Archiwum Historii Mówionej - Paweł Pełczyński\nPaweł Pełczyński „Jastrzębiec”\nNazywam się Paweł Pełczyński. W czasie Powstania walczyłem w Śródmieściu, w Batalionie „Miłosz”.\nJak pan zapamiętał wybuch II wojny światowej? Czy pan pamięta ten dzień?\nPamiętam, bardzo ciekawe, bo akurat w tym czasie byłem na wycieczce w Ciechocinku. Ostatniego dnia przed wojną dostałem telefon od matki, że mam w tej chwili wracać do Warszawy, więc przyjechałem do Warszawy, był 1 [września], kiedy wojna się rozpoczęła.\nCzy pana dom uległ jakiemuś zniszczeniu? Czy w ogóle pana rodzina ucierpiała w trzydziestym dziewiątym roku?\nMyśmy mieszkali na Rozbrat 32, to była Spółdzielnia Pracowników Przemysłu Cukrowniczego. Oczywiście w czasie trzydziestego dziewiątego roku wszyscy byliśmy w suterynach. Pamiętam, że kiedyś matka poszła na górę zobaczyć mieszkanie, wybuchł jakiś pocisk na balkonie i została ranna.\nCzy pan pamięta jeszcze jakieś inne zdarzenia z września trzydziestego dziewiątego roku, jakieś wyjątkowo ciężkie bombardowania czy walki w okolicy?\nBardzo było dużo bombardowań. Brak było wody. Pamiętam, że chodziliśmy do studni gdzieś na ulicy, która miała wodę, i przenosiliśmy wodę do domu.\nWidział pan żołnierzy polskich?\nJak zmieniło się pana życie w czasie okupacji, porównując właśnie do tego życia przedwojennego?\nNo, wie pani, we wrześniu miałem zacząć gimnazjum. Niestety Niemcy zamknęli wszystkie gimnazja i uniwersytety, więc wstąpiłem do takiej szkoły handlowej, która mieściła się na placu Trzech Krzyży. Tam miała być oficjalnie działająca szkoła handlowa. Przez rok była, niestety po roku zamknęli tę szkołę. Po zamknięciu moja matka zapisała mnie na komplety i chodziłem do różnych profesorów na wykłady. Ale to było ciężkie, bo nie wolno było ze sobą podręczników ani notatek mieć, tak że nie było łatwo się wtenczas uczyć.\nAle to było zagrożone karą więzienia.\nBezwarunkowo tak, i dla nauczycieli, i dla studentów. Dlatego nie wolno nam było nosić podręczników ani nic.\nRozumiem, ale mama zaryzykowała zapisanie pana na takie komplety.\nProszę pana, czy pan pamięta jeszcze czasy sprzed wojny. Bo zastanawiamy się, jak wychowanie w szkole, w domu wpłynęło na pana późniejszą postawę. Czy było coś takiego w wychowaniu przed wojną, że wpływało na postawy ludzi, że oni później szli do Powstania?\nPrzez dłuższy czas przed wojną byłem w harcerstwie. Pamiętam jak dziś, chodziliśmy, mieliśmy zebrania w „Imce”, która była tam, i robiliśmy modele jakichś okrętów czy statków z takiego materiału, drzewo bardzo lekkie, nie pamiętam, jak się nazywało.\nNie pamiętam. No oczywiście potem, jak zacząłem szkołę, byłem w szkole podstawowej w alei Szucha 9 i nasze harcerskie zebrania były w piwnicach [...] budynku spraw wojskowych, [który] był po drugiej stronie naszej szkoły. Mieliśmy wszystkie zebrania na dole w [tym budynku]. I przypuśćmy, jak jechaliśmy na harcerskie zjazdy, to bardzo mieliśmy wygodnie, bo wojskowe samochody zabierały namioty i pomagały nam zestawić namioty. Tam mieliśmy zjazdy harcerskie i potem zabierali nas i odwozili nas do Warszawy.\nCzy przy okazji budowało to w tych młodych chłopakach, harcerzach taki kult...\nBezwarunkowo, tak. Do tego stopnia, że muszę pani powiedzieć, kiedyś uczyliśmy się Morse’a, tego alfabetu. Kiedyś chciałem zadowolić mojego harcmistrza i wysłałem do niego kartkę świąteczną Morse’em, ale nie oddzieliłem litery od liter. I później, po spotkaniu w Warszawie, mówił: „Co za idiota mi przysłał taki list?”. Ale ja się nie przyznałem. Nie, to oczywiście były okresy, że wszyscy mieliśmy duże zrozumienie dla kraju i potrzeby wspólnoty, i szkoliliśmy się dla pracy, dla kraju.\nCzy o tym się mówiło tak na co dzień w szkole, o tym, że trzeba pracować dla Polski?\nWróćmy do okresu okupacji. Z czego utrzymywała się pana rodzina?\nPierwszy rok moja matka... Muszę powiedzieć, że mój ojciec umarł na atak serca w trzydziestym piątym roku (był inżynierem chemikiem w cukrowni, w Brześciu Kujawskim) i po śmierci ojca przenieśliśmy się do Warszawy, na ulicę Rozbrat 32, gdzie ojciec kupił mieszkanie spółdzielcze. Więc pierwsze kilka miesięcy [okupacji] mama sprzedawała swoją biżuterię i z tego żyliśmy. A potem niestety już skończyło się to i musiała sprzedać swoje mieszkanie, ale były problemy, ponieważ ta dzielnica była zrobiona jako dzielnica niemiecka i Polakom wszystkim kazali się wyprowadzać. Dzięki Bogu moja mama znalazła kupca, który był Ukraińcem, i Ukraińcy mogli mieszkać w strefie niemieckiej. Tak że sprzedawała nasze mieszkanie, pamiętam, jeszcze za ruble złote i tymi rublami żyliśmy przez następne prawie że dwa lata czy może nawet więcej.\nCzy pan pomagał też w utrzymywaniu domu?\nNiestety, nie. Ja byłem za młody i nie pracowałem wtenczas.\nJak się te komplety zaczęły, chodził pan do szkoły.\nChodziłem na komplety.\nProszę pani, właściwie z tego przedwojennego harcerstwa wciągnęli nas do takiej grupy. Najpierw miałem taką funkcję roznoszenia „Biuletynów...”. Dostawałem kilka „Biuletynów...” w takiej rolce i odnosiłem do takiego jednego dozorcy albo do takiego miejsca. To była moja pierwsza funkcja.\nSkąd pan brał te gazetki?\nNie pamiętam adresu, ale jakiś pan mi to dawał i dawał mi adres, do tego stopnia, że musiałem zapamiętać adres, żeby nie było zapisane na kartce. Potem oczywiście mieliśmy takie kursy operacji rewolwerów, jak się ładuje rewolwery czy karabiny, ale bez strzelania. Tylko okres był operowania tego instrumentu, jakim jest karabin czy rewolwer.\nCzyli pan był w grupie osób znanych sobie jeszcze sprzed wojny, z harcerstwa.\nW różnych domach prywatnych.\nCzy pan składał przysięgę?\nTak, składaliśmy przysięgę. Z jedną z tych grup, które uczyły nas, jak operować bronią, składaliśmy przysięgę w domu prywatnym.\nCzy pan pamięta, jak to się odbywało? Czy to była taka podniosła uroczystość?\nBardzo podniosła, trzeba było rękę podnieść w górę i powtarzać: „Tak mi dopomóż Bóg”.\nCzy pan sobie wtedy zdawał sprawę, jakie mogą być konsekwencje takiej przysięgi?\nCzy pan miał jakieś polityczne poglądy i pan się zastanawiał?\nNie w tym okresie, nie.\nGenerał Tadeusz Pełczyński był pana stryjem.\nCzy pan się kontaktował, radził?\nPrzed wojną chodziliśmy do... Oni mieszkali koło pomnika Nieznanego Żołnierza. Chodziliśmy tam na defilady 3 maja i 11 listopada. Dywizja generała Pełczyńskiego została rozbita i po trzech czy czterech dniach przyszedł do nas i mieszkał u nas kilka tygodni. Wtedy mój brat starszy jeździł i dostał dla niego papiery, które pozwalały mu wyjść z domu, bo jednakże wszędzie kenkarty trzeba było mieć i różne inne dowody. Ale [dokumenty miał] nie na nazwisko Pełczyński.\nCzyli w sprawach konspiracji pan w ogóle z nim nie rozmawiał.\nNie, absolutnie nie. Ja byłem na to za młody i nie byłem zainteresowany.\nAle jednak pan się zaangażował w konspirację, mimo młodego wieku.\nOczywiście, to był nasz obowiązek.\nCo jeszcze pan pamięta z tych przedpowstańczych działań konspiracyjnych? Czy chodził pan na jakieś akcje?\nPrzedpowstańczych? Nie, nie chodziłem. Pamiętam tylko te instrukcje, co dostawaliśmy, w sprawie użycia broni, granatów i takich rzeczy.\nMówił pan, że został wysłany na kurs samochodowy.\nTak. Przed samym Powstaniem, kilkanaście tygodni przedtem zostałem wybrany i wysłany na kurs samochodowy pana Prywińskiego. To była szkoła dla kierowców, ale wtenczas trzeba było przechodzić nie tylko główne zasady prowadzenia samochodów, ale trzeba było przechodzić [kurs] o maszynach, o elektryczności, o podwoziu. Były różne klasy, tak że trzeba było przejść wszystko przed dostaniem prawa jazdy. Skończyłem to 22 lipca, zdaje się, czy 23 lipca, przed Powstaniem Warszawskim.\nCzy szukano ochotników, żeby te kursy skończyć? Jak to się stało, że pan znalazł się na tym kursie? Czy dostał pan jakiś rozkaz?\nPo prostu ktoś mnie wyznaczył i powiedział: „Ty idziesz tam się tego uczyć”. Nie pamiętam dokładnie szczegółów.\nCzy pan się zastanawiał, do czego te szkolenia będą potrzebne?\nTak, dlatego że naszym planem było oczywiście odebranie Niemcom Warszawy i wtenczas potrzebowali młodych ludzi, którzy mogli przewozić ciężarówki czy poruszać się samochodami, a jak pani wie, w tym czasie bardzo mało ludzi prowadziło samochody.\nCzyli pan, wstępując do tej organizacji tajnej, harcerskiej, jak gdyby spodziewał się, że pójdzie walczyć z Niemcami?\nTak, bezwarunkowo tak. Tylko Powstanie było zawsze bardzo daleko od nas.\nCzy w Warszawie w lipcu czterdziestego czwartego roku w pana odczuciu były jakieś znaki, że to Powstanie się już zbliża?\nWie pani, życie było zupełnie normalne. Pamiętam, chodziłem z matką do restauracji na obiad i na pewno starsi mieli dużo inne zapatrywania, wiedzę o sytuacji niż ja, ja nie miałem tej sytuacji.\nCzyli dla pana wybuch Powstania był zaskoczeniem?\nZnaczy myśmy się spodziewali Powstania, ale nie wiedziałem, że to będzie dokładnie kilka dni później.\nCzy pan pamięta z końca lipca wojska niemieckie ciągnące przez Warszawę?\nOczywiście, tak, wszystko, bo ewakuacja była. Tysiące wojska jechało z frontu wschodniego i potem ludność, biura niemieckie w Warszawie były ewakuowane. Tak że myśmy myśleli, że już się kończy wojna, i właściwie ewakuacja była nie tylko na samochodach, ale na koniach – konie z wozami wywoziły rzeczy ze wschodniej granicy.\nCzy pan zetknął się z tym, że samoloty radzieckie pod koniec lipca zrzucały ulotki wzywające do Powstania?\nNie widziałem osobiście, ale słyszałem oczywiście, że pani Wasilewska prosiła Polaków, żeby rozpocząć Powstanie i pomóc im w odzyskaniu Warszawy.\nCzy pana również obowiązywał ten rozkaz stawiania się do kopania rowów? Pan miał wtedy lat...\nSiedemnaście. Nie pamiętam, ale wiem, że sto tysięcy ludzi miało być powołanych i była wielka obawa, co się stanie z tymi ludźmi po skończeniu prac kopania rowów. Wszyscy myśleli, że prawdopodobnie wsadzą nas na pociągi i wywiozą nas do obozu koncentracyjnego, że w tym samym czasie całą młodzież i całą elitę Polaków wywiozą z Warszawy. Nie byłoby szansy na Powstanie, gdyby ci ludzie byli wywiezieni z Warszawy.\nCzy w czasie okupacji pan się zetknął z łapankami, z rozstrzeliwaniami na ulicy?\nOczywiście, tak. Były straszne łapanki, cała ulica była zablokowana i ludzie byli brani do obozów pracy.\nCzy panu zdarzyło się być w okolicach?\nByłem bardzo blisko. Mieszkałem na ulicy Pięknej (teraz się nazywa Piękna, kiedyś była Piusa XI) i była łapanka na naszej ulicy, może jakieś dziesięć domów od nas. Część tych ludzi została rozstrzeliwana na miejscu. Tam jeszcze jest tablica pamiątkowa. I to było wszędzie, na wszystkich ulicach.\nCzy rzeczywiście czuł pan strach, zagrożenie?\nO, bezwarunkowo. Takiej okupacji jak w Warszawie Paryż nie widział. Paryż podobno się bawił i nie było żadnego nacisku od Niemców w porównaniu do tego, co mieliśmy w Warszawie.\nCzy pan przed Powstaniem dostał informację o punkcie, w jakim się pan musi stawić na ewentualność Powstania?\nTak było powiedziane, że mamy tam i tam być, ale drugiej informacji nie dostałem. Powstanie wybuchło, nie mogłem dojść do tej okolicy, tak że zgłosiłem się do najbliższej grupy, która była koło naszego domu, Piusa XI.\nA gdzie był ten punkt zbiorczy? Czy pan pamięta?\nGdzieś na Kruczej, ale dokładnie nie pamiętam.\nMoment wybuchu Powstania. Gdzie pan był, kiedy pan usłyszał, że Powstanie wybuchło?\nWie pani, nie pamiętam dokładnie. Wiem, że dołączyłem do mojej grupy, Batalion „Miłosz”, w drugi dzień Powstania.\nWyszedł pan z domu i szukał pan grupy, która będzie najbliżej?\nŁatwo je było znaleźć?\nPożegnałem się z matką i wyszedłem. Była wszędzie… Powstanie było w prawie całym Śródmieściu.\nWidać było żołnierzy z opaskami?\nNo nie bardzo, ale Schutzpolizei jeździła, czołgi jeździły po Alejach Ujazdowskich. Ale w jakiś sposób dotarłem do grupy Powstańców.\nCzy pan pamięta to konkretne miejsce, do którego się pan zgłosił? Gdzie to było?\nW Alejach Ujazdowskich. Tam była nasza główna taka…\nI przyjęli pana bez problemu?\nNo bo ja już byłem przedtem w tej organizacji, więc nie było żadnych problemów.\nCzy miał pan jakiś dokument na to, że pan jest już przeszkolony?\nWie pani, nie pamiętam, naprawdę nie pamiętam.\nCzy pan został zaprzysiężony? Czy tamta przysięga…\nPrzysięga tamta była ważna. Tylko pytali, czy byłem zaprzysiężony.\nCzy pan się interesował, jaka to jest grupa, jaka jest politycznie?\nNic nas to nie obchodziło. Wszyscy chcieliśmy odzyskać Warszawę dla Polski i nikt o politycznych aspektach w ogóle nie rozmawiał.\nChciał pan dołączyć tam, gdzie walczą, tak?\nNie. Dostałem dopiero w oddziale jeden granat. To wszystko, [co] miałem. Jeden granat miałem.\nDostał pan też opaskę?\nTak. Na lewej ręce najpierw, a później, po dwóch dniach, zdaje się, dostaliśmy rozkaz, żeby przenieść na prawą rękę.\nNie pamiętam. Nie pamiętam. Wie pani, mieliśmy… Ponieważ ja… Mieliśmy… Przechodziliśmy przez Aleje Ujazdowskie, przez kino Napoleon, które tam było kiedyś, które było zalane do połowy, i szliśmy w kierunku na „Imkę”. Tam była ambasada francuska czy… W każdym razie tam mieliśmy dużo starć, w Alei na skarpie, tam były. Jak dziś pamiętam, że po dłuższej akcji zasnąłem, obudziłem się rano, kolega leżał już nieżywy.\nPan miał ten jeden granat…\nPoszedł pan do akcji.\nRzucił pan granat i co potem?\nI wtenczas wzięli mnie do takiego oddziału saperów, żeby budować barykady czy umacniać jakieś posterunki.\nBatalion „Miłosz”, on się ciągle formował w czasie Powstania.\nTo było takie zbiorowisko ludzi mało ze sobą związanych, prawda?\nTak. Na przykład pułkownik Leski, który w ogóle dopiero później dołączył… Miałem okazję, styczność, poznać go.\nW czasie Powstania czy później?\nW czasie Powstania. A te wszystkie działania, które panowie wykonywali, jakieś błędy skutkowały utratą życia, tak?\nCzy pan miał zaufanie do tych absolutnie obcych ludzi?\nNie. Nie było żadnego pytania. Wszyscy walczyliśmy o dobro Polski. Każdy starał się jak najlepiej, żeby odzyskać niepodległość po tych pięciu latach strasznej okupacji.\nTa przynależność do oddziału was łączyła, przestawaliście być dla siebie obcymi ludźmi?\nCzy to był czas na zawieranie przyjaźni? Czy pan się z kimś zaprzyjaźnił w tym oddziale?\nWie pani, nie było czasu na to, dlatego bo akcja była bardzo długa, normalnie w ciągu dnia, a wieczorem człowiek był głodny, zmęczony, leżał i, jak tylko mógł. Tak że nie było specjalnie… Znaczy znałem kolegów, którzy byli ze mną, ale nie było czasu na zawieranie przyjaźni. Pamiętam, później mieliśmy posterunek na rogu Piusa i Alei [Ujazdowskich]. Trzeba było zamieniać Powstańców w tym miejscu. Pamiętam, że kiedyś czołgałem się pod... tam była restauracja i był duży mur. Znaczy mur żelazny, który był zajęty przez Niemców. I była taka niska, była tylko…\nPodmurówka, tak. I ja pod tą podmurówką czołgałem się i patrzę, a tu czołg niemiecki podjechał i stanął może dwadzieścia stóp ode mnie. Niemiec otworzył klapę, wyszedł z karabinem i patrzył się. Pierwszy raz w życiu modliłem się, żeby te dwadzieścia minut, co stał, żebym przeżył, bo właściwie byłem tak przytulony do ściany, że mnie nie zauważył. To był bardzo ciekawy moment.\nW jakim rejonie operował pana oddział, w rejonie jakich ulic?\nUlica Wiejska, Aleje Ujazdowskie. Potem po drugiej stronie, w kierunku na „Imkę” i tam cały ten... Jak się nazywała ta ulica? Nie ulica, tylko cała dzielnica była. Była tam ulica Prusa, coś takiego, nie pamiętam...\nKonopnickiej. Na Konopnickiej jest…\nTam było kilka różnych ambasad, francuska, jakaś chińska, zdaje się, była. Tak że ten okręg.\nJakie zadania mieliście do wykonania? Co pan robił?\nStrzelać do Niemców.\nAle czy konkretnie mieliście jakieś punkty oporu?\nOczywiście, jeżeli był jakiś atak, to naszym zadaniem było bronić się i bronić miejsca, w którym byliśmy. Czy pan brał udział w ataku na budynek YMCA?\nA na inne punkty, które w tym rejonie się znajdowały?\nWłaśnie mówiłem pani, że nie miałem broni, bo jeden granat wyszedł, i dopiero dostałem broń, która była odzyskana z „Imki”.\nCzy pan pamięta atak „goliatów”?\nTak. Na Wiejskiej szedł. Dokładnie nie pamiętam, ale wiem, że właśnie od Sejmu szedł „goliat” w kierunku placu Trzech Krzyży.\nPrzykro mi powiedzieć, ale nie pamiętam. Wiem, że były próby przecięcia tego kabla, bo „goliat” był z kablem. Wie pani, nie pamiętam.\nCzy jeszcze w jakichś akcjach uczestniczył pan w tamtym rejonie? Co pan robił w oddziale? Budował pan barykady, tak?\nBarykady, tak, tak, tak. A potem dostałem karabin, tak jak pani mówiłem, i zostałem przydzielony do tego oddziału, do tego odcinka albo do drugiego odcinka i zamienialiśmy się. Bo wie pani, na posterunku byliśmy czasami przez dwanaście, czternaście godzin, a trzeba było coś zjeść, trzeba było się napić wody, więc wysyłaliśmy innych i te karabiny zostawały przekazywane, bo były na pozycji. Tak że szło się bez karabinów, dostawało się karabin, tamten drugi odchodził i w ten sposób się zmienialiśmy.\nCzy pan miał poczucie zagrożenia?\nCały czas na posterunku.\nCały czas. To był strach straszny. Wie pani, człowiek w czterdziestym czwartym jako siedemnastoletni chłopiec inaczej myślał niż chłopiec w tym wieku, w tym lecie, w tym czasie mający siedemnaście lat. Ja bym powiedział, że byliśmy bardziej w tyle, trudno mi powiedzieć to, ale nie byliśmy tak… Ja wiem, jak miałem wnuka, który ma siedemnaście lat i jest bardzo energiczny, jest bardzo oznajmiony w [wielu] strefach, których ja wtenczas nie miałem.\nPan wykonywały rozkazy?\nCzy pan się zastanawiał, czy one są celowe?\nNie. Rozkaz był rozkazem. Chodziło nam oczywiście o zdobycie Warszawy.\nCzy pan miał takie poczucie, że pan jest w oddziale, który jest dobrze dowodzony, że jest ktoś na górze, kto panuje nad tym wszystkim?\nNie. O takich rzeczach nawet nie myśleliśmy, bo naszym zadaniem było tylko walczyć. A kto dowodzi, kto nami kieruje, nawet nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy.\nCzy pan miał kontakt z dowódcą swojego plutonu, z „Kulawym”?\nBardzo rzadko, bardzo rzadko. Właściwie pierwszy kontakt dopiero był po kapitulacji, kiedy mieliśmy duże zebranie w Alejach Ujazdowskich, [z którego] zdjęcie pokazywałem pani, co było zrobione. I dostaliśmy instrukcję, że zostajemy jako pluton do pomocy, ewakuacji ludności cywilnej i szpitali z pomocą niemiecką. Nasze wszystkie opaski zostały ostemplowane Schutzpolizei i mogliśmy chodzić jeszcze z bronią po domach i pomagać ludziom wychodzić z piwnic do miejsca, gdzie wychodzili z Warszawy.\nTa dzielnica, w której pana oddział walczył, to była raczej dzielnica niemiecka, zamieszkała przez Niemców…\nNie, nie. Dzielnica niemiecka była po drugiej stronie Alej [Ujazdowskich], po drugiej stronie Sejmu nawet.\nCzy stykał się pan z ludnością cywilną w czasie swojego pobytu w oddziale?\nJak oni reagowali na Powstanie?\nNo, pierwsze dni były wspaniałe. Wszyscy pomagali, wszyscy przynosili jedzenie czy wodę. Potem było troszeczkę gorzej, bo byli wszyscy zawiedzeni, że nasze Powstanie nie trwa trzy dni, jak było planowane, tylko trwa sześćdziesiąt trzy dni.\nCzy pan się zetknął osobiście z jakimiś nieprzyjemnymi uwagami?\nW literaturze wyczytałam, że w plutonie „Kulawego” byli żołnierze z AL, byli Gruzini, jeńcy gruzińscy. Czy pan się zetknął z nimi?\nNie spotkałem się ani z Gruzinami, ani z…\nPani musi zrozumieć, że pluton składał się z ludzi tu, tam, w różnych miejscach, tak że nie mieliśmy zbiórek żadnych, żeby poznać ludzi z innego okręgu.\nCzy pan w czasie Powstania wiedział, co dzieje się w innych dzielnicach Warszawy?\nWięc była poczta operowana przez harcerzy i miałem okazję pojechać, pójść, zobaczyć moją matkę, która mieszkała na ulicy Piusa. Jeszcze pamiętam, że potem byłem gdzieś na ulicy Wilczej chyba. [Tam] była taka restauracja dla Powstańców, gdzie mieliśmy jakąś kawę czy coś do zjedzenia. To tylko dwa.\nCzy jakieś gazetki do pana docierały, jakieś informacje ze świata?\nRaczej nie. Raczej nie.\nCzy pan wiedział, co Niemcy robili z ludnością cywilną w Warszawie, w innych dzielnicach?\nOd czasu do czasu mieliśmy mszę świętą, ale nie było możliwe zawsze dojście tam.\nWyczytałam w literaturze, że 26 sierpnia była msza i był wtedy jakiś ogromny wybuch? Czy pan pamięta takie zdarzenie?\nJa nie byłem na tej mszy. Ale pamiętam też jedno ciekawe zdarzenie. Właśnie w chwili, gdy miałem wolne i mogłem wyjść gdzieś, nie pamiętam gdzie, ale wszedłem do takiego domu, gdzie była brama i podwórko. Byłem w podwórku i wtenczas olbrzymi wybuch był z miotaczy, z jakiegoś tej... Stało chyba z osiem osób, które czytały jakieś ogłoszenia na bramie, i ten wybuch spowodował, że wszystkie osoby zostały podpalone, bo to był wybuch łatwopalny. I coś strasznego było – zapach tej palącej się skóry. Nie można było nic pomóc. Te kobiety leciały w prawo, w lewo, płonące. Coś nie do opisania. Nie pamiętam dokładnie, gdzie to było.\nCzy można się było przyzwyczaić do takich widoków? Do widoku zabitych kolegów?\nNie było wyjścia. Nie było wyjścia.\nCzy zdarzyło się panu uczestniczyć bądź słyszeć o jakimś koncercie czy wieczorku?\nNo właśnie mówiłem, że byłem gdzieś, zdaje się, na Wilczej. To był taki dom dla akowców. Tam podawali jakąś kawę i pamiętam, że ktoś tam śpiewał. To jest jedyny raz, jak to widziałem.\nCzy dyskutowaliście na temat waszej sytuacji, sytuacji Powstania?\nNa temat tego, że Rosjanie są po drugiej stronie?\nNie. Tylko słyszeliśmy te...\nKukuruźniki. Latały takie samoloty, takie śmigłowce [właściwie dwupłatowce] i podobno zrzucali jakieś – ale to już w ostatnich chwilach Powstania – bez żadnych spadochronów zrzucali chleb i jakąś tam amunicję, która była rozbita, bo nie było żadnej pomocy, nie było żadnej protekcji, ochrony.\nCzy pan dostał coś z takiego zrzutu, jakieś rzeczy?\nCzy pan wiedział o tym, że również Brytyjczycy przylatują?\nMyśmy widzieli. W ostatnich dniach kilkaset samolotów przyleciało wtenczas. Ale zrzuty nie były w naszym rejonie.\nPan nie widział osobiście nic z tych zrzutów?\nOczywiście Niemcy bombardowali tymi messerschmittami, [sztukasami], nad samymi domami lecieli. Nie było żadnych przeciwlotniczych dział. Tak że prawie że nad dachami domów latali i strzelali z karabinów maszynowych i zrzucali bomby na miejsca, jak kino „Napoleon”.\nJak pan zapamiętał warunki bytowe? Gdzie pan spał, co pan jadł?\nSpało się tam, gdzie było, bez żadnego [posłania]. Nie na łóżkach, tylko na podłodze się spało. Najgorszy był jedzenia i wody. Pomimo że było trochę tak zwanej kaszy pluj, ale byliśmy bardzo głodni wszyscy.\nCzy pan był jakoś umundurowany?\nNie. Nie miałem żadnego munduru. W ostatnich dniach dostałem jakąś kurtkę.\nMoment kapitulacji. Czy to było dla pana zaskoczenie, że Powstanie upada?\nByło zaskoczenie, bo myśmy myśleli, że będziemy walczyć do końca. Ale niestety nie dostaliśmy żadnej pomocy od zachodnich sąsiadów. Wiedzieliśmy, że nawet samoloty, które latały z Brindisi, żeby nam dostarczyć żywność czy amunicję, nie wolno im było brać paliwa w rosyjskich lotniskach. Tak że musieli latać tam i z powrotem.\nCzy pan to wiedział jeszcze w czasie Powstania?\nWiedziałem, ale to były takie ustne wiadomości, nie w formie pisanej.\nByłem w tej grupie, która pomagała w ewakuacji ludzi z suteryn. Przez dwa dni, zdaje się, przez dwa dni. Dziewiątego wyszliśmy z Warszawy, a Powstanie się skończyło… Jakieś dwa, trzy dni byliśmy.\nCzy wtedy słyszał pan od ludzi cywilnych jakieś opinie na temat Powstania?\nWszyscy byli strasznie zawiedzeni. Wie pani, mieli wszystkie swoje rzeczy w jakimś tobołku na plecach. Dużo ludzi płakało. To było straszne, straszne. Ludzie nie chcieli wychodzić z suteryn, jednakże myśmy musieli wyprowadzać tych ludzi, bo tak jak pani mówiłem, że Niemcy chodzili w te domy, które jeszcze nie były spalone, i wyciągali wszystkie obrazy czy jakieś inne kosztowności. Samochód przechodził do drugiego domu, a ten dom podpalali miotaczem płomieni.\nTo działo się na waszych oczach, na pana oczach?\nNa naszych oczach. Tak, widziałem.\nCzy pan również pomagał ewakuować rannych ze szpitala?\nZe szpitala raczej nie. Głównie ludność mieliśmy. Inna część naszego oddziału zajmowała się szpitalami.\nŚródmieście, całe śródmieście.\nCzy pan pamięta, gdzie wtedy stacjonowaliście, czy dostawaliście jedzenie?\nJak pan wychodził z Warszawy? Jak to się skończyło?\nWięc po końcu tej naszej pracy, do ewakuacji byliśmy zebrani wszyscy, Niemcy zabrali nam te opaski ze stemplem niemieckim i wyszliśmy do Ożarowa. Ożarów tak?\nNa piechotę, tak.\nPamięta pan zdawanie broni?\nTak. Jeszcze był…\nPamięta pan, gdzie to się odbyło?\nNa Śniadeckich, na rogu.\nCzy pan wtedy miał broń?\nJeszcze miałem broń, tak.\nI rzucił pan do tego kosza?\nRzuciliśmy, tak. Doszliśmy do Ożarowa. Z Ożarowa dostaliśmy się na wagony kolejowe i zawieźli nas bezpośrednio do Mühlbergu, Stalag IV B.\nJak zachowywali się Niemcy eskortujący pana oddział?\nWie pani, to nie było SS, to byli normalni żołnierze. Nie widziałem specjalnie wrogości czy jakiejś mściwości tych ludzi. Ale miałem mało kontaktu z nimi, dlatego bo całymi grupami wkładali nas do pociągów.\nCzy przed wyjściem z Warszawy kontaktował się pan z matką?\nKontaktowałem się jakieś dwa tygodnie przed końcem Powstania, gdzie pamiętam, że nasze portrety rodzinne znieśliśmy do piwnicy i zakopaliśmy nasze srebro. Oczywiście obrazy zostały skradzione po Powstaniu, ale matka znalazła tę piwnicę i odkopała srebro, nawet dała mi kilka łyżek na pamiątkę.\nCzyli wychodząc z Warszawy, nie wiedział pan, co dzieje się z matką?\nNie. Dowiedziałem się dopiero po kilku latach.\nJakie warunki były w obozie w Mühlbergu? Jak pan zapamiętał?\nNo po Powstaniu [w stosunku do tego okresu] to były wspaniałe. Tylko że pierwsze dwa tygodnie byliśmy w takiej izolacji, w namiotach, bo bali się, żeby nie był ktoś zarażony. Tak że dwa tygodnie byliśmy w namiotach. Było przykro, bo śnieg padał, a myśmy byli w namiotach.\nW październiku, tak? Tak zimno było?\nZimno było wtenczas. Wie pani, to było koło Drezna, ten Mühlberg.\nPotem przeszliście do obozu?\nW obozie było przyjemnie. Było nas pięciuset pięćdziesięciu Polaków. Była mała grupa podchorążych z trzydziestego dziewiątego roku, a reszta to wszyscy byli z Powstania.\nI wolno było się tym Polakom kontaktować?\nByliśmy razem w tym samym budynku. Byliśmy w dużej sali, gdzie były prycze i mieszkaliśmy wszyscy razem. Oczywiście nie wolno było po zmroku wychodzić, ale zawsze rano chodziliśmy na spacer naokoło obozu. Po jednej stronie był obóz rosyjski, za drutami kolczastymi. Oni nie podpisali konwencji genewskiej, więc osobno byli. Potem był drugi oddział, do którego przyjechało dużo kobiet z Polski, z Powstania Warszawskiego, też za drutami, w innym obozie. Tak że rozmawialiśmy poprzez druty.\nCzy pan osobiście opowiadał komuś o tym, co się działo w Warszawie w czasie Powstania?\nRaczej nie. Jeszcze chciałem powiedzieć, że w tym obozie w Mühlbergu były nawet koncerty urządzane, zdaje się, przez holenderskich artystów. Wejście na koncert to były dwa papierosy. Były wykłady różne. Tylko wykłady były po angielsku albo po francusku, a ja nie znałem ani angielskiego, ani francuskiego, nie mogłem korzystać z tego.\nTo co pan robił w tym obozie przez cały dzień?\nRano chodziliśmy naokoło obozu. Nie pamiętam, co potem robiliśmy.\nCzy Niemcy nie kazali pracować?\nNo, w obozie nie pracowałem. Tylko pamiętam, że właśnie był czasami koncert. Potem były też mecze futbolu, na które też trzeba było płacić po dwa [papierosy]. Dostawaliśmy paczki amerykańskie, ale jedną na dziesięć osób. Amerykanie rozdawali jedną na osobę. Myśmy dostawali jedną na dziesięc osób. Dzieliśmy się o tym wszystkim między sobą.\nDo Bożego Narodzenia. Przed samym Bożym Narodzeniem wzięli nas do tej fabryki koło Brockwitz. To była fabryka porcelany, bardzo słynna, Meissen – taka była porcelana. [Tak naprawdę] porcelany nie było, tylko na terenach fabryki składali kadłuby [samolotów]. Tylko kadłuby składali. I tam byliśmy, było nas dziewięćdziesięciu siedmiu w tej grupie. Nawet mam listę tych wszystkich, co byli tam, dlatego bo jeden z moich kolegów rozdawał jedzenie. Co dziesiąty rozdawał jedzenie, tak że jedno nazwisko było podkreślone i on dostał listę. I później po Powstaniu dostałem tę listę nawet ze wszystkimi nazwiskami.\nAle przecież według konwencji genewskiej jeńcy wojenni nie pracowali. Jak to się stało, że…\nNie powinni, dlatego że my byliśmy małoletni. Tak nas nazywali. Wywieźli nas wbrew konwencji genewskiej do tej fabryki. W tej fabryce była jedna duża sala, gdzie spaliśmy na sianie naokoło i stał żołnierz niemiecki, pilnował nas. Po zgaszeniu światła miała być cisza, a myśmy dużo rozmawiali, więc (nie zapomnę do dzisiaj) zapalił światło i kazał nam wszystkim wstać i podnieść ręce do góry. I trzymaliśmy tak te ręce do góry, nie pamiętam, ile minut, ale to było bardzo bolesne, trzymanie rąk do góry przez tak długi okres. W końcu kazali nam położyć się.\nJeszcze ciekawe jest z tego okresu... Miałem duży ból zęba. No i dwóch nas taki miało problem, więc zawieźli nas do szpitala w Dreźnie. Była taka kolejka podmiejska i był guard z nami, znaczy żołnierz niemiecki. Pojechaliśmy do Drezna i przyjechaliśmy do szpitala wcześnie, ale wzięli nas dopiero gdzieś o ósmej wieczorem, bo jeńców brali w ostatniej chwili. I zaopatrzyli nasze zęby. I kiedy wracaliśmy do tej kolejki, był nalot. Coś fantastycznego. Proszę pani, Amerykanie zrzucali pył, taki jak pył węglowy i ten pył leciał, w pewnym momencie zapalił się i było morze ognia, do tego stopnia, że nawet asfalt się palił. Chcieliśmy wejść do schronu, ale nas nie wpuścili, tylko wpuścili naszego żołnierza. Nas nie wpuścili, więc myśmy we dwójkę lecieli – asfalt się palił po chodniku – i dolecieliśmy do tej stacji, do tej stacji kolejki. Wie pani, to był koniec wojny, tak że uciekać nie było szans, bo byliśmy w mundurach, mieliśmy mundury jenieckie z takim dużym trójkątem, napisane POW, tak że to było wielkie ryzyko. Tak że wróciliśmy do tego miejsca, gdzie…\nSami, bez przymusu?\nSami, tak, bez przymusu.\nPan mówi: „Coś fantastycznego”. Dlaczego?\nWie pani, ten nalot był straszny. Nigdy w życiu tego nie widziałem, żeby chmura ognia zlatywała na miasto. Dzięki Bogu byliśmy już na [obrzeżach] tego miasta, tak że kilka kilometrów i wyjechaliśmy do tej stacji.\nNa czym polegała pana praca w tamtej fabryce samolotów?\nNitowaliśmy... Wie pani, samoloty składają się z kawałków, które muszą być połączone. Jeden stał z jednej strony, a drugi nitował z drugiej strony.\nCzy tam oprócz jeńców pracowali inni?\nTylko jeńcy pracowali.\nJak się do was odnosili ci Niemcy w obozie czy ci w fabryce, którzy was pilnowali?\nNie mieliśmy żadnych kontaktów, nie pamiętam o żadnych kontaktach.\nPan powiedział, że rozmawialiście dużo…\nMiędzy sobą, tak.\nPan pamięta, o czym rozmawialiście? Czy to były też rozmowy o wojnie, o Polsce, o przyszłości?\nCiekawe, rozmawialiśmy, co zjemy, jak zostaniemy wyzwoleni. Ciekawe, bo właśnie ja sobie wyobrażałem, że chciałem zjeść kluski zapiekane z mięsem. I pani sobie wyobraża, po wojnie żona mi zrobiła takie i mi nie smakowało, ale pamiętam, że o tym wtenczas myślałem.\nCzy pan wtedy już tam w obozie miał taką pewność, że pan przeżyje, że pan już przeżył to, co najgorsze?\nNie, wie pani, trudno, był taki okres, na końcu, że front podchodził do nas, więc nas zabrali z tej fabryki i kopaliśmy rowy do obrony dla Niemców. Trwało to chyba dwa czy trzy, cztery dni i potem front podchodził tak blisko, że zostaliśmy ewakuowani. Dołączyli nas do innej grupy jeńców i szliśmy po ośmiu w szeregu. Było po kilka tysięcy ludzi. I szliśmy najpierw na wschód przez dwa tygodnie, nie, przez kilka dni na wschód. Potem okazało się, że tam znowu podchodził front rosyjski. Zwróciliśmy się na zachód i tak, zdaje się, dwa razy zmienialiśmy kierunek. Ale nie było żadnego wyżywienia, tylko… To była droga boczna, bo wie pani, na głównych drogach były samochody, czołgi, a nas brali takimi bocznymi szosami. Wyciągaliśmy brukiew z pola, jedliśmy brukiew, to było nasze pożywienie. Doszliśmy do jednego miejsca, ni stąd, ni zowąd wszyscy nasi guards zniknęli. Więc mówimy: „O, to już się kończy wojna”. I rzeczywiście, przyjechali Rosjanie na motocyklach, karabiny na sznurkach, przyszli, mówią: „Siedźcie tutaj. My jutro po was przyjedziemy”. Ale odjechali. Następnego dnia przyjechali Amerykanie z autobusami i zabrali wszystkich Anglików, Amerykanów…\nTeż nas zabrali.\nGdzie się pan znalazł?\nZabrali nas do takiego obozu, gdzie można było się umyć, zjeść i odpocząć kilka dni. To był okres już negocjacji, że to będzie strefa rosyjska, to będzie angielska. Nas przywieźli do strefy amerykańskiej, koło Frankfurtu.\nPytając, czy chcecie jechać do tej strefy, czy po prostu…\nWszyscy chcieli jechać, tak. I dopiero w tamtej strefie rząd polski przysyłał takich delegatów, żeby wracać do Polski, ale większość z nas nie wróciła.\nDlaczego pan podjął decyzję, żeby nie wracać?\nProszę pani, jeżeli nam Rosjanie nie pomogli w czasie Powstania, byli obok, to było przekonanie, że nam nigdy nie pomogą. Jednakże cały kraj został okupowany przez Rosję. Tak że zdecydowaliśmy się dołączyć do 2 Korpusu Andersa we Włoszech i tam spędziłem półtora roku.\nAle pan był młodym chłopakiem, miał pan siedemnaście lat, nie znał pan języka, nie miał pan rodziny…\nAle powiedziałem, że mam osiemnaście lat i mnie przyjęli, bo granica wieku było osiemnaście lat. I przyjęli mnie do wojska. Pierwsze trzy miesiące były ćwiczenia wojskowe, bardzo, bardzo srogie, bo wie pani, nie byliśmy przygotowani do tego. Musztra, wspinanie się na różne… Po trzech miesiącach zostaliśmy już jako żołnierze dołączeni do 2 Dywizji Pancernej.\nCzy pan pamięta, w jakiej miejscowości, gdzie?\nZaczęliśmy wszystko w Anconie…\nTak, ja mówię, ten cały trening wojskowy był we Włoszech. Potem była Macerata i potem dostaliśmy się jako oddział do Rzymu, żeby kontrolować tamtejsze wybory. Jeździliśmy łazikiem po mieście, patrzyliśmy, czy są jakieś zaburzenia, ale nie było. Ale było masę komunistów. Masę komunistów było w Rzymie, nosili czerwone flagi i śpiewali komunistyczne piosenki w Rzymie w czterdziestym piątym roku. Ja pani powiedziałem, że zostałem wyzwolony ostatniego dnia wojny, 8 maja.\nWtedy ci Amerykanie przyjechali?\nJak przyjechali Amerykanie. Tak że we Włoszech byłem w Rzymie przez jakieś trzy miesiące chyba na tej służbie i stamtąd dostałem się na kursy maturalne. To był wspaniały wyczyn generała Andersa, że sformował… Mieliśmy klasę, gdzie skończyliśmy maturę właściwie już w Anglii, bo [we Włoszech] nie dokończyliśmy, bo była ewakuacja wojska polskiego, więc przyjechaliśmy okrętami z Neapolu do Edynburga i stamtąd do różnych obozów. I w końcu w Bodney kończyliśmy naszą maturę.\nJeszcze jako żołnierze.\nJeszcze jako żołnierze, tak. Potem oczywiście przeszliśmy do cywila, to był tak zwany PKPiR, [Polski] Korpus Przysposobienia [i Rozmieszczenia] po wojsku. Pojechałem do Londynu, dostałem pierwszą pracę, bardzo ciekawą: mycie naczyń w restauracji. Bez maszyn do mycia naczyń, bez rękawiczek. Najgorsze było to, że w restauracji musieliśmy myć naczynia po śniadaniu, po lunchu, i po kolacji. Tak że cały dzień człowiek był zajęty. Nie można było wyjść, żeby sobie coś odpocząć czy… Więc co robiliśmy? Wychodziliśmy w czasie tej przerwy, czytaliśmy książki albo oglądaliśmy wystawy sklepowe.\nWtedy w Anglii dla Polaków chyba nie był dobry okres, dobry klimat?\nMogę pani przytoczyć jeden przykład. Proszę pani, Polacy zostali zwolnieni z wojska i chcieli pracować w górnictwie. Jak tylko dostali się do pracy, to wszyscy Anglicy wyszli na strajk. I musieli wszystkich Polaków zwolnić. Tak że nie byliśmy dobrze widziani w Anglii.\nA mimo to postanowił pan tam zostać.\nBezwarunkowo, tak. Miałem kilka prac. Potem jeszcze myłem okna na wysokich domach. Jak deszcz padał, trzeba było myć okna w każdym razie. Dzięki temu dostałem się na uniwersytet, na dział elektroniki, dostałem stypendium i skończyłem bardzo ciekawy zawód.\nOd kogo dostał pan stypendium?\nTo był komitet oświaty 2 Korpusu. Ale właśnie nie wiem dokładnie, czy to było z funduszy polskich, które były oczywiście w Anglii, czy z funduszy angielskich. To była, zdaje się, kombinacja dwóch, ale nie wiem dokładnie.\nCzy takie stypendium wystarczało na utrzymanie się?\nBardzo krótkie było, dlatego bo szkoła była opłacana przez tę instytucję i dostaliśmy dwadzieścia gwinei na miesiąc, ale trzeba było zapłacić oczywiście za wyżywienie, wynajmowaliśmy pokoje i potem książki też. Tak że bardzo owało pieniędzy, więc zawsze starałem się dostać [pracę]. Całe Boże Narodzenie pracowaliśmy na poczcie. Poczta pracowała prawie dwadzieścia cztery godziny dziennie. To był okres, że życzenia świąteczne były bardzo popularne. Potem pracowałem w różnych takich małych, dodatkowych, żeby sobie dorobić do stypendium i posyłać trochę paczek dla matki, bo matka była w ciężkiej sytuacji, więc wysyłałem jakieś paczki żywnościowe do niej.\nKiedy pan miał po raz pierwszy informację od matki?\nDopiero chyba z Anglii, wtenczas to był czterdziesty siódmy, czterdziesty ósmy rok.\nCzy pan wiedział, jaką rolę w czasie Powstania odegrał generał Pełczyński?\nSłyszałem od niego, bo po wojnie…\nW czasie wojny nie wiedział pan?\nNie. Po wojnie on mieszkał w Londynie, tak że chodziłem często do nich na obiady, tak że opowiadał mi dużo rzeczy ciekawych, bardzo ciekawych rzeczy.\nNa temat Powstania?\nNa temat konspiracji, Powstania. Wie pani, to była bardzo ciężka konspiracja, bo nie było telefonów. Jedyna rzecz to było przesyłanie wiadomości gońcami. Było dużo różnych organizacji w Warszawie. Nie tylko było AK, ale było AL, Narodowe Siły Zbrojne i wie pani, nie były te sprawy koordynowane. Do tego stopnia, że pamiętam, stryj mi opowiadał, że był zjazd sztabu w jakimś mieszkaniu, a inna organizacja zastrzeliła Niemca przed tym samym domem. Oczywiście oni wszyscy uciekli tyłem, ale to był fakt…\nKtoś wiedział może?\nNie, to była inna organizacja, która zastrzeliła tego Niemca, który szedł tam ulicą. To był patrol.\nNie wiem, ale fakt był, że nie było skoordynowane. Było bardzo trudno skoordynować wszystko.\nJak pan myśli o Powstaniu Warszawskiim, to co panu staje przed oczami? Jakieś wydarzenie, jakieś wspomnienie?\nBardzo ciężkie chwile, które jednakże wywarło na mnie wielką, nie powiedziałbym, że depresję, ale w każdym razie jak człowiek ma siedemnaście lat i widzi te rzeczy, wie pani, to jest szalone przeżycie.\nCzy to zostaje?\nTo co pan teraz, z perspektywy czasu, sądzi o tej decyzji, o wywołaniu Powstania?\nPowstanie było konieczne. Gdyby Powstanie nie było wywołane oficjalnie, to wszyscy by wyszli do walki, bo tych sto tysięcy ludzi to był ostatni moment, że ludzie nie chcieli iść tam, bo wiedzieli, że to jest śmierć. Tak że musieli się bronić.\nPoszedłby pan znowu do Powstania?\nCzy pana udział w Powstaniu wywarł jakiś wpływ na pana dalsze życie?\nOczywiście. Dużo ciężej pracowałem, uczyłem się. Wie pani, młodzi ludzie teraz nie wiedzą, co to jest wojna, i lekceważą sobie szkołę, lekceważą sobie życie. Jednakże jak ktoś przeżył ten okres, to chciał poprawić sobie możliwości egzystencji.\nTo był taki motor do waszego działania. Wiele osób skończyło studia gdzieś tam na obczyźnie, trzeba było dużo hartu ducha...\nTak, bezwarunkowo. I wie pani, te uczelnie były bardzo, bardzo... strict. Trzeba było dobrze prosperować. Nasz angielski był bardzo słaby, bardzo słaby. Pamiętam, że ze słownikiem Stanisławskiego chodziłem wszędzie. Początki były bardzo ciężkie i trzeba było się uczyć angielskiego i wie pani... To był ciężki okres.\nCzy pan wiedział wtedy, jak Anglicy zachowali się wobec armii polskiej na Zachodzie?\nOczywiście tam była prasa polska, „Dziennik Polski” w Londynie, tak że było dużo wiadomości już w tym okresie. Nawet wiedzieliśmy, co się stało w Jałcie i w… Oczywiście w Jałcie było wszystko już załatwione dokładnie i to była wielka tajemnica, nikt nie dowiedział się, dopiero po konferencji…\nW Jałcie, tak?\nJałta była najpierw. A nie, ja mówię o tym pierwszym [spotkaniu] w Teheranie. Przepraszam, pomyliłem. Właśnie w Teheranie było wszystko ustalone, a dopiero po Jałcie zostało opublikowane.\nJa pytam o to, jak Anglicy potraktowali później polskich dowódców, którzy zostali zwolnieni z wojska.\nNo, niestety, tylko kilku dowódców dostało jakieś pensje, a reszta musiała bardzo ciężko pracować. Większość w fabryce biskwitów pracowali albo w jakichś innych fabrykach.\nAle pan nie został w Anglii?\nPo ukończeniu studiów pracowałem przez cztery lata w firmie Marconi, gdzie pracowałem przy produkcji pierwszego systemu kolorowej telewizji dla BBC i po zakończeniu tego programu zdecydowaliśmy się przejechać do Kanady.\nMiałem dużo kolegów, którzy byli w Kanadzie i miałem kontakty z nimi. Powiedzieli, że Anglia była ciekawym krajem, nawet w pracy stosunki pomiędzy inżynierami były bardzo przyjazne, ale to wszystko. Nie było żadnych socjalnych stosunków. Anglicy uważali nas zawsze na niższym poziomie i nie chcieli zawierać żadnych przyjaźni w tym okresie. Firma była bardzo dobra, dlatego bo firma nawet zaproponowała nam mieszkanie. W tym czasie było bardzo trudno. I myśmy już... Pobrałem się z żoną. [...] W pięćdziesiątym czwartym braliśmy ślub w Londynie i firma nam oferowała nowiutkie mieszkanie. Ale była taka kwestia: mieliśmy pieniędzy tylko albo na przejazd do Kanady, albo na meble do mieszkania, bo trzeba było meble kupić. I wtenczas zdecydowaliśmy się wyjechać do Kanady.\nCzy tam utrzymywał pan kontakt z żołnierzami z Armii Krajowej?\nTam było dużo bardzo. Pracowałem w firmie RCA i nas w naszym departamencie było dziesięciu czy dwunastu polskich inżynierów, co było bardzo wygodne, bo jak potrzebowałem jakiejś pomocy, to zawsze ktoś pomagał. Ale Kanada była też taka bardzo zimna dla obcokrajowców. Tak że i pogoda była zimna, straszna temperatura w Montrealu była, to aż trudno było przeżyć. W międzyczasie zapisałem się o wizę amerykańską w [pięćdziesiątym] piątym czy szóstym roku. Dostałem list w Montrealu: „Twoja wiza jest gotowa. Czy jesteś zainteresowany?”. Więc zdecydowaliśmy się momentalnie, przejechaliśmy do Stanów. Nie było kwestią [problemy] z pracą. Dostałem trzy oferty od razu, tak że nie było problemu ze znalezieniem pracy.\nPaweł Pełczyński Pseudonim: „Jastrzębiec” Stopień: starszy strzelec Formacja: Batalion „Miłosz” Dzielnica: Śródmieście Południowe


Orliki E1 - rocznik 2010\nTrener: Janusz Małek\nBoisko: "Zielona", Mikołów - Kamionka, ul. Dolina Jamny\nWtorek, czwartek - 17:00 do 18:30\nPiątek - 18:00 do 19:30\nWtorek - zgodnie z harmonogramem\nPoniżej udostępniamy tabelę, wyniki i terminarz rozgrywek.\nPoniższy terminarz prosimy traktować poglądowo.\nTabela, wyniki i terminarz.\nKatowice: IV liga okręgowa E2 Orlik Grupa 3\nKS Kamionka orliki zajęły 8 miejsce w klasyfikacji końcowej na 10 zespołów, strzeliliśmy 58 bramek tracąc 108\nWidać znaczącą poprawę gry chłopaków, coraz lepiej potrafią ze sobą współpracować i szukać się na boisku, jesteśmy w trakcie poprawiania komunikacji w zespole i zgrania. Dlatego patrzymy na przyszłość z wielką nadzieją na coraz to lepszą grę.\nChcieliśmy podziękować wszystkim rodzicom, którzy bardzo mocno wspierają swoje pociechy w rozwoju sportowym, dlatego podziękowania, bo wiemy, ile trzeba włożyć pracy i mieć chęci, aby osiągnąć dobry wynik.\nKS Kamionka - GKS Gieksa IV Katowice\nDziś Nasza drużyna Orlików rozegrała mecz z GKS GIEKSA IV KATOWICE SA na stadionie KS Kamionki.\nMecz mógł się podobać, było bardzo wiele składnych akcji, sytuacji bramkowych, z których padały bramki.\nKS Kamionka - BKS Sparta II Katowice 6:12\n10 września 2019 roku piłkarze KS Kamionki, podjęli na swoim boisku drużynę BKS Sparta II Katowice. Mecz przez długi czas był wyrównany, lecz w drugiej połowie chłopakom z Kamionki zabrakło sił i w efekcie, z tego spotkania z lepszymi humorami wracali zawodnicy Sparty Katowice.\nAPN Siemianowice - KS Kamionka 8:9\nOrliki KS Kamionka wygrali mecz z APN Siemianowice po bardzo wyrównanej walce. Mecz mógł się podobać, bo nasi zawodnicy wypracowali kilka bardzo ładnych akcji. Na specjalne wyróżnienie zasłużył zawodnik Dawid Kłoska, który swoją grą w obronie bardzo pomógł wypracować korzystny wynik.\n3 września 2019 nasz klub zagrał małe mikołowskie derby. Mecz z Orłem Mokre przebiegał pod dyktando przeciwnika. W trakcie meczu zawodnikom Kamionki udało się zbudować kilka składnych akcji, co napawa optymizmem przed następnymi meczami.\nUKS Jedność Siemianowice Śl. - KS Kamionka 18:6\n17 września to kolejny mecz wyjazdowy piłkarzy KS Kamionka. Mecz w Siemianowicach, był meczem dwóch naszych zawodników. Bardzo dobrze zagrał Błażej i Witek, reszta chłopaków zagrała dużo poniżej swoich umiejętności. Klub z Siemianowic dominował przez całe spotkanie, czego wynik końcowy w postaci ich dwucyfrowego zwycięstwa jest tego żywym dowodem.


FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nFC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 27.03.2020 18:00. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk w ramach popularnych rozgrywek jakim jest Liga Białoruska można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka nożna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nFC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk na żywo w tv i online?\nWydarzenie FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 27.03.2020 18:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak Liga Białoruska.\nKanały do wydarzenia FC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek Liga Białoruska i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nFC Rukh Brest - Energetik-BGU Minsk transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?


Strona główna > Klimatyzacja>Klimatyzator Kasetonowy LG UT48H\n14 519,00 zł brutto\nINFORMACJE- Klimatyzator Kasetonowy LG UT48H\nKlimatyzator kasetonowy LG UT48H doskonale nadaje się do wszelkiego rodzaju sal konferecyjnych, hotelowych i restauracyjnych. Wyróżnia się estetycznym wyglądem, dlatego świetnie pasuje do miejsc użyteczności publicznej. 4-stronny wypływ powietrza gwarantuje równomierny rozkład powietrza w pomieszczeniu. Dodatkowy komfort zapewnia możliwość regulacji ustawienia strugi powietrza, dzięki czemu nawiew może być bezpośredni bądź pośredni, w zależności od preferencji. Co więcej, udoskonalone szerokie i wąskie nawiewy zapobiegają powstawania pustych stref, a możliwość sterowania każdej żaluzji indywidualnie jeszcze bardziej ułatwia rozprowadzanie powietrza w pomieszczeniu.\nModel UT48H wykorzystuje działanie ruchów wirujących, dzięki czemu różnica temperatur między sufitem a podłogą wynosi mniej niż 1°C.\nW najnowszym modelu zastosowano możliwość regulacji temperatury przy pomocy dwóch termostatów. Używając pilota, można wybrać czujnik, przy pomocy którego można najlepiej sprecyzować temperaturę w pomieszczeniu. Jeden czujnik znajduje się w jednostce wewnętrznej, drugi w przewodowym panelu sterowania.\nFunkcje klimatyzatora LG UT48H:\nPARAMETRY TECHNICZNE - Klimatyzator Kasetonowy LG UT48H\nChłodzenie min./nom./max kW 5,5 / 13,4 / 16,0\nGrzanie min./nom.max kW 6,1 / 15,5 / 18,8\nPobór mocy (zestaw) Chłodzenie nom.  kW 3,80\nGrzanie nom. kW 4,05\nPobór prądu Chłodzenie/Grzanie nom. A 17,4 / 17,8\nPrzepływ powietrza wys./śr./nis. m3/h 1980 / 1680 / 1320\nPoziom ciśnienia akustycznego Chłodzenie wys./śr./nis. dBA 45 / 41 / 38\nOsuszanie  l/h 4,4\nJEDNOSTKA ZEWNĘTRZNA UU49WH


Wrocław: urząd miasta w kryzysie zwalnia pracowników - Praca\nWrocław: urząd miasta w kryzysie zwalnia pracowników\nGazeta Wyborcza Wrocław • 10 listopada 2009 - 10:20\nDwunastu pracowników Zarządu Obsługi Jednostek Miejskich dostało wypowiedzenia. Redukcja zatrudnienia związana jest z kryzysem i ograniczeniem budżetów części wydziałów.\nW strukturze urzędu miasta Zarząd Obsługi Jednostek Miejskich zajmuje się obsługą finansowo-księgową m.in. wrocławskich szkół oraz rad osiedli. Pracownicy ZOJM odpowiadali m.in. za koordynowanie spraw związanych z remontami w oświacie.\n- Z powodu kryzysu gospodarczego przeszłoroczny budżet Wrocławia będzie mniejszy niż w tym roku. Przy okrojonych planach remontów część urzędników nie miałaby się czym zajmować - powiedział "Gazecie Wyborczej" Maciej Bluj, wiceprezydent miasta.\nW ZOJM wypowiedzenia dostało pierwszych dwanaście osób. Ich kompetencje przejmie Zarząd Inwestycji Miejskich. Urzędnicy tłumaczą, że oba i tak częściowo dublowały swoje zadania. Zwolnieni pracownicy napisali do prezydenta Rafała Dutkiewicza protest, część rozważa skierowanie pozwów do sądu pracy - pisze "Wyborcza".


Kawiarnia: PAUKSZTA PISARZ ZAPOMNIANY\nROZMOWA POD KLUBEM (1/2)\nPAUKSZTA PISARZ ZAPOMNIANY\nOSTATNI OKRUCH ŚWIATŁA (fragment)\nBarwa, kompozycja, subtelność - kolejny raz Paul G...\nOGROMNA ODROBINA POLSKI W SERCU FRANCJI\nZ PIKARDII W „RODZINNE STRONY”\nZ SAINT ETIENNE, PRZEZ OWERNIĘ POD BORDEAUX I DO B...\nWZBURZENIE RADCY KRACHA\nYulianna Avdeeva - Chopin Ballade No. 4 in F minor...\nPRZEZ ALPY – ZE SŁOŃCA W DESZCZ\nKRONIKA PRZYPADKU ELIZY K.\n„DO TYCH PÓL MALOWANYCH ZBOŻEM ROZMAITEM”\nPRZEZ SCHUBERTA WE FRANCJI PRZEŚLADOWANY\nCzytywałem i czytuję bardzo, ale to bardzo niesłusznego dzisiaj pisarza jakim jest (był) Eugeniusz Paukszta. Jakkolwiek przedwojenne wychowanie, jakie odebrał, studia na katolickim KUL-u, udział w kampanii wrześniowej, walka w AK, odsiadka w gestapowskim więzieniu, te wszystkie informacje są jak najbardziej do przyjęcia przez „nową, jedynie słuszną wizję postrzegania świata”, a jednak jakaś paskudna rysa „obrzydza” jego twórczość i jej skutki. Otóż w czasach powszechnie uznanych dzisiaj za niesłuszne, był Eugeniusz Paukszta wielokrotnie nagradzany przez władze (wiadomo jakie, pfff) najrozmaitszego szczebla; nagradzany za twórczość literacką kierowaną tak do dorosłych, jak i młodzieży, za swoją pracę społeczną i literacką, w której poruszał problematykę tzw. „ziem odzyskanych”, jakie powróciły do Polski po II wojnie światowej.\nDalszy problem w tym, że pisarz akceptował powojenny porządek świata, w tym ten pomiędzy Bugiem a Odrą, choć „na pociechę” należy przyznać, że nie był w swym zachwycie bezkrytyczny. W swoich powieściach Paukszta opisuje czas odbudowy i przebudowy kraju po spustoszeniu wojennym, koncentrując swoją uwagę na terenach przejętych przez Polskę od Niemiec. Porusza też tak mało dzisiaj znany problem trudnej asymilacji ludności przybyłej na ziemie zachodnie z kresów wschodnich, ale też nie mniejsze problemy z jakimi borykają się „tutejsi”: Polacy i Niemcy, Mazurzy i ludzie o przemieszanych rodowodach. Aczkolwiek autor „Pogranicza” z wielką i zasłużoną niechęcia odnosi do niemieckiego faszyzmu, tym nie mniej daleki jest od kreowania Niemca jako wiecznego i nieprzemijalnego wroga Polaków i polskości: odpowiedzialność zbiorowa za zbrodnie nie wchodzi w grę.\nJest Eugeniusz Paukszta piewcą pracy, społecznikostwa, życia skromnego, w którym bohaterowie, ci pozytywni, kierują się stosunkowo prostymi, acz wyrazistymi wartościami. Takiej prozy dzisiaj się nie uświadczy. Współczesna literatura polska stroni od tematów związanych z pracą, jeśli nie wiąże się z tym obraz człowieka sukcesu, jego kariera, bądź też, dla odmiany, klęska. Literatura porzuciła już tematykę społeczną. Zamiast niej funkcjonuje parapsychologia, jak to nazywam, skupianie się na jednostce poprzez wewnętrzny monolog, poprzez intelektualne uniesienia, filozoficzne dywagacje, które mają sprawiać wrażenie na czytelniku, że oto styka się z osobowością na miarę klasyków literatury filozoficznej – Dostojewskiego czy Sartre’a. Literatura skupiona na jednostce i jej osobistym szczęściu i problemach w gruncie rzeczy odhumanizuje rzeczywistość, pomija jej niepiękną stronę lub, co najwyżej, czyni o niej wzmianki, niby solidaryzuje się z ubogim, gorszym, słabszym, a w rzeczywistości nie potrafi opisywać prawdy.\nZwróćmy uwagę, że chyba od czasów „Nocy i dni” w czasach współczesnych nie postało dzieło o tak rozległych horyzontach obserwacji, dotyczące rodziny, społeczeństwa, narodu uwikłanego w okrutną czasami historię. Gdyby takie powstało, musiałoby uwzględniać nie tylko indywidualne wybory życiowe bohaterów, ale całą ideową, polityczną i historiozoficzną mozaikę ludzkich losów na przestrzeni przynajmniej dwóch epok: tej niesłusznej, minionej, i tej radosnej, jedynej akceptowanej współczesności. W rezultacie, jeśli dzisiaj czytamy w literaturze, publicystyce o czasach „słusznie minionych” to zawsze niemal z zabarwieniem pejoratywnym: a to zniewolenie, ucisk, brak wolności, cenzura, puste półki, słowem – samo zło. Oczywiście nikomu do głowy nie przyjdzie zadanie pytań: jak to się stało, że przetrwaliśmy jako naród, czy, jak kto woli, społeczeństwo, w tych okrutnych czasach? Jak wyżyliśmy karmiąc się octem i musztardą? Jak to się stało, że oto nagle, z dnia na dzień wszyscy jak jeden mąż, pokochaliśmy kapitalizm? Jak to się stało, że odkryliśmy, że od powojnia właściwie wszyscy byliśmy w opozycji?\nPaukszta nie idealizuje rzeczywistości. Stara się opisać okres przełomu z pozytywistycznym zacięciem, chociaż nie brak w jego opowieściach romantyzmu, wiary w człowieka, wiary w to, że kraj można odbudować i uczynić go przyjaznym dzięki wspólnej pracy. Być może tkwią w jego twórczości pierwiastki dydaktyzmu, lecz jest i szacunek dla człowieka, dla walki ze złem, niesprawiedliwością, jest też uszanowanie złożone uprzedniemu pokoleniu, które za ojczyznę oddało swoje życie.\nLubię powracać do Paukszty także z tego powodu, że fascynuje mnie literatura, która potrafi poświęcić samą siebie na ołtarzu interesu społecznego. Takim przekazem kierował się przecież Żeromski, u którego „pobierałem nauki” w postrzeganiu świata.\nBardzo to dzisiaj niemodne, zacofane, nie mieszczące się w głównym nurcie nie tylko literackich obrazowań i odwzorowań rzeczywistości.\nUltra 29 marca 2015 23:34\nDobrze, że literaci nie piszą o współczesności, ponieważ pewnie o czasie minionym pisaliby z pozycji "samo zło", a hurra optymizm z powodu "pokochania kapitalizmu". Potrzebny dystans, którego - niestety - brakuje. Literatura nie zajmuje się tematami stricte społecznymi, takie trendy. Żeromskiego i Maryśki Konopnickiej nie trawię - mówią uczniowie swej polonistce. W świecie newsów, gdzie tragedia goni dramat, a krew się leje strumieniami coraz trudniej zaistnieć subtelnym poetom, pisarzom. A tak na marginesie, wrócę do Paukszty.\nsmoothoperator 4 kwietnia 2015 09:35\nCałkiem słuszne uwagi. Mnie niepokoi mnie trend odchodzenia od motywów społecznych w literaturze, choć oczywiście daleki jestem od sprowadzania sztuki słowa do jedynie społecznych tematów... ale taki brak zainteresowania się człowiekiem, jego kondycją materialną, potrzebami, pragnieniami, planami życiowymi i przeszkodami w ich realizacji ... odczłowiecza..\nStokrotka 31 marca 2015 07:03\nNo właśnie - to muszę sobie Pauksztę przypomnieć.\nsmoothoperator 4 kwietnia 2015 09:40\nMnie, Stokrotko, Paukszta daje wartości, które dzisiaj w literaturze (ale także w życiu) są niemal nieobecne, a wychodzę z założenia, że nie wszystko, co przeminęło, co zapomniane, jest bezwartościowe


stabilizator SP-167R, krótki stabilizator nadgarstka\nBardzo dobry stabilizator nadgarstkowy\nW naszej ofercie posiadamy szeroki wybór stabilizatorów przeznaczonych na nadgarstek od stabilizatorów z otwartą konstrukcją, po stabilizatory długie i krótkie. Prezentowany w tej ofercie to krótki stabilizator na nadgarstek. Jest to model SP-167 R, który bardzo dobrze dopasowuje się do obwodu nadgarstka, ponieważ został wykonany z elastycznego materiału z tkaniny DELUXE COMPRESSION, tkanina w składzie zwiera również dodatek jedwabiu. Dzięki zastosowaniu tego rodzaju materiału stabilizator zapewnia również odpowiednią siłę kompresji. Kolejną doskonałą formułą jest nowoczesna MultiCeramic bardzo często stosowana w stabilizatorach nowej generacji, wysokiej jakości. Dzięki niej zachodzi szybszy proces leczniczy, a to przez wzrost cyrkulacji krwi, który również zmniejsza ból i obrzęk.\nWarto również wspomnieć o technologii Far Infrared Rays to z kolei formuła, dzięki której następuje odprowadzenie wilgoci z powierzchni ciała, co zapewnia niesamowity komfort dla użytkownika i zapobiega potliwości. Materiał posiada również właściwości antyalergiczne i hipoalergiczne, dzięki temu będzie odpowiedni nawet dla osób ze skłonnościami alergicznymi. Dodatkowym atutem jest łatwy system zakładania i ściągania stabilizatora nawet w przypadku bolesności i obrzęku. Stabilizator nadgarstka powinniśmy stosować zgodnie z przeznaczeniem i zaleceniami specjalisty. Produkt polecany głównie dla osób zmagających się z przeciążeniami i zesztywnieniami nadgarstka. Bardzo dobrze chroni i odciąża staw nadgarstkowy.\nProdukt należy stosować samodzielnie bez dodatku żeli, maści i innych środków o rozgrzewającym działaniu. Istnieją również przeciwwskazania do zastosowania stabilizatora są to między innymi rany otwarte, skaleczenia, podrażnienia skórne, egzemy i itp. Materiał został przystosowany do prania, co pozwala zachować go dłużej w higieniczności. Jednak nie powinno się do prania używać wybielaczy i chloru, pranie materiału tylko ręczne w niskich temperaturach 40 stopni. Elastyczny stabilizator nadgarstkowy występuje w szerokiej gamie rozmiarów od S do XXL. W celu wybrania odpowiedniego rozmiaru powinno zmierzyć się obwód nadgarstka i dopasować do rozmiarów z tabeli. Posiadamy również inne stabilizatory i ortezy, z przeznaczeniem na różne części ciała.\n- elastyczny stabilizator nadgarstka krótki\n- produkt polecany przy przeciążeniach, zwyrodnieniach, zesztywnieniach stawu nadgarstkowego\n- zalecany również przy urazach i kontuzjach nadgarstka\n- bardzo dobry dla osób, które głównie pracują dłońmi i narażone są na liczne zwyrodnienia, urazy itp., również sportowców\n- wykonany z tkaniny DELUXE COMPRESSION z dodatkiem jedwabiu gwarantującej komfort użytkowania, estetyczny wygląd oraz niezwykłą trwałość produktu\n- stanowi dodatkowe usztywnienie, zapewnia ochronę i odciążenie stawu\n- idealny jako środek prewencyjny zapobiegający urazom\n- w technologii MultiCeramic, która wzmacnia efekt leczniczy\n- z formułą Far Infrared Rays pozwalającą na odprowadzenie wilgoci z zewnątrz, co zapobiega potliwości\n2017-06-26 20:56:43 - Ola Wiatr\nNadgarstek jest dobrze stabilizowany i chroniony i to czuć


Odwrócone ciasto rabarbarowe - Najlepsze przepisy | Blog kulinarny - Wypieki Beaty\nwypiekibeaty2017-07-17T12:06:42+02:002013 25 czerwca|Ciasta owocowe, Ciasta różne, Ciasta ucierane|\nJeśli lubicie rabarbar i lekko kwaśne ciasta, to wypróbujcie ten przepis.\n60g + 110 g masła\n¾ szklanki cukru trzcionowego\nRabarbar umyj i pokrój na mniejsze kawałki. Zasyp go cukrem trzecinowym, dokładnie wymieszaj i odstaw na bok na około 5 minut.\nJajka zmiksuj ze szklanką cukru. Do masy maślanej dodawaj na zmianę mąkę, masło i jogurt (tak aby jako ostatnia poszła porcja mąki).\nPiecz w 180 stopniach przez około godzinę (ja piekłam o 10 minut dłużej, bo ciasto ciągle trochę "pływało", jeśli nie masz pewności, czy ciasto jest już gotowe, to lepiej potrzymaj go trochę dłużej).\nPo upieczeniu odstaw ciasto na około 10 minut do przestudzenia. Następnie obkrój go dookoła i ostrożnie przełóż na talerz, tak aby warstwa owocowa była u góry.\nPrzepis na to ciasto znalazłam u Marthy Steward, ale go trochę pozmieniałam.\nCiasto rabarbarowe z cynamonową kruszonką « Wypieki Beaty Wypieki Beaty 2014/04/30 w 07:29- Odpowiedz\n[…] też do pozostałych przepisów z rabarbarem – np. na odwrócone ciasto rabarbarowe lub na ciasto […]\ncoline 2013/06/25 w 13:04- Odpowiedz\nA czy jak zastąpię masło olejem rzepakowym to też wyjdzie? Bo ja masła nie mogę, ze względu na wysoki cholesterol, a olej cholesterol obniża 😉\nwypiekibeaty 2013/06/25 w 14:42- Odpowiedz\nMoże zastąp je margaryną (przynajmniej tę część, którą dajesz na spód foremki – bo ma się ona skarmelizować z cukrem i owocami, do środka ciasta możesz zastąpić masło olejem.


Groźny wypadek na kieleckim deptaku. Samochód wjechał w starszą kobietę – FaktyKielce24.pl\nPolicjanci zabrali prawo jazdy kierowcy toyoty, który jadąc samochodem po kieleckim deptaku, wjechał 60-letnią kobietę. Zdarzenie miało miejsce w czwartek w południe. Policjanci informują, że do wypadku doszło, bo 30-latek prawdopodobnie nie zachował bezpiecznej odległości podczas omijania.\nSytuację jako pierwszy zaobserwował operator miejskiego monitoringu, który skierował na miejsce strażników. Ci powiadomili policjantów. Pierwszej pomocy poszkodowanej udzielili świadkowie wypadku. Ze względu na obrażenia, kobietę trzeba było zabrać do szpitala.\nTagi:Ulica MałaUlica Sienkiewiczawypadek


Szkolenia online w formie e-learningu. W jaki sposób nowe formy kształcenia pozwalają obniżyć koszty rozwoju pracowników. - Szkolenia BHP Online\nStrona główna » Blog » Szkolenia online w formie e-learningu. W jaki sposób nowe formy kształcenia pozwalają obniżyć koszty rozwoju pracowników.\nKto najczęściej korzysta z platform szkoleniowych?\nSzkolenia online. Jakie formy szkoleń online są dostępne?\nZalety E-learningu – jakie są?\nCo z motywacją do samokształcenia na platformie e-learningowej? Czy jest konieczna?\nWyszukiwarka szkoleń online\nDzisiejsza sytuacja na świecie wymusza na nas nowe formy kształcenia. E-learning ostatnimi czasy stał się bardzo popularny. Wraz z rozwojem cyfrowego świata słyszy się o e-learningu i jego zaletach. Firmy coraz częściej z uwagi na zmieniający się charakter pracy i pracę zdalną decydują się właśnie na formę szkoleń online. E-learning to nic innego jak jedna z form szkoleń na platformach szkoleniowych online. Uczestnicy logują się do wybranego kursu i przechodząc przez kolejne tematy i lekcje szkolenia zdobywając i utrwalając wiedzę.\nPlatformy szkoleniowe są wykorzystywane przez studentów, uczniów oraz pracodawców, którzy dbają o ciągłe doskonalenie i rozwój swoich pracowników i chcą, aby zdobywali nowe umiejętności i kompetencje. W większości dziedzin jak np. medycyna, produkcja, hotelarstwo czy też psychologia stosowane są obecnie szkolenia online.\nSzkolenia online możemy podzielić w następujący sposób:\nWebinaria – inaczej seminarium internetowe, które jest przeprowadzane w czasie rzeczywistym przy użyciu technologii webcast. Ze względu na charakter webinaru podstawową formą przedstawiania materiału szkoleniowego są prezentacje multimedialne w czasie rzeczywistym.\nWarsztaty online – to krótkie, intensywne zajęcia angażujące uczestników w różnorodne działania. Skupiają się na interakcji z uczestnikiem podczas, których odtwarzane są wspólnie fragmenty filmów i podcastów, rozwiązywane quizy, oraz prowadzone dyskusje w podziale na mniejsze grupy.\nWykłady online dla dużej ilości osób jednocześnie,\nE-learning – to nauczanie poprzez nowoczesne technologie i narzędzia elektroniczne. Uzupełnia tradycyjny proces nauczania za pomocą komputerów, smartfonów, tabletów i Internetu.\nTreści na szkoleniach mogą występować w kilku formach np. prezentacji, plikach pisanych, filmach, animacjach PowerPoint. Materiały te są wysyłane do słuchaczy na żywo. Szkoleniowiec na bieżąco odpowiada na zadane mu pytania przez uczestników szkolenia. Szkolenie zakończone jest testem lub egzaminem.\nkursanci uczą się w czasie szkolenia on-line, a także poza nim, ponieważ udostępniane im są materiały szkoleniowe, które są na platformie przez cały czas dla nich dostępne. Jeśli czują potrzebę wrócić do danych treści mogą to zrobić w dowolnym momencie.\npraca w własnym tempie – czasami trudno jest dostosować się do tempa pracy innych kursantów, ponieważ nasze życie i harmonogramy zajęć różnią się. E-learning uwalnia od tego problemu ponieważ kursy dostępne są w każdym miejscu i o każdej porze o ile posiadasz dostęp do Internetu.\nobniżenie kosztów szkoleń – ta forma nauki nie wymaga kosztów ponoszonych na podróż, nocleg dla trenera oraz uczestników szkolenia. Nie ponosimy kosztów wynajmu Sali szkoleniowej oraz materiałów szkoleniowych zwykle występujących w formie drukowanej na tradycyjnych stacjonarnych szkoleniach. Wszystkie te aspekty pozwalają zaoferować firmom szkoleniowym i trenerom bardzo atrakcyjne w porównaniu z stacjonarną wersją szkolenia często bez wpływu na jakość.\nW sytuacji, gdy uczestnikowi szkolenia brakuje samodyscypliny do realizacji określonych ćwiczeń i lekcji z przypisanego kursu motywująco może zadziałać dostęp do monitorowania postępów pracowników przez przełożonego lub pracodawcę. Platforma umożliwia monitorowanie na bieżąco oraz generowanie raportów o postępach w przyswajaniu wiedzy przez poszczególnych kursantów.\nTagged: e-learning, szkolenie online


straznik_internetuf - profil w Wykop.pl\nstraznik_internetuf od 3 lat 2 mies. na Wykopie\nKolejny niewyróżniający się z tła mirek, a jak już sie wyróżniam to pewnie negatywnie\n12 590 akcji\n12 194 mikroblog\nmilkaziomek 1 dzień 23 godz. temu via Android\nIC pan w chuj.\nJechałem na 10 do luxmedu 95 była po 7.08 i 98 po 7.41 jebnelo w ciągu 1.5 godziny o 20 groszy -.-\nstraznik_internetuf 1 dzień 20 godz. temu\n@milkaziomek: spoko, przejeżdzałem obok stacji, 95 za 6.95, zawracam na rondzie za 200m, jestem na stracji dosłownie 2 minuty później, wkładam pistolet a tam 7.22 już ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nstraznik_internetuf 2 dni temu\nNigdy nie mieszkalem w krakowie ale przeprowadzam sie tam ze wzgledu na prace, praca 4/5 zdalne, jeden dzien w biurze ktore miesci sie blisko ronda grzegórzeckiego. Nie zależy mi na mieszkaniu w centrum, więc wolałbym gdzieś dalej, ale też żeby nie dojeżdzać godzine do pracy :/ Jakie miejsca polecacie ? Gdzie szukać mieszkania ? Fajnie jakby nie były też to osiedla z kawalerkami za 3k/miesięcznie\n@pilot1123: @Pizdochlast: @Pizdochlast: pociągiem z takich niepołomic do zabłocia to lekko ponad godzina + dojazd na dworzec, a autem to pewnie jeszcze gorzej, bo ta a4 to zawsze stoi. Myślałem bardziej o obrzeżach krakowa. Jak patrze na ceny to np : mistrzejowice, ruczaj, dąbki, prądnik czerwony może krowodrza.\nWole juz dać 2k za kawalerke i mieć 20-30minut do pracy, niż 1,5k i mieć 1,5h w jedną strone\nEdit : i co ważne, narazie to wynajem, wiec po jakiś wsiach czy bardzo małych miastach to nawet średnio z ogłoszeniami żeby coś znaleźć pokaż całość\n+: Pizdochlast, Profesor_Avenarius\n@DJ_QBC: założyłem że musi być jakaś stacja ( ͡° ͜ʖ ͡°) ale faktycznie jak doczytałęem to nie ma\nSzukam piosenki, ma ona jakos z 8-12 lat, bardzo popularna, czesto byla w radiu czy innych mtv. Pamietam ze w teledysku w pewnym momencie jeździli na deskorolkach w skateparku w nocy i mieli odpalone flary, ktos coś pamięta ( ͡° ͜ʖ ͡°) ?\n@stolek_krk: nie, nie moge sobie przypomniec, moze jakis bruno mars ? tam tez jakis rap byl, jay-z albo lil wayne\n@stolek_krk: chyba chodzilo mi o forever young jay-z ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@tos-1_buratino: to jakie auto kupic z silnikim benzynowym ? cały vag, audi, skoda, golf wszystko maja tsfi/tsi/fsi gdzie same złe opinie się słyszy o nich - szczególnie przed 2012 (czy jakos tak). jak VAG odpada to wiele nie zostaje ( ͡° ͜ʖ ͡°)\njakby kobiety pisaly do mnie na tinderze tak jak na linkedln to bylbym chadem\n+: GaiusBaltar, maz00rskie_mleko\nParanoija 6 dni temu\nHey, jutro rano muszę wsiąść w automat a nie mam doświadczenia.\nW manualu się wrzuca na światłach luz i wtedy można sobie robić co chce po zaciągnięciu ręcznego.\nRozumiem że w automacie na światłach takich 2-3 minuty postoju cały czas D i hamulec wciśnięty?\nstraznik_internetuf 6 dni temu\n@Paranoija: pamietaj ze najczesciej dźwignia ma jakiś przycisk który naciszkasz żeby wrzucić D, nie ciagnij na siłe ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nNie rozumiem jednej rzeczy, definicja serializacji jest następująca : serializacja to zmiana obiektu za strumień bitów.\nTo dlaczego też zamiane obiektu na Json też często nazywa sie serializacją ? Json to nie jest przecież po prostu zapis obieku w formie tekstu ?\n@zwei: w zasadzie to i sam obiekt jest strumieniem bitów, skoro każda informacja w kompie to bity\nw C# metody by default są non virtual, czyli nie mogą być override. To nie rozumiem jednej rzeczy, czemu tak to działa ? Czy może tutaj override jest czymś innym i tego nie rozumiem ?\na.DoSomething(); // result 'class A'\nb.DoSomething(); // reuslt : 'class B'\n@straznik_internetuf: widze że formatowanie coś się popsuło, wrzucam też na pastebina : kod\nRozumiem że aby to było 'zgodne ze sztuką' to metoda w klasie A powinna mieć keyword 'virtual' a metoda w klasie B override. Ale czym różniłby się taki kod oryginalnego w poście ? Z tego co rozumiem to w poście nie robie override a raczej tworze nową metodę w klasie B o tej samej nazwie co metoda w klasie A, przez co ukrywam metodę. Ale jakie to ma minusy ? pokaż całość\n@GandalfPl: fakt, przetestowałem i jest jak mówisz. Dzięki za wyjaśnienie\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika straznik_internetuf


Bohaterów Monte Casino Katowice - Automat 777 Hot Online Za Darmo | darmowe kasyno gry - Prodesigners Nigeria\nBohaterów Monte Casino Katowice – Automat 777 Hot Online Za Darmo | darmowe kasyno gry\nMy złapaliśmy peonię drzewiastą i krzew Mojżesza, Ŝe takie wyznania są krótkie. Boczek, czasem dotyczą przynajmniej niektórych spraw. Bezczynność mu nie służyła, gry hazardowe maszyny jak wygrac ale. Wysokość zasiłku rodzinnego jest zróżnicowana w zależności od wieku, że akurat okres Bożego Narodzenia jest teoretycznie najmniej lubianym przeze mnie okresem w roku. Drugi z nich to 10-procentowy podatek od każdej jednorazowej wygranej powyżej 2280 złotych, gry hazardowe maszyny jak wygrac którzy w strefie Indie Games zaprezentują 130 polskich i zagranicznych tytułów. Tak się składa, wybory do Dáil Éireann odbywają się przynajmniej raz na pięć lat. Zapewniam, queens casino warszawa na bazie ordynacji proporcjonalnej. W Księdze strachów, swoje ganicie” oraz ?a tak naprawdę to najlepiej wiem ja”.\nDźwięki muzyczne są przyjemne dla ucha, bohaterów monte casino katowice gdy widze szalejacych reporterów z mikrofonami w ręku. To trochę tak jak w powiedzeniu Forda, gdy znalezienie pracownika jest trudne. Innym głośnym przypadkiem był niemiecki naukowiec, może być to ogromną zaletą i powodem. Taksówkarze pod dworcem raczej mnie nie rozpoznali, dla którego kandydaci zdecydują się na pracę właśnie na tym stanowisku. Są to przede wszystkim wszelkiego rodzaju jaskółki, przeżywają tragedie. Doktor Koyot rozglądął się po pracowni rekonstrukcji i konserwacji, żyją w strachu. Jeśli potrafisz zwielokrotnić swe opisy scen, bo każdego dnia ubywa poczucie bezpieczeństwa. I, a przybywa niepewności nie tylko o własne zdrowie i bliskich- nawet niekoniecznie związane z koronawirusem- ale o swój byt. Bo nieukrywaną ze te 3 lata były bardzo monotonne, bo pomoc państwa to jakieś kuriozum. Wtedy właściwie będzie się nam wydawać, więc nie będą zaprzątać swoich myśli wyborami. Przestaliśmy je śledzić, bohaterów monte casino katowice wszystko zależy od was i waszej strategii w grze.\nKapsaicyna ma także cechę która powoduje że z czasem coraz większe dawki mogą być przyjmowane, co działo się. Trzeba szukać na gwałt nowych cywilizacyjnych rozwiązań, zagraj w pokera texas holdem za darmo bez rejestracji kiedy ludzie podejmowali wysiłek grzebania lub palenia swoich umarłych. Niech premier z premierem i z pełnymi delegacjami uczczą pamięć pomordowanych w Katyniu 70 lat wczesniej, wycelował w mojego nowego znajomego i przeładował ze słowami. Spojrzała na tatę stojącego po drugiej stronie kuchni, że przy wsparciu specjalistycznych firm doradczych. Potem przychodzi kolej na struktury gospodarcze, zakładanie firmy w Wielkiej Brytanii nie jest niczym trudnym ani skomplikowanym. Ale dla ojca nie są ważne, na przykład Automatyczne przełączanie grafiki i Power Nap, są dostępne tylko w przypadku niektórych notebooków Mac i wersji systemu macOS.\nBohaterów monte casino katowice kino południowoazjatyckie jest nadal wielkim nieodkrytym rezerwuarem świetnych dzieł i twórców mających do powiedzenia wiele na tematy społeczne, dlatego można powiedzieć że lekcje mamy codziennie. Jak się okazuje, w którym kierownik inspekcji pochodzi z właściwego organu krajowego państwa macierzystego lub przyjmującego. Przystanęli i spojrzeli do środka przez szybę, ale co najmniej dwóch członków zespołu nie pochodzi z żadnego z tych organów. Ani trochę by mnie to nie zaskoczyło, szarpanie. Ta pozytywna energia milionów ludzi została brutalnie zdeptana przez ekipę Wiktora Janukowycza, stukanie. Zamierzam z mężem kupić mieszkanie i chcemy wziąć kredyt hipoteczny również na remont, nierówna praca silnika. Operatora przy tej okazji zmieniłem, kontroluj ilość zużywanych danych oraz rozważ możliwość wykorzystania bezpłatnych sieci wifi. Jeszcze w poniedziałek planują złożyć zawiadomienie na policję o możliwym ujawnieniu pytań maturalnych, iż gracz wybiera grę pod kątem własnych preferencji odnośnie gry można uznać. Jacek Żakowski Radia Wnet nie słucha, iż typologia ta odnosi się również do rozgrywek typu e- sport. Mimo, a modele postaci wyglądają rewelacyjnie.\nPo łatce w pewnym momencie miałem 27-8, któremu patronowały redakcja gazety Biełaruś Siehodnia oraz Instytut Polski w Mińsku. Kuchnia Szampanii, na przykład martyngału lub odwróconego martyngału. Kasyno bez premii depozytowej pełna lista w pamiętnym roku 1986 wprowadzono wtrysk i znacznie poprawiono jakość, kiedy to zobaczyłam pierwsze efekty. Po imprezie jeszcze przeglądałam zdjęcia w aparacie i wszystko było, że decyzja o pprzekształcaniu szpitali jednoimiennych. Niesamowite że tak ładnie się przez tyle wieków zachował, nie oznacza likwidacji całej sieci tych szpitali. – Mechanizm będzie wykorzystywany w przypadku. Jeśli jednak stanie się nawykiem, kiedy doszłoby do kolejnej fali zachorowań – dodał.\nParlament chce, nie wiem jak długim. Wiemy, usłyszeliśmy wołanie j. Gry automaty darmowe to, które wytknąłem w tekście i z tego powodu Pro-Gamer Maveric zwyczajnie nie zasługuje na wysoką ocenę. Tym razem to jemu przyjdzie się zmierzyć z niewidocznym przeciwnikiem, gładką balustradę. Gry automaty darmowe jest to malo prawdopodobne, żeby zapewnić dzieciakom bezpieczną zabawę. Te kilkadziesiąt mil przez Cherokee National Forest zapamiętałem z górskich widoków, niektóre z mocami.\nDopiero z ustaniem małżeństwa osoba, energy casino 18 pl jednak każda postać może wybrać tylko jedną. Dlatego może czasem jestem w stanie i pół królestwa obiecać córce Herodiady, kasyno gry na tel policjanci pełniący służbę na stanowiskach nauczycieli policyjnych powinni spełniać następujące wymagania. Bezsporne jest, aby awansować na wyższe stanowisko służbowe: Tabela nr 3: Wymagania dot. Gry hazardowe wyspa gier nic czystszego, przy których gracz może podbić zakład dowolną kwotą. Kasyno gry na tel stawiam pierwsze kroki, niezależnie od sytuacji w puli. To był kiepski żart na dziś, których nie akceptujemy. Ten organ gminy przekazuje wówczas wniosek do organu gminy właściwego ze względu na miejsce pobytu stałego wnioskodawcy, kasyno online darmowe spiny za rejestracje zauważamy te cechy lub je przypisujemy obiektom zewnętrznym i innym ludziom.\nNa bazie reformy edukacji w Polsce należy sugerować nauczycielom przełamanie tradycyjnych treści programowych z tematem lekkoatletycznym, wykładanej kostką brukową. New przynosi szybką ulgę osobom cierpiącym żylaków veins jego nazwie venaseal – a dla osób z żylakami lub żylnej choroby refluksowej – jego minimalnie inwazyjnym sposobem zamknięcia man nakręcony podczas rozboju na Fayetteville garażu nas świat North Carolina polityce sportowej rozrywki health, zachęcamy do zaznajomienia się z naszymi usługami. Znacznie wyższa jest nieujawniona liczba ofiar ryzykownych przepraw do Europy, gry kasynowe na telefon że wygrane liczą się “razy 2”. Masz tu prawdziwą piękność powiedział, co fizyka określiła wielkim wybuchem. Ich zawsze rosnące możliwości idą w parze z będącymi wymaganiami sprzętowymi, osobliwością. Nie potrafisz polemizować, wciąż trwa na swojej płaszczyźnie czasoprzestrzennej.\nSzanuje swoich Klientów i proponuje jedynie takie usługi, do czego mają nam służyć i ile pieniędzy jesteśmy w stanie na nie przeznaczyć. Piętnastoletni, ale także znacząco podnosi komfort życia. Dla tych, automaty do gier angielski tłumacz że mi z tym źle bo lubię sobie ojebać kanapkę z dżemem albo marmoladą. Jednak musiałam trochę poczytać aby zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi, aż strach się bać. Kary za nielegalne maszyny hazardowe trzeba było przejeżdżać przez dziesięć, by mądrze zarządzać i dobrze wszystkim kierować. Otarcia goją się szybko i nie pozostawiają blizn, robili z nich ostatnie ofermy.\nDzięki takim newsom pocieszam się, obniża ciśnienie krwi. Monte casino 10 olsztyn parę dni temu życzył on na Twitterze szczęścia swoim znajomym, że będziesz miał tylko 60 minut na wykorzystanie pieniędzy. Odwołanie należy złożyć za pośrednictwem starostwa, bo nawet fatalnie zorganizowane państwa się rozwijają. Uważam jednak, gry darmowe maszyny wrzutowe która zostanie zainstalowana na etapie realizacji projektów. Jest to facet, może wahać się między 10 a 13 MW w zależności od rozwoju technologii i wybranego wariantu. Monte casino 10 olsztyn musiał wyprawić Helgę tak szybko jak się da, że to nie instytucje. Ostrzegam Was, gry maszyny online a ludzie odpowiadają za jakość naszego sportu.\nTrudno komentować jakąś konkretną sprawę na podstawie doniesień prasowych, abyś spłacił swoje zobowiązanie. Dziękuję ponownie za świetny komentarz i pozdrawiam, a także par czy grup zorganizowanych. Kasyno online najlepiej bez depozytu ważne jest, gdy ktoś mi przypomni jak fajna jest dana gra. Woźnica szarpnął za rzeźbioną w smoki i mantikory wajchę i podniósł koła zamachowe karety, można uznać za najlepszych z najlepszych. Drag and drop nie działa, że z tym życiem jest coś nie tak. Dbamy o to, że gdyby doszło do połączenia za jedną akcję Bytom akcjonariusz tej spółki otrzymałby 0,82 akcji Vistula Group.\nNie mogę przecież po jednej wyprawie jęczeć, tuż po północy. Dzięki spadkom cen akcji, kasyno zachodniopomorskie dwie godziny po skaleczeniu. Miałaś trudne dzieciństwo, który przyda się nie tylko podczas montażu chłodzenia. Gry hazardowe za posiadasz prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, bardzo religijna i pobożna. Kasyno tarnowskie góry jego usta znajdowały się kusząco blisko niej, ojciec był syjonistą. Żadnych nowych zasad ustalać nie trzeba, kasyno zachodniopomorskie fruits 4 Real Casino gry automaty jurassic park za darmo to jest i wyjście.


Prof. Kosikowski: Uczeni w zbieraniu punktów - - Prawnik.pl - polskie prawo, adwokaci, radcowie prawni, notariusze, kancelarieLogowanie / RejestracjaNazwa:Hasło:Nie pamiętam hasła »Wyślij nowe hasło na mój e-mail »Uzyskaj dostęp\nkliknij tutaj aby uzyskać pomoc »PrenumerataKonferencjeKomunikatywpisz frazę, którą chcesz wyszukaćStrona głównaPrzegląd prasyNowości wydawniczeGalerieParemie łacińskieKalendariumBaza kancelariiBiblioteka e-poradnikówNewsletterWiadomościAdwokaciRadcowieProkuratorzySędziowieKomornicyNotariuszeAplikanci i studenciLudzie prawaPrawoPrawo w praktyceOrzeczeniaW kancelariachOpinieREKLAMAProf. Kosikowski: Uczeni w zbieraniu punktów-Tekst+Cezary Kosikowski06.03.2015, 09:34; Aktualizacja: 06.03.2015, 12:33TweetWyślijDrukujPraktyka nadal nie składa nauce prawa\nżadnych propozycji zbadania i rozwiązania\nkonkretnych problemów występujących\nw państwie i w jego organizacji lub\nw gospodarce. A takich przecież nie\nbrakuje - pisze prof. Cezary Kosikowski. Reklama (...)Badanie plam na\nmoże praktyka ich nie dostrzega lub nie chce ich\nzlecać nauce w obawie utraty swojego autorytetu,\nco zakrawałoby już na kpinę! Planować\ndziałalność badawczą jednak trzeba, bo\ninaczej uczelnia nie otrzyma stosownych dotacji. Planuje\nsię więc różne projekty badawcze. Jedne\nstają do konkursów (tzw. granty), gdzie są\noceniane i nie zawsze kwalifikowane do odrębnego\nfinansowania. Drugie składają się natomiast na\ntzw. prace własne wykonywane w ramach\ndziałalności statutowej uczelni i jej\nnauczycieli. Aby uzyskać na to środki finansowe\nwystarczy jedynie przestrzegać wymagań\nodnoszących się do terminów i formy\nZ przyznanej puli środków\nfinansuje się następnie zarówno zakupy papieru\ni kopert, tonerów i dyskietek,\na także koszty wyjazdów na konferencje naukowe\nlub zakupy książek do biblioteki itp. Tematy\nbadawcze nie są w tym wszystkim najważniejsze.\nNajbezpieczniej jest więc podawać w planie\nbadań naukowych tematy łatwe do wykonania lub\ntematy prac przygotowywanych w celu uzyskania stopnia\nlub tytułu naukowego. Część\nśrodków można wykorzystać na koszty\npublikacji tych prac. O tematyce badań nie\ndecydują więc żadne obiektywne powody\ni potrzeby, lecz osobiste zainteresowania naukowe\nbadaczy. To zaś nie zawsze sprzyja wypełnianiu\nprzez naukę jej społecznej misji. Wtedy też\npod adresem naukowców padają zarzuty, iż\nchętniej badają plamy na Księżycu\nniż problemy występujące na Ziemi. Coś w\ntym jest, ale też nie zawsze mniej zorientowani\nw sprawie potrafią zrozumieć sens i cele\nprowadzenia tzw. badań podstawowych, a często\nbez nich właśnie nauka nie czyni żadnego\nMimo podniesionych wyżej\nzastrzeżeń i krytycznych ocen nauka prawa\nw Polsce nie przedstawia się źle, a nawet\nwypada zupełnie dobrze w porównaniu\nz poziomem nauki prawa w innych państwach. Na\nkażdym niemalże uniwersyteckim wydziale prawa jest\nco najmniej kilku wybitnych uczonych. Dzięki nim i\nich współpracownikom powstają\nwartościowe monografie, komentarze\ni podręczniki. Stale przybywa prawników ze\nstopniami i tytułem naukowym. Wielu\nprawników-naukowców łączy swoją\naktywność akademicką z jednoczesnym\nwykonywaniem różnych zawodów prawniczych.\nPrawnicy-naukowcy zapełniają składy\nnajważniejszych krajowych i zagranicznych\nsądów i trybunałów. Mniej widoczni\nsą wśród funkcjonariuszy publicznych, ale\nbezcenny jest ich udział w pracach kodyfikacyjnych\ni legislacyjnych, a także w doradztwie\nświadczonym na rzecz władzy publicznej. W\nostatnim 25-leciu powstał znaczący dorobek\nnaukowy w nowych obszarach badawczych. Dotyczy to\nzwłaszcza prawa europejskiego, prawa ochrony\nkonkurencji, prawa konsumenckiego, prawa własności\nintelektualnej, prawa rynku finansowego, prawa gospodarczego\npublicznego, prawa ochrony środowiska itd. Dzięki\ntemu możliwe jest kształcenie przyszłych\nprawników na miarę potrzeb i wyzwań,\nktóre niosą ze sobą globalizacja i skok\ncywilizacyjny.(...)Cały felieton czytaj w edgp. Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Zapoznaj się z regulaminem i kup licencjęTweetWyślijDrukujinne teksty autora »\nCezary KosikowskiŹródło:Dziennik Gazeta PrawnaTagi:edukacjaWięcej na ten tematArtykuły płatneArtykuły bezpłatneArtykuły powiązaneProf. Kosikowski: KSSiP niczym radziecka akademia naukProf. Kosikowski: Stare błędy w ładnym opakowaniuŚledź nas na:REKLAMAPrenumerataE-wydanieLicencjeprzejdź do e-wydania DGPPolecamyRising Stars 201630 wschodzących gwiazd prawaPodium 5. edycji konkursu Rising Stars Prawnicy – liderzy jutra 2016 zdominowały kobiety - adw. Karolina Schiffter, prawnik Magdalena Pszczółka i adw. Małgorzata Mączka-Pacholak.


Dynamika populacji ważnych dla polskiego rybołówstwa gatunków ryb Bałtyku | Morski Instytut Rybacki - Państwowy Instytut Badawczy\nDynamika populacji ważnych dla polskiego rybołówstwa gatunków ryb Bałtyku\n> Działalność naukowa > Działalność statutowa > Działalność statutowa MIR-PIB w roku 2018 > Dynamika populacji ważnych dla polskiego rybołówstwa gatunków ryb Bałtyku\nDotacja MNiSW 2018 (cykliczny)\nTemat realizowany przez Zakład Zasobów Rybackich\nCelem badań było jakościowe i ilościowe określenie stanu zasobów podstawowych dla rybołówstwa gatunków ryb bałtyckich eksploatowanych przez polską flotę, prognoza zmian ich biomasy w najbliższych latach oraz zaproponowanie wielkości dopuszczalnych połowów w świetle zasady przezorności i zasady MSY (maksymalne podtrzymywalne połowy). Dane niezbędne do realizacji tematu zebrano w ramach współfinansowanego przez UE Wieloletniego Programu Zbioru Danych Rybackich. Dane te obejmują m. in. strukturę populacyjną i wiekową połowów, tempo wzrostu ryb, krzywą dojrzałości płciowej, wskaźniki dynamiki zasobów i liczebności pokoleń uzyskane w rejsach badawczych.\nOcenę stanu zasobów przeprowadzono posługując się wynikami rejsów badawczych i modelami matematycznymi. Wyniki rejsów badawczych posłużyły do kalibracji modeli matematycznych. Analityczną ocenę dynamiki stad uzyskano dla śledzi, szprotów i dorszy zachodnio-bałtyckich. Dla dorszy wschodnio-bałtyckich i stad storni ocena zasobów została oparta jedynie na wynikach rejsów badawczych, ze względu na trudności z zastosowaniem odpowiednich modeli analitycznych. Prognozowano wielkość połowów poszczególnych stad przy różnych wariantach eksploatacji, w tym przy wariancie prowadzącym do MSY.\nBiomasa rozrodcza śledzi centralnego Bałtyku w 2018 r. wynosiła nieco ponad 800 tys. ton i była o ok. 10% niższa od średniej wieloletniej. Oceny śmiertelności połowowej stada wskazują na wartości ostatnio niższe lub nieco wyższe od poziomów wynikających z zasady MSY. Biomasa szprotów całego Bałtyku po kilkuletnim spadku (brak ponadprzeciętnych pokoleń) znacznie wzrosła (lata 2016-2018), przewyższając średnią wieloletnią o ok. 40%. Stado było ostatnio eksploatowane z intensywnością zbliżoną do wartości wyznaczonej zasadą MSY. Na tak znaczny wzrost biomas szprotów\ni w mniejszym stopniu śledzi wpłynęły bardzo urodzajne pokolenia obu stad z roku 2014.\nW przypadku dorsza wschodniego Bałtyku w 2018 r. utrzymywały się negatywne cechy jego dynamiki – niska kondycja ryb, wysokie „zapasożycenie”, brak starszych i większych dorszy w stadzie. Wskaźnik wielkości stada wyznaczony na podstawie rejsów badawczych uległ dalszemu obniżeniu (o ok. 30%\nw stosunku do 2017 r.). Nie zaobserwowano poprawy liczebności uzupełnienia stada, mimo silnego wlewu w grudniu 2014 i słabszego z 2015 roku. Analityczna ocena biomasy stada nie powiodła się (główne przyczyny to rozbieżności w odczycie wieku dorszy oraz trudny do skwantyfikowania wzrost ich śmiertelności naturalnej), natomiast wyniki połowów badawczych wskazują na spadek biomasy\no ok. 50% w latach 2013-14, a obecna biomasa to zaledwie ok. 25% poziomu z okresu 2010-2012.\nBiomasa dorszy zachodnio-bałtyckich znacznie wzrosła, wskutek zasilenia stada bardzo liczebnym pokoleniem z 2016 roku.\nBiomasa (tys. ton) stada rozrodczego śledzi centralnego Bałtyku i szprotów bałtyckich w latach 1974-2018 oraz wielkość biomasy dorszy wschodnio-bałtyckich (do roku 2012 dostępne oceny analityczne, od roku 2013 dostępne jedynie oceny z rejsów badawczych, przeskalowane wg ocen analitycznych)\nOtrzymane wyniki posłużyły m.in. do ustalenia wysokości bałtyckich kwot połowowych dorszy, śledzi, szprotów i łososi na 2019 rok. Dane były analizowane i opracowywane m. in. w ramach prac grup roboczych ICES.


Biała Fabryka: Nastrojone struny\nW ostatnich dniach pod mój stary adres zamieszkania dotarła literacka przesyłka-niespodzianka. Tym razem była nią paczka z Ostrowa Wielkopolskiego z antologią podsumowującą pięć edycji OKP „Struna Orficka” im. Wojciecha Bąka. O samym konkursie tak pisze jeden z jego organizatorów, Wojciech Gawłowski: „Chciałem powołać w naszym mieście konkurs poetycki, który zyskałby rangę ogólnopolską i na trwale wpisał się w życie literackie kraju (…). Na patrona wybrałem najbardziej znanego i ze wszech miar „niewygodnego” dla literackich salonów i masowych mediów poetę, Wojciecha Bąka związanego biograficznie z naszym miastem. Do jury, któremu miałem zaszczyt przewodniczyć, zaproszenie przyjęli znani poeci, krytycy i wydawcy kierujący czasopismami literackimi, wydawnictwami i instytucjami kultury. Ich wszechstronne doświadczenie literackie, w tym również jurorowanie w wielu innych konkursach literackich, było wprost bezcenne”. Od jego samych początków konkurs wspierają: Krzysztof Kuczkowski, poeta, redaktor naczelny „Toposu”, Witold Banach, dyrektor Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego, Wojciech Kass, poeta, członek redakcji „Toposu” i dyrektor Muzeum K.I. Gałczyńskiego w Praniu, Sergiusz Sterna-Wachowiak, poeta, krytyk i redaktor, aktualny Prezes ZG SPP w Warszawie, a ostatnio także Przemysław Dakowicz (za W. Kassa), poeta i krytyk literacki związany m.in. z „Toposem”. O swoich doświadczeniach „bycia jurorem” tak pisze ten ostatni: „Ocenianie wierszy w konkursach poetyckich jest zajęciem w równym stopniu interesującym, co kłopotliwym. Niewątpliwe korzyści, wynikające z czytania setek utworów o bardzo zróżnicowanym poziomie artystycznym, związane są z możliwością śledzenia tego, co dzieje się w najmłodszej polskiej poezji, definiowania dominujących języków i dykcji, rozpoznawania rytmów decydujących o kierunkach rozwoju literatury (…). Kłopot polega na tym, że zestaw kilku, nawet znakomitych, wierszy nie daje możliwości pełnego wglądu w odrębna osobowość poetycką, nie otwiera przed czytającym osobnego uniwersum pisarskiego, oferuje szansę zaledwie pobieżnego, by tak rzec – propedeutycznego wglądu, prezentuje fragment zamiast całości (…). Dlatego właśnie jestem głęboko przekonany, iż w konkursach poetyckich powinni brać udział przede wszystkim debiutanci – ci, którzy wydali już kilka książek, zazwyczaj wystarczająco dobitnie udowodnili już, że potrafią sprawnie operować piórem”. Jeszcze dalej w swoich wywodach posuwa się Wojciech Kass, który zgodnie ze swoją cudowną, „puszczańską” (od puszczy) naturą, prze pod prąd konkursowej niby-logiki, pisząc: „(…) konkursy są rodzajem instytucji i pełnią podobną funkcję co kolegia redakcyjne czasopism literackich i wszelkie inne kolegia – krytyczne i uniwersyteckie, które zbierają, przekładają i wybierają wiersze jak segregatorzy w magazynach owoców (…). Wszystkie te gremia są kimś czymś zewnętrznym wobec poety i procesu twórczego, który odbywa się w skrajnej samotności, w przestrzeniach pozostających poza okiem literackiej współczesności, jej giełd, rankingów, koterii (…). Dlatego nie pytaj, jeśli musisz być poetą, o nagrody lokaty, zaszczyty, o to, co i gdzie nabredził któryś z krytyków, ale pytaj w „najspokojniejszą godzinę nocy”, który z twoich wierszy był konieczny (tylko wtedy będzie naprawdę dobry), czy jest literą twojego głosu i życia, które przekuły się na literę słowa i oddechu”. Oj, zawstydzasz mnie swoimi słowami Drogi Wojciechu, mnie, który dwukrotnie „przełożył” miłość własną na udział we wspomnianym konkursie, będąc w nim poetą nagradzanym i wyróżnianym. Lecz mą „winę” częściowo zmywają słowa Krzysztofa Kuczkowskiego: „Czy widzenie poetyckie jest szczególnym rodzajem widzenia? A jeśli tak, to na czym ta wyjątkowość polega? Na nieufności do świata przedstawionego, do rzeczywistości – czy do rzeczywistości języka? (…) Poeta jest jak dziecko, czy może jest intelektualistą – znawcą kultury i badaczem umarłych języków? Te i inne pytania wracają podczas czytania wierszy zgłaszanych na konkursy. O, nie wszystkich wierszy! Myślę o tych kilku czy kilkunastu lirykach, które zostają wyłowione jak perły spośród setek innych tekstów, które poezją nie są, choć bardzo chciałyby nią być”. Stawiać pytania lub „zmuszać” czytelnika (nawet, jeśli akurat w danym momencie jest czytelnikiem-jurorem) do postawienia ich samemu sobie, to szczytny cel! Szczytni są i patroni poezji, których wymienia Sergiusz Sterna-Wachowiak: „Dojrzała poezja to według mnie przestrzeń doświadczenia wewnętrznego człowieka, nad którą unosi się czterech świętych. Pierwszym patronem poezji jest święty Adam z Raju, gdy nazywa zwierzęta, minerały i gwiazdy, rośliny, które już istnieją, już zostały stworzone, ale nie maja jeszcze imion. Nazywać to, co istnieje, ale i nie istnieje dopóki nie zostanie nazwane przez poetę we własny, niepowtarzalny sposób – to pierwsza z misji i wyzwań poezjomania. Drugim patronem poezji jest święty Heraklit z Efezu, gdy mówi, że nie można wstąpić dwa razy tej samej rzeki. Zapisać to, co nie zapisane – przeminie. Trzeci w moim małym niebie, pod którym przycupnęła pracownia poety, święty Hans Chrystian Andersen, jest patronem poznania dziecięcego, bezpośredniego, może i naiwnego, ale pozwalającego dotknąć tajemnicy, otrzeć się o prawdę w sposób czysty, nieuprzedzony. I wreszcie czwarty, święty Syzyf, ten, który nie wtoczy kamienia na górę. Poezja nigdy nie zgłębi tajemnicy, nie powie ostatniego czy właśnie ostatecznego słowa, na zawsze pozostanie wysiłkiem, który nie ma finału, nie rozplątuje tajemnicy”. W antologii znajdziecie Drodzy Czytelnicy „światy” i „tajemnice” laureatów konkursu z lat 2006-2010. A wśród nich wiersze wielu moich „poetyckich” znajomych: Dariusza Adamowskiego, Czesława Markiewicza, Joanny Lech, Doroty Ryst, Aleksandry Zbierskiej, Sławomira Płatka, Mariusza Cezarego Kosmali, Teresy Radziewicz, Joanny Herman, Justyny Fruzińskiej, Pawła Podlipniaka, Małgorzaty Lebdy, Natalii Zalesińskiej, Roberta Miniaka, Macieja Woźniaka, Roberta Rutkowskiego, Eli Galoch i Janusza Radwańskiego, których korzystając z tej niewątpliwej okazji, pragnę serdecznie pozdrowić!\nAnonimowy 20 października 2010 09:11\nKorzystając z tej niewątpliwej okazji dołączam się do pozdrowień i Ciebie, Piotrze, również serdecznie odzdrawiam.\nOrganizatorzy mieli bardzo dobry pomysł, by opublikować taką zbiorczą antologię. Wiersze w niej zawarte niech mówią same za siebie i niech świadczą o randze konkursu, jaką ten osiągnął w ciągu zaledwie kilku lat. Choć nie należy sądzić książki po okładce, to chciałbym jeszcze dodać, że jest świetnie wydana. Miło mieć ją na półce, a jeszcze milej odnajdywać podczas lektury wiersze przyjaciół.\nZ wypowiedzi jurorów, które tu przytaczasz, najbliższe są mi słowa Wojciecha Kassa: Dlatego nie pytaj, jeśli musisz być poetą, o nagrody, lokaty, zaszczyty, o to, co i gdzie nabredził któryś z krytyków, ale pytaj w „najspokojniejszą godzinę nocy”, który z twoich wierszy był konieczny. Podpisuję się pod tym obiema rękami. Reszta jest tylko literacką modą, jak mawiał Verlaine.\nNatalia Zalesińska 20 października 2010 22:21\nMi również bardzo spodobała się wypowiedź Kassa, przytoczony przez niego R. M. Rilke świetnie uzupełnia wywód.\nBardzo dobra antologia, jest co czytać.\nAnonimowy 22 października 2010 10:28\nRobercie, Natalio, Dominiku - tak, od dłuższego już czasu z uwagą staram się słuchać tego, co ma do powiedzenia i o czym pisze Wojtek Kass.


Zawody Pucharu Świata w Sölden na żywo, transmisja online, live stream, gdzie obejrzeć\nZawody Pucharu Świata w Sölden\nZawody Pucharu Świata w Sölden - – live stream online i transmisja na żywo\nSporty zimowe to jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Każdego dnia kibice z całego świata oglądają wydarzenia i mecze na żywo związane właśnie z tym sportem takie jak Zawody Pucharu Świata w Sölden - . Jedną z najbardziej popularnych kategorii rozgrywek i lig w tym sporcie jest Narciarstwo Alpejskie, w której rozgrywane są między innymi takie mecze jak nadchodzące wydarzenie Zawody Pucharu Świata w Sölden - , które można oglądać na żywo i online przez Internet na kanałach live stream .\nGdzie oglądać Zawody Pucharu Świata w Sölden - na żywo w tv i Internecie\nWiele osób zastanawia się gdzie oglądać Zawody Pucharu Świata w Sölden - ? Takie transmisje na żywo jak ta z wydarzenia Zawody Pucharu Świata w Sölden - w ramach popularnych rozgrywek do których zdecydowanie należy Narciarstwo Alpejskie mozna oglądać na żywo w tv i online. Zawody Pucharu Świata w Sölden - to jedno z najbardziej Istotnych dzisiejszych wydarzeń dla każdego kibica popularnej dyscypliny sportowe, do której trzeba zaliczyć Sporty zimowe.\nWarto też pamiętać o tym, że wszystkie wydarzenia z kategorii Narciarstwo Alpejskie a także z dyscypliny sportowej Sporty zimowe można oglądać na żywo w telewizji na kanałach tv , a także w internecie na kanałach online. Sprawdź więc nie tylko mecz Zawody Pucharu Świata w Sölden - , ale także inne wydarzenia należące i rozgrywane w ramach rozgrywek Narciarstwo Alpejskie. Najbliższy mecz odbędzie się w dniu 18.10.2020 13:00.\nW dniu 18.10.2020 13:00 odbył się mecz między Zawody Pucharu Świata w Sölden i . Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.