είναι καταρχήν επιστημονικό. Θέλω, όμως, να ελπίζω ότι και απλοί πολίτες μπορούν να βρουν σε αυτό απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχόλησαν όλους μας κατά την διάρκεια της κρίσης.\n*Ο Απόστολος Βλαχογιάννης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές και τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο στη Νομική Σχολή Αθηνών και συνέχισε την ακαδημαϊκή του πορεία στο Παρίσι, στο Πανεπιστήμιο Pantheon-AssasParisII, όπου πραγματοποίησε περαιτέρω μεταπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφία του Δικαίου. Στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής με υποτροφία του Γαλλικού Κράτους στο Πανεπιστήμιο Pantheon-AssasParis II, μετέβη στη Βοστώνη ως Επισκέπτης Ερευνητής στο Harvard Law School. Το 2011 ολοκλήρωσε τη διατριβή του, η οποία κυκλοφορεί στα γαλλικά στις εκδόσεις Classiques Garnier με τον τίτλο «Το ζωντανό Σύνταγμα: Οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ και το Σύνταγμα». Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο των Βερσαλλιών και έγινε δεκτός για τη θέση λέκτορα σε γαλλικά πανεπιστήμια. Εργάζεται ως επιστημονικός συνεργάτης στο Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Βασικό ερευνητικό αντικείμενό του είναι το Συνταγματικό Δίκαιο. Έχει συγγράψει τρία βιβλία και έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων σε νομικά περιοδικά, ενώ συχνά συμμετέχει ως ομιλητής σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Σάκκουλα το νέο του βιβλίο με τίτλο «Το Σύνταγμα στη νέα ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση: Τάσεις και αλλοιώσεις του εθνικού συνταγματισμού».\nΕκδήλωση και συζήτηση γύρω από το βιβλίο του Απόστολου Βλαχογιάννη στις 14 Οκτωβρίου\nΜε αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Α. Βλαχογιάννη «Το Σύνταγμα στη νέα ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση - Τάσεις και αλλοιώσεις του εθνικού συνταγματισμού» (εκδ. Σάκκουλα, 2018), το «Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου» διοργανώνει ανοικτή εκδήλωση με θέμα: «Το Σύνταγμα μετά την κρίση - Οι προκλήσεις της νέας ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης» τη Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου, και ώρα 18.00, στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών (Ακαδημίας 60)\nΕυάγγελος Βενιζέλος, πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου\nΕμμανουέλα-Ρεβέκκα Παπαδοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια Νομικής Πανεπιστημίου Αθηνών\nΑπόστολος Βλαχογιάννης, διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου.\nΤη συζήτηση θα συντονίσει η Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.


Ριχτάρι Τριθέσιου (180x300) Sb Home Tivoli Beige\nΚωδικός: 5206864058163 5206864058163\nΡιχτάρι τριθέσιου από την εταιρεία Sb Home. Έχει ethnik σχέδιο σε μπεζ-εκρού απόχρωση. Το jacquard ύφασμα είναι από 100% chenille που το καθιστά ιδανικό για τους χειμερινούς μήνες. Συνδυάστε το με τις υπόλοιπες διαστάσεις του ίδιου σχεδίου για ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.\nΔιακοσμητική Μαξιλαροθήκη (40x40) Sb Home Tivoli Beige


pallerios: Καλό χειμώνα!!!\n° Νιώθω τόσο ευχάριστα που τα λέμε και πάλι μετά από τόσο καιρό, που θέλω να ξεκινήσω λέγοντας «αγαπητό μου ημερολόγιο»…\n° Όλα δείχνουν ότι δεν θα πάει και τόσο καλά πάντως… Έξω η Φενέρ, μέσα οι Ρώσοι και καπάκι γκολ η Ρεάλ στο δεκάλεπτο… Οργασμός για τη Βασίλισσα στο πλήθος! Μπάρτσα με 10, κάτι που λείπει απ’ το Θρύλο. Μια μαγεία με το 10 στην πλάτη. Τέσσερις μήνες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος κι οι σύγγαυροι «κρεμασμένοι» στο διαδίκτυο για το όνομα. Τελικά Φαν ντα Σμα, οράνιε ο παικταράς! Τη βλέπω τη δουλειά… Λαός σκασμένος οικονομικά, εννοείται ότι περιμένει απ' τον εφοπλιστή να τα δώσει για μεταγραφές και τελικά ξεσπάει κρεσέντο γκρίνιας, με βρισιές αντάμα! Γούρι, γούρι!\n° Μάλαγα φέτος με τα μπούνια πάντως… Κυανόλευκα σαν τη Λαμία με Μπουονανότε!\n° Προσπαθούν πάντως… Κρατάνε ακόμα οι νεοέλληνες και δεν τους έχουν πάρει τα μέτρα!!!\n° Ο Πεπόνης έχει ξεμπροστιάσει τον Τζέφρι για την καταστροφή που επέφερε στους Έλληνες, μιας και το σχέδιο εξετελέσθη με χειρουργική ακρίβεια, κι αυτός …νοικιάζει τον εαυτό του! Πρωθυπουργός θα πληρώνεται να εκφωνεί λόγους… «Είσαι για μένα το νο1 και σπας τα φρένα της λογικής μου»! Τα κονόμησε με τα CDS και πουλάει τρέλα το γυμνασμένο παληκάρι! Δεν ξέρω αν σηκώσει ψηλά τα πόδια, το θέμα είναι να σηκώσει τα χέρια…\n° Την ώρα που οι νεοέλληνες με το ζόρι δεν πήγαν διακοπές …νερού, ρεύματος κλπ., ο πρωθυπουργός …Αντώνης Σαμαράς δεν πήγε διακοπές, δεν άπλωσε αρίδα, δεν ξεκουράστηκε!!! Καθόλη τη διάρκεια σκέπτονταν και συσκέπτονταν… Τελικά σκέφτηκε την απαγόρευση πρόσληψης συγγενών! Όποιος πρόλαβε, μπήκε… Και σόγια και πολιτευτές… Ο Διονύσης ξανά στο δημοσιογραφικό, η Άρια στο αθλητικό… Θα τους πληρώνουμε κι ας μην τους ψηφίσαμε, αμ’ πως;\nenikos.gr TA ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ από Enikos_gr\n° Όταν συμβαίνουν τέτοια πράματα, ο δημοσιογράφος δεν μιλά για εξοικονόμηση του κράτους, αλλά για ξεφτύλα κάμποσων που βγάζει στο παράθυρο!\n° Παρά τα όσα υπομένεις, στη δουλειά είσαι πρώτος μάγκας! Κι ας λένε μερικοί ότι «δεν πάει ο Έλληνας να δουλέψει εκεί»…\n° Οι Τούρκοι εν τω μεταξύ απαγόρευσαν στους Έλληνες να αγοράσουν τη γη των προγόνων τους!!! Τη στιγμή που οι Έλληνες χαρίζουν περιουσία άλλων, ακόμα κι αγέννητων, επειδή τα πήραν! Και δημοσιογράφοι και άλλοι Γκρούεζες του συνδικαλισμού και όνομα δεν ακούστηκε… Αβάντα και ιδεολογία και πάνω απ’ όλα τα φράγκα!\n° Τα «τέρατα» της οικονομίας απ’ τη Φθιώτιδα θα ζούσαν ανάπηρο στο σπίτι με 230 ευρώ; Οι υπόλοιποι ‘εθνοσωτήρες’ της φάπας, που τους λένε να μιλάνε με «πρέπει», ζουν με 400 ευρώ μισθό το μήνα; Τολμούν να προσπαθήσουν στη ζωή τους να διανοηθούν ότι θα εργάζονταν για μεροκάματο επιβίωσης;\n° Πράσινα και μπλε καφενεία, πατζούρια και σημαίες για να εκφράζει το …σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ την στήριξή του στον …δεξιό πρωθυπουργό, της κυβέρνησης με… τσόντα αριστεράς! Μιλάμε για κατάντια όμως…\n° Μια εκδήλωση που στηρίζω απ’ την πρώτη χρονιά της και θα τη στηρίζω πάντα… Από 7 έως 9 Σεπτεμβρίου θα διεξαχθούν τα Θερμοπύλια 2012. Μια είδηση που πρέπει να ακουστεί σε όλη την υφήλιο!\n° Στις 10 του μηνός πολλές φωνές θα ενωθούν για καλό σκοπό… Ο λόγος είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για ένα 18χρονο κορίτσι, το οποίο πρέπει να μεταφερθεί επειγόντως στη Γαλλία για μόσχευμα!\n° Περί τα μέσα του περασμένος μηνός, το κινεζικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων ‘Xinhua’, κατηγόρησε τις ΗΠΑ και τον Μπαράκ Ομπάμα ότι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα χημικά όπλα της Συρίας ως «φθηνή δικαιολογία» για μία στρατιωτική επέμβαση… Καραστημένο γεγονός θα ‘πρεπε να λέει!\n° Καλός κόσμος πάντως, «φιλέλληνες» κι αυτοί! Καρλ Γουίλαν, στο “Forbes”: «Η κατάλληλη αντιμετώπιση του διογκούμενου και μη βιώσιμου ελληνικού χρέους είναι η παραγραφή του και όχι η ενίσχυσή του με νέα δάνεια ή η αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη»… Πλάκα θα ‘χει μετά το Σημίτη να ευχαριστήσει κι ο Αντωνάκης… Πολύ την κουνάει κι αυτός την ουρά!\n° Αντιγράφω για καθαρά ιστορικούς λόγους:\nΥπεγράφη η «Συμφωνία Συμβιβασμού» μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των εταιρειών Siemens AG και Siemens Α.Ε. από τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, με βάση την εξουσιοδότηση που του παρείχε η Βουλή.\nΣύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, από τη συμφωνία προκύπτουν:\nΕπιπλέον στην ανακοίνωση τονίζεται ότι μέσω της συμφωνίας:\n- Η SIEMENS θα συνεχίσει να παρέχει κάθε δυνατή υποστήριξη στις Ελληνικές Αρχές, όποτε της ζητηθεί, σε σχέση με τη συνεχιζόμενη ανάκριση κατά φυσικών προσώπων, που έχουν εμπλακεί στην υπόθεση.\n- Αναλαμβάνει την καταβολή της νομικής δαπάνης, με την οποία έχει επιβαρυνθεί το Ελληνικό Δημόσιο για την υπόθεση αυτή.\n- Και ακόμη, εντάσσεται για μια περίοδο έως τριών ετών από την Ημερομηνία Έναρξης της Συμφωνίας, σε ένα πρόγραμμα εταιρικής συμμόρφωσης υπό ένα Επίτροπο που θα διορίσει το ελληνικό Δημόσιο.\nΤο τελικό κείμενο της «Συμφωνίας» που υπογράφηκε, δεν έχει καμία διαφοροποίηση από το σχέδιο «Συμφωνίας», που ενέκρινε η Βουλή των Ελλήνων.\nΑντιδρούν ΔΗΜΑΡ και αντιπολίτευτση\nTην κατηγορηματική αντίθεσή του στη «Συμφωνία Συμβιβασμού» μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των εταιριών Siemens AG και Siemens A.E. εξέφρασε πριν από την υπογραφή της από τον υπουργό Οικονομικών ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης.\nΟ ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του χαρακτηρίζει σκάνδαλο τον συμβιβασμό της ελληνικής κυβέρνησης με τη Siemens «που υπογράφηκε σήμερα μετά από πεντάμηνη καθυστέρηση και περίεργες μεθοδεύσεις».\nΣύμφωνα με τον βουλευτή του κόμματος Δ. Παπαδημούλη, ο συμβιβασμός «ευνοεί τη Siemens που δίνει ψίχουλα και μάλιστα σε είδος και βγαίνει λάδι για ένα τεράστιο σκάνδαλο που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο κατά 2 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την ομόφωνη εκτίμηση της Εξεταστικής Επιτροπής. Βολεύει τα συνένοχα κόμματα ΝΔ  ΠΑΣΟΚ που οργάνωσαν του κουκούλωμα και τον συμψηφισμό και τώρα βάζουν την οριστική ταφόπλακα», υπογραμμίζει ο βουλευτής.\n«Επονείδιστη και παράνομη» χαρακτηρίζουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες τη συμφωνία συμβιβασμού με την Siemens ενώ για τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα αναφέρουν ότι «θα ελεγχθεί κοινοβουλευτικά και όχι μόνο» καθώς υπέγραψε δίνοντας «γη και ύδωρ» στη γερμανική πλευρά.\nΚαι απιστία κατά του κράτους… Λογοδοσία; Πλάκα κάνουμε; Τουλάχιστον μην εναντιωνόμαστε ο ένας στον άλλο. Ούτε για τον παπά με τον αμείωτο μισθό, ούτε για τα σκουπίδια ένα σωρό… Δεν χάνονται χρήματα, ζωές χάνονται! Η απεργία είναι το λιγότερο!!!\n° «Κουράγιο λαέ,μπορείς να τους νικήσεις, μια άλλη κοινωνία εσύ μπορείς να χτίσεις». Αναδιαπραγματεύεστε και με ξύλο στα ΑμεΑ, σε Έλληνες, και στους «φιλέλληνες» προσοχή; Η βία εναντίον σας μόνο καταδικαστέα δεν θα είναι… Το λιγότερο λογοδοσία στην κατ’ ευφημισμόν δημοκρατία νταβατζήδων και μαφιόζων, που σας προστατεύουν για να τους δίνετε τα λεφτά του κοσμάκη!!!\n° Εξέγερση ακούμε αλλά δεν βλέπουμε… Τρία χρόνια τώρα η σωτηρία ίδια και κόσμος ακόμη υποστηρίζει ότι αυτοί προσπαθούν να μας σώσουν! Καθημερινά κινούνται γύρω μας τα παράσιτα. Τα χαιρετούν ακόμη άλλοι… Είναι πρώτοι μάγκες, ούτε σώβρακα δεν θ’ αφήσουν για να ζεσταίνεται έστω ο κώλος, όχι πετρέλαιο για καλό χειμώνα!\nΑναρτήθηκε από Παύλος Γ. Σφέτσας στις Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2012\nΕτικέτες Αθλητισμός, Άποψη, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Κοινωνία, Μία απ’ όλα, Οικονομία, Ποδόσφαιρο, Πολιτική, Φωτογραφίες


Ενδιαφέρον! Τι μουσική ακούει το κάθε ζώδιο - e-frapedia Ενδιαφέρον! Τι μουσική ακούει το κάθε ζώδιο e-frapedia\nΕνδιαφέρον! Τι μουσική ακούει το κάθε ζώδιο\nΌπως και σε κάθε τι άλλο, έτσι και στη μουσική, κάθε ζώδιο έχει τις δικές του προτιμήσεις.\nΕδώ θα μάθετε πως να προσελκύσετε κάποιο ζώδιο παίζοντας του την κατάλληλη μουσική ή τι CD να του διαλέξετε για δώρο.