Obowiązek udostępnienia terenu w celu przeprowadzenia wymiany kanalizacji deszczowej - Mieszkanie i Wspólnota | czasopismo dla zarządców i właścicieli nieruchomości\nObowiązek udostępnienia terenu w celu przeprowadzenia wymiany kanalizacji deszczowej\nCzy podjęcie przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej decyzji o udostępnieniu urzędowi miasta terenu należącego do wspólnoty na potrzeby przeprowadzenia prac związanych z wymianą instalacji kanalizacji deszczowej wymaga podjęcia uchwały w tej kwestii? Czy też jest działaniem nieprzekraczającym czynności zwykłego zarządu i członkowie zarządu mogą zadecydować sami?\nW ramach zarządzania nieruchomością wspólną wyróżnia się tzw. czynności zwykłego zarządu i czynności ten zwykły zarząd przekraczające. Pojęcia te występują zarówno w Kodeksie cywilnym, w Kodeksie rodzinny i opiekuńczym, Kodeksie postępowania cywilnego, jak i w ustawie o własności lokali. W żadnym z tych aktów prawnych nie znajdują się jednak definicje tych pojęć. Wynika to jednak ze świadomego działania ustawodawcy, gdyż granica między czynnościami zwykłego zarządu a czynnościami je przekraczającymi jest bardzo płynna, a ponadto w dużej mierze zależy od okoliczności danego przypadku. W efekcie oceniając daną czynność w kontekście zwykłego zarządu, oceniamy ją zawsze w odniesieniu do konkretnej sytuacji prawnej oraz okoliczności dokonania danej czynności. Istotne znaczenie ma też powtarzalność danej czynności.\nZarząd ma obowiązek dbać o interesy wspólnoty mieszkaniowej i mieszkańców, a zatem w tym wypadku niezbędne jest ustalenie – na podstawie pisemnego porozumienia – zasad udostępnienia terenu, w tym ustalenia okresu planowanych prac oraz sposobu ich prowadzenia, aby w jak najmniejszym stopniu utrudniały korzystanie z terenu wspólnoty mieszkaniowej.\nPrzyjmuje się, że pojęcie zwykłego zarządu oznacza podejmowanie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego jej przeznaczenia. Rozgraniczenie czynności zwykłego zarządu i czynności je przekraczające jest bardzo istotne również na gruncie zarządzania wspólnotami mieszkaniowymi. Czynności zwykłego zarządu podejmuje bowiem zarząd samodzielnie. Natomiast do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa.\nZgoda na udostępnieniu urzędowi miasta terenu należącego do wspólnoty mieszkaniowej na potrzeby przeprowadzenia prac związanych z wymianą instalacji kanalizacji deszczowej należy do czynności zwykłego zarządu.\nCzynność przekraczające zwykły zarząd\nKatalog czynności przekraczających zwykły zarząd zawiera art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali. Jednak błędem byłoby twierdzenie, że każda czynność, której nie wymieniono w tym przepisie jest czynnością zwykłego zarządu. Katalog czynności jest bowiem katalogiem otwartym. Świadczy o tym zwłaszcza zwrot „w szczególności”. Ustawodawca umieścił ten katalog i zawarł w nim te czynności, które ze względu na specyfikę czynności podejmowanych we wspólnotach mieszkaniowych – w odróżnieniu od zarządzania innymi nieruchomościami – bezsprzecznie należy uznać za czynności, które przekraczają zwykły zarząd.\nW razie dokonania czynności prawnej przez pełnomocnika bez umocowania lub z przekroczeniem zakresu umocowania czynność prawna nie jest bezwzględnie nieważna, lecz jedynie bezskutecznie zawieszona, a czynność będzie ważna, gdy zyska akceptację właściwego organu.\nKatalog czynności przekraczających zwykły zarząd zawiera art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali.\nPojęcie bezskuteczności zawieszonej\nW związku z czynnościami zwykłego zarządu oraz je przekraczającymi warto też zwrócić uwagę na pojęcie bezskuteczności zawieszonej. W razie bowiem dokonania przez zarząd czynności prawnej bez uchwały, gdy czynność ta jej wymaga, czynność prawna będzie ważna, kiedy zyska akceptację właściwego organu, czyli uchwały właścicieli lokali. Taki wniosek płynie z uchwały Sądu Najwyższego z 14 września 2007 r., sygn. akt: III CZP 31/06 i mimo że odnosi się do spółdzielni mieszkaniowych – można ją zastosować także wprost do wspólnot mieszkaniowych. Zdaniem sądu uznać należy, że jeśli postanowienia ustaw szczególnych milczą na temat sankcji za dokonanie czynności prawnej przez przedstawiciela nie mającego należytego umocowania, sięgnąć należy w drodze analogii do art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego. W myśl tego przepisu w razie dokonania czynności prawnej przez pełnomocnika bez umocowania lub z przekroczeniem zakresu umocowania czynność prawna nie jest bezwzględnie nieważna, lecz jedynie bezskutecznie zawieszona, a czynność będzie ważna, gdy zyska akceptację właściwego organu.\nPojęcie zwykłego zarządu oznacza podejmowanie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i utrzyma...


Strona główna / Korona gór Polski / Śnieżnik 1426 m n.p.m. Masyw Śnieżnika16/28\nŚnieżnik 1426 m n.p.m\nŚnieżnik 1426 m n.p.m. to czwarty pod względem wysokości szczyt Korony Gór Polskich, a nasz piętnasty szczyt, z tejże listy, zdobyty w tym roku. Zdobywanie kolejnych szczytów, jest jak nałóg, chcemy więcej i więcej. Zaczynając naszą przygodę wiosną tego roku nie przypuszczałam, że aż tak nas to wciągnie. Z każdego zdobytego szczytu przywozimy pamiątki w postaci zdjęć, dokonujemy wpisy na blogach, by gdy pamięć zawiedzie było do czego wracać, jednak wejście na Śnieżnik było niezwykłe. Tę datę, 21.09.2014 będziemy co roku świętować i bynajmniej nie z okazji zdobycia mistrzostwa w siatkówce lecz z wydarzenia, które bardzo wiele zmieniło w naszym życiu.\nPrzejeżdżamy przez Międzygórze i parkujemy na parkingu przy czerwonym szlaku, za ostatnimi zabudowaniami kurortu. Tu zostajemy na noc, a w niedzielę rano wyruszamy na Śnieżnik.\nŚnieżnik szlakiem czerwonym\nSzlak czerwony jest bardzo dobrze oznaczony, więc gdy skręca w las przy kapliczce, jest oczywiste, że idziemy właściwą drogą.\nTak nam się spodobało wędrowanie ubitym traktem, że nie zauważyliśmy, że szlak skręca w prawo, w las. Jednym słowem przez gapiostwo, zabłądziliśmy. Zorientowaliśmy się na rozstaju dróg, gdy żadna z nich nie była oznaczona szlakiem. Pamiętając, jak dokładnie oznaczono poprzednie wejście do lasu, nie mieliśmy wątpliwości, że nie jesteśmy już a szlaku. Jednak zbyt długo się wspinaliśmy by wracać.\nWybraliśmy wąską ścieżkę prowadzącą pod górkę przez gęstwinę leśną, mniej więcej w kierunku szczytu Śnieżnika. Wydeptana w mchu i trawie ścieżka zaprowadziła nas do szczytu, jednak nie Śnieżnika lecz Średniaka. Dobre i to, wreszcie ustaliliśmy na mapie nasze położenie. Poniżej prowadził szlak czerwony, którym powinniśmy podążać. Próbowaliśmy zejść w jego kierunku, ale stok z tej strony jest bardzo stromy i skalisty. Wróciliśmy na szczyt i wtedy wyszło słońce. Ujrzałam nasz cel – Śnieżnik i poniżej schronisko PTTK „Na Śnieżniku”.\nDalej już prosto, szerokim traktem poszliśmy w kierunku schroniska „Na Śnieżniku”. Tuta właśnie dotarła do nas radosna nowina, zostaliśmy dziadkami!!!\nhip hip hura na cześć naszego wnuczka Mikołaja\nPozostało nam jeszcze zejście i rozwiązanie zagadki, dlaczego zboczyliśmy z czerwonego szlaku.\nKolejny raz zrobiliśmy ten sam błąd, idąc szeroką drogą nie rozglądamy się, uważając, że jesteśmy na właściwej drodze, a bardzo często zdarza się, że szlak skręca w gęsty las.\nOkoło 15 godziny wracamy na parking gdzie czeka na nas kamper. Szybka kąpiel, obiadek i w drogę, bo do domu daleko.\nSzlak się kończy, kamper czeka, czas wracać do domu.\nMałgorzata\t 7 października 2014\nMarianka\t 7 października 2014\nBarbara Radek\t 23 października 2014\nPamar\t 31 października 2014


Dom ekologiczny - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nJesteś na: Forum Budowlane BUDOWA DOMU Ceny materiałów budowlanych Dom ekologiczny\nRejestracja: 04 kwie 2011, 10:18\nautor: mardom0 » 04 kwie 2011, 10:31\nzałożyłam ten temat, ponieważ chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej na temat domów ekologicznych. Ostatnio w Internecie natknęłam się na artykuł o programie\nMój świat jest eko. Jest to program popularyzujący ekologiczne rozwiązania w budownictwie. Według mnie inicjatywa bardzo ciekawa. Nie jesteście ciekawi jak może wyglądać taki dom, w którym wszystko począwszy od materiałów budowlanych, wykończeniowych a skończywszy na wyposażeniu wnętrz jest ekologiczne? Co myślicie o takiej propozycji? Czy taki dom jest tani w budowie i utrzymaniu? Myślę, że byłoby wspaniale gdyby taka idea przyjęła się w naszym kraju.\nautor: goodidea » 22 kwie 2011, 12:53\nKiedyś miałem podobny jak ty problem, z pomocą przyszła mi ta strona projekty domów\nautor: yaska » 27 kwie 2011, 12:30\nu nas też są już takie materiały na rynku, wiec to nie jest tylko domena zachodu\nprzykładem są chociażby bloczki ytong energo, ekologiczne i energooszczędne\nautor: Grzegorz1972 » 27 kwie 2011, 14:36\nPytanie tylko jak koszt wzrastają?Jeśli mam zapłacić drugie tyle to wolę materiały tradycyjne.


Mieszkania Kraków Stare Miasto Miodowa - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl - powierzchnia od 15 do 27 m2\nOferta nr mzn2030742717 jest już nieaktualna.\nZnaleziono jedno ogłoszenie, średnia cena 413 400 zł (15 900 zł/m²)\nOFERTA KUPUJ I ZARABIAJ! Oferujemy do sprzedaży luksusowy apartament w okolicy ul. Miodowej - Kazimierz. Apartament składa się z jednego pokoju a aneksem kuchennym. Wysoki standard wykończenia, w pełni umeblowany oraz wyposażony. Ogrzewanie oraz woda miejska. Możliwość dokupienia miejsca postojowego w garażu podziemnym. Idealny dla osób zainteresowanych inwestycją na wynajem zapewniona umowa najmu na 5 lat z gwarantowaną stopą zwrotu.


Laser Epi Lab - Studio Urody Kalina - gabinet kosmetyczny Nowy Tomyśl, depilacja laserowa\nLaser Epi Lab\tstudiokalina\t2020-03-19T00:42:37+00:00\nZabiegi z użyciem lasera Epi Lab\nKlatka piersiowa (część-cała) 500 – 800 zł\nBrzuch część / całe 200 / 300 zł\nOkolice brodawek 80 zł\nBikini klasyczne (Pachwina/ przy linii majtek) 200 zł\nBikini płytkie (wzgórek) 200 zł\nBikini klasyczne+płytkie 300 zł\nBikini głębokie (wzgórek+wargi zewnętrzne) 350 zł\nBikini brazilian (wzgórek+wargi wewn i zewn) 400 zł\nBikini hollywood (brazilian+szpara międzypośladkowa) 550 zł\nCennik leczenia trądziku zaplanego\nCennik leczenia grzybicy paznokci\nThe Epi Lab to jedyny laser na świcie, który:\nCzy depilacja laserowa jest dla Ciebie? Sprawdź 18 najczęściej pojawiających się pytań wraz z odpowiedziami!\nLaser The Epi Lab to obecnie najbezpieczniejszy laser na świecie. Wpływa na to kilka czynników. Po pierwsze system ABS, w który wyposażony jest ten laser. Jest to system gwarantujący bezpieczeństwo pracy terapeuty i brak poparzeń pacjenta. Po drugie wzmocniony potrójny system chłodzenia, który dzięki specjalnej wyseparowanej sondzie mrożącej schładza w trakcie procedury obszar zabiegowy do -5°C. Trzecim elementem gwarantującym bezpieczeństwo użytkowania lasera The Epi Lab jest opatentowany system dostarczania wiązki do skóry pacjenta. W standardowych laserach dostępnych na rynku wiązka laserowa dostarczana jest w tak rozproszony sposób, że często dochodziło do poparzeń, przebarwień, nieefektywnych zabiegów usuwania włosa lub – co gorsza – wybarwiania go, a w konsekwencji niemożności permanentnego usunięcia włosa. W laserze The Epi Lab wiązka lasera została uznana za najbardziej homogeniczną na rynku. Zbadano, że w trakcie emisji lasera i w drodze do obszaru zabiegowego strata energii laserowej jest bliska zeru. Dodatkowo dzięki specjalnej nakładce TAPER wiązka ta rozprowadzana jest w skórze równomiernie (brak tzw. „gorących plam”). The Epi Lab jest jedynym na świecie laserem posiadającym dwie długości fali w jednej głowicy – 800 i 950 nm – co pozwala na epilację na wszystkich fototypach włosów i skóry. Zabieg można więc wykonywać przez cały rok, łącznie z okresem pełnego nasłonecznienia, a nawet na skórze opalonej, już po 2 tygodniach od ekspozycji na słońcu. The Epi Lab ma także większą skuteczność usuwalności jasnego i rudego włosa, ponieważ dwie długości fali dają wysokie powinowactwo do oxyhemoglobiny. Mówiąc prościej: laser ten – oprócz komórek barwnika – niszczy również mikronaczynia krwionośne, które odżywiają włos. Skuteczność urządzenia została potwierdzona badaniami klinicznymi m.in. na Uniwersytecie w Jenie (Niemcy) oraz w Centrum Badawczym Asclepion Laser Technologies. Dodatkowo urządzenie posiada certyfikat medyczny 93/42/EEC Annex II ważny do 02.12.2020, co jest gwarantem bezpiecznej i skutecznej pracy.\nLaser The Epi Lab to synonim nie tylko bezpiecznej, ale i epilacji o obniżonej bolesności w porównaniu do innych laserów na rynku. Każdy z nas odczuwa inny próg bolesności, dlatego dla niektórych będzie on bezbolesny, a niektórzy będą odczuwać minimalny dyskomfort do przeżycia podczas zabiegu. Gwarantują to trzy omówione już czynniki: – wzmocniony potrójny system chłodzenia, który dzięki specjalnej wyseparowanej sondzie mrożącej schładza naskórek do -5°C; – ogniskowanie TAPER; – dwie długości fali.\nWszystko zależy od obszaru zabiegowego, należy również uwzględnić przygotowanie do zabiegu. Zabieg może trwać od 15 do maksymalnie 120 minut. Na przykład: wąsik,czy pachy powinny zająć 15 minut, bikini 20-60 minut, nogi trwają najdłużej, czyli max 120 minut, męskie plecy 60 minut.\nZe względu na brak kontroli nad fazami wzrostu włosa zakłada się, że do permanentnego usunięcia włosa potrzeba między 8,a 10 zabiegów, przy jasnym i głębiej osadzonym włosie zabiegów może być nawet 12. Liczba zabiegów nie jest zależna od rodzaju urządzenia – lasera diodowego, ale od fazy wzrostu włosa.. Ze względu na zachodzące w organizmach procesy hormonalne, które mogą wpływać na owłosienie, po zakończeniu serii epilacji zaleca się raz w roku wykonać po jednym zabiegu – jeśli zachodzi taka potrzeba. W przypadku kobiet cierpiących na „hirsutyzm” nadmierny hormon męski (androgen), zazwyczaj włosy będą odrastać po zrobionej serii, ale jest to bardzo indywidualna predyspozycja danej osoby. W zależności od potrzeby zabieg będzie trzeba powtarzać.\nDrugi zabieg powtarzamy po 4 tygodniach. Na 3 przychodzimy między 4-6, na następne (przy bikini i wąsiku) co 4 tygonie, przy innych partiach co 6-8 tygodnii, pod koniec kuracji czasami wydłużamy czas nawet do 10-12 tygodni, w zależności od tempa wzrostu włosa.\nZabiegi usuwania włosów laserem należy powtarzać, ponieważ włosy są wrażliwe na promienie lasera tylko wtedy, gdy znajdują się w fazie Anagenu. U człowieka cykl wzrostu włosów nie jest zsynchronizowany. Różne mieszki włosowe w danej chwili są w różnych fazach rozwoju. Szybkość wzrostu włosów zależy od aktywności mitotycznej cebulki, która jest kontrolowana przez wybrzuszenie. Czas trwania cyklu jest różny w różnych lokalizacjach anatomicznych. Dlatego konieczne jest wielokrotne powtarzanie zabiegu (8-10 zabiegów co 4–10 tygodni). Ze względu na zachodzące w organizmach procesy hormonalne, które mogą wpływać na owłosienie, po zakończeniu serii epilacji zaleca się raz w roku wykonać po jednym zabiegu – jeśli zachodzi taka potrzeba.\nTuż po zabiegu epilacji można nałożyć każdy makijaż. Szczególnie polecamy leczniczy makijaż mineralny, który można nałożyć po wszystkich zabiegach medycyny estetycznej, nawet po usunięciu i poparzeniu naskórka.\nZachodzące w organizmach procesy hormonalne mogą spowodować pojawienie się nowych włosów nawet po zakończonej serii zabiegów. Dlatego po zakończeniu terapii – jeśli oczywiście zachodzi taka potrzeba – zaleca się raz w roku wykonywać po jednym zabiegu. Pomoże to zachować całkowicie gładką skórę. Jeśli takowe zmiany nie zachodzą i udało nam się włosy usunąć prawie do 100% firma Asclepion, daje na swój laser The Epi Lab 5 lat gwarancji na permanentne usunięcie włosów.\nRóżnica pomiędzy laserem The Epi Lab a IPL polega głównie na skuteczności usuwania owłosienia i ilości zabiegów potrzebnych do epilacji. Laser diodowy The Epi Lab usuwa owłosienie permanentnie przy czym jakikolwiek sprzęt IPL jedynie przerzedza owłosienie w obszarze zabiegowym. Fale świetlne lasera The Epi Lab (800 i 950 nm) są monochromatyczne w związku z tym działają w sposób celowany na włos, a konkretnie na jego barwnik i nie szkodzą tkankom dookoła. IPL (Intense Pulsed Light czyli Światło Pulsacyjne) to nie laser, choć często jest w ten sposób określany. W rzeczywistości pacjent poddawany jest zabiegowi naświetlaniu lampą xenonową zawartą w tych urządzeniach. Wadą urządzeń IPL jest to, że wysyłają one wiele długości fal i przez to rozgrzewają przy okazji tkanki okoliczne. Wiązka światła pochłaniana jest nie tylko przez melaninę, ale również przez wodę, hemoglobinę, oxyhemoglobinę i w ten sposób IPL nie działa wybiórczo na włos. Często bolesność zabiegów IPL jest wysoka. Laser diodowy The Epi Lab posiada potrójny system chłodzenia co nie tylko sprawia, że zabieg jest zupełnie bezbolesny, ale również daje wysoki poziom bezpieczeństwa pracy. Podsumowując, najważniejsza różnica pomiędzy laserami do epilacji a IPL polega na ich skuteczności oraz ilości zabiegów, jakie należy wykonywać. Niezależne źródła podają, że na 1 zabieg z użyciem lasera należy wykonać średnio 3 i więcej zabiegów lampami polichromatycznymi IPL (dr Piotr Sznelewski “Eden” nr 10 rok 2011), uzyskując i tak słabszy efekt. Dodatkowo u pacjentów poddanych zabiegom epilacji IPL całkowite usunięcie owłosienia jest znacznie utrudnione, ponieważ cebulki włosów po naświetlaniu IPL mogą być inaczej uszkodzone, „zdeformowane” a włos wybarwiony z barwnika, przez co skuteczna laserowa epilacja może być trudniejsza po wcześniejszych zabiegach fotoepilacji.\nRóżnica między laserami diodowymi przede wszystkim bazuje na rodzaju ogniskowania, długości fali i bezpieczeństwie pracy. THE EPI LAB jako jedyny laser na świecie posiada w jednej głowicy zabiegowej dwie długości fali 800 i 950 nm. Połączenie tych dwóch długości daje większą skuteczność w zabiegach na jasnym, rudym włosie ze względu na wysokie powinowactwo do oxyhemoglobiny. Dodatkowo dwie długości fali są również istotne w zabiegach w okresie letnim, na skórze opalonej czy przy fototypie powyżej IV. Zarówno laser Light Sheer, jak i Vectus czy Motus pracują na jednej długości fali, co zdecydowanie zmniejsza ich skuteczność zabiegową. Laser Motus pracuje na głowicy aleksandrytowej, która jest starszą technologią laserową i przynosi ona tylko najlepszą efektywność zabiegową u pacjentów z fototypem IV (ciemna skóra, ciemny włos). W Polsce występuje najczęściej fototp I-II. Zarówno Vectus, Light Sheer czy Motus ogniskują Gaussian’em powoduje to powstawanie tzw. „gorących plam” w efekcie wpływa na mniejszą skuteczność zabiegową i zwiększa ryzyko poparzenia. Light Sheer ma bardzo duży odsetek poparzeń!!! THE EPI LAB posiada opatentowane przez Asclepion ogniskowanie TAPER – specjalną nakładkę (najbardziej jednolity profil plamki lasera na rynku), co wpływa na poprawę efektywności zabiegowej. W standardowych laserach dostępnych na rynku wiązka laserowa dostarczana jest w tak rozproszony sposób, że często dochodziło do poparzeń, przebarwień, nieefektywnych zabiegów usuwania włosa lub – co gorsza – wybarwiania go w fazie wzrostu katagen, a w konsekwencji niemożności permanentnego usunięcia włosa w fazie anagen. W laserze THE EPI LAB wiązka lasera została uznana za najbardziej homogeniczną na rynku. Zbadano, że w trakcie emisji lasera i w drodze do obszaru zabiegowego strata energii laserowej jest bliska zeru. Częstotliwość parametrów lasera decyduje o szybkości pracy, ma to duże znaczenie w zabiegach takich jak: nogi, męski tors czy plecy. THE EPI LAB posiada do 12Hz, co czyni go najszybszym laserem na świecie. Vectus, Light Sheer ma do 3Hz – to praca tylko stempelkowa, punktowa, Motus do 8,5Hz. Natomiast gęstość energii to najważniejszy czynnik decydujący o finalnym efekcie zabiegu rozumianej jako permanentne usunięcie włosa. Każdy laser niezależnie od ogniskowania czyli gęstości energii w pierwszych 3 zabiegach jest wstanie przerzedzić włos. Minimalna gęstość energii potrzebna do permanentnego usunięcia włosa to 37 J/cm2. THE EPI LAB posiada do 47J/cm2. Motus do 30J/cm2 (duża skuteczność zabiegów przy fototypach powyżej III), Light Sheer do 12J/cm2, Vectus do 20J/cm2 – w dużej głowicy. THE EPI LAB to jedyny laser posiadający 3 systemy chłodzenia, schładzający naskórek do -5 stopni C, dlatego nazywany jest specjalistą bezbolesnej epilacji. W innych laserem zachodzi chłodzenie szafirem – prawie niewyczuwalne. Light Sheer ma jeden system chłodzenia, zabiegi są bardzo bolesne! Często do zabiegów używa się znieczulającej maści Emla. Motus też posiada jeden system chłodzenia, Vectus – 2 systemy chłodzenia – są to przyjemniejsze zabiegi, ale tylko przy dłuższym przytrzymaniu głowicy w miejscu zabiegowym co wydłuża czas zabiegu.\nJeśli nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytanie, skontaktuj się z nami osobiście lub telefonicznie.\nWskazania do zabiegów z użyciem lasera The Epi Lab\n– w celu usunięcia włosów pojawiających się na skórze w przebiegu zaburzeń endokrynologicznych\n– hirsutyzm, hipertrychoza,\n– w celach kosmetycznych\n– wszystkie części ciała,\n– zabiegi można wykonywać u mężczyzn w wypadku nadwrażliwości skóry po goleniu (przerzedzenie włosów),\nPierwsza wizyta – jak przygotować się do epilacji laserowej?\n– nie wolno przyjmować leków ani innych preparatów światłouczulających (między innymi herbatek ziołowych typu Figura czy dziurawiec, cynamonu);\nPrzypominamy, że w czasie golenia najlepiej użyć pianki lub żelu zapobiegnie to powstaniu podrażnień. Trzeba także uważać, żeby się nie zaciąć. Uwaga! Włosy muszą być ogolone maszynką. Wszelkie inne metody (kremy do depilacji, wosk, pęseta itp.) sprawią, że zabieg będzie nieskuteczny i powinny być zakończone co najmniej 4 tygodnie przed planowaną epilacją laserową. Aby laser mógł zniszczyć macierz włosa, musi dostać się do niej po łodydze włosa. Jeżeli więc wyrwiemy włos przed zabiegiem, to energia wytworzona przez laser nie będzie miała środka transportowego i nie dotrze do brodawki włosa.\n– Pomiędzy zabiegami nie należy wyrywać włosów, możliwe jest jedynie stosowanie maszynki do golenia\n– Opalanie jest bezwzględnie zakazane do 2 tygodni po zabiegu; w tym okresie należy stosować kremy z filtrami UVA i UVB\n– Nie powinno się stosować preparatów złuszczających przez 2 tygodnie po zabiegu\n– Należy unikać leków i preparatów światłouczulających, spirytusu, mydła, toników na alkoholu oraz antyperspirantów aptecznych (np. Antidral, Etiaxil) w dniu zabiegu\nDrugi (a czasami też trzeci) zabieg należy wykonać po 4 tygodniach od pierwszego. Następne – w zależności od obszaru i tempa wzrostu włosa – powtarzane są co 6-10 tyg.\nDla uzyskania najlepszego rezultatu powinno się wykonać od 7 do 8 zabiegów epilacji laserowej. Przy jasnych i głęboko osadzonych włosach może być konieczne powtórzenie zabiegu aż 10 – 12 razy.\nPrzeciwwskazania do zabiegów z użyciem lasera The Epi Lab\nPrzedstawiona poniżej lista przeciwwskazań ma na celu zapewnienia najwyższego bezpieczeństwa zabiegu, ale również uzyskanie jak najlepszych efektów depilacji laserowej.\n– Bielactwo, padaczka oraz inne choroby autoimmunologiczne\n– Łuszczyca w miejscu zabiegowym\n– Guzy i nowotwory (przebyty rak skóry, czerniak złośliwy)\n– Aktywne zmiany wirusowe i bakteryjne na skórze objętej zabiegiem\n– wymagany miesiąc przerwy po wygojeniu infekcji\n– Rozrusznik serca, pompa insulinowa (chyba, że lekarz wyda zgodę)\n– Cukrzyca nieuregulowana\n– Aktywna opryszczka w miejscu zabiegu\n– Balsamy brązujące, samoopalające i z drobinkami złota (2 tygodnie przed zabiegiem)\n– Balsamy, emulsje, kremy z drobinkami zlota (3-4 tygodnie przed zabiegiem)\n– Świeża opalenizna – ale tylko w przypadku poparzenia skóry\n– pacjent ze skórą czerwoną (czekamy do zbrązowienia skóry ok 2 tygodnie)\n– Włosy wydepilowane woskiem, pensetą, depilatorem, kremem do depilacji (3 tygodnie przed zabiegiem)\n– Preparaty Retinoidalne oraz kremy z kwasami i substancjami ziołowymi np: krem z nagietka, maści sterydowe (należy zakończyć kurację na 3 tygodnie przed zabiegiem) w miejscu poddanym zabiegu\n– Spożywanie ziół fotouczulających (cynamon, dziurawiec, nagietek, mieszanki ziołowe np. Skrzypovita, Figura itp.- należy zakończyć przyjmowanie w/w ziół na 2 tygodnie przed zabiegiem)\n– Przyjmowanie leków światłoczułych (np. Tetracykliny):\n– niektóre leki przeciwnadciśnieniowe, nasercowe (amilorid, amiodaron, atenolol, bisoporolol, kaptopryl, diltiazem, enalapryl, enarenal)\n– niektóre leki przeciwcukrzycowe (tolbutamid, glipizyd, metformina, sulfonamidy)\n– środki przeciwbólowe (np. ketonal, ibum, ibuprofen, polopiryna, aspiryna, pyralginum i inne dozwolone Apap, paracetamol)\n– niektóre środki przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne (terbinafina, ketokonazol, gryzeofulwina) – Zarzywanie doustnych retinoidów – pół roku przed depilacją, wg. wskazań lekarza


Mysia zaprasza do siebie - ogłoszenia 268570 | temat szczecinek.com\nMysia zaprasza do siebie (wygasło)\nBorne Sulinowo, Grzmiąca, Szczecinek - gmina\nTo ogłoszenie wygasło w dniu 2019-01-06 18:44:44\nMasz ochotę przeżyć niezapomniane chwile? Idealnie trafiłeś! Gwarantuję Ci że moje ogłoszenie jest w 100% prywatne i prawdziwe, jestem piękną dziewczyną ze zdjęć. Podczas spotkanie sprawię byś poczuł się zrelaksowany i odprężony. Będziesz spełniony i w pełni usatysfakcjonowany :) Panowie, nie odbieram telefonów z numerów zastrzeżonych. Numer telefonu znajdziesz tylko na moim profilu tutaj www.roksa.tk/mysia Możesz zobaczyć tam więcej fotek. Czekam na telefon :*


Szybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Hack Narzędzie NOWOŚĆ\nSzybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Narzędzie\nDziś jest dzień poświęcony wszystkich miłośników wyścigów. Szybcy i wściekli Legacy to gra, która przynosi na urządzeniach mobilnych wszystkie działania od Fast and Furious filmy. W tej wspaniałej grze trzeba prowadzić załogę przed rywalizującymi zespołami i wyścigu w klasycznych miejscach filmowych na całym świecie. Czy jesteś gotowy do orzekania w szybki i wściekły Legacy świat? Jeśli jesteś gotowy, korzystać z tego nowego narzędzia technikę stworzony przez Morehacks zespół. Z Szybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Narzędzie masz prawo do ostatecznego w szybki i wściekły Legacy.\nChcesz zagrać w tę grę bez stresu? Czy chcesz mieć moc tworzenia najszybszy samochód bardzo łatwe, w kilka chwil? Jeśli korzystasz z naszej Szybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Narzędzie będziesz w stanie dodać nieograniczoną złoto i nieograniczona ilość monet do swojej gry. Również, nasz Hack może dać nieograniczona ilość punktów uaktualnienia. Innym sposobem korzystania z narzędzia jest oszustwo odblokować wszystkie samochody. Możesz wybrać, jakie funkcje chcesz użyć. Możesz użyć ich wszystkich lub tylko jeden, jest do wyboru.\nSzybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Narzędzie jest 100% bezpieczne. Przede wszystkim, nasze narzędzie nie wymaga instalacji na komputerze. Wystarczy pobrać i używać. Proces hack, jest chroniony przez Proxy i systemy Anti Ban. Systemy te będą uruchamiane w tle i zapewnia całkowicie bezpieczny hacking. Tak, nasz Szybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Narzędzie jest łatwy w użyciu, 100% bezpieczne i bardzo przydatne! Co czekasz? Pobierz teraz tego narzędzia technikę i cieszyć Szybcy i wściekli: Dziedzictwo Hacked!\nPobierz Szybcy i wściekli: Dziedzictwo Cheat Narzędzie\nKliknij na przycisk Detect Device\nWybierz opcje, które chcesz używać\nAktywuj Straży Ochrony Script(Systemy Proxy Anti Ban)\nKliknij na przycisk gry Hack i odczekać kilka chwil\nNieograniczone Upgrade Punkty


3 państwa w 1 popołudnie - Mazury Rowerem\nBanie Mazurskie – Zakałcze Wielkie – Zabrost Wielki – Mieduniszki Wielkie – Rapa – Żabin – Ściborki – Banie Mazurskie\nStartujemy w Baniach Mazurskich – po drobnych reparacjach u miejscowego mechanika ruszamy drogą w stronę Żabina i Rapy, przez most na Gołdapi (atrakcyjna rzeka na spływy kajakowe), a za mostem w lewo do Zakałcza Wielkiego. Ta oryginalna nazwa podobno nie pochodzi od wielkiej kupy g****, jako że „kał” w staropolszczyźnie znaczył „błoto”, a więc inaczej to „Zabłocie Wielkie”. Znajduje się tam dwór z II poł. XIX w., a nieopodal, na skraju Lasów Skaliskich – kaplica grobowa rodziny Steinertów (zapisujących swoje nazwisko również jako Steiner), wybudowana ok. 1860r. Ewangelicka rodzina Steiner w 1734r. wyemigrowała do Prus z okolic Salzburga w wyniku prześladowań religijnych. Serce wyryte w kamieniu robi niezwykłe wrażenie.\nPo obejrzeniu kaplicy próbujemy przedrzeć się mało uczęszczaną drogą, przechodzącą w ścieżkę, do mostu na Kanale Brożajckim, zaznaczonego na mapie i pokazywanego przez GPS. Niestety, most okazał się być w stanie mało zachęcającym do poruszania się po nim, nawet rowerem. A zresztą drogi po drugiej stronie mostu też nie było. Ale za to jakie piękne okoliczności przyrody!\nPozostał odwrót i objazd do następnego mostu na kanale, w Bąkowie. Kanał Brożajcki, łączący Gołdapę z Węgorapą i zaczynający się właśnie w okolicach Zakałcza, powstał w 1733r. w celu spławu drewna do Królewca. Jest to jeden z najstarszych kanałów na terenie Polski. Obecnie można dzięki niemu przepłynąć te dwie piękne rzeki w ramach jednego spływu.\nPrzez las dojeżdżamy do leśniczówki w Bąkowie, malowniczo położonej nad kanałem, i jedziemy wzdłuż niego na północ. Kanał zarasta roślinnością, a bobry mają tam swoje królestwo. Koło spalonej gajówki skręcamy w lewo w Lasy Skaliskie, przez bagno Minta. Na terenie Lasów Skaliskich znajdowało się niegdyś wielkie polodowcowe jezioro Miryt, którego pozostałością jest właśnie bagno Minta. Występuje tam wiele cennych gatunków dzikich zwierząt, takich jak rysie, wilki, jelenie, łosie, wydry, borsuki i jenoty. W okolicach gniazdują różne gatunki ptaków, m.in. zimorodki, perkozy, czaple i żurawie.\nPo zachodniej stronie Lasów Skaliskich, w Budzewie, skręcamy w prawo w stronę Skaliska, po czym zadziwiająco porządnym asfaltem jedziemy przez las. Tu naprawdę diabeł mówi dobranoc. W Skalisku w lewo i przez most na Węgorapie do Zabrostu Wielkiego.\nZabrost to założona w XVI w. wieś szlachecka z dworem, zniszczona podczas I wojny światowej, a następnie odbudowana w całości według kompleksowego projektu berlińskiego architekta Karla Kujatha. Wyjątkowość tej zabudowy polega na znakomitych proporcjach wielu przecinających się elementów i płaszczyzn: szachulcowych ścian, dachów, podcieni, doświetleń, okien i gzymsów. Domy stoją bokiem do drogi, połączone z budynkami gospodarczymi wysokimi, paradnymi bramami.\nW marcu 2017r. cała wieś została zeskanowana specjalnymi skanerami 3D przez zespół naukowców z Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie do tak pozyskanych danych „dobudowują” oni nieistniejące budynki i brakujące elementy przekształconych budowli. W ten sposób powstaje wirtualny Zabrost, podobny do tego zbudowanego sto lat temu.\nOprócz wyjątkowej architektury wsi, w Zabroście warto również zobaczyć stary cmentarz (jak stary, to widać choćby po drzewie zrośniętym z ogrodzeniem), a także niemieckie umocnienia z czasów II Wojny Światowej, tzw. „garnki Kocha” – od nazwiska Ericha Kocha, nazistowskiego gauleitera Prus Wschodnich.\nTe niewielkie, prefabrykowane betonowe bunkry, produkowane masowo i przewożone w komplecie na miejsce, swą nazwę zawdzięczają cylindrycznemu kształtowi i zaokrąglonej „pokrywce”. Jeden z takich bunkrów został oczyszczony, odkopany i dokładnie zbadany; znajduje się na skraju wsi, tuż obok tablicy z napisem „Granica Państwa – przekraczanie zabronione”. A kawałek dalej już Rosja i faktycznie, przekroczenie granicy może się wiązać z przykrymi konsekwencjami (zresztą nawet i bez przekraczania dostaję SMS-a „Witamy w Rosji, 4,90 zł/min rozmowy”, a po miesiącu rachunek za roaming…)\nPodziwiamy więc tylko piękny widok na dolinę Węgorapy, gdzie jesienią można oglądać tysiące żurawi przygotowujących się do odlotu, po czym zawracamy, a po wyjechaniu z Zabrostu jedziemy na wschód, do Mieduniszek i Rapy, po starym pruskim bruku. Nie jest to może najwygodniejsza nawierzchnia, ale za to jak pięknie…\nW Mieduniszkach (są nawet Mieduniszki Małe i Mieduniszki Wielkie – jedne i drugie do metropolii, delikatnie mówiąc, nie należą) przejeżdżamy przez Węgorapę (tutaj kiedyś startowaliśmy do transgranicznego spływu kajakowego Węgorapą-Angrapą – jeśli w przyszłości będzie się jeszcze odbywał, co zważywszy na zamknięcie przez PiS małego ruchu granicznego z Obwodem Kaliningradzkim, jest mocno wątpliwe, to gorąco polecam), po czym zwiedzamy ruiny neobarokowego pałacu z początku XX w. Majątek ziemski w Mieduniszkach należał od XVIII do końca XX w. do rodziny von Fahrenheid, a później do rodziny Schmidt von Altenstadt. Obecnie własność prywatna – niestety jest bliski zawalenia.\nZ Mieduniszek jedziemy dalej na wschód do Rapy, gdzie znajduje się słynna „mazurska piramida” – grobowiec rodziny Fahrenheid z początku XIX w.\nPrzed piramidą, do której wiedzie wygodna przecinka na śródleśnej grobli, dwa konkurencyjne parkingi, gdzie można kupić miejscowe rękodzieło, ale niestety niczego do picia ani do jedzenia. A my od początku naszej dzisiejszej wycieczki nie napotkaliśmy żadnego sklepu. Cóż, pocieszamy się że na pewno będzie w pobliskim Żabinie. I faktycznie jest, tyle że… zamknięty na głucho. Cóż, Biedronki i Lidle w okolicy robią swoje…\nZ Żabina ruszamy już z powrotem na południe, w stronę Bań Mazurskich. Ale po drodze nie sposób nie odwiedzić kolejnego „państwa” na naszej trasie, a mianowicie Republiki Ściborskiej. Rządzi tam Darek Morsztyn – „Biegnący Wilk” i jego 40 psów zaprzęgowych.\nNie wolno jeść mięsa (chyba że się jest psem), pić alkoholu, palić papierosów ani przeklinać. Darek – maszer, harcerz i ekolog – właśnie wybiera się z rodziną do Norwegii. A zimą planuje kolejny start w norweskim Finnmarkslopet – jednym z najtrudniejszych na świecie wyścigów psich zaprzęgów na dystansie 1000 km. Ratuje nas pajdą chleba z własnym, znakomitym miodem, i zimną wodą prosto ze studni – żaden stek ani schabowy się nie umywa!\nPosileni i napojeni ruszamy dalej. Ale żeby nie było za prosto, to nie bezpośrednio do Bań, tylko przez Jezierzyny i wzdłuż jez. Czupowskiego do Gryżewa. To już Góry Klewińskie. Darek ostrzegał lojalnie, że będzie błoto. I było! Pełno błota. W dodatku nie dało się zatrzymać choć na chwilę, bo rój krwiożerczych bestii natychmiast obsiadał nas szczelnie i wysysał każdą kroplę krwi. Liczyłem na to, że będzie można przed nimi uciec do jeziora, ale niestety było szczelnie zarośnięte krzakami i pokrzywami. W dodatku… droga się skończyła.\nMusieliśmy przedzierać się przez te chaszcze, nierzadko z rowerami na plecach. Na szczęście w końcu dotarliśmy do jakiejś w miarę cywilizowanej drogi, które doprowadziła nas do Gryżewa, a stamtąd do Bań Mazurskich. Okolice Gór Klewińskich to niezwykle malownicze, dzikie tereny, z dużymi przewyższeniami, wyludnione.\nI na koniec naciskamy mocniej na pedały, by zdążyć na kultowe, tradycyjne lody Pani Danuty w Baniach Mazurskich…\nZe względu na problemy z zasięgiem powyższa mapa ma charakter orientacyjny.


‘Impro Crime Story — improwizowany kryminał‘ | eWejściówki.pl\nImpro Crime Story — improwizowany kryminał\n🔑 Wrocław to mordercze miasto!\n🔑 Kto zginie tej nocy?\n👉Zapraszamy na improwizowany spektakl kryminalny, który powstanie na waszych oczach i dzięki waszym sugestiom.\nTo wy nam dacie inspirację do zbrodni drodzy widzowie.\n👉👉W serii retrospekcji i przesłuchań podejrzani będą opowiadać o tym dlaczego to właśnie oni mogli zamordować nieszczęsną ofiarę.\n👉👉Ostatecznie jednak to Wy drodzy widzowie zdecydujecie kto zabił!\n👉Wszystko co zobaczycie na scenie będzie zaimprowizowane.\n👉👉BILETY W CENIE U15zł/N20zł* 👈👈\n*ulgowe dla studentów, uczniów i seniorów\n👉👉 WAŻNE ZASADY UCZESTNICZENIA W SPEKTAKLU 👈👈\n👉 Udział w spektaklu jest dopuszczalny pod warunkiem zakrywania ust i nosa. Prosimy o wzięcie ze sobą maseczki ochronnej!\n👉 Prosimy przychodzić nie wcześniej niż na pół godziny przed rozpoczęciem spektaklu.\n👉 Zakup biletu i przyjście na spektakl jest jednoznaczne z oświadczeniem widza, że w ciągu ostatnich 14 dni:\n– nie została nałożona na niego kwarantanna\n– nie występowały u niego objawy infekcji koronawirusem (gorączka, kaszel, biegunka, duszności, bóle mięśni i stawów).\n👉W przypadku wystąpienia niepokojących objawów zdrowotnych prosimy o nieprzychodzenie na spektakl i pozostanie w domu.\n👉Zachęcamy do zakupu biletów poprzez platformę ewejściówki\n👉Wszystko co zobaczycie na scenie będzie improwizowane.\n👉 IMPROWIZOWANE PONIEDZIAŁKI\nJesteśmy zespołem komików, improwizatorów, opowiadaczy, słowem ludzi których zjednoczyła chęć opowiedzenia wesołej historii na scenie\ni zamienienia poniedziałku w trzeci dzień weekendu. Gramy co tydzień za każdym razem zaskakując tematem i formą.\nImprowizowane Poniedziałki bawią i ładują pozytywną energią. Podziwiam umiejętności i wszechstronność aktorów. Polecam każdemu zwłaszcza w jesienne wieczory !!!\nfo.....@gm...il.com / 15 października 2021\nJeden z lepszych, o ile nie najlepsza improwizacja na jakiej byłem 😊\npr.....@gm...il.com / 16 marca 2021\nSuper ekipa, świetna atrakcja na wieczór. Wpadnę jeszcze raz!\nk......@pu...on.pl / 16 marca 2021\nBardzo fajna improwizacja. Młodzi, otwarci ludzie i dużo pozytywnej energii. Trzeba mieć jaja żeby wyjść przed grupę nieznanych osób i odegrać przedstawienie a zrobić to bez żadnego scenariusza to trzeba mieć duuże jaja ;)\nja.....@....pl / 26 marca 2021\nImprowizowane Poniedziałki - Adres i dojazd\n03.01 / 19:00\nTo tylko seks! — (nie)romantyczny spektakl improwizowany\n13.12 / 19:00\nToż to jest bomba! — impro akcji!\nWszystkie wtopy Mikołaja! — Impro mikołaja


Świat Bibliofila: PUSTY TRON - Bernard Cornwell [recenzja]\nPUSTY TRON - Bernard Cornwell [recenzja]\nCykl: Wojny Wikingów, tom: 8\nKażdy tom "Wojen wikingów" czyta mi się od pierwszej do ostatniej strony rewelacyjnie i jestem bardzo pochłonięty lekturą. Ale po wydarzeniach z końcówki poprzedniego zacząłem czytać Pusty tron jeszcze bardziej pochłonięty, dlatego że od początku dalszą historię opowiada syn Uhtreda, Uhtred Uhtredsson. Główny bohater cierpi z powodu ran, które otrzymał w bitwie i nie wiadomo czy przeżyje. Aby odzyskać swoją siłę musi znaleźć miecz, który spowodował jego obrażenia, a który zaginął pośród bitwy i nie wiadomo w czyich rękach się znajduje. Lodowa furia, czyli ów miecz, skupia na sobie dużo uwagi. To w zasadzie drugi wątek tego tomu i jawi się jako zły omen i widmo śmierci ciążące od początku na Uhtredzie. To też powoduje, że coraz więcej do powiedzenia ma młodsze pokolenie i nie wiadomo jak długo jeszcze główny bohater będzie się pojawiał w tej serii. Już w poprzednim tomie pisałem, że spory udział w historii ma syn Uhtreda, też Uhtred. Tutaj większe znaczenie ma dwoje jego dzieci, bo nie tylko syn, ale i córka głównego bohatera, Stiorra, która świetnie została przedstawiona przez autora i już wiadomo, że jej znaczenie w tej historii będzie znacznie większe w kolejnych tomach\nI cóż można dodać więcej? Pusty tron to po prostu dalsze losy anglosaskiego bohatera Uhtreda i dzieje historycznej Anglii najeżdżanej i gnębionej przez wikingów. To już ósmy tom i na tym etapie naprawdę niewiele można dodać coś nowego, żeby zachęcić czytelnika. Bernard Cornwell stara się, aby nie popadać przy kontynuacji serii w schematyczność, więc wprowadza nieco różnorodności, co wychodzi mu świetnie, bo poziom "Wojen wikingów" jest od początku niemal taki sami - ciągle diabelnie wciąga, zaskakuje i zachwyca. Jeśli jednak ktoś zainteresował się treścią tej książki i zachęciła go moja recenzja to zdecydowanie polecam i odsyłam do tomu pierwszego, od którego należy zacząć. Na Pusty tron jeszcze przyjdzie czas, bo jak już na ten pierwszy się zdecydujesz - potencjalny czytelniku - to do kolejnych (zwłaszcza odległego ósmego) nie będzie Cię musiał już kompletnie nikt zachęcać. ;)\n1. Ostatnie królestwo\n2. Zwiastun burz\n3. Panowie Północy\n4. Pieśń miecza\n5. Płonące ziemie\n6. Śmierć królów\n7. Pogański pan\n8. Pusty tron\nWięcej nowości i bestsellerów znajdziecie na stronie księgarni.\nAutor: Ciacho o 23:56\nKatarzyna Abramova 5 września 2019 06:33\nDogoniłeś mnie! :) Przede mną IX i X tom, wczoraj dotarły i aż mi smutno na myśl, ze jak je przeczytam to koniec - mam nadzieję, ze Wydawnictwo wykupi także prawa do XI tomu i już niedlugo go zobaczymy w zapowiedziach :D\nCiacho 5 września 2019 08:19\nHehehe, i co z tego, jak Ty zaraz będziesz czytać, a ja nawet tego jeszcze nie zamówiłem. Zaraz czytam Legion i przyjdzie mi Amityville i Instytut. Potem chyba dopiero ten IX. Ale nie szkodzi, za szybko tego przeczytać nie muszę, bo potem już nie będzie co. :( A prawa do XI pewnie będą wykupione, bo nie wierzę, że mieliby to przepuścić. :)\nKatarzyna Abramova 8 września 2019 14:25\nNa Instytut i Amityville też czekam! :D generalnie jesień zapowiada się abrdzo fajnie pod względem lektur :)\nCiacho 8 września 2019 14:41\nJa już Amityville zacząłem dzisiaj. I jest klimat, jak zresztą przeważnie w książkach z Vespera. :) A Instytut mam nadzieję już w najbliższym tygodniu.\nSylwka | unserious.pl 12 września 2019 08:00\nA ja dopiero dzisiaj odbieram pierwszych 9 tomów. :P\nAle przynajmniej już wiem, że zakup udany. ;) :D\nCiacho 12 września 2019 16:54\nNo nieźle, ale czemu nie od razu 10? W pakecie nie byłoby taniej? Jakiś tam miało Otwarte pakiet chyba nawet też jako prenumeratę.


Z jakiej przyczyny warto odwiedzić Białystok? Czym zdoła nas ująć? » Noclegi i jedzenie\nBiałystok to stolica województwa podlaskiego. Jest największym miastem rejonu północno -wschodniego Polski. Nie ma jednakże tak znacznej populacji jak Warszawa czy Kraków. To miasto rewelacyjne nadaje się na zwiedzanie, kupowanie jak i inne zadania.\nBiałystok rozciąga się w zadbanym ekologicznie i pełnym atrakcji turystycznych regionie. Nie bez powodu określono go "Zielonymi Płucami Polski". Powinno się też zwrócić uwagę na okoliczne sąsiedztwo pozostałych państw - Litwy jak również Białorusi. Nie zostaje to albowiem bez znaczenia dla dotychczasowego prosperowania samego miasta Białystok jak i całkowitego regionu podlaskiego. Naturalnie przyczyniło się to do dużej dozy akceptacji i dodatkowo przyjaznego stosunku mieszkańców. Każdy kto odwiedzi Białystok odczuje szczerą serdeczność miejscowych ludzi. To na prawdę potężny atut, przede wszystkim dla turystów. Wśród ważnych i najładniejszych zabytków trzeba wymienić masę budynków sakralnych, ale też pałace, stare kamienice i fabryki. Jest co zwiedzać, ale nie tylko. O ile ktoś na przestrzeni zwiedzania miast woli urlop kulturalny, Białystok zdecydowanie go nie zawiedzie. Opera jak również Filharmonia Podlaska, teatr dramatyczny i także galerie (np. Arsenał) zaspokoją i takie potrzeby. Na rynku znajdziemy również sporo butików projektantów oraz sklepów, w jakich zakupy w Białymstoku bez wątpienia będą rozkoszne. Zaspokoją one niekiedy najbardziej trudnego klienta, dlatego że sklepy tam ulokowane dosięgają każdej branży i można kupić wiele rzeczy, np. maty do ćwiczeń.\nPodobnie sam Białystok jak i jego otoczenie sprawiają wrażenie ogromnie przyjaznych miejsc. Dobroć mieszkańców, ciąg zabytków, miejsc rozkwitu kultury, natura wokół miasta jak i zieleń w jego wnętrzu roztaczają sensacyjną aurę i czynią Białystok miastem ciekawym do odpoczynku. Prawidłowo przygotowana baza noclegowa sprzyja rozwojowi turystyki. Również udając się na zakupy w Białymstoku nie będziemy niezadowoleni, albowiem na pewno przypadną nam do gustu, bo możemy zakupić np. zobacz CeneoLokalnie.pl.\nTags: zakupy, zabytki, sklep, Białystok, podlaskie


WordPress i GDPR ciasteczka\nPrzedstawiamy wtyczkę do Wordpress umożliwiającą kompatybilność naszej strony z GDPR\nDowiesz się: Wszyscy słyszeli o RODO... ale czy słyszeliście o GDPR?\nRODO weszło … każdy już chyba wie, ale czy słyszeliście o GDPR?\nWięcej informacji możecie znaleźć na stronie oficjalnej\nJeśli naszą witrynę odwiedzają kontrahenci z obszarów Uni Europejskiej – warto skorzystać i podmienić (o ile używamy) naszą dotychczasową wtyczkę do cookiesEU na tę zgodną z GDPR.\nPolecamy wtyczkę od dFactory – ponieważ w naszej opinii – posiada wszystko co potrzeba, a nic ponadto. Zresztą wtyczki od dFactory są powszechnie lubiane, właśnie z tego powodu.\nWtyczka ta ułatwia życie w przypadku jeśli nasza witryna wykorzystuje pliki cookie – jest zgodna z unijnymi przepisami dotyczącymi regulacji dotyczących plików cookie w odniesieniu do GDPR.\nlub zainstaluj (zalecane) z repozytorium WordPress\nPo aktywowaniu wtyczki – jej ustawienia będą dostępne w Ustawienia -> Informacja o Ciasteczkach\nwł/wył linka do Polityki Prytwatności (link zewn/wewn)\nmożliwość pełnego zdefiniowania URL Polityki Prytwatności (lub nowa zakładka)\nmożliwość ODMOWY wyrażenia zgody\nmożliwość ZMIANY decyzji dot. zgody\nmożliwość translacji wyrażeń przez np. WPML\nBlokowanie skryptów (!)\nCzyli odnośnie ostatniej zalety to jest to istotna dość rzecz. Wiele stron posiada kod Google Analytics, który zbiera informacje zanim użytkownik wyrazi ew. zgodę. Dzieje się to dlatego iż w większości przypadków kod śledzenia np. Google Analytics dodawany jest po prostu do sekcji <HEAD> ręcznie przez webmastera lub poprzez inną wtyczkę. W tym przypadku taki kod wykonuje swoją pracę aktywnie zaraz po wczytaniu się strony, zanim odwiedzający wyrazi zgodę (lub jej brak).\nDlatego tu możemy wkleić nasz kod GA (lub inny) i będzie on załadowany i aktywowany dopiero jeśli użytkownik wyrazi zgodę na ciasteczka.\nW zależności od wykorzystanego szablonu lub wtyczek – w razie problemów z funkcjonalnością skryptów GA/Pixel/innych możemy wymusić przeładowanie strony po akceptacji cookies.\nZaznaczamy [x] Włącz aby przeładowywać stronę po akceptacji ciasteczek.\nWażne aby przetestować tę opcję, na przykład za pomocą Google Analytics LIVE – czy kod śledzenia działa poprawnie i wtyczka nie powoduje konfliktów z naszą stroną.\nWybierz hosting HitMe zgodny z RODO!\n"Poprawa bezpieczeństwa w Wordpress"\n"Zmiana hasła skrzynki pocztowej na własne bez DirectAdmin"


Mielczanie na festiwalu w Czarnogórze | W Cieniu Jupiterów Mielec\n30 listopada 2021 (wtorek) - 20:35\n6 lipca 2019 (sobota) 6 lipca 2019 (sobota)\nW dniach 29 – 30 czerwca 2019r w Czarnogórze odbył się XI International Music & Folk-Dance Festival „Summer Music Festival – St Stefan”, Budva, Montenegro 2019.\nWzięły w nim udział zespoły ze Słowenii, Węgier, Polski, Bułgarii, Łotwy, Rumunii, Chorwacji, Macedonii, Czech.\nOrganizatorem Festiwalu jest World Festival Association – organizacja, której celem jest połączenie wszystkich festiwali na świecie. Misją WFA jest celebrowanie muzyki, tańca, łączenie różnych kultur z całego świata poprzez muzykę, taniec i tradycyjne stroje narodowe.\nW tym roku Polskę reprezentowały zespoły Zespół Tańca Ludowego „KRAKOWIAK” z Krakowa, z Mielca: Dziecięcy Zespół Tańca „ZIEMIA MIELECKA” i ZPiT „MALI RZESZOWIACY” oraz Zespół Tańca „ARTIS” z Czermina.\nWyprawę na czarnogórskie wybrzeże, zwane „Budvanską Rivijerą” rozpoczęliśmy 26 czerwca. W drodze na Festiwal zrobiliśmy dziewięciogodzinny przystanek w Mezokovesd na Węgrzech, gdzie pływaliśmy w basenach termalnych. Do Budvy dotarliśmy 28 lipca. W sobotę 29 lipca w godzinach wieczornych odbyła się uroczysta parada – pochód ulicami miasta ,a następnie miały miejsce prezentacje festiwalowe. Członkowie ZPiT „Mali Rzeszowiacy” precyzyjnie zatańczyli tańce kaszubskie.\nDZT „Ziemia Mielecka” brawurowo zaprezenowała się w cieszącej się uznaniem suicie tańców żywieckich i uzyskała certyfikat festiwalowy.\nWyjazd na festiwal połączony był z zasłużonym wypoczynkiem i kąpielą\nw Morzu Adriatyckim. Odbyliśmy całodzienny rejs statkiem po Zatoce Kotorskiej, podziwialiśmy piękno miast: Budva, Tivat, Herceg Novi, Kotor, jaskinię Blu Cave.\nNiezatarte wrażenie pozostawiła wycieczka na Chorwację do Dubrovnika.\nMieleckie kolędowanie 2020 [FOTO]\nWiadomości Mielec 13 stycznia 2020 (poniedziałek) 13 stycznia 2020 (poniedziałek)


krakow.gosc.pl → Oddała nawet dom\n– Każdego dnia rozmawiamy z matką Zofią – wyznają mieszkanki internatu\nWspółczesny człowiek, który często chce mieć wszystko od zaraz, od założycielki sióstr prezentek może uczyć się wiary, otwartości na prowadzenie przez Ducha Świętego i cierpliwości. – Matka Zofia nie miała gwarancji, że dzieło, które chciała podjąć, uda się. W XVII w. kształcenie dziewcząt – bo na tym właśnie jej zależało – nie było powszechne. A jednak nie poddała się, tylko wytrwale pytała Jezusa o drogę swojego powołania. I to nie kilka chwil, ale prawie 20 lat – od momentu gdy została wdową, do czasu, gdy utworzyła instytut wychowawczy – opowiada s. Aurelia Patrzyk ze Zgromadzenia Panien Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny.\nGdy s. Aurelia była w szkole średniej, przez rok mieszkała w rzeszowskim internacie prowadzonym przez siostry prezentki. Nie sądziła, że kiedyś i ona wstąpi do zakonu. – Dziś dziękuję Bogu za to, że od dwóch lat mogę opiekować się dziewczętami z naszego krakowskiego internatu i że mieszkam w domu, który kiedyś należał do m. Zofii. Ona tu żyła i pracowała, a my cały czas czujemy jej duchową obecność. Pomaga nam zbliżać się do Boga i dzielić się Jego słowem – mówi. W macierzystym domu zgromadzenia (Dom Matki, ul. Szpitalna 18) mieszka obecnie sześć sióstr, a w prowadzonym przez nie internacie – dziewczęta, które do Krakowa przywędrowały ze Szwajcarii, Austrii, Niemiec, Częstochowy i niedalekiej Orawy. Zanim trafiły pod opiekuńcze skrzydła sióstr, o Zofii Czeskiej wiedziały bardzo niewiele. Dziś o swojej przyjaźni z nią mogą opowiadać godzinami. – Zachwyciłyśmy się matką Zofią. Ona nie żyła dla siebie, ale dla innych ludzi, a przede wszystkim dla Boga. Młodym dziewczętom, które znalazły się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, oddała wszystko, co miała, nawet dom – mówią zgodnie Lidia, Basia, Klara, Oliwia i Kinga. – Chciała tylko, żeby się uczyły i mogły coś w życiu osiągnąć. W czasach, gdy nauka dziewcząt nie była powszechna jak dziś, ona ufała Bogu i robiła swoje. A najważniejsze było dla niej to, żeby dziewczęta żyły w przyjaźni z Bogiem. Siostry też nam to powtarzają – podkreśla Klara. Do Polski przyjechała na rok. – W niemieckiej szkole jest zwyczaj, by w pierwszej klasie szkoły średniej wyjechać na pół roku albo na rok do innego państwa, aby szlifować język. Większość osób wybiera Wielką Brytanię albo Francję. Mam polskie korzenie, więc tu chciałam przyjechać – opowiada. W szkole i internacie urzekły ją zaangażowanie nauczycieli, rodzinna atmosfera i gorące serca sióstr. – Czasami myślę, patrząc na zabytkowe ściany tej kamienicy i czując atmosferę tamtych czasów, że to niesamowite – dotykam tego, co kiedyś należało do błogosławionej matki Zofii. Odkąd tu mieszkam, otrzymałam za jej wstawiennictwem wiele łask – mówi Klara. – Ona prawdziwie jest wśród nas, codziennie z nią rozmawiam – dodaje Oliwia. Kinga marzyła o nauce w liceum, w którym mogłaby rozwijać swoją pasję – taniec. Plany nieco się jednak skomplikowały. – Ostatecznie Bóg przyprowadził mnie do Krakowa. To On chciał, żebym uczyła się u sióstr. Mieszkając u prezentek, każdego dnia naśladuję matkę Zofię, uczę się od niej ogromnej wrażliwości na drugiego człowieka – wyznaje.\nNie tylko kromka chleba\nWrażliwość na ludzką biedę i krzywdę to jedna z najważniejszych cech matki Zofii. – Niestety, w XVII w. nie było mediów i fleszy, które informowałyby ludzi o charytatywnych poczynaniach m. Zofii – mówi s. Renata Gąsior, postulatorka procesu beatyfikacyjnego sł. Bożej Zofii Czeskiej. – Nasza matka była prekursorką – założyła pierwsze nieklauzurowe żeńskie zgromadzenie zakonne i pierwszą szkołę dla dziewcząt. Wiedziała, że mądra pomoc to nie tylko kromka chleba... Zofia Czeska urodziła się w 1584 r. Była trzecim z dziewięciorga dzieci Katarzyny i Mateusza Maciejowskich – średniozamożnej i bardzo religijnej małopolskiej szlachty. Gdy miała 16 lat, wydano ją za mąż za Jana Czeskiego, dziedzica podkrakowskiej miejscowości Czechy. Sześć lat później została bezdzietną wdową. Choć mogła ponownie wyjść za mąż, postanowiła poświęcić się Bogu. Po ojcu odziedziczyła część pomieszczeń w dwóch krakowskich kamienicach przy ul. Szpitalnej 18. Kolejne odkupiła od rodzeństwa, wyremontowała je i stworzyła w nich instytut wychowawczy, czyli Dom Panieński Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, nazywany także Domem Sierocym.


Strona główna / Wiadomości / GUS: W tym wieku Polacy zostają ojcami\nZdaniem wiceszefa MRPiPS Bartosza Marczuka model ojcostwa w Polsce się zmienia. „W modelu ojcostwa dokonuje się zmiana, to fascynujące, wspaniałe, dobre, i cieszy mnie ogromnie jako człowieka, który odpowiada na politykę rodzinną” – powiedział Marczuk w sobotę w Polskim Radiu 24. „Ojcowie bardzo mocno angażują się w wychowanie dzieci, w obowiązki rodzinne, (…) to jest absolutnie zmiana istotna, fundamentalna, kulturowa. Bardzo dobrze, że tak jest” – podkreślił.\nMiędzynarodowy Dzień Ojca ma już prawie sto lat. Święto zainicjowane zostało przez Sonorę Dodd z Waszyngtonu, która w ten sposób chciała uhonorować swojego ojca Williama Smarta, weterana wojny secesyjnej. Po raz pierwszy obchodzone było w USA 19 czerwca 1910 roku. Pomysł obiegł cały świat. Pierwszy polski Dzień Ojca obchodzono w 1965 roku. W niektórych krajach, według rzymskokatolickiej tradycji Dzień Ojca jest obchodzony w dzień świętego Józefa, czyli 19 marca – tak jest np. we Włoszech, Portugalii i Hiszpanii.\ncórka dzieci dzień ojca GUS ojcostwo syn


Ponad 21,9 miliarda złotych wypłaciła ARiMR z PROW 2007-13. Polska jest liderem realizacji Programu w Unii Europejskiej.\nPrzekazanie do tej pory na konta bankowe polskich rolników ponad 21,9 mld złotych wsparcia z PROW 2007-2013 stawia nas bezapelacyjnie na pozycji lidera UE. W Niemczech, które są na drugim miejscu (w przeliczeniu na złotówki) wypłacono o ok. 2,8 miliarda zł mniej, a we Francji wypłaty były niższe o ok. 3,6 miliarda zł.\nPonadto, zważywszy na gwałtowny wzrost wypłat wsparcia w zeszłym roku, kiedy to Agencja przekazała beneficjentom 8,2 miliarda zł. (była to absolutnie "rekordowa" kwota wypłacona z tego Programu w ciągu jednego roku) oraz tempo tegorocznych wypłat (wypłacono już ponad 2,4 mld złotych) Polska jeszcze bardziej umocni swoją pozycję lidera. Należy przy tym podkreślić, że w momencie rozpoczęcia wdrażania PROW 2007-13 nic nie wskazywało, że jego realizacja przez ARiMR przyniesie taki sukces. W latach 2006-2008 Agencja borykała się bowiem z ogromnymi kłopotami z funkcjonowaniem systemu informatycznego co sprawiało, że nie mogła przystąpić do płynnego zbierania wniosków o wsparcie, rozpatrywania ich i wypłacania pieniędzy. Istniejące problemy udało się jednak przezwyciężyć po powołaniu nowego kierownictwa Agencji, które podjęło skuteczne działania naprawcze. Dzięki nim od 2009 r. mogły się rozpocząć nabory wniosków o udzielenie wsparcia ze wszystkich działań PROW 2007-2013 "obsługiwanych" przez ARiMR i w ślad za tym możliwe było podpisywanie umów oraz sprawne wypłacanie pieniędzy beneficjentom.\nObecnie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, którego całkowity budżet wynosi ok. 70 miliardów złotych, już ponad 80% środków zostało zagospodarowanych. Oprócz wypłacenia rolnikom i przedsiębiorcom ponad 21,9 mld złotych, część zagospodarowanych pieniędzy jest zaplanowanych do wypłaty w ramach przyjętych przez ARiMR zobowiązań wieloletnich, które wynikają z umów zawartych przez Agencję. Dotyczy to np. wypłacania przyznanych w ubiegłych latach "Rent strukturalnych", czy corocznych dopłat do zalesień. Kolejne środki finansowe muszą być zaplanowane na przeprowadzenie naborów wniosków w przyszłych latach z takich działań jak "Program rolnośrodowiskowy", czy dopłat z tytułu ONW, a także na płatności związane z kończeniem inwestycji realizowanych przez rolników i przedsiębiorców. Te płatności nastąpią po całkowitym zakończeniu inwestycji, zgłoszeniu wniosków o płatność oraz dokonaniu przez Agencję zgodności inwestycji z podpisanymi umowami.\nARiMR + młody rolnik + PROW + modernizacja gospodarstw + ONW + Unia Europejska + dotacje unijne + PROW +


Biliki, czyli Twoja ścieżka do gruzińskiego -\nBiliki, czyli Twoja ścieżka do gruzińskiego\nSerię recenzji podręczników do nauki zaczynam od Biliki, ponieważ jest to książka bardzo mi bliska. Pierwszy raz otworzyłam ją w 2007 roku i od tamtego czasu się z nią nie rozstaję, więc już na wskroś znam jej wady i zalety. Niektórym znana również jako „Georgian Language for English Speakers”.\nBiliki po gruzińsku oznacza ścieżkę, dróżkę, np. leśną. I takie założenie przyświecało jej autorce – by stworzyć serię materiałów do gruzińskiego, która przeprowadzi nas od A1 do C2. W czasie premiery, już ponad 8 lat temu, była jednym z pierwszych podręczników do nauki gruzińskiego, skonstruowanych w sposób „zachodni”. Oznacza to, że jest podobna do książek do angielskiego czy niemieckiego.\nJej założeniem jest nauczenie obcokrajowców języka poprzez komunikację, nie wykuwanie na pamięć skomplikowanych form gramatycznych. Autorka książki, Nana Szawtwaladze, to filolog, wykładowca akademicki z ponad 30-letnim doświadczeniem w nauce gruzińskiego jako języka obcego, która prowadzi też swoją szkołę językową w Tbilisi (o tym w innym materiale).\nPo kilku latach cała seria obrosła w liczne dodatki: zeszyty ćwiczeń, książkę z czytankami i płyty. Obecnie na rynku dostępne są dwie części: Biliki 1 i Biliki 2. W napięciu czekamy na część trzecią, ale termin jej premiery był już minimum 3 razy przekładany. Zgodnie z ostatnimi zapowiedziami ma się pojawić wiosną 2015.\nKsiążki można kupić na razie w Gruzji, na pewno są w kawiarni Prosperos przy Rustaweli (jest opcja zamówienia przez stronę kawiarni z wysyłką). Można również napisać do szkoły założonej przez Nanę Szawtwaladze (www.lsgeorgia.com) i zapytać o aktualne możliwości wysyłki materiałów.\nKsiążka ma jednak nie tylko zalety, lista wad jest równie długa. Dlatego decyzję pozostawiam Wam.\nZacznijmy optymistycznie, od zalet:\nJest dostępna w Gruzji\nJak wspomniałam wcześniej, Biliki można kupić w Prosperos. Jeszcze nie widziałam, żeby jakiś części serii nie było aktualnie na półce. Można ją również kupić bezpośrednio do szkoły – umówić się na spotkanie w mieście lub poprosić o wysyłkę. W odróżnieniu od innych książek można to uznać za stałą sprzedaż.\nWprowadza zagadnienia gramatyczne powoli i ma tabele czasowników na końcu\nBiliki powoli wprowadza nas w gramatykę gruzińską. Czasy są wprowadzane systematycznie i nie jesteśmy rzucani na głęboką wodę z tysiącami form czasownika, nie wiedząc, skąd się one właściwie wzięły. Podobnie przypadki czy sufiksy poznajemy stopniowo i ćwiczymy je zanim pojawią się następne.\nCo ważne, na końcu każdego z podręczników znajduje się tabela czasowników oraz odmiany przez przypadki. Nie jest to wprawdzie forma idealna, szczególnie jak ktoś już osiągnął poziom A2 i stara się zrozumieć gramatykę. Ale jest to jedna z najlepszych tabel czasowników gruzińskich i odmiany przez przypadki, jakie są obecnie dostępne.\nJest częścią większej serii\nBiliki, w odróżnieniu od innych dostępnych podręczników, nie zostawia nas na poziomie A1 ani nie wrzuca nas od razu na trudne formy gramatyczne i tysiące nowych słów. Jeśli przejdziemy przez całą część 1 (która daje nam poziom A2+), mamy jeszcze 16 rozdziałów części drugiej. Do tego możemy kupić dodatkowe ćwiczenia i czytanki, by powtarzać wyuczone słowa i formy gramatyczne.\nDo książki załączona jest płyta\nNiby oczywiste, ale nie wszystkie książki do nauki języków Kaukazu mają nagrania. Nie wszystkie wprawdzie są idealnej jakości, ale mają podstawową zaletę – są dołączone do książki. Czyli nie musimy za nie osobno płacić.\nJest podzielona na działy tematyczne i w porównaniu z innymi ma dużo ćwiczeń\nKażdy rozdział Biliki to osobny temat leksykalny i gramatyczny. W każdym rozdziale mamy minimum 10 ćwiczeń o różnym poziomie trudności, od czasu do czasu pojawiają się też ćwiczenia na słuchanie.\nUmożliwia nam weryfikację wiedzy – są testy\nKażda książka jest podzielona na części po 4 rozdziały. Dlatego Biliki 1 ma ich 24, a Biliki 2 – 16. Uzasadnienie jest proste – po każdej z nich pojawia się test, który sprawdza, na ile opanowaliśmy materiał z ostatnich czterech rozdziałów. Jeśli chcemy się sprawdzić pod względem konstrukcji gramatycznych i słownictwa, testy są dla nas świetnym sposobem. Teraz niestety łyżka dziegciu: testy nie sprawdzają, jak mówimy, ani czy rozumiemy ze słuchu. To musi nasz nauczyciel zrobić bez pomocy książki.\nI tak przechodzimy do wad serii Biliki, z którymi musimy się liczyć, inwestując w te materiały.\nNie w pełni tłumaczy zagadnienia gramatyczne\nPodręcznik jest nastawiony na komunikację i mówiony gruziński, który możemy usłyszeć na ulicy czy w telewizji. Jednak opieranie nauki gramatyki jedynie na Biliki wiąże się z tym, że nasza wiedza będzie niepełna. Na przykład książki zawierają bardzo mało ćwiczeń na przypadki. Niektóre tematy gramatyczne, szczególnie w drugiej części, są traktowane bardzo pobieżnie. Trochę tak, by uczeń dogmatycznie przyjął określone struktury, a nie jej zrozumiał.\nNiestety jak większość książek, również w Biliki zdarzają się błędy. Czasami są to literówki, czasami część nagrania rozmija się z zapisem w książce. Niestety błędy są również w odpowiedziach do ćwiczeń. Dlatego trzeba być czujnym.\nJest względnie droga\nWzględnie, ponieważ pojęcie wysokiej ceny jest dość względne. Sama książka Biliki 1 (z płytą), bez materiałów dodatkowych, to koszt ok. 100 lari (ok. 200 PLN). Jeśli chcemy dokupić do tego zeszyt ćwiczeń i czytanki, to kwota rośnie już dwukrotnie. Niestety jakość papieru i wydruku nie idzie w parze z wysoką ceną. Moje wydanie z 2007 roku jest na lepszym papierze niż te dostępne współcześnie – z 2009 r.\nWprowadza dużo gramatyki i nie tak wiele słów\nProblemem Biliki jest to, że po zakończeniu nauki z częścią pierwszą znamy podstawowych pięć form czasownika (w standardowych odmianach), pełną deklinację (przynajmniej w teorii jak wspominałam wyżej) i większość sufiksów. Jednak nie idzie to w parze z ilością słownictwa, jakie znamy. W każdej lekcji poznajemy od 15 do 25 nowych słów i zwrotów, co daje nam ok. 500 – 600 w sumie, co nie jest szczególnie wysoką liczbą.\nSama książka niewiele daje, potrzebny jest do niej nauczyciel\nKsiążka jest stworzona tak, by niezbędnym był nauczyciel. Trzeba być bardzo wytrwałym, by samodzielnie się z niej uczyć. Wszelkie zagadnienia gramatyczne są rozrysowane w bardzo lapidarnej formie. Nie ma opisów ani dokładnych tabel, ułatwiających rozumienie poszczególnych zagadnień. Ja nie znam nikogo, komu by się to udało. Jeśli Wam się to udało, napiszcie i podzielcie się swoim sposobem z nami.\nTeksty są czasami zbyt proste w porównaniu z omawianą gramatyką\nW każdym rozdziale pojawia się przynajmniej jeden tekst, który wprowadza nas w nową tematykę. Wraz ze wzrostem trudności, staja się coraz dłuższe. Przy czym maksymalnie mają objętość jednej strony. Jednak nie stają się trudniejsze, tj. choć zagadnienia gramatyczne są coraz trudniejsze, w tekstach nie znajdziemy ich zastosowania. Często zdarza się, że te krótkie historyjki są w pełni zrozumiałe, ale nie jesteśmy w stanie rozwiązać ćwiczeń gramatycznych.\nJeśli uczyliście się z Biliki, napiszcie! Wszelkie komentarze i oceny będziemy publikować na stronie.


Test: Marin Mount Vision 6 - MTB\nMarin Bikes to legendarna marka z Kalifornii - jedna z pierwszych firm produkujących rowery górskie z prawdziwego zdarzenia, do których wzdychał każdy biker w latach 90. Niestety, z jakiegoś powodu, Marin praktycznie zniknął z rynku i dopiero od niedawna marka przeżywa renesans.\nNa sezon 2016 Marin przygotował pokaźną kolekcję - począwszy od rowerów szosowych, aż po rowery do agresywnej jazdy w terenie. My mieliśmy okazję testować model Mount Vision 6 - rower klasyfikowany jako Trail/All Mountain.\nRama to serce każdego roweru, a ta w Mount Vision jest na swój sposób szczególna. Otóż, jak na rower o skoku 140mm, jest zadziwiająco mocarna. Głównie przyczyniają się do tego gigantyczne wspawki wzmacniające rurę podsiodłową. Nasuwa się jednak pytanie czy aż takie wzmocnienia są potrzebne w rowerze do AM czy lekkiego Enduro. Nie wygląda to zbyt finezyjnie, chociaż na pewno daje ramie sporo sztywności i praktycznie wydaje się niemożliwe, aby w tym miejscu wystąpiło jakiekolwiek pęknięcie. Pomijając kontrowersyjne wspawki, reszta ramy to kwintesencja klasyki. Ładny, prosty kształt sprawia, że rower z daleka przypomina hardtaila.\nZawieszenie zastosowane w Mount Vision na pierwszy rzut oka wydaje się być czterozawiasowe, jednak jeśli przyjrzymy się uważnie, to okazuje się, że brakuje tam jednego punktu obrotu! Projektanci Marina postanowili nie stosować typowego dla czterozawiasowców tylnego trójkąta, składającego się z dolnego i górnego chainstay’a połączonego łożyskiem w okolicy przerzutki. Pominięcie elementu łączącego chainstay’e wydaje się dość zaskakujące, ale jest to zamierzone rozwiązanie nazwane IsoTrac. Można powiedzieć, że zawieszenie Mount Vision to czterozawias, a brakujący punkt obrotu jest zastąpiony wahaczem w kształcie położonej na bok litery V, który pracuje, czyli innymi słowy - wygina się i w ten sposób spełnia funkcję łożyska. Tak więc trudno sklasyfikować zawieszenie Mount Vison. Teoretycznie ma 3 punkty obrotu - główny przy suporcie oraz dwa przy damperze, ale jednak cały wahacz obraca się tylko na głównym łożysku przy suporcie.\nKolejną bardzo ważną rzeczą są amortyzatory. Za amortyzację tylnego koła odpowiada damper Rock Shox Monarch Debon Air. Jest to naprawdę udany damper: oferuje płynną regulację tłumienia wyjścia (rebound) w pełnym zakresie, regualcję tłumienia wejścia (compression) oraz blokadę. Debon Air ma sporą puszkę na sprężynę powietrzną i zapewnia wysoką kulturę pracy.\nZa amortyzację przedniego koła odpowiada SR Suntur Auron: sprężyna powietrzna, regulacja odbicia oraz wolnej kompresji.\nO ile tył działa naprawdę dobrze, to przód wydał nam się dość tępy. Podczas dłuższej jazdy po większych nierównościach bolały dłonie - amortyzator nie należy do czułych. Możliwe, że należałoby zmienić olej w tłumiku na rzadszy i to rozwiązałoby problem.\nOsprzęt Marina Mount Vision 6 to komponenty z niższej półki cenowej, jednak spełniające w 100% swoją funkcję. Napęd SRAM’a GX1 1x11 działa precyzyjnie. Zębatka narrow-wide bez problemu utrzymywała łańcuch na swoim miejscu, nawet na dużych wertepach. Kokpit z szeroką kierownicą i krótkim mostkiem daje poczucie pełnej kontroli nad rowerem. Siodło WTB Volt jest naprawdę wygodne.\nKoła oczywiście w rozmiarze 650b, lub jak kto woli 27.5.\nSą jednak też mankamenty. Sztyca regulowana Tranz-x ma bardzo krótki skok, opony Vee Tire zrobione są z twardej mieszanki, co czasem powoduje problemy z przyczepnością. Hamulce Shimano 445 nie powalają siłą hamowania.\nMount Vison zachęca do zabawy w terenie. Zwarta konstrukcja ramy oraz krótkie tylne widełki powodują, że rower świetnie skręca, a zawieszenie sprawia, że jest bardzo skoczny.\nTo samo jednak sprawia, że przy szybkiej jeździe na wprost brakuje mu stabilności i rower prowadzi się dość nerwowo. Jeśli chodzi o podjazdy, to tu nie ma się do czego przyczepić. Rower sunie pod górę bez problemów, nawet bez potrzeby blokowania tylnego dampera. Rama jest bardzo sztywna, co powoduje, że prowadzi się bardzo precyzyjnie. Zawieszenie IsoTrac działa bez zarzutu i nie odczuliśmy żadnych negatywnych efektów spowodowanych brakiem punktu obrotu na wahaczu.\nMarin Mount Vision 6 będzie doskonałym wyborem dla osób rozpoczynających przygodę z Enduro. Rama jest bardzo solidna i bez problemu powinna wytrzymać wiele sezonów. Przy wyborze roweru warto zwrócić uwagę na dobranie odpowiedniego rozmiaru, bo testowana przez nas M-ka, okazała się trochę mała. Można posłużyć się tabelą rozmiarów podaną na stronie Marina, jednak najlepiej przymierzyć rower przed kupnem, a najlepiej wybrać się na krótką przejażdżkę testową.\nJeśli chodzi o komponenty, to Marin zastosował kompromis pomiędzy ceną a jakością. Naszym zdaniem w zupełności wystarczą na początek, a w trakcie eksploatacji można je powoli wymieniać na coś bardziej odpowiadającego naszym preferencjom (szczególnie opony i większe tarcze hamulcowe).\nJako wisienka na torcie - rama wyposażona została w nietypowy gadżet. Jaki? Zobaczcie na filmie!\n+ mocna rama z dobrą geomerią\n- opony z twardej mieszanki\n- sztyca regulowana o krótkim skoku\nCena detaliczna: 8900pln\nwięcej informacji: www.marinbikes.com/pl\n26 środa, 10:58\nUżytkowników rowerów jest co najmniej tyle co użytkowników aut. Co ciekawe, przez ubezpieczalnie nasz pojazd nie jest traktowany na równi...\n24 czwartek, 19:31\nBezmyślność czy imponujący styl?\nDavid McMillan to utalentowany rider z Australii, którego wyróżnia bardzo kontrowersyjny styl jazdy...


Nie będzie „godziny policyjnej” w Sylwestra. Zakaz przemieszczania się zamieniono w apel : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nNie będzie „godziny policyjnej” w Sylwestra. Zakaz przemieszczania się zamieniono w apel 16:10 27-12-2020\nW niedzielę 27 grudnia premier Mateusz Morawiecki i minister zdrowia Adam Niedzielski zwołali konferencję prasową, w trakcie której poruszony został temat zakazu przemieszczania się w trakcie Sylwestrowej nocy. Zgodnie z opublikowanym w poniedziałek wieczorem rozporządzeniem rządu, przemieszczanie się będzie możliwe wyłącznie w celu wykonywania czynności służbowych lub zawodowych, wykonywania działalności gospodarczej lub też zaspokajania niezbędnych potrzeb związanych z bieżącymi sprawami życia codziennego.\nPremier poinformował jednak, że „godziny policyjnej” nie będzie. Chodzi bowiem o to, że aby ją wprowadzić zgodnie z prawem, konieczne jest ogłoszenie jednego ze stanów nadzwyczajnych. Tymczasem rząd się na to nie zdecydował. Ów fakt podkreślali już wielokrotnie prawnicy a także rzecznik praw obywatelskich, przepis ten nie może mieć mocy prawnej w demokratycznym państwie prawa.\n– Ewentualne wprowadzenie na mocy rozporządzenia zakazu przemieszczania się stanowi szczególnie rażące naruszenie Konstytucji, która zapewnia każdemu wolność poruszania się do terytorium RP oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Wolność ta może podlegać ograniczeniom określonym w ustawie, ale poza stanami nadzwyczajnymi korzystanie z niej nie może zostać zakazane. Obecnie zgodne z prawem możliwe jest bowiem tylko wprowadzenie określonego sposobu poruszania się, czyli np. z zachowaniem dystansu – wyjaśniał rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar.\nPolitycy zapowiedzieli jednocześnie, że może dojść do kolejnej fali zakażeń, czym tłumaczyli wchodzące od jutra w życie kolejne obostrzenia. Przyczyną zachorowań mają być świąteczne spotkania, a także tłumne wizyty w galeriach handlowych, do jakich dochodziło w połowie grudnia. Premier wracając do sylwestrowego zakazu przemieszczania się dodał, że rząd jedynie apeluje do społeczeństwa, aby ograniczyć przemieszczanie się, Sylwestra spędzać w gronie kameralnym i nie używać fajerwerków, aby ta noc minęła spokojnie.\nAnna 27 grudnia 2020 o 22:10\nKto nie jest za PiS niech odda 500 plus.\nEd 27 grudnia 2020 o 23:44\nOddam jak dostanę obiecana rekompensatę za podwyżkę prądu\n-------- 28 grudnia 2020 o 09:12\ntaki jesteś mondry ? Kopaczka niech ci da za podwyżkę prondu – ona podpisała cudowny pakiet klimatyczny po pijaku – zobacz na YT – pijana kopacz\nnieKrytyKrytyk 28 grudnia 2020 o 09:34\npewnie wiesz że Kaczyński jest komunistą, ciekawe czy wiesz że dzieci polskich żołnierzy nie mogli wyjeżdżać poza Polskę, i nie mogli grać w filmach, dziwne nie ?? kto zabił Lecha kaczyńskiego, ruskie zestrzelili go? uja prawda, Jaro kazał lądować mimo wszystko, tego też pewnie nie wiesz. jaro król polski.\nkaczyński był przy okrągłym stole, dziwne nie ??? oczywiście wałęsa współpracował z SB, kaczyński oczywiście nie, głupi ludzie w to wierzą, nie przez przypadek w komunistycznej bajce grał;)\nnieKrytyKrytyk 28 grudnia 2020 o 09:36\no jak miło kolejny dzban co myśli że to partia rządząca ze swoich daje, pewnie pani też uważa że nie płaci żadnych podatków jak 50% polskiego ciemnogrodu. myślę że pani max 2 miała z matmy, dali 500 zł pani płaci za zakupy miesięczne z 700 zł więcej, ale jest pani do przodu hahahahahahha. 500+ jest dla patologi i ludzi którzy nie chcą pracować, w obecnej formie, uważam że powinni pomagać, ale ludziom którzy coś chcą osiągnąć a nie jak pani tylko na 500+ liczy,\n-------- 28 grudnia 2020 o 09:14\nszkoda że jeszcze nie hajlowała\nnieKrytyKrytyk 28 grudnia 2020 o 09:32\nSYLWESTER U KACZORA nie może was tam zabraknąć 31 grudnia godzina 19 Żoliborz adama mickiewicza 49, dla pierwszych 100 osób pałowanie i porcja gazu gratis. wystąpią takie gwiazdy jak, DJ Zero, MC morawiecki, Stuff Terlecki, grupa syreny policyjne Nie może was Tam zabraknać!!!\nPaw. 28 grudnia 2020 o 12:52\nTen rząd to kompletna kompromitacja. W kwestii walki z koronawirusem to całkowity odlot. Żadnej logiki działań, żadnej konsekwencji. Raz wprowadzają takie przepisy, innym razem odmienne. Obywatele w maseczkach? Minister wyśmiewa. Nakaz noszenia maseczek? Tak! Minister nakazuje! Premier bez maseczki? Tak, bo to tylko zalecenia, nie nakazy. Gdy już oficjalnie z wirusem PL wygrała, za kilka tygodni znowu lockdown na terenie całego kraju. Tutaj taki zakaz, tutaj taki nakaz, a większość z nich bezprawna. Budujemy szpitale tuż przed zakupem szczepionek, a największy z nich na 100 łóżek… Kompromitacja.\nNASZ RZĄD DEALEREM FIRMY PFIZER?! 29 grudnia 2020 o 05:41\nSZCZEPIĄC SIĘ- ZŻEKASZ SIĘ PRAWA DO SWEGO WŁASNEGO CIAŁA!!!\n-BO PRAWO NIE PRZEWIDUJE ODPOWIEDZIALNOŚCI PRODUCENTA ZA SZCZEPIONKOWE POWIKŁANIA!!!\nPRZED CZYM CHRONI SZCZRPIONKA-\n-RZEKOMO PRZED CIĘŻKIM PRZRBIEGIEM..\nDALEJ BEDZIESZ NOSICIELEM, DALEJ BĘDZIESZ ZARAŻAŁ..\nNO TO PO CO TA SZCZEPIONKA???\n– NO WŁAŚNIE.. MYLĄCA NAZWA ,,SZCZEPIONKA” KRYJE ZA SOBĄ TERAPIĘ GENOWĄ- COŚ, CZEGO JESZCZE NIGDY NIE ROBIONO!!!\nORGANIZM BĘDZIE POWIELAŁ ZMIENIONE MATRYCE RNA I DRUKOWAŁ JE JAKO SWOJE WŁASNE (PODOBNIE JAK Z WIRUSEM- Z TYM, ŻE TEGO ORGANIZM ROZPOZNAJE I ZWALCZA)


Przeniosłyśmy się!: Admirál - Cindy 70G - Čipkovana Podprsenka ;)\nAdmirál - Cindy 70G - Čipkovana Podprsenka ;)\nNigdy w życiu nie miałam słowackiego stanika, więc ta recenzja jest dla mnie debiutem. Na markę Admirál trafiłam buszując po internecie i zachwyciłam się faktem, że nasi południowi sąsiedzi także próbują w większe miski. Po rozmowie z Panią Vierą, która zajmuje się klientami zagranicznymi i marketingiem w firmie, ustaliłyśmy, że idealnym dla mnie na przymiarki modelem będzie Cindy.\n(producent niestety nie ma na stanie zdjęcia stockowego w wersji čierno - telovej ;)\nAdmirál - Cindy 70G\nObwód rozciągnięty 80.0\nObwód w spoczynku 65.0\nSzerokość pojedynczej fiszbiny 15.0\nGłębokość miski 22.5\nDługość pojedynczej fiszbiny 21.0\nWysokość mostka 6.0\nWysokość pasa koło miski 11.0\nSzerokość ramiączek 1.9\nCiężko ocenić mi zgodność z tabelami, albowiem ... nie ma żadnych - rozmiar dopasowałam informując przedstawicielkę firmy, jakie rozmiary zazwyczaj noszę i jakie mam wymiary. Wahałyśmy się pomiędzy 70F a 70G, i powstała stąd mała pomyłka. Byłam przekonana, że otrzymałam 70F, i dopiero po kilku dniach zauważyłam dopisany na metce długopisem rozmiar 70G. Zaiste pierwsza to w mojej brafitterskiej karierze sytuacja, kiedy nie mam do dyspozycji tabelki. Biorąc jednak pod uwagę, że trafiłyśmy za pierwszym razem przeliczając miskę z UK na EU (w rozmiarówce Admirala nie ma miski DD), to mogę spokojnie ocenić zgodność 'tradycyjną' na 5.\nUsztywnienia boczne nie są zbyt wygodne niestety. Po kilku godzinach noszenia potrafią podrażnić, więc po dniu w pracy Cindy ląduje w szufladzie i wymieniam ją na sporciaka albo jakiegoś miękkusa. Są natomiast zrobione z czegoś, co nie bardzo jestem w stanie określić; w dotyku przypominają mi z jednej strony miękkie fiszbiny Curvy Kate, a z drugiej żelowe 'ochronki' ze sportowców Panache. Sam obwód jest bardzo sztywny - pracujący, ale jednak sztywny, uszyty z mięsistej dzianiny. Zapięty na ostatnią haftkę nie podjeżdża, i pewnie kilka miesięcy go ponoszę, zanim będzie potrzebował zwężenia.\nJeśli już mówimy o haftkach, to trzeba pochwalić zapięcie - jest tak porządne, jak w sportowcach Panache. Nie odkształca się, nie rozciąga, robi co należy i nie ma się do czego przyczepić. Cindy znakomicie także znosi pranie, szybko wraca do właściwego kształtu i nie sprawia mi trudności w konserwacji.\nMostek ma tendencję do obcierania - mam wrażenie, że materiał, z którego wykonane są kanaliki niezbyt dobrze współpracuje z moją skórą. Jest jednak dostatecznie niski, żeby się nie wbijał w ciało. Jako ozdoba występuje tu mini kokardka.\nMiseczki pasują. Gąbka jest dosyć gruba i zdecydowanie powiększa biust bardziej przez 'otoczenie' piersi tąże gąbką zamiast unieść je wkładką od dołu, więc na zimę Cindy będzie jak znalazł ;) Przeszkadza mi trochę fakt, że wnętrze misek jest białe. Nie widać tego oczywiście przy noszeniu, ale można było zainwestować w gąbkę pasującą kolorem do reszty biustonosza.\nRamiączka są poprawne, nie za wąskie. Szczęśliwie są nieodpinane. Jedyny problem to fakt, że nieco obcierają miejsca zszycia ich z miską. Brawo za szerokość - prawie 2 centymetry!\nJeśli chodzi o estetykę, to jestem tu rozdarta. Z jednej strony bardzo podoba mi się połączenie czerni i szampańskiego beżu, ale ta koronka na miskach mogłaby być nieco delikatniejsza, może nieco bardziej misterna... czegoś tym miskom brakuje. Majtki do kompletu natomiast zasługują na piątkę - piękne, wygodne, nie mam nic do zarzucenia. Są dosyć niskie i 'krótkie' w części międzyudzianej (międzyudowej?), dzięki czemu nie marszczą się ani nie wchodzą w miejsca, w które nie powinny - plaga, jeśli chodzi o majtki większe niż rozmiar 40. Beżowawa dzianinka, która pokrywa miski i część majtek zastanawia mnie i ciekawi. Jest przyjemna w dotyku jak baaaardzo krótko ostrzyżony miś, którym podbija się czasem kurteczki dziecięca, ale połyskuje w świetle delikatnie, trochę jak satyna jedwabna. Nie mam pojęcia, co to za materiał, ale chciałabym go zobaczyć więcej, zwłaszcza w biustonoszach miękkich.\nPrzy okazji majtek - muszę zwrócić uwagę na model dopasowywania bielizny w komplety, z którego skorzystała niedawno Freya w serii Fancies... a także nasz bohater, Admirál. Majtki bowiem pochodzą z kompletu do stanika Radka. Uszyte zostały w sposób, który pozwala na ich dopasowanie do więcej niż jednego modelu biustonosza, i tu muszę Admirála bardzo pochwalić. Nie zawsze wystarcza danego modelu majtek w naszym rozmiarze, zwłaszcza w sezonie wyprzedażowym, a takie posunięcie pozwala maniaczkom kompletów (jak ja ^^) na dopasowanie sobie góry z dołem bez większego grzebania po internetach. Ponieważ wiem, jaką męką może być kupowanie góry z Brastopu a dołu z eBaya (tak, jestem aż taką pedantką że nie kupię stanika jeśli nie mam do niego pasującego dołu), to doceniam bardzo model designerski firmy.\nŻeby nie pozostać gołosłowną - Admirál pozwala nam na między innym następujące bieliźniane równania:\nObejrzałam cały stanik pod lupką - żadnych wystających niteczek, niedoróbek, fakapów. To chyba ta protestancka kultura pracy ;) pochwalam!\nCindy jest przeciętniakiem - przeciętnie ładna, przeciętnie wygodna, średnia półka jeśli chodzi o jakość. Dlatego niestety cena regularna w wysokości 27 € (~116 PLN) jest trochę za wysoka. Nie zapłaciłabym tyle za ten biustonosz, który jeśli chodzi o jakość jest wyrobem raczej supermarketowym; wydaje mi się, że odpowiednią kwotą byłoby ok 85-90 PLN. Muszę jednak podkreślić, że jedna jaskółka wiosny nie czyni, a marka ma w zanadrzu kilka innych ciekawostek. Poleciłabym kupno stanika od Admirál jeśli szukamy codzienniaka, który ma po prostu znosić nasze codzienne zabieganie, ponieważ marka ma kilka całkiem ciekawych nudziarzy i zwyklaczków. Muszę też zwrócić uwagę na ich kostiumy kąpielowe - bikini z makramą? Count me in, tego w ofercie nie miało nawet Masquerade Swim. Poniżej widzimy Richini - plavky dvojdielne, czyli kostium dwuczęściowy :) Nie obraziłabym się, gdyby marka wprowadziła codzienne biustonosze typu strappy bra z makramą zamiast wstążeczek; zapłaciłabym za to każde pieniądze.\nSzczególnie spodobały mi się również kolejne modele marki i zdjęcia - większość niestety idzie za trendem 'dużo tapety i Photoshopa', ale jest kilka perełek:\nA tu Viktorka - szczerze zastanawiam się, jak funkcjonuje takie ofiszbinowanie. Może to przyszłość drutów w biustonoszach?\nI na koniec - mały słownik słowackiej bieliznouzależnionej :)\nfiszbiny - kostice\nmiseczka - košíček\nbiustonosz - podprsenka\nbielizna - spodná bielizeň\nhaftowany - vyšívaný\nkoronkowy - čipkový\ngładki - hladký\nkolorowy - farebný\npas do pończoch - podväzkový pás\npończochy - pančuchy\ngorset - korzet, šnurovačka\nmajtki - nohavičky\nramiączko - popruh\nhaftki - háky\nrozmiar - veľkosť\nAutorka: Agata G Komentować możecie już od 13:02\nTagi: 70G, Admirál, Beżowy, czarny, Full Cup, Komplet Z Majtkami, Koronka, Recenzja Sponsorowana, Recenzje, słowackie marki, Stringi, Usztywniany, Zagraniczne Marki


Czas przeszły (6055867) - Lee Child - Książka, recenzja, streszczenie\nKiedy Reacher przekracza granicę miasteczka Laconia, kilka kilometrów dalej dwojgu Kanadyjczykom psuje się samochód. Muszą zatrzymać się w odciętym od świata motelu, choć każda jego ściana zdaje się wołać do nich, żeby wynosili się stąd jak najszybciej. Ale samochód nie działa, a właściciele obiecują pomoc. Następnego ranka Reacher stara się dowiedzieć czegoś o rodzinnym domu. W archiwach Laconii nie ma jednak po nim śladu. Reacher będzie musiał wpakować się w niezłe kłopoty, żeby odnaleźć strzępy informacji o ojcu. Ale w znacznie gorszych tarapatach znajdzie się dwójka Kanadyjczyków. I Reacher dokona szokującego odkrycia: teraźniejszość może być ciężka do zniesienia, ale przeszłość też nie jest spokojna. Raczej zabójcza.\nKup książkę Czas przeszły\nOpinie o książce - Czas przeszły\nPrzeczytane:2019-05-11, Ocena: 5, Przeczytałam, 26 książek 2018, 52 książki 2019, 26 książek 2019, 12 książek 2019, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2019 roku - 100 sztuk,\nPo raz pierwszy na swojej długiej drodze znajomości z bohaterami powieści spotkałam Jacka Reachera. Pierwsze wrażenie? Trochę dziwny, tajemniczy i zawsze chodzący swoimi ścieżkami jak dziki kot. Ale im dalej znajomość się rozwijała, tym bardziej zmniejszał się dystans między nami i zaczynaliśmy się lepiej rozumieć.\nAkcja najnowszej powieści Lee Childa toczy się na na dwóch płaszczyznach. Para kanadyjskich przyjaciół Shorty i Patty zmierzają przed siebie, aby rozpocząć nowe życie. Wszystko zostawiają za sobą, całą przeszłość. Po długiej i męczącej podróży, na przekór losowi, z zepsutym autem, znajdują odpoczynek w przypadkowym motelu. Czy naprawdę przypadkowym? Jak się okaże później, nie będzie to przypadek, lecz dokładnie i precyzyjnie zaplanowane działania. Właściciele motelu wydają się być bardzo dziwni i tajemniczy. Za wszelką cenę, używając rozmaitych sztuczek psychologicznych, jednak nie używając żadnej przemocy fizycznej, starają się zatrzymać ich w motelu. U bohaterów zaczynają się rodzić dziwne przypuszczenia i myśli, coś im nie pasuje, ale nie wiedzą jeszcze co. A na dodatek do motelu zjeżdżają się dziwni goście. Czy życie Shortego i Patty będzie zagrożone? Czy właściciele chcą ich zamordować? Ale jaki mieliby powód? Przecież ani nie są bogaci ani nie dysponują żadną tajemną wiedzą. Tak naprawdę para zostanie wkrótce uczestnikiem gry, niebezpiecznej gry, w której może być tylko jeden zwycięzca …\nKilkadziesiąt kilometrów dalej poszukiwania swoich przodków, a zwłaszcza ojca, rozpoczyna Jack. Odwiedza miejscowe archiwa, przegląda spisy ludności, chwyta się równych sposobów, aby trafić na ślad swojego ojca. On też wkrótce będzie w niebezpieczeństwie, jego życie będzie zagrożone. Prowadząc mozolne i czasochłonne prywatne śledztwo dowiaduje się zaskakujących rzeczy o przeszłości swojej rodziny. Czy wiedza, którą posiądzie, zmieni jego stosunek do rodziny, a zwłaszcza ojca? A może utwierdzi go w przekonaniu, że ojciec to bohater? Czy zrozumie postępowanie ojca i zaakceptuje wybory ludzkie, które miały miejsce kilkadziesiąt lat wcześniej?\nPoczątkowo akcja tej powieści toczy się dość mozolnie, brakuje w niej zrywu i porywających wydarzeń. Jednak już po kilkudziesięciu stronach totalnego spokoju wszystko nabiera rumieńców, tempo przyśpiesza, wydarzenia nabierają blasku i się krystalizują, otrzymujemy to, czego możemy się spodziewać po autorze. Aura sprzyjająca tajemniczości, elektryzujące opisy scenerii, dziwni i zaskakujący bohaterowie i ich niespodziewane przygody przyprawiają o nieustanne palpitacje serca. Ja byłam uczestnikiem tajemniczej gry, uciekałam razem z bohaterami, walczyłam, z każdym kolejnym krokiem byłam coraz mocniej uwikłana w całą sytuację, momentami byłam bezsilna i bez pomysłu na zwycięstwo. Targały mną różnie skrajne emocje w zależności od sytuacji, w jakiej się znajdowałam. Ciało przeszywał dreszcz podniecenia i strachu, cały czas krążyło wokół mnie pytanie: przecież mogą mnie dogonić i zabić, co robić? Naprawdę, sami musicie spróbować zaczerpnąć choć szczyptę emocji, które zapewnił nam Lee Child. Obok tych wydarzeń nie można przejść obojętnie, zostawiają w nas swój ślad, trwały ślad.\nZ jednej strony mamy Jacka, bohatera – według mojej oceny – nie do końca realnego. Samotny wilk, pokonujący wszystkich, którzy staną na jego drodze, zawsze wychodzący zwycięsko z każdej potyczki. A z drugiej strony całkiem normalnych, z przyziemnymi i codziennymi problemami, doświadczonych przez życie bohaterów - kanadyjską parę. Ale ta celowa kompilacja bohaterów o zróżnicowanym stopniu realności nadaje powieści smaku, pikanterii i utwierdza w przekonaniu, że pomimo piętrzących się trudności i niepokojów, zwycięży dobro.\n„Czas przeszły” mistrza kryminału Lee Childa to wyniesione na wyżyny kunsztu literatury sensacyjnej dzieło. Utwierdza nas w przekonaniu, że warto walczyć o poznanie swojej przeszłości, ale uczy też, nie powinno się kwestionować wyborów najbliższych i ich decyzji, trzeba mieć świadomość, że były one podejmowane kiedyś – w przeszłości, w określonych okolicznościach, o których możemy się dowiedzieć tylko z opowieści. Nie powinno się nikogo za to potępiać, wielką sztuką jest zrozumieć postępowanie i wybory najbliższych z przeszłości i wybaczyć. To tylko potrafią nieliczni, ludzie o wielkim sercu i ogromnej pokorze. Nie oceniaj nigdy innych, nie wiesz, dlaczego postąpili tak, a nie inaczej.\nEmocjonująca i pochłaniająca gra ludzkimi emocjami, dostarczająca niezapomnianych wrażeń i wzruszeń. Cała kompozycja przemyślana, oryginalny i nietuzinkowy pomysł na fabułę. Grad emocji zagwarantowany do samego końca. Polecam szczególnie osobom o zdrowych nerwach, osoby chorujące na serce zalecam trzymać jak najdalej od tej powieści.\nTo już 23 część z cyklu Jack Reacher i tym samym kolejny spotkanie z tą postacią. Moje dopiero pierwsze i po przeczytaniu zdecydowanie\nwiem, że chciałabym sięgnąć po poprzednie części. Jeśli Wy również ich nie czytaliście i obawiacie się, że powinniście zacząć od pierwszej, to spokojnie możecie tak samo, jak i ja ruszać od tej! Rozmawiałam również z kilkoma osobami, które również zaczynały czytać ten cykl od środka i naprawdę nie ma to aż tak dużego znaczenia!\nTutaj mamy postać Jacka, który w poszukiwaniu przeszłości odwiedza miasteczko jego ojca, czyli Laconię! Ile tutaj się dzieje! Życiorys jego taty był naprawdę bardzo zagmatwany i na sam koniec wychodzą takie fakty! Sama czekałam od początku, jak rozwinie się ten wątek i uwielbiam takie tajemnice i naprawdę byłam zaskoczona! Obok za to mamy parę, której psuje się samochód i trafiają do bardzo dziwnego i praktycznie opuszczonego hotelu... Gospodarze są dziwni, a im ciągle nie udaje się stamtąd uciec i ciągle coś nowego staje im na przeszkodzie. Jak połączą się te dwie historie? Co naprawdę ma miejsce w tym dziwnym i mrocznym miejscu w samym środku opuszczonego lasu?\nMamy tutaj trochę tajemnicy, trochę horroru i trochę krwawego thrillera! Ja jestem na tak!\n„Czas przeszły” to moim zdaniem najlepsza część serii o Jacku Reacherze. Lubię całą tę serię bez wyjątku i zawsze wciąga mnie opowiadana przez Lee Childa historia (chociaż czasami mam wrażenie, że już tę opowieść znam), ale tym razem przeszedł samego siebie. Nie mogłam się oderwać – i co dziwne: bardziej interesował mnie prowadzony równolegle wątek, który z Reacherem – na pozór - nie ma nic wspólnego.\nLee Child zastosował tutaj interesujący zabieg: jak wspomniałam, w powieści toczą się równolegle dwa wątki, które początkowo wydają się zupełnie od siebie oderwane. Pierwszy – to Jack Reacher i jego zwyczajowa włóczęga, podczas której trafia do miasteczka, w którym, jak wie z rodzinnych opowieści, mieszkali jego dziadkowie i ojciec, zanim wstąpił do armii. Jack chce wykorzystać fakt znalezienia się w tym miejscu i dowiedzieć się czegoś o swojej przeszłości. I jak to zwykle bywa w jego przypadku – podpada ludziom, którym lepiej jest schodzić z drogi. A wiadomo, że Jack nie należy do osób, które schodzą z drogi, nawet jeśli zdrowy rozsądek każe to zrobić… Ten wątek przypominał mi western w starym dobrym stylu: małe miasteczko, samotny bohater i nieokreśleni „oni”, którzy do miasteczka mają zjechać, aby się rozprawić z samotnym bohaterem. Jak zawsze – świetnie się to czyta. Ale drugi watek przebił – moim zdaniem – historię Reachera. To historia dwojga młodych ludzi, Patty i Shorty’ego – którzy dość pechowo, z powodu awarii samochodu – trafiają do motelu na odludziu. Wita ich tam czworo właścicieli, którzy przyjmują ich bardzo miło, ale… No właśnie: coś jest nie tak, i to widać na każdym kroku. Atmosfera się zagęszcza, narasta zagrożenie, czytelnik ma pewność, że Patty i Shorty nie są tutaj bezpieczni i powinni uciekać – ale są uziemieni, samochód nie działa, telefony – jak twierdzi właściciel – również, a do najbliższego miasta jest ponad trzynaście kilometrów. W coraz większym napięciu czytamy kolejne strony – i czekamy, kiedy nastąpi nieuchronny cios – bo mamy pewność, że jest nieuchronny. A kiedy już wydarzy się to, na co czekamy… napięcie zamiast opaść, jeszcze bardziej wzrasta!\nKsiążka bardzo mi się podobała – a nawet bardzo bardzo. Z jednej strony mamy to niespieszne, leniwe i na pozór błahe śledztwo Reachera, dotyczące jego rodziny, a z drugiej – coraz bardziej dramatyczną sytuację pary młodych ludzi, którzy stopniowo uświadamiają sobie, że wpakowali się w poważne tarapaty, choć nie mają pojęcia, czego mogą od nich chcieć właściciele motelu. Zabieg przeplatania tych dwóch wątków sprawił, że napięcie coraz bardziej narasta – tym bardziej że także wątek Reachera szybko przestaje być spokojny – pojawia się zagrożenie, które Jack, jak to Jack – przyjmuje ze spokojem… Ale czytelnik taki spokojny nie jest – przerzuca kolejne strony z wypiekami na twarzy i zastanawia się, czy tym razem bohaterowi uda się wyjść cało z bagna, w jakie wpadł…\nAkcja zaczyna w pewnym momencie gnać jak szalona, i praktycznie do ostatniej karteczki trzyma czytelnika w napięciu. Świetnie się bawiłam podczas lektury i już nie mogę się doczekać na kolejną część serii!\nKomu może spodobać się ta książka? Miłośnikom przygodowych powieści, sensacji, westernów, a także thrillerów i każdemu, kto lubi pełne napięcia historie. I wszystkim, którym podobają się powieści, w których bardzo dużo się dzieje, jest żywa akcja i niebanalni bohaterowie.\nPodsumowując: świetnie napisana i trzymająca w napięciu książka, od której bardzo trudno się oderwać.\nPrzeczytane:2020-03-09, Ocena: 4, Przeczytałem, Mam, 52 książki 2020,\nDobra, lekko trzymająca w napięciu. Nie poleciłbym jako reklamy serii, ale jako kolejny tom dla fana. Z niepokojem jednak zauważyłem, że do poznania całego cyklu brakuje mi tylko najnowszej części.\nFenomenalna, wciągająca nie mogłam się odwrwać jak zwykle, mogło by się wydawać, że po 23 spotkaniu z tym samym bohaterem nic nas nie zaskoczy nic bardziej mylnego. W tej odsłonie Jack Reacher wyrusza w podróż do Laconi by poznać miejsce, w którym urodził się jego ojciec. Serdecznie polecam.\nPrzeczytane:2019-02-17, Ocena: 6, Przeczytałam,\nPrzeczytane:2019-02-11, Ocena: 6, Przeczytałam,\n„Lubił iść naprzód. Nie zawsze przed siebie, lecz zawsze naprzód”.\nPewnie już się Wam to znudziło, ale będę monotonnie powtarzać, że Jack Reacher to mój książkowy mąż. Niekoniecznie z twarzą i gabarytami Toma Cruise’a Ma magnetyczną moc przyciągania kłopotów, chociaż unika ich za wszelką cenę. Reacher to dla mnie przystojniejsza i bardziej męskawersja Chucka Norrisa. Diabelnie inteligentny, silny i potrafiący tę siłę wykorzystać, wyszkolony w walce i nieustępliwy. A przy tym współczujący, uczciwy i pomocny. Tym razem los zaprowadza go na ścieżkę wiodącą w przeszłość — do miasteczka, w którym urodził i wychował się jego ojciec. Przegrzebując archiwa i odwiedzając zapomniane miejsca Reacher wplątuje się w lokalne niesnaski, następuje na odcisk niewłaściwym osobom i sprowadza na siebie większe kłopoty,niż mógł się spodziewać. Jednak tym razem uwagę czytelnika przyciągają wydarzenia rozgrywające się bez udziału głównego bohatera…\n„Jak na starym,wyblakłym plakacie reklamującym czarno-biały film sprzed wielu, wielu lat. Dzieło z sentymentalnym scenariuszem. […]Słowem, dramatyczna szmira. Grali jak na scenie”.\n„Czas przeszły” toczy się dwutorowo, jakby w dwóch niezależnych wątkach, które dopiero po pewnym czasie zaczynają się do siebie zbliżać. Poza tytułową przeszłością, w której grzebie Reacher w poszukiwaniu korzeni pojawia się też motyw bardziej mroczny, który nasunął mi na myśl cykl horrorów o wspólnym tytule „Hostel”. Do umiejscowionego na kompletnym odludziu motelu trafia para podróżnych. Zostają przyjęci miło przez właściciela, jednak jego pomoc zmierza w nieoczekiwanym kierunku. Czym tak naprawdę jest zajęty przez młodych Kandyjczyków pokój numer dziesięć? Co zgotował dla nich los i rezydenci motelu? Przyznam, że przez ten wątek książka stała się dużo mroczniejsza i brutalniejsza od poprzednich tomów z cyklu. Nie wiem, czy w ten sposób autor chciał pokazać w jak drapieżnych i bestialskich czasach żyjemy, czy może chciał dodać dreszczyku emocji do w przeważającej większości przewidywalnych perypetii Reachera? Niezależnie od przesłanek muszę przyznać, że lektura „Czasu przeszłego” wywołała u mnie dreszcze na plecach i gorzki smak strachu w ustach.\n„Lubię być w ruchu. Ale nie znoszę,kiedy ktoś próbuje mnie przepędzić. Zwłaszcza ktoś,kto chce mnie zrzucić z dachu wieżowca”.\n„Czas przeszły” odbiega od poprzednich tomów cyklu. Bohater Lee Childa pokazuje więcej „ludzkiej” twarzy, niż do tej pory. Sam fakt, że zaczyna grzebać w przeszłości ojca i odbywa niejako sentymentalną podróż w czasy jego dzieciństwa, nadkrusza lekko jego nieprzebity do tej pory pancerz opanowania i odcięcia od emocji. Końcówka powieści sprawiła, że otwarłam szeroko oczy ze zdziwienia i szoku. Autor totalnie mnie nią zaskoczył i sprawił, że na długo zapamiętam tę książkę. I z pewnością nieprędko pozwolę ją przeczytać mojemu nastoletniemu synowi, któremu „Nocna runda” ogromnie się podobała. Tym razem mój „filtr rodzicielski” stwierdza, że zawarta w „Czasie przeszłym” przemoc jest zbyt krwista i za mocno działa na wyobraźnię…\nPolecam najnowszego Reachera nie tylko fanom cyklu, oraz wielbicielom klasycznej sensacji. Moim zdaniem, ten tom spodoba się także tym, którzy lubują się w mrocznych klimatach i stylistyce horrorów o odludnych motelach\nLee Child; 0\nŚwiatem rządzi przypadek, ale raz na jakiś czas wszystko idzie zgodnie z planem. Niestety, nie tym razem… Reacher jak zwykle podróżuje...