owaPASTELOWA - LEPSZE ŻYCIE | Pewnie niektórym z Was śni się ucieczka na wieś. Nam sie to udało i zaczęliśmy lepsze życie. - strona 8\n23 marca 2013 awapastel 1 komentarz\nJeszcze w styczniu mieliśmy pierwsze spotkanie z księdzem. W mieście jest inaczej, ale tu ksiądz chodzi po kolędzie nawet naraz po świętach. A w naszej wsi jest tradycja, ze co roku inny gospodarz obwozi księdza z ministrantami po wszystkich gospodarstwach i potem częstuje ich obiadem, a czasem jeszcze inny gospodarz zaprasza na kawę z ciastem. Tym razem księdza woził Marcin, Malwina szykowała obiad, a kawa miała być u nas. Uszyłam specjalny obrus, bo wiedziałam, że to dla Jacka ważne.\nZ sąsiadami wyliczyliśmy, że kolęda miała się zakończyć koło dwunastej, obiad u Marcinów z godzinę, a potem do nas. Ponieważ jednak nie chciałam aby koty przespacerowały się po jasnym obrusie, wszystko czekało złożone z boku, a Malwina miała do nas zadzwonić, kiedy ksiądz do niej przyjedzie, to będziemy mieli czas rozłożyć i przebrać się.\nMalwina zadzwoniła koło dwunastej, ale – jako młoda gospodyni – tak się zestresowała, biedna, że zadzwoniła dopiero kiedy ksiądz od niej wyjeżdżał, a to oznaczało, że w chwili gdy odkładaliśmy słuchawkę ksiądz wjeżdżał na podwórko. Wpadliśmy w popłoch. Jacek zaczął przebierać spodnie , a ja zdążyłam narzucić obrus na stół i postawić świece . Ministranci z księdzem weszli do domu kiedy Jacek nie dokończył jeszcze zakładać koszuli. Ale ksiądz poczekał cierpliwie, sam zapalił świece, a potem odbyło się tradycyjnie. Ksiądz poświęcił nasz dom.\nJestem buddystką, wiec stałam z tyłu, ale gdy doszło do całowania krzyża, powiedziałam księdzu, że nie jestem katoliczką, a on nadzwyczaj spokojnie przeszedł nad tym do porządku dziennego. Potem była kawa, ciasto i interesująca rozmowa. Normalnie i sympatycznie. Okazało się, że ksiądz Kostka pracuje w tej parafii już piętnaście lat, a jest solidnie wykształcony i zna kilka języków. Jest też miłośnikiem opery i operetki, czym nie mogliśmy go uraczyć, bo sami nie słuchamy takiej muzyki. Ksiądz opowiedział też o Sanktuarium Maryjnym w pobliskim Strunowie, gdzie raz do roku odbywa się odpust, a dwa razy w miesiącu msze z ojcem egzorcystą.\nOd Malwiny dowiedzieliśmy się, że te msze nazywa się tu odrobaczaniem i podobno ludzie przewracają się pod naporem mocy oczyszczającej egzorcysty. Nie kwestionuję jego mocy, ale sądzę, że dla nich to taka terapia. Sami we własnych sumieniach dokonują rachunku i ewentualne poczucie winy każe im upaść przed księdzem.\nBo tutejsi ludzie mają w kościach zasady wiary. Dawno nie słyszałam tak żarliwych śpiewów, jak tu na odpuście – to nie było żadne zawodzenie i fałszowanie, oni śpiewają czystymi głosami, z takim zaangażowaniem, że ciarki chodzą po skórze. To jest jak nasza mantra, na pewno niesie dobrą energię.\nDla mnie nieistotna jest religia jako przynależność do grupy, a tylko liczy się czy ona prowadzi w dobrą stronę. Nie jest ważne czy to katolicyzm, judaizm, shinto czy hinduizm, istotne by człowiek starał się być lepszy, walczył ze swoimi słabościami, nie krzywdził, nie zadawał bólu i nie niszczył świata.\nBardzo przekonuje mnie śpiewany w kilku językach tekst piosenki The Klezmatics : „I ain’t affraid of your churches, I ain’t affraid of your tamples, I ain’t affraid of your praying, I am affraid of what you’re doing in the name of your God”.\nW Chrześcijaństwie nie odpowiada mi antropocentryczny stosunek do świata. Buddyzm jest mi bliższy. Ale staram się nie oceniać innych i szanować ich wiarę, odrębność i tradycję. Każdy ma prawo wybrać drogę do boga, do mądrości do tajemnicy życia, jakkolwiek by to nazywać, chodzi o najwyższą wartość.\nMiałam trochę obaw, że w takim zaściankowym środowisku moja odmienność religijna zostanie źle odebrana. I mile się rozczarowałam. Nasi sąsiedzi, którzy przestrzegają zasad swojej wiary w nie wynaturzonej jej wersji, są tolerancyjni. W naszej wsi mieszka jeszcze pani Zosia, Świadek Jehowy i nikt o niej złego słowa nie powie.\nAle, mam wrażenie, że dopiero po kolędzie naprawdę zostaliśmy przyjęci do tutejszej społeczności jako rodzina. Wizyta księdza była pewnego rodzaju egzaminem, zaś pojawienie się Jacka w kościele – w oczach sąsiadów – wprowadziło nasze życie na właściwe tory. A, jak mówi Jacek, uśmiech babci Władki – bezcenne!\nNie znaczy to, że tu mieszkają anioły, o nie! Najpaskudniejszą przywarą jest tu plotkowanie. Do nas zbyt wiele nie dochodzi, ale czasem słyszymy, jakie głupoty ludzie wygadują. Chyba z nudów. Jak mówi Malwina, niech już będzie ta wiosna, to nie będą mieli czasu wymyślać.\nJeszcze kilkakrotnie spotykaliśmy się z księdzem Kostką na pogaduchy przy kolacji i był to naprawdę interesujący człowiek. Jest Kaszubem, a jego matka Niemką, która jako dziecko nie odpłynęła z rodziną po wojnie z Gdańska do Niemiec, bo się rozchorowała. Rodzina zostawiła ją u znajomej Polki, by wydobrzała, a sami, razem z dziesięcioma tysiącami innych uchodźców wsiedli na statek Gustloff i, po storpedowaniu Gustloffa przez okręt radziecki, wszyscy zginęli. A matka księdza, która przyszła z opiekunką pożegnać się z rodziną do portu w Gdyni, widziała płonący na redzie statek.\nPodobno, jak podają Wikimedia, „storpedowanie jednostki pomocniczej, idącej w konwoju, było jednak całkowicie zgodne z prawem wojennym, a konkretnie z układem londyńskim z 1936 roku, regulującym zasady prowadzenia wojny podwodnej”. Jak widać, historia nie jest łaskawa dla żadnej z ofiar, bez względu na narodowość.\nPod koniec zeszłego roku ksiądz Kostka odszedł na emeryturę. Teraz mamy młodego, pełnego zapału proboszcza, który przyszedł tu z miasta i też jest zaskoczony prawdziwością wiary i pobożnością mieszkańców.\n22 marca 2013 awapastel Komentowanie jest wyłączone\nNa podwórku przybywało nam stołowników. Całe stada ptaków przylatywały pod jabłonki. A ja skrzętnie jesienią sprzątnęłam resztki opadłych owoców, co – jak mi potem powiedział Witek – było błędem, bo tutejsze ptaki od, zawsze przylatywały zimą do sadów na wyżerkę, a do wiosny nie było już śladu po opadłych owocach. Zjawiły się też sikorki bogatki i modre, powiesiliśmy więc słoninę i nasypaliśmy ziarno ze słonecznikiem do butelek-karmników. A potem pojawiły się jeszcze trznadle, dzwońce, drozdy, jemiołuszki, pierwiosnki, tęgodzioby, oczywiście kosy, sójki, ale i dzięcioły, które gustują w słoninie tak samo jak sikory. Mamy tu jeszcze jerzyki, jaskółki, wrony siwe, prawdziwe kruki, bociany, żurawie, na jeziorze łabędzie i czaple siwe, błotniaki, kanie, a nad naszym domem orły bieliki uczą latać młode. Ależ to jest widok!\nTo ptasi raj! Na lato przylatuje wiele jeszcze innych gatunków, ale nie ujawniają się same, bo od człowieka nie potrzebują niczego, prócz spokoju i budują gniazda w pobliskich zaroślach, trzcinach i na drzewach. Tylko czasami mój szanowny kotek przynosi mi w darze jakiegoś martwego biedaka.\nWitek mówi, że teraz na jeziorze jest mało ptaków, że kiedyś to na wiosnę tu po prostu był hałas, ale jest za dużo lisów, no i, niestety, mamy tu norkę amerykańską, gatunek o morderczych skłonnościach. Norka amerykańska uciekła z hodowli i jako gatunek znakomicie zaaklimatyzowała się w tutejszych warunkach, bo właściwie nie ma wroga. Poluje zarówno na lądzie, w wodzie, jak i na drzewach. Nie ma więc przed nią ucieczki. Niszczy jaja ptakom, zagryza młode. Jest naprawdę agresywna i zabija nie tylko z głodu. Czytałam kiedyś, że w parku zoologicznym pod Łebą w jedną noc potrafiła zamordować pięćdziesiąt ptaków ozdobnych. U nas też źle się zasłużyła się, bo w nocy u sąsiada pozagryzała śpiące w szopie młode koty i kilka kur. Nie widziałam jej jeszcze na oczy, ale zła sława ją wyprzedza.\nNadmiar lisów ( a faktycznie sporo ich widuję, ale jakieś drobne) jest podobno przyczyną małej liczby zajęcy. Do nas przykicuje parka, codziennie teraz widzę ślady na śniegu, a na wiosnę to obserwowaliśmy jak się ganiają w miłosnym zapędzie – wtedy są tak sobą zajęte, ze nasze towarzystwo im nie przeszkadza.\nCodziennie wieczorem nawiedzają nasze pole sarny, nad jeziorem drogę wydeptują jelenie, a młode dziki, jak nam powiedział leśnik, buchtują na łące przed jeziorem. Napisałam: leśnik, a tu się mówi „leśny”, tak jak na pana listonosza mówi się „listowy”. Bardzo nam się to podoba.\nA na podwórku pojawiły się też dwie kotki. Jedną nazwaliśmy Lanserka, bo tak pięknie prezentowała się na parapecie, mizdrząc się i miaucząc przymilnie, acz donośnie. Czarna z białą mordką i zielonymi oczami. Piękna! To na pewno była kotka domowa, bo jak tylko miała sposobność, to wpadała do domu i robiła czystkę w miskach naszych kotów. A one ją tolerowały, bo baba.\nChociaż to nie jest takie oczywiste u kotów. Z lasu przywędrowała do nas tamtej zimy inna kotka; nazwaliśmy ja Składak, bo była dziwnie zbudowana. Czarna, puchata, z białymi łapkami, ale ogon miała rudy i łysawy, jakby doklejony od innego zwierzaka. Pędzel, jak tylko ją wyczuł za płotem, prychał i rzucał się na siatkę, a Cichosza przeganiał ją nawet za płotem. No nie była w ich typie i już. A kotka była młoda i milutka, ale bardzo płochliwa. Zjadała postawione w misce jedzonko, ale pogłaskać mogłam ją tylko kiedy piła mleko. Zresztą nie starałam się zbytnio jej oswajać, bo wiadomo było, że więcej kotów mieć nie możemy. Ale było mi jej szkoda, bo siedziała tak za domem na deskach, jakby to był kiedyś jej azyl. Może nawet tu się urodziła, kiedy jeszcze chałupa prawie stała otworem. Dlatego zbudowałam jej domek ze styropianu, wyłożyłam sianem i postawiliśmy go pod deskami od południowej strony. Skwapliwie z niego skorzystała i cały czas siedziała tam, ledwie widoczna, tylko ten nasz cholernik Cichosza podchodził i bił ją, a wtedy uciekała w pobliskie krzaki.\nOd czasu do czasu nawiedzał nas jeszcze czarno-biały kocur. Ponieważ pojawił się razem ze Składakiem, myśleliśmy że to kotka, a ponieważ miała biały pasek na nosie, dostała imię Strzałka. Ale jak nam obsikała samochód, to już wiedzieliśmy, że to kocur i został Szczałek. Jacek jest uczulony na zapach moczu nie kastrowanego kota. Staraliśmy się więc go przeganiać, ale, o dziwo, Pędzel siadywał z nim w komitywie i nie wykazywał żadnych skłonności do agresji. Za to Cichosza go gonił, no i tak pod wiosnę doszło do bitwy – Szczałek rozdarł Cichoszkowi ucho, ale został przepędzony.\n22 marca 2013 awapastel 1 komentarz\nPo wymianie okien i drzwi w domu zrobiło się ciepło. A tyle prac w domu było do zrobienia, a i w ogrodzie nie było widać końca roboty. Pieliłam, kopałam, siałam trawę, sadziłam, przesadzałam, obcinałam suche gałęzie, przycinałam krzewy, no i przecież trzeba było zdążyć do lasu na grzyby, a tu dzień coraz krótszy.\nListopad też okazał się ciepły, więc zdecydowaliśmy się jeszcze zostać, a w grudniu już wiedzieliśmy, że nie wrócimy do żadnego miasta. Pojechaliśmy tylko na chwilę żeby spędzić święta z mamą.\nJacek z Tymonem opatulili jeszcze strych wełną mineralną, zrobili ocieplenie domku-łazienki, wstawiliśmy tam olejak i dzielnie kąpaliśmy się w temperaturze około piętnastu stopni. I było to fantastycznie pobudzające. Najgorszy moment to było zdjęcie ubrania, potem pod gorący prysznic – bosko! Namiastka sauny. A jak się wychodziło w szlafroku, to przejście do domu nie robiło już żadnego wrażenia, chyba że był silny wiatr. Tylko deska była trochę zimna…\nW styczniu pojawiły się śniegi i mróz. Czasem temperatura spadała do minus dwudziestu pięciu stopni, a my dalej korzystaliśmy z naszej oryginalnej łazienki, tylko czasami klapki przymarzały po drodze do ziemi. Trzeba było pamiętać, by na noc przestawić piecyk pod rury, aby woda w nocy nie zamarzła.\nJacek zaczął coś na boku rysować, gadał z sąsiadami, aż oświadczył mi, że jednak wybudujemy łazienkę w domu. Zaplanował zabudowę części gospodarczej tak, że powstała łazienka i mały pokój do pracy. No i zaczęło się, Jacek zaprosił dwóch sąsiadów do pomocy, czasem dojeżdżał też Tymek. Pobliska hurtownia przywoziła duże elementy budowlane, a po drobiazgi sama jeździłam, bo przecież, jak zwykle, zawsze czegoś brakowało. Przy okazji zbierałam informacje na temat tutejszych fachowców od budowy domów. No i gotowałam, bo w części gospodarczej było bardzo zimno i chociaż ciepłym jedzeniem, herbatą z cytryną, grzanym piwem starałam się ochronić chłopaków przed przeziębieniem.\nPracowali razem przez miesiąc, a w lutym, już tylko we dwoje, zajęliśmy się wykończeniówką.\nŻycie szaleństwa starszaków\n21 marca 2013 awapastel 1 komentarz\nRobiło się coraz chłodniej. Ale tak nam się tu tak podobało, że nie chcieliśmy jeszcze wracać do miasta. Kominek grzał pełna parą. Nawiasem mówiąc, dopiero tu dowiedziałam się, że w takim piecu można palić jedynie drewnem z drzew liściastych. Podobno żywica z sosny czy świerku raz-dwa zakleja piec i komin, co trudno usunąć i można się spodziewać ognia w samym kominie, a to nic dobrego, bo komin może odfrunąć. Dlatego też jeszcze przed uruchomieniem pieca wezwaliśmy kominiarza, bardzo sympatycznego pana w czarnym mundurku, który nie podaje ręki ( z wiadomych względów), ale pięknie udrażnia kominy.\nO właśnie! Tutaj kobietom w ogóle nie podaje się ręki. Mężczyźni witają się uściskiem dłoni, ale babom tylko mówią dzień dobry. Nie mam pojęcia dlaczego i nikt nie był mi w stanie tego wyjaśnić. Tak jest i już, jak śpiewa poeta.\nPiecyk grzał więc pięknie, ale z mizernym dla nas skutkiem, ponieważ okna w domu były w opłakanym stanie – pojedyncze, wypaczone, z dziurawymi futrynami i dyktą zamiast części szyb. Postanowiliśmy więc poszukać jakichś tanich okien plastikowych.\nW okolicy jest kilka fabryczek okien i drzwi. A w jednej z nich niespodzianka! Stoją piękne białe drewniane okna z tradycyjnymi podziałami w cenie plastikowych. Podobno pan kierownik pomylił się w wymiarach, a zrobili ich trzynaście dla starej szkoły i tak stoją czekając na amatora. W ten sposób kupiliśmy okna już do całego planowanego domu. Poszczęściło się nam, a okna okazały się dobrze izolujące i porządnie wykonane.\nW czasie zakładania monter opowiedział nam historyjkę. Wymienił gospodarzowi okna w domu. Na drugi dzień matka gospodarza siedzi smutna i mówi:\n- Wiesz, synuś, chyba ogłuchłam.\n- A dlaczego, mamo?\n- Bo psa nie słyszę…\nNo i faktycznie, nie słychać ani psa, ani traktora.\nZanim to do mnie dotarło, mało nie dostałam zawału, kiedy któregoś ranka stałam przy oknie pochylona nad miskami kotów, a Tymek stuknął w szybę tuż\nprzy mojej głowie. Przyjechał dużym ciężarowym samochodem, a ja go nie usłyszałam.\nTymon mieszka pod Poznaniem, ale wpada czasami aby nam pomóc w remoncie. Kiedyś pracował z Jackiem i tak się zaprzyjaźniliśmy. Jest wysokim, przystojnym, odpowiedzialnym trzydziestoparolatkiem. I jest dobrze wychowany, co dziś naprawdę jest rzadkością.\nTymon był akurat po przejściach, bo przytrafiła mu się niewiarygodna wręcz historia. Wracał do domu z grilla od znajomych. Piechotą, bo to niedaleko, a przecież pił. Na drodze zatrzymał się motocykl i koleś zaproponował, że go podwiezie kawałek. Tymon wsiadł, ale paręset metrów dalej zostali zatrzymani przez policjantów. Okazało się, że motocyklista był po alkoholu. A Tymon też był bez dokumentów, a chcieli niego zrobić świadka, zabrali więc ich obu na komisariat. Siedział Tymek ze dwie godziny i nic się nie działo. W końcu zapytał czy jest o coś oskarżony, bo jak nie, to wychodzi. Wstał i ruszył do drzwi. Nooo, wtedy panowie policjanci przypomnieli sobie scenariusze amerykańskich seriali i rzucili się do niego z łapami i wyzwiskami: „ty s… itd.” A Tymon jest naprawdę wielki, za to jeden z policjantów był nieduży ( i pewnie to go rozjuszyło), więc jak doszło do szarpaniny, policjantowi okulary spadły i\nsię potłukły. Wtedy jeszcze dwóch rzuciło się na pomoc koledze, w końcu skuli Tymka i wsadzili do celi. Tymon, przytomnie, starał się robić sobie zdjęcia komórką, bo pokiereszowali mu twarz ( ale potem zabrali mu telefon i wykasowali zdjęcia). Siedział kolejne godziny i chciało mu się pić. Prosił głośno o wodę – nic. Jeszcze raz – brak reakcji. A ponieważ jest bardzo rozgarniętym chłopcem, znalazł w necie numer telefonu do tego komisariatu i zadzwonił, prosząc o wodę. Zindyczyli się panowie władza. Z policjantami był też strażnik miejski i to on właśnie przyszedł do Tymona z kubkiem wody. Podszedł do kraty, a kiedy Tymon wyciągnął rękę, chlusnął mu wodą w twarz z tekstem: „Masz wodę!|” Ten koleś też naoglądał się kiepskich filmów i byłoby to zabawne, gdyby pozostało w sferze ruchomych obrazów. A tu mamy dwa tysiące jedenasty rok w wolnej Polsce…\nTymon oczywiście się wściekł, podskoczył do kraty, złapał i szarpnął, a … krata została mu w rękach. No, teraz to panowie już wezwali antyterrorystów, a Ci bardzo szybko się zjawili i zrobili z Tymona kotlet. Oczywiście bili go skutego, bo jak by inaczej.\nGdyby nie to, ze znam człowieka, nie mogłabym uwierzyć, że w naszej rzeczywistości mogą się dziać takie rzeczy. Później widzieliśmy w telewizji reportaż o podobnych szeryfach, ale wtedy nie mogłam się otrząsnąć. To po co była ta cała zmiana ustrojowa? Kiedy my byliśmy młodzi, wiadomo było, że milicja to wróg i wszystkiego się można spodziewać, jak się trafi na dołek, a powiedzenie „na władzę nie poradzę” dobrze oddawało stan faktyczny. Do dzisiaj się we mnie gotuje, jak o tym myślę, a panowie władza pozostali bezkarni.\nRano zabrali Tymona do prokuratora. Nie dali mu szansy na jakąkolwiek poradę prawną, zarzut – naruszenie cielesności funkcjonariusza na służbie i obraza munduru.\n- „Uderzył pan policjanta?”\n- „Uderzyłem, ale w samoobronie”\n- „To nie ma znaczenia, jak się pan zgodzi na dobrowolne przyznanie do winy, dostanie pan trzy lata w zawieszeniu. Inaczej do pierdla na\nNo i Tymon podpisał. A potem byli prawnicy, próby ugody, proces, w końcu dostał dwa lata w zawieszeniu, a policjanci dalej pracują. Widać nie ma takiego systemu, który mógłby nas naprawdę ochronić przed zwyrodnialcami, których na pewno sporo trafia do tego zawodu. A, jak wiadomo, prawo jest dla prawników. Właśnie prawnik wytłumaczył nam, ze Tymon powinien siedzieć grzecznie aż by go sami wypuścili, ewentualnie dać się pobić, a potem wytoczyć im proces, pod warunkiem jeszcze, że miałby świadków. No Super!\nNo i wtedy, jak do nas przyjechał, miał dozór. Po trzech dniach musiał więc gnać do Poznania. Ale przyjeżdżał jeszcze kilka razy i pomógł nam w najcięższych pracach, za co jesteśmy mu wdzięczni.\nŻycie policja nieobywatelska\nAle przy tej okazji wspomniałam o batalii przez telefon… To nasze utrapienie. Od początku w naszym siedlisku nie było zasięgu. Obydwoje mieliśmy telefony w Plusie, ale rozmawiać z nich można było tylko stojąc w jednym miejscu przy płocie, a i to nie zawsze. Swoje rozmowy z dyrekcją marketów odbywałam więc na pobliskiej górce, przy czym jednorazowo nie udawało mi się zamienić więcej niż jedno zdanie. No a o internecie mobilnym w Plusie mogliśmy w ogóle zapomnieć. Żeby odebrać pocztę musieliśmy jechać z laptopem ze dwa kilometry samochodem.\nSłaliśmy więc monity i zapytania do naszego operatora komórkowego, do narodowego operatora telefonii stacjonarnej, łudząc się, że – skoro po drugiej stronie drogi sąsiedzi mają telefon z neostradą, to jaki to problem podać ten sygnał kablem jeszcze sto metrów. Ale okazało się, że problem. Do sąsiadów położyli tylko jeden kabel, a i tak centralka nie wytrzymałaby już żadnego nowego abonenta.\nByliśmy klientami Plusa od czternastu lat, ale teraz mieli nas w nosie. Nawet po interwencji UKE, do którego się zwróciliśmy o mediację, stwierdzili, że nie interesuje ich czy możemy korzystać z tej sieci w nowym miejscu zamieszkania, bo oni mają w regulaminie, że będą realizować usługę w ramach możliwości technicznych ( fajny patent!). Na mediację się nie zgodzili i tyle. Musieliśmy jeszcze zapłacić karę za zerwanie umowy.\nByła późna jesień i trudno było stać pod płotem w kapciach, kiedy ktoś zadzwonił. Telefony załatwialiśmy głównie zbierając grzyby ( w lesie był lepszy sygnał niż u nas), a maile słaliśmy z samochodu po drodze.\nSprawdziliśmy inne sieci i właściwie żadna nie działa tu dobrze. Wybraliśmy najlepszą z możliwych, ale nadal mamy pływający sygnał telefoniczny( zrywanie połączeń, jąkanie, nakładanie się słów, echo, itd.). A internet raz jest, a raz go nie ma, o oglądaniu filmików możemy tylko pomarzyć. Codziennie dostajemy lekcję cierpliwości. To jest cena za lepsze życie.\nMyśleliśmy, że ratunkiem może być tak nagłaśniany internet szerokopasmowy na terenach wiejskich. Tyle się czyta o programie wyrównywania szans za pieniądze unijne. Są specjalne dotacje na restrukturyzację wsi poprzez zakładanie mikroprzedsiębiorstw, w tym działających w sieci. To wszystko bajki. Mam wrażenie, że korzyści z tego mają tylko osoby czy instytucje, które tworzą te programy na papierze. Tak naprawdę realizacja projektów nikogo już nie interesuje.\nPodobnie zresztą jak los pracowników po pięćdziesiątce. Tu też program goni program, wrzawa medialna, przez cały rok hasło pięćdziesiąt plus jest po wielokroć powtarzane przez naszych złotoustych polityków, ale kompletnie nic z tego nie wynika. Nie mówię tego bezpodstawnie, bo sprawdziłam jak to działa, kiedy chciałam skorzystać z jakiegoś programu czy dotacji. Dużo zadrukowanego papieru i jakiś departament senioralny w ministerstwie – to tyle. A najśmieszniejsze, że przy tworzeniu owych programów byli zaangażowani głównie młodzi ludzie i to oni tak naprawdę odnieśli korzyści. Żadnemu mądrali nie przyszło do głowy, że może już przy tworzeniu zarysu pomocy, można było dać zarobić tym , do których ta pomoc miała być skierowana, nie mówiąc o tym, że tak zwani seniorzy ( nie wiem dlaczego będąc w tym wieku nie czuję się seniorką!) sami chyba by lepiej wiedzieli co im potrzeba. Jest – jak zawsze. Ktoś się pewnie zdoktoryzował, kogoś poklepali, a inny dostał nagrodę i wszyscy zadowoleni. Nikt się nawet nie zająknie jakie te programy przyniosły wymierne korzyści. Chętnie zobaczyłabym jakieś statystyki. Podobno tylko dwadzieścia osiem procent ludzi po pięćdziesiątce jest w Polsce zatrudnionych na etacie. No i kogo to obchodzi?\nŻycie cena za wolność\n20 marca 2013 awapastel Brak komentarzy\nWe wrześniu mieliśmy robotę w mieście. Ale zaraz po niej przyjechaliśmy, mając w zamiarach posunięcie robót w domu i zabezpieczenie go na zimę, po czy mieliśmy wrócić tu dopiero na wiosnę i rozpocząć budowę.\nW międzyczasie złożyliśmy już wniosek o warunki zabudowy, a nasz przyjaciel architekt zaczął przetwarzać projekt Jacka na projekt prawem wymagany. W planach mieliśmy nasz „wymarzony” i budynek gospodarczy.\nJacek dokończył instalacje elektryczną, doprowadził wodę do kuchni i łazienki ( oczywiście w tym czasie domek-łazienka miała już dach). No i ogrodziliśmy kawałek terenu, aby Pędzel mógł odzyskać wolność. Bardzo był zadowolony i szybko wydeptał ścieżkę wzdłuż płotu, do dziś zachowuje się jak kot stróżujący.\nPostanowiliśmy też kupić kozę, bo wieczorami robiło się zimno.\nPojechaliśmy do marketu w Toruniu, gdzie, jak informowano na stronie internetowej, miały być kozy, to znaczy żeliwne kominki wolnostojące, o obiecującej nazwie Samson, w przyzwoitej cenie. Strona zapewniała, że to produkt polski i to nas przekonało. Ale okazało się, w tym markecie cała dostawa Samsonów spadła z palety i się porozbijała. Żeliwo może pękać po uderzeniu. Myśleliśmy – pech. Ale pracownicy wysłali nas do Bydgoszczy, gdzie Samson na nas czekał. Kupiliśmy rury, uszczelniacze, podstawę, wszystko co nam zasugerował pracownik. Panowie wpakowali nam to osiemdziesięciokilowe cudo do bagażnika i pojechaliśmy do domu.\nBardzo z siebie zadowoleni wytargaliśmy kozę z auta i ustawiliśmy na miejscu. Następnego dnia Jacek miał montować rury, a drewno już czekało.\nWitek wpadł do nas na herbatę. Chwalimy się naszym nabytkiem, a on kiwa ze zrozumieniem głową, potem jeszcze kiwa i głowę przekrzywia, a po jakimś czasie podchodzi, otwiera drzwiczki piecyka i mówi: „ale tu jest ułamany uchwyt”. Zmroziło nas, ale miał absolutną rację.\nTakie kozy są składane z dwóch lub więcej odlewów żeliwnych, które łączone są na specjalne śruby, ale te śruby musza się znaleźć w odpowiednich „łapkach”, a tu jedna łapka wyparowała i śruba była przekrzywiona, przez co piecyk nie byłby szczelny. No mieliśmy szczęście, ze Witek to zauważył. Ma oko.\nNo, a potem – mówiąc w skrócie – odbyłam tygodniową walkę telefoniczną z kierownictwami marketu, a na końcu ustaliliśmy, że pojedziemy do… Gdańska, a tam nam piec wymienią.\nZnowu załadowaliśmy grzmota do samochodu i w drogę. Przyjeżdżamy do marketu. Tak, już wszystko na nas czeka, ale miły pracownik mówi: „no tak, bo to chiński chłam”. No to my na baczność! Jak to – pytamy, przecież piszecie, ze polski. „ W Polsce są tylko skręcane. Odlewy – chińskie”, mówi nasz informator.\nSkończyło się na tym, że zarekomendował nam piec francuski, dużo pojemniejszy, co prawda tylko na drewno, ale za to ładniejszy i nowocześniejszy w formie. Naprawdę jesteśmy z niego zadowoleni. Mamy już za sobą dwie zimy i nie zmarzliśmy nawet przy dwudziestopięciostopniowych mrozach. Widocznie tak miało być.\n20 marca 2013 awapastel 1 komentarz\nZa to piękną historię z kotem przeżyła nasza sąsiadka Malwina, żona Marcina, o którym już opowiadałam. To jest młode, nowoczesne małżeństwo, mają czteroletniego synka Adasia. Obydwoje wychowali się na wsi i zwierzęta traktowali jako naturalnych kompanów, ale na podwórku. Jak wszyscy tutaj, byli niezmiernie zdziwieni ( i pewnie oburzeni, ale nie dali tego poznać po sobie), kiedy zobaczyli, że nasze koty, nie dość że są w domu, to jeszcze buszują po stole.\nMarcin często wyjeżdża do pracy za granicę, bo tutaj nie ma pracy. Bezrobocie w naszym powiecie osiągnęło w tym roku poziom dwudziestu pięciu procent.\nA młodzi musieli wyremontować dom po babci, wzięli więc kredyt, no i teraz go spłacają ( płaczą i spłacają , ale też sobie obiecują, ze nigdy więcej…). Jeździ więc Marcin do Skandynawii i zarabia na kredyt i na życie. A Malwina opiekuje się Adasiem i cały czas próbuje znaleźć jakąś dodatkową pracę, bo wie, że długo nie wytrzymają takiego trybu życia – Adaś rośnie i coraz bardziej potrzebuje ojca, a małżeństwu to też nie służy. Szczególnie że – jak wiem z opowieści wyjeżdżających chłopaków – po robocie siadają przy piwie i wymyślają, co też te ich baby robią jako słomiane wdowy. To jest trucizna, którą sami sobie dolewają do piwa. Potem wyobraźnia działa i sprawdzają żony telefonami o różnych porach, a nie daj boże żeby jej w domu nie zastali… A te żony, urobione po uszy, obciążone najczęściej kilkoma dzieciakami, teściami, rodzicami, marzą tylko aby on już wrócił, to może uda się raz pospać dłużej.\nTym razem Marcin wrócił kilka dni przed wigilią. Zima dopisała, śniegu dość, mrozy solidne, a jeszcze wiatr taki wyje za oknem, … ale nawet przez ten wiatr Malwina usłyszała przeraźliwe miauczenie pod drzwiami. Otworzyła drzwi, a tam stoi piękny rudo-biały kot z zielonymi oczami i przeraźliwie się drze, licząc że wzbudzi litość. No to ugięła się, wpuściła, nakarmiła, pozwoliła się ogrzać. A kot, jakby tam zawsze mieszkał, natychmiast docenił podgrzewaną podłogę i zachowywał się przymilnie, próbując też zauroczyć Marcina. Był wieczór w przeddzień wigilii.\nMalwina, za mrukliwym przyzwoleniem Marcina, postanowiła zatrzymać kota, ale wiedziała, że na Święta pojadą na dwa dni do sąsiedniej wsi i nie mogą go zostawić samego. Zresztą nie miała ani kuwety, ani żwirku. Zabrała go więc do Reni i poprosiła, by przechowała go przez te dni w szopie.\nWydawało się, że sytuacja opanowana, ale kiedy wróciła do domu, pod drzwiami znów rozległo się maaau. Rudzielec wrócił jak bumerang. No i został. Dostał na imię Mikołaj, a Adaś był zachwycony kiedy zobaczył rano kotka, którego przyniósł Święty Mikołaj. Są teraz kumplami, a rudzielec okazał się nadzwyczajnie łagodny i spokojny, cierpliwie znosi wszystkie, czasami zbyt gwałtowne, przytulanki Adasia i koncerty pisków.\nNasze Chmurowo liczy dziewięć dymów, ale gospodarstwa są od siebie oddalone. Znamy wszystkich sąsiadów, ale po tej stronie górki jakoś znamy się bardziej. Obok nas mieszkają jeszcze Lidka i Piotrek, ale oni na razie tylko czasowo, bo jak dotąd swój dom traktują jako letni.\nObydwoje piękni. Ona w typie Mii Farrow, szczupła, zgrabna z gładką młodziutką twarzą, on – brunecik przystojniaczek, ale luzak. Mieszkają w Warszawie, a przyjeżdżają tu na wypoczynek. I też uwielbiają to miejsce. Znaleźli je osiem lat temu, postawili drewniany dom i pięknie zagospodarowali otoczenie. Z przyjemnością korzystamy z tego widoku.\nKoty, Życie piękna historia z kotem\nCzarna kotka wpadała do nas, ale na stałe mieszkała u sąsiadów po drugiej stronie drogi, Reni i Witka.\nOd początku zorientowaliśmy się, że trafili się nam sąsiedzi najlepsi z możliwych. Szybko się o tym przekonaliśmy. Nie raz już ratowali nam tyłek, opiekowali zwierzakami, gdy musieliśmy wyjechać, palili w piecu, byśmy mieli ciepło po przyjeździe. Nie mówiąc już o kopalni wiedzy i doświadczenia, które my, nuworysze chłoniemy jak gąbka.\nRenia i Witek sa rolnikami, hodują krowy na mleko, kury dla jajek, uprawiają ziemię i, wierzcie mi, ni jest to łatwy kawałek chleba. Oni nigdy nie mieli urlopu, nie wyjeżdżają na wycieczki, bo przecież inwentarz wymaga oprzątania, dojenia i karmienia dwa razy dziennie. Nawet kiedy trzeba jechać na pogrzeb gdzieś dalej, to jedno jedzie, a drugie zostaje na gospodarstwie.\nRenia jest trzynaście lat młodsza od Witka, ale widać, że się kochają i szanują\n( może inaczej to wygląda niż w mieście, gdzie bardziej liczą się pozory na pokaz, a ściany mieszkań często widują smutniejsze obrazki). No i cały czas iskrzy miedzy nimi, czuje się namiętność w ich relacjach.\nKiedy Renia jako babcia ( czterdziestoletnia babcia, he, he) pojechała opiekować się wnuczką do szpitala, to Witek tęsknił jak narzeczony…\nA mają trzy córki – Basię, Karolinę i Mariannę. Basia wyszła już za mąż, co tu nie jest niczym niezwykłym. Rodzice się nie sprzeciwiali, ale postawili twardy warunek, że Basia musi zdać maturę i tak się stało. To zdolna dziewczyna. Urodziła zdrową córeczkę, poszła na bal maturalny wiotka już jak gałązka, zdała maturę, a teraz studiuje zaocznie.\nMłodzi mieszkają u Witków ( paternalistyczny model rodziny) z babcią, a teraz i prababcią Władką, która jest ostoją tradycji i wiary. Taki tu zwyczaj, że rodziny są wielopokoleniowe. Nam się to podoba, bo widzimy jak sobie pomagają i jak wszystko naturalnie się toczy. Ale oczywiście to wszystko zależy od charakterów, a akurat ci sąsiedzi są wyjątkowi także dlatego, że mają liczną rodzinę. Każda okazja to wielkie przyjęcie i naprawdę miło jest z nimi biesiadować, ponieważ potrafią świetnie się bawić.\nTo także jest dla nas kompletną nowością. W mieście nie do pomyślenia, a tu całkiem naturalne. Na imprezy - imieniny, urodziny, z okazji świąt – oprócz rodziny zaprasza się też sąsiadów! Natomiast chrzciny są bardzo intymną uroczystością. Nawet do kościoła idą tylko zaproszone osoby. Za to stypę po pogrzebie może się zjawić każdy, kto przyszedł na pogrzeb, co często jest utrapieniem dla rodziny, nie mówiąc że kosztownym. No i butelki!\nTego zwyczaju nie znaliśmy wcześniej wcale. W przeddzień wesela chodzi się do panny młodej „na butelki”. Oczywiście narzeczony też tam jest. Dom i podwórko udekorowane. Jest muzyka, tańce i duuużo wódki. A goście przychodzą i tłuką butelki na podwórku – na szczęście! Tłuką o ziemię, ściany i maszyny. Gospodarze są zadowoleni, jeśli uda się to zebrać w jednym miejscu, bo posprzątanie szkła po imprezie nie jest proste, a przecież wesele nazajutrz.\nNa butelki może czy przyjechać każdy, nawet kompletnie obcy, i zostanie ugoszczony.\nU Witków mieszka sporo psów i kotów. Jak ich poznaliśmy, to mieli pięć piesków i tyleż kotów. Psy, nieduże kudłate kundelki, biegają luzem po gospodarstwie, są nakarmione, ale nie rozpieszczane. Może dlatego tak sobie cenią, gdy Renia je pogłaszcze w drodze do obory czy szopy. Powarkują wtedy na siebie z zazdrości, ale to nie jest groźne, bo przecież hierarchia stada jest ściśle ustalona. Tylko Ciapek trafił na łańcuch ( ale długi), bo każdą wycieczkę kończył w kurniku sąsiadów, ale wygląda na całkiem zadowolonego i nawet czasami dzieli się jedzeniem z kotami. Tylko kości nie odda, bo to jego uwielbiane kąski.\nA koty… Nigdy nie wiem ile ich aktualnie jest, bo tu rządzi natura. Niestety, na wsi koty pracują – łowią myszy, nie można więc ich przekarmiać, ale też ich się nie sterylizuje, bo bardzo wiele , szczególnie kotek, ginie co roku pod kołami samochodów. Wszystko jest zostawione naturze i kotki są w ciąży nawet trzy razy w roku. Nic dziwnego, że tak krótko żyją. Kiedy powiedziałam, że koty w mieście żyją po osiemnaście lat, nie chcieli wierzyć. Tutaj „stara kotka” mówi się o pięcioletniej. No i na wiosnę kocury walczą do ostatniej krwi. Wychodzą wtedy z lasu tak zwane reproduktory – koty leśne, które mieszkają tam cały rok i nawet w najgorsze mrozy jakoś sobie radzą. Witek mówi, ze sypiają w paśnikach, zagrzebane w słomę pod śniegiem.\nCzuję w sobie bunt przeciwko losowi tutejszych kotów, ale – z drugiej strony – obserwuję o ile moje są szczęśliwsze, mogąc buszować w przyrodzie i polować zgodnie ze swoja naturą, niż były w mieście. Mamy więc dylemat: życie długie, ale nudne i ciekawe, pełne, ale krótkie. Nie potrafię tego rozstrzygnąć, i, na szczęście, nie ode mnie to zależy. A miałam już doświadczenia, jak tutaj kończy się interwencja człowieka w scenariusz natury.\nPrzychodził do nas taki starszy kot biało-czarny, którego Jacek nazwał Kotem w Czapce , bo wyglądał jakby na białą głowę założył głęboko na uszy czarny beret. Nasze koty go przeganiały, a… no bo one i w tym względzie wróciły do natury. Choć są kastrowane, znaczą teren ( na szczęście bezzapachowo dla ludzi) i przeganiają intruzów. Ale na wiosnę Kot w Czapce został pobity przez inne kocury i ledwo łaził, widać było, że z nim źle. Dlatego zaczęłam go dokarmiać i po jakimś czasie doszedł do równowagi. W międzyczasie na tyłach naszego domu w przybudówce, która kiedyś była tutejszą toaletą, ale wszelkie tego dowody dawno zostały stamtąd usunięte, dzika kotka urodziła kociaki. Już się z |Renią umówiłam, że jak je odchowa to trafią do nich do gospodarstwa i przynajmniej dostaną szansę. Ale, niestety, któregoś dnia znalazłam ich jeszcze ciepłe ciałka bez głów. Kot w Czapce pozagryzał kociaki, bo to nie były jego geny. Sam też przez to skazał się na banicję i po lecie już nikt go nie widział. To był jeden z najgorszych moich dni tutaj. Pochowałam te cztery czarne puchate futerka z różowymi łapeczkami i bardzo mi było ciężko na duszy, bo miałam świadomość, że to moja wina, gdybym nie odkarmiła starego kota, pewnie by żyły.\n19 marca 2013 awapastel 3 komentarzy\nPędzelka znaleźliśmy na parkingu przy zachodniej plaży w Łebie pod koniec października 2008 roku. Jak co roku, w czasie wakacyjnego pobytu dokarmialiśmy stadko kotów, które zawsze po sezonie zbierają się tam, licząc że w grupie jakoś uda im się przetrwać. Zwykle są to młode kotki z tegorocznych miotów, no i ich matki. Kocury, bardzo dzikie, zwykle grasują po lesie, ale wpadają na wyżerkę, jak tylko usłyszą samochód. O tej porze roku niewielu tu turystów, a do miasteczka jest kilometr, zresztą maluchy nawet nie wiedza, że tam jest jakieś miasteczko i port, gdzie można by się wyżywić przy kutrach. W sezonie małe kotki są dokarmiane, fotografowane, pieszczone, bo dokoła ośrodki wypoczynkowe i dwa bary, a małe kotki są niewątpliwą atrakcją, ale we wrześniu robi się całkiem pusto.\nPrzyjechaliśmy z Awą na wieczorny spacer plażą, po drodze wysypaliśmy jedzenie dla kotów, które rzuciły się natychmiast do misek. Były tam dwa maluchy, kilka średniaków, ze dwie matki i zaraz też zsunął się ze słupa czarny kocur, budząc powszechny lęk ( nigdy nie widziałam takiego grubego futra u kota, to widocznie zimowa szata dzikusa leśnego). Jak czarny się najadł ( a nic nie robił sobie z naszej obecności), reszta wróciła do misek, ale – jak się okazało – nie wszystkie były dopuszczane. Ponieważ jedzenie trafiało się rzadko, najsłabsze osobniki nie miały prawa dojść do miski. Niestety, takie są prawa stada, szczególnie w stanie zagrożenia głodem. Zresztą i tak niewiele z nich przeżywa zimę.\nWróciliśmy ze spaceru i wsiadamy do auta, a za Awą ( czterdzieści pięć kilo) do samochodu wskakuje około trzymiesięczny kotek. Mieliśmy już kota. Cichosza czekał na nas w wynajętym pokoju, bo nie jest plażowym kotem. I choć nam było przykro widząc determinację kotka, wyjęłam go z samochodu i zostawiliśmy go na parkingu, Tego płaczu, jaki wtedy usłyszałam nie zapomnę do końca życia! Tak rozpaczliwie krzyczał, że aż mnie skręciło. Nie mogłam spać całą noc. Ale wcześniej już usłyszałam ostrzegawcze „nie” od Jacka. On dobrze wie, jakie mam miękkie serce i czasami stara się być rozsądny za nas dwoje, ale że jest dobrym człowiekiem, najlepszym jakiego znam, potem odpuszcza. Rano uzgodniliśmy, ze pojadę po kotka, nakarmimy go, podleczymy i znajdziemy mu dom. Zaraz też rozesłałam wici po znajomych.\nKiedy przyjechałam na parking, biedak siedział samotnie na murku już kompletnie zrezygnowany, nie miał sił się ruszyć, nawet kiedy go zawołałam. Wzięłam więc w ręce to ciałko, które nic nie ważyło, a jak tylko to zrobiłam kotek zaczął mruczeć ( tego też nigdy nie zapomnę). Zawinęłam go w ręcznik i położyłam z tyłu, a on natychmiast zasnął snem kamiennym w ciepłym aucie.\nNie obudził się przez całą drogę do Lęborka, ani kiedy czekałam w kolejce do weterynarza. Dopiero w gabinecie trochę się ożywił, ale nie na tyle aby protestować przy podawaniu leków. A lekarz wpakował w niego antybiotyk, na odrobaczenie i zakropił na odpchlenie. Opatrzył mu też łapkę, bo staw miał solidnie pogryziony i rany na karku. Kazał przyjechać następnego dnia. Wróciliśmy do Łeby. Nakarmiliśmy, napoiliśmy, a Jacek zrobił mu klatkę z dwóch skrzynek samochodowych z posłaniem i kuwetką. Tak poznaliśmy go z Cichoszą. A nasz kot oszalał. Syczał, prychał, atakował. Dobrze, ze była klatka.\nA mały cały czas spał z przerwami na jedzenie i picie. Ale kupa była z krwią. Następnego dnia weterynarz powtórzył antybiotyk i na odrobaczenie ( ja jeszcze wtedy nie wiedziałam, ze to zabójcza dawka). Jak tylko wróciliśmy, kotkowi zaczęło puchnąc oko, lał się przez ręce, no umierał. Zadzwoniliśmy po pomoc do naszego kochanego miastowego doktora Michała, który kazał mi sprawdzić kolo śluzówki ( była prawie biała), zalecił nawodnienie kroplówką z soli fizjologicznej i obiecał przyjechać jak tylko dotrzemy do domu, bo zdecydowaliśmy się skrócić pobyt i wyjechać następnego dnia.\nCichosza zupełnie zmienił stosunek do kotka, razem z Awką leżał obok kocyka z maluchem.\nRano oko kotka było wielkości piłki golfowej. Wyglądał przerażająco. Po drodze podjechaliśmy do weterynarza na kroplówkę, a on po prostu wstrzyknął mu płyn pod skórę, robiąc wielki bąbel.\nDo domu jechaliśmy siedem godzin, a kotek leżał bezwładnie na moich kolanach i tylko czarna końcówka jego ogonka ciągle pakowała mi się pod palce, taki pędzelek. No i został Pędzelek.\nDoktor Michał przyjechał, jak obiecał, ale nie dawał nam wielkich nadziei, kiedy go zbadał. Kotek był tak odwodniony, że skóra stała, kiedy się ja odciągało. Ale dał kroplówkę i zastrzyki. Przyjechał do nas nawet we Wszystkich Świętych na kolejną kroplówkę. I w końcu wyciągnął go z agonii.\nNo ale oko było stracone. Byliśmy przygotowani, że trzeba je będzie usunąć. Powoli się zmniejszało, ale w środku wszystko było wymieszane, a na rogówce strup, jak na wrzodzie. Natomiast drugie oko miało zupełnie otwartą źrenicę; można było obserwować szczegóły anatomiczne na dnie oka. Pędzelek nie widział. No i tu zaskoczył nas Cichosza, zaczął go cierpliwie uczyć całego mieszkania, a Pędzel łaził za nim jak za matką.\nNatomiast Awa nie lubiła, jak na nią wpadał i odszczekiwała się. Tak też się kiedyś stało, a Pędzelek odskoczył tak niefortunnie, ze chorym okiem wylądował na szafie. To była jatka! Mały uciekł płacząc przerażająco do łazienki, rozpryskując dokoła strumyki krwi i ropy. Awka tez była przerażona, bo nie rozumiała, co się stało, a ja wpadłam w histerię i krzyczałam, bo wydawało mi się, że Pędzelkowi oko wypłynęło.\nNa szczęście ono się tylko oczyściło i potem dość szybko wróciło do normalnych rozmiarów. Po kolejnym miesiącu drugie oko zaczęło reagować na światło, źrenica wracała do pracy. A doktor zrezygnował z operacji, bo u kota, jak powiedział, nerwy wzrokowe są splecione i usunięcie jednego oka właściwie oznacza całkowitą ślepotę. A tak – chociaż plamy światła będzie widział. No i trochę widzi. Z daleka i całkiem blisko ( na szczęście nie widzi gdzie jest koniec siatki, bo przelazłby przez płot).\nCzasami tylko, kiedy się zdenerwuje, wystraszy, zdrowa źrenica znów się całkiem otwiera i Pędzelek wpada w popłoch. A tak radzi sobie świetnie, nawet poluje i to skutecznie. Dzięki Doktorze!\nPrzy okazji kastracji doktor znalazł pod skórą Pędzla śrut ( stąd miał te rany na karku i na boku). Co trzeba mieć w głowie, żeby strzelać do dwumiesięcznego kotka, drodzy mieszkańcy Łeby?\nTak więc na razie musieliśmy Pędzla chronić, bo nie było jeszcze ogrodzenia wokół domu, gdzie by go można swobodnie wypuścić, za to Cichosza korzystał z wolności na całego i był w swoim żywiole. Dziwiło nas to nawet bo przecież z pochodzenia był piwnicznym podwórkowym blokowym, nawiasem mówiąc uratowanym przez panią Magdę, która poświęciła życie dla zwierzaków – łowi je po piwnicach, leczy, odrobacza, sterylizuje, jak trzeba i znajduje im domy. Wspaniała osoba, dużo ode mnie młodsza, nie mieszcząca się w żadnych stereotypach. Ma też zawsze kilka psów, bo te też przecież ludzie wyrzucają.\nMam nadzieję, że spotka przyjaciela, który to zrozumie i jej pomoże, na razie walczy sama.\nW kuchni zasiatkowaliśmy okno, aby Pędzel z parapetu mógł obserwować świat ( tak też było w mieście). Aż po drugiej stronie siatki pojawiło się towarzystwo.\nKSIĘŻNICZKA I NOC LISTOPADOWA\nSzaro-bura kotka szybko zorientowała się, że u nas znajdzie coś do jedzenia i towarzyszyła nam w czasie pobytu, spała na progu domu, najbardziej lubiła na poduszeczce, więc dostała na imię księżniczka. Jacek ostrzegał mnie, żebym jej nie przywiązywała do nas karmieniem, bo przecież wyjedziemy i co wtedy. Wiedziałam, ze ma rację, ale jak nie nakarmić kota, który się tego domaga donośnie i widać, ze raczej się nie przejada?\nA za Księżniczką przywędrowała czarna ciężarna kotka, którą Jacek nazwał Noc Listopadowa, bo taka była brzydka. Księżniczka była tolerowana przez nasze koty, a Noc Listopadowa – przeganiana. Pewnie czuły, że nosi w sobie obce geny.\nNiestety Noc Listopadowa nie przeżyła kolejnego porodu, a Księżniczka już się nie pojawiła, kiedy przyjechaliśmy za miesiąc.\nKoty, Życie kot uratowany


Transport pianin i fortepianów » Wrocław, dolnośląskie - Perfect Przeprowadzki\nInstrumenty muzyczne są bardzo delikatne i mogą łatwo ulec uszkodzeniu w czasie przeprowadzki. W przypadku transportu takiego ładunku trzeba zachować najwyższą ostrożność. Do najtrudniejszych zadań należy transport pianin, ponieważ są to instrumenty o dużych gabarytach i masie. Dlatego w tym celu warto skorzystać z profesjonalnej pomocy.\nNasza firma posiada duże doświadczenie w przewożeniu instrumentów muzycznych, w tym również transporcie pianin. Dysponujemy odpowiednim wyposażeniem, które umożliwia bezpieczne przenoszenie oraz transport tak delikatnego ładunku. Poradzimy sobie nawet z najtrudniejszymi wyzwaniami i wyniesiemy pianino z każdego domu lub mieszkania bez ryzyka uszkodzeń.\nGwarantujemy Państwu profesjonalny transport pianina lub fortepianu\nZapewniamy również odpowiedni transport pianina. Gwarantujemy właściwą ochronę instrumentu, dzięki odpowiedniemu przygotowaniu do przewożenia oraz wykorzystaniu wszystkich środków bezpieczeństwa. Niezależnie od dystansu i warunków na drodze, instrument dojedzie na miejsce przeznaczenia w nienaruszonym stanie.\nNasze doświadczenie sprawia, że możemy zapewnić bezpieczny i sprawny transport każdego pianina. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę z tego, że są to cenne instrumenty, które często mają również bardzo dużą wartość sentymentalną. Dlatego do każdego zlecenia podchodzimy w indywidualny sposób i dokładamy wszelkich starań, aby spełnić wysokie wymagania naszych klientów. W przypadku pytań, zapraszamy do kontaktu. Chętnie wyjaśnimy wszystkie wątpliwości dotyczące przewozu instrumentów muzycznych oraz innych cennych i delikatnych przedmiotów.\nNasza pomoc w załadunku i rozładunku to gwarancja na odpowiednie zabezpieczenie rzeczy, tak aby dotarły do nowej lokalizacji bez najmniejszego uszczerbku...\nJak przeprowadzić bezpieczny transport pianin i fortepianów?\nInstrumenty muzyczne tak dużych gabarytów potrafią osiągać wagę dochodzącą nawet do 300 kilogramów. W związku z tym faktem zdecydowanie nie polecamy nikomu rozwiązania, którym jest samodzielny transport fortepianów - bez wykorzystania odpowiedniego sprzętu i narzędzi oraz bez pomocy doświadczonych fachowców. Nie warto ryzykować zdrowiem lub narażeniem instrumentu na uszkodzenia, zwłaszcza że oferowana przez nas cena transportu fortepianu lub pianina jest bardzo atrakcyjna.\npojemne i zapewniające bezpieczeństwo busy, obsługiwane przez kwalifikowanych profesjonalistów.\nW Perfect o konstrukcji pianin i fortepianów wiemy wszystko, co potrzebne dla ich skutecznego przewożenia. W zależności od trasy, ukształtowania terenu oraz rodzaju budynków uwzględnionych w usłudze transportu, korzystamy z różniących się od siebie narzędzi i zabezpieczeń. Dodatkowo Polska to nie jedyny obszar naszej działalności, więc oferujemy kompleksowość w doborze docelowego punktu podróży. Oprócz transportu w obrębie standardowych dla nas miejsc, takich jak Wrocław i Dolny Śląsk, oferujemy także usługi przewozowe uwzględniające wiele krajów Unii Europejskiej.\nTransport pianin i fortepianów z firmą Perfect to gwarancja bezpieczeństwa, efektywności i satysfakcji. Już dziś zapraszamy Państwa do przetestowania naszych usług!\nChcesz wiedzieć więcej? Zadzwoń do nas tel.: 663 654 708


Doktryna liberalizmu gospodarczego - kontynuacja\nZasady polskiego i unijnego publicznego prawa gospodarczego »\nDoktryna liberalizmu gospodarczego – kontynuacja\nDoktryna liberalizmu akcentowała, że gospodarka państwa to działalność wielu uczestniczących w obrocie podmiotów gospodarczych. O ile merkan- tylizm opierał się na myśleniu ukierunkowania gospodarczego na cele państwa, o tyle punktem wyjścia liberalizmu gospodarczego było założenie, że cele państwa opierają się na celach jednostek.\nDoktrynę liberalizmu można więc określić jako porządek gospodarczy, którego istotą jest gospodarcza autonomia przedsiębiorców, a także pełniejsze ograniczenie państwowego oddziaływania na gospodarkę. Koncepcja ta legła u podstaw współczesnych demokratycznych systemów sprawowania władzy.\nZ punktu widzenia gospodarczego, doktryna liberalizmu przeciwstawiała się reglamentacji gospodarki przez państwo na rzecz nieskrępowanej wolności jednostek w sferze działań gospodarczych. Dążenia te miały doprowadzić do rozwoju produkcji i dobrobytu niezależnie od indywidualnej woli jednostek, składających się na społeczeństwo, zaś władza państwowa nie powinna przeszkadzać tym naturalnym prawom rozwoju społeczno-ekonomicznego i ograniczać działalność jednostek.\nIdee liberalizmu gospodarczego były reakcją przeciwko merkantylistycznej polityce protekcjonizmu gospodarczego. Przeciwstawiając się uprzywilejowaniu przez merkantylizm przemysłu i handlu zagranicznego fizjokraci domagali się wolności wyboru zajęcia, wolności handlu wewnętrznego i zagranicznego oraz wolnej konkurencji, zaś pozycję społeczną obywateli uzależniali od takich czynników jak: cechy indywidualne, wiek, pochodzenie społeczne i bogactwo.


Logowanie, używając konta Apple na iPadzie - Wsparcie Apple (PL)\nLogowanie, używając konta Apple na iPadzie\nFunkcja Zaloguj się, używając konta Apple pozwala na logowanie się w obsługiwanych witrynach i aplikacjach przy użyciu swojego Apple ID. Nie musisz tworzyć i pamiętać nowych haseł, a Twoje konto chronione jest przy użyciu uwierzytelniania dwupoziomowego.\nFunkcja Zaloguj się, używając konta Apple stworzona została z myślą o poszanowaniu Twojej prywatności. Podczas tworzenia konta aplikacje i witryny mogą prosić jedynie o imię, nazwisko i adres email. Apple nie śledzi Cię podczas korzystania z tych aplikacji i witryn.\nZałóż konto przy użyciu funkcji Zaloguj się, używając konta Apple (lub przeprowadź konwersję istniejącego konta, aby użyć tej funkcji).\nGdy obsługiwana aplikacja lub witryna prosi o utworzenie lub konwersję konta, wykonaj następujące czynności:\nStuknij w „Zaloguj się, używając konta Apple”.\nNiektóre aplikacje i witryny nie wymagają podawania imienia, nazwiska i adresu email. W tej sytuacji możesz po prostu uwierzytelnić się przy użyciu Face ID lub Touch ID (zależnie od modelu), aby zacząć używać danej aplikacji.\nInne mogą prosić o podanie imienia, nazwiska i adresu email w celu utworzenia spersonalizowanego konta. Gdy aplikacja prosi o podanie tych informacji, funkcja Zaloguj się, używając konta Apple wyświetla do potwierdzenia Twoje imię i nazwisko oraz adres email powiązane z Twoim kontem Apple ID.\nAby edytować swoje imię i nazwisko, stuknij w nie, a następnie wprowadź zmiany przy użyciu klawiatury.\nAby podać adres email, wykonaj jedną z następujących czynności:\nUżywanie swojego osobistego adresu email: Stuknij w Udostępnij mój adres email.\nJeśli z Twoim Apple ID powiązanych jest więcej adresów email, wybierz ten, którego chcesz użyć.\nUkrywanie swojego adresu email: Stuknij w Ukryj mój adres email.\nOpcja ta umożliwia odbieranie wiadomości email z danej aplikacji bez udostępniania jej Twojego osobistego adresu email. Gdy wybierzesz tę opcję, Apple utworzy dla Ciebie niepowtarzalny, losowy adres email, a każda wiadomość wysłana z danej aplikacji na ten adres będzie przekazywana na Twój adres osobisty.\nPrzejrzyj informacje i wybierz opcję dotyczącą adresu email, stuknij w Dalej, uwierzytelnij się przy użyciu Face ID lub Touch ID (zależnie od modelu), a następnie zacznij używać danej aplikacji.\nLogowanie się w celu uzyskania dostępu do swojego konta\nGdy skonfigurujesz konto w aplikacji lub witrynie przy użyciu funkcji Zaloguj się, używając konta Apple, w większości sytuacji nie musisz się logować ponownie na iPadzie. Jeśli jednak pojawi się prośba o zalogowanie (na przykład po ręcznym wylogowaniu się z konta), wykonaj poniższe czynności:\nSprawdź wyświetlony Apple ID, a następnie stuknij w Dalej.\nUwierzytelnij się przy użyciu Face ID lub Touch ID (zależnie od modelu).\nZmienianie adresu używanego do przekazywania wiadomości email\nJeśli podczas tworzenia konta wybierzesz ukrycie swojego adresu email, a z Twoim Apple ID powiązany jest więcej niż jeden adres email, możesz zmienić adres, na który będą przekazywane wiadomości.\nPrzejdź do Ustawień i stuknij w [Twoje imię i nazwisko] > Użytkownik, telefony, email > Przekazuj do.\nWybierz inny adres email, a następnie stuknij w Gotowe.\nZmienianie ustawień logowania się przy użyciu konta Apple dotyczących danej aplikacji lub witryny\nStuknij w Aplikacje korzystające z Apple ID.\nWybierz aplikację, a następnie wykonaj dowolną z następujących czynności:\nWyłączanie przekazywania wiadomości email: Wyłącz Przekazuj do. Nie będziesz otrzymywać żadnych kolejnych wiadomości z tej aplikacji.\nWyłączanie logowania się przy użyciu konta Apple: Stuknij w Zaprzestań używania Apple ID. Przy następnym logowaniu się w danej aplikacji może zostać wyświetlona prośba o utworzenie nowego konta.\nLogowanie się, używając konta Apple działa również na innych Twoich urządzeniach, takich jak iPhone, Apple Watch, Mac, Apple TV oraz iPod touch, zalogowanych przy użyciu tego samego Apple ID.\nAby zalogować się za pomocą aplikacji w systemie Android, aplikacji w systemie Windows lub dowolnej przeglądarki Internetu, stuknij w „Zaloguj się, używając konta Apple”, a następnie wprowadź swój Apple ID i hasło.\nLogowanie się, używając konta Apple wymaga Apple ID z włączonym uwierzytelnianiem dwupoziomowym. Chroni to Twój Apple ID, konto w aplikacji oraz Twoje dane w tej aplikacji. Aby uzyskać więcej informacji na temat działania uwierzytelniania dwupoziomowego, zapoznaj się z artykułem Wsparcia Apple Uwierzytelnianie dwupoziomowe dla konta Apple ID.\nAby uzyskać więcej informacji, zapoznaj się z artykułem Wsparcia Apple Co to jest funkcja Zaloguj się, używając konta Apple?.\nPoprzednie Dbaj o bezpieczeństwo swojego Apple ID Następne Automatyczne wypełnianie silnych haseł


TransGum - opony rolnicze i ciężarowe | www.transgum.com - Opinie, recenzje, komentarze\nTytuł: TransGum - opony rolnicze i ciężarowe\nSłowa kluczowe: opony rolnicze, felgi ciężarowe, do ciągników\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z propozycją firmy Multi z siedzibą w Cieszynie. Zajmujemy się sprzedażą węgla, ekogroszku oraz innych surowców opałowych wydobywanych z polskich oraz czeskich kopalni. Naszym klientom proponujemy wyłącznie produkty klasyfikujące się jako bardzo wydajne i w przystępnej cenie. Zaopatrujemy firmy przemysłowe oraz Klientów indywidualnych. Zakupiony produkt dowozimy w dowolne położenie na terenie całego kraju. Jeżeli są Państwo zainteresowani naszą ofertą, zapraszamy na stronę internetową w celu zdobycia szczegółowych wiadomości.


Targowisko ruszyło pełną parą. Co z bazarkiem na Orlika? | Infoprzasnysz\nTargowisko ruszyło pełną parą. Co z bazarkiem na Orlika?\n6 maja, 2020 2\nW połowie marca Urząd Miasta w Przasnyszu wprowadził restrykcje w lokalnym handlu. Zamknięte zostało targowisko miejskie, mały ryneczek przy ulicy Orlika, zakazano również handlu ulicznego. Ograniczenia w funkcjonowaniu „targowicy” właśnie zostały zniesione, ale handel na bazarku nadal jest nielegalny. Początkowo ustawiających się tam kupców przeganiano. Dziś handel toczy się, mimo braku oficjalnego zezwolenia. Kiedy urząd zakończy fikcję i uruchomi bazarek?\nBazarek przy ulicy Orlika od lat był miejscem, gdzie w żywność zaopatrywali się klienci największego z przasnyskich osiedli. Na niewielkim placu przy Media Expert można było kupić głównie owoce, warzywa i jajka. W sezonie wiosenno-letnim pojawiały się np. truskawki, wiśnie i czereśnie, a jesienią orzechy, sprzedawane przez lokalnych maleńkich kupców.\nWszystko uległo zmianie wraz z rozwojem epidemii. Markety pozostały otwarte, ale miejscowy mały handel ustał. Łamiących przepisy przasnyskich kupców chcących skorzystać z ryneczku, przeganiano i karano. Jeden z lokalnych rolników mając dość nękania, otworzył swój kramik z warzywami na wjeździe na własną posesję. Inni, aby zyskać możliwość sprzedaży swoich towarów, wynajęli placyki na prywatnych działkach.\nDziś wiemy, że handel na targowisku miejskim został przywrócony, ale o bazarku na Orlika nadal cisza. Handel toczy się tam w miarę normalnie, choć oficjalnie wciąż jest nielegalny. Zapytaliśmy urząd miasta, kiedy zniknie fikcja dotycząca zamknięcia osiedlowego ryneczku.\nJak zapowiedział burmistrz Łukasz Chrostowski, miasto planuje oficjalne udostępnienie tego miejsca dla sprzedawców już w najbliższych dniach – 9 lub 11 maja.\nGlupota w dzialaniu, targowisko zamknęli bo zagrazalo zdrowiu ale przedszkola otworzyli bo dzieci moga sie zarazic. Ciekawe czy burmistrz poslal by swoje dziecko do przedszkola. Czemu szkola nr 3 nie zistalanotwarta, czy ma to.zwiazek ze sa tam zatrudnienj bliscy?\nTen Ferguson to wizytówka bazarku ❤


Kwiecień 2020 1 170\nW czwartej, a zarazem ostatniej, części cyklu opisującego scenariusze pracy zdalnej z wykorzystaniem platformy oprogramowania Esri rozwiniemy poruszony w poprzednim odcinku temat ArcGIS Online.\nJest to bowiem naturalne narzędzie dla pracy zdalnej, nie tylko w obecnej sytuacji, ale także na co dzień: udostępnia narzędzia, zasoby, mapy podkładowe oraz możliwość przechowywania własnych danych, kompozycji mapowych i aplikacji w chmurze. Rezultaty naszej pracy są dla nas dostępne z dowolnej lokalizacji i w dowolnym czasie – tak długo jak tylko dysponujemy łączem internetowym. ArcGIS Online pozwala również na udostępnianie naszych map, danych innym wybranym użytkownikom lub szerokiej społeczności – jeśli takie są nasze potrzeby.\nArcGIS Online stanowi kompletne rozwiązanie mogące często zastąpić konieczność instalowania i uruchamiania aplikacji zarówno lokalnie (jak ArcGIS for Desktop), jak i budowanie własnych aplikacji internetowych za pośrednictwem ArcGIS for Enterprise.\nPrzechowywanie własnych danych\nImport wielu formatów, w tym także różnego rodzaju załączników do obiektów. Możemy także tworzyć własne dane zaczynając od zera: definiując strukturę warstwy – kolumny atrybutów, typy danych i rodzaj geometrii – a następnie edytując jej zawartość i zbierając informacje.\nTworzenie własnych map i kompozycji\nArcGIS Online pozwala na tworzenie zarówno własnych map – wykorzystujących nasze i zewnętrzne dane oraz serwisy – jak i na definiowanie ich wyglądu, symbolizacji, etykiet itd. Tak utworzone mapy, zawierające potrzebne nam warstwy i podkłady, możemy zarówno wykorzystywać sami jak też udostępniać innym użytkownikom i współpracownikom.\nWykorzystanie zewnętrznych serwisów danych w wielu różnych formatach\nDo naszych aplikacji możemy podłączyć także zewnętrzne serwisy danych np. w formatach OGS, w szczególności np. udostępniane przez naszą organizację – przykładowo pochodzące z posiadanych instalacji lokalnych ArcGIS for Enterprise.\nArcGIS Online umożliwia także wykorzystanie zaawansowanych narzędzi analitycznych, zarówno w zakresie „płaskich” tabel jak i danych przestrzennych. Narzędziem takim jest np. Insights for ArcGIS.\nNasze dane, kompozycje mapowe i serwisy danych (także edytowalnych) możemy łączyć z funkcjonalnością narzędzi i udostępniać razem jako kompletne aplikacje pracujące w przeglądarce. Do ich tworzenia nie jest potrzebna wiedza programistyczna. Aplikacje buduje się z gotowych klocków, definiując położenie narzędzi i ich ustawienia początkowe – jeśli mamy w tym zakresie jakieś preferencje.\nArcGIS Online może stanowić chmurę prywatną\nW szczególności możemy potraktować ArcGIS Online jako chmurę prywatną. Autoryzację użytkowników możemy zintegrować z posiadanymi systemami wewnętrznymi, a całość danych, map i aplikacji możemy np. udostępniać tylko uprawnionym osobom lub grupom z wewnątrz naszej organizacji.\nGorąco polecamy zapoznanie się z ArcGIS Online, nawet, a może zwłaszcza wtedy, gdy jesteście Państwo użytkownikami ArcGIS for Desktop lub ArcGIS for Enterprise.\nZnajdujące się w nim funkcjonalności i oferowane możliwości stanowią bardzo dobre i poręczne uzupełnienie tych dwóch grup oprogramowania.\nDziękujemy, że pozostali Państwo z nami do ostatniej części cyklu. Mamy nadzieję, że oferowane scenariusze będą stanowić pomoc w pracy zdalnej teraz, ale może także pozwolą poznać nowe techniki i narzędzia przydatne na co dzień, także po powrocie do normalności.\nTego właśnie, jak najszybszego powrotu do normalności Państwu i sobie życzymy.


Nie lubię słowa może – Bułki bez bibułki\nciasto francuskie, jajka, pomidory, pstrąg łososiowy, ricotta, śmietana, szpinak\nNie lubię słowa może\nSiedzę na parapecie drugą godzinę, kawa bezczelnie wystygła, więc nie nadaje się do picia, ściskam w dłoni książkę, ale chyba wzięłam ją dla kamuflażu. I wstrętnie się oszukuję, że jeśli jeszcze chwilkę posiedzę, to może…\nMoże. Nienawidzę tego słowa. Jestem w pełni świadoma praw i obowiązków, które wynikają z tego stanu rzeczy. Więc nienawidzę słowa może i zaczynam zdanie od więc, czego prawdopodobnie nigdy nie wybaczy mi moja polonistka.\nMoże. Pierwsza scena. Ona siedzi przy stoliku, on patrzy trzecią minutę i męczy się w środku, ze strachu oczywiście. Dlaczego to mężczyźni przejmują inicjatywę…? Bo lubią zdobywać. Dlaczego kobiety czekają, aż znajdzie je książę z bajki…? Bo lubią być zdobywane i przez całe życie łudzą się, że romantyczne historie zdarzają się naprawdę. A ja przestaję wierzyć… Tymczasem ona, stolik, on. I liczy do trzech, i już podchodzi, i już mówi szybko, szybciutko, żeby powiedzieć i mieć to z głowy. Więc pójdziesz ze mną na kawę…? A ona – może…\nDruga scena. Ona się stara, trzeci raz ubija białka ze szczyptą soli, bo obiecała, że zrobi mu tort bezowy na urodziny. Pavlową mu zrobi, obiecała. W swojej wersji, ale i bezy będą piękne, i śmietana, słodka jak trzeba, czyli w sam raz – nie za bardzo i nie za mało, no idealnie słodka po prostu. I maliny będą, bo ma, bo kupiła, bo na targu babuleńka miała…\nI białka się nie ubijają, łzy w kącikach oczu, patrzy na zegarek i już wie, że nie zdąży, że katastrofa, że zawiodła na całej linii, bo obiecała przecież, a są na pierwszym etapie i jak teraz da plamę, to umarł w butach… Więc umarł. Wyłącza robot planetarny, swoją dumę, i patrzy nań z wyrzutem. Nie ubił. Jaj już nie ma, czasu zresztą też. Siedzi przy stole, nie ma siły się ruszyć. Naokoło bałagan, rozbite skorupki, pestki z cytryny na środku stołu, bo bezę zakwasza się sokiem z cytryny, a przynajmniej ona tak robi, bo nie znosi octu, a do bezy to już w ogóle. I wtem telefon zaczyna śpiewać głosem Bisquit, że zaprosiłeś mnie do kina bardzo dawno już, więc podrywa się na krześle, rzuca w stronę komórki jak dzik w żołędzie i odbiera. Tłumaczy się wstrętnie, aż sama do siebie czuje niesmak, i zaczyna, że może… Może następnym razem… Ale on już nie słucha. Nie chce dać jej żadnego może, czuje się rozczarowany, trudno, skoro nie dałaś rady, to mi się nie podoba, to jest brak szacunku, to jest dowód, że skoro raz zawiodłaś, to i drugi raz zawiedziesz, to nie to. Może nie wyszło, jak trzeba, może straciła swoją szansę, może to on jest imbecylem…\nNie ma trzeciej sceny, bo może mnie wykańcza. Nie lubię tego słowa, bo jest między młotem a kowadłem, jest niepewne jak los rozbitka na bezludnej wyspie. Może brzmi wstrętnie, jest do granic możliwości przepełnione obrzydliwą dwuznacznością. Bo przecież może być dobrze i źle. Może. Może zostanę na zawsze, a może tylko na chwilę. Może zjem z Tobą kolację, a może mam ochotę zostać na śniadanie. Może mam ochotę przedstawić Cię znajomym, a może nie, bo nie wiem, czy chcę, żebyś została w moim życiu na dłużej. Może zjem jaglankę, a może tosty z bekonem. Może lubię noc, a może dzień. Może jestem szczęśliwa, a może nie bardzo. Może cię spotkam, a może nie, bo zamiast być w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie, będę ronić łzy i oglądać Audrey Hepburn w Śniadaniu. Może nad morze, a może w góry? Może spodnie, a może sukienkę. Może. Może być, że może jest absolutnie na nie. Ja jestem na nie, jeśli o może chodzi.\nI może… może zamiast tego całego może dam Wam dzisiaj coś pewnego – dam Wam przepis na bezbłędną tartę ze szpinakiem i pstrągiem łososiowym. Wyjdzie na pewno i nie ma tu miejsca na żadne może!\nPrzepis powstał na potrzeby środy (pozdrawiam brata!). Ułatwiłam sobie życie i kupiłam gotowe ciasto francuskie. Proszę nie przewracać oczami – gotowe ciasto francuskie to cudowny wynalazek. Raz próbowałam zrobić takie ciasto sama z przepisu Julii Child i namęczyłam się nieludzko, a efekty mojej mordęgi w smaku ani trochę nie odbiegały od wyszydzanej wersji sklepowej. Więc przestałam szydzić i od paru lat potulnie kupuję gotowe, sprawdzam tylko skład. Jeśli nie ma cudów na kiju, biorę i tyle.\nDno małej tortownicy wyłożyłam papierem, wylepiłam ciastem spód i odrobinę boków (jakieś dwa, trzy centymetry). Na to włożyłam papier i fasolę, podpiekłam spód jakieś piętnaście minut w 200°C (termoobieg). W tym czasie zajęłam się nadzieniem – roztrzepałam w dużej misce dwa jajka, 250 gramów ricotty (najlepiej wybrać tę kremową, bo inaczej w masie będą grudki i Święci Pańscy nie pomogą), 250 gramów śmietany 18%, odrobinę soku z cytryny, pokrojone drobno dwie szalotki i trochę szczypiorku. Dodałam oczywiście sól do smaku i świeżo mielony pieprz. Po 15 minutach zapiekania spodu zdjęłam obciążenie i zapiekałam ciasto jeszcze 5 minut.\nNastępnie ostrożnie wyjęłam podpieczony spód, oparzając się ze trzy razy (mam wybitny talent do autodestrukcji w kuchni). Na dnie ułożyłam trochę szpinaku, wylałam nań masę, ukłożyłam pokrojony w dużą kostkę i oprószony solą i pieprzem filet z pstrąga łososiowego, znowu sypnęłam trochę zielonego i udekorowałam wszystko przekrojonymi na pół pomidorkami koktajlowymi. Starłam trochę długodojrzewającego cheddara i włożyłam z gracją tartę do ostatecznego zapieczenia. Zmniejszyłam temperaturę do 180 stopni i zapiekałam całość jeszcze 20 minut. Tym razem się nie oparzyłam, bo zanim to wszystko ogarnęłam, tortownica cztery razy wystygła.\nWyszło pysznie! Kto nie wierzy, niech spyta P. To tarta idealna – i nie może, a na pewno.\nPozdrawiam z parapetu,


Czytelnia Dominiki: Książkowe plany rok 2014- podsumowanie\nPod koniec roku 2013, bądź na początku 2014 stworzyłam pewną listę. Lista ta została spisana na małej niepozornej karteczce, którą kilkakrotnie już zgubiłam i na powrót znalazłam. Zawierała ona około 25 tytułów książek, które chciałabym przeczytać w nadchodzącym roku. Kiedy sobie o niej przypominałam, skreślałam odpowiedni, przeczytany tytuł z listy. I tak oto dzisiaj chciałabym zaprezentować sobie i Wam moje efekty.\n1. Ostatnia spowiedź tom 1-Nina Reichter\n2. Ostatnia spowiedź tom 2-Nina Reichter\n3. Niezgodna-Veronica Roth\n4. Akademia wampirów-Richelle Mead\n5. Piękne istoty- Kami Garcia & Margaret Stohl\n6. Gwiazd naszych wina-John Green\n7. Czerwień rubinu-Kerstin Gier\n8. Błękit szafiru-Kerstin Gier\n9. Finale-Becca Fitzpatrick\n10. Miasto upadłych aniołów-Cassandra Clare\n11. Miasto zagubionych dusz-Cassandra Clare\n12. Miasto niebiańskiego ognia-Cassandra Clare\n13. Kosogłos-Suzanne Collins\n14. Dotyk - Jus Acccardo\n15. Toksyna-Jus Accardo\n16. Dotyk Gwen Frost- Jennifer Estep\n17. Przez burze ognia- Vaeronica Rossi\n18. Kolacja z wampirem- Abigail Gibbs\n19. Delirium-Lauren Oliver\n20. Rywalki-Kiera Cass\n22. Dziedzictwo-C.J. Daugherty\n23. Zagrożeni- C.J.Daugherty\n24. Percy Jackson- Rick Riordan\n25. Pretty Little Liars- Sara Shepard\nDwa ostatnie punkty miały być liczone jako dodatkowe. Przeczytać pierwsze części, a kolejne już niekoniecznie. Tak czy siak nie sprostałam :)\nOsobiście jestem bardzo zadowolona z tego wyniku. Matematycznie-przeczytałam 56 % listy :D\nNiektóre z pozostałych książek przeniosłam na 2015 rok, z innych zrezygnowałam.\nKażda skreślona pozycja jest podlikowana (oprócz "Finale"), jeśli byliby chętni do poczytania mojej opinii :)\nNie będę zdradzać, jakie konkretne tytuły znalazły się na nowej liście, jednak jest ich 17 :)\nTradycyjnie- zapraszam do wymiany walentynkowej- baner po prawej stronie bloga. Na każdego maila odpisuję :)\nKarolina W. 7 stycznia 2015 19:12\nI tak sporo przeczytałaś. Ja osobiście nie robię planów, gdyż z góry wiadomo, że mi się nie uda xd\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:16\nA ja ostatnio zauważyłam, że lubię mieć jakiś plan działania, wtedy jakoś wszystko mi lepiej wychodzi :)\nMichalina Miśka 7 stycznia 2015 19:15\nMyślę, że to dobry wynik, z planami przeważnie tak bywa, że nie zawsze uda nam się je zrealizować ;)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:18\nOliwia P 7 stycznia 2015 19:39\nSuper wynik, a sam pomysł z listą bardzo ciekawy. Chyba sama zrobię sobie taką listę na ten rok i zobaczymy co z tego wyjdzie :)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:20\nOoo byłoby świetnie! :)\nPaniKa P. 7 stycznia 2015 19:59\nBardzo dobry wynik. Fajnie że dotrzymujesz swoich postanowień. U mnie niestety z tym ciężko. A zwłaszcza jeśli chodzi o czytanie. Wolę nie robić sobie list, bo wiem że raczej na 100% nie uda mi się jej dotrzymać. Chociażby ze względu na pojawiające się coraz to nowe książki na rynku ;)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:22\nW moim wypadku zauważyłam, że lubię mieć określony plan działania. Nowości na rynku mnie ogromnie ciekawią, ale doszłam do wniosku, że im dłużej czekam, tym bardziej książka mi się podoba :))\nCamillie Eve 7 stycznia 2015 19:59\nCałkiem nieźle - u mnie takie listy średnio się sprawdzają niestety...\nnieidentyczna 7 stycznia 2015 20:16\nWynik całkiem dobry. Mam nadzieję jednak, że ten rok będzie bardziej pomyślny dla Ciebie :)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:23\nLe Sherry 7 stycznia 2015 20:56\nBrawo! :) Ja nie jestem w stanie się trzymać takich postanowień, dlatego z natury nic nie planuję, żeby się nie rozczarowywać później. :) Ale tobie serdecznie gratuluję! ;)\nElenkaa _ 7 stycznia 2015 21:22\nSuper wynik, wyszło, że więcej przeczytałaś niż nie przeczytałaś ;)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:25\nJa również się z tego powodu cieszę, choć dużo jeszcze przede mną :)\nAnn RK 7 stycznia 2015 21:50\nCałkiem nieźle. Mnie często nie udaje się przeczytać zaplanowanych tytułów. :D\nCzęsto tak niestety jest :)\nLiteratka M. 8 stycznia 2015 20:25\nSama wspaniałe tytuły znalazły się na tej liście. Życzę powodzenia w spełnianiu noworocznych postanowień książkowych ;)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:27\nDziękuję bardzo, przydadzą się :D\nKlaudia 8 stycznia 2015 20:41\nŚwietny wynik! Gratuluję (i trochę też zazdroszczę!) :)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:28\nBasia Pelc 9 stycznia 2015 09:58\nDobry wynik, ponad 50%, czyli zadanie zaliczone :) Pięknego 2015 roku kochana.\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:29\nWonderland OfBook 9 stycznia 2015 11:45\nBardzo dobry wynik. Jestem ciekawa jakie tytuły znalazły się na liście 2015;)\nDoomisia♥ 10 stycznia 2015 14:30\nOjj to się dopiero wyjaśni za rok :D\nFenko 11 stycznia 2015 11:13\nO super :) ja wciĄż dopisujeddo listy ale w tym roku przede wszystkim.nadrobie własne zaleglosci.z.domowej polki\nKsiążkowa fantazja 17 stycznia 2015 12:29\nSuper wyniki, mnie takie listy się nigdy nie sprawdzają ;)


Lexus-Forum • Zobacz wątek - is 200 1g-fe uszczelniacze zaworowe\nis 200 1g-fe uszczelniacze zaworowe\nprzez twiti7 » 29 lis 2013, o 22:06\nJakie uszczelniacze zaworowe polecacie po za tymi z ASO?\nRe: is 200 1g-fe uszczelniacze zaworowe\nprzez jes » 30 lis 2013, o 13:16\n3. inne... nie testowałem\nprzez kacpev » 2 gru 2013, o 12:12\nja polecam Corteco\nprzez Picakus » 2 gru 2013, o 14:57\nA nie lepiej by było kupić OEM Toyota Około 60-70 zł różnicy wyjdzie między OEM a Corteco zamawiając przez Amayame.\nprzez twiti7 » 12 gru 2013, o 14:48\nPotwierdzam zakupiłem fedex uporał się w 4 dni amayama w 4 ale był weekend całość 400 z groszem + koszt odprawy celnej 90zl. W Polskim ASO nawet po forumowej zniżce zapomnijcie o takiej cenie Szklanki też są o połowę tańsze i oryginalne.\nprzez Picakus » 12 gru 2013, o 15:03\ntwiti7 napisał(a): Potwierdzam zakupiłem fedex uporał się w 4 dni amayama w 4 ale był weekend całość 400 z groszem + koszt odprawy celnej 90zl. W Polskim ASO nawet po forumowej zniżce zapomnijcie o takiej cenie Szklanki też są o połowę tańsze i oryginalne.\nTak jak mówiłem jeżeli można poczekać te kilka dni na realizacje to naprawde warto.\nprzez tomekb » 12 gru 2013, o 18:20\nCoś szerzej o amayama?\nprzez Picakus » 12 gru 2013, o 20:30\nFirma ma siedzibe i magazyn w japoni w Ossace, pozostałe magazyny mieszczą się w różnych krajach na różnych kontynetach. Oferuje praktycznie same części oryginalne w bardzo rozsądnych cenach.\nWszystkie ceny, które są podane na stronie są przybliżone, po wybraniu komponentów następuje ich rzeczywista wycena (różnice w cenach naprawdę symboliczne). Po wycenie decydujemy się czy zamawiamy, czy też nie jeżeli nie oferta na komponenty, które wybraliśmy przepada bodajże po 30dniach.\nWszystkie zamówienia są wysyłane z Ossaki, więc jeżeli zamówimy coś z powiedzmy Zjednoczonych Emiratów Arabskich, to i tak towar najpierw dotrze do Ossaki, a dopiero z tamtąd do nas. W związku z tym jest też różny czas realizacji.\nPaczki już wysłane z siedziby dochodzą przeważnie w 4-5dni roboczych.\nprzez krzywydg » 12 gru 2013, o 23:44\nUszczelniacze zaworowe dla warsztatu kosztują 48 zł ... lubię to stwierdzenie OEM...w ramach ciekawostki OEM uszczelniaczy Hyundai=Toyota!\nprzez Picakus » 13 gru 2013, o 10:37\nkrzywydg napisał(a): Uszczelniacze zaworowe dla warsztatu kosztują 48 zł ... lubię to stwierdzenie OEM...w ramach ciekawostki OEM uszczelniaczy Hyundai=Toyota!\nZnaczy twierdzisz, że uszczelniacze OEM Hyundai to po prostu przepakowane uszczelniacze OEM Toyota Czy może, że są takie same I swoją drogą 48zł szt. czy komplet


W prostym, ale jakże eleganckim stylu - este derm\nHome » Zakupy Online » Meble » W prostym, ale jakże eleganckim stylu\nStyl skandynawski przyszedł do naszego kraju zza wielkiej wody i od razu zyskał wielu sympatyków. Prostota, oszczędność elementów zyskała wielką popularność i od tego czasu wiele osób dąży do tego, aby właśnie w ten sposób urządzić swoje domy. Jeżeli szukacie ciekawych dodatków w tym stylu, to zapraszamy do Malowane Bielą. Bardzo lubimy styl skandynawski i oferujemy Wam wspaniałe elementy do wyposażenia wnętrz, takie jak akcesoria kuchenne, w tym talerze, sztućce, kubki, a nawet tekstylia kuchenne, jak ręczniczki, czy też rękawice kuchenne. Do tego polecamy Wam również słoje, tabliczki z motywacyjnymi napisami oraz wiele innych.


Iran przyznaje się do wystrzelenia rakiety. Twierdzi, że to cywilna misja badawcza | CHIP\nIran przyznaje się do wystrzelenia rakiety. Twierdzi, że to cywilna misja badawcza\nTomasz Domanski 31 grudnia 2021\nGdyby Iran stwierdził inaczej, zapewne zostałby już zaatakowany. Trzymajmy się więc oficjalnej wersji według której irańska rakieta została wykorzystana do wyniesienia urządzeń badawczych na orbitę.\nIran co prawda nie chwali się już, czy rakiecie udało się dotrzeć na orbitę, ani kiedy konkretnie została ona wystrzelona, ani – skoro już przy tym jesteśmy – o jakie konkretnie urządzenia badawcze chodzi. Podsumowując: Iran przyznaje, że wystrzelił rakietę. Koniec oficjalnej informacji.\nStart rakiety Simorgh odbył się podobno bez zarzutu. Potwierdza to Ahmad Hosseini, rzecznik irańskiego resortu obrony, który udzielił komentarza dla agencji Associated Press. Hosseini co prawda nie podał żadnych informacji dotyczących miejsca startu rakiety Simorgh – możemy jedynie spekulować, że została ona wystrzelona z ośrodka kosmicznego im. Ruhollaha Chomeiniego, które znajduje się 300 km na wschód od Teheranu.\nProgram kosmiczny Iranu – wyjaśniamy o co chodzi\nWywiad Stanów Zjednoczonych od dawna powtarza, że cały irański program kosmiczny jest prawdopodobnie przykrywką do rozwoju pocisków balistycznych, które byłyby w stanie przenosić głowice nuklearne. Zresztą w tej konkretnej kwestii kraje zachodnie (w tym USA) prowadzą obecnie negocjacje z Iranem, których celem jest reaktywacja umowy nuklearnej z 2015 r. Do tej pory odbyło się już 8 tur rozmów, kolejne spotkanie dyplomatów zaplanowano tuż po Nowym Roku.\nCzytaj również: Iran szykuje się do wystrzelenia kolejnych satelitów na orbitę, choć nie potwierdza tych informacji\nTeheran oczywiście zaprzecza tego typu insynuacjom i uparcie twierdzi, że aktualnie realizowany irański program rakietowy skupia się tylko i wyłącznie na cywilnych misjach badawczych. Co prawda szczegółów tych misji nie ujawnia, ale może być to spowodowane tym, że prawdopodobnie żadnej irańskiej rakiecie nie udało się dotrzeć na orbitę.\nMilczenie przedstawicieli irańskich władz w kwestii dalszych losów rakiety Simorgh zdaje się potwierdzać tę teorię. Jest moim zdaniem doskonały przykład działania polityki międzynarodowej – kraje zachodnie podejrzewają, że Iran pracuje nad opracowaniem swoich własnych rakiet balistycznych dalekiego zasięgu, Iran temu zaprzecza, ale odmawia podpisania jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby jego czyste intencje, a sam temat powracać będzie przy każdej kolejnej wystrzelonej przez Iran rakiecie.


. Wybór paneli fotowoltaicznych oferowany przez taki sklep jest bardzo szeroki. Jednym z producentów paneli słonecznych jest firma LONGi Solar. Panele fotowoltaiczne longi charakter\nSklep zajmujący się sprzedażą paneli fotowoltaicznych często posiada w swojej ofercie wiele różnych modeli paneli od kilku producentów. Wybór paneli fotowoltaicznych oferowany przez taki sklep jest bardzo szeroki. Jednym z producentów paneli słonecznych jest firma LONGi Solar. Panele fotowoltaiczne longi charakter\nDlaczego warto chodzić do dentysty?Odzież medyczna - ważniejsza niż myśliszCzy masz możliwość zobaczyć pokaz tańca Warszawa?Pogrzeb i kwestie religijneDla kogo są ceny transferoweSłońce i jego energia. Jak ja wykorzystać?Znaleźć kardiologa? Dokładnie!Przeżyć dachowanie lub wypadek? Nie?Co warto wiedzieć o psach, zanim się jakiegoś przygarnie?Dealer samochodowyCiekawostki na temat pompDobre i złe metody kontaktu- call centerCzy są zmiany w prawie jak zrobić panele słoneczne?Ból zęba? Idź do dentysty!Internet- promocja firmy, co i jakDziecięce akcesoria w centrum uwagiKilka dobrych porad odnośnie wystrojuDestynacje urlopowe - co zobaczyć w HiszpaniiSamochody i części do nichProgram OptimaCzy opłaca się korzystać z porad radcy?Nowoczesne systemy grzewcze i wentylacyjneOgólny artykuł o badaniach medycznychElectric services and Hi-techO klimatyzacjiKtóry zabieg wybrać dla siebie? O salonach kosmetycznychO przypadkach silnego bólu zębaJak długo musisz cyklinować parkiet?Czy Wiesz Jak znaleźć dobrego prawnika W 3 Dni?Ceny i jakość druku. Kilka słów o poligrafii


Igor Skworcow - Glaza Expo Design\n» Igor Skworcow\nIgor Skworcow (9)\nArchiwum/Prywatna Kolekcja (6)\nIgor Skworcow - w 1984 r. ukończył Szkołę plastyczną w Kemerowo, w 1992 roku Leningradzką Wyższą Szkołę Przemysłowo-Artystyczną im. Muchinej (Petersburska Akademia Sztuki i Przemysłu). Artysta jest zwolennikiem klasycyzmu, tematyka jego prac to „wieczne motywy dla malarzy” – portrety i pejzaże. Uczestniczył w wielu wystawach zarówno w Rosji, jak i za granicą wielokrotnie wystawiał swoje prace w Gdańsku. Jego prace znajdują się w muzeach, galeriach i kolekcjach prywatnych na całym świecie.\nArtysta: Igor Skworcow\nDrzewa Wiosną z rozlewiskiem\nŚnieg i woda


Świat Leny: Cienie KOBO - mój mały zbiór\nAlexis93 11 października 2013 19:59\nCienie frugo uwielbiam i mam ich całkiem sporo :)\nJustyna K. 11 października 2013 19:59\n210 fashion jest zaje..!!:) piękne te Twoje makijaże..\niwi piwi 11 października 2013 20:07\nteż mam i używam tych cieni, Zawsze kupuję je na promocjach wtedy najbardziej się opłaca :)\nLena 11 października 2013 21:41\nTeż zawsze je łapię na promocjach :D\nAleksandra A. 11 października 2013 20:35\nChoruję ostatnio na Kobo i jakoś mi nie po drodze...\n:D musisz przestać chorować :P\nKarola 11 października 2013 20:54\nNo jakie ładne (szczególnie pierwsze 3) i do tego teraz jest promocja:D\nLena 11 października 2013 21:37\nO to muszę sprawdzić do kiedy i poprosić kumpelę o kupienie kilku :D\nJoanna K 11 października 2013 21:03\nIsabelle 11 października 2013 21:16\nPierwsze cienie Kobo przez Ciebie pokazane... <3 :) śliczne sa :)\nTeż je najbardziej lubię i najczęściej używam :)\nMaczka 11 października 2013 21:30\nSama mam różowo-złoty cień w numerku 205 :)\nJest świetny ale po pewnym czasie linia roztarcia cienia znów staje się ostra. Jakby się odbijał (mam opadającą powiekę). Również masz tak ? Jakiś sposób ?\nLena 11 października 2013 21:38\nTeż mam opadającą powiekę i nie zauważyłam żeby tak się działo, ale sprawdzę. Specjalnie pomaluję się któregoś dnia i dam Ci znać :)\nnika88 11 października 2013 21:33\nŚwietne te cienie, wpadła mi w oko ta poczwórna paletka:)\nLena 11 października 2013 21:39\nMożna ją kompletować samemu i to jest fajne. Sama paletka jest za 9, 99 zł :)\nAloes ss 11 października 2013 21:42\nCienie KOBO są cudownie napigmentowane:)\nOj tak są :)\nSekrety Naszego Piękna 11 października 2013 21:48\n205 jest cudny :)\nWunia 11 października 2013 23:40\nwszystkie kolory są cudne:) nie miałam nigdy z nimi do czynienia\nkarminowe.usta 11 października 2013 23:58\nJestem pod wrażeniem pigmentacji matów:) Pod tym względem cienie Kobo wypadają lepiej od wkładów Inglota. Ubolewam nad tym, iż nie mam dostępu do Natury...\nKosmetyki Panny Joanny 12 października 2013 08:38\nczarujesz cieniami ;)\nspora kolekcja i ładnie skompletowana. No ale jak się robi takie ładne makijaże, to się nie dziwie :) Drugi i ostatni uwielbiam!\nKatarzyna kobieceszufladki 12 października 2013 09:59\nJa z kobo nie mam żadnego cienia.\nEwa Szałkowska 12 października 2013 10:40\nNie miałam ich żadnych cieni, ale niektóre odcienie bardzo przypadły mi do gustu :)\nŻaneta J. 12 października 2013 11:28\nMadame Peacock 12 października 2013 12:51\nkolorowe maty wyglądają świetnie!\nKoko Beszamel 12 października 2013 19:43\nBardzo fajnie się prezentują :D aż mnie zachęciłaś do kolejnych zakupów :P\nk. smazik 12 października 2013 22:36\n:-) w sam raz ten post ;-) właśnie szukam matowych cieni, a te wyglądają bardzo interesująco ;-) będę musiała się wybrać do szafy ;-) w naturze ;-)\nmixoflife 13 października 2013 15:36\nŁadna kolekcja :) Makijaż numer 4 zdecydowanie skradł moje serce <3\nLena 16 października 2013 11:49\npelaska 13 października 2013 15:56\nswietne kolory. zapisalam sobie numerki tych ktore wpadly mi w oko :D\nLena 16 października 2013 11:50\nTo super, cieszę się, że mój post okazał się przydatny !\nAnn 13 października 2013 17:21\nŚwietny zbiór tych cieni :) ja mam tylko kilka, z tych na pierwszym zdjęciu nie mam tylko brązu :p Ogólnie nie lubię cieni błyszczących z Kobo, bo mają strasznie kremową konsystencję, wolę sypką ;) Na razie mam tylko jeden matowy z Kobo, ale on wydaje się być w porządku, jest taki jakie lubię :)\nMakijaż Jola Surmańska 13 października 2013 20:30\nwow, ta czerwień jest super!\nDominika 14 października 2013 20:42\nSłyszałam o tych cieniach wiele, ale jeszcze nie próbowałam, może się w końcu skusić.\nAnna N 14 października 2013 23:16\nnie posiadam żednego cienia z KOBO ale chyba trzeba będzie nadrobić te zaległości :) Serdecznie zapraszam do siebie :)\nLena 16 października 2013 11:43\nCienie KOBO są dobre i polecam je, ale najlepiej czatować na promocje. :)\nwenus-lifestyle 15 października 2013 11:35\nPodobasz mi się w zielonych powiekach :)\nOjKarola 16 października 2013 16:35\nKupiłam sobie jakiś czas temu 2 pigmenty z Kobo i są tak beznadziejne, że zraziłam się zupełnie do cieni i pigmentów tej firmy. Ale widzę, że cienie nie są złe.\nKocia 16 października 2013 17:11\nNie wiedziałam, że cienie z Kobo są takie dobre :) Chyba skuszę się na jakiś :)


Kasia tworzy: kartki, albumy i inne rękodzieło: Romantyczna kartka z grafiką / Romantic card with a graphics\nAutor: Kasia Udalska o 13:43\nAsia 24 października 2014 13:49\nAle śliczna!! Strasznie mi się podoba :)\nEwa 24 października 2014 14:00\nŚlicznie wykorzystałaś kwiaty i bardzo mi się podoba pomysł z perełkami na sznurku, przypomina mi naszyjnik mojej kuzynki :)\nAgata Fleszar 24 października 2014 14:22\nKinga 24 października 2014 19:57\nAle cudeńko! Aż nie wiem co pisać, bo tak przy każdej twojej pracy mogłabym się zachwycać :))\nCudaczek 30 października 2014 22:12\nigła scrap 20 listopada 2014 18:27\nPrzepiękna karteczka, świetnie skomponowana. Bardzo lubię perełki i koronki w karteczkach.\nDziękuję za udział w wyzwaniu KSM :)\nkasiak q 22 listopada 2014 07:31\nPrześliczna karteczka, wspaniale się prezentuje:)) Dziękujemy za udział w wyzwaniu KSM:))


red./info. nadesłane 02.03.2016 09:42\nPopularny aktor wraz z żoną nie mógł się doczekać przyjścia na świat pierwszego dziecka. Para do urządzania dla niego pokoju przystąpiła tuż po poznaniu płci potomka. Pokój miał być nowoczesny, ale zarazem ciepły i przytulny. Aktor zdecydował się na naturalną i przyjazną aranżację bliską stylowi skandynawskiemu.\nW pokoju małego Ingasia pojawiły się meble marki Pinio z kolekcji Moon. Łóżeczko ma ciekawą sekwencją otworów, która nadaje mu bardzo świeży i ciekawy charakter. Obok łóżeczka pojawiła się jeszcze komoda oraz pojemna szafa wnękowa. Ciepły klimat miejscu miały nadać wybrane przez żonę dodatki, żółte zasłony - pomysł projektantki oraz miętowa tapeta w romby. Pokój ma dość uniwersalny wystrój, dzięki czemu jak chłopiec będzie rósł, będzie mógł łatwo dekorować go wedle własnych upodobań.\n"Marcin i Marlena lubią wnętrza uporządkowane i nieprzeładowane. Tu na małej przestrzeni musieliśmy pomieścić sporo sprzętów, dlatego wybraliśmy białe wykończenie mebli i jasną tapetę. Delikatne biele, mięty i szarości zestawiliśmy z akcentami żółci i czerni, by całość nabrała chłopięcego wyrazu. Bardzo zależało rodzicom, by pokój synka był prosty, ale przytulny zarazem. Mieliśmy stworzyć przestrzeń przyjazną maluszkowi i rodzicom, która sprawdzi się jako pokoik noworodka, ale i kilkulatka, dlatego postawiliśmy na geometryczne wzory i desenie." - mówi jedna z projektantek, Anna Chmielewska HolArt Studio.\nObok rombów na tapecie, królują gwiazdki na miętowo-szarych dodatkach od Lamps&Company. Zarówno w przypadku mebli, jak i akcesoriów postawiono na marki polskie, produkujące wyposażenie najwyższej jakości. W rogu pokoju stanął duży fotel, który służyć może jako idealne miejsce do karmienia lub doglądania malucha w czasie snu. Tuż obok, funkcję stolika pełni praktyczna skrzynia Pinio, do której schować można zabawki. Na ścianie znalazła się naklejka - czarne gwiazdki, którą można dowolnie odkleić i przykleić w innym miejscu.\nProjekt i stylizacja: pracownia HolArt Studio\nProjekt powstał we współpracy z firmami: Pinio, Lamps&Company, Dekoria, Kids Concept, Marko Baby


W okolicy Międzyzdrojów znajduje się również wiele atrakcji wartych zobaczenia. Poniżej prezentujemy Państwu - ciekawe miejsca, które można zwiedzić podczas wędrówek pieszych, jak i wycieczek rowerowych czy przejażdżek konnych. Rowery można wypożyczyć w naszym hotelu, natomiast stadnina koni znajduje się w Wolinie.\nŚwinoujście oddalone od Międzyzdrojów o 12 km oferuje zwiedzającym wiele atrakcji i zabytków. Na szczególna uwagę zasługuje latarnia morska zbudowana w połowie XIX wieku, najwyższa na polskim wybrzeżu. Jej wysokość wynosi 68 m. Warte uwagi są również forty obronne oraz Muzeum Rybołówstwa Morskiego.\nZe Świnoujścia można odbyć zarówno wycieczki Po Zalewie Szczecińskim, jak i po pełnym morzu. Korzystając z promów PŻB możemy popłynąć do Szwecji – Ystad oraz zwiedzić duńską wyspę Bornholm i Kopenhagę\nWolin miejscowość z licznymi zabytkami archeologicznymi i interesującym krajobrazem. Do najcenniejszych zabytków zalicza się Katedra św. Mikołaja z XIII wieku , ratusz neogotycki z 1880 roku oraz cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców. Jednakże najwięcej turystów przyciąga coroczny Festiwal Wikingów – raj dla miłośników kultury wikingów i wczesnośredniowiecznych Słowian.\nKamień Pomorski oddalony od Międzyzdrojów 40 km – należy do najstarszych miast na Pomorzu – w 1274 roku otrzymał prawa miejskie. Możemy tam zobaczyć wiele zabytków: romańsko – gotycka katedra z wieloma cennymi zabytkami: ołtarz, chrzcielnica, organy. W podziemiach katedry znajdują się groby biskupów i książąt pomorskich oraz przykatedralne muzeum, które powstało w pomieszczeniach po największym skarbcu w Polsce.\nSzczególną uwagę zwraca też ratusz gotycki z XIII – XIV wieku i Kościół św. Mikołaja z XIV wieku.\nKołobrzeg jest miastem o ponad tysiącletniej tradycji i wielu atrakcjach. Do najciekawszych należy Bazylika Mariacka z XIII – XV wieku z bogatym wyposażeniem i wysoką wieżą, która pełniła kiedyś funkcję latarni morskiej. Warto również zobaczyć Ratusz w stylu neogotyckim, Basztę Prochową z XIV wieku, pomnik zaślubin Polski z Morzem, muzeum Oręża Polskiego.\nTrzęsacz oddalony od Międzyzdrojów Międzyzdrojów 40 km z unikalnymi ruinami kościoła zbudowanego w XIV w odległości 2 km od klifowego brzegu. Pod naporem fal brzeg stale się cofał. W 1874 roku odprawiono tam ostatnie nabożeństwo, gdy odległość od morza wynosiła zaledwie 5 metrów. W 1901 roku spadła do morza północna strona kościoła, później kolejne fragmenty. Obecnie zachowała się tylko jedna ściana.\nGóra Gosań - 4 km od Międzyzdrojów znajduje się najwyższe wzniesienie polskiego wybrzeża – 93 m n.p.m. skąd roztacza się uroczy widok na wody Zatoki Pomorskiej.\nWyrzutnia Rakiet V-3 - zachowane stanowiska artyleryjskie V-3 pochodzące z czasów II wojny światowej. W bunkrze, gdzie składowane były pociski rakiet V-3 znajduje się obecnie ekspozycja tajnej broni niemieckiej.\nRezerwat ptaków znajduje się na wyspie Karsibór – niedaleko Międzyzdrojów. Spotkać tu można bardzo rzadkie gatunki ptaków: wodniczka, orzeł bielik, derkacz.\nKrzywy las – jeden z najciekawszych w Polsce pomników przyrody leżący niedaleko Gryfina. Każda z sosen tam rosnąca ma wygięty pień , który prostuje się ku górze\nWzgórze Zielonka, na które dostaniemy się z miejscowości Lubin położonej 5 km od Międzyzdrojów, to niesamowity punkt widokowy na wsteczną deltę Świny, Świnoujście a nawet niemieckie miasteczko Ahlbek.\nJezioro Turkusowe – największa atrakcja Wolińskiego Parku Narodowego znajduje się we wsi Wapnica. Jezioro jest zatopioną kopalnią kredy i stąd ten niesamowity kolor jeziora.


Horoskop i Tarot dla Koziorożca | horoscopofree.com\nHoroskop i Tarot dla Koziorożca\nPrzepowiednia tygodnia 29 listopada 2021\nPrzeczytaj swoją przepowiednię na tydzień: Słońce - Mag - Arcykapłan\nKarta Rydwan to zapowiedz wielkiego zwyciestwa, oraz zemsty na tych, którzy nie wierzyli w Ciebie. Praca: stabilnosc i poprawa przychodów. Milosc: karta Diabla sugeruje namietnosc. Zdrowie: w porzadku.\nHoroskop proroczy, 29 listopada 2021! Wytypuj swój znak i przeczytaj!


Przepis - Sałatka z białym serem i truskawkami przepis - Gotujmy.pl\n18 kwi 2016 17:42\nPRAWIE robi różnicę nie tylko w reklamie, dlatego jest to sałatka prawie w kolorach Włoch. Zdrowa, pyszna i pachnąca, choć z pewnością najlepsza będzie z naszymi, polskimi truskawkami dojrzewającymi w pełnym słońcu!\nSporą garść mixu sałat wkładamy do słoika (powinna zajmować 1/3 pojemności). Następną warstwę tworzymy z chudego białego twarogu - rozkruszamy w dłoniach i wsypujemy do słoika. Ostatnia warstwa to pokrojone truskawki.\nOlej przelewamy do miseczki, wsypujemy pietruszkę i blendujemy całość przez 2-3 minuty, by pietruszka dobrze puściła sok i oddała smak. Następnie papkę przekładamy na gazę i dokładnie wyciskamy cały aromatyczny olej pietruszkowy do drugiej miseczki. Łączymy go z łyżką miodu i polewamy sałatkę przed podaniem.\n19 cze 2010 16:53\nSałatka jajeczna z białym serem i szynką\n12 mar 2010 14:33\nSałatka z warzyw z białym serem\n27 wrz 2011 17:17\nZielona sałatka z białym akcentem\n06 kwi 2016 23:40\nSałatka z twarożkiem 2\n05 sie 2012 21:20\nsałatki salatki z owocami


Pokrowce na broń myśliwską – sklepszostak.pl\n60 zł 1800 zł\nMTM CASE-GARD 2\n6 LITRÓW 1\nWłasna broń jest oczkiem w głowie wielu myśliwych. W trosce o zachowanie jej w idealnym stanie oraz kondycji przez jak najdłuższy czas, należy ją odpowiednio pielęgnować. Regularne czyszczenie oraz konserwacja broni to myśliwski obowiązek! Aby uchronić swoją broń przed uszkodzeniem oraz wieloma niekorzystnymi czynnikami, takimi jak kurz, pył czy promieniowanie słoneczne, warto przygotować dla niej bezpieczne miejsce do przechowywania. W tej roli doskonale sprawdzą się specjalne pokrowce na broń. Wykonane z materiałów o wyjątkowej wytrzymałości, zmyślnie zaprojektowane futerały od najlepszych producentów zapewniają bezpieczne przechowywanie broni myśliwskiej i gwarantują wieloletnią użyteczność.\nSkórzane futerały na broń\nDo produkcji wysokiej jakości pokrowców na broń stosowane są materiały wyróżniające się doskonałymi właściwościami. Jednym z nich jest skóra, która charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na uszkodzenia i trwałością, a dodatkowo prezentuje się niezwykle prestiżowo! W naszym sklepie oferujemy skórzane futerały na broń naszej własnej marki Szóstak, a także futerały innych, uznanych na rynku producentów, np. Acropolis. Oprócz futerałów wykonanych w całości ze skóry, polecamy też nowoczesne futerały materiałowe ze skórzanymi wykończeniami.\nDoskonałej jakości futerały na broń myśliwską\nAsortyment sklepu Szóstak obejmuje klasyczne skórzane futerały, jak również nowoczesne pokrowce na broń wykonane z wytrzymałej tkaniny. Niezależnie od materiału, z jakiego powstały, produkty dostępne w naszej ofercie gwarantują wysoki poziom trwałości oraz odporność na uszkodzenia. Tym samym zapewniają broni najlepszą ochronę, dbając o zachowanie jej w doskonałej kondycji przez długie lata. Nowoczesne futerały na broń myśliwską posiadają dodatkowo szereg udogodnień, np. w postaci pasa transportowego umożliwiającego wygodne przenoszenie, a także dodatkowych kieszeni na akcesoria. Dzięki doskonale przemyślanej konstrukcji oraz drobiazgowemu wykonaniu, profesjonalne pokrowce na broń wyróżniają się długoletnią trwałością. W naszym sklepie najdziesz futerały wyłącznie od najlepszych producentów ze światowego rynku. Stworzone z najwyższą precyzją z doskonałych gatunkowo materiałów, bezbłędnie spełniają swoje zadanie. Pokrowce na broń sygnowane znakiem firmowym producenta to synonim prestiżu i klasy. Wysokiej jakości pokrowiec pozwoli Tobie zachować swoją broń w świetnym stanie nawet przez wiele lat. Świetnie sprawdzi się w celu bezpiecznego przechowywania, jak również transportu broni. Postaw na sprawdzoną jakość i wybierz wysokiej jakości futerał na broń z naszej szerokiej oferty!\nProfesjonalne wyposażenie myśliwskie w sklepie Szóstak\nW trosce o zadowolenie klientów z branży myśliwskiej, sklep Szóstak zapewnia niezwykle bogaty i kompleksowy asortyment, opierający się na produktach renomowanych marek. Zapewniamy szeroką gamę profesjonalnych akcesoriów, narzędzi oraz dodatków dla myśliwych, którzy zawsze stawiają na najwyższą jakość! Sprawdź naszą ofertę w sklepie internetowym lub odwiedź nasz sklep stacjonarny w Wieluniu!\nFuterał na broń myśliwską Blaser zielony 135cm\nFuterał na broń myśliwską skórzany Szóstak 118cm\nFuterał na broń myśliwską skórzany Szóstak 128cm\nFuterał na broń myśliwską skórzany Szóstak 137 cm\nFuterał na broń myśliwską z logo Szóstak\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ HARKILA ADJUSTABLE SLIP 110-150CM\nWODOSZCZELNA TORBA HARKILA WATERPROOF BAG\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ WILD BOCK I\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ ALLEN PREDATOR GUN CASE\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ ALLEN BONZ RIFLE CASE\nWALIZKA NA BROŃ SEELAND RIFLE CASE\nFUTERAŁ BLASER LODEN TYP B\nFUTERAŁ BLASER CORDURA TYP A SLIPBAG\nFUTERAŁ BLASER CORDURA TYP B\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 2WOLFS BOCK III\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 2WOLFS REPETIER III 125\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 2WOLFS REPETIER IV 125\nTORBA NA PISTOLET 2WOLFS ALFA IV\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ ALLEN RUGER TACTICAL CASE WITH SHOOTING MAT\nFUTERAŁ ZOLI NA BROŃ NIEBIESKO-CZERWONY\nFUTERAŁ ZOLI NA BROŃ NIEBIESKO-CZARNY\nSKARPETA NA BROŃ ALLEN DUCKS UNLIMITED GUN SOCK HEATHER GREEN\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ KRÓTKĄ BERETTA FO471 SZARY\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ KRÓTKĄ BERETTA FO471 CZARNY\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ KRÓTKĄ BERETTA FO591 CZARNY\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ BERETTA B-WILD FO231 132CM\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ ALLEN DUTY TACTICAL RIFLE CASE\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ HUETTER WELUR 057\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ HUETTER WELUR 089P\nFUTERAŁ NA RÓG HUTTER 060 14770\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ Z DODATKOWĄ LUFĄ HUETTER 142 GWIAZDKI\nALLEN POKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 948-52\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ HUETTER 947 CAMO ORANGE\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ Z LUNETĄ HUETTER 90386\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ HARKILA RETRIEVE SHOTGUN SLIP IN CANVAS LEARHER WARM OLIVE\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ HARKILA RETRIEVE SHOTGUN SLIP IN LEARHER COGNAC\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 2WOLFS AUTOBOX DOUBLE\nWALIZKA NA BROŃ MTM CASE-GARD TACTICAL RIFLE CASE 42"\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 2WOLFS REPETIER III 140\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ 2WOLFS BASIC IV 125CM\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT G3-KA PODWÓJNY 130CM KAMUFLAŻ\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT K2 POJEDYŃCZY 141CM ZIELONY\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPDK POJEDYŃCZY 124CM ZIELONY BIZA ŻÓŁTA\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPDK POJEDYŃCZY 124CM ZIELONY BIZA CZERWONA\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPKAM POJEDYŃCZY 124CM KAMUFLAŻ\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT L2Z PLUS POJEDYŃCZY 124CM BRĄZOWY\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPDK POJEDYŃCZY 124CM ZIELONY BIZA ZIELONA\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPDK POJEDYŃCZY 124CM NIEBIESKI\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPDK-2KAM POJEDYŃCZY 124CM KAMUFLAŻ\nPOKROWIEC FUTERAŁ NA BROŃ FORSPORT LPKAM POJEDYŃCZY 124CM KAMUFLAŻ ODWRÓCONY\nWYŚWIETLANE: 1-50 NA 140