🍀 Dobra wróżka Nowy Targ ⭐ Karty Tarota w Nowym Targu opinie i ceny wróżki 2022Wróżka Nowy Targ\nWróżka z Nowego Targu\nblog.otylia.pl » Małopolskie » Wróżka Nowy Targ\nDobra wróżka Nowy Targ\nJesteś z NowegoTargu z małopolskiego a może tylko jesteś przejazdem w NowymTargu i nie jesteś w stanie znaleźć dobrej wróżbitki ?\nWróżeniem z kart i numerologią posługuję się długi okres czasu, dlatego z rozkoszą mogę zasugerować Ci moje wróżenie z kart. Mam olbrzymie doświadczenie z kartami tarota.\nKażda osoba ma swoje bolączki, ale dzięki rozkładowi tarota udaje nam się zlokalizować najbardziej korzystne rozwiązanie w danej sytuacji.\nTarot Nowy Targ\nJeżeli szukają Państwo pomocy dobrej wróżki, to proszę o kontakt ze mną.\nWróżka Otylia - Twoja sprawdzona Tarocistka - Wróżka w Nowym Targu\nTagi: ⭐ wróżby i jasnowidz Nowy Targ, wróżka z Nowego Targu\nWróżka Nowy Targ 2022 rok - Wróżka - Tarot online - Wróżby z kart tarota - analizy numerologiczne - horoskopy tarot wróżba


Archiwum Historii Mówionej - Feliks Stanisław Badowski\nFeliks Stanisław Badowski „Jones”, „Grzyb”\nProszę opowiedzieć o swojej drodze bojowej – jak pan został żołnierzem Polski Walczącej, od kiedy zaczęła się pana konspiracja?\nMoja konspiracja zaczęła się z końcem 1942 roku.\nCzyli już było AK.\nJuż było AK, bo przedtem było ZWZ, ale ja [zacząłem] chyba w listopadzie 1942 roku. Przysięgę składałem w maju 1943 roku. Spotkania, zbiórki mieliśmy w kilku punktach. Nawet trzy – cztery razy mieliśmy na Powiślu przy ulicy Browarnej. Na Żoliborzu dwa razy i na Woli w naszej kamienicy chyba trzy razy albo więcej. [Było kilka ćwiczeń w terenie oraz kurs sapersko-minerski.]\nMieszkał pan przy ulicy…\nPrądzyńskiego [27 mieszkania 17 – od urodzenia]. W czasie okupacji pracowałem w fabryce „Lilpop, Rau i Loewenstein” i tam mnie chłopaki zwerbowali do sekcji – zaczęło się od tego. Przechodziliśmy różne szkolenia, między innymi sapersko-minerskie.\nProwadzone już przez fachowców, oficerów?\nTo był chorąży „Żuk”. Miałem zawsze żal do niego, że później nie zgłosił się na Powstanie (nie wiem dlaczego – może nie mógł?). On z nami, głównie, miał zajęcia – rozbieranie broni, czyszczenie broni (różnej broni – i maszynowej, i ręcznej). [Spotykaliśmy się również z innymi oficerami w zależności od rodzaju zajęć.]\nCzy uczono was także topografii?\nOczywiście, tak. Byliśmy dosyć szeroko wyszkoleni do akcji bojowej w mieście – głównie, bo chodziło o to, że jednak już wtedy [przewidywano walki w mieście. Wiedzieliśmy o aresztowaniu dowódcy „Grota”.]\nTak. Został aresztowany wcześniej. Było nastawienie, już przewidzieli, że jednak Powstanie kiedyś wybuchnie. Jeździliśmy nawet kilka razy za Bielany, w okolice Młocin, na strzelanie – ciche, z tłumikami.\nCzy na Woli też była akcja przebijania piwnic?\nTak, była. Z mojej kamienicy nie było potrzeby, dlatego że [łatwo] można było przebić się do fabryki. Wyjmowało się tylko cztery deski. Na podwórku był parkan fabryczny, można było wyjąć cztery deski – były w takim miejscu, że można je było założyć z powrotem – i uciekać tamtędy na [teren] fabryki. A fabryka była bardzo duża [około trzy i pół tysiąca pracowników].\nCzy to była fabryka Lilpopa?\nTak. Dom też należał do fabryki. Fabryka go wykupiła [przed wojną].\nJej pracownicy tam mieszkali?\nTak. Głównie pracownicy, bo inni też. Mój ojciec pracował w gazowni przy ulicy Dworskiej, ale starszy brat pracował u Lilpopa.\nJuż czegoś nauczyliście się. Czy powiedziano wam także, że to się w jakimś momencie przyda? Że będzie Powstanie?\nPowiedziano nam. Chyba jeszcze wtedy o Powstaniu za wiele mowy nie było, ale nawet byliśmy na kilku akcjach. Trzeba było kogoś z folksdojczów, którzy [pracowników źle traktowali]. Spuszczaliśmy im nawet lanie.\nJeszcze zanim zaczęto wydawać wyroki?\nTak. To było ostrzeżenie. Nie byliśmy upoważnieni, żeby wykonywać wyrok śmierci – to musiały być specjalne [rozkazy] z „Kedywu”. Ale lanie takim spuszczaliśmy, szczególnie wieczorami. Wiedzieliśmy, kiedy wraca, jest już ciemno – trzech, czterech chłopaków podskoczyło, worek mu na głowę i żeśmy go [poobijali].\nResocjalizacja. To też było ważne, bo ten człowiek później zmiękł.\nJednak miało to znaczenie dla jego dalszej działalności.\nNie prześladował, a był Werkschutzem w fabryce i jak złapali kogoś, że wynosił karbid czy coś [innego], to bił. Później już tego nie robił, bo wiedział, za co dostał.\nW przeddzień, 31 lipca, byłem na skromnym przyjęciu przy ulicy Jana Kazimierza. Siostra mojego kolegi wychodziła za mąż i jak wzięli ślub, to zrobili przyjęcie. [Gdy tam byłem], przybiegła jakaś panienka z karteczką.\nDo mnie. Była u mnie w domu, ale mama powiedziała, [gdzie jestem]. Przybiegła, poprosiła mnie i wręczyła kartkę. Było napisane: „Proszę zgłosić się na ulicę Mickiewicza nr – nie pamiętam dokładnie, ale chyba 48 – mieszkania …”. Wiedziałem, o co chodzi, bo już w powietrzu wisiało, że ma wybuchnąć [Powstanie]. Poszedłem do domu, wziąłem chlebak, troszkę przebrałem się. Poszedłem do piwnicy, [gdzie] miałem schowane cztery granaty – jeszcze z 1939 roku – obronne, porządne granaty. Wziąłem je do chlebaka (miałem duży chlebak). Wsiadłem w tramwaj, to było przed godziną [policyjną]. Była wtedy godzina policyjna…\nO siedemnastej była godzina „W”, ale na Żoliborzu strzały były o trzynastej czterdzieści pięć.\nAle ja musiałem zgłosić się 31 lipca, już w przeddzień [wybuchu].\nTak, była mobilizacja wstępna.\nWieczorem. U pani majorowej, której mąż był w niewoli, było już chyba trzech chłopców. Myśmy tam spali i na 1 sierpnia byliśmy już gotowi. 1 sierpnia, jeszcze przed godziną „W” widocznie podpułkownik „Żywiciel” już wyznaczał punkty, gdzie mają się zbierać, żeby nie wszyscy w jednym miejscu, bo było chyba przynajmniej ze cztery setki osób. Byli też bez broni. Zebraliśmy się (grupka) chyba już o szesnastej w pobliżu placu Wilsona. Wcześniej była strzelanina.\nNa moście Gdańskim.\nTak, na moście Gdańskim ([chyba] lotnicy niemieccy… już dokładnie nie pamiętam). Zgłosiłem się na punkt – dostałem przydział, opaskę z numerem plutonu.\nCzy w ramach przydziału była broń?\nPan miał tylko przedwojenne granaty?\nMnie jeszcze obdarzyli karabinem. Francuskim, starym, z pierwszej wojny światowej – Mosin. Ale to był bardzo dobry karabin, celny. Bardzo długi wprawdzie i niewygodny. Szczególnie jak padał deszcz i szliśmy w nocy…\nTak. W pierwszym dniu po godzinie „W” pułkownik „Żywiciel” rozdzielił wszystkich, kto gdzie ma brać udział w szturmie. Ugrupowań było mnóstwo. Był „Żaglowiec”, „Żubr”, „Żyrafa 1”, „Żyrafa 2”, „Żmija”, 9. kompania dywersji „Żniwiarz”. Trafiłem do „Żaglowca”. Było ciężko, bo nie zgłosiło się wielu ludzi, owało i dowódców i żołnierzy.\nMoim dowódcą [plutonu] był podporucznik „Cap”.\nJakie były pierwsze zarządzenia, zadania?\nPierwsze zadanie – nasze plutony (były chyba cztery plutony) – mieliśmy atakować i zdobyć Cytadelę. Inne ugrupowania miały zdobyć lotnisko na Bielanach, wspólnie z oddziałami puszczańskimi. Inne oddziały – na Dworzec Gdański. Było jednak za mało ludzi, żeby to wszystko [obsadzić]. Wszystkie akcje, które były w pierwszym dniu, właściwie załamały się.\nŻadnej nie udało się…\nNie udało się, wszystkie załamały się. Do wieczora (już było ciemno) pułkownik „Żywiciel” zebrał wszystkich – tych, którzy jeszcze żyli i mogli chodzić, bo zginęło wtedy dużo chłopców, [około 40%].\nJak wyglądało wasze natarcie na Cytadelę?\nNasz pluton miał pozycje od strony ogródków. Inne plutony miały z drugiej strony, od bramy (mieli zdobyć bramę). Ale było tam tyle gniazd niemieckich karabinów maszynowych, że nie można było podejść bliżej [niż] na sto metrów. Trzeba było szybko do ziemi i tyłem, na kolanach, łokciach wracać ze wszystkim – z granatami i z karabinem. Raptem oddałem dwa strzały. Ale też tak oddałem te strzały, że nie wiem, czy trafiłem w gniazdo karabinów (tak przypuszczałem). W końcu musieliśmy się stopniowo, stopniowo wycofać, bo nasi dowódcy widzieli, że będzie klops. Jak wszyscy pójdą do przodu, to wszystkich wystrzelają jak kaczki.\nGdzie znowu zebraliście się po wycofaniu?\nZebraliśmy się na placu… Było dość ciemno, nie powiem nazwy placu.\nNajbliższy był plac Inwalidów.\nMoże to był plac Inwalidów – prawdę mówiąc nie za bardzo znałem Żoliborz; Wolę znałem dobrze, ale Żoliborza nie. Po naradach z dowódcami kompanii i plutonów pułkownik „Żywiciel” zdecydował, żeby wyjść do Puszczy Kampinoskiej z tego powodu, że tak dużo chłopców zginęło. Miały być tam zrzuty i mieliśmy pójść [po broń]. Sformowała się duża grupa. Ci, którzy byli ciężko ranni, zostali na Żoliborzu. Ci, którzy byli lekko ranni, też szli. Brnęliśmy przez całą noc, prowadził nas pułkownik „Żywiciel”. Był przewodnik, chłopiec z Marymontu, który bardzo dobrze znał drogę. A było ciemno, szliśmy o dziesiątej [wieczorem].\nCzy mieliście orientację, gdzie są stanowiska niemieckie?\nZ grubsza była orientacja, bo tam gdzie myśmy przechodzili, to czasem z boku usłyszało się strzały, przejechał samochód. Ale Niemcy w nocy siedzieli raczej w swoich koszarach. Szliśmy przez pola, błoto, bo wtedy padał deszcz. Strasznie. Był rozkaz, żeby karabiny [nieść] lufami na dół, żeby nie zamoczyć. Dobrnęliśmy dopiero nad ranem, bo bardzo długo kręciliśmy. Doszliśmy do Sierakowa, to był już skraj Puszczy Kampinoskiej. Szliśmy przez Bielany, przez Młociny, tylko że okrężną drogą. Było ciemno. Niemcy wprawdzie oświetlali ciągle rakietami, cały czas były puszczane rakiety.\nDotarliście do lasu. Czy mieliście gdzie się podziać?\nRozlokowaliśmy się w wiosce, w Sierakowie, po kilka osób w każdej chacie, stodole i tak dalej. Chcieliśmy przeczekać przynajmniej do rana, bo już dalej iść to było troszkę ryzykowne. Byliśmy tam do dziewiątej rano. Przedtem [„Żywiciel”] wysłał meldunek do generała Chruściela, czy jego decyzja jest dobra, żeby pójść do puszczy po broń. Ale przez dłuższy czas nie było odpowiedzi, więc [„Żywiciel”] zdecydował sam. Na drugi dzień przyszedł rozkaz od Chruściela, żeby wracać na Żoliborz. My już [byliśmy] strasznie wykończeni. Buty spadały, trzeba było wiązać sznurkami, bo było błoto, a buty były przydziałowe (takie jak dawali w fabrykach). Wracaliśmy z puszczy, też w chaosie. Nie wiadomo było, w końcu nie znaliśmy się dobrze.\nPo raz pierwszy zobaczyliście się poprzedniego dnia.\nTak, oczywiście. Moi koledzy – dwóch, z którymi byłem u pani majorowej – my się znaliśmy, ale później nas rozdzielili, każdy poszedł do innego plutonu. Wiem, że obydwaj zginęli pod Dworcem Gdańskim.\nWracaliście po dwóch dniach?\n[Po jednym dniu]. W Sierakowie byliśmy jeszcze chyba z dziesięć godzin – aż do zmierzchu. Przywieźli nam zupę (z Lasek, od sióstr), chłopi dali nam troszkę chleba. Zjedliśmy co nieco. Każdy był głodny. Na drugi dzień wracaliśmy – też nocą, czyli druga noc nieprzespana. Przedtem, w Sierakowie, to wszyscy się trochę zdrzemnęliśmy, gdzie kto mógł. Przeważnie w stodołach, bo było mokro po deszczu, więc nie można było na świeżym powietrzu. Wracaliśmy całą grupą. Byłem w straży tylnej, tylko już nie byłem w [swoim] plutonie, ale w innym. Ale gdzie miałem szukać? Dowódcy w ogóle nie widziałem. Zatrzymaliśmy się siedem kilometrów przed Żoliborzem. Jeszcze było bardzo rano, ale już lekko widniało. [Zatrzymaliśmy] się na osiedlu Zdobyczy Robotniczej. To było chyba siedem kilometrów od centrum Żoliborza, blisko Bielan. Nastąpił odpoczynek. Rozlokowaliśmy się między domkami (były domki, bloki). Ludzie byli nawet dosyć przychylni (na wsi nie wszyscy byli [tak nastawieni], ale tu jakoś lepiej). Zaatakowali nas Niemcy. Ktoś omyłkowo wystrzelił.\nKtoś od was?\nTak. Jeszcze zapomniałem wspomnieć, że jak szliśmy do puszczy, to rozerwało chłopca. Miał „sidolówkę”, wyleciała mu zawleczka i go rozerwało. Młody chłopiec, piętnastoletni. Niemcy nas zaatakowali. Zjawił się później samolot, okrążył i za godzinę, półtorej Niemcy zaczęli okrążać całe osiedle. Byliśmy w kropce, zaczęliśmy się bronić. Każdy miał wyznaczone przez dowódców stanowisko. Broniliśmy się prawie cały dzień z przerwami, bo Niemcy zaatakowali, wycofali się, później przyszły dwa czołgi i też zaczęły strzelać. Stałem na narożniku, pocisk trafił akurat w blok i przysypały mnie cegły. [Prawy] bark miałem cały czarny, później siny. Byłem tylko obity, tak to nic mi się nie stało, nogi miałem zdrowe.\nJaki był efekt? Czy udało się wam przebić?\nTak. Niemcy w końcu wycofali się. Po decyzji pułkownika „Żywiciela” (był tam jego zastępca, szef sztabu, major „Roman”), kto nie czuje się na siłach, to niech wraca do Puszczy Kampinoskiej, a reszta niech idzie dalej na Żoliborz. Na Żoliborzu już wtedy był spokój i jakoś dotarli. Też chciałem iść na Żoliborz, ale zobaczył mnie ksiądz Szeląg. Wyciągnął mnie z gruzów, zobaczył że jestem zakrwawiony i poobijany. [Ksiądz] był chyba z zakonu marianów. Zaciągnął mnie na Bielany do domu, który nazywał się „Nasz Dom”. Przed wojną było to schronisko [dla dzieci żydowskich]. Zamieniono na szpital. Oczywiście prosił, żebym zostawił karabin, [widocznie leżał obok, nie pamiętam, chyba] zostawiłem.\nCzy oddał pan karabin jakiemuś koledze?\nNie jestem w stanie [powiedzieć], co w ogóle stało się z karabinem, bo byłem tak oszołomiony… Nawet chyba na chwilę straciłem przytomność. Ale później doszedłem do siebie. Leżałem, czułem mokro wszędzie [na twarzy] – krew. Wstałem, ale znów się przewróciłem. Ksiądz Szeląg kręcił się i szukał [rannych]. Już ci, którzy mieli iść na Żoliborz, poszli. Główna grupa już poszła, a kilku zostało w gruzach – ci, którzy nie mogli się podnieść, więc [ksiądz] chodził i szukał.\nJak długo pozostał pan w „Naszym Domu”?\nDługo nie byłem, bo bałem się – blisko byli Ukraińcy. Blisko stacjonował batalion RONA (Russkaja Oswoboditielnaja Narodnaja Armija). Byłem chyba cztery dni. Ksiądz Szeląg mówi, że jak ktoś czuje się na siłach, to może jednak poszedłby do lasu. Zgłosiłem się od razu, bo co – mówię – mają mnie tu zarąbać? Przecież jak przyjdą, [to nas wykończą].\nCzy wrócił pan do Puszczy Kampinoskiej?\nDo kogo pan się zgłosił?\nKsiądz [dał] łączniczkę, „Jadzię”, żeby nas poprowadziła.\nCzy było was więcej?\nWięcej nas było, chyba sześciu albo siedmiu. Większość chłopców była z Żoliborza (czterech) i trzech było z Woli. [Łączniczka] znała hasło, my nie znaliśmy. Znała hasło, znała odzew i nas zaprowadziła.\nDo kogo was zaprowadziła?\nZaprowadziła nas za Sieraków, [gdzie] było dowództwo. Wtedy dowódcą był już porucznik „Góra” (późniejszy „Dolina”). Kapitan „Szymon” był ranny i był chyba zabrany do Lasek do szpitala. Do Lasek brali przeważnie oficerów i ważniejszych, a [resztę] pchali gdzie się dało… [Łączniczka] nas zaprowadziła. Oczywiście „prześwietlili” nas. Przedtem powiedziała hasło, to wpuścili. Przed tym była czujka i nas zatrzymali.\nPoszliście do dowództwa?\nZgłosiliśmy się do jednego z dowódców – nie do „Góry”, tylko do jego zastępcy, chyba do dowódcy kompanii (był chyba porucznik „Zetes”). Kazali się umyć…\nAle włączyli was do oddziału?\nWłączyli nas, bo lada dzień spodziewali się zrzutów i mówią: „Przydadzą się chłopaki, będą pomagać przy odbiorze zrzutu”. Włączyli mnie później do kompanii porucznika „Strzały”, u którego byłem już prawie do końca. Najpierw był dowódcą plutonu, później był dowódcą kompanii a w końcu został dowódcą batalionu, ale to już później, przy końcu sierpnia. Ludzi do puszczy przybywało. Już byli chłopcy z Batalionu „Wigry”, byli już z Woli. Major „Okoń” był przedtem dowódcą na Woli w Batalionie „Pięść”. Później dowództwo główne skierowało „Okonia” również do puszczy i objął dowództwo od „Doliny”. „Dolina” był dowódcą na krótki okres, może tydzień. Później przyjechał „Okoń” i jeszcze przyprowadził ze sobą chyba z pięćdziesięciu chłopców.\nJakie były wasze działania w Puszczy Kampinoskiej?\nTam było [dużo] roboty. Żołnierze z puszczy robili często wypady na szosę, która prowadziła do Leszna skrajem puszczy. Często udało się załatwić, zatrzymać jakiś samochód. Ostrzelaliśmy go, Niemcy wyszli i my go zabraliśmy. Później w puszczy było nawet dużo samochodów niemieckich. Po jakimś [czasie] pułkownik „Żywiciel” poprosił majora „Okonia”, żeby przysłał na Żoliborz ze trzy kompanie dobrze uzbrojonych ludzi, bo szykują się na zdobycie Dworca Gdańskiego, a sami mają za mało broni. Między innymi też brałem udział w tej grupie. Przedostaliśmy się. Przez pewien [czas] między Bielanami a puszczą stał batalion węgierski (chyba nawet stała dywizja), więc nas przepuszczali. Z początku nie za bardzo, ale później nasz dowódca dogadał się z nimi po niemiecku. Nie mieliśmy problemów.\nCzy rzeczywiście dotarliście na Żoliborz, żeby atakować Dworzec Gdański?\nDokładnie nie pamiętam daty, chyba w drugiej połowie sierpnia.\nTak 20, 21 sierpnia i niestety oba ataki nieudane.\nTo wyglądało bardzo groźnie, bo co rusz, to kogoś wynosili. Niemcy tak zadekowali się na stanowiskach i mieli tyle broni…\nPrzede wszystkim na pociągach były umieszczone działa.\nPociąg pancerny był swoją drogą, tak. Akurat byłem na tym odcinku, gdzie nie było pociągu, ale też co jakieś czterdzieści metrów było gniazdo karabinów maszynowych, ciągle terkotały. Zeszło nam się chyba ze trzy godziny. Jak później obliczali, zginęło około czterdzieści procent załogi. I tych biednych żołnierzy z puszczy, którzy przyszli z „Doliną”, też dużo zginęło. W akcji była cała kompania z Wileńszczyzny (byli nawet prawosławni, bo mieli medaliki z krzyżem [z ukośną belką]). Wycofaliśmy się do puszczy. Zostawiliśmy broń żołnierzom z Żoliborza i poszliśmy do puszczy, bo wiedzieliśmy, że dostaniemy nową broń. W Puszczy Kampinoskiej magazyn był dosyć dobrze zaopatrzony. Już wcześniej z niektórych magazynów (nawet z Warszawy) kapitan „Szymon” (obrotny facet) naściągał sprzęt bojowy. Później było też dużo zdobycznego sprzętu. Było dużo butów – od razu wymieniłem sobie buty, bo przecież nie miałem (jeszcze przed akcją na Dworzec Gdański, już miałem saperki).\nI wróciliście bez kłopotów?\nTak bardzo bez kłopotów to nie, bo dwa razy nas ostrzelali. Ale przeczekaliśmy. Też wracaliśmy wieczorem, jak już było ciemno, w dzień nie było mowy. Dobrnęliśmy z powrotem do puszczy. Najbardziej mi utkwił [w pamięci] przypadek (już w puszczy), jak był chyba pierwszy zrzut aliancki. To było dosyć mądrze przygotowane. W stodołach we wsi Wiersze (to już było dalej, bo dowództwo przeniosło się bardziej w głąb puszczy – z Sierakowa do miejscowości Wiersze) były zainstalowane radiostacje polowe. Był porucznik „Jan”, nazywał się Jan Dąbrowski. Nie widziałem radiostacji, bo tylko zaufani [mieli dostęp]. Ale jak miałem czasami służbę, to właśnie z chłopakiem, który był w takiej stodole i widział to. Kręcili [pedałami] na rowerach, mieli przekładnię i napędzali agregat. Porucznik „Jan” codziennie raniutko nasłuchiwał wiadomości z BBC. Jeśli przy końcu audycji zagrali jakąś piosenkę legionową ([na przykład] „Przybyli ułani”, „Wojenko, wojenko”), to znaczy, że tej nocy będzie zrzut. Wiedziałem o tym, ale dowiedziałem się od tego chłopca, z którym miałem kiedyś w nocy służbę. Wtedy porucznik „Jan” dawał znać dowódcy i były już przygotowania – wozy, konie, bosaki, drabiny (okazało się, że to bardzo się przydawało). Mówili, że już były dwa alarmy i żaden samolot nie przyleciał. Ale wtedy akurat przyleciał.\nIle zrzutów pan zapamiętał?\nZapamiętałem jeden zrzut. Może później było więcej, ale nie we wszystkich brałem udział. Z Wierszy na zrzutowisko jechaliśmy chyba z godzinę. [Jechaliśmy] na dużą polanę. Do ochrony grupy i wozów był jeszcze szwadron kawalerii „Doliny” z karabinami maszynowymi na taczankach. Pierwszy raz widziałem taczanki, chyba był to raczej ruski [sprzęt]. Czyli – koń ciągnął à la bryczkę na resorach, [na której] był duży karabin maszynowy (Maxim czy inny). Pojechaliśmy na zrzutowisko, [które] wkoło obstawili karabinami maszynowymi. Jeszcze przed tym, [około] sto metrów dalej, wystawili czujki.\nMusieliście dawać sygnały.\nZrzut był zawsze tak ustalany, że [ma być] o godzinie dwudziestej czwartej. Jak do piętnastu [minut po północy] nie było, to znaczy, że trzeba już wracać. Ale wtedy akurat był [zrzut]. Chłopcy na polanie (chyba piętnastu) kładli się, robili krzyż. Każdy miał lampkę mag-dymo – jak ruszał, [naciskał], to migało światło. Porucznik „Jan” wszystkim dowodził. Miał inną lampkę, która miała czerwone światło (tylko on jeden). Po godzinie dwunastej usłyszeliśmy straszny szum. Drzewa zaczęły się kłaść i był bardzo duży hałas w powietrzu. Jeden z kolegów mówi do mnie: „No jest!”. Przycupnęliśmy. Byłem na czujce, troszkę z dala od polany, nie leżałem w krzyżu. Jak samolot nadleciał, jeszcze był dosyć wysoko, to już machali [światłem], żeby widział, że to jest miejsce zrzutu. Później samolot zatoczył koło, zniżył się. Spojrzałem w górę – srebrny kolos, maszyna! To chyba był Liberator (wtedy nie znałem się na tym) albo Halifax. Wiem, że Halifax miał kółeczko, a Liberator chyba miał białą gwiazdę. Zatoczył [koło] i zniżył się może na sto pięćdziesiąt metrów. Ale sosny kładły się od podmuchu. Wtedy zrzucił chyba siedem czy osiem pojemników.\nWszystkie. Mało tego – zrobił koło i wyrzucił jeszcze resztę, tak że pojemników było jeszcze więcej (dokładnie nie pamiętam ile). Odleciał, wszystko szczęśliwie udało się. Wtedy chłopcy również i mnie ściągnęli z posterunku, żeby wyciągać pojemniki. Teren był troszkę bagnisty, więc kilka [ugrzęzło]. Kilka spadochronów zawiesiło się na drzewach. Nie wzięli piły, bo zapomnieli. Była drabina, ale z drabiny nie można było sięgnąć. Porucznik „Jan” zarządził, żeby ściąć drzewo karabinem maszynowym. To była akcja, która miała kryptonim „Chochla”. To wszystko pozbieraliśmy. Trzeba było dokładnie zebrać, żeby Niemcy później nie zobaczyli nawet śladów (ślady na pewno [jakieś] były, ale to nie wiadomo po czym). Spadochrony, wszystko ładowaliśmy na wozy. Były trzy drabiniaste, chłopskie wozy, w dwa konie.\nCzy wzbogaciliście się o broń?\nWtedy w pojemnikach była głównie broń, amunicja i w dwóch pojemnikach była żywność. Czekolady, kawa, konserwy. [Były też] papierosy. Sporo. Wszystko zajechało do Wierszy. Wśród chłopców było też kilku z batalionu „Wigry” (też siedzieli na wozach, w trakcie [jazdy] rozmawialiśmy ze sobą).\nTo wasza sytuacja była dużo lepsza niż oddziałów…\nNa pewno. Myśmy mieli broni w bród. W puszczy, w jednej stodole, mieliśmy dwóch rusznikarzy, którzy broń czyścili, konserwowali. Był zapas broni. Po każdej akcji dużo broni straciło się, [więc] trzeba było uzupełniać. Były też wypady, bo gdzieś Ukraińcy dobrali się do wioski, zaczęli rabować, gwałcić. Ktoś dał znać do naszych oddziałów i porucznik „Okoń” wysłał nasz oddział – dosyć mocny, dobrze uzbrojony. Okrążyli i wyrąbali Ukraińców. Wprawdzie później Niemcy zrobili odwet na wiosce, ale jednak troszkę się już bali. Było kilka różnych wypadów. Chłopaki zahartowali się, bo jednak nie spali w łóżku, tylko spali cały czas jak nie w stodole, to gdzieś w chałupie – to zależy. W pobliżu była leśniczówka, duży budynek, było w niej dowództwo. Jak nie było akcji to był spokój, troszkę człowiek odpoczął, odprężył się. Nie było za bardzo co robić, bo ani radia, ani [gazety]…\nAle akcji pomocniczych dla powstańców już nie…\nTak! Nie mówię, że ja, ale były plutony, które trudniły się przemytem broni z puszczy na Żoliborz, żeby [powstańcom] zostawić broń. Takich kursów było kilka. Dopóki byli tam Węgrzy, to nie było problemów, ale później jak Węgrów zmienili Ukraińcy, to już był problem. Trzeba było [iść] okrężną drogą i tylko nocą.\nDocierały jednak jakieś.\nDocierały i wracały. Nie było lekko, było to raczej ryzykowne – do pewnego stopnia. Major „Okoń” był dobrym dowódcą, tylko że był chyba ze wszystkimi dowódcami niższego szczebla... Zawsze były nieporozumienia – tak przynajmniej słyszałem.\nSkończył pod Jaktorowem.\nTak. To był bardzo odważny facet. Do Jaktorowa szliśmy dopiero pod koniec września. Nie miałem kalendarza, ale wiem, że to było po 25 września. Wiedzieliśmy, że Powstanie już dogorywa.\nCzy mieliście wiadomości? Czy docierały?\nTak. Z radiostacji, które były w stodołach, była łączność z dowództwem, czyli z pułkownikiem Chruścielem. Była też łączność z dowództwem we Włoszech (wojska polskiego, które tam stacjonowało) – właśnie stamtąd pochodziły zrzuty.\nTak. Z Żoliborzem była łączność prawie na co dzień, nawet przechodzili łącznicy. W sumie radiostacji było chyba pięć (w dwóch stodołach). Ale później nazbierało się ludzi. Przyszło dużo ludzi z Warszawy – z Woli, z Ochoty (jak dostali się na Żoliborz – nie wiem, bo tam kanałami nie przechodzili). Później było chyba z tysiąc ludzi, a może więcej. Tak że był nawet kłopot z wyżywieniem.\nPotężna siła – tysiąc osób.\nTak. I to już później, we wrześniu, wszyscy byli porządnie uzbrojeni – nie tak jak było w początkach, że chłopaczyna miał dwa granty i wysłali go gdzieś [na linię walki]. Przy końcu września, po naradach dowódców, zdecydowali, że mamy przenieść się do Puszczy Mariańskiej i do lasów świętokrzyskich.\nTak, przedzierać się. Ale to było posunięcie nie za bardzo udane, ponieważ cała kolumna, która miała się przedzierać, liczyła pewnie ze trzy kilometry. A Niemcy – przecież krążyły samoloty i widziały to. Tak że w drodze, w bagiennych terenach, zostawały wozy, nawet amunicja i żywność. Trzeba było to zostawić, bo nie można było tego wyciągać – nie było na to czasu. Brało się rannych, to rannych też już zostawiało się w drodze. Dobrze, jak tacy ranni trafili w ręce [dobrych] chłopów, to ich zabrali, opatrzyli. To były straszne rzeczy, nie do opisania. Niemcy z samolotów strzelali do kolumny. Dotarliśmy pod Jaktorów, pod tory kolejowe (blisko Żyrardowa). Najbardziej ucierpiały te oddziały, które były w czołówce. Te, które były na końcu, jeszcze zdążyły wrócić (kilka plutonów, które ubezpieczały tyły). Należałem do tych, którzy wrócili. Ocalałem. Tak, to na pewno bym nie ocalał. Przebiła się tam kawaleria porucznika „Doliny”, jakoś przemknęli się. Niektórzy byli ranni – [któryś] spadł z konia, ale drugi wziął go na konia i [wiózł]. Był chorąży „Nieczaj”, który był dowódcą dywizjonu. W sumie były cztery szwadrony kawalerii plus szwadron karabinów maszynowych na taczankach. Tak że też byli bardzo dobrze uzbrojeni i zahartowani w bojach. To byli przeważnie żołnierze września (nie wiem, gdzie się przechowali), wszyscy mieli spłowiałe mundury.\nCzy cofał się pan na własną rękę, czy z innymi?\nByła cała grupa, może trzydziestu.\nW którym kierunku udaliście się?\nWracaliśmy […] w stronę puszczy, tylko już nie do Wierszy, a bliżej Sochaczewa, bliżej Bzury. Moja cała eskapada skończyła się. W puszczy jeszcze przebywaliśmy dwa, trzy tygodnie.\nCzy mieliście jeszcze dowództwo, czy już nikogo?\nBył jeden, który był sierżantem.\nI także wtedy skończyło się już Powstanie?\nTak. 2 października był koniec Powstania, a my przecież ewakuowaliśmy się z puszczy też prawie całe trzy dni. Później powrót…\nCo pan wtedy zrobił? Już puszcza przestała być dla pana ostoją.\nJeszcze mieliśmy broń, jak wróciliśmy, ale mieliśmy kłopot z bronią, trzeba było coś kombinować.\nW końcu sierżant mówi: „Musimy gdzieś broń ukryć i podekować się między wioskami, chłopami, gdzie kto może”. Miałem w tamtych okolicach dalekich kuzynów, ale to były okolice Błonia. To było dosyć daleko, bo Sochaczew – Błonie to było prawie trzydzieści kilometrów. Namówiłem jeszcze czterech i wybraliśmy się w pięciu. Też szliśmy lasem.\nCzy udało się wam dotrzeć?\nTak i już w tej wsi przebywaliśmy chyba jeszcze cały listopad i grudzień. Październik – jeszcze byliśmy w puszczy, a w listopadzie już byliśmy w wioskach. Broń staraliśmy się ukryć w lesie. Wykopało się dołek, [broń] okręciło się pałatkami, mówiło się: „Może kiedyś się to odnajdzie”. Ale nigdy tego się nie odnalazło.\nI w tamtym rejonie nie było już żadnych podstępnych działań Niemców?\nNa pewno były, bo Niemcy ciągle szukali, ale jak człowiek ukrył się w stodole, na sianie, to nawet czasem jak weszli, to tylko pokrzyczeli. Jak nie spalili, to się udało. Jak podpalili, to było gorzej, a to były częste przypadki.\nPrzebywał pan tam do grudnia?\nTak. Nie miałem kenkarty. Myślę – jak mnie teraz złapią Niemcy, to będę miał kłopoty. U kuzynów pracowałem na roli jeszcze z dwoma kolegami i [potem] dostaliśmy się do Pruszkowa. W Pruszkowie skontaktowaliśmy się z naszym Czerwonym Krzyżem. Nazywało się to…\nPanie [z RGO] załatwiły nam lewe kenkarty.\nPoszedł pan do kuzynów, trochę u nich pracował a potem dotarł do Pruszkowa, gdzie udało się panu skontaktować z PCK, dzięki czemu miał pan kenkartę.\nW Pruszkowie spotkałem kolegę, który tam stale mieszkał. Przygarnął mnie i mieszkałem w Pruszkowie. Ale do Warszawy nie poszedłem wcześniej jak w marcu, bo początkowo była tam straszna czystka, enkawudziści szukali…\nTak. Miałem [też kilku znajomych z AL], którzy od razu poszli do milicji i poszli na współpracę z [nową władzą, więc miałem powody, by ich się obawiać].\nZ nowym okupantem.\nBałem się, że zawsze mogli mnie podkablować i wtedy koniec. Jak wywieźli na Wschód, to już nie [było powrotu].\nAle w marcu 1945 to ciągle jeszcze było bardzo niebezpiecznie.\nJeszcze tak. Ale w Warszawie poszedłem do ciotki na Wolę.\nCzy ocalało jej mieszkanie?\nIch dom ocalał – był naprzeciwko szkoły. To była jednopiętrowa kamieniczka, zapluskwiona, bez kanalizacji [przy ulicy Bema]. Ale jakoś zaczepiłem się [u ciotki]. W maju znalazłem pracę w Warszawie na Krochmalnej, w SPB.\nCo to znaczy SPB?\nSpołeczne (czy Stołeczne) Przedsiębiorstwo Budowlane. Mieli kilka filii. Przepracowałem tam dwa albo trzy miesiące. Później przez kogoś dostałem się do inżyniera Hempla, który prowadził odbudowę mostu Poniatowskiego. Zacząłem pracować też na moście.\nBo był pan wcześniej u Lilpopa…\nByłem dyplomowanym spawaczem (mam jeszcze nawet dokumenty [kopie z Izby Przemysłowej]).\nCzy nikt pana nie nagabywał z racji przynależności do AK?\nNie chwaliłem się tym. [...] Istniała PPR głównie i peperowcy namawiali: „Zapisz się, to będziesz tu [miał lepiej]”. Ale zawsze mówiłem, że nie, że mnie nie interesuje [bryg.] polityka (zawsze wykręcałem się sianem). W końcu dowiedziałem się, że we Wrocławiu powstała fabryka wagonów i jest bardzo dużo ludzi z Warszawy od Lilpopa. Nie namyślając się wiele, poszedłem do inżyniera Hempla i mówię: „Panie inżynierze, chciałbym jechać do Wrocławia, ponieważ tu nie mam nikogo, nie mam gdzie mieszkać”. Wprawdzie zacząłem już kombinować z mieszkaniem na Hrubieszowskiej, ale tam ani szyby, ani drzwi, wszystko pozabijane deskami. A tu miała przyjechać z wygnania matka (a była chora) i jeszcze dwie siostry.\nCzy skompletowała się rodzina?\nTylko matka i dwie siostry. I ja.\nCzy też przyjechały do Wrocławia?\nŚciągnąłem je tutaj. Najpierw sam przyjechałem, rozpoznałem teren, dostałem pracę. Dyrektorem [fabryki] był [inżynier] Gutowski, który już przed wojną był dyrektorem [fabryki] Lilpopa, więc przyjęli mnie. Tym bardziej że bardzo owało spawaczy – głównie spawaczy. Wtedy produkowali wyłącznie węglarki, bo ruscy przecież wszystko wywieźli. Na Śląsku w ogóle nie było wagonów, bo ruscy zabrali wagony – jak poszło za Bug, to już było ich.\nTak. A górnicy jednak fedrowali węgiel i nie było taboru, żeby go rozwieźć, więc w pierwszym rzędzie „Pafawag” produkował tylko węglarki (i to bardzo dużo produkował). Jak przyjechałem [do Wrocławia] w styczniu [1946 roku].\nJuż 1946… to już do tej pory wyprodukowali sto węglarek.\nI całą resztę życia zawodowego przepracował pan w tej fabryce?\nWłaściwie tak. Później jeszcze dokończyłem szkołę, bo przed wojną skończyłem samochodową szkołę Konarskiego na Lesznie (zawodową – były dwa wydziały: lotniczy i samochodowy). Ale to była taka mała matura. [We Wrocławiu] dokończyłem [szkołę] na Poznańskiej. Przyjęli mnie od razu na trzeci rok, bo zdałem egzamin, tak że szybko skończyłem technikum.\nI reszta życia zawodowego i osobistego – wszystko wiązało się potem z Wrocławiem.\nCzy okres Powstania – dwa szczególne miesiące w Warszawie – miały w ogóle w życiu dla pana znaczenie? Czy traktował je pan w szczególny sposób?\n[Tak.] Nigdy nie zapisałem się do partii, chociaż mnie usilnie namawiali. Nawet straszyli mnie, że mnie zdegradują, później zacząłem trochę awansować. Ostatnie dwadzieścia pięć lat pracowałem w biurze konstrukcyjnym, bo zaocznie skończyłem kurs w Poznaniu (jeździłem do Poznania) dla konstruktorów taboru kolejowego. Zostałem już w biurze i pracowałem do emerytury. Przy końcu byłem już nawet kierownikiem pracowni. Przeszedłem na emeryturę w 1983 roku. W domu posiedziałem tylko rok i poszedłem do pracy, bo czułem się jeszcze zdolny, miałem wtedy sześćdziesiąt lat. Zacząłem pracować w szkole zawodowej na Poznańskiej. Wykładałem spawalnictwo i później rysunek techniczny (to już na pół etatu).\nI nie było tęsknoty za Warszawą?\nMiałem. Początkowo długo miałem tęsknotę, ale mówię – gdzie ja będę tam… budował się? Z czego? Za co? Człowiek był goły – tak jak stałem. Matka przyjechała z siostrami z Niemiec i też nic nie miały, bo ruscy im wszystko zabrali. Co miały, to im zabrali.\nA tu relatywnie najlepsze możliwości.\nTu była dla mnie pensja dwukrotnie [wyższa] niż wtedy w Warszawie. Jak [w Warszawie] zarabiałem dwa tysiące pięćset, to tu pięć tysięcy (oczywiście jeszcze starych pieniędzy).\nJednym słowem nienajgorzej…\nW moje ślady poszła córka, bo w siedemdziesiątych latach uczestniczyła na uniwersytecie w SKS – to był Studencki Komitet Strajkowy.\nWszelki wątek powstańczy już skończył się i teraz jest już tylko towarzyska działalność w kole, w stowarzyszeniu?\nW stowarzyszeniu. Mamy jeszcze koło Armii Krajowej – są [osoby] nie tylko z Powstania, ale i z całej Polski. Oczywiście [koło] skurczyło się – początkowo było osiemdziesiąt osób, a teraz jest trzydzieści, w tym piętnaście chodzących. [Środowisko powstańcze mamy] u pana Placka na placu Kościuszki [w Klubie Muzyki i Literatury], gdzie spotykamy się co dwa miesiące (z panią Zosią Dillenius i z panią Downarowicz [byłe łączniczki]), przychodzą głównie panie. Jest większość pań – przychodzi [ich] dwadzieścia pięć, a mężczyzn... Raz, że krócej żyją [albo są członkami innego środowiska].\nJakoś – o kuli, bo o kuli, ale jeszcze chodzę i nie poddaję się. Jestem trochę twardzielem, pomimo 87 lat].\nWrocław, 26 marca 2009 roku\nFeliks Stanisław Badowski Pseudonim: „Jones”, „Grzyb” Stopień: kapral Formacja: Zgrupowanie „Żaglowiec”, pluton 204, Grupa „Kampinos”, Pułk „Palmiry-Młociny” Dzielnica: Żoliborz, Kampinos


Będzie mocniejsze uderzenie w Putina - zapowiedziała Von der Leyen - Wiadomości Znad Wilii Będzie mocniejsze uderzenie w Putina - zapowiedziała Von der Leyen - Wiadomości Znad Wilii\n14 marca, 2022 18:35\nBędzie mocniejsze uderzenie w Putina – zapowiedziała Von der Leyen\n„Wojna Putina z dnia na dzień staje się coraz bardziej brutalna. Właśnie poinformowałam prezydenta Wołodymyra Zełenskiego o 4. pakiecie sankcji. Unia Europejska jest z narodem ukraińskim” - poinformowała w poniedziałek szefowa KE Ursula von der Leyen.\nWojna w Ukrainie. Kolejne sankcje obejmą Rosję i Białoruś\nAmbasadorowie UE zatwierdzili w zeszłym tygodniu czwarty pakiet sankcji. W ramach nowych środków odwetowych z systemu SWIFT zostaną usunięte trzy białoruskie banki. Na liście sankcji znajdują się także inni rosyjscy oligarchowie. Sankcje obejmą również zakaz eksportu technologii morskiej do Rosji.\nNa liście oligarchów ma znaleźć się około 160 nazwisk. Nowe ograniczenia mają dotknąć także Białoruś. „Wzmacniamy pakiet sankcji w odpowiedzi na militarną agresję Rosji na Ukrainę. Sankcje mają objąć białoruski sektor bankowy, eksport technologii nawigacji morskiej do Rosji, a także kryptoaktywa” – przekazała w ubiegłą środę.\n„Dopóki rosyjskie samoloty zrzucają bomby na Ukrainę, sankcji na Rosję nie jest wystarczająco dużo” – komentował Dmytro Kułeba. Dodał także, że sposobem na zatrzymanie rosyjskiej agresji jest stworzenie wewnętrznych nacisków na prezydenta Władimira Putina i nie można zakończyć kar gospodarczych na sankcjach, które już zostały wprowadzone.\nD. Kułeba wezwał także wielkie międzynarodowe firmy do zamknięcia swojej działalności w Rosji.


Ćwiczenia w domu – Katalog SEO\nIstnieją różne, znacznie tańsze alternatywy przyrządów do ćwiczeń znanych z siłowni. Nie potrzeba karnetu ani dużego wkładu finansowego, by móc ustalić dla siebie plan treningu zarówno związany ze spędzaniem go w całości w domu jak i zakładający, że skorzystamy z ładnej pogody, by trenować na zewnątrz.\nRower, nordic walking, jogging czy nawet zwykły spacer mogą okazać się znakomitym sposobem na codzienną porcję ruchu są lepsze niż bieżnia treningowa. Dają również szansę na zajmowanie się aktywnością fizyczną w towarzystwie członków rodziny, a to sprzyja wzajemnej motywacji i zachęca, by nie rezygnować z ćwiczeń. Pies także ucieszy się z długiego spaceru i okazji do pobiegania w naszym towarzystwie. Inną rzeczą, z którą nie może się równać orbitrek treningowy jest jazda na rolkach i łyżwach, w czasie której aktywne są wszystkie mięśnie dolnych partii ciała. Ramiona również są zajęte, ponieważ służą do utrzymania równowagi. Zwykła skakanka również w sporym stopniu wpływa na wiele mięśni, a do tego poprawia koordynację ruchową. Z kolei do ćwiczeń siłowych wcale nie jest potrzebna ławka na siłownię. Choć w domu trudno znaleźć miejsce do podnoszenia sztangi, to z hantlami nie będzie już takiego problemu. Zwykłe prace domowe i około domowe także mogą okazać się nieocenione. Własnoręcznie wykonany remont, pocięcie drewna na opał czy zbudowanie domku na drzewie dla dzieci – wszystkie te prace angażują różne mięśnie i gwarantują przyrost masy mięśniowej.\nPanie natomiast docenią wideoprogramy poświęcone różnym ćwiczeniom, które mogą czasem wymagać np. skakanki lub dużej piłki. Mogą ćwiczyć w domu wtedy, gdy jest to dla nich wygodne, obserwując jak ćwiczenia wykonują osoby zaangażowane w dany program i wybierając te, które uznają za potrzebne, jeśli trening nie jest skupiony na konkretnej części ciała.\nPrevious Post Previous post: Wrodzone talenty\nNext Post Next post: Najlepszy endokrynolog Łódź


Barbara i Dwunastu\nbielsko.gosc.pl → Barbara i Dwunastu\nTryptyk Mikuszowicki w odnowionym prezbiterium.\nNim Pan Jezus wstąpił do nieba, rozdał apostołom „dekrety”. Piotr został posłany do Rzymu, Tomasz do Indii, Jakub Starszy do Hiszpanii. A pozostali? Jeśli w niedzielę Trójcy Przenajświętszej i kolejne kilka dni odwiedzicie kościół św. Barbary w Mikuszowicach Krakowskich, sami zobaczycie, patrząc na główny ołtarz. A następna okazja – 15 lipca.\nChoć postawiono go pod koniec XVII w. i unosi się tu zapach starej drewnianej świątyni, na pewno nie jest skansenem. Żyje dzięki modlitwie tutejszych parafian, pielgrzymów i turystów. Ci, którzy byli tu kilka lat temu, na pewno otworzą ze zdumienia oczy, patrząc na jego wnętrze. Bo niby wszystko w nim „stare” (albo dobrze znane), a jednak w nowej odsłonie, która jeszcze bardziej pokazuje, że dzieła w świątyni to nie tylko piękna sztuka dla podziwiania przez miłośników przeszłości. –\nDobiegają końca prace konserwatorskie w naszej parafii związane z ołtarzami, które są w świątyni. Czekamy tylko na powrót konsoli – słupków filarowych, na których w prezbiterium będą postawione figury ewangelistów: św. Jana i św. Łukasza – mówi ks. proboszcz Grzegorz Klaja, odkrywający ze swoimi parafianami dawny blask świątyni.\nWnętrze drewnianego kościoła św. Barbary to na pierwszy rzut oka okazałe polichromie obrazujące życie patronki, główny ołtarz i dwa boczne. Ten po lewej zadedykowany Matce Bożej – z gotycką figurą oraz zasuwanymi obrazami.\nOłtarz prawy to bardziej złożona historia. Jeszcze niedawno to tu znajdował się okazały wizerunek św. Barbary. – Kiedy w 2019 r. postanowiliśmy odnowić ten ołtarz, odstawiliśmy obraz z myślą o umieszczeniu go w ołtarzu głównym. A tutaj przywrócono dwa wizerunki przechowywane na strychu, które tam wcześniej się znajdowały: obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa i „Ecce Homo” – opowiada ks. Klaja.\nW niszy ołtarza dziś znajduje się figura św. Józefa z Dzieciątkiem, pasująca stylem do gotyckiej figury Matki Bożej w lewym ołtarzu. Ale trafiła tu niedawno, 18 marca 2019 r. – jakby proroczo przed Rokiem św. Józefa.\n– Kroniki i inwentarz odnotowują, że była tu figura gipsowa św. Józefa z Dzieciątkiem, a sam święty cieszył się dużym kultem. W nieznanych okolicznościach figura się stłukła – kontynuuje ks. Klaja. – Kiedy zdjęliśmy obraz św. Barbary, zastanawiałem się, jaka figura mogłaby się znaleźć w odsłoniętej niszy. Pomyślałem o św. Józefie, ale z Dzieciątkiem.\nZnalezienie takiej, która by pasowała do wnętrza, nie było proste. Ks. Klaja powierzył tę sprawę świętemu, a sam szukał. Znalazł w sklepie z antykami! Choć na pierwszy rzut oka jej stan techniczny nie był najlepszy, po konserwacji, wykonanej przez Barbarę Budziaszek, pokazała swoje nowe, piękne, neogotyckie oblicze.\nWreszcie przyszedł czas na ołtarz główny. Najpierw było sporządzenie dokumentacji i zdobycie zezwoleń na prace. A po ich rozpoczęciu – pierwsze odkrycie. Po zdjęciu czerwonej wykładziny i warstwy betonu ukazał się stopień z lastrika z 1927 r. Dodano stopnie dębowe, wykonano ambonę odpowiadającą stylowi świątyni, wykonano nowy ołtarz, a w nim umieszczono portatyl – relikwie dziś już nieco egzotycznych dla nas starożytnych świętych: Fortunata, Donata i Krescencjusza, przeniesionych z górnego ołtarza, które były tam włożone w 1905 r. Podczas prac wymieniono także instalację elektryczną i zamontowano mechanizm, dzięki któremu dwa najważniejsze symbole świątyni – Tryptyk Mikuszowicki z 1470 r. i barokowy obraz św. Barbary – będę nie tylko wspaniale wyeksponowane, ale i ukażą obecnym w kościele bogactwo swojego duchowego przesłania.


Pecet w zegarku - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\tReklama zamknie się za 15 sekund. Przejdź do serwisu »\nPecet w zegarku\nZegarek OnHand PC robi naprawdę duże wrażenie. Zminiaturyzowany do granic możliwości pecet ma ekranową klawiaturę, zarządcę informacjami osobistymi (terminarz, książka adresowa), kalkulator i gry. Potrafi wyświetlać obrazki, pliki tekstowe, odgrywać melodie, a nawet mówić przez godzinę. Wyposażony w mały joystick ("gumka z ołówka") jest podobny do stosowanych w niektórych notebookach.\nZegarek może wymieniać dane z pecetem poprzez podstawkę dokującą i oprogramowanie do Windows. Pozwala na synchronizację informacji z aplikacjami MS Outlook i Schedule+, Symantec ACT, Lotus Organizer, a także z oprogramowaniem PalmPilot. Z Internetu można ściągnąć dodatkowe aplikacje, gry, obrazki i melodie.\nOnHand PC nie jest dużo większy od zwykłego zegarka. Mieści 16-bitowy procesor i 2 MB pamięci. W USA pojawił się niedawno, ale w Japonii sprzedawany jest od ponad roku pod marką Ruputer. Jego cena w Stanach wynosi 249 dolarów.\nInformacje: www.onhandpc.com, www.ruputer.com\tWrzuć na Facebook


Ona skakała po jego aucie, on posiadał narkotyki. Oboje zostali zatrzymani - ZycieStolicy.com.pl\nHome\tGłówna\tOna skakała po jego aucie, on posiadał narkotyki. Oboje zostali zatrzymani\nOna skakała po jego aucie, on posiadał narkotyki. Oboje zostali zatrzymani\nPod koniec kwietnia do pruszkowskiej komendy zgłosiła się pokrzywdzona, której samochód został zniszczony. Nieznana kobieta miała skakać po dachu oraz masce pojazdu powodując wgniecenia karoserii. Posiadając te informację policjanci z Wydziału Kryminalnego zajęli się poszukiwaniami kobiety. Po kilku dniach wnikliwej pracy operacyjnej wytypowali i zatrzymali 41-letnią mieszkankę Pruszkowa. Kobieta tłumaczyła swoje zachowanie złością do partnera.\nKryminalni zatrzymali 49-latka na terenie Warszawy. Podczas jego przeszukania w bieliźnie ujawnili „zawiniątko” foliowe ze sproszkowaną substancją. Badanie wykonane przed Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Stołecznej Policji wykazało, że zabezpieczone skrystalizowane substancje to amfetamina o wadze ponad 136 gramów oraz 60 gramów klefedronu.\nPo zgromadzeniu materiału dowodowego mężczyzna usłyszał w Prokuraturze Rejonowej w Pruszkowie, zarzuty: posiadania znacznej ilości środków psychotropowych, ukrywania dokumentów, którymi nie miał prawa rozporządzać oraz paserki umyślnej. Podejrzany przyznał się do zarzucanych mu czynów. 41-latka usłyszała zarzut uszkodzenia mienia, do którego się przyznała. Śledztwo prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową w Pruszkowie. Za posiadanie znacznej ilości środków psychotropowych ustawa przewiduje karę do 10 lat pozbawienia wolności.\nPolicja zatrzymała podejrzanego o zabójstwo żony i teściowej\nMAZOWIECKIE, PRUSZKÓW, POLICJA, NARKOTYKI, ZNISZCZENIE MIENIA


GOTHAM – PIECES OF A BROKEN MIRROS | BatCave\nGOTHAM – PIECES OF A BROKEN MIRROS\nTytuł odcinka: “PIECES OF A BROKEN MIRROS”\nData premiery: 1 marca 2018 (USA)\nReżyseria: Hanelle M. Culpepper\nOglądalność: 2,57 mln (w przedziale wiekowym 18-49 – współczynnik 0.8)\nGordon zostaje wezwany na miejsce zbrodni po tym jak Toy Maker zostaje zatrudniony do zabicia jednego z lekarzy Gotham. Lee Thompkins, z Nygmą u boku w roli partnera, rozpoczyna próbę odbudowy Narrows. Tymczasem nowe życie Alfreda w Narrows staje się skomplikowane, a Ivy (gościnnie Peyton List) ujawnia swoją nową osobowość Selinie.\nAdrian M. Matilla\nfacet z basenu\n“Gotham” powraca po jesiennej przerwie z odmienioną Poison Ivy i starymi problemami. Mających obawy co do kondycji serialu, mogę z miejsca uspokoić, bo nie jest znowu tak strasznie źle, jak może to wynikać z poprzedniego zdania. Chciałbym jednak najpierw poruszyć kwestię recastingu Ivy, i chociaż Peyton List wypada w tej roli naprawdę obiecująco, to sam pomysł na przedstawianie drogi tej bohaterki do stania się znaną z komiksów ekoterrorystką już niekoniecznie. O ile za pierwszym razem postarzenie młodej Pepper wniosło do serialu pewien powiew świeżości, tak za drugim zmusza do zastanowienia się nad kreatywnością scenarzystów. Przynajmniej Bluszcz Peyton List jest dokładnie taka, jaka być powinna: zalotna, wyniosła i zabójcza. Szkoda tylko, że budżet nie pozwolił na zakup lepszej farby do włosów.\nPo końcówce ostatniego odcinka obiecywałem sobie dużo, być może nawet za dużo. Niemniej rozczarowuje fakt, że w “Pieces of a Broken Mirror” choćby na chwilę nie pokazano duetu Jerome-Pingwin. Jest za to Nygma, którego do bólu przewidywalny wątek nabiera po drodze nieprzewidywalności, przy okazji wprowadzając postać Toy Makera, za którego sprawą dane mi było ujrzeć prawdopodobnie najgorszy efekt CGI w serialu. Powiem tak: nie da się nie uśmiechnąć w scenie zamachu na Lee, taniość tego wybuchu razi po oczach, jak najnowsza kreacja Barbary, jednak jeśli ktoś dotrwał do 12. odcinka 4. sezonu, powinien przejść przez to wątpliwe widowisko bez zgrzytania zębami.\nTym razem zamiast skupić się na Gordonie, poświęcę kilka zdań Alfredowi, u którego dzieje się zdecydowanie więcej i jest po prostu ciekawiej, niż u zajętego ganianiem za kolejnym pomniejszym złoczyńcą kapitana policji. Ciekawie się ogląda postać Seana Pertwee w zupełnie nowym dla niej środowisku, tak skrajnie różnym od poprzedniego, jak to tylko możliwe. Pennyworth wpada z przysłowiowego deszczu pod rynnę, przy czym stary wiarus nie traci nic ze swojej osobowości, nadal jest tym samym awanturnikiem, o ciosie dorównującym wyłącznie znajomości savoir-vivre. Jedyna rzecz, jaką zmienił, to otoczenie, które dwie krótkie sceny w barze pozwoliły lepiej poznać od całego wątku Lee w Narrows.\nGrzechem byłoby choćby krótko nie wspomnieć o przezabawnym cameo Bullocka, ale to reklama wznawiającego działalność Klubu Sirens wywołała na mojej twarzy najszerszy uśmiech. Lakoniczność Seliny jest w tej scenie po prostu powalająca. Tak czy inaczej, miło ze strony Barbary i Tabithy, że potraktowały młodszą koleżankę, jak pełnoprawną wspólniczkę w interesach. Taki stan rzeczy pewnie długo się nie utrzyma, ale nie uprzedzajmy faktów – byle tylko nie dawali Erin Richards dużo do zagrania. To zadziwiające, z jakim uporem twórcy próbują uczynić jej postać kluczową dla fabuły, mimo że od początku emisji serialu, wypada najsłabiej z całej obsady. Może to z ich strony celowy zabieg, który ma za zadanie odwrócić uwagę widza od cierpiętniczych min Bena McKenziego? Jeśli tak, to chylę czoła, ponieważ gdzieś w połowie 2. sezonu przestałem zwracać uwagę na jego drewnianą grę aktorską, ba, nawet zacząłem kibicować Gordonowi, czego nie da się powiedzieć o Barbarze. Prawda, miewa od czasu do czasu przebłyski, jednak gdyby postanowiono ograniczyć jej rolę do krótkich występów, jak miało to miejsce w omawianym odcinku, wpłynęłoby to znacząco na jakość “Gotham”, a i tak obecnie niedoszła pani kapitanowa irytuje mniej, niż w poprzednim sezonie.\nPo trzymiesięcznej przerwie w nadawaniu, spodziewałem się “Gotham” czegoś więcej. “Pieces of a Broken Mirror” ma do zaoferowania kilka ciekawych scen, ale poza diaboliczną Ivy i Alfredem mierzącym się z trudami życia w Narrows, całość nie wybija się ponad przeciętność; najbardziej w tym wszystkim jednak szkoda Toy Makera, którego potencjał zmarnowano na rzecz zmierzającego w wiadomym kierunku wątku Eda i Lee. Mogli go równie dobrze wprowadzić w 1. sezonie, gdyż ciężko oprzeć się wrażeniu, że w 12. odcinku skorzystano z przedawnionej formuły “złoczyńcy tygodnia”, przez co otrzymaliśmy zapychacz na miarę pierwszych lat produkcji.\nW odcinku, chociaż wymienieni w obsadzie, nie pojawiają się Robin Lord Taylor, Crystal Reed i Alexander Siddig.\nPeyton List (32l.) jest starsza jedynie o dwa lata od poprzedniej odtwórczyni roli Ivy (30l.), Maggie Gehy.\nAlfred twierdzi, że pochodzi z Whitechapel, dzielnicy w Londynie, znanej z zabójstw dokonywanych przez “Kubę Rozpruwacza”.\nPeruki noszone przez Barbarę i Tabithę nawiązują do fryzur z kultowej opery mydlanej z lat 80. pt. “Dynastia”.\nGOTHAM – QUEEN TAKES KNIGHT\nGOTHAM – A BEAUTIFUL DARKNESS


O Karolinie Lanckorońskiej z pewnością można powiedzieć, że była jedną z najwybitniejszych Polek żyjących w XX stuleciu. Co znamienne, stulecie to przeżyła (sic!) o cztery lata. Patrzyła na wielkie osiągnięcia ludzkości, ale też doświadczyła, i to na własnej skórze, jednego z jej największych upadków. Była wykształcona, pewna siebie i miała poczucie humoru. Myślę, że niewiele kobiet po czterdziestce byłoby stać na to, żeby samą siebie nazwać “podstarzałą dziewicą orleańską”. Ale od początku.\nK. Lanckorońska urodziła się w 1898 roku w Buchbergu (dziś. Austria). Dzieciństwo spędziła w Wiedniu, tam też uzyskała doktorat z historii sztuki. Przez kilka lat mieszkała w Rzymie, gdzie prowadziła badania nad włoską sztuką, szczególnie z okresu renesansu i baroku. Następnie zamieszkała we Lwowie, gdzie wykładała historię sztuki na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Po wybuchu wojny włączyła się w nurt pracy konspiracyjnej we Lwowie. W związku z zagrożeniem aresztowaniem przeniosła się do Krakowa, gdzie pracowała w Polskim Czerwonym Krzyżu i Radzie Głównej Opiekuńczej – działających legalnie organizacjach zajmujących się pomocą socjalną. W maju 1942 r. została aresztowana w Stanisławowie i po kilku miesiącach przewieziona do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Dzięki interwencjom wpływowych przyjaciół, w tym prezesa Międzynarodowego Czerwonego Krzyża została zwolniona z obozu w kwietniu 1945 r. Zasiliła szeregi II Korpusu Polskiego. Po wojnie zamieszkała we Włoszech. Była współzałożycielką Polskiego Instytutu Historycznego w Rzymie oraz założycielką Fundacji im. Lanckorońskich. Zmarła w 2002 roku w Rzymie, tam też została pochowana.\n“Wspomnienia wojenne” obejmują okres całej wojny. Zawierają szalenie przejmujące opisy towarzyszenia „w ostatniej drodze” umierającym polskim jeńcom, czy niebezpiecznej pracy konspiracyjnej. Możemy przeczytać także o działalności Lanckorońskiej w ramach Patronatu, w szczególności o jej objazdach po więzieniach w Generalnym Gubernatorstwie w celu organizacji dożywiania dla więźniów, co robiła bardzo skutecznie. Nie trwało to jednak długo, gdyż wkrótce sama została aresztowana i potrzebowała wsparcia. Nie poddawała się jednak. Wykształcenie i znajomość świata pomagały jej, zajmując umysł, w przetrwaniu najtrudniejszych momentów. Kiedy przeniesiono ją do izolatki bez okien, wyobraźnia pomogła jej przetrwać najtrudniejsze chwile:\nWkrótce się przyzwyczaiłam do nowej sytuacji i wynalazłam przyjemny sposób spędzania dnia. Przenosiłam się wyobraźnią codziennie do jednej z wielkich galerii europejskich i oglądałam obrazy. Zaczęłam oczywiście od galerii wiedeńskiej, w której się “wychowałam”. Później było Prado, Louvre, Uffizi i Wenecja.\nW obozie koncentracyjnym dla kobiet w Ravensbrück, nie traktowano Lanckorońskiej źle z uwagi na to, że wstawiali się za nią u Niemców ważni ludzie, nawet włoska rodzina królewska. Nie wspominając także o tym, że w związku z biegłą znajomością kilku języków, w tym przede wszystkim niemieckiego, w odróżnieniu od większości przebywających w obozie kobiet nie miała problemów z komunikacją. Swoje zwolnienie w kwietniu 1945 r. również zawdzięczała znajomościom – wstawił się za nią sam szef Czerwonego Krzyża. Swoją epopeję wojenną Lanckorońska zakończyła we Włoszech jako żołnierz 2 Korpusu Polskiego, gdzie zajmowała się m. in. organizacją studiów dla żołnierzy Korpusu.\nNa koniec trzeba jednak dodać, że język “Wspomnień wojennych” jest kwiecisty, miejscami pełen patosu, co dla niektórych czytelników może być nieco drażniące.\nWyniki konkursu „Śladami Armii Krajowej i zbrojnego podziemia niepodległościowego w Małopolsce”\nProtokół posiedzenia Komisji Konkursowej „Śladami Armii Krajowej i zbrojnego podziemia niepodległościowego w Małopolsce” Posiedzenie Komisji Konkursowej odbyło się w Muzeum Armii Krajowej w dniu…


Plecaki biegowe GRIVEL ®| Sklep 8a.pl\nPlecaki biegowe Grivel\nPlecaki biegowe Grivel charakteryzują się perfekcyjnym dopasowaniem do sylwetki, dzięki czemu ekwipunek płynnie podąża za każdym ruchem użytkownika. Sprawdź niezawodne plecak na ultramaratony i górskie wycieczki biegowe.\nPlecaki biegowe Grivel w stylu fast and light\nLekkie i niezwykle funkcjonalne. Wytrzymałe i bezgranicznie wygodne. Tak w największym skrócie można określić plecaki biegowe Grivel. Od samego początku istnienia – a warto dodać, że na rynku outdoorowym ta włoska marka istnieje od przeszło 190 lat!!! – Grivel produkuje najwyższej jakości, niezawodny sprzęt. Miasteczko Courmayeur położone u podnóża Mont Blanc będące siedzibą firmy, jest jednym z najważniejszych ośrodków outdooru. Tym samym produkowany sprzęt bezzwłocznie może być testowany w najwyższych partiach Alp, na trudnych technicznych szczytach, trasach oraz szlakach.\nPlecaki biegowe Grivel są odpowiedzią na bardzo popularne w ostatnim czasie biegi górskie oraz ultra, w tym tak kultowy bieg jak UTMB (Ultra Trail du Mont Blanc). Oferują one bardzo niską wagę przy wysokiej funkcjonalności oraz doskonałym dopasowaniu do pleców. Forma kamizelki biegowej sprawdza się podczas dynamicznego pokonywania szlaków. Ekwipunek zlokalizowany w plecaku do biegania jest równomiernie rozłożony za sprawą licznych kieszeni. Cała konstrukcja nie ogranicza naszych ruchów, a co więcej porusza się dynamicznie razem z naszymi ruchami.\nDla kogo polecane są plecaki biegowe Grivel?\nDla wszystkich tych, którzy w górach wierni są stylowi fast and light. Oczekują od sprzętu konkretnego wsparcia, ale również niskiej wagi i bezgranicznej wygody. Plecaki biegowe Grivel to doskonała propozycja dla wszystkich tych, którzy chcą dynamicznie pokonywać szlaki. Świetnie sprawdzą się także podczas trekkingu, zwłaszcza gdy niektóre momenty szlaku życzysz sobie podbiec. Dzięki temu, że doskonale przylegają do pleców, a zlokalizowany w środku bagaż nie przemieszcza się doskonale posłużą jako modele na rower czy do skituringu. Ich konstrukcja jest bardzo funkcjonalna, dzięki czemu plecak staje się uniwersalny. Forma kamizelki zapewnia mu maksymalne dopasowanie do pleców, a liczne ściągacze oraz pas piersiowy pozwalają jeszcze lepiej dopasować ją do naszej budowy. Taka perfekcyjna regulacja sprawia, że nawet podczas najbardziej ekwilibrystycznych ruchów nasz plecak pozostanie na swoim miejscu.\nPlecaki biegowe Grivel i ich bezgraniczna funkcjonalność\nO komforcie plecaków do biegania marki Grivel świadczą również stosunkowo szerokie pasy ramieniowe. Wykonano je z odpornej na mechaniczne uszkodzenia siateczki, która daje świetne oparcie dla bagażu, a także zapewnia maksymalną wentylację. Pas piersiowy oraz biodrowy odpowiedzialne są z kolei za odpowiednią stabilizację całości. Materiał z którego wykonane są plecaki biegowe Grivel jest szybkoschnący, elastyczny oraz niezwykle wytrzymały. Określenie szybkoschnący dotyczy również materiału, który bezpośrednio przylega do naszej skóry. Dzięki temu te elementy plecaka, które są bezpośrednio styczne do naszych pleców, a nie wykonano ich z siateczki zachowują się podobnie jak bielizna oddychająca. Elastyczny materiał w połączeniu z takimi samymi lamówkami, którymi wykończone są kieszenie ułatwia z kolei pakowanie się do plecaka. Na pozór małe plecaki Grivel mają imponujące możliwości ładunkowe. Z kolei wytrzymałość materiału, z którego uszyty jest plecak docenimy w kontakcie z ostrą skałą, czy jeszcze bardziej ostrymi końcówkami przytroczonych kijów do biegania.\nPlecaki biegowe Grivel to w pełni przemyślana konstrukcja\n... konstrukcja na której w pełni możesz polegać. Biegowe plecaki Grivel gwarantują Ci wygodę podczas szybkiego poruszania się po szlaku. Obszerna główna komora pomieści niezbędny na trasie ekwipunek, zapas odzieży i wody czy apteczkę. Zapinana na solidny zamek błyskawiczny umieszczony po prawej stronie umożliwia wygodny dostęp na całej długości. Z kolei elastyczne troki pozwalają na stabilne i bezpieczne przytroczenie na zewnątrz dodatkowej bluzy termoaktywnej lub kurtki przeciwdeszczowej, by móc po nią sięgnąć natychmiast, gdy zajdzie taka potrzeba. Na uwagę zasługuje również specjalny system przeznaczony do troczenia kijów biegowych.\nPoznaj plecaki biegowe Grivel w szerokiej ofercie plecaków w sklepie górskim 8a.pl\nBez względu na to, czy jesteś miłośnikiem biegów górskich, czy morderczych dystansów ultra plecaki do biegania marki Grivel zapewne podbiją Twoje serce! Ich charakterystyczny krój przypominający do złudzenia kamizelkę jest bardzo wygodny w użytkowaniu. Kamizelka biegowa komfortowo leży na plecach dopasowując się do sylwetki użytkownika. Wielopłaszczyznowa możliwość jej regulacji oraz odpowiedniego ściągnięcia za pomocą troków sprawia, że transportowany bagaż jest odpowiednio zabezpieczony przed przemieszczaniem się. Zajrzyj do sklepu 8a.pl i przekonaj się, że plecaki biegowe Grivel urzekają nie tylko wyglądem ale również funkcjonalnością i wytrzymałością.


Samoloty myśliwskie Boeing F‑15C/D Eagle pełnią ważną rolę w systemie obrony powietrznej Stanów Zjednoczonych. Po wydarzeniach z 11 września 2001 r. intensywność ich eksploatacji, a więc i stopień zużycia znacznie wzrosły.\nKiedy w 2001 r. w zakładach Boeinga w St. Louis w Missouri zakończono montaż ostatniego – 236. – egzemplarza samolotu uderzeniowego F‑15E Strike Eagle dla US Air Force nikt nie spodziewał się, że w 2020 r. Departament Obrony Stanów Zjednoczonych zainicjuje zakup nowej wersji tej wiekowej konstrukcji. Nowe F‑15EX stanowić będą uzupełnienie maszyn 5. generacji F‑22 oraz F‑35, i tak jak F‑15 w myśliwskich wersjach A/B/C/D, będą odpowiadać za tak odpowiedzialne zadanie, jakim jest ochrona przestrzeni powietrznej Stanów Zjednoczonych przed atakiem lotnictwa przeciwnika.\nWedług planów ze schyłku zimnej wojny zapewnienie obrony powietrznej kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych było zadaniem dywizjonów myśliwskich wyposażonych w samoloty przewagi powietrznej Boeing F‑15C/D Eagle, działające w ramach North American Aerospace Defense Command (NORAD). W kolejnych latach zamierzano zastąpić je samolotami dominacji powietrznej nowej generacji Lockheed Martin/Boeing F‑22A Raptor, powstałych w ramach programu Advanced Tactical Fighter (ATF). Pierwotne plany zakładały zakup aż 750 takich maszyn. Ostatecznie liczba wyprodukowanych w latach 1996 – 2011 seryjnych maszyn zamknęła się 187 egzemplarzami. Skala zamówień była konsekwencją cięć w budżecie Pentagonu, a doświadczenia kolejnych lat pokazały, że liczba Raptorów jest zbyt mała by mogły realizować wszystkie powierzone im zadania. Uzupełnieniem F‑22A, a raczej nowym koniem roboczym jednostek US Air Force, stać się ma Lockheed Martin F‑35A Lightning II. Nadal planowany jest zakup 1763 egzemplarzy tych maszyn. Jednak, jak się okazuje, nie jest to – przynajmniej na obecnym etapie swego rozwoju – idealne rozwiązanie w przypadku wszystkich zadań stawianych przed wielozadaniowymi samolotami bojowymi US Air Force, szczególnie zaś zwalczania celów aerodynamicznych – samolotów i pocisków manewrujących – lecących z wysokimi prędkościami naddźwiękowymi i w dużym przedziale wysokości.\nF‑15EX Advanced Eagle ma zastąpić w jednostkach obecnie eksploatowane myśliwce F‑15C/D Eagle i pozwolić przede wszystkim na zachowanie potencjału w misjach obrony przestrzeni powietrznej przed wszelkimi zagrożeniami, także takimi, jakie pojawiły się 11 września 2001 r. Zdaniem pomysłodawców, zakup F‑15EX pozwoli nie tylko na zastąpienie F‑15C/D, ale stworzenie latających wyrzutni pocisków rakietowych „powietrze – powietrze” naprowadzanych przez samoloty 5. generacji F‑22A i F‑35A.\nObecnie na stanie USAF wciąż znajdują się 234 maszyny myśliwskie F‑15C/D (dane z czerwca 2020 r.), które są intensywnie eksploatowane przez jednostki liniowe USAF i Powietrznej Gwardii Narodowej. W większości stacjonują na terenie kontynentalnej części Stanów Zjednoczonych. Przez lata Eagle był symbolem amerykańskiej (i nie tylko) dominacji w powietrzu – ponad 100 zwycięstw powietrznych odniesionych nad przeciwnikami bez strat własnych mówią same za siebie [oczywiście są to amerykańskie i izraelskie dane oficjalne – przyp. red.]. Niestety, zmiany jakie wprowadzono w systemie obrony powietrznej kontynentu amerykańskiego po 11 września 2001 r. i związany z tym znaczący wzrost intensywności wykorzystania sprzętu, sprawiły, że zapas resursu konstrukcji Boeinga zaczął się kurczyć w zastraszającym tempie, a i poziom nowoczesności F‑15C/D pozostawiał wiele do życzenia. Departament Obrony stanął przed wyborem – czy inwestować spore środki w stare maszyny, czy też przeznaczyć je na fabrycznie nowe samoloty. Według planów z pierwszej dekady obecnego wieku następcą Orłów miały zostać F‑35A. Jednak tu pojawiły się problemy: opóźnienia w rozwoju konstrukcji; wzrost kosztów zakupu; zbyt niska wydajność linii montażu w Fort Worth, uniemożliwiająca przyspieszenie dostaw (co przy rosnącym tempie zużycia F‑15C/D staje się palące); czas niezbędny na osiągnięcie gotowości operacyjnej przez personel jednostek przezbrajających się na nowy typ samolotu; wreszcie nieosiągnięcie przez F‑35 zakładanych charakterystyk eksploatacyjno-bojowych. Dodatkowo czynniki operacyjno-taktyczne związane z zadaniami Air Policing nad kontynentalną częścią Stanów Zjednoczonych nie wymagają wykorzystania drogich w eksploatacji maszyn 5. generacji. Podstawowym zadaniem myśliwców w okresie pokoju jest kontrola maszyn cywilnych, których załogi z różnych powodów naginają bądź łamią przepisy ruchu lotniczego.\nWydarzenia 11 września 2001 r. stały się przyczyną rozpoczęcia operacji „Noble Eagle”, która trwa do dziś i jest realizowana przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych oraz Kanady. Została zapoczątkowana trzy dni po ataku na Nowy Jork i Pentagon. Jest ona koordynowana przez regionalne dowództwo NORAD odpowiadające za kontynentalną część Stanów Zjednoczonych. W przypadku Amerykanów, zadania realizuje 10 jednostek Powietrznej Gwardii Narodowej, wyposażonych w samoloty F‑15C/D i F‑16C/D. Uczestniczą one w stałych patrolach lotniczych (Combat Air Patrol, CAP) nad obszarami kluczowych metropolii i obiektami o znaczeniu strategicznym, a także są podrywane do startów alarmowych. O skali zaangażowania tych sił niech świadczą liczby. Przed 11 września 2001 r. w Stanach Zjednoczonych odnotowywano ok. 125 startów alarmowych rocznie, obecnie jest ich ok. 1000. W przypadku misji CAP, które nie były prowadzone przed 11 września, jest to średnio 7400 patroli rocznie. Koszty operacyjne „Noble Eagle” to ok. 6 mld USD każdego roku.\nEagle wiecznie żywy\nW 2016 r. Departament Obrony rozpoczął analizy i rozmowy sondażowe z producentami samolotów bojowych 4. generacji na temat możliwości oraz warunków wznowienia ich dostaw dla USAF. W połowie 2018 r. ujawniono, że Boeing oferuje nową wersję F‑15 Advanced Eagle (określoną roboczo F‑15EX), która ma być oparta na rozwiązaniach zastosowanych w eksportowych samolotach uderzeniowych F‑15SA (dla Arabii Saudyjskiej) i F‑15QA (dla Kataru). Dzięki temu miano ograniczyć koszty fazy badawczo-rozwojowej, co ma spore znaczenie także dla budżetu federalnego. Według upublicznionych danych jedynie 30% wyposażenia maszyn miało być skonfigurowanych zgodnie z wymogami USAF, a za resztę prac już zapłacili Saudowie i Katarczycy. Wcześniej w związku z programem F‑15 Advanced Eagle wspomniane państwa arabskie wydały ok. 5 mld USD. Idea zakupu nowej wersji F‑15 zyskała akceptację administracji federalnej w grudniu 2018 r., kiedy ujawniono iż skierowano do Kongresu Stanów Zjednoczonych wniosek o wygospodarowanie funduszy na zakup pierwszych 12 samolotów (wówczas określonych jako F‑15X). Wnioskowana kwota to 1,2 mld USD i obok maszyn miała objąć część wyposażenia przeznaczonego do obsługi naziemnej oraz szkolenia personelu latającego i technicznego. W kolejnych latach planowane są zakupy po 18⁄24 egzemplarzy rocznie. Docelowe zapotrzebowanie określono na 144 maszyny, które miałyby pozwolić na zastąpienie części F‑15C/D Eagle (pozostałe poczekają na zastąpienie przez F‑35A bądź zmodernizowane F‑16C/D). Powyższa decyzja była komentowana i analizowana przez członków amerykańskich władz ustawodawczych – m.in. sugerowano, że za sprawą stoją personalne decyzje ówczesnego zastępcy Sekretarza Obrony Patricka M. Shanahana, który wcześniej był pracownikiem koncernu Boeing. Śledztwo nie wykazało jednak żadnych podejrzanych powiązań i otworzyło drogę do zatwierdzenia decyzji o przyznaniu środków budżetowych na rozpoczęcie finansowania zakupów.\nW dyskusji dotyczącej potrzeby zakupu nowych F‑15 wskazano kluczowe elementy tego pomysłu: utrzymanie potencjału koncernu Boeing w zakresie rozwoju i produkcji wielozadaniowych samolotów bojowych (co ma umożliwić zachowanie konkurencji pomiędzy amerykańskimi producentami lotniczymi w momencie uruchomienia prac nad platformami lotniczymi 6. generacji); ograniczenie kosztów eksploatacji maszyn bojowych pełniących zadania Air Policing nad Stanami Zjednoczonymi (obecnie godzina lotu starego F‑15C/D oscyluje w granicach 50 000 USD, a według deklaracji w przypadku Boeinga F‑15EX ma kosztować ok. 30 000 USD, czyli kwoty zbliżonej do F‑15E Strike Eagle); wreszcie „zwolnienie” samolotów 5. generacji do bardziej wymagających zadań (co ma związek choćby z narastającym napięciem w Azji i w Europie).\nWedług przedstawicieli Boeinga, cena jednostkowa F‑15EX Advanced Eagle ma wynieść poniżej 100 mln USD, jednak wydatek ten ma nie być aż tak bolesny, gdyż początkowy resurs techniczny ma wynosić aż 20 000 godzin lotu. Dodatkowo nie można wykluczyć, że część rozwiązań zastosowanych w F‑15EX znajdzie później zastosowanie w planowanym programie gruntownej modernizacji uderzeniowych F‑15E Strike Eagle, które w XXI w. są intensywnie eksploatowane w licznych operacjach na świecie (dotychczas zdecydowano się wyłącznie na wymianę ich stacji radiolokacyjnych AN/APG-70 na AN/APG-82(V)1).\nKolejnym atutem ma być krótszy czas przezbrojenia jednostek – według szacunków Departamentu Obrony piloci F‑15C/D mogą uzyskać uprawnienia do wykonywania lotów na nowym typie samolotu po przejściu szkolenia teoretycznego, serii lotów na symulatorze i jedynie dwóch lotach na F‑15EX. Cała procedura ma zająć od trzech do sześciu miesięcy. Gotowość operacyjna całego dywizjonu może zostać osiągnięta w ciągu 18⁄24 miesięcy od zainicjowania procesu przezbrajania. Nie bez znaczenia jest także redukcja kosztów dodatkowych – możliwość wykorzystania już istniejących elementów wyposażenia przeznaczonego do wykonywania obsługi naziemnej oraz innych elementów infrastruktury w bazach lotniczych eksploatujących F‑15C/D. Pamiętać należy, że jednostki przezbrajane w F‑15EX przestaną być typowo myśliwskimi i staną się wielozadaniowymi, co umożliwi kierowanie ich do zadań bojowych poza Stanami Zjednoczonymi (i odciążanie w ten sposób innych maszyn).\npiątek, 31 Lipiec 2020 ;


Dziś opiszemy dwie karmy Royal Canin dla psów dużych ras. Linia Maxi powstała z myślą o specjalnych potrzebach żywieniowych trochę większych czworonogów. Wiemy, że o szczenięta należy dbać w szczególny sposób. Ich karma musi być odpowiednio kaloryczna, bogata w witaminy i mikroelementy.\nSam kształt karmy powinien uczyć psa odruchu gryzienia już od najmłodszych lat. Dobra karma powinna być też wzbogacona o składniki, które będą korzystnie wpływały na stan chrząstki stawowej. Jest to szczególnie istotne u szczeniąt dużych ras, u których faza wzrostu przebiega bardzo gwałtownie.\nJest to karma dla szczeniąt od 2 do 15 miesiąca życia. W sprzedaży dostępna jest w wersjach 1, 4 lub 15 kg. Jest to pełnowartościowa sucha karma przeznaczona dla szczeniąt dużych ras, które w postaci dorosłej osiągają minimum 25 kg wagi. Odpowiednie proporcje zawartych w karmie składników regulują tempo wzrostu młodego psa. Specjalnie wyselekcjonowane białko zwierzęce jest łatwo przyswajane przez psy. Zawarty w składzie hydrolizat skorupiaków jest doskonałym źródłem glukozaminy, która korzystnie wpływa na stan chrząstki stawowej. Dokładne informacje o składzie karmy znajdziecie tutaj.\nKarmy Royal Canin dla dorosłych dużych ras\nJest to pełnowartościowa sucha karma dla psów dorosłych dużych ras (powyżej 25 kg wagi) od 1 do 5 roku życia. Naturalną odporność psa wspomaga tu witamina C i E oraz kwasy tłuszczowe. Tauryna zawarta w karmie wpływa na prawidłową pracę mięśnia sercowego. Karma jest przeznaczona dla psów o normalnej aktywności. W tej karmie, tak jak i w wersji Junior, znajdziemy glukozaminę oraz chondroitynę, które wpływają korzystnie na stan kości. Kwasy tłuszczowe Omega 3, pozyskane z tranu, będą wykazywały działanie przeciwzapalne. Zapraszamy do zapoznanie się z dokładnym składem karmy.\nObie karmy Royal Canin dostępne są w naszym sklepie internetowym oraz w sklepie stacjonarnym Zoocentrum Lublin.


Cassa Hotel and Residences w New York (USA) po prostu korzystniejsza rezerwacja\nhotel.info\t- Ameryka Północna\t- USA\t- Nowy Jork\t- Cassa Hotel and Residences\tCassa Hotel and Residences70 West 45th Street, 10036 New York, USA\tPokaż mapę\nodza pokój jednoosobowy/nocza pokój dwuosobowy/nocza pokój/noc\tCo znajduje się w ofercie tego hotelu:Wysoki standard tego pierwszorzędnego hotelu (4 gwiazdki) jest widoczny w każdym z 165 komfortowo urządzonych...\tWyświetl wszystkie informacje dot. hotelu i pokoi\nOpis hotelu Cassa Hotel and ResidencesWysoki standard tego pierwszorzędnego hotelu (4 gwiazdki) jest widoczny w każdym z 165 komfortowo urządzonych pokoi. Na życzenie do dyspozycji masz roomservice. Połączenie z Internetem jest możliwe przez złącze w pokoju lub przez WLAN w ogólnie dostępnej części hotelu. Hotel dysponuje pokojami dla niepalących, w których możecie Państwo naturalnie zakwaterować swego czworonożnego pupila (prosimy zasygnalizować życzenie takiego pokoju przy rezerwacji). Zespół recepcji jest do dyspozycji gości przez całą dobę i oferuje także usługę telefonicznego budzenia. Biurko, sejf, suszarka do włosów oraz radio należą naturalnie do wyposażenia pokoju. W pokojach jest klimatyzacja oraz naturalnie telewizja kablowa, telefon i minibar. Zapomnij o codzienności podczas dobroczynnego masażu.Podoba Ci się ten hotel?Umieść go na swojej liście zapamiętanych.ZaznaczPołożenie hoteluPokaż mapęAdres70 West 45th Street, 10036 New York, USA\tWyposażenie hotelu / cechy szczególne\tPomieszczenia konferencyjne: 3 (maks. liczba osób: 60)\nCassa Hotel and Residences70 West 45th Street, 10036 New York, USA Położenie hotelu:0,9 kmbrak danychbrak danychbrak danychTargi: brak danych\tSprawdzenie dostępności Niestety, w podanym czasie nie ma możliwości zarezerwowania żadnego pokoju. Prosimy zmienić dane dotyczące Twojej podróży:PrzyjazdWyjazdLiczba pokoiOsobySprawdzenie dostępności\tNiestety hotel w wybranym terminie nie dysponuje wolnymi miejscami.Czy chcesz zobaczyć alternatywne propozycje? Ten hotel ma jeszcze wolne pokoje:Czy chcesz zmienić termin? W takim razie prosimy zmienić dane dotyczące Twojej podróży:PrzyjazdWyjazdLiczba pokoiOsobySprawdzenie dostępności


Ubiquiti airMAX PowerBeam AC 27dBi 5GHz PoE - Mosty Wi-Fi (WDS) - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nairMAX PowerBeam AC 27dBi 5GHz PoE\nUbiquiti airMAX PowerBeam AC 27dBi 5GHz PoE\nod: Ubiquiti|kod producenta: PBE-5AC-500-5GHz|kod x-kom: 220759\nZysk energetyczny:27 dBi\nUrządzenie Ubiquiti PBE-5AC-500 dzięki wydajności, wysokiej jakości doskonale sprawdzi się w zastosowaniach wymagających maksymalnej przepustowości. Proponowany model przesyła dane z maksymalną szybkością 1000 Mbit/s. W zakresie łączności wyposażone zostało w 1 port Ethernet LAN (RJ-45).\nSprzęt typu AP/Bridge/CPE\nMaksymalny poziom wzmocnienia dla anteny 27 dBi\nOferowany przez Ubiquiti sprzęt typu AP/Bridge/CPE działa w standardzie 802.11ac i obsługuje protokół AirMax. Maksymalny poziom wzmocnienia dla anteny urządzenia to 27 dBi W. Model PBE-5AC-500 posiada 136 MB pamięci wewnętrznej. Może być eksploatowany w temperaturze od -40 do 70°C przy wilgotności względnej od 5 do 95%.\nEliminuje problem zagęszczonych sieci\nZużycie energii przez produkt jest równe jest 8.5 W. Zmodyfikowana konstrukcja pozwala na skupienie mocy w węższej wiązce, eliminując problem zagęszczonych sieci. Urządzenie obsługuje PoE - technologia przesyłu energii elektrycznej za pomocą skrętki do urządzeń peryferyjnych będących elementami sieci Ethernet. Rozwiązanie PBE-5AC-500 posiada również certyfikaty FCC, IC oraz CE.


Ciała dwóch osób, które od minionego piątku były poszukiwane, odnaleźli w poniedziałek w nocy piotrkowscy policjanci. Ciała 33-letniego piotrkowianina i 27-letniej piotrkowianki zostały znalezione w garażu na terenie miasta. Najprawdopodobniej doszło do zatrucia spalinami samochodowymi.\nPiotrków Poszukiwani Śmierć Zatrucie Policja Prokuratura\nTrwają poszukiwania zaginionego Bogdana Kujawskiego\nPolicjanci, członkowie rodziny oraz strażacy szukają 32-letniego mieszkańca gminy Rozprza Bogdana Kujawskiego. Wyszedł z pracy przy ulicy Sulejowskiej w Piotrkowie Trybunalskim i ślad po nim zaginął. Strażacy przeszukują m.in. zbiornik Bugaj, w pobliżu którego znaleziono plecak, który może być własnością zaginionego.\nPiotrków Zaginiony Bogdan Kujawski Poszukiwania Straż Pożarna Policja\nEkranizacja prozy noblistki. Zobacz "Pokot" za darmo!\nOśrodek Działań Artystycznych i KINODA zapraszają na projekcję filmu "Pokot" na podstawie powieści laureatki Nagrody Nobla Olgi Tokarczuk.\nPiotrków Film Oda Pokot Olga Tokarczuk Agnieszka Holland\nOlga Tokarczuk została w czwartek laureatką literackiej nagrody Nobla, tymczasem pół godziny po ogłoszeniu werdyktu komisji noblowskiej wszystkie książki tej autorki oferowane w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Piotrkowie zostały zarezerwowane i wypożyczone.\nPiotrków Biblioteka Mediateka Książki Literatura Nagroda Nobel Olga Tokarczuk\nW czwartek rano w okolicy ul. Świerczów zaginął chart włoski. Za odnalezienie zwierzęcia, właściciele przewidują nagrodę.\nPiotrków Pies Poszukiwania Pomoc\nPoszukiwany 13 listami gończymi i Europejskim Nakazem Aresztowania zatrzymany\nMa na koncie kradzieże, włamania i pobicia. Był poszukiwany na podstawie 13 listów gończych i Europejskiego Nakazu Aresztowania. 22-letniego przestępcę zatrzymali policjanci z Piotrkowa.\nPiotrków Policja Kmp Piotrków Poszukiwania\nOdnalazła się Barbara Kowalewska\nPoszukiwana Barbara Kowalewska odnalazła się w niedziele około godziny 7.30 w powiecie opoczyńskim.\nSulejów Poszukiwania Policja Straż Pożarna Osp


RE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - wiesiek - 2015-07-20 09:29\nByło ogłoszenie na sklepie "W związku z falą upałów.... ograniczenia w ciśnieniu dostarczanej wody"\nA może mieszkańcy powinni napisać pisma do Gminy, że w związku z ograniczeniami ciśnienia wody nastąpią ograniczenia w płatności za wodę ( strata czasu przy laniu wody do czajnika, nie załączające się piecyki przy zbyt niskim ciśnieniu, na pietrze woda mi prawie nie leciała z kranu.....)\nNie mam na myśli podlewania trawników , bo koszt wody + ścieki nie pozwala na taką rozrzutność.\nJedno ujecie wody na Rzędzianowice, Wolę Mielecką, Podleszany , Książnice i Bożą Wolę Goleszów ?? Czy ta sieć nie jest za długa ?? czy nie powinna stacja być ustawiona centalnie w pobliżu środka sieci lub sieć nie powinna być zasilana z dwóch stron??\nCzy w Bożej Woli płynęła woda przy obniżonym ciśnieniu ??\nCzy stacje uzdatniana nie powinny uwzględniać zwiększonego zapotrzebowania na wodę i powinny być inaczej zaprojektowane lub ROZBUDOWANE ??\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Mariusz K. - 2015-07-20 21:55\n(2015-07-20 09:29)wiesiek napisał(a): Było ogłoszenie na sklepie ...Czy stacje uzdatniana nie powinny uwzględniać zwiększonego zapotrzebowania na wodę i powinny być inaczej zaprojektowane lub ROZBUDOWANE ??\nWitam, temat jest na dłuższą dyskusję. Przez najbliższe 2 tygodnie nie będę miał czasu aby nawet kilka zdań napisać, więc gdy odzyskam chwilę czasu to powrócę do tematu.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Gość - 2015-12-08 11:19\nStrasznie cicho na tym forum, więc poruszę stare tematy.\n- Co z wydajnością przepompowni w okresie letnim.\n- Ulgi dla rodzin wielodzietnych - obiecywał się Pan zając tym tematem w tym roku\n- GZGK - co z nadpłatami za wywóz śmieci, czy znowu te pieniądze trafią na konto Gminy jako ukryty podatek\nCzy widział Pan lub czy odbierał ktoś z Gminy odbierał świeżo utwardzone pobocza na ścieżkach ?\nWg mnie wysypanie samego kamyka sprawy nie załatwia !!\nSkosy są zrobione w stronę DROGI a nie rowów,woda stoi na drodze i całe pobocze rozmięknie (Już po deszczach pojawiły się pierwsze dziury)\nPobocze jest słabo utwardzone bo już po dwóch dniach od remontu były ślady aut zsuwających się do rowu (jadąc od strony Rzędzianowic po prawej stronie zaraz na początku)\nŚcieżka ta wykorzystywana jest przez rodziców dowożących dzieci do szkoły, chodzą nią też dzieci ( duży ruch koło 8 i 13 godziny) ale jest też wykorzystywana jako skrót omijający krzyżówkę przy Delikatesach i w godzinach rannych często widziałem tam auta ekip budowlanych (szerokie dostawczaki) wymuszające zjechanie na pobocza.\nJest to droga bardzo uczęszczana z miękkimi poboczami i głębokimi rowami o szerokości dla 2 małych osobówek, większe autka muszą uciekać na mostki by się rozminać\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Mariusz K. - 2015-12-08 21:19\n(2015-12-08 11:19)Gość napisał(a): Witam\n1 - Co z wydajnością przepompowni w okresie letnim.\n2 - Ulgi dla rodzin wielodzietnych - obiecywał się Pan zając tym tematem w tym roku\n3 - GZGK - co z nadpłatami za wywóz śmieci, czy znowu te pieniądze trafią na konto Gminy jako ukryty podatek\n4 - Czy widział Pan lub czy odbierał ktoś z Gminy odbierał świeżo utwardzone pobocza na ścieżkach ?\nAd1. Sprawa wydajności ujęć wody w naszej gminie wymaga dużego wkładu finansowego. W 2016 r. będziemy przebudowywać ujęcie wody w Chorzelowie. Rozważamy połączenie wodociągu od Złotnik do Rzędzianowic , aby można było w razie awarii bądź niedoboru uzupełniać te dwa ujęcia wzajemnie.\nAd2. Na jednej z sesji w wolnych wnioskach zgłosiłem, że nie będę w stanie w tym roku tego pomysłu zrealizować (brak czasu). Poprosiłem Pana Wójta o ewentualne wyznaczenie pracowników, którzy by się tym zajęli.\nPrzygotowanie z mojej strony projektu ma sens, jeżeli będziemy mięli na jego realizację pieniądze.\nAd3. GZGK to woda i ścieki, a nie śmieci (tylko wyjaśniam). Nie potrafię na to pytanie precyzyjnie odpowiedzieć. Nie wiem na tą chwilę jaki jest wynik finansowy. Pieniądze z gospodarki śmieciowej nie mogą trafić jako podatek do gminy. Po nowym roku będzie nowy regulamin i nowy przetarg i tu też wiele może się zmienić.\nAd4. Sprawa ścieżek jest przeze mnie chyba na każdej sesji poruszana. W tej sprawie byłem i dzwoniłem niejednokrotnie też do gminy. Zgadzam się, że pobocza są źle wykonane i czekam na poprawę.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Gość - 2017-09-14 11:20\nWójt gminy klamie!\nW Korso mozemy przeczytać,ze jak mówi starosta, wójt Piątek ani raz nie rozmawiał z nim w sprawie ciągu pieszo rowerowego w Chorzelowie. I twierdzi, że gdy będzie zainteresowanie gminy i partycypowanie w kosztach to powiat to zrobi. Mają już wstępne wyliczenia. Jak widać wystarczy, ze Pan Piątek zaangazuje sie w tą sprawe, a nie kłamie, ze powiat nie chce tego zrobić.\nProsze o poruszenie tego tematu na najblizszej sesji.\nMieszkaniec niskiego borku\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Tomasz Ortyl -Gmina Mielec - 2017-09-25 09:30\nWielokrotnie był Pan informowany, że prace związane z budową kanalizacji sanitarnej w Woli Mieleckiej jeszcze nie zostały zakończone i odebrane. Na fragmencie drogi o której Pan mówi została wybudowana sieć kanalizacyjna co wiązało się ze zniszczeniem dotychczasowej nawierzchni z kruszywa. Nie naruszenie struktury drogi było by możliwe jeśli mieszkańcy pozwoliliby na poprowadzenie kanalizacji po działkach prywatnych. Na co zgody nie było. Przedmiotowa droga została tymczasowo przygotowana aby mieszkańcy mogli dojechać do domów. Proszę pamiętać, że po wykonaniu takich prac grunt musi się ustabilizować co wymaga czasu. Oczywiście docelowo droga będzie odtworzona zgodnie z przyjętymi zasadami budowy dróg. Zna Pan zasady realizacji takich inwestycji jak kanalizacja, dlatego też dziwi mnie Pana podejście do tematu i krytyka Gminy.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Mariusz K. - 2017-09-25 19:24\n(2017-09-25 09:30)Tomasz Ortyl -Gmina Mielec napisał(a): Witam,\nWielokrotnie był Pan informowany.......dziwi mnie Pana podejście do tematu i krytyka Gminy.\nMówimy o tym temacie: http://www.wolamielecka.info/index.php?news∋d=874\npo pierwsze jako kierownik inwestycji zapewne Pan wie, że nie tylko tą drogą prowadzono kanalizację. Są to częste praktyki w naszej gminie. Wynika to raczej z tego, że gmina zbyt wolno realizuje budowę kanalizacji. Wioski zabudowują się, co utrudnia później wykonanie tego zadania innym sposobem.\nPo drugie pisze Pan „grunt musi się ustabilizować, co wymaga czasu” - nie zgadzam się. Grunt, aby był stabilny, muszą być spełnione odpowiednie warunki. Odpowiednie warstwy (piasek, kamień, kruszywa, ziemia...itp.) w odpowiedniej kolejności i oczywiście odpowiednio zagęszczone odpowiednim sprzętem podczas każdego etapu. Są na to odpowiednie normy. W obecnej sytuacji mamy glinę „poprószoną” kamieniem (słowo kamień jest trochę na wyrost).\nMam, więc pytanie ile czasu glina będzie się stabilizować?\nIronicznie zapytam: skoro nie stabilizuje tej gliny firma, która robiła kanalizację tylko mieszkańcy (autami, rowerami i pieszo), to jak zostaną wynagrodzeni za wykonaną pracę?\nPo trzecie, jeżeli ma być położona jeszcze wierzchnia warstwa, to rozumiem, że warstwy już położone są wykonane tak, jak mówiła specyfikacja przetargowa.\nDlaczego, więc do dziś (minęło 10 dni) nie otrzymałem od inspektora nadzoru (za pośrednictwem gminy) odpowiedzi na moje pytanie: „Proszę o informację czy droga jest wykonana zgodnie ze specyfikacją przetargową. Chodzi mi przede wszystkim o grubość warstw, czy są takie, jak założono i czy były odpowiednio zagęszczone”.\nJeżeli inspektor należycie wykonywał swoją pracę, to bywał często na placu budowy i doskonale wie, jak odtworzona jest droga. Udzielenie odpowiedzi w takim przypadku wydaje mi się proste i nie powinno trwać dłużej niż dwa dni.\nW tamtej kadencji przypominałem stare porzekadło: „jaki Pan taki kram” i tu znów wracam do tego porzekadła. Dochodzę do wniosku, że zarówno poprzedni wójt, jak i obecny nie sprawdzają się w temacie jakości inwestycji.\nOstatnie moje pytanie: co stabilizuje ten zasypany wlot kanału (na filmie) i ile jeszcze będzie się to coś stabilizować?\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Wolok - 2017-09-28 08:11\nPanie radny my mieszkańcy nie wiemy jaki status prawny posiada ta droga, czy ta droga jest własnością prywatną czy to droga gminna, to po pierwsze. Po drugie, na zamieszczonym przez Pana filmie nie widać aby ta droga miała jakikolwiek odwodnienie w postaci przydrożnego rowu, co zapewne utrudnia jej stabilizację. Mieszkańcy szukają winnego wszędzie poza sobą.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Mariusz K. - 2017-09-28 19:16\n(2017-09-28 08:11)Wolok napisał(a): Panie radny my mieszkańcy nie wiemy jaki status prawny posiada ta droga, czy ta droga jest własnością prywatną czy to droga gminna, to po pierwsze. Po drugie, na zamieszczonym przez Pana filmie nie widać aby ta droga miała jakikolwiek odwodnienie w postaci przydrożnego rowu, co zapewne utrudnia jej stabilizację. Mieszkańcy szukają winnego wszędzie poza sobą.\nPo pierwsze jak gmina ma wykonać jakąś inwestycje, to ma to wykonać dobrze ! i nieistotna w tym wypadku jest kwestia własności gruntu.\nDroga ta ma jednak status drogi gminnej.\nGdyby gmina robiła kanalizację na Pańskim terenie, to czy mogłaby zrobić to niedbale?\nPo drugie mówiąc o odwodnieniu, nie bulwersuje Pana zasypany kanał? Dziwne...\nOczywiście odwodnienie wzdłuż drogi poprawia sytuację w użytkowaniu. W tej sytuacji pokazuję stan po inwestycji i nie widzę związku odwodnienia do np. gliny, która jest na wierzchu.\nSugeruje Pan, że to może wina mieszkańców. W czym mieszkańcy są tu winni?\nMieli sami nawozić odpowiednie warstwy gruntu i wynajmować sprzęt, żeby je zagęścić?\nJa obserwując drugą kadencję jako radny inwestycje w naszej gminie mam w tej sprawie wiele uwag.\nAni poprzedni wójt, ani obecny w moim przekonaniu sobie z tym nie poradzili.\nRE: Wolne wnioski-Uwagi i propozycje na rózne temarty - Henryk - 2017-09-30 08:54\nSłusznie Pan zauważył, że poprzedni wójt, ani obecny nie poradzili sobie z problemem jakości wykonanych inwestycji, szczególnie jeśli chodzi o kanalizację na naszym terenie. Nie odbieram Panu wójtowi dobrych chęci ale rzeczywistość przerasta wyobrażenia związane z jakością wykonywanych inwestycji. Nie konsekwencja pracowników odpowiedzialnych za jakość wykonanych robót w egzekwowaniu od wykonawcy ich dobrego wykonania.\nInna sprawa to cena za wykonaną usługę, wygrywający przetarg wkalkulowuje w zaoferowaną niską cenę gorszą jakość użytych materiałów i gorszą jakość wykonania inwestycji. Upominanie się mieszkańców i radnych o poprawne wykonanie zgodnie z umową, uważa się za coś niezdrowego i nienormalnego, mówiąc , macie kanalizację to się cieszcie i siedźcie cicho.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Aleksandra - 2017-10-02 08:56\nNadzór Budowlany to państwo w państwie, pisanie skarg do tej instytucji przez obywatela mija się z celem. Niema bata na to towarzystwo wzajemnej adoracji. Jeśli skarżącym jest osoba prywatna a inwestorem jest gmina, to w takim układzie obywatel stoi z góry na przegranej pozycji. Szkoda czasu i mitręgi na tych pożal się Boże inspektorów i wydawanych przez nich takich opinii. Taka odpowiedz inspektora dyskwalifikuje go jako fachowca szczególnie na takim stanowisku, traktując zwykłego obywatela jak zło konieczne, który nie koniecznie musi znać się na niuansach sztuki budowlanej oraz prawa budowlanego. Pisać skargę do Pan starosty.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Ryszard - 2017-10-03 09:27\nProszę nam udostępnić nazwisko tego urzędasa i pseudo inspektora który w tak chamski sposób odnosi się w korespondencji urzędowej. Chętnie też dowiedziałbym się co sądzi o takim języku pracodawca tego "specjalisty" pan Piątek. Poruszając kwestie tej inwestycji chciałbym też zwrócić uwagę na jakość wykonania kanalizacji: wysokościach studzienek kanalizacyjnych, koleinach po ciężkim sprzęcie na drodze równoległej do tej przy której mieszka pan Kawalec. Proszę nagłośnić również tą sprawę panie radny.\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Mariusz K. - 2017-10-04 19:58\n(2017-10-03 09:27)Ryszard napisał(a): Proszę nam udostępnić nazwisko tego urzędasa i pseudo inspektora który w tak chamski sposób odnosi się w korespondencji urzędowej. Chętnie też dowiedziałbym się co sądzi o takim języku pracodawca tego "specjalisty" pan Piątek. Poruszając kwestie tej inwestycji chciałbym też zwrócić uwagę na jakość wykonania kanalizacji: wysokościach studzienek kanalizacyjnych, koleinach po ciężkim sprzęcie na drodze równoległej do tej przy której mieszka pan Kawalec. Proszę nagłośnić również tą sprawę panie radny.\nNazwisko inspektora zostawię na razie dla siebie. Jest to inspektor z Mielca (adres firmy).\nByłem dziś oglądnąć i sfotografować tę drogę, ale okazało się, że wczoraj została poprawiona.\nJak ma Pan zdjęcia to proszę przesłać na maila.\nTu adres mailowy http://www.wolamielecka.info/index.php?p=1_3_Kontakt\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Gość - 2017-10-05 10:52\nPodobne dofinansowanie disranue gmina Tuszów. My oczywiście na samym końcu listy i bez dofinansowania.\nNo, ake cóż jestesmy bogatą gminą więc po ci nam ekstra 2 miliony?\nRE: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy - Gość - 2017-10-10 11:13\nPomyłka chodziło mi o drogę równoległą a nie prostopadłą czyli tą przy której robiona jest przepompownia. Od kilku tygodni ta droga jest nie do przejścia nie mówiąc już nawet o przejechaniu jej rowerem. Nie mówiąc już o tym że to pobojowisko nie kończy się na samej drodze tylko przylegających działkach.


Chwilówka 24h/7 Sosnowiec - Najlepsze oferty całodobowych chwilówek\nNikt z nas nie lubi nieplanowanych wydatków, jednak życie często jest nieprzewidywalne.Nagła awaria samochodu, brak zaksięgowania wypłaty, zmusza nas do szybkiego działania.Jednak nigdy nie ma sytuacji bez wyjścia. Zebraliśmy dla Was zbiór wiarygodnych instrumentów finansowych, które gwarantują w dyskretny, a zarazem bezpieczny sposób swą pomocna dłoń. Wszystkie chwilówki, przedstawiane w poniższym rankingu umożliwiają otrzymanie pieniędzy praktycznie od ręki, w zaledwie kilka minut po wypełnieniu prostego wniosku online, a pieniądze dostępne są na koncie w 15 minut, również w święta i niedziele handlowe. Darmowa pierwsza pożyczka, to oferowany przez polecane przez nas firmy bonu, dla nowych klientów w postaci darmowej chwilówki, bez żadnych ukrytych kosztów pobocznych.\nDziałamy na terenie Sosnowca, jednak oferowane firmy udzielają pożyczek na terenie całego kraju, dlatego nie musisz być mieszkańcem Sosnowca lub okolić, aby skorzystać z poniższych ofert.\nMaksymalna kwota pierwsze pożyczki\n10000 zł Opłata 10 zł 1-60 dni 18- bez górnej granicy\n5000 zł TAK 7-30 dni 18-75 lat\n5000 zł TAK 7-30 dni 18-75lat\n2500 zł NIE 1-30 dni 22-75lat\n2000 zł TAK 15-30 dni 21-70lat\n15000 zł Darmowa pod warunkiem spłaty w 30 dni. 1-36 miesięcy 18lat- bez górnej granicy\n10000 zł NIE 6-24 miesięcy 18lat- bez górnej granicy\nDla kogo ranking Chwilówka 24h/7 Sosnowiec?\nMasz do odebrania samochód z warsztatu? A może zapomniałeś o urodzinach bliskiej osoby? Nie lubisz prosić o pomoc swoich bliskich? Ranking dedykowany jest dla każdego, kto potrzebuje pilnie gotówki. Przedstawione w rankingu firmy, oferują usługi pożyczkowe od kilku lat za pośrednictwem internetu, przez 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu na terenie całego kraju.\nZalety chwilówki 24h/7\nNajwiększą zaletą takiego rozwiązania jest szybkość otrzymania pieniędzy, które przelewane są przelewem natychmiastowym, przez co omijamy długotrwałe księgowanie przelewu.\nNiezależnie czy chwilówkę weźmiesz rano, czy wieczorem, w weekend, a nawet święto pieniądze otrzymasz na swoim koncie już w 15 minut. Jest to rozwiązanie szyte na miarę nagłych wydatków. W rankingu chwilówka 24h/7 znajdziesz tylko sprawdzone całodobowe oferty najlepszych pożyczkodawców na naszym rynku.\nWiększość polecanych w naszym zestawieniu firm oferuje bonus powitalny w postaci pierwszej chwilówki za 0 zł. Bez jakichkolwiek opłat manipulacyjnych. Oznacza to, że nowy klient oddaje dokładnie taką samą kwotę, jaką uzyskał od pożyczkodawcy. Takich promocji nie znajdziemy u tradycyjnych pożyczkodawców, gdzie nawet w przypadku promocyjnego oprocentowania musimy opłacać liczne opłaty poboczne. Taka promocja to nowość w sektorze pożyczek krótkoterminowych.\nCo potrzebujesz, aby otrzymać pożyczkę?\nW zasadzie jedynym warunkiem jest posiadanie swoje osobistego konta bankowego. Jest to, bardzo istotne bo przy jego użyciu jesteśmy w stanie zweryfikować swoją tożsamość. W większości firm należy dokonać przelewu na wskazany numer konta, kwotę jednego grosza. Konto z którego dokonujemy przelewu weryfikacyjnego, musi być założone na dokładnie te same dane, które podaliśmy w formularzu. Pozwala to ograniczyć firma możliwość wyłudzeń ze strony cyberprzestępców podszywających się pod inne osoby za pośrednictwem sieci. Jest to również ważna informacja do zapamiętania na przyszłość, aby nie wysyłać nikomu podobnego przelewu w celu zweryfikowania numeru konta dla nowego potencjalnego pracodawcy z internetowego ogłoszenia o pracę. Swego czasu był to popularny sposób oszustów na branie kredytów przez internet, na nieświadome niczego osoby podekscytowany atrakcyjną ofertą nowej pracy.\nSzybkość, dyskrecja i wygoda!\nZaletą pożyczek online jest przede wszystkim wygoda. Nie musisz się przed nikim tłumaczyć, czekać w długich kolejkach, czy obawiać się spotkania znajomego w banku. Wszystko załatwiane jest przy minimum formalności, co sprawia, że proces otrzymywania środków jest nieporównywalnie szybszy niż tradycyjną metodą. Od momentu wejścia na stronę do otrzymania pieniędzy dzieli Cię zaledwie 15 minut.\nWszystkie firmy zestawione w rankingu Chwilówka 24h/7 Sosnowiec nie wymagają przesyłania żadnych skanów swoich dokumentów. Nie musisz również wysyłać żadnych dokumentów potwierdzających swoje dochody. Do weryfikacji wystarcza tylko i wyłącznie znanie swoich podstawowych danych osobowych oraz posiadanie osobistego konta bankowego.


Akademiagoogle.pl • Wyświetl temat - Czy podłogi z granitu to dobry pomysł?\nDzisiaj jest 25 wrz 2020, 0:03\nCzy podłogi z granitu to dobry pomysł?\nTytuł: Czy podłogi z granitu to dobry pomysł?\n: 16 mar 2017, 0:40\nzastanawiam się jak zbudować sobie poddasze. W planach jest duży pokój z tarasem, z którego widok pada na las. Brzmi fajnie, a wygląda jeszcze lepiej.;) tylko chcę, by podłoga na tarasie i w pokoju była z tego samego materiału i całość oddzielała tylko duża szyba, która wpuści dużo światła. Myślicie, że granit to dobry pomysł i sprawdzi się i w środku i na zewnątrz?\n: 16 mar 2017, 3:26\nGranit ma większą wytrzymałość od marmuru i powinien sprawdzić się na tarasie. Warunek jest tylko jeden, musisz znaleźć dobrą firmę, która zajmie się wykonaniem i ma dobrej jakości granity. Efekty na pewno będą niesamowite.;)\n: 16 mar 2017, 5:39\no rany, brzmi naprawdę cudownie! Świetny masz pomysł. My przed domem mamy płyty z granitu i od kilku lat wyglądają świetnie. Na taras na pewno też będą pasować.;)\n: 16 mar 2017, 6:45\njeśli chodzi o wykonawców to ja mogę polecić ich http://www.poznan.onyxmarmury.pl/podlogi/. Robią wysokiej jakości podłogi z granitu i możesz być pewien, że kamień sobie poradzi w każdych warunkach. Poza tym masz do wyboru wiele ciekawych wzorów.\n: 16 mar 2017, 9:33\ndzięki za odpowiedzi.;) ktoś jeszcze zna tę firmę?\n: 16 mar 2017, 9:42\nU mnie też firma Onyx S.C. robiła moje schody granitowe. Wyglądają bardzo luksusowo i są solidne.;) granit ładnie połączy taras z pokojem i jestem bardzo zadowolona z ogólnego efektu.\n: 16 mar 2017, 10:07\nprzejdę się do nich i zobaczymy co zaproponują.


W świecie Barbie: Ja szyję!\nWiem, że znów omijam wcześniej zapowiedzianą Bellę z Pięknej i Bestii, ale jakoś nie mogę się zebrać, żeby doprowadzić jej włosy do normalnego stanu. Pokazuję za to dziś, co w wielkim skupieniu (i przeziębieniu) udało mi się uszyć w czwartek.\nWiem, że okiem krawcowej, będą to marne skrawki szmatek, koślawo połączone ze sobą, ale dla mnie to powolny powrót do wprawy w szyciu, którą nie wiedzieć czemu zatraciłam w ostatnim czasie.\nPierwsza panna - Julia w sukience, która pierwotnie miała być spódnicą :D\nKolejna. Basia w spodniach z kantem i falbaniastej bluzce. Chciałam uszyć żakiet, nie wyszedł. Chciałam uszyć bluzkę z kołnierzem zakładaną na szyję, nie wyszła. Wyszła za to ta.\nI ostatnia. Chelsea w bluzce, która na początku miała być na jedno ramię, jednak nie chciała się trzymać na swoim miejscu. Chcę jeszcze doszyć na ten ząbek z gumki jakieś świecidełko, muszę je tylko znaleźć w moich szpargałach. Do kompletu my Scenka ma czarne spodnie na kant i pasek w talii.\nWciąż czekam na naprawę maszyny do szycia. Mam nadzieję, że jak już ją dostanę, to nie zniechęci mnie do siebie tak szybko, jak to zwykle bywa i uda mi się coś fajnego stworzyć.\nA teraz idę do fryzjera z Bellą. Bywajcie ;)\nAutor: Mono o 12:27\nprivace 19 marca 2011 13:14\nNie bądź taka skromna, ciuchy są rewelacyjne:) Zwłaszcza spodni zazdroszczę, bo nie umiem sobie z nimi poradzić, zawsze mi wychodzi jedna nogawka węższa lub krótsza od drugiej;)\nMono 19 marca 2011 13:22\nDzięki ;) Spodnie szyję z wykroju, bardzo łatwo i szybko idzie ich szycie. Kiedyś robiłam je inaczej, wycinałam po prostu przód i tył, a lalka, gdy usiadła świeciła tyłkiem :D Wtedy też wychodziły mi nogawki za długie, za wąskie, niesymetryczne. Teraz już nie mam takich problemów ;)\ndollsecondhand 19 marca 2011 15:30\nMnie się bardzo podoba komplet z falbaniastą bluzką! :-) Z resztą wszystkie ciuszki wyszły Ci super, tak dalej! :-D\nManhamana 19 marca 2011 20:30\nCiuszki bardzo ładnie wyszły nie wiem co od nich chcesz?\nSpodnie w kant są rewelacyjne i bluzka do nich!\nA spodnie jest trudno uszyć tym bardziej brawa!\nMono 19 marca 2011 21:13\nDziękuję za pochlebne komentarze. Wiecie, jak się szyje przeciętne ubrania, a potem ogląda ubranka firmowe lub szyte przez krawcowe, to siłą rzeczy nie chce się już na swoje patrzeć. Jednak na razie się nie zniechęcam, mam jeszcze kilka projektów ;)\nA co do spodni, jak raz spróbowałam z wykroju, tak teraz ciągle szyłabym spodnie, gdyby nie to, że mam niedomiar bluzek ;)\nfashionable-lady-doll 6 sierpnia 2011 11:24\nCudowne stroje! Wyszły Ci naprawdę genialnie:) A ostatni komplet.. ah, po prostu REWELACJA !! =)\nKennedy i kilka innych dziewcząt\nBella-zagadka od Simby\nZ dala od Mattela, czyli klony Barbie\nTwórczość własna- KANAPA\nTrwała ondulacja, czyli zakręcone maluchy\nCo to za Baśki?