30-09-2019, 23:04 #161\nTaka szpileczka. Ostatnia minuta meczu, Janusz będąc sam puszcza kozłującą piłkę obok siebie i po chwili daje się wyprzedzić temu "ciemnemu" z gts-u. Traci ją w rezultacie fauluje w miejscu, gdzie można rzucić niebezpiecznie piłkę w pole karne. Gts nawet podciąga pod tą ostatnią akcję bramkarza, dobrze, ze nic się nie stało złego...\nTak sobie przypominam hejt, jaki dostał chyba kiedyś Pestka, gdy sfaulował w końcówce meczu jakiegoś gostka i straciliśmy wtedy gola po rzucie wolnym.\nJanusz dostał wysokie noty, jakie by dostał, gdyby gts wyrównał? To tak pod rozwagę, bo oceniamy czasem emocjonalnie a nie zwracamy uwagi na takie NIBY detale.\n30-09-2019, 23:10 #162\n(30-09-2019, 23:04)ian thorpe napisał(a): Taka szpileczka. Ostatnia minuta meczu, Janusz będąc sam puszcza kozłującą piłkę obok siebie i po chwili daje się wyprzedzić temu "ciemnemu" z gts-u. Traci ją w rezultacie fauluje w miejscu, gdzie można rzucić niebezpiecznie piłkę w pole karne. Gts nawet podciąga pod tą ostatnią akcję bramkarza, dobrze, ze nic się nie stało złego...\nLiczą się fakty a nie przypuszczenia. Gdybanie zostawmy babom na targu.\n30-09-2019, 23:11 #163\nGdybyśmy wczoraj nie wygrali to połowa zespołu by dostała zasłużone jeby bo zagrali słabo i mieli MNÓSTWO GŁUPICH STRAT od 1 do 95 minuty.\nAle zwycięstwo w derbach wymazuje wszystkie grzechy. To jest odpust zupełny.\n30-09-2019, 23:16 #164\nRównie dobrze można napisać o całej drużynie; co by było gdybyśmy ten mecz zremisowali? Ja tam gdybać nie chcę, cieszmy się tym co jest i nie szukajmy dziury w całym (chyba specjalność tego forum, a może i generalnie kibiców Cracovii).\nTo był mecz do jednej bramki, często bywa, że przypadkowej. Nb nasza tak wpadła, bo wcale wynikiem jakiejś przeakcji nie była. Tak samo mogło coś fuksem wpaść milicjantom.\nO ile w obronie zagraliśmy perfekcyjnie, to ofensywa w tym meczu spisała się co najwyżej średnio. Ale myślę, a nawet jestem tego powiem, że wynikało to z taktyki na ten mecz.\nNie ważne jak, ważne że wygrali.\n30-09-2019, 23:41 #165\nNam wpadło, bo nam nigdy nie wpada. Mieliśmy troszkę szczęścia, ale fuksem nic nie ma. Cracovia Gol!\n01-10-2019, 06:58 #166\nJakby jakby jakby jakby....\nJakby babka wąsa miala to by dziadkiem mogla byc...\nTakie gdybanie jest bez jakiegokolwiek sensu...\n01-10-2019, 09:16 #167\n(30-09-2019, 23:11)Rock napisał(a): Gdybyśmy wczoraj nie wygrali to połowa zespołu by dostała zasłużone jeby bo zagrali słabo i mieli MNÓSTWO GŁUPICH STRAT od 1 do 95 minuty.\nDiabeł lubi to..strzeż się Rock :-)\n01-10-2019, 10:15 #168\nA i o dziwo wegrzyn pochwalił Gola , którego ponoć nie chciano w "towarzystwie" .\n01-10-2019, 16:31 #169\nWszyscy po trochu mają tu rację\nIan, pisząc że Gol popełnia sporo prostych błędów, które przy większych umiejętnościach rywala skutkowały by stratą bramki, albo wyjątkowo niebezpieczną sytuacją pod bramką.\nRock, ma rację, że błędy są póki co kasowane przez wyniki, zwłaszcza ten ostatni.\na i hank powołując się na Węgrzyna który podkresla rolę Gola ma rację, bo jest to zawodnik z "największym pakietem" udziału w sukcesach Pasów. Myli się jednak hank co do tego że towarzystwo go nie chciało, bardzo chcieli, tylko Gol wolał poczekać a oni potrzebowali na już.\nGol, jest dobry, nawet bardzo dobry na naszą ligę, ale to zawodnik schodzący, dać mu propozycję kontraktu na rok na tych samych warunkach (podwyżka w tym wieku to trochę nonsens), z opcją przedłużenia i to wystarczy.\n01-10-2019, 18:59 #170\nOcena zawodnika, bez hejtu, to jedna z podstaw kibicowania. Wiem, że wygraliśmy derby ale teraz trzeba wygrać z Górnikiem i następnymi Trzeba też pamiętać o eliminacjach do Ligi Mistrzów po złotym medalu.\nMusimy patrzeć jak zawodnicy się rozwijają, bo wkrótce to Lucek będzie "Golem" a Gol będzie (albo już jest) zasłużonym ale schyłkowym zawodnikiem, popełniającym coraz więcej błędów z powodu utraty sił związanych z wiekiem. Szanujmy Janusza ale miejmy na względzie wyniki sportowe Cracovii.\n02-10-2019, 10:00 #171\nMoże wybiegam nieco w przyszłość ale może warto by pomyśleć by po zakończeniu kariery pana Janusza zatrzymać w klubie ?\n07-10-2019, 19:02 #172\nZaraz mnie tutaj Potter zaatakuje, jak to zrobił po meczu gdy razem wracaliśmy samochodem Szkodzę niby Januszowi, pisząc krytyczne posty na jego temat i ktoś w klubie pomyśli, że nie warto przedłużać z nim kontraktu.\nZacznę więc od tego, że z Januszem należy przedłużyć kontrakt, powiedzmy na rok\nTeraz o grze.\nUważam, ze mecz zremisowaliśmy (dla mnie wynik jak porażka) też przez Janusza. Od zawodnika tak doświadczonego wymaga się więcej gry w środku pola, wymaga się reżyserowania akcji, nieszablonowego zagrania które by rozbijało szczelną obronę Zabrzan.\nCo mieliśmy? Na początek, pochwała za odbiory i statystyczną dużą ilość celnych podań. Teraz krytyka - co mieliśmy z tych podań, jeżeli najwięcej z nich było w poprzek boiska lub do tyłu? Jeżeli obok biega zawodnik młodzieżowiec, to Gol musi wziąć odpowiedzialność za szukanie gola, gdy akcje oskrzydlające tego nie dają. W takim meczu zbędne są kółka, jakieś zwalnianie akcji. Czasem miałem wrażenie, ze Janusz gra na Legii w Warszawie, gdy bronimy dobrego wyniku. Grał jak gdyby z zaciągniętym hamulcem. W tym meczu jednak potrzeba było ikry, dynamiki czegoś na speedzie. Niczego takiego u kapitana nie widziałem.\nNie wiem, skąd takie wysokie oceny u Forowiczów, oceny pozytywne w komentarzach. Oczywiście, to tylko moja ocena, każdy ma prawo do swojej.\nPotter - hop\n07-10-2019, 19:11 #173\nDzisiaj w Misji Futbol, Pol zadał pytanie czy Brzęczek powinien powołać Furmana do kadry ... Smokowski powiedział, że Furmana by nie powołał, natomiast on w kadrze widzi Janusza Gola, mówiąc że Gol widzi dużo na boisku i jest bardzo inteligentnym piłkarzem.\n07-10-2019, 19:54 #174\n(07-10-2019, 19:02)ian thorpe napisał(a): Zaraz mnie tutaj Potter zaatakuje, jak to zrobił po meczu gdy razem wracaliśmy samochodem Szkodzę niby Januszowi, pisząc krytyczne posty na jego temat i ktoś w klubie pomyśli, że nie warto przedłużać z nim kontraktu.\nNo to rozczaruję Cię Kolego. Każdy mecz mam okazję oglądać razem z byłymi bardzo dobrymi zawodnikami Pasów, którzy wywalczyli awans do I ligi w 82 roku (Andrzej Turecki, Andrzej Wójtowicz, Ryszard Bujak) i Edward Bielewicz (który wcześniej odszedł przed awansem ale grał przeciwko Realowi w Sali Mielec). Na wczorajszym meczu była pierwsza trójka i wszyscy zgodnie stwierdzili, że Janusz był naszym najlepszym zawodnikiem. Ja się z nimi w 100% zgadzam. Kilka razy pisałem, że gdybyśmy mieli jeszcze 3 zawodników na poziomie Gola i trenera na ławce zamiast celebryty to spokojnie bylibyśmy liderem. Przypomnę tylko że Gol jest zawodnikiem z "łapanki" gdy gra była słaba, odszedł Miro i groził spadek to go zakontraktowano. Ci obserwowani skrupulatnie przez ogrodnika to niewypały (Culina, Deja, Drewniak, Serderow, Cecaric )i jeszcze kilku innych. Wyobraź sobie jak moglibyśmy grać gdyby w środku był Janusz i Miro, w ofensywie moglibyśmy wybierać między Javim, Cabrerą, Lopesem, Vestenickim i Pelle.\n07-10-2019, 20:09 #175\nTeż uważam, że Janusz Gol jest jednym z naszych najlepszych zawodników jeżeli nie jest nawet najlepszy. Dlatego od takiego zawodnika wymagam zdecydowanie więcej niż od takiego Lusiusza. Wymagam pomysłu na zwycięstwo, bo Górnik bronił się inteligentnie ale tylko bronił.\nNie oceniam gry Gola na przestrzeni miesięcy, bo ta jest na duży plus, oceniłem jego grę w niedzielę. Może to już brak sił, może co innego, mnie ten STYL gry nie powalił i o tym piszę.\n07-10-2019, 21:59 #176\nHarował za trzech. Kilka razy wepchnał głowę przed nogę przeciwnika żeby ją tylko odebrać. Ja za wczoraj dałbym mu dychę, bo z zadań defensywnego pomocnika wywiązywał się wzorowo.\nA za brak ofensywnego w składzie trudno go winić.\n07-10-2019, 22:10 #177\nZ nowej epoki kiedyś u nas grał Arek Baran. Każdy z nas go cenił za wsadzanie głowy. Jednak grę robił ktoś inny. Arek nigdy w poważnej piłce nie zaistniał pomimo swojej dość dobrej gry jako przecinak, gdyż w ofensywie był drewniany. Covilo, uważam ze też w ofensywie dawał mało, bo słabo grał nogami. Wszystko załatwiał wzrost, skoczność i siła.\nPowtarzam, od tak doświadczonego gracza wymagam więcej, też w ofensywie. O braku OP napisałem w wątku Lopesa.\n08-10-2019, 08:10 #178\n(07-10-2019, 19:54)Pasiak64 napisał(a): Przypomnę tylko że Gol jest zawodnikiem z "łapanki" gdy gra była słaba, odszedł Miro i groził spadek to go zakontraktowano. Ci obserwowani skrupulatnie przez ogrodnika to niewypały (Culina, Deja, Drewniak, Serderow, Cecaric )i jeszcze kilku innych. Wyobraź sobie jak moglibyśmy grać gdyby w środku był Janusz i Miro, w ofensywie moglibyśmy wybierać między Javim, Cabrerą, Lopesem, Vestenickim i Pelle.\nŻeby niewypały wymieniać to pierwszy ale chciałbym Ci przypomnieć że Lopes, Pelle, Javi, Cabrera i jeszcze kilku innych z pierwszego składu jak Hanca, Dytyatev, Datković, Rapa, Pesković to także transfery "ogrodnika". Żaden klub na świecie nie robi tylko trafionych transferów. Jak na standardy ekstraklasy to od jakiegoś czasu wypadamy więcej niż dobrze w kwestii transferów przychodzących. Na wymioty mnie zbiera jak czytam taką dawkę hipokryzji.\n08-10-2019, 08:30 #179\nGol to zawodnik dla nas bezcenny i tyle w temacie .Czasem sobie myśle że bardziej niż my potrafią docenić klasę piłkarza nasi rywale i ich kibice .\n3lvis rzeczywiście jest w tym temacie co piszesz dużo racji .Probierz ma celne oko i potrafi wyszukać bardzo dobrych piłkarzy .Procent celności transferow jest wysoki .\nAle doskonale NIE JEST - zdażają się pudła .Tak dla przypomnienia pierwszym wyborem trenera był Danek a nie Rapa .Do niewypałów zaliczam Gostomskiego ,Drewniaka ,Serafina,Danka .Ale ok to jest margines błędu -na szczęście nie byli to zawodnicy obciążający budzet a kwoty wydane na nich nie były wysokie .Miewa dziwne decyzje (pozbycie się Dąbrowskiego a pozostawienie słabszego od niego Dimuna czy grzech zaniechania z Płachetą i kłopoty z młodzieżowcem .\nOgólnie w ocenie umiejętnosci menagerskich Probierza oceniam w skali 1-10 na 7 .2 pkt zabieram za kilka niewypałów i 1 pkt za dziwne decyzje personalne nie broniące się sportowo. Następna weryfikacja w zimie .Moim zdaniem kluczowe okienko bo jak się wzmocnimy 2 klasowymi zawodnikami to mamy ogromne szanse na wygranie ligi .\nTen post był ostatnio modyfikowany: 08-10-2019, 08:32 przez potter.\n08-10-2019, 09:38 #180\nCi, którzy wbijają Januszowi szpilki, to nie ludzie, to wilki!


KLUB DARIEN: czerwca 2013\nCentroamerykańska Włóczęga 2013 - relacja!\nTa wyprawa była z wielu względów dość nietypowa, obfitująca w zarówno pozytywne jak i mało pozytywne aspekty. Był to najbardziej wymagający program ostatnich lat - 8 krajów w niespełna cztery tygodnie.\nTempo było szybkie, pobudki wczesne a niewygody dawały o sobie znać. Nie była to wyprawa łatwa.\nLotnisko we Frankfurcie. Grupa klubowiczów ustawia się w kolejce do odprawy po wyjściu z samolotu z Warszawy. Uśmiechnięci, zadowoleni - jeszcze tylko nocka w samolocie i będą w Kostaryce.\nAle los ma inne plany. Na drodze stoi Helga, strażniczka sprawiedliwości niemieckich linii Condor. Sprawdza bilety i wpuszcza pasażerów do samolotu.\nOd lat latamy do Ameryki Łacińskiej wlatując do jednego kraju i wylatując z innego, takie bilety są nieco droższe, ale zapewniają możliwość zwiedzenia więcej. Nigdy nie mieliśmy żadnych problemów, ani z Condorem, ani z żadną inną linią lotniczą.\nDziś problem jest. Helga rzuca okiem na bilety i pyta:\n- A bilety na powrót są?\n- Oczywiście, są - grupa pokazuje bilety na powrót do Polski po wyprawie, z Cancun do Warszawy.\n- Ten bilet się nie liczy. Musi być bilet na wylot z kraju przylotu, z Kostaryki. Takie jest prawo - mówi Helga i rozpoczyna się wielogodzinna nerwówka. Lot stracony, noc spędzona na lotnisku, bukowanie innego lotu - tym razem do Panamy i niekompetencja biura które sprzedało bilety w Polsce.\nTa decyzja bezdusznej niemieckiej urzędniczki zdeterminowała bardzo wiele wydarzeń. Pierwszym z nich było oczywiście niewejście na pokład samolotu do Kostaryki, potem była konieczność zmiany programu wyprawy, przymusowy lot do Panamy, a przede wszystkim ciążąca nad grupą niepewność związana z biletami powrotnymi, bo nie mieliśmy pewności czy są one ciągle ważne.\nMapa trasy wyprawy (trzebaby dodać jeszcze Jukatan).\nWynikiem niefortunnej sprawy na lotnisku była zmiana programu i lądowanie ekipy w Panama City. Tym sposobem kraj który tym razem miał być wyłączony z wyprawy dla oszczędności czasu sam o sobie przypomniał!\nPanama City to najciekawsza ze stolic Ameryki Centralnej. Spędziliśmy tu tym razem niespełna dwa dni.\nWizyta w najlepszym klubie Panama City - Cantina Aurora, słynącym z nieziemskiej atmosfery. Nie ma lepszego miejsca na rozpoczęcie zwiedzania miasta.\nAurora gdy zabawa się już rozkręciła.\nMiejsce, które w Panamie odwiedzić trzeba - śluzy kanału.\nPo popołudniu i nocy spędzonej w San Jose jedziemy 5 godzin do miejscowości Fortuna koło wulkanu Arenal. Niestety miejscowi nie zapłacili za lawę i od kilku lat Arenal bardzo niechętnie wybucha i prawie nie puszcza już lawy. Całe szczęście pobliski wygasły krater Chato wciąż zachęca do pieszych wędrówek.\nTradycyjnie droga prowadząca na szlak trekkingowy była pilnowana przez cwaniaków, żądających zapłaty.\n- Zapłaty za co? Dostęp do parku narodowego jest wolny - mówimy.\n- Jak to za co - za przejście tędy! Droga prowadząca do terenu parku jest płatna! Chcecie wejść to musicie nam zapłacić po 10 dolarów!\n- W takim razie nie zapłacimy, z drogi!\nAwantura stała się całkiem zabawna bo gdy ruszyliśmy dalej, a cwaniacy próbowali nas zatrzymać kolejno - strasząc policją, potem grożąc przemocą i zastawiając przejście ("żywy mur" tworzony przez 2 osobników jest jednak zwykle mało skuteczny ;). Trzeba przyznać że od ostatniego razu cwaniacy wzrośli liczebnie oraz stali się bardziej namolni.\nPo tej nerwowej przepychance w szybkim tempie pokonaliśmy zbocze i znaleźliśmy na terenie parku narodowego. Można było już spokojnie delektować się krajobrazami, popływać w jeziorku wypełniającym krater i wrócić okrężną drogą akurat na wieczór do miasteczka.\nPowrót odbywał się przez dość rozległe tereny obserwatorium wulkanologicznego.\nWieczorem był wypad na kąpiel w gorących źródłach, i picie rumu z wnętrza arbuza. Takie było pożegnanie z Kostaryką, krajem który tym razem potraktowaliśmy dość pobieżnie. Kostaryka jest ładna, ale trochę mało przygodowa - a przed nami były kraje dziksze i ciekawsze.\nJuż na granicy widać, że zaczyna się inny świat. Ręce desperatów wystające zza granicznego płotu (sprzedają graniczne formularze celne żeby dorobić parę groszy). Podatek w dolarach za przywilej otrzymania pieczątki wjazdowej. Stare, ledwie trzymające się kupy autobusy szkolne transportujący pasażerów jak kraj długi i szeroki.\nI jednocześnie - zaczyna się prawdziwa przygoda.\nWieczorna impreza nad oceanem w San Juan del Sur, przy wybornym rumie Flor del Cana i w towarzystwie Pana Mariana który stawia tu hotel już od czasów końca wojny domowej (i jeszcze trochę to potrwa).\nOryginalne cygara Cochiba kosztują w tym kraju tak tanio, że myśleliśmy, że sprzedawca się pomylił. Grzech nie korzystać!\nA oto i zadomowiony w San Juan - Marian.\nPowszechny widok w Ameryce Środkowej - papugi maskotki. Gdy policja przejmuje papugi z rąk przemytników, oddają je do hoteli i restauracji.\nRejs promem na wyspę Ometepe, tworzoną przez dwa wulkany. Największe śródlądowe jezioro świata i jedno z najgorętszych miejsc kontynentu.\nNastępnego ranka okazuje się, że przewodnik którego zatrudniliśmy na trekking po wulkanie nie przyjdzie bo... został ostatniej nocy aresztowany na 72 godziny. Po tej dziwnej sytuacji bieżemy nowego przewodnika po czym wspinamy się 1000 metrów na punkt widokowy na zboczu wulkanu Concepcion.\nZgraje małp zamieszkują dżunglę w niższych partiach wulkanu. Specjalnie nie boją się ludzi. Można wręcz powiedzieć że "leją na nich" jeśli ktoś jest nieostrożny...\nUpał wyciska siódme poty, ale widok z góry wszystko wynagradza.\nKrater Concepcion kilkaset metrów nad nami.\nMieszkańcy Ometepe żyją z rolnictwa i hodowli bydła.\nCzekamy na transport z powrotem.\nConcepcion z szosy, którą jedziemy wieczorem na rybę na plaży Santo Domingo.\nChytry ptaszek sprzątał resztki po kolacji, zupełnie nie przejmując się naszą obecnością przy stole. Ładował sobie w dziób tyle frytek, ile się tylko mieściło i dopiero wtedy odlatywał...\nWidok na Concepcion od strony plaży, o zmierzchu. Woda jeziora ciepła jak zupa nie sposób odmówić sobie kąpieli.\nNocne dyskusje na tematy filozoficzne.\nGranada, dawna stolica Nikaragui. Zwiedzanie nietypowe bo bryczkami.\nŻywiołowe targowisko w Granadzie i świeże kokosy.\nW Ameryce Środkowej często trzeba posiłkować się transportem pick-upowym. Nie jest zbyt wygodnie, ale przewiewnie a widoki i przeżycie niezapomniane!\nPoniżej - wieczorny przejazd na granicę Hondurasu.\nW Hondurasie byliśmy krótko za to w miejscu fascynującym - kolonialnym miasteczku Yuscaran w środku gór. To miejsce jest niczym żywcem wyciągnięte z XVIII-wiecznej Hiszpanii. Trafiliśmy akurat na obchody święta mango i towarzyszący festyn.\nYuscaran kwitło w poprzednich wiekach dzięki kopalniom zlota. W domu rodziny założycieli można zobaczyć obrazki, zdjęcia i eksponaty z czasów świetności tego rejonu.\nPrzejazd do stolicy Hondurasu Tegucigalpy, potem przez góry do granicy Salvadoru a tam znowu pick-upem.\nW autobusie nie wszyscy mają tęgie miny :)\nBogactwo kraju i zamieszkującego go narodu można łatwo ocenić po wyglądzie psów. Jak widać na załączonym obrazku, w Hondurasie szału nie ma.\nHonduras to jeden z najbiedniejszych, najbardziej skorumpowanych krajów świata. Podstawą gospodarki jest rolnictwo. A ziemie są żyzne i klimat świetny - na zdjęciu widać, jak trawa rośnie na drutach elektrycznych...\nSalvador to najmniejszy kraj Ameryki Środkowej, zarazem najrzadziej odwiedzany przez turystów. Tak jak za poprzednim pobytem, nie spotkaliśmy przez cały pobyt ani jednego obcokrajowca. To dziwi, bo kraj jest łatwy do objechania i niezwykle atrakcyjny.\nZaczęliśmy poznawanie Salvadoru od Morazan - górskiej prowincji gdzie przez cały okres wojny domowej władali antyrządowi rebelianci. Po zakończeniu wojny podpisano układ pokojowy, a dawni partyzanci przerobili swoje obozowiska w atrakcję turystyczną.\nMost linowy w dawnym obozie partyzantów.\nKryjówki partyzantów - proste ale skuteczne.\nNieliczni ukazani na tym zdjęciu przeżyli wojnę.\nWyjazd z Morazan na pace tym razem ciężarówki.\nSuchitoto, miejscowość odwiedzona na prośbę Magdy. Warto było.\nPoniżej - w domu Alejandro Cotto, znanego salvadorskiego reżysera i intelektualisty.\nPan Alejandro i jego zdjęcie z czasów młodości.\nDom, będący żywą historią rodziny Cotto jest niestety w stanie zaniedbania. Pan Alejandro jest ostatnim żyjącym ogniwem rodziny. Schorowany, żyje samotnie w swoim domu zarastającym krzakami. Ciekawa, ale przygnębiająca wizyta.\nImponujący ogród i widok na jezioro.\nOryginalny sposób na parzenie kawy.\nStolica kraju - San Salvador. Pod katedrą dla Jerzego zagrali miejscowi Mariachis.\nJadąc "szlakiem kwiatowym" przez zachodni Salvador. Autobusowy sprzedawca dał piękną przemowę zachęcającą do kupienia cukierków i gum do żucia.\nSpacer po okolicach jednej z wiosek.\nW Gwatemali spędziliśmy najwięcej czasu, mimo wymuszonej rezygnacji z trekkingu do Mirador. Kraj w którym 40% mieszkańców to czystej krwi Indianie, gdzie dżungle pełne są zwierzyny i ruin z czasów Majów to miejsce, w którym nudzić się nie można.\nUliczki urokliwej Antigua - kolonialnej stolicy kraju.\nDania z miejskiego targowiska.\nWycieczka na wulkan Pacaya. Potężny wybuch w 2011 spowodował powodzie w całej Gwatemali, spore zniszczenia, a wulkan który przez ostatnie lata słynął z płynących z krateru stale strumieni lawy zmienił swoje oblicze - cały pokryty jest warstwą pyłu a lawa zastygła.\nWkoło krateru unoszą się widoczne opary gazów. Gdy podchodziliśmy poniżej szczytu, wulkan głośno "pyknął" wystrzeliwując w niebo grad kamieni i wypuszczając trochę gazu. Ten mały pokaz siły zademonstrował potęgę natury.\nOtwieramy sklep i bar pod wulkanem - zapraszamy!\nStrumienie lawy płyną teraz kilka metrów pod powierzchnią warstwy pyłów pokrywających zbocze wulkanu. Wystarczy odgarnąć trochę pyłu, aby można było w promieniach gorąca stopić piankowe cukierki.\nJezioro Atitlan to krater megawulkanu z czasów prehistorycznych, jedno z największych atrakcji przyrodniczo-kulturalnych Gwatemali.\nW niedzielę jest dzień targowy a przy okazji uroczystość związana z obchodami Bożego Ciała w położonej po drugiej stronie jeziora wiosce Santiago Atitlan. Rano wzięliśmy łódkę i przewodnika do Santiago - wizyta tam okazała się jedną z największych atrakcji tej wyprawy.\nBrzegi jeziora zamieszkują indiańskie ludy, które łączą wiarę katolicką ze swoimi dawnymi obyczajami i wiarą w bożki. Oto jeden z ich najważniejszych bożków - Maximon. Miejsce kultu to domy mieszkańców, co roku zmienia się miejsce jego pobytu. Bożkowi składa się ofiary a szaman odprawia ceremonie.\nKościół w Santiago i procesja.\nLokalna ciekawostka - droga dla przechodzącej procesji jest dekorowana wzorami usypanymi z kolorowanych trocin. Miejscowi zbierają się w sąsiedzkie grupy, i każda wykonuje swój odcinek drogi dla procesji.\nJerzemu spodobały się tradycyjnie wyszywane spodnie, noszone przez miejscowych i też sobie sprawił parę wraz ze specjalnym pasem i kapeluszem.\nTak się tutaj pierze drogie panie!\nTuk-tuk, dość popularny tutaj środek transportu też się czasem psuje. Po trzykrotnej próbie jego odpalenia, zostaliśmy zmuszeni zmienić pojazd. Pomimo padającego dość mocno deszczu znalezienie nowej podwózki poszło bardzo sprawnie.\nTikal - ruiny największego miasta Majów, zagubione wśród dżungli północnej Gwatemali. Archeolodzy sttwierdzili, że Tikal zamieszkiwało w czasach świetności ponad 100 tysięcy ludzi. Zostało opuszczone przez Majów około tysiąca lat temu i od tego czasu zarastało dżunglą.\nZachowało się ok. 4 tysiące budowli, w szczególności interesujące piramidy schodkowe, pełniące jednocześnie rolę centrów świątynnych, ceremonialnych, jak również ośrodków władzy królów-kapłanów.\nMimo, że to największa atrakcja turystyczna Gwatemali, poza sezonem turystów jest bardzo mało, a miejsce ma niesamowity nastrój.\nMałpy bawią się w listowiu tuż obok historycznych piramid.\nWidok z najwyższej piramidy w kompleksie - 64 metry wysokości! Po horyzont widać tylko dżunglę.\nPo zwiedzaniu Tikal przejechaliśmy wynajętym busem do oddalonej o 23 kilometry, ale właściwie odciętej od świata wioski Uaxactun i tu spędziliśmy noc w skromnym hoteliku. Wioska leży na zupełnym zadupiu i nieczęsto gości obcokrajowców. Na uliczkach pasą się osły i świnie, a nieufni mieszkańcy żyją ze zbieractwa w otaczającej Uaxactun ze wszystkich stron dżungli.\nOprócz nas do wioski przyjechała dziewczyna z Argentyny. Wieczorem odbył się pokaz tanga...\nRankiem ruszyliśmy na trekking do pobliskich ruin miasta Majów. Tutejsze pozostałości są dużo mniejsze, niż te w Tikal i nie prezentują takiego poziomu architektonicznego rozmachu. Za to nikt ich nie pilnuje i można wchodzić na szczyt piramid bez ograniczeń.\nZatrudniliśmy miejscowego przewodnika - młodego chłopaka, który zabrał nas na wędrówkę po dżungli. Departament Peten zajmuje całą północną część Gwatemali i składa się na niego w większości potężna dżungla. Do dziś jest w niej wiele niedkrytych ruin miast z czasów Majów oraz mnóstwo dzikich zwierząt. Po nocnym deszczu na szlak powychodziło dużo węży. Praktycznie tylko refleks naszego przewodnika uratował przed wejściem na pierwszego. Bestia czychała na samym środku ścieżki, gotowa ukąsić. Jeszcze kilka minut po obcięciu łba maczetą wąż zaciekle kąsał...\n"Barba" - krótki (60 cm) ale bardzo agresywny wąż. Jego jad zabija w ciągu kilku godzin.\nKilkaset metrów dalej napotykamy na węża koralowego. Ten również należy do najgroźniejszych gatunków.\nPrzewodnik opowiadał, że wśród ludzi pracujących w dżungli bardzo częste są przypadki pokąsania przez węże. W Peten dżungla jest płaska, podmokła, pełna bagien i trzęsawisk. Wszyscy noszą wysokie gumowce dla ochrony, ale to nie wystarcza na "dużą barbę", największego węża tych okolic, który potrafi kąsać bardzo wysoko. Człowiek pod wpływem jadu po kilkunastu minutach nie ma siły iść. Bez pomocy lekarskiej w kilka godzin umrze. W razie wypadku trzeba delikwenta zawlec do najbliższej drogi, wziać pick-upa do Flores (godzina jazdy) - jeśli uda się zdąrzyć, tam w szpitalu dostanie ratującą życie antytoksynę.\nW zeszłym miesiącu jego sąsiad został ukąszony w nogę przez "gran barbę". Udało się go dostarczyć do szpitala i podać surowicę, ale trzeba było obciąć kończynę - tkanki były zniszczone przez jad i wywiązała się martwica.\nObóz pracowników leśnych, cel naszej wędrówki.\nKokosy w drodze powrotnej zaspokajają pragnienie.\nNa Gwatemali kończy się męczący etap podróżniczy. Teraz będzie już lżej, bardziej wypoczynkowo i spokojnie. Bez przygód wjeżdżamy do karaibskiego Belize, byłej kolonii brytyjskiej. Tu czekają rajskie wyspy gdzie spędzimy kolejne 2 dni.\nNa promie na Caye Caulker ten przysypiający starszy pan z wypadającą szczęką, był główną rozrywką głównie dla płynących dzieci.\nCaye Caulker - pełen relaks w karaibskim wydaniu.\nSnorkling na rafie ciągnącej się wzdłuż Belize to jedna z największych atrakcji w tym kraju. Na żywo można obserwować rekiny, płaszczki i mnogość ryb. Mieliśmy okazję nie tylko dotykać pływających bardzo blisko nas płaszczek, ale trzymać w objęciach sporej wielkości rekina.\nPo wyspie podróżuje się takimi pojazdami.\nKrabów było mnóstwo, jednak wystarczyła najdrobniejszy podejrzany dźwięk a bardzo szybko skrywały się do swoich nor.\nJukatan wita cywilizacją. Szybkie autostrady, nowoczesne autobusy, porządne jedzenie i pełna turystyczna infrastruktura. Zasłużony wypoczynek po długim podróżowaniu po zapadłych krajach.\nTacos - podstawa meksykańskiej kuchni.\nRuiny Tulum - pełne ludzi, ale i tak warto tu przyjechać. Żadne inne miasto Majów nie było tak pięknie położone.\nPlaże Jukatanu nie mają sobie równych.\nPływanie w cenotach - podziemnych jaskniach którymi podziurawiony jest Jukatan. Woda w cenotach jest orzeźwiająco chłodna.\nTak wygląda produkcja cygar.\nW pierwszym porządniejszym sklepie wódka z Żyrardowa, rodzinnego miasta Tomka...\nZnaleźliśmy też wódkę sygnowaną nazwiskiem naszego byłego prezydenta.\nOstatnie dni pobytu spędzamy na Isla Mujeres - "wyspie kobiet", skrawku lądu opodal wybrzeża Jukatanu. Główna aktywność to spędzanie czasu na licznych plażach i cieszenie się pogodą - w tym rejonie niemal zawsze świeci słońce.\nNa Wyspie Kobiet są takie widoki krajobrazowe.\nW drodze powrotnej, na lotnisku we Frankfurcie spotykamy się z nieocenionym Martinem (kolegą Magdy), który bardzo nam pomógł w sprawie z biletami, za co jesteśmy bardzo wdzięczni.\nWyprawa bardzo długa i bardzo trudna, obfitująca w wiele problemów i emocji. Najważniejsze, że udało się ją dokończyć i pozostało tak wiele wspaniałych wspomnień.\nAutor: Klub Darien o 07:36 Brak komentarzy: