‹ Prawie jak na F1 — Przychlast drogowy ›\n79 komentarzy do "Na trójmiejskiej obwodnicy"\n24/02/2016 o 22:17\nIdiotą jest nagrywający – leci kilometry lewym pasem a potem ma pretensje. A że inny dureń zamiast widząc takich debili blokujących nagminnie pas nie zwolni trochę tylko dalej zapie**la z wyłączonym mózgiem.\n24/02/2016 o 12:09\nPo komentarzach widać, że wyprzedzanie z prawej strony dzieli społeczeństwo równie dobrze jak trybunał, Wałęsa i jazda po rondach… może jakaś masówka z info gdzie można a gdzie nie można, bo poziom znajomości przepisów jest niebezpiecznie słaby.\n24/02/2016 o 09:02\ni właśnie Ci w autach służbowych najczęściej się wciskają bo wiecznie im się spieszy jakby ich sam diabeł gonił\n24/02/2016 o 14:17\nIm się nie spieszy. Oni jadą szybko, bo nie płacą za paliwo.\n24/02/2016 o 08:58\njaki to model tej skody?\n24/02/2016 o 11:43\n23/02/2016 o 23:43\nJeżdżąc po Poslce człowiek ma wrażenie że Skoda Octavia to najszybsze auto świata.\n23/02/2016 o 23:50\nBo najbardziej powszechny samochód. O ile się nie mylę, to Skoda jest obecnie najpopularniejszą marką w kraju.\n24/02/2016 o 00:28\nZ czego 90% to auta służbowe które zawsze zajmują lewy pas.\n23/02/2016 o 23:39\nKomplet artystów kierownicy. Jeden narwany do wyprzedzania, a kolejnych kilku przyklejonych do lewego pasa i zderzaka. Kto zauważył, że nagrywający jedzie za blisko (odstęp około 1 s), a ten przed nim o wiele za blisko, jak na te prędkości.\n23/02/2016 o 22:55\nMistrzowie lewego pasa, ku*wa mać…\n23/02/2016 o 22:48\nTak do końca nie dziwie się jego frustracji. Jedzie szybciej od was, a wy zachowuje cię się jak szeryfowie lewego pasa. Tymczasem prawy wolny. Niemniej jednak każdy z was popełnia wykroczenie. Policja powinna się tym zająć.\nNagrywający jechał jak debil, samozwańczy strażnik lewego :/ Podobno w polszy obowiązuje ruch prawostronny, do zachowania którego każdy kierujący powinien dążyć…\nTeż bym się wku*wił jadąc za takim samolubnym, egoistycznym cebulaczkiem, którego matka natura nie obdarzyła ani inteligencją, ani umiejętnością logicznego myślenia ani nawet zmysłem empatii.\nOsobiście nie pochwalam kierującego Skodą za sposób wykonania manewru, choć mimo wszystko zrobił to w miarę bezpiecznie i sprawnie.\nA to, że zaraz zjadą mnie tu 30, 40 czy 70 latkowie z refleksem leniwca, których nawet sama myśl o prowadzeniu auta w ten sposób przyprawia o luzowanie zwieraczy, mam w nosie 🙂\nJeśli ktoś z was nadal nie załapał przekazu, chętnie podejdę do sprawy bardziej indywidualnie 😉\n23/02/2016 o 20:55\n“miszczu”, ja nie załapałem 🙂 Zapewne takich jak ja masz w nosie, ale ja już jeżdżę kilkanaście lat i zrobiłem naprawdę dużo kilometrów samochodem i nie miałem ani jednego zdarzenia (tak, jestem z tego dumny).\nA teraz wytłumaczę ci mój sposób widzenia tematu i prowadzenia samochodu:\n1) kamera zmienia punkt widzenia – ta odległość, którą widzisz do pojazdu poprzedzającego jest bezpiecznym odstępem przy tej prędkości; manewr, wyprzedzającego z prawej, który wygląda tak jakby tam było mnóstwo miejsca jest tak naprawdę odległością kilkudziesięciu centymetrów (przy tej prędkości to po prostu gotowa tragedia), więc NIE było bezpiecznie jak twierdzisz,\n2) przykład 1: poruszam się po drodze gdzie można jechać 120 km/h, prawym pasem jadą 80-90 km/h, ja jadę 110-120 km/h i wyprzedzam. Nie będę zjeżdżał na prawy i zwalniał dlatego, że ktoś chce sobie jechać 160 km/h. Tym bardziej jak mi robi dyskotekę stroboskopową widząc, że nie mogę bezpiecznie zjechać nie zmieniając mojej prędkości (takich typów to bym chętnie pozbawił prawka, bo mrugnięcie światłami jak prawy jest po horyzont wolny to jeszcze zrozumiem, ale większość rajdowców pogania długimi nawet jak ktoś jest w trakcie wyprzedzania)\n3) przykład 2: jadę 120 km/h lewym pasem (bo dopiero co wyprzedziłem) i mam prawy wolny, ale przede mną jedzie ktoś lewym 110 km/h i nie mogę go wyprzedzić. Za mną jedzie bolid i koniecznie musi wycisnąć 160 km/h, więc siedzi mi na d..ie. Oczywiście rozsądnie jest zjechać na prawy i pozwolić bolidowi poganiać tego przede mną, żeby zjechał prawidłowo na prawy. Tyle, że w takich wypadkach każdy manewr wyprzedzania z prawej i wciskania się z powrotem na lewy powoduje duże niebezpieczeństwo (dlatego tego nie robię), a poza tym jak masz takich bolidowców kilku jeden za drugim to oni mają to w d..ie, że za chwilę pojawia się na prawym ciężarowy czy inny jadący 60 km/h (bo np. jest pod górkę) i jadę jeden za drugim, a ja muszę hamować do 60 km/h i potem czekać 5 minut aż lewy będzie po horyzont wolny\nMam nadzieję, że kiedyś zrozumiesz, że jeżdżenie normalnymi (dozwolonymi) prędkościami, spokojne i płynne zmiany pasów ruchu oraz przepuszczanie się wzajemnie wtedy kiedy ma to sens i nie zmusza nikogo do zmiany prędkości czy toru jazdy jest właściwym zachowaniem na drodze.\n23/02/2016 o 23:27\nGratuluję bezszkodowej przeszłości!\nBezpiecznie=nie doszło do żadnego zdarzenia. Bardzo dobrze widać niewielkie odległości i przepychankę, która mogła się źle skończyć. Do niczego jednak nie doszło. Szybko, sprawnie i bez ofiar. Myślę, że gdyby nagrywający nie ustąpił Skodzie, to ten by po prostu nie przejechał, a skoro miał miejsce, to pojechał – proste!\n“przepuszczanie się wzajemnie wtedy kiedy ma to sens”\nNa tym filmie miało to sens, przepisy “zmuszają” wszystkich do zmiany toru jazdy w takich przypadkach.\nMam nadzieję, że pisząc “ale przede mną jedzie ktoś lewym 110 km/h i nie mogę go wyprzedzić”, jesteś świadom treści Dz.U. 1997 Nr 98 poz. 602 Rozdział 5 – Ruch pojazdów Oddział 6 – Wyprzedzanie Art. 24. pkt. 10\n“przykład 1: poruszam się po drodze gdzie można jechać 120 km/h, prawym pasem jadą 80-90 km/h, ja jadę 110-120 km/h i wyprzedzam”\nPowiem tak, nawet na jazdach w OSK instruktor radził mi, aby podczas wyprzedzania zwiększyć nieco prędkość, tak by szybciej zakończyć manewr. Ja nikogo do niczego nie zmuszam, ale chyba nic się nie stanie jak na moment dociśnie się lekko pedał “gazu”… W ten sposób ułatwi się życie innym użytkownikom drogi.\nStrażnikiem lewego nazwałem pana z kamerką, opisałeś podobny przykład, choć nie wiadomo z jaką prędkością porusza się nagrywający.\nA to, że ktoś ma ochotę i umiejętności do tego, by szybko poruszać się samochodem nie upoważnia nikogo do szeryfowania i zawistnego utrudniania ruchu (co z resztą jest karalne). To, że część kierowców nie potrafi dobrze prowadzić, nie oznacza, że nikt nie umie. To, że dla niektórych nagrany manewr wydawał się zabójczo niebezpieczny, nie oznacza, że wyczerpał możliwości kierującego Skodą. O tym pisałem w drugim akapicie mojego komentarza.\nSiedzenie na zderzaku potępiam, sam nie stosuję i nie lubię mieć takich za sobą.\nAbsolutnie nie zmuszam i nie sugerowałem tego wcześniej, by podczas wyprzedzania z rozsądną prędkością uciekać na prawy pas, gdy tylko ktoś się za nami pojawi. Jeśli jedziesz przepisowo, to jedź tym lewym. Pamiętaj tylko, że zbytnie przyzwyczajenie do lewego w mojej opinii jest porównywalne z wyprzedzaniem “na trzeciego”, fakt, nie jest tak niebezpieczne, ale chodzi o zasadę, lewy jest do wyprzedzania, a nie wleczenia zadu. Puenta? Podchodząc do wyprzedzania bądź zdecydowany i pamiętaj, że nie jesteś sam na drodze.\nSam staram się zachowywać dozwoloną prędkość, ale czasem trzeba przycisnąć (bo był korek, bo ktoś nas blokował, a czas ucieka) i nikt nie powinien starać się tego utrudniać “bo skoro ja nie mogę to on też nie!” i próbować samemu wymierzyć karę dla niesfornego kierowcy…\nMasz problem? Nagraj mnie, prześlij nagranie policji, zrób co chcesz, ale w swoich kompetencjach.\nPraktycznie wszystko przez Ciebie, Anonie opisane powyżej wynika z typowo polaczkowej zawiści, hipokryzji, ogólnie pojętego cebulactwa i braku umiejętności kierowców.\nDoskonale rozumiem, że umiejętna i kulturalna jazda jest “właściwym zachowaniem na drodze”. Ale nie ma wielu gorszych rzeczy od ludzi utrudniających ruch innym.\nMój komentarz odnosi się do ogółu kierowców, nie tylko do tego filmu.\nChcę zwrócić uwagę na to, że nikt z nas nie jest sam na drodze, a każdego obowiązują te same przepisy. Zbytnie ograniczanie prędkości przez kierujących, w stosunku do odgórnego ograniczenia jest naprawdę frustrujące. Jeśli ma się słabe/stare/niesprawne auto, to proszę wybierać takie drogi, na których wasze oszczędnościowe zapędy (bo opony się zużywają, bo na wysokich obrotach za dużo pali) nie utrudnią ruchu innym. Wsiadając do samochodu i wyjeżdżając na drogi publiczne trzeba się podporządkować pewnym regułom.\nJeśli o czymś nie wspomniałem, to jutro to dopowiem.\nAd1. Zobacz sobie w 0:19 – Skoda nie może wjechać miedzy dwa auta i wygląda na to, że odstępu jest tam nie więcej niż 10m. Przy prędkości około 120km/h to 33m/s, czyli odstęp jest mniej niż 1/3 sekundy (potwierdza to coś leżące po lewej stronie jezdni w 17 sekundzie nagrania). Gratuluję super bezpiecznego odstępu (o jego zmniejszaniu by skody nie wpuścić nie mówiąc). To nie jest bezpieczna jazda.\nAd2. Jeśli masz miejsce na prawym masz obowiązek na niego zjechać. W szczególności jeśli masz na liczniku 110 na ekspresówce, to możesz jechać koło 105, więc jadąc 120 zgodnie z przepisami szybko Cię wyprzedzę.Akurat autor nagrania miejsca miał mnóstwo (choć i tak by to nie wiele skodzie pomogło, bo przed nim jechała kolejna dwójka lewym pasem).\nw pewnym momencie miał mnóstwo miejsca – zgadzam się. Wtedy widać jak dodał gazu i chciał trochę pogonić tego przed nim, który też miał dużo miejsca. Ja bym dla świętego spokoju zjechał bolidowi w tym przypadku.\nALE nie widzimy co jest z tyłu. Tak jak pisałem wyżej – jeśli takich bolidów jest 5 pod rząd albo 10, to nie będziesz w stanie jadąc stałą prędkością albo zwalniając z powrotem wrócić na lewy pas, bo bolidy jadą sobie na zderzakach, bo każdy chce pokazać, że może szybciej.\nKonkretnie pytam: jeśli ja chcę jechać 120-130 km/h, a ktoś przede mną blokuje lewy pas jadąc 110 km/h to mam zjechać na prawy, żeby przepuścić tych co chcą jeszcze szybciej (którzy i tak za chwilę będą jechać za blokującym 110 km/h uniemożliwiając mi powrót na lewy pas), a po chwili będę hamował do 80 km/h, bo za 200-300 metrów na prawym jest ciężarowy jadący z taką prędkością?\nNaprawdę zawsze jak tylko się da i ma to sens to zjeżdżam, ale takie wyprzedzanie z prawej jak na filmie NIE BYŁO BEZPIECZNE. Twierdzi “miszcz”, że było, bo nie doszło do kolizji – jasne, bo nagrywający zjechał maksymalnie w lewo, a ten na prawym odbił w prawo i zrobili “bolidowi” pseudo-trzeci pas w środku. Gdyby nie to to by się nie zmieścił i skończyłoby się co najmniej karambolem z kilkoma rannymi osobami. Naprawdę warto ryzykować dla tych kilku sekund?\nJak jeżdżę autostradami w Polsce to mijają mnie tacy bolidowcy 180-200 km/h to dla nich norma. Albo ich doganiam na stacjach benzynowych albo na bramkach. Najśmieszniej jest jak delikwent pędzi 200 km/h (oczywiście co chwilę hamując do 140, bo ktoś “blokuje lewy pas”), a po 100 kilometrach takiej jazdy ustawi się do złej bramki i ja jadąc 140-150 km/h ustawię się do szybszej kolejki, to go na tych bramkach wyprzedzam. To mi tylko pokazuje i udowadnia jak niewiele czasu można oszczędzić próbując zapier…lać na ruchliwych drogach szybkiego ruchu w Polsce.\nP.S. “miszczu” – generalnie chcemy osiągnąć to samo na drogach, tyle że różnymi podejściami do jazdy i kultury na drodze. Zawsze powtarzam: przede wszystkim myśleć na drodze. Tego niestety w filmiku który komentujemy brakło przede wszystkim wyprzedzającemu z prawej\nMiszczu, za taki manewr na autostradzie w Austrii, Francji albo Szwajcarii juz byc gryzl glebe powalony przez pierwszy lepszy patrol policji, po ktory by zadzwonili naraz wszyscy wokol tej sytuacji. Tylko w jebanej Polsce ludzie gina przez takich kretynow, bo moga. I dopoki przyzwolenie na taki gnoj na drodze sie nie zmieni, dopoty takich filmikow jak z Moskwy czy Norylska bedzie pelno. Roznosi cie energia, to zjedz na lapie i wsiadz za kolko spokojny. Jadac droga mam w dupie jaki masz rekleks i co chcesz osiagnac w swoim klepanym z kebaba, przystanku i szpachli trupie z Reichu – jedz na tor i tam plywaj, a z drogi publicznej wyp…aj.\nObstawiam, ze przekazu nie zlapiesz, choc staralem sie go zindywidualizowac jak najbardziej.\n24/02/2016 o 00:02\nPo żadnym z wymienionych krajów nie jeździłem i szczerze, to (trzymając twój poziom wypowiedzi) g*wno mnie to obchodzi. Nie nazywaj kierowcy Skody kretynem, tylko dlatego, że prawdopodobnie jeździ lepiej od ciebie. Fakt faktem, że wyższe stawki mandatów pewnie ostudziły by rajdowe zapędy co niektórych. Wracając do tematu, daj mi dowód na to, że ów kierowca kogoś zabił, coś roz*ebał, bo takie rzucanie słów na wiatr bez żadnych dowodów to praktykuj sobie poza publicznymi forami. Jest wielu kierowców, którzy mają łeb na karku i potrafią szybko jeździć. Niestety są też tacy, którzy próbują zbyt szybkiej jazdy nie mając wystarczających umiejętności, i takich zapewne nazwałeś tu “kretynami”.\nNie prosiłem o porady jak radzić sobie ze stresem, każdy ma swoje sposoby. Twój jednak mnie nie interesuje. Jestem opanowanym człowiekiem.\nChociaż czasami wsiadając spokojnym, można się wręcz zagotować widząc to, co się odpie*dala na drogach publicznych. Nieład, chaos i anarchia. Winą za to staram się jednak obarczać nie samych kierujących, a naprawdę kiepski system szkolenia kierowców, nastawiony oczywiście na zyski, a nie na faktyczną naukę techniki jazdy… Ostatnie zdanie daje obraz twojej kultury, a że ta osobista i ta na drodze są ze sobą ściśle związane, to nie chciałbym spotkać cię na swojej drodze. Masz w dupie jaki mam refleks? Napisałem o tym. Nie łapiesz? To znaczy, że z szybką i bezpieczną jazdą miałeś do czynienia tylko w burdelu, na pięciu gumach. Skąd możesz wiedzieć czym jeżdżę? Moje auto nie widziało szpachli, o to możesz być spokojny. Do toru mam za daleko. A z dróg publicznych chętnie pozbyłbym się takich napinaczy jak ty i tobie podobnych. Zindywidualizowałeś swój przekaz, tak? Ciekawe w jaki sposób… Znasz mnie? Widziałeś jak jeżdżę? Nie? No przecież panu psychologowi wystarczył jeden mój post i zdanie odmienne od większości, by mnie ocenić. Ba! By ocenić moje umiejętności… hahahah, żałosne.\n24/02/2016 o 14:04\nSam sie pograzasz z kazdym wpisem. Wyjedz ze stepow Azji (czyli wszystkiego na wschod od Odry) do cywilizowanego swiata, zobacz, jak mozna kulturalnie i bez wkurwiania innych jezdzic, a pozniej usiadz i zbierz resztki rozumu i pomysl. Jak to jest, ze mozna jezdzic z wyobraznia, pomagac innym na drodze, zachowywac plynnosc i przewidywac co sie stanie, miec szacunek dla pozostalych i myslec kolektywnie. Tymczasem w Polsce nadal obowiazuje myslenie plemienne – ja/my, albo oni przeciw nam. Skad sie to cebulactwo bierze? Moze matki w ciazy sie zle odzywiaja albo im dosypuja cos do wody.\nSpuszczasz sie na kilka paragrafow na temat kultury, a pomiedzy linijkami pokazujesz jej kompletny brak. Akcja rodzi reakcje na twoja postawe. Jeszcze raz – gowno mnie obchodzi jak szybko reagujesz i na co – jesli jezdzisz bez poszanowania przepisow na drodze i innych uzytkownikow, to pal wroty i graj dalej w GTA – tam mozesz sobie odpicowac bryke na miod-maline i pokazywac innym jak sie jezdzi z refleksem.\nZgodze sie z toba w kwestii zenujacego szkolenia kierowcow i polozeniu akcentow na glupia teorie zamiast na uczenie dobrej praktyki. Jednak nawet najlepsza teoria idzie w las w normalnych warunkach przy ogolnym przyzwoleniu na bycie ch..m na drodze i ciaglej walce bezsensownej – o wyprzedzenie, o zajechanie pasa, o pokazanie IM, ze JA to moge. Po co?\n24/02/2016 o 14:11\nTolek weź Ty się ogarnij. Nazwa tej strony to polskiedrogi więc po kiego ch.ja piszesz o europie. A co do Francji po Twoim wpisie moge śmiało stwierdzić, że nigdy tam nie byłeś i nie wiesz jak tam jeżdzą.\n24/02/2016 o 16:44\nPolska jest drobiową potęgą w Europie, może pis tego nie zniszczy. Być może czyta te wpisy jakiś młody co kiedyś z kurczakami pojedzie na zachód. Niech wie jak wygląda inna cywilizacja.\n24/02/2016 o 16:57\nByc moze cie nosilo po innej Francji albo sam stwarzales zagrozenie, bo mi nigdy nic sie nie dzialo. We Wloszech – owszem, zimny pot na plecach, ale we Francji nigdy. Warto pokazywac jak dobrze moze byc, a nie tylko trwac w swiadomosci, ze to nasza gowniana Polska i nic sie z tym nie da zrobic, tylko zyc z zacisnietymi wargami i szczekac na innych. A wlasnie ze mozna, tylko od czegos trzeba zaczac.\n23/02/2016 o 19:03\na pizdy lewym pasem jada, jakby zapomniali o prawostronnym ruchu w Polsce -.- to mial on gora przeleciec? jak sie ma auto konkret to sie jedzie a nie chodniki zamiata\n23/02/2016 o 19:39\nCzy osoby, które świadomie minusują tu tego typu komentarze mają prawo jazdy (a jeśli tak, to czy zdobyli je jak ustawa przewiduje, czy kupili na wschodzie?)? Czy może są to ci słynni nie-dzielni kierowcy, jeżdżący 60km/h poza obszarem zabudowanym, których 20 letnie bolidy nie wytrzymują większych obciążeń?\n23/02/2016 o 21:42\nMisiu, tam jest ograniczenie do 100-120 wszedzie. Goscie prawym pasem jada te 100-120, gosc i reszta na lewym cisnie te powiedzmy 140. Nagle pojawia sie pokurwieniec w skodzie (obstawiam przedstawiciela handlowego) ktory dusi jakies 160+. Dla mnie moze mi mrugac swiatlami i kiwac reka – wyprzedze, to zjade. Gdyby mi zajechal i nie daj boze zahamowal, to wale w dupe i ciagne po sadach do trzeciego pokolenia zadajac przeprowadzenia badan psychologicznych, bo to co ten zjeb odstawia, to na pewno normane nie jest. Takich kierowcow trzeba eliminowac jak najszybciej – czy to przy pomocy drzewa, dzwonu z im podobnymi czy tez karajac urzedowo. Dosc dziczy w Polsce.\n24/02/2016 o 00:14\nNa filmiku lewym cisną 140 km/h? Chyba oglądamy inny filmik. Prędkość samochodów na lewym to jakieś 90km/h, nie pisz bzdur.\n24/02/2016 o 01:23\n1 słupek – 5 sekunda,\n2 słupek – 8 sekunda,\n3 słupka nie widać…, ale na logikę około 10-11 sekundy powinen być minięty.\n4 słupek – 14 sekunda,\n5 słupek – 17 sekunda,\n6 słupek – 20 sekunda.\nczyli mamy około 600 m / 15 s = 40 m/s.\nMnożąc przez 3,6 otrzymujemy 144 km/h.\nNie jest to super dokładne oszacowanie, więc się nie będę spierać. Prędkość nagrywającego mieści się gdzieś między 130 a 150 km/h. Za dużo.\nWyprzedzającego o wiele za dużo.\n24/02/2016 o 01:26\nWróć, źle policzyłem. Między 1 a 6 słupkiem jest 500 m a nie 600 m oczywiście.\nStąd 33,3 m/s = 120 km/h. Zwracam honor.\n23/02/2016 o 18:23\nJakbym miał kurę na masce to też by mi odbiło\n23/02/2016 o 18:07\nabstrahujac o sytuacji, bo ten co sie wcinal zachowal się jak skonczony idiota, ale komentarz nagrywajacego: “ja poza terenem zabudowanym nie moge wyprzedzać go z prawej strony.”. ludzie chyba naprawde nie wiedza co wolno, a czego nie wolno na drogach…\n23/02/2016 o 18:43\nPoza terenem zabudowanym muszą być 3 pasy aby móc wyprzedzać z prawej. W mieście wystarczą 2.\nGdzieś coś dzwoni, ale nie pamiętasz co.\nJeżeli droga jest jednokierunkowa, lub dwukierunkowa dwujezdniowa-rozdzielona pasem zieleni (jak na filmie), wystarczą 2 pasy żeby zgodnie z prawem móc wyprzedzać prawą stroną.\nJeżeli droga jest jednojezdniowa czyli w środku zamiast pasa zieleni byłaby linia – niezbędne są 3 pasy w jedną stronę.\nNie ma znaczenia czy jesteśmy w terenie zabudowanym czy poza nim.\n23/02/2016 o 20:17\nO.Z… nie do końca masz rację…\nArt 24. Kodeksu Drogowego:\nTo wszystko co jest w kodeksie na temat wyprzedzania z prawej strony 😉\n23/02/2016 o 20:18\nSorry… jeszcze nie wszystko… pkt. 12 zjadłem 😛\n23/02/2016 o 20:45\nI jeszcze tylko moja osobista opinia….\nTak się składa, że obwodnicą trójmiasta przejeżdżam dwa razy dziennie, w drodze do i z pracy. Niestety podobne sytuacje zdarzają się niemal codziennie… Mówię tu o blokowaniu lewego pasa i wyprzedzanie prawym, co jest na tej drodze niedozwolone! MOIM zdaniem nagrywający miał sporo miejsca żeby zjechać na prawy pas po tym jak wyprzedził Fiestę… Spokojnie mógł zjechać, przepuścić i wrócić na lewy bez utraty prędkości choćby ok 1 km/h. To jedno, a drugie to to, że kierownik Skody zachował się, bardzo nieodpowiedzialnie i swoimi rajdowymi manewrami stworzył duże zagrożenie na drodze, czego absolutnie nie pochwalam!\n23/02/2016 o 21:41\nno właśnie. jeżeli droga jest oddzielona pasem zieleni to ruch odbywający się w jednym kierunku jest traktowana jako droga jednokierunkowa.\nwięc jadąc tego typu droga jak ta z filmiku można wyprzedzać prawą stroną.\nZupełnie inna sprawa to, że wiele osób zjeżdżając na prawy pas po wyprzedzaniu w ogóle nie patrzy w lusterko.\n25/02/2016 o 00:12\nPanowie… czytajcie ze zrozumieniem…\nObwodnica Trójmiasta to jest droga ekspresowa a nie droga jednokierunkowa… Nie znajdziesz na niej choćby jednego oznaczenia drogi jednokierunkowej. Art. 24, pkt 10 KD mówi że:\nCzyli na odcinku przedstawionym na filmie nie można wyprzedzać z prawej strony. Co więcej, na całej długości obwodnicy nie można wyprzedzać z prawej strony, z wyjątkiem odcinka na wysokości lotniska. Tam przez kilka km są 3 pasy w jedną stronę.\n@as, ciekawy artykuł… szkoda tylko, że sami cytują art 24 KD tak jak ja to zrobiłem, a potem takie bzdury wypisują. Zarówno autostrada jak i dwujezdniowa droga ekspresowa z barierkami i/lub pasem zieleni między jezdniami nie są drogami jednokierunkowymi. Klasyfikując ekspresówkę lub autostradę jako drogę składającą się z dwóch dróg jednokierunkowych jest błędem i można za taki błąd zapłacić mandacik… 😉\n25/02/2016 o 13:00\n@Krzyh – nikt nie mówi o DRODZE jednokierunkowej, tylko o JEZDNI jednokierunkowej.\njezdnia to część drogi zgodnie z UoRD\n23/02/2016 o 19:28\nNa autostradzie (i innych drogach dwujezdniowych, odzielonych pasem zieleni) można wyprzedzać z prawej już przy dwóch wyznaczonych pasach ruchu\nNie… nie można.\n25/02/2016 o 16:56\nNagrywajacy i kierowca Zafiry chyba nie wiedza do czego sluzy lewy pas, szczegolnie na drogach tego typu. Oczywiscie technicznie rzecz biorac wyprzedzaja oni pojazdy na prawym pasie. Wyprzedzanie na deogsch tego typu powinno wygladac nastepujaco: kierunkowskaz, redukcja, pojechanie do czerwonego pola, kierunkowskaz, powrot na prawy pas. Szczegolnie jezeli widac w lusterku wstecznym zblizajacy sie ze znaczna predkoscia pojazd. Oczywiscie jezeli deoga z tylu jest wolna to mozna sobie pozwolic na wyprzedzanie hurtem. Nie wiadomo co dzialo sie wczesniej. Byc moze kierowca skody od kilku kilometrow usilowal wyprzedzic nagrywajacego. Czy to jest takie trudne zjechac na chwile na prawy pas widzac, ze ktos jedzie szybciej? Potem powstaja takie sytuacje. Jest to bardzo niebezpieczne. Ostatnio jechalem pojazdem sluzbowym o mocy 60 koni autostrada i wlokl sie dziadek lewym pasem 110. Oczywiscie tez mozna powiedziec ze wyprzedzal, bo zblizal sie troche do kolejnych pojazdow jadacych prawym pasem 90 na godzine. Nie reagowal na sygnaly swietlne i tez bylem zmuszony do wyprzedzania z prawej. Oczywiscie nie tak ryzykownie jak na filmiku. Wszystko bierze sie z patrzenia wylacznie przed siebie. Kierowca powinien orientowac sie co sie wokol niego dzieje. PATRZCIE W LUSTERKA.\n23/02/2016 o 18:39\nJasne, będę sobie katował auto bo ktoś ma owsiki w dupie i musi zapierdalać. Jak jestem w trakcie wyprzedzania i ktoś do mnie dojedzie to niech czeka aż skończę. Nie będę się wciskał w małe luki, bo jak w taką wjadę i będę musiał przyhamować, to najczęściej za tym co się spieszy pojadą kolejni i utknę na prawym pasie. Poza tym jeśli wyprzedzam i ktoś przede mną wyprzedza, to choćbym się zesrał i tak nie pojadę szybciej. Podstawa to patrzeć w lusterko przed wyprzedzaniem czy ktoś nie jedzie znacznie szybciej. Ale jeśli w momencie rozpoczęcia manewru nikogo nie ma, zaczynam wyprzedzać ciąg samochodów z małymi odstępami i po jakimś czasie ktoś nadjedzie, to sory, ale niech czeka. Nie będę pałował auta, będzie miejsce to zjadę. Ten zapierdalacz nie jest sam na drodze i nikt nie ma obowiązku przerywać wyprzedzania i wciskać się w małe luki, bo jaśnie panu się spieszy.\n23/02/2016 o 22:32\nTak, przeciagniecie rozgrzanego auta do czerwonego pola na autostradzie to jest katowanie… Jak chcesz uprawiac ecodriving to wybierz inna trase niz autostrada albo sie podlacz za tira i sobie tak jedz. Gdzie Ty na filmikuwidzisz male luki? To sa odstepy po 100-150 metrow. Teraz sie postaw w sytuacji skody. Zamiast sobie jechac te dozwolone 140 to co chwila musi przyhamowywac i od nowa sie rozpedzac, czyli wg Ciebie katowac auto. Obejrzyj filmik jeszcze raz, wystarczylo zjechac na 5 sekund i gosc by sobie pojechal dalej i nie bylo by klopotu. A jezeli dla Ciebie problemem jest zmiana pasa i twierdzisz, ze utkniesz na nim na wiecznosc, to proponuje wykupic sobie pare godzin w szkole jazdy. Podpowiem, ze na autostradzie zmiana pasa ma byc dynamiczna i zapewniam Cie, ze nawet jak masz jakiegos trupa i dobrze przyredukujesz przed zmiana pasa, to nie zmusisz nikogo do hamowania oczywiscie jezeli dobrze ocenisz moment i odleglosci. Jak wlaczasz sie do ruchu na wezle to tez nie jedziesz do konca z autem? Moze sie w polowie pasa do wlaczanka zatrzymujesz i wlaczasz kierunkowskaz i czekasz az bedzie wolne, bo i takich magikow sie widuje…\n23/02/2016 o 22:59\nOj dziecko dziecko… O tym czy będę moje auto cisnął do odcinki będę ja decydował. Poza tym gonienie zwykłego auta poza maks moment obrotowy jest bez sensu. Powyżej 6k rpm zwykle już nic nie ma i auto zwyczajnie się męczy. Nie mam zamiaru w trasie co chwile raptownie przyspieszać i hamować. Chce jechać ze stałą prędkością jeśli to tylko możliwe. I jeśli jestem w trakcie wyprzedzania, to uszanuj to, jak będę mógł to zjadę. Jeszcze jedno – na filmie jest droga ekspresowa, dozwolona prędkość na niej to 120, nie 140. Jak chcesz się pościgać to pojedź na tor.\n24/02/2016 o 00:48\nZachowanie skody jest poniżej krytyki: wyprzedzić prawej można ale wciskać się jak skoda jest już niebezpieczne.\nCo do tego, że nagrywający miał miejsce, mógł i powinien zjechać na prawy pas to się zgadzam. Tylko co z tego: Skoda i tak by szybciej nie pojechała bo przed nagrywającym były jeszcze dwa pojazdy na lewym pasie. Poza tym jakby zachował bezpieczny odstęp od Zafiry, toby Skoda miała gdzie wjechać. Natomiast wyprzedzić na takiej drodze bez problemu można spokojnie bez zmiany biegów (w większości wypadków).\n24/02/2016 o 15:39\nObwodnica trójmiasta to droga ekspresowa czyli max V to 120km/h, ale w tym przypadku też nie, bo tam stoją znaki ograniczające do 100 km/h. Pasy są wąskie, nie ma prawie żadnego pobocza, ruch na obwodnicy na granicy przepustowości, a ty bredzisz coś o skakaniu z pasa na pas jak żaba, żeby przygłup ze skody octavi rs mógł szybciej pojechać.\nPsy ogrodnika. .. sami nie mogą szybciej jechać to i kogoś spowalniają … a bo tak bo to polaczki\n23/02/2016 o 18:04\nJakoś Twój nick e46fan2002 mnie nie dziwi 😀\nten cały e46fan2002 ma chyba najwięcej minusów za komentarze na tej stronie, każdy jego komentarz jaki widziałem jest ostro minusowany 😀 po jego wypowiedziach nikogo jego nick nie dziwi… w końcu bmw do czegoś zobowiązuje ;D\n23/02/2016 o 18:28\nTo zwykły troll, przestańce odpowiadać na jego komentarze, czy nawet minusować. W końcu mu się znudzi.\n23/02/2016 o 20:32\na to 2002 to jego rok urodzenia zapewne 😀\n23/02/2016 o 17:38\nale kierowca z kamerką święty też nie był patrząc na obu panów. ciśnie lewym pasem jak prawy co chwile wolny. jesli tamten by dal filmik to by bylo co za szeryf itd..\n23/02/2016 o 17:43\nWydaje mi się, że Ci z lewego pasa cały czas wyprzedzają kilka samochodów jadących wolniej prawym pasem. To ten narwaniec powinien się uzbroić w cierpliwość i pozwolić tym z lewego wrócić na prawy po wyprzedzeniu kolumny samochodów na prawym pasie, a nie wciskać się z każdej strony.\n23/02/2016 o 17:44\nja go nie bronie bo nie ma co komentowac tego, ale jesli jade lewym pasem a widze ze ktos zapierdala to zjade mu na ten prawy pas bo w koncu po to jest ten lewy tak ?\n23/02/2016 o 17:54\nNie do końca tak jest. Jeśli mam więcej miejsca na prawym, a wyprzedzam i mogę zjechać tak, że ten z tyłu zdąży mnie wyprzedzić tak, abym po zjechaniu na prawy nie musiał zwalniać, to spoko, mogę zjechać. Ale jeśli luka jest na tyle mała, że będę musiał znacząco zwolnić, to trudno, niech ten z tyłu czeka aż zjadę przy najbliższej nadarzającej się okazji.\n23/02/2016 o 17:57\nDokładnie zgadzam się. Czasem można spokojnie zjechać na prawy jak jest przerwa między pojazdami. Jak ktoś chce jechać szybciej niech jedzie, ma mocniejsze auto, może więcej umiejętności. Jego sprawa. Od tego jest policja by ścigać piratów. Ale nie, bo ja wyprzedzam jadąc 10km/h więcej niż pozostali i robię to przez 10km na lewym pasie bo mi wolno. Ludzie zrozumcie w końcu że takie zachowania prowokują maruderzy na lewym pasie i nikt więcej. Przecież jak ktoś leci 150km/h na autostradzie to chyba widzisz w lusterku że się zbliża szybko. Zjedź na prawy, gość Cię minie i wrócisz spokojnie na lewy. Trudne?\n23/02/2016 o 19:01\nTeż często spotykam sytuację na drodzę z 3 pasami ruchu w jedną stronę, lecisz sobie prawym pasem i spotykasz kolesia na środku drogi, który się wlecze, bo jest dziwny światopogląd, że środkowym pasem lepiej 🙁 W przepisach jest wyraźnie napisane, że trzeba się poruszać maksymalnie z prawej strony 🙁\n24/02/2016 o 11:34\nLewy pas nie jest do zapierdalania. Na nim też obowiązują przepisy. Nie oznacza to, że kogoś tu bronię.\n23/02/2016 o 21:17\nTaka rzecz na tej obwodnicy jest normalnością. Wyprzedza sie tylko i wyłącznie prawą stroną (wiem, że nie jest to zgodne z przepisami) ale niestety tak jest.\n23/02/2016 o 21:34\nWyprzedzanie z prawej w takim miejscu jest zgodne z przepisami.\nSkończcie powielać bzdury.\nZgadzam się z kolegą/koleżanką – wyprzedzanie w tym miejscu jest zgodne z przepisami. Inaczej w miejscu zabudowanym, gdzie potrzebujesz 3 pasy, o ile dobrze pamiętam:)\n23/02/2016 o 22:21\nTo nawet nie kwestia terenu zabudowanego/niezabudowanego.\nPo prostu na jedni JEDNOKIERUNKOWEJ można wyprzedzać z prawej niezależnie czy są więcej niż 2 pasy. Na filmiki mamy jezdnię jednokierunkową.\nWymóg tych 3 pasów dotyczy się jezdni dwukierunkowej.\n24/02/2016 o 00:18\nPo stosunku plusów do minusów widać jak rozgarnięte mamy społeczeństwo kierowców na tej stronie.\nKtoś kto twierdzi, że na drodze przestawionej na filmie nie można wyprzedzać z prawego – proszę się nauczyć czytać ze zrozumieniem przepisy.\n24/02/2016 o 14:25\nProponuję lekturę przepisów. Chyba że opiszesz jakie jest oznakowanie tej drogi, bo z filmu to nie wynika.\nZ prawej strony wyprzedzisz na drodze dwukierunkowej w ter. zab. jak masz dwa pasy, lub poza terenem jak masz trzy pasy w tym samym kierunku.\nMożesz wyprzedzać też z prawej b.o. na drodze jednokierunkowej – tyle że ta droga na taką nie wygląda. Rozdzielenie pasem zieleni czy barierą tego z automatu nie czyni. Dopiero stosowny znak (D-3) oznacza jeden kierunek.\nJeśli był to teren niezab., a znaku D-3 nie było to się datek na państwo polskie stosowny należy…\n24/02/2016 o 19:24\nLektury przepisów nie musisz mi proponować, gdyż je znam.\nNie spotkałem się jeszcze nigdy z jezdnią podobną do tej na filmie (tzn. z pasem zieleni), która nie była oznaczona jako jednokierunkowa. Zakłam zatem, że na filmiku widzimy drogę jednokierunkową.\n23/02/2016 o 17:32\nKolejny dowód na to, że buractwo porusza się samochodami wszystkich marek. Szkoda słów na tego idiotę.\n23/02/2016 o 19:30\n23/02/2016 o 17:10\nI po co go puszczał? jak już się pieni to niech przytrze delikwenta lekko i zadzwoni na policje a tak nagrywający wyszedł na pierdołe bo ani go nie puścił normalnie ani nie przytarł\n23/02/2016 o 17:35\nWyobrażasz sobie jakie mogłyby być konsekwencje takiego “lekkiego przytarcia? Chyba nie.\n23/02/2016 o 17:36\nTaaa jasne już widzę jak obciarasz swój samochód potem tracisz 2 godziny na spotkanie z policją i radośnie wracasz do domu ze świadomością “A pokazałem dupkowi kto tu rządzi” mając rozwalony samochód. Po za tym nie wiesz jak się zachowa drugi kierujący. Może zrobi szybką kontrę albo walnie po hamulcach i wleci w inny samochód?\n23/02/2016 o 23:08\nTo było puścić. A tak dalej uważam że jest pierdoła. Ja bym puścił żeby nie ryzykować ale jak ktoś już udaje że jest kozak to niech ma jaja do końca.\nNie zrozumiecie tego bo czytanie ze zrozumieniem jest trudne\n25/02/2016 o 11:29\nJak można być tak jebniętym jak Ty ??\n23/02/2016 o 18:36\nAkurat się z Tobą zgadzam choć konsekwencje takiego przerysowania mogą być tragiczne ale oby tylko dla idioty.


W Broku obdarowali dzieci uśmiechem (zdjęcia) | Tygodnik Ostrołęcki\nW Broku obdarowali…\nW Broku obdarowali dzieci uśmiechem (zdjęcia)\nP. Nowak 9 czerwca 2010, 11:54\nHanna Sasinowska (w środku) świetnie bawiła uczestników spotkania, co i rusz wymyślając nowe zabawy. Fot. Paweł Nowak\nW ośrodku wczasowym Binduga w Broku świętowali 2 czerwca Dzień Dziecka członkowie Stowarzyszenia rodziców dzieci specjalnej troski "Podaruj uśmiech".\nDzień Dziecka w ośrodku "Binduga" w Broku\n- Ośrodek "Binduga" Zdzisław Niegowski\n- starosta Zbigniew Kamiński\n- "Bromat" Brok Stefan Brzostek\n- burmistrz Broku Krystyna Kacpura\n- Kruger Ostrów Maz.\n- piekarnia Jadwigi Grodeckiej z Ostrowi\n- Zakłady Mięsne Elkopol Cecylia i Jan Elceser\n- ciastkarnia Emma z Ostrowi\n- "Kormoran" Brok Sztandera Tomasz\n- Maryla Kacprzycka z Broku\n- Janusz Sokołowski z Broku\n- Zygmunt Zęgota z Ostrowi\nGłówny cel działalności fundacji został tego dnia w 100% zrealizowany. Dla dzieci przygotowano szereg atrakcji. Były wspólne gry i zabawy z nagrodami, tańce i śpiewy. Zgromadzonych świetnie bawiła Hanna Sasinowska z ostrowskiego MDK. Aby uczestnicy nie opadli z sił, przygotowano dla nich smaczne posiłki. Przejazd bryczką konną tak się spodobał, że niektórzy postanowili pojechać nią drugi raz. Między czasie rozpalono ognisko, a na koniec każdy otrzymywał paczki ze słodkimi niespodziankami. Na wszystkim twarzach gościł więc szczery uśmiech i radość.\n- Organizujemy takie spotkania przede wszystkim dla dzieci - mówiła podczas spotkania prezes stowarzyszenia Katarzyna Kempista. - Mogą się one spotkać, razem pobawić. Dzieciaki naprawdę się wtedy cieszą, możemy im chociaż raz na jakiś czas sprawić chwile radości, ponieważ tak naprawdę cały czas borykamy się z różnymi problemami. Ponadto, podczas gdy dzieci się bawią, rodzice mają czas żeby się spotkać, porozmawiać, wymienić doświadczenia, pomóc sobie nawzajem i oderwać się na chwilę od codziennych obowiązków. Jako stowarzyszenie nie uzyskujemy żadnych dochodów, a jedyne środki jakie posiadamy pochodzą ze składek. Żeby przygotować takie spotkanie trzeba niezwykle dużo pracy, cierpliwości i przede wszystkim ludzkiej życzliwości. Tę uroczystość możemy zawdzięczać tylko i wyłącznie ludziom dobrej woli, którzy użyczyli nam salę, dali nam produkty spożywcze, ciastka itp. To wszystko nie mogło by się odbyć również bez zaangażowania Anny Pękala, która czuwała nad sprawami organizacyjnymi i wzorowo wszystko przygotowała - dodała Katarzyna Kempista.


Technik Masażysta Szkoła | Policealne Studium Zielona Góra\nTechnik masażysta to zawód, który wciąż jest bardzo poszukiwany na rynku pracy, ponieważ zapotrzebowanie na zabiegi medyczne ciągle rośnie, zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Szkoły Medyczne fachowo przygotowują do tego zawodu, zaś gabinety rehabilitacji czekają na nowych pracowników.\nTechnik masażysta - Policealne Studium - Zielona Góra\nMedyczna Szkoła Policealna w Zielonej Górze organizuje kształcenie, w ramach którego można zdobyć kwalifikacje technika masażysty. Nauka odbywa się stacjonarnie w weekendy i obejmuje wiedzę zarówno teoretyczną jak i praktyczną. Plan nauczania w zakresie wiedzy teoretycznej zakłada min. anatomię z fizjologią, teoretyczne podstawy masażu, pierwszą pomoc w zagrożeniu zdrowia i życia, bezpieczeństwo i higienę pracy, propedeutykę zdrowia, zarys fizjoterapii, zaś zajęcia z zakresu kształcenia praktycznego odbywają się w Pracowni Masażu, Oddziałach Szpitalnych i Zakładach Usprawniania Leczniczego. W ramach kształcenia zawodowego, praktycznego wiedza obejmuje min. diagnostykę i systematykę ćwiczeń w masażu medycznym, metodykę masażu sportowego, kosmetycznego i profilaktycznego, organizację i stosowanie masażu leczniczego.\nNaukę w naszej szkole można podjąć bez względu na wiek, bez konieczności przerywania zatrudnienia lub studiów, nie wymagamy również posiadania matury. Po okresie 2-letniej nauki, która obejmuje 4 semestry, absolwenci stają się posiadaczami świadectwa, potwierdzającego ukończenie szkoły policealnej. Zdanie egzaminu państwowego zapewnia otrzymanie tytułu technika masażysty. Egzamin ten odbywa się pod koniec drugiego roku nauki.\nKwalifikacje technika masażysty\nUkończenie naszej szkoły zapewnia uzyskanie nowych umiejętności w zakresie świadczenia usług profesjonalnego masażu. Absolwenci zostają bardzo dobrze przygotowani do pracy i różnych zadań zawodowych, takich jak masaż medyczny, sportowy, metodą Shantala, masaż kosmetyczny i profilaktyczny, drenaż limfatyczny i obsługa sprzętu i aparatury medycznej oraz propagowanie zachowań prozdrowotnych.\nKwalifikacje technika masażysty będą bardzo mile widziane w klinikach, szpitalach i przychodniach, gabinetach masażu i odnowy biologicznej, ośrodkach pomocy społecznej, zakładach opiekuńczo - leczniczych, gabinetach kosmetycznych, klubach sportowych, a także wszystkich innych placówkach opiekuńczo - medycznych, które świadczą usługi zdrowotne. Zdobyte wykształcenie pozwala także na otwarcie własnego gabinetu masażu.


Instalacja wodna w domu: sposoby na twardą wodę - WP Dom\nfiltr do wodyodwrócona osmozainstalacje wodne i kanalizacjainstalacja wodnaporadnik kupującego\nTwarda woda to problem, z którym boryka się wiele gospodarstw domowych. Zwykle towarzyszy jej szybsze zużywanie sprzętów AGD, kamień osadzający się na armaturze, brzydki osad na naczyniach oraz pogorszony smak herbaty. Na szczęście są proste sposoby na pozbycie się tych problemów.\nJak wykryć twardą wodę?\nTo pierwsze pytanie, na które należy sobie odpowiedzieć. Twarda woda to taka, która zawiera podwyższone stężenie soli różnych metali. Największe znaczenie mają tu związki wapnia oraz magnezu. Ich stężenie możesz sprawdzić samodzielnie. Wystarczy kupić specjalny miernik bądź test kropelkowy do pomiaru twardości wody. Oba produkty nabędziesz w większych marketach budowlanych. Koszt ich zakupu nie powinien przekroczyć 50 zł.\nPamiętaj też, że woda płynąca do kranu z wodociągów musi być odpowiednio przebadana. Lokalna stacja wodociągowa dysponuje wszystkimi podstawowymi pomiarami (w tym wskaźnikiem twardości wody). Można się do niej zgłosić i poprosić o udostępnienie aktualnych wyników pomiarów.\nCzy miękka woda jest lepsza?\nZ pewnością tak. Woda miękka jest pozbawiona kamienia kotłowego, który osadza się na naczyniach, armaturze i w urządzeniach AGD. Brak osadu pozytywnie wpływa na zwiększenie żywotności urządzeń. Nie bez znaczenia są też aspekty zdrowotne. Miękka woda korzystnie wpływa na skórę i włosy. Związki wapnia oraz magnezu zmieniają smak cieczy. Dlatego napoje przygotowane z wody miękkiej są znacznie smaczniejsze.\nJaki filtr warto wybrać?\nNajprostszym i najtańszym rozwiązaniem będzie jednopunktowy filtr zmiękczający wodę. Mechanizm składa się z niewielkiego korpusu oraz wymienialnego wkładu. Korpus montuje się na rurze, która doprowadza zimną wodę do kranu. Ciecz przechodzi przez wkład wypełniony granulatem jonowymiennym. Głównym zadaniem wkładu jest absorpcja cząsteczek wapnia oraz magnezu. Mechanizm ma też specjalny filtr końcowy, który nie dopuszcza do wydostania się cząsteczek na zewnątrz. Dzięki temu z kranu płynie miękka woda.\nZobacz też: Czy można być uczulonym na wodę?\nNiestety prosty filtr zmiękczający ma kilka wad. Pierwszą jest możliwość zastosowania jedynie w miejscach o niewielkim przepływie wody. Prosty zmiękczacz jest w stanie "przerobić" ok. 3 litrów cieczy na minutę. Będzie dobrym rozwiązaniem do użytku przy kranach łazienkowych czy droższych urządzeniach AGD, nie sprawdzi się jednak przy bateriach wannowych i prysznicowych. Kolejną niedogodnością jest konieczność częstej zmiany wkładu jonowymiennego. Częstotliwość wymiany to raz na trzy miesiące lub cztery tysiące litrów.\nProsty filtr nie jest w stanie oczyścić wody z niekorzystnych związków chemicznych. Dlatego wielu inwestorów decyduje się na zakup bardziej zaawansowanych urządzeń. Największą popularnością cieszą się stacjonarne zmiękczacze podszafkowe, montowane bezpośrednio pod kranem bądź zlewem. Lepszej jakości zmiękczacz ma kilka wymiennych filtrów. Podstawą jest oczywiście filtr z żywicą jonowymienną, która absorbuje cząsteczki magnezu oraz wapnia. Jako dodatek stosuje się też filtr mechaniczny zatrzymujący zanieczyszczenia stałe. Za filtrem mechanicznym znajduje się także filtr węglowy, oczyszczający wodę z bakterii i niekorzystnych związków chemicznych. Z kranu wypływa miękka woda, która nadaje się wprost do spożycia.\nBardziej wydajny, centralny filtr może zaspokoić zapotrzebowanie kilkuosobowej rodziny. Ma szereg przydatnych funkcji, takich jak kontrola twardości wody wyjściowej. Filtr z granulatem jonowymiennym skutecznie wyłapuje kationy magnezu i wapnia. Nie musisz wymieniać go na nowy, jednak co pewien czas konieczna jest regeneracja złoża. W tym celu należy wsypać do zasobnika niejodowaną sól, która wypłucze zalegające kationy. W urządzeniu znajdują się także filtry mechaniczne, węglowe i antybakteryjne, które należy okresowo wymieniać.\nZobacz też: Jak prawidłowo wyczyścić filtr w pralce?\nZaawansowane zmiękczacze z reguły wymagają zasilania elektrycznego o natężeniu 12 V. Ich montaż jest szczególnie wskazany w domach, które korzystają z własnych zasobów wody. Dodatkowe filtry skutecznie zmiękczają wodę i usuwają niekorzystne związki chemiczne. Jedyną wadą takiego rozwiązania jest wysoka cena zakupu urządzenia. Lepszej jakości, zaawansowany zmiękczacz wody może kosztować powyżej 3 tys. zł.\nWoda wypływająca z kranu może być też uzdatniona przez filtr odwróconej osmozy. Membrana osmotyczna usuwa wszystkie mikroelementy, które znajdują się w cieczy. Z kranu wyposażonego w filtr wypływa miękka woda pozbawiona mikroelementów (podobna do demineralizowanej). Niestety tego typu filtry nadają się jedynie do przyłączy z wodą wodociągową. Membrany osmotyczne nie są w stanie usunąć zanieczyszczeń mikrobiologicznych. Dlatego nie mogą być jedynym źródłem filtracji wody pochodzącej z rzek, jezior czy studni.\nNiektóre zmiękczacze wody są dość drogie i wymagają fachowej instalacji. Nie musisz inwestować w takie systemy, jeśli zależy ci jedynie na zmiękczeniu wody pitnej. W tym wypadku łatwiej będzie zaopatrzyć się w dzbanek ze specjalnymi filtrami. W ofertach handlowych znajdziesz wiele takich produktów. Dobrej jakości dzbanki z filtrem do twardej wody kupisz już od 100 zł. Zasada działania filtra nie odbiega od tej stosowanej w zmiękczaczach. W dzbanku znajduje się filtr węglowy, który wyłapuje cząsteczki magnezu i wapnia. Niektóre filtry dodatkowo absorbują chlor, fenole, pestycydy oraz metale ciężkie. Świetnie sprawdzają się do doraźnego użytku przez kilkuosobową rodzinę. Skuteczność dzbanka z filtrem może być dość wysoka, pod warunkiem że pamiętasz o regularnej wymianie wkładu. Producenci zalecają wymieniać wkład raz na dwa miesiące.


O czym należy pamiętać pracując za granicą? - NaszeMiasto.pl\nO czym należy pamiętać pracując za granicą?\nDochody osiągnięte poza terytorium RP - po przeliczeniu na złote - należy wykazać i rozliczyć (albo tylko wykazać dla celów obliczenia stopy procentowej) w rocznym zeznaniu podatkowym, według wzoru PIT-36. Trzeba dołączyć do tego zeznania - odrębnie dla każdego kraju, w którym uzyskano dochód - informację o wysokości dochodów z zagranicy i zapłaconym podatku w roku podatkowym. Służy temu formularz PIT/ZG.\nW przypadku korzystania z ulg ich kwotę należy wykazać w załączniku PIT/O. Obowiązek wykazania takich dochodów nie dotyczy podatnika, który poza dochodami zagranicznymi - nie zarobił nic w kraju. Dotyczy to także osób, które osiągnęły w kraju wyłącznie dochody niepodlegające opodatkowaniu. Jednocześnie właściwa metoda unikania podwójnego opodatkowania przewiduje zastosowanie do dochodów zagranicznych metody wyłączenia z progresją. Natomiast podatnik, który uzyskał w roku podatkowym wyłącznie zagraniczne dochody, zobowiązany jest do wykazania takich dochodów w zeznaniu PIT-36 (wraz z PIT/ZG). Dotyczy to osób uzyskujących dochody zarówno ze stosunku pracy, jak i z działalności gospodarczej oraz z niektórych kategorii praw majątkowych.\nJednak w wyniku zastosowania ulgi wykazanej w załączniku PIT/O od dochodów zagranicznych taka osoba nie zapłaci podatku dochodowego w Polsce.\naktualizacja: 04.03.2010 11:40\nŹródło: O czym należy pamiętać pracując za granicą? - Polska Dziennik Bałtycki


Natrafili na najstarszy kościół toruńskiego Nowego Miasta?\n– 4 maja 2009Posted in: Archeologia, Polska\nArcheolodzy z UMK odkryli pod kościołem św. Jakuba nieznany fragment potężnego fundamentu. Możliwe, że to pozostałości pierwszego kościóła na toruńskim Nowym Mieście.\nKościół św. Jakuba na toruńskim Nowym Mieście, które jest prawie tak stare jak Stare Miasto. Zdjęcie na licencji GNU FDL. Autor: Vauban\n– Kamień węgielny pod kościół św. Jakuba położono w 1309 roku, a Nowe Miasto Toruń lokowano w 1266 roku. Mało prawdopodobne jest, żeby przez 43 lata osada istniała bez kościoła. Pierwsza świątynia mogła stać właśnie w miejscu św. Jakuba – stawia hipotezę dr hab. Krystyna Sulkowska-Tuszyńska, archeolog z toruńskiego uniwersytetu.\nNa podejrzany fundament archeolodzy natknęli się w ubiegłym roku w okolicy prezbiterium kościoła św. Jakuba. Od strony ulicy Szpitalnej odsłonili niepasujące do całości olbrzymie, ponadpółmetrowe głazy narzutowe połączone zaprawą i wkopane na 2,5 metra w ziemię.\nJak oceniają, wyraźnie był to fundament pod większą budowlę, a nie np. pod drewnianą kapliczkę.\nW tym roku archeolodzy mieli kopać w poszukiwaniu dalszych informacji. Niestety, Ministerstwo Nauki obcięło o 50 proc. środki na badania w wyniku czego zabrakło pieniędzy na wykopaliska. Archeolodzy próbują co prawda zdobyć je gdzie indziej, al enie będzie to łatwe.\nNa podstawie Nowości.\nMyślę, że w tym wypadku z pewnością można poczekać na koniec kryzysu, bo to zapewne on stoi za ministerialnymi cięciami. Fundament nie zając, nie ucieknie, choć w pełni rozumiem niecierpliwość naukowców. Jednak w czasie ograniczeń budżetowych lepiej, żeby nie zabrakło pieniędzy na badania ratunkowe, czyli takie, których nie można przesunąć na przyszłe lata, bo nie będzie już wtedy czego badać.\nPrzy okazji gorąco polecam Wam obejrzenie kościoła św. Jakuba, gdybyście mieli kiedyś okazję. Jak na mój gust jest prześliczny, ale musicie pamiętać, że mam wielką słabość do takich starych cegieł poukładanych na gotycką modłę ;).\nPosted Maj 5, 2009 at 4:40 PM\nCzy jest możliwe aby był to fundament kościoła zbudowanego przed przybyciem na te tereny Krzyżaków? Na temat jakiegoś starszego kościoła pisał w 1880 roku ks. Fankidejski w pracy „Utracone kościoły i kaplice w pierwotnej Diecezji Chełmińskiej”.\nMurowana romańska wieża ‚Klimek’, wokół której Krzyżacy zbudowali potem zamek, istniała przecież w Grudziądzu prawdopodobnie od czasów biskupa Chrystiana.\nMoże w Toruniu też istniały jakieś murowane budynki? To, że nie ma o nich wzmianek nie musi o niczym świadczyć. Kałdus też nie nie był wzmiankowany.\nPosted Maj 5, 2009 at 9:17 PM\nA skąd wiedza o tym, że Klimek był romański, a do tego zbudował go Chrystian?\nJakieś specjalne objawienie?\nPosted Maj 6, 2009 at 11:10 AM\nKrzyżacy nie budowali bergfriedów na planie okręgu. Z tego też powodu Klimek jest wyjątkowy i nie ma analogii wśród budynków zbudowanych przez Krzyżaków. Na jego wyjątkowość wskazuje nie tylko jego kształt ale i detal w postaci pierścieni z zielonej glazurowanej cegły http://www.zamkipolskie.com/grudz/grudz12.jpg oraz nietypowe dla Krzyżaków wymiary cegieł jakie znaleziono podczas ostatnich prac archeologicznych.\nWidok Klimka z XIX wieku http://images1.fotosik.pl/221/fbb2dd22e824714amed.jpg\ni XX wieku http://images3.fotosik.pl/237/7fe8450ba6612eafmed.jpg\nCo do Chrystiana to napisałem, że mógł być inwestorem „prawdopodobnie”. Proszę zwrócić uwagę, że w 1222 r. Grudziądz nadano właśnie Chrystianowi przez co Grudziądz znalazł się w strefie wpływów cystersów. Jak wiemy cystersi dysponowali bardzo rozwiniętymi warsztatami budowlanymi. Krzyżacy przejęli Grudziądz dopiero w 1255/56 roku.\nJeszcze jednak sprawa. W „Katalogu zabytków sztuki w Polsce” napisano, że w Grudziądzu znajduje się chrzcielnica romańska z poł.XIII w. Szkopuł w tym, że nie wiadomo skąd ona się tam wzięła. Oczywiście o niczym to nie przesądza, bo mogła „przyjechać” z innej miejscowości. Pytań trochę jest. Np. dziwne kształtki ze schodów odkryte ostatnio w rumowisku Klimka, nietypowe cegły płytowe itd. Zastanawiająca jest też grubość murów zamkowych dochodzących do 4.20 m http://www.grudziadz.pl/portal.php?aid=news&news=122307074948e6941d810f6 Pytań trochę jest.\nPosted Maj 6, 2009 at 3:18 PM\nKomturstwo grudziądzkie powstało około 1250 r. Nie ma żadnych powodów by przypuszczać, że chrzcielnica dotarła do tego miasta wcześniej. A nawet gdyby tak było, nie wpływa to na chronologię wieży.\nTo, że wieża jest okrągła, a większość innych krzyżackich wieloboczna, o niczym nie świadczy. Zamek wzniesiono dość wcześnie, zanim utrwalił się typ zamku konwentualnego, w którym zresztą, w późnych realizacjach wieże karlały. Zresztą anomalie na krzyżackich zamkach zdarzały się przez cały czas ich budowania, a analogiczne do grudziądzkiej wieży funkcje bergfriedu pełniła zapewne jedna z okrągłych wież zamku w Świeciu.\nW literaturze dość zgodnie budowę Klimka umieszcza się w latach 80-tych XIII wieku. Zielona, glazurowana cegła spotykana jest wcale nie rzadko w budownictwie Państwa Zakonnego (głównie w strefie portali, choć nie tylko). Nie znam ani jednej takiej wieży wzniesionej przez cystersów. Płytowe cegły to też nic dziwnego. O ile nie były to płytki posadzkowe, to wziąć należy pod uwagę wykończenie glifów okiennych. A kształtki na zamku dziwić nie powinny.\nCzekam na przekonywujące datowanie wieży na 1 poł. XIII wieku. Póki dowodów nie przeczytam, będę sądził, że Chrystiana nie było stać na budowanie murowanych obiektów obronnych.\nPosted Maj 7, 2009 at 4:23 PM\nPan wybaczy ale Świecie to niewłaściwy przykład, ponieważ ten zamek zaczęto wznosić w 1335 roku (a w zasadniczej części później), a my piszemy o wieku XIII, a nie XIV.\nNie jest tak, że większość krzyżackich zamków miała bergfriedy wieloboczne. WSZYSTKIE miały bergfriedy wieloboczne (poza tym późnym Świeciem, które jest z innej epoki).\nA kto zgodnie datuje Klimka na lata 80 XIII wieku? Zrobił to Froelich w XIX wieku i jego ustalenia są uznawane za wiarygodne, a niewiele osób zadaje sobie pytanie, że z tym obiektem jest coś nie tak. Usprawiedliwieniem może być to, że Klimka już nie ma ale to nie znaczy, że można uznać, że poprzednie datowanie ma jakiekolwiek podstawy skoro tak naprawdę w czasach nam współczesnych nikt tego obiektu porządnie nie badał.\nCo do zielonej glazurowanej cegły użytej w ten nietypowy sposób to nie mamy żadnej analogii w Państwie Krzyżackim.\nCegły płytowe to nic dziwnego? Kojarzę akurat takie cegły z Dolnego Śląska, ale nie z terenów Państwa Zakonnego.\nPosted Maj 7, 2009 at 7:02 PM\nBadania w Grudziądzu zostały dopiero zainicjowane. Jeśli uda się dzięki nim potwierdzić wczesne datowanie Klimka będę zachwycony. Póki co, o ile mi wiadomo, takich dowodów nie ma.\nDatowanie na lata 80. XIII wieku powtarza w zasadzie cała literatura, jaką kojarzę. Proszę podać prace sugerujące inną chronologię.\nCegły glazurowanej użytej w taki sposób jak w Grudziądzu rzeczywiście nie ma, ale nie ma jej też na okolicznych terenach, w ogóle z XIII wieku nie kojarzę podobnej dekoracji. Samą glazurę zieloną oczywiście się spotyka, choć w innych kontekstach. Zjawisko jest tak samo nietypowe, zarówno w kontekście krzyżackim, jak i przyjmując ewentualność wcześniejszego datowania. Zwłaszcza, że poza domniemanymi działaniami przy bazylice w Kałdusie (jak sugeruje W. Chudziak), nie kojarzę nic murowanego, co można by wiązać z Chrystianem.\nCo do cegły – nie widziałem akurat tych z Grudziądza, ale jak pisałem użycie płyt do wykończenia parapetów glifów okiennych jest częste, zwłaszcza w architekturze sakralnej, choć na zamkach też się znajdzie (choćby Gniew).\nCo do wież innych niż wieloboczne:\n+ Malbork i Brandenburg – wszystkie miały wieże mniej więcej kwadratowe.\nW Olsztynie (zamek nie konwentualny, ale z tego kręgu budownictwa), wieża dołem jest kwadratowa, górą okrągła. Przykład późny, jak w Świeciu, chodzi jedynie o to, że bergfriedy wieloboczne choć w architekturze zakonnej dominowały, nie były wyłączną normą.\nPosted Maj 10, 2009 at 1:37 PM\nOdnośne dyskusji o Klimku, trzeba jeszcze dodać, że pasy glazurowane, to efekt rozbiórki w XIX potężnych gzymsów, o grubości około 40 cm. Wiadomo, z jakich warstw składał się taki gzyms, w czasach C. Steinbrechta. Wg niego był to cokół. Po odkopaniu w na przełomie XIX/XX w. podstawy wieży ma formę gzymsu. Na warstwy składał się blok ze sztucznego kamienia, o długości około 50 cm i wchodzący w mur na głębokość około 30 cm. Konstrukcyjnie takie potężne gzymsy na Klimku były przystosowane do zamontowania fryzu z kolumienek. Innymi słowy, gdyby takie kolumnienki zostały zamontowane, Klimek przypominałby pierwotnie z daleka Krzywą Wieżę w Pizie, do tego te zielone włoskie pasy.\nPosted Maj 11, 2009 at 9:15 PM\nWydaje mi się, że pomysł z kolumienkami na Klimku idzie zbyt daleko. Nie ma na ich istnienie dowodów ani w ikonografii ani w źródłach ani nie znaleziono ich pozostałości w czasie prac archeologicznych. To tylko taki ot fantazyjny pomysł.\nPosted Maj 11, 2009 at 11:11 PM\nNapisałem, że konstrukcyjnie był dostosowany do zamontowania takiego fryzu. Czy go zrealizowano, to nie wiadomo. Dla potrzeb Malborka, Krzyżacy brali też wtórny materiał budowlany. W przypadku Gniewu rozebrano gród w Potteborgu na terenie ziemi chełmińskiej. Z takiej wieży można było pozyskać około 70-80 kolumn. Idealny gotowy materiał do budowy krużganków. Jeszcze w latach 20 XIX w. zdemontowano posadzkę w refektarzu grudziądzkiego kolegium jezuickiego, by ją wykorzystać do restauracji posadzki w jednym z refektarzy na zamku malborskim.\nŻeby było bardziej zagadkowo, to w l. 70 XIII w. Grudziądz został odnotowany jako Cruceburg.


Dlaczego pozycjonowanie tyle kosztuje - czyli za co tak naprawdę płaci klient? - Widoczni.net\nautorem artykułu jest Maciej Skibiński\nŻycie zawodowego pozycjonera nie jest, wbrew pozorom, wcale takie łatwe. Praca ta jest kompleksowa i wymaga znajomości mechanizmów rządzących Internetem oraz sporego doświadczenia. Pod terminem 'pozycjonowanie' kryje się tak mnóstwo skorelowanych ze sobą działań, o czym nie każdy wie. Wtajemniczeni nieco w temat znają z pewnością niektóre z podstawowych technik pozycjonowania, jednak w praktyce jest to tylko mała część prac, jakie trzeba wykonać, chcąc wypozycjonować stronę. Postaram się podać uzasadnienie cen panujących na rynku oraz korzyści jakie możemy odnieść zdając się na zawodowców.\nPozycjonowanie przykładowej strony może, w zależności od woli klienta, wynieść nawet 1000 zł miesięcznie lub więcej, przy czym podstawowym elementem wyceny jest określenie ilości oraz rodzaju fraz na jakie chcemy stronę wypozycjonować. Może się to wydawać dość wygórowaną ceną za taką usługę, ale należy pamiętać, że tak naprawdę pozycjonowanie to zestaw usług, których celem jest poprawienie naszej „widzialności" w wyszukiwarkach internetowych. Naturalnie podpisywana umowa między klientem a pozycjonerem jest określana na jakiś szczególny okres i określa także czas po jakim powinno być widać pierwsze wyniki.\nCzęść ogólnej ceny dyktują także wydatki jakie musi ponieść pozycjoner podczas swojej pracy – na przykład podczas dodawania strony do płatnych katalogów. Nie jest to jednak podstawowy czynnik windujący cenę – głownie stanowi o tym czas jaki trzeba poświęcić temu zadaniu oraz doświadczenie danego pozycjonera.\nRodzaj oraz charakter strony, która jest przedmiotem całej operacji ma także kluczowe znacznie. Wiążę się z nią szereg zależności, które decydują jak trudne będzie jej wypozycjonwanie oraz, co się z tym wiąże, ile będzie wynosił koszt takiej usługi. Główne takie czynniki to przede wszystkim działania konkurencji na tym obszarze, ilość stron już wypozycjonowanych na daną frazę oraz ogólna ilość wyników jakie daje wyszukiwarka. Profesjonaliści wiedzą także, że kluczowa jest ilość istniejących stron, do których prowadzą linki z daną frazą w znaczniku anchor, ponieważ to one są bezpośrednią konkurencją w wynikach wyszukiwania.\nW dobie coraz większej popularności kampanii reklamowych, pozycjoner musi także przeanalizować rynek na tym obszarze. W przypadku kampanii Google ad-words znaczenie odgrywa ilość zamieszczanych reklam promujących konkurencyjne strony na interesujące nas frazy kluczowe, oraz koszt jednego kliknięcia na te reklamy.\nDodatkowym utrudnieniem jest fakt, że rynek pozycjonowania szybko się zmienia, dynamicznie się rozwija. Wyszukiwarki wprowadzają ciągle modyfikacje w swoich silnikach, przez co trzeba kontrolować rynek i być elastycznym, aby pozycjonowane strony nie traciły wysokich miejsc w wynikach.\nZawodowcy w tej dziedzinie są zgodni co do jednego – praca profesjonalnego pozycjonera wymaga od niego posiadania własnego zaplecza, czyli specjalnych serwisów internetowych mogących przechowywać znaczne ilości linków do pozycjonowanych stron. Zaplecza takie są skonstruowane w specyficzny sposób, posiadają unikalną strukturę linków, co sprawia, że są one wysoko cenione przez wyszukiwarki, a co za tym idzie strony do nich dodawane również będą się cieszyć większym powodzeniem. W praktyce zaplecza są konstruowane w postaci katalogów stron, blogów internetowych, serwisów publikujących artykuły tematyczne. Wartościowe zaplecze powinno też posiadać wysoki wskaźnik PageRank – jest to specjalny czynnik, według którego wartość danego tekstu, strony jest określana poprzez ilość tekstów do niego linkujących. Oczywiście jakość tychże również nie jest bez znaczenia. Z tego względu koszt pozycjonowanie pojedynczej strony jest dyktowany trudem włożonym przez pozycjonera w budowę, administrację oraz utrzymanie całego zaplecza – musi być ono często aktualizowane, muszą pojawiać się w nim nowe linki.\nKolejnym zadaniem, z jakim pozycjoner musi się zmierzyć jest optymalizacja strony. Składa się ona z szeregu czynności, po których prawidłowym wykonaniu strona staje się przyjaźniejsza dla przeglądarek, przez co są one w stanie wyżej ją umieścić w swoich wynikach. W Internecie istnieje wiele opracowań i porad traktujących o poprawnej optymalizacji strony, jednak jest to czynność wymagająca doświadczenia oraz, niekiedy, poważnych nakładów czasowych. W naturalny sposób podnosi to sumaryczny koszt całej usługi. Pozycjoner musi przeniknąć do kodu strony i wnikliwie go analizować, wychwytując szczegóły, które z punktu widzenia wyszukiwarki są istotne. Strony charakteryzują się różnym stopniem złożoności, są konstruowane na odmiennych systemach zarządzania treścią (CMS). Możliwe jest, że stosowany na stronie system nie umożliwia optymalizacji, w związku z czym może okazać się konieczne wdrożenie nowego systemu (na przykład ICEportal 2), który posiada funkcje ułatwiające pozycjonowanie. Naturalnie wielkość całego serwisu i stopień złożoności oraz ilości podstron także mają duży wpływ na wycenę.\nReszta ceny jest leży już po stronie samego pozycjonera i on określa, jakie nakłady są konieczne do pozycjonowania danej strony. Musi on ustalić, ile osób będzie pracować nad zleceniem, jakich będą używali narzędzi – aplikacji biurowych, oprogramowania do tworzenia oraz edycji stron www, programów monitorujących pozycję stron w wyszukiwarkach, oraz od tego czy będą one darmowe czy komercyjne.\n-- Maciej Skibiński Agencja Interaktywna Krakweb.pl Kraków. Nasza firma specjalizuje się e projektowaniu stron www, pozycjonowaniu stron, projektowaniu graficznym, fotografii, wdrażaniu systemów CMS. Kraków 2007 Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl\nTutaj jesteś: Porady SEO-SEM skuteczne porady reklamy w InternecieDlaczego pozycjonowanie tyle kosztuje – czyli za co tak naprawdę płaci klient?


zeba zdać sobie sprawę z tego, że jest to proces żmudny, wymagający wiele wysiłku, który po prostu trwa bardzo długo czasu. Wszystko to sprawia, że pozycjonując strony internetowe ma się wr\nDodane: 13-06-2019 11:10\nPozycjonowanie stron to długi proces, który wymaga nakładu pracy, wysiłku i odpowiedniej strategii. Interesując się pozycjonowaniem stron trzeba zdać sobie sprawę z tego, że jest to proces żmudny, wymagający wiele wysiłku, który po prostu trwa bardzo długo czasu. Wszystko to sprawia, że pozycjonując strony internetowe ma się wr\nDentysta ZabrzeZwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Czy sposób na to jak w 2020 naprawić laptopa jest łatwy?Kilka sÅ‚Ã³w o "solarach" - fakty, zastosowanie i kosztyKursy bhpCiekawe kto może zamówić pokazy tańca Warszawa?Implantolog GiwiceOgrodowe historie - jacuzzi na świeżym powietrzKrótko o konserwacji klimySkorzystać z kolektorów słonecznych? Tak!Jak wynająć hale?Co zrobić kiedy dziecko przechodzi trudny okres?Dangerous job of an electricianOgółem o poligrafii i naklejkach reklamowychTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak znaleźć dobrego prawnika (chyba, że Popełniasz Te 10 Największych Błędów)Czy zrobić panele słoneczne można tanio?Energia odnawialna, kolektory sÅ‚oneczne - zastosowanie i poradyKrÃ³tko o odzieÅ¼y termoaktywnej zimÄ…Szukasz dobrego psuychiatry?Czy można zamówić pokazy tańca Warszawa w niedzielę nie handlową?Enjoy your car - keep it workingJak wypożyczyć meble?Nowoczesna firma - czyli zarzÄ…dzana z domuOto Jak pożyczć meble W 12 DniPoradnik o cenach transferowychRehabilitacja i sprzÄ™t medycznyGeodeta przy budowie nieruchomościCracow - capitol of polish medieval historyAutomatyzacja bram. Otwieranie na pilota?Pomoc psychologiczna dla najmłodszych


Ochrona znaku czerwonego krzyża - e-prawnik.pl\nPrawo do używania znaku czerwonego krzyża\nW związku z przypadkami nadużywania przez nieuprawnione podmioty znaku czerwonego krzyża warto przypomnieć, że prawo do używania tego znaku jako rozpoznawczego i ochronnego przysługuje tylko w przypadkach i na zasadach określonych w międzynarodowym prawie humanitarnym. Prawo to przysługuje podmiotom, które wchodzą w skład Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.\nPrawo do używania znaku czerwonego krzyża przysługuje podmiotom, które wchodzą w skład Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (tj. krajowym stowarzyszeniom Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca – w Polsce jest to Polski Czerwony Krzyż, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca).\nPonadto - za zgodą władz państwowych - istnieje możliwość użycia tego znaku w odniesieniu do ściśle określonych osób i dóbr.\nWszelkie inne użycie znaku jest również sprzeczne z ustawą z dnia 16 listopada 1964 r. o Polskim Czerwonym Krzyżu.\nCzy możliwe jest użycie znaku czerwonego krzyża lub znaków Stowarzyszeń Krajowych Czerwonego Krzyża (Polskiego Czerwonego Krzyża czy Ukraińskiego Czerwonego Krzyża) na transportach prywatnych?\nJak wskazał Polski Czerwony Krzyż, znak czerwonego krzyża oraz znak białego krzyża na czerwonym tle chroniony jest przepisami prawa międzynarodowego (art. 44 i 53 I Konwencji Genewskiej z dn. 12.08.1949 r.; Dz.U. 1956 r., Nr 38, poz.171) oraz przepisami prawa wewnętrznego RP (art. 13, 14, 15 rozdział III Ustawy o Polskim Czerwonym Krzyżu z dn. 16.11.1964 r., Dz.U. Nr 41, poz.276, w związku z ww. konwencją).\nPrzepisy te zakazują posługiwania się takimi znakami przez podmioty nieuprawnione oraz wszelkich form naśladownictwa tego znaku. Ochrona znaku czerwonego krzyża jest obowiązkiem państwa wynikającym z art. 49 I konwencji genewskiej. Polski Czerwony Krzyż (PCK) stoi na straży prawidłowego zastosowania znaków symbolizujących humanitaryzm, bezstronność i neutralność.\nObecnie, w bardzo szczególnych okolicznościach, każda pomoc jest potrzebna. W świecie, w którym dezinformacja staje się równorzędnym elementem działań militarnych, ochrona znaku musi być jeszcze staranniejsza. Symbole polskich sił zbrojnych, organizacji czy nawet znaki firmowe nie mogą być wykorzystywane przez inne, nieuprawnione podmioty.\n- których wiarygodności PCK nie może zweryfikować,\n– bądź na transportach, których załadunku i przeznaczenia PCK nie zna.\nPCK prosi wszelkie nieuprawnione podmioty o zaprzestanie nadużywania znaku czerwonego krzyża podlegającego szczególnej ochronie.\nJeżeli znak czerwonego krzyża będzie nadużywany przez osoby prywatne, firmy, przedsiębiorstwa i inne podmioty, które w ten sposób chcą „uwiarygodnić” swoją chęć pomocy, wówczas znak ten straci swą moc i nie będzie respektowany przez strony konfliktu, co spowoduje katastrofalne skutki – znak nie będzie chronił rannych, bezbronnych, którzy potrzebują natychmiastowej pomocy.\nustawa z dnia 16 listopada 1964 r. o Polskim Czerwonym Krzyżu (Dz.U. z 2019 r. poz. 179)\nTagi: znak czerwonego krzyża, Polski Czerwony Krzyż, PCK\nOchrona czci człowieka w Kodeksie karnym


MATERIAŁY ZAKUPIONE ZE ŚRODKÓW DONACJI IM. ZBIGNIEWA MICHEJDY\nNr inw.: KN 18745 Nabyto ze środków, którymi Donację im. Zbigniewa Michejdy wsparła Rodzina Michejdów z Olbrachcic (Zaolzie)\nNr inw.: KN 18746 Nabyto ze środków, którymi Donację im. Zbigniewa Michejdy wsparła Rodzina Michejdów z Olbrachcic (Zaolzie)\nNr inw.: KN 18762 Nabyto ze środków, którymi Donację im. Zbigniewa Michejdy wsparła Rodzina Michejdów z Olbrachcic (Zaolzie)


Ponad 900 imigrantów przybyło na Sycylię - Money.pl\nStrona głównaPonad 900 imigrantów przybyło na Sycylię\nNa pokładzie statku, który wypłynął z Libii, byli uciekinierzy z tego kraju oraz państw Afryki subsaharyjskiej.\nStatek z rekordową liczbą ponad 900 imigrantów z Afryki przypłynął rano na Sycylię. Na pokładzie jednostki, która wypłynęła z Libii, byli uciekinierzy z tego kraju oraz państw Afryki subsaharyjskiej.\nW nocy maksymalnie obciążonemu staremu kutrowi rybackiemu udzielili pomocy funkcjonariusze włoskiej Gwardii Finansowej i Straży Przybrzeżnej. Wypłynęli oni łodziami patrolowymi w kierunku statku, któremu groziło zatonięcie.\nWśród 963 imigrantów jest 130 kobiet i kilkudziesięcioro dzieci. Wszyscy zostali sprowadzeni na brzeg i będą umieszczeni w ośrodkach dla uchodźców.\nOd początku roku na włoskie wybrzeża, przede wszystkim na wyspę Lampedusa, przybyło blisko 40 tysięcy uciekinierów z Afryki. Po fali nielegalnych imigrantów z Tunezji, których napływ ograniczono w wyniku porozumienia o ich deportacji do kraju pochodzenia, w ostatnich tygodniach nasilił się exodus z Libii.\n[ ( http://static1.money.pl/i/h/233/t134633.jpg ) ] (http://news.money.pl/artykul/1200;uchodzcow;na;dobe;traca;cierpliwosc,54,0,801590.html) 1200 uchodźców na dobę. Tracą cierpliwość Na Lampedusie liczba uchodźców przekracza już liczbę stałych mieszkańców.\nTagi: imigranci we włoszech, emigranci, wiadomości, wiadmomości, gospodarka, pap\nPonad 900 ofiar powodzi na Filipinach. Nie liczą już zaginionych


Nowy szef sprzedaży maszyn używanych w firmie Heidelberg Polska\nZ dniem 1 października br. w strukturach firmy Heidelberg Polska Sp. z o.o. pracę rozpoczął Sławomir Dziedzic, obejmując stanowisko szefa sprzedaży maszyn używanych. Sławomir Dziedzic od kilkunastu lat jest związany z branżą poligraficzną. Przez wiele lat zajmował kierownicze stanowiska, m.in. w firmach Vidart oraz manroland Polska. Opracowano na podstawie informacji firmy Heidelberg Polska\nhot-stamping druk offsetowy ploter tnący maszyna hybrydowa druk przemysłowy drukarnia internetowa drukarnia dziełowa produkcja opakowań druk na tekstyliach ploter hybrydowy produkcja etykiet farby drukarskie maszyna inkjetowa druk fleksograficzny druk 3D cyfrowy druk etykiet druk wielkoformatowy druk etykiet maszyna fleksograficzna druk cyfrowy


Zgrzebło gumowe Waldhausen serduszko czerwone\nHome > Dla konia>Pielęgnacja i czyszczenie>Akcesoria do czyszczenia>Zgrzebło gumowe Waldhausen serduszko czerwone\nIndeks produktu: 3826104\nHaki na ogłowia firmy Waldhausen. Świetnie...\nRękawica do mycia Horze fioletowa\nRękawice do pielegnacji konia Horze czarne\nPara praktycznych rękawic to doskonały element wyposażenia skrzynki na szczotki Twojego konia. Nylonowe rękawice posiadają gumowe wypustki, dzięki którym łatwo i skutecznie wyczyścisz i wymasujesz konia. Idealne zarówno do czyszczenia jak i pielęgnacji, rękawice można stosować na sucho i na mokro. Przy okazji zapewniają ochronę dłoni. Masaż takimi...\nSzczotka Busse Bunt z jednorożcem podłużna różowa\nSzczotka twarda Bunt firmy Busse. Wykonana z twardego włosia o długości 4 cm. Ozdobiona interesującym motywem jednorożca. Długość szczotki: 22 cm.\nSzczotka Busse Bunt z jednorożcem podłużna niebieska\nSzczotka Busse Bunt z kucykiem podłużna granatowa\nSzczotka Busse Bunt z kucykiem podłużna różowa\nSzczotka Busse Bunt z jednorożcem mała różowa\nSzczotka Busse Bunt z jednorożcem owalna niebieska\nSzczotka Bunt firmy Busse. Włosie wykonane z tworzywa sztucznego. Posiada elastyczny pasek. Jest ozdobiony wzorem jednorożca.\nSzczotka Busse Bunt z jednorożcem owalna różowa\nSzczotka do łba Busse Bunt niebieska\nSzczotka do głowy firmy Busse. Wykonana z miękkiego włosia z tworzywa sztucznego. Grzbiet wykonany z plastiku. Ozdobiony wzorem jednorożca.\nZgrzebło plastikowe Busse z jednorożcem owalne niebieskie\nZgrzebło plastikowe Busse z kucykiem owalne niebieskie\nZgrzebło plastikowe Busse z kucykiem owalne różowe\nZgrzebło gumowe Busse miękkie małe\nGumowe zgrzebło firmy Busse. Posiada stabilny pasek na rękę. Świetnie sprawdzi się podczas codziennej pielęgnacji konia.\nSzczotkokopystka HKM z antypoślizgową rączką kolor...\nSzczotkokopystka Ergonomic firmy HKM. Posiada poręczny uchwyt, gumową rączkę oraz syntetyczne włosie. Bardzo wygodna w użyciu. Producent zapewnia 5 lat gwarancji przed pękaniem.\nZgrzebło masażerka Ekkia gumowe czerwone\nGumowe zgrzebło masażerka firmy Ekkia.\nZgrzebło Ekkia gumowe niebieskie\nGumowe zgrzebło firmy Ekkia.\nZgrzebło Ekkia gumowe zielone\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką niebiesko-czarna\nSzczotkokopystka z żelową rączką firmy Ekkia.\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką zielona\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką szara\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką błękitna\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką różowa\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką fioletowa\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką pomarańczowa\nSzczotkokopystka Ekkia z żelową rączką różowo-czarna


Warsztaty Wielkanocne w grupie Sówek\nśroda, 04 kwietnia 2018 17:56\nW grupie Sówek odbyły się zajęcia otwarte dla rodziców „Wielkanoc tuż, tuż”. Przedszkolaki powitały swoich rodziców zabawą muzyczno-ruchową „Zajączek” oraz zaprosiły do wspólnej zabawy z chustą animacyjną. Następnie w wesołej i ciepłej atmosferze przy pomocy swoich bliskich ozdabiały styropianowe jajka, malowały gipsowe odlewy pisanek przygotowane przez mamę Dominika (dziękujemy bardzo!!) oraz wykonały kurkę wielkanocną z wytłaczanki. Przygotowane dekoracje ozdobiły wielkanocne stoły przedszkolaków. Czas upłynął bardzo szybko i niesamowicie twórczo. Wszystkim rodzicom i dzieciom serdecznie dziękujemy za wspólnie spędzony czas.\nŚniadanie wielkanocne oraz szukanie jajek w grupie Sówek i Lwów\nśroda, 04 kwietnia 2018 17:37\n28 marca grupa Sówek i Lwów zjadła wielkanocne śniadanie. Podzieliliśmy się jajkiem i zajadaliśmy się wychodowaną przez nas rzeżuchą. Dodatkowo złożyliśmy sobie życzenia z okazji zbliżających się świąt. Później przyszedł czas na zabawę. Nasze Panie odczytały nam list, który napisał do nas Zając Wielkanocny. Opisał w nim jak i gdzie mamy szukać smakowitych niespodzianek, które schował dla nas w sali zabaw. Następnie wybraliśmy się na poszukiwanie czekoladowych skarbów. Ale było wesoło! Na pewno zapamiętamy ten dzień na długo.\nsobota, 24 marca 2018 22:00\nPrzedszkolaki oraz uczniowe klas pierwszych szkoły podstawowej przygotowali przedstawienie oraz piosenki ilustrowane ruchem z okazji pierwszego dnia wiosny, które zaprezentowali na uroczystym apelu. Oto relacja fotograficzna z tego wydarzenia.\nsobota, 24 marca 2018 18:45\nDzieci po przekroczeniu progu Bydgoskiego Teatru Lalek Buratino wkroczyły w zupełnie inny świat- krainę bajki. Spektakl "Koziołek Matołek" pobudził dziecięce myślenie abstrakcyjne oraz dostarczył doznań estetycznych. Wizyta w teatrze miała również walory wychowawcze- przedszkolaki nabyły umiejętności zachowania się na widowni oraz wyrażania swoich emocji. Po spektaklu dzieci wzięły udział w lekcji teatralnej, poznając rodzaje lalek występujących w przedstawieniach. Teatr to świetne miejsce do uatrakcyjnienia spędzania czasu wolnego każdego małego widza.\nsobota, 24 marca 2018 18:03\nW naszym przedszkolu gościliśmy Pana Piotra Schutta, który w ramach projektu "Bydgoszcz czuje rytm" odwiedził nasze przedszkole. Pan Piotr przeprowadził zajecia z rytmiki, podczas których dzieci wystukiwały rytm oraz rozpoznawały dźwięki natury płynące z instrumentów, takie jak, burza z piorunami, deszcz, morze czy odgłosy rechoczącej żaby. Przedszkolaki poszukiwały dźwięków i rytmu w sobie oraz grając na bębnach. Zajęcia były magiczne.\nDzień Kobiet w grupie Lwów\nNiezwyczajna lekcja geografii w grupie Lwów\nUrodzinki Julii i Tymoteusza


MisiekD - profil w Wykop.pl\nMisiekD od 2 lat 5 mies. na Wykopie\nJomahajomaso 1 dzień 20 godz. temu via iOS\n#stream #tvn #tvn24 #wybory poproszę link na ios żeby śmigał spok\n+: Praemislia, uzbek23 +3 innych\nMisiekD 1 dzień 19 godz. temu\n@Jomahajomaso: ja także dołączam\nDotychczas używałem rozszerzenia Blokada reklam dla serwisu Youtube ™, ale niestety zostało usunięte ze sklepu. Ktoś poleci jakiś zamiennik, który działa? :D\n#chrome #adblock #reklama #komputery #youtube\n@DonCebulione: Dzięki ;)\nMisiekD 2 dni temu via Wykop Mobilny (Android)\n@Qrwencjusz: Dziękuję Panie Kononowicz, chyba zainwestuję jeszcze w Ghostery. Resztę już mam ;)\n5517 komentarzy opublikowany 5 dni temu\n@metin360: Krakowania nie muszą zmieniać zdjęcia profilowego, nie wiedziałeś??!\nA tak serio to... No comment (－‸ლ)\nJest ktoś w stanie napisać mi na jakich stacjach nadaje Aero2? Ich mapa zasięgu na stronie jest dość nieprzejrzysta. Pomyślałem, że sprawdzę, na których masztach nadaje (z jakiej sieci) i będę wiedział czy ta sieć u mnie działa.\n#aero2 #android #sieckomorkowa\n@czerwona_muszka: A gdzie mogę te nadajniki sprawdzić?\nCzy strona z mapą Aero2 pokazuje te nadajniki? Czy to może technologia HSPA+/UMTS?\n@czerwona_muszka:dzięki brachu! :) Wszystko już wiem, dziena raz jeszcze ;)\nMordeczki, wiecie do czego to służy? W zamrażalniku to mam. Nie mam pojęcia do czego to służy.\n#agd #lodowki #zakupy #urzadzenia\n@niochland: hehe, dzięki. Ja oczywiście mam ten zaczep, to jest lejek - wyciągasz, odwracasz, podkładasz miskę. W razie czego zamontuję jeszcze pompkę, żeby się nie przelało :D\nDzięki raz jeszcze mordo ;)\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika MisiekD


Koniec samotności - Benedict Wells - ebook + książka - Legimi online\nKoniec samotności ebook\n4,0 (135 ocen)\nKorekta: Małgorzata Burakiewicz, Renata Kuk\n© Fabio Sabatini/Moment Select/Getty Images\n© 2016 by Diogenes Verlag AG Zürich\naż do skraju otchłani,\nto opowiem ci swoją historię.\nŚmierć znam już od dawna, teraz i ona zna mnie.\nOstrożnie otwieram oczy, mrugam kilka razy. Ciemność ustępuje powoli. Puste pomieszczenie, rozjaśnione jedynie żarzącymi się na zielono i czerwono światełkami małych aparatów oraz jasnym promieniem padającym przez uchylone drzwi. Szpitalna cisza nocna.\nMam wrażenie, jakbym obudził się z trwającego kilka dni snu. Tępy, ciepły ból w prawej nodze, mój brzuch, moja klatka piersiowa. W głowie ciche dudnienie, które staje się coraz silniejsze. Powoli przypominam sobie, co się wydarzyło.\nPojawiają się obrazy. Jak wyjeżdżam na motocyklu z miasta, przyspieszam, przede mną zakręt. Jak koła tracą przyczepność na szosie, widzę zbliżające się drzewo, daremnie usiłuję je ominąć, zamykam oczy…\nSpojrzałem na siebie. Kołnierz ortopedyczny, prawa noga unieruchomiona, zapewne gips, obojczyk zabandażowany. Zawsze miałem dobrą kondycję, jak na swój wiek nawet bardzo dobrą. Być może to właśnie mnie uratowało.\nPrzed wypadkiem… Chyba było tam jeszcze coś, ale co? Jednak nie chcę sobie tego przypominać, wolę myśleć o dniu, w którym nauczyłem dzieci puszczać kaczki na wodzie. O gestykulującym bracie, kiedy ze mną dyskutuje. O wycieczce z żoną do Włoch, jak spacerowaliśmy wczesnym rankiem wzdłuż zatoki na wybrzeżu Amalfi – wokół nas rozjaśniał się dzień, a morze pieniło się łagodnie, uderzając o skały…\nZasypiam. We śnie stoimy na balkonie. Ona patrzy mi uważnie w oczy, jakby mnie przejrzała. Podbródkiem wskazuje na podwórze, gdzie nasze dzieci bawią się właśnie z chłopcami sąsiadów. Córka odważnie wspina się na mur, syn pozostaje na uboczu i tylko obserwuje innych.\n– Ma to po mnie – mówię.\nSłyszę, jak się śmieje, i łapię ją za rękę.\nZapiszczało kilka razy. Pielęgniarz zawiesza nowy worek z płynem infuzyjnym. Nadal jest środek nocy. Wrzesień 2014, tak jest napisane na kalendarzu ściennym. Próbuję usiąść.\n– Jaki dzień jest dzisiaj? – Mój głos brzmi obco.\n– Środa – mówi pielęgniarz. – Był pan dwa dni w śpiączce.\nMam wrażenie, jakby mówił o kimś obcym.\nOpadam ponownie na poduszkę.\n– Trochę kręci mi się w głowie.\n– To zupełnie normalne.\n– Kiedy mogę zobaczyć dzieci?\n– Jutro z samego rana powiadomię pana rodzinę. – Pielęgniarz idzie do drzwi, potem zatrzymuje się na chwilę. – Jakby coś się działo, proszę dzwonić. Zaraz jeszcze zajrzy do pana pani ordynator.\nNie odpowiadam, a on wychodzi.\nCo sprawia, że życie jest takie, jakie jest?\nW ciszy słyszę każdą swoją myśl i nagle odzyskuję pełnię świadomości. Zaczynam przyglądać się poszczególnym etapom swojej przeszłości. Pojawiają się twarze, które miały zostać zapomniane, widzę siebie jako nastolatka na boisku internatu oraz czerwone światło w mojej ciemni w Hamburgu. Początkowo wspomnienia są nieostre, ale w następnych godzinach stają się coraz wyraźniejsze. Myśli zapadają się głębiej w czasie przeszłym, aż docierają w końcu do katastrofy, która rzuciła cień na moje dzieciństwo.\nKiedy miałem siedem lat, pojechaliśmy całą rodziną na urlop do południowej Francji. Mój ojciec, Stéphane Moreau, pochodził z Berdillac, wsi niedaleko Montpellier. Tysiąc ośmiuset mieszkańców, piekarnia, piwiarnia, dwie winnice, stolarnia i drużyna piłki nożnej. Odwiedzaliśmy babcię, która w ostatnich latach nie opuszczała już tego miejsca.\nOjciec, jak podczas wszystkich długich podróży autostradą, miał na sobie starą jasnobrązową skórzaną kurtkę, a w kąciku jego ust tkwiła fajka. Matka, która przez większą część jazdy drzemała, włączyła kasetę z piosenkami Beatlesów.\n– Dla ciebie, Jules.\nPaperback Writer, wtedy moja ulubiona piosenka. Siedziałem za mamą i nuciłem tę melodię. Jednak moje rodzeństwo skutecznie zagłuszało muzykę. Siostra uszczypnęła brata w ucho. Martin, zwany przez nas Marty, krzyknął głośno i pożalił się rodzicom.\n– Ty głupia skarżypyto! – Liz ponownie uszczypnęła go w ucho.\nZaczęli się głośno kłócić, aż matka odwróciła się i na nich spojrzała. Wyraz jej oczu był jedyny w swoim rodzaju. Odbijało się w nich jednocześnie zrozumienie dla Marty’ego gnębionego przez wredną siostrę, jak i dla Liz wkurzonej denerwującym zachowaniem brata. Ale przede wszystkim to spojrzenie sygnalizowało, że kłótnie są bez sensu, a poza tym dawało do zrozumienia, że na najbliższej stacji benzynowej na grzeczne dzieci czekają może lody. Moje rodzeństwo natychmiast się uspokoiło.\n– Dlaczego musimy każdego roku odwiedzać babcię? – zapytał Marty. – Dlaczego choć raz nie możemy pojechać do Włoch?\n– Ponieważ tak wypada. A także dlatego, że wasza mamie cieszy się z tych odwiedzin – powiedział ojciec po francusku, nie odrywając wzroku od drogi.\n– Nieprawda. Ona nas wcale nie lubi.\n– Poza tym ona dziwnie pachnie – dodała Liz. – Starymi pluszowymi meblami.\n– Wcale nie, ona pachnie stęchłą piwnicą – powiedział mój brat.\n– Nie mów takich rzeczy o waszej mamie!\nOjciec wjechał samochodem na rondo.\nSpojrzałem przez okno. W dali rozciągały się krzewy tymianku, garig i sosny karłowate. Powietrze w południowej Francji było aromatyczne, kolory bardziej intensywne niż w domu. Włożyłem rękę do kieszeni i bawiłem się monetami frankowymi, które zostały z ubiegłego roku.\nPod wieczór dojechaliśmy do Berdillac. Z perspektywy czasu ta wieś wydaje mi się podobna do mrukliwego, ale w zasadzie sympatycznego staruszka, który przez cały dzień sobie drzemie. Domy, jak w wielu innych miejscach w Langwedocji, były zbudowane z piaskowca. Miały proste okiennice i rudawe dachówki zanurzone w miękkim świetle zachodzącego słońca.\nŻwir zatrzeszczał pod kołami, kiedy kombi zatrzymało się przed domem na końcu rue Le Goff. Budynek robił niezwykłe wrażenie, zewnętrzną fasadę porastał bluszcz, dach był spróchniały. Pachniało przeszłością.\nPierwszy wysiadł ojciec i ruszył sprężystym krokiem do drzwi. Był wtedy, jak to się mówi, w kwiecie wieku, po trzydziestce. Miał jeszcze gęste czarne włosy, do każdego odnosił się z uprzejmą życzliwością. Często widziałem, jak gromadzili się wokół niego sąsiedzi oraz koledzy i słuchali zafascynowani tym, co do nich mówi. Tajemnica leżała w jego głosie: łagodnym, niezbyt głębokim, niezbyt wysokim, z lekko tylko słyszalnym akcentem, którym oplatał słuchaczy jak lassem i przyciągał bliżej do siebie. W swoim zawodzie rewidenta był bardzo ceniony, jednak dla niego liczyła się wyłącznie rodzina. Gotował dla nas każdej niedzieli, zawsze miał czas dla nas, dzieci, a jego młodzieńczy uśmiech świadczył, że jest optymistą. Kiedy później oglądałem jego zdjęcia, dostrzegłem jednak, że już wtedy coś było nie w porządku. Jego oczy. Pojawiał się w nich cień smutku, być może także strachu.\nW drzwiach stała babcia. Miała wykrzywione usta i nawet nie spojrzała na swojego syna, jakby się czegoś wstydziła. Uściskali się.\nObserwowaliśmy tę scenę z samochodu. Podobno babcia była w młodości znakomitą pływaczką i ulubienicą całej wsi. To musiało być chyba sto lat temu. Teraz jej ramiona robiły wrażenie wiotkich, głowa i szyja przypominały pomarszczoną głowę żółwia i wyglądało na to, że z trudem znosi hałas, który robią jej wnuczęta. Baliśmy się jej oraz tego skromnie wyposażonego domu ze staromodnymi tapetami i żelaznymi łóżkami. Pozostawało dla nas zagadką, dlaczego ojciec chciał tutaj przyjeżdżać każdego lata. „Jakby musiał co roku wracać do miejsca swoich największych upokorzeń”, powiedział kiedyś później Marty.\nAle pamiętam również zapach kawy. Promienie słoneczne na wyłożonej płytkami podłodze salonu. Delikatne dźwięki dochodzące z kuchni, kiedy moje rodzeństwo przygotowywało sztućce na śniadanie. Ojciec zatopiony w swojej gazecie, matka snująca plany na cały dzień. Potem wędrówki po jaskiniach, wycieczki rowerowe albo partia pétanque w parku.\nWreszcie, pod koniec sierpnia, coroczne święto wina w Berdillac. Wieczorem grała kapela, domy były ozdobione lampionami i girlandami, a po ulicach snuł się zapach grillowanego mięsa. Siedziałem z rodzeństwem na dużych schodach przed ratuszem i patrzyliśmy, jak dorośli tańczą na głównym placu wsi. Mam w rękach aparat fotograficzny, który powierzył mi ojciec. Ciężka i droga mamiya; dostałem zadanie zrobienia zdjęć z festynu. Uważałem to za zaszczyt, ojciec nikomu innemu nie dawał swoich aparatów. Cały dumny zrobiłem kilka fotografii, podczas gdy on elegancko prowadził matkę po parkiecie.\n– Tato jest dobrym tancerzem – powiedziała Liz tonem znawcy.\nMoja siostra, wysoka dziewczyna z jasnymi lokami, miała jedenaście lat. Już wtedy charakterystyczne dla niej było to, co z bratem nazywaliśmy „chorobą teatralną”: Liz zachowywała się zawsze tak, jakby stała na scenie. Uśmiechała się promiennie, jakby skierowane były na nią wszystkie reflektory, i mówiła głośno i wyraźnie, żeby nawet ludzie w ostatnich rzędach doskonale ją słyszeli. Przed obcymi chętnie udawała wcześnie dojrzałą, ale w rzeczywistości dopiero teraz przezwyciężyła fazę księżniczki. Rysowała i śpiewała, chętnie bawiła się z dziećmi sąsiadów, czasem nie myła się przez kilka dni, chciała zostać wynalazcą, później marzyła, aby być elfem; wydawało się, że w jej głowie dzieje się tysiąc rzeczy naraz.\nW tamtym czasie większość dziewczyn wyśmiewała się z Liz. Często widziałem, jak matka siedzi u niej w pokoju i próbuje ją uspokoić, kiedy koleżanki ze szkoły dokuczyły jej albo schowały tornister. Potem i ja wchodziłem do pokoju Liz, a ona obejmowała mnie gwałtownie. Czułem jej gorący oddech na skórze, a ona opowiadała mi raz jeszcze wszystko, o czym mówiła już matce, a zapewne jeszcze więcej. Kochałem swoją siostrę jak nikogo innego na świecie i to się nie zmieniło także i wówczas, gdy wiele lat później bardzo się na niej zawiodłem.\nPo północy nad wsią unosiła się nadal wilgotna duchota. Mężczyźni i kobiety, którzy znajdowali się jeszcze na parkiecie – nasi rodzice także – zamieniali się partnerami po każdej nowej melodii. Zrobiłem jeszcze jedno zdjęcie, mimo że z trudem już trzymałem mamiyę w rękach.\n– Daj mi aparat – powiedział mój brat.\n– Nie, tato dał go mnie. Mam na niego uważać.\n– Tylko na chwilę, chciałem zrobić jedno zdjęcie. Ty już raczej nie dasz rady.\nMarty wyrwał mi aparat.\n– Nie bądź dla niego taki wredny! – zawołała Liz. – Tak się cieszył, że go potrzyma.\n– No tak, ale jego zdjęcia są marne, nie umie nastawiać przesłony.\n– A ty jesteś taki mądrala, nic dziwnego, że nie masz przyjaciół.\nMarty zrobił kilka zdjęć. Był tym dzieckiem pośrodku. Miał dziesięć lat, ciemne włosy, bladą, niczym się niewyróżniającą twarz. Liz i ja byliśmy wyraźnie podobni do rodziców, on, jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, nie miał z nimi nic wspólnego. Jakby przybył z jakiegoś Nigdzie, obcy, który zajął miejsce między nami. Nie lubiłem go ani trochę. W filmach, które oglądałem, starsi bracia byli zawsze bohaterscy i bronili swojego młodszego rodzeństwa. Natomiast mój brat był odludkiem. Siedział przez cały dzień w swoim pokoju, bawił się farmą mrówek albo badał próbki krwi pobrane od salamander i myszy poddanych sekcji – jego zapas martwych małych zwierząt wydawał się niewyczerpany. Niedawno Liz nazwała go „wstrętnym dziwakiem”, co bardzo do niego pasowało.\nZ tego urlopu we Francji pozostało mi w pamięci, oprócz owego dramatycznego wydarzenia na końcu, tylko parę fragmentarycznych wspomnień. Pamiętam jednak dokładnie poczucie wyobcowania, jakie nas ogarnęło, gdy razem z rodzeństwem obserwowaliśmy na festynie francuskie dzieci grające na placu w piłkę nożną. Wszyscy troje urodziliśmy się w Monachium i czuliśmy się Niemcami. W naszym domu nie było nic, oprócz pewnych specjalnych potraw, co wskazywałoby na francuskie korzenie, i bardzo rzadko rozmawialiśmy ze sobą po francusku. Ale nasi rodzice poznali się w Montpellier. Ojciec przeprowadził się tam po szkole, ponieważ chciał uciec od swojej rodziny. Matka z kolei zamieszkała tam, ponieważ kochała Francję. (I ponieważ chciała uciec od swojej rodziny). Opowiadając o tamtym czasie, wspominali zazwyczaj wieczory, które spędzali w kinie albo podczas których matka grała na gitarze, pierwsze spotkanie na zabawie studenckiej u wspólnego przyjaciela albo wyjazd – wtedy matka była już w ciąży – do Monachium. Po wysłuchaniu tych opowieści ja i moje rodzeństwo mieliśmy zawsze poczucie, że znamy dobrze swoich rodziców. Ale później, kiedy już ich zabrakło, musieliśmy przyznać, że nic o nich nie wiedzieliśmy, absolutnie nic.\nPoszliśmy na spacer. Ojciec nie powiedział nam, dokąd idziemy, a po drodze prawie się nie odzywał. Wspięliśmy się w piątkę na wzniesienie i dotarliśmy do lasu. Ojciec zatrzymał się przed potężną sosną na wzgórzu.\n– Widzicie, co tu jest wyryte? – zapytał, ale robił wrażenie nieobecnego myślami.\n– L’arbre d’Eric – przeczytała Liz. – Drzewo Erica.\nPatrzyliśmy na sosnę.\n– Tutaj ktoś złamał gałąź. – Marty wskazał na okrągłe zgrubiałe miejsce na drzewie.\n– A, rzeczywiście – wymamrotał ojciec.\nNigdy nie poznaliśmy naszego wujka Erica, mówiło się, że zginął przed wieloma laty.\n– Dlaczego to drzewo tak się nazywa? – zapytała Liz.\nTwarz ojca się rozjaśniła.\n– Ponieważ mój brat pod tym drzewem uwodził dziewczyny. Przyprowadzał je tutaj, siadali na ławce, spoglądali na dolinę, recytował im wiersze, a potem je całował.\n– Wiersze? – zdziwił się Marty. – I to działało?\n– Za każdym razem. I dlatego jakiś żartowniś wyrył te słowa w korze.\nSpojrzał w zimny poranny błękit nieba, matka przytuliła się lekko do niego. Popatrzyłem na drzewo i powtórzyłem po cichu: L’arbre d’Eric.\nA potem nadszedł koniec wakacji i ostatnia wycieczka. W nocy znowu padało, na liściach wisiały grube krople rosy, czułem świeże poranne powietrze na swojej skórze. Wstałem o świcie i ogarnęło mnie, tak jak zawsze, cudowne uczucie, że ten dzień należy do mnie. Niedawno poznałem miejscową dziewczynę, Ludivine, i opowiedziałem o niej matce. Ojciec, jak zawsze pod koniec urlopu we Francji, był wyraźnie rozluźniony: wreszcie miał to za sobą, i to na cały rok. Zatrzymywał się niekiedy, aby zrobić zdjęcie, i gwizdał sobie pod nosem. Liz szła przodem, Marty truchtał ostatni, ciągle musieliśmy na niego czekać.\nW lesie natknęliśmy się na pełną otoczaków rzeczkę, przez którą przerzucony był pień drzewa. Ponieważ i tak musieliśmy dostać się na drugą stronę, zapytaliśmy rodziców, czy możemy po tym przejść.\nOjciec wszedł na pień, aby sprawdzić jego wytrzymałość.\n– Może być niebezpiecznie – powiedział. – Ja na pewno po tym nie przejdę.\nTakże i my wskoczyliśmy na pień. Dopiero teraz zobaczyliśmy, jak kamienista i szeroka jest rzeczka, jak wysoko nad nią leży pień i jak śliską ma korę. Był długi na jakieś dziesięć metrów, a jeśli ktoś poślizgnąłby się i spadł, z pewnością by się poranił.\n– Tam niżej pewnie jest most – orzekła Liz.\nMimo że zawsze wszystko usiłowała wypróbować, tym razem wolała nie ryzykować i poszła dalej, Marty pobiegł za nią. Zostałem tylko ja. Wtedy nie wiedziałem, co to strach: kilka miesięcy wcześniej, jako jedyny z klasy, odważyłem się zjechać na rowerze po stromym zboczu. Po kilku metrach straciłem panowanie nad kierownicą, przekoziołkowałem i złamałem sobie rękę. Jednak jak tylko złamanie się zrosło i zdjęto mi gips, zacząłem szukać kolejnej niebezpiecznej przygody.\nChwilę wpatrywałem się w pień leżący przede mną i nie namyślając się dłużej, ruszyłem po nim krok po kroku.\n– Zwariowałeś – zawołał Marty, ale ja go nie słyszałem.\nNagle poślizgnąłem się. Na widok kamienistego dna rzeczki zakręciło mi się w głowie, ale byłem już w połowie drogi. Serce zabiło mi szybciej. Ostatnie dwa metry przebiegłem i szczęśliwie dotarłem na drugą stronę. Z ulgą wyrzuciłem ręce w górę. Moja rodzina szła po lewej stronie rzeczki aż do mostu, a ja stałem sam po prawej, patrzyłem na nich i szczerzyłem zęby w uśmiechu. Nigdy jeszcze nie byłem z siebie tak dumny.\nDalej rzeka wypływała z lasu. Stała się szersza, nurt przyspieszył, a deszcz z poprzednich dni podniósł poziom wody. Brzegi były pokryte szlamem i rozmokłe, tabliczka ostrzegała spacerowiczów, aby nie podchodzili zbyt blisko.\n– Kto tam wpadnie, utonie. – Marty spoglądał na rwącą wodę.\n– Mam nadzieję, że wpadniesz z pluskiem i wreszcie się ciebie pozbędziemy – powiedziała Liz.\nChciał ją kopnąć, ale ona uchyliła się zręcznie i wzięła matkę pod rękę w sposób tak oczywisty i niewymuszony, jak tylko ona potrafiła.\n– Znowu byłaś niegrzeczna? – zapytała matka. – Wygląda na to, że będziemy musieli zostawić cię jednak u babci.\n– Nie! – powiedziała Liz z na wpół udawanym, a na wpół prawdziwym przerażeniem. – Proszę, nie.\n– Nie dajesz nam wyboru. Babcia dobrze się tobą zajmie. – Naśladowała karcące spojrzenie naszej babki, a Liz parsknęła śmiechem.\nMatka była bez wątpienia gwiazdą naszej rodziny, w każdym razie dla nas, dzieci. Była atrakcyjna i smukła, miała przyjaciół w całym Monachium i wydawała przyjęcia, na które przychodzili artyści, muzycy i aktorzy teatralni poznani przez nią Bóg wie gdzie. Nawiasem mówiąc, kiedy nazywam ją „atrakcyjną” czy „smukłą”, absolutnie nie oddaje to naszego podziwu dla niej. To nieadekwatne określenia, które nie są w stanie wyrazić tego, co czuliśmy: że przypadkowo mamy za matkę połączenie Grace Kelly z Ingrid Bergman. Kiedy byłem dzieckiem, wydawało mi się zupełnie niezrozumiałe, dlaczego nie została słynną aktorką, lecz jedynie zwykłą nauczycielką. Ona sama wypełniała obowiązki domowe z kpiącym i jednocześnie pełnym serdeczności uśmiechem i dopiero później dotarło do mnie, jak bardzo musiała się czuć ograniczona takim życiem.\nOdpoczywaliśmy na łące przy brzegu rzeki. Ojciec nabijał fajkę, a my jedliśmy przyniesione ze sobą bagietki z szynką. Później matka zagrała na gitarze kilka piosenek Gilberta Bécaud.\nKiedy ojciec z matką zaczęli je śpiewać, Marty przewrócił oczami.\n– Proszę, przestańcie. Nie wstyd wam?\n– Ale przecież tutaj nikogo nie ma – stwierdziła matka.\n– Nieprawda, a ci tam!?\nMój brat wskazał na przeciwległy brzeg, gdzie usadowiła się jakaś rodzina. Dzieci były w naszym wieku, miały młodego psa mieszańca, który biegał między nimi rozbawiony.\nZrobiło się południe, słońce stało wysoko na niebie. W tym upale ja i Marty zdjęliśmy podkoszulki i położyliśmy się na kocu. Liz mazała coś w bloku: małe rysunki opatrzone zawsze jej imieniem. Wtedy wypróbowywała różne rodzaje pisma, szukając najładniejszego, i wszędzie zapisywała swoje imię, na papierze, na stole, w segregatorze czy na serwetkach. Liz, Liz, Liz.\nRodzice poszli na spacer i powoli znikali w oddali przytuleni do siebie, my zostaliśmy na łące. Okolica była przesiąknięta słońcem. Marty i Liz grali w karty, jak brzdąkałem na gitarze i obserwowałem rodzinę na drugim brzegu rzeki. Dobiegały do mnie śmiechy przerywane szczekaniem. Jeden z chłopców rzucał kijek, który pies natychmiast mu przynosił, aż w końcu chłopcu pewnie się to znudziło i schował kijek pod koc. Pies chciał jednak bawić się dalej, biegał od jednego dziecka do drugiego, a potem ruszył nieco dalej w dół rzeki. W krzakach na brzegu zaplątała się wielka gałąź. Pies próbował ją wyciągnąć, ale mu się nie udawało. Nurt był w tym miejscu bardzo rwący i silny. Jako jedyny obserwowałem tę scenę i poczułem, jak włosy jeżą mi się na karku.\nMłody pies ciągnął za gałąź i w swojej lekkomyślności coraz bardziej zbliżał się do rzeki. Właśnie chciałem zwrócić na to uwagę rodzinie z drugiego brzegu, kiedy usłyszałem skowyt. Kawałek brzegu po prostu się oderwał, a pies wpadł do wody. Tylko przednimi łapami i zębami trzymał się kurczowo gałęzi. Piszczał i usiłował dostać się na osypujący się brzeg, ale prąd był zbyt silny. Jego piski stawały się coraz głośniejsze.\n– O mój Boże – powiedziała Liz.\n– Nie da rady – orzekł Marty. Zabrzmiało to tak zdecydowanie, jakby był sędzią w tej scenie.\nRodzina po drugiej stronie pobiegła do psa. Prawie go mieli, ale wtem gałąź oderwała się od krzaków i rzeka porwała ją razem ze zwierzęciem.\nPrzez jakiś czas utrzymywał się jeszcze na powierzchni, a potem zniknął. Dzieci na drugim brzegu krzyczały i płakały, a ja odwróciłem się i spojrzałem na moje rodzeństwo. Nigdy nie zapomnę ich spojrzeń.\nWieczorem w łóżku nadal słyszałem skowyt psa. Liz chodziła cały dzień przybita, Marty prawie się nie odzywał. Najdziwniejsze jednak, że kiedy to się wydarzyło, nie było przy nas rodziców. Oczywiście po swoim powrocie usiłowali nas pocieszać, co jednak nie zmieniało faktu, że ja i moje rodzeństwo przeżyliśmy coś, co wstrząsnęło tylko nami.\nPrzez pół nocy przewracałem się w pościeli. Nie umiałem przestać myśleć o tym, jak w ciągu kilku sekund legło w gruzach beztroskie szczęście rodziny z drugiego brzegu. Przypomniałem sobie znowu wuja Erica, o którym powiedziano nam kiedyś, że „zginął”. Dotychczas moje życie biegło spokojnie i bezpiecznie, ale najwidoczniej istniały niewidzialne siły i nurty zdolne wszystko nagle zmienić. Wyglądało na to, że los oszczędza niektóre rodziny, a na inne zsyła nieszczęścia. Tej właśnie nocy zadałem sobie pytanie, czy moja rodzina do nich przypadkiem nie należy.


Nuxe Bio, krem pod oczy redukujący opuchliznę i cienie pod oczami, gryka,15 ml - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Kosmetyki Kosmetyki naturalne Nuxe Bio, krem pod oczy redukujący opuchliznę i cienie pod oczami, gryka,15 ml - cena 99.99 zł\nKrem pod oczy redukujący opuchliznę i cienie pod oczami, gryka − nawilża i wygładza skórę pod oczami, redukuje worki, cienie i widoczne zmęczenie. Kosmetyk szybko się wchłania.\nNuxe Bio, krem pod oczy redukujący opuchliznę i cienie pod oczami, gryka\nZabezpiecza delikatną skórę pod oczami.\nRedukuje oznaki zmęczenia wokół skóry oczu.\nWygładza niewielkie zmarszczki, zmniejsza worki oraz cienie pod oczami.\nSkładniki aktywne: ekstrakt z nasion gryki, witamina E.\nNałożyć krem na skórę wokół oczy, zaczynając od dolnej powieki, ruchami od wewnątrz do zewnątrz. Na koniec delikatnie wklepać produkt opuszkami palców.


Wyniki w grach. Intel Core i5 9600K - pojedynek z konkurencją | GRYOnline.pl\nBenchmarki potwierdzają przewidywaną minimalną przewagę Core i5 9600K w porównaniu z Core i5 8600K. W zależności od gry, nowy model może „pochwalić” się wzrostem średniej liczby FPS od jeden do trzech procent i o pięć procent przy 99. percentylu w Total War: War: Warhammer 2. W ostatecznym rozrachunku różnice są zatem znikome.\nPonieważ w testach wszystkie sześć fizycznych rdzeni zawsze jest przynajmniej częściowo wykorzystywane, turbo w przypadku Core i5 9600K podnosi taktowanie do 4,3 GHz. Core i5 8600K osiąga częstotliwość 4,1 GHz, co wyjaśnia (niewielką) różnicę w wydajności pomiędzy tymi dwoma procesorami.\nFPS mierzone średnio i 99. Percentyl. Im wyżej, tym lepiej. Wydajność poniżej 45 klatek na sekundę uważamy za niekomfortową.\nW rankingu wydajności Core i5 9600K plasuje się tuż przed Core i5 8600K. Natomiast znacznie droższy Core i7 8086K różni się od nowego modelu tylko nieznacznie. Częstotliwość taktowania przy typowym obciążeniu w grach jest identyczna w tych modelach (4,3 GHz), lekką zaletą 8086K jest wirtualne podwojenie rdzenia, przez co może on przetwarzać dwanaście zamiast sześciu wątków jednocześnie. W grach zapewnia to jednak minimalną przewagę.\nW Full HD i przy wysokich detalach zamiast maksymalnych, AMD nieco ustępuje modelom Intela. Najszybszy procesor Ryzen (Ryzen 7 2700X) jest co najmniej jedenaście procent słabszy od Core i5 9600K. Ale jeśli używane są wyższe poziomy szczegółowości lub wolniejsza karta graficzna, procesory są „bliżej” siebie.\nPodczas gdy Core i5 9600K plasuje się w czołówce pod względem wydajności w grach, patrząc na stosunek szybkości do ceny zajmuje miejsce w środku stawki. Ponieważ jest droższy, ale także nieco szybszy od Core i5 8600K, oba procesory osiągają tutaj bardzo podobny wynik.\nJeśli chodzi o stosunek wydajności do ceny, AMD wypada szczególnie dobrze z procesorami Ryzen Ryzen 5 2600 (sześć rdzeni, dwanaście wątków) lub Ryzen 5 2400G (cztery rdzenie, osiem wątków). Niezaprzeczalnym liderem przelicznika cena/jakość jest jednak Core i3 8100, jako jednostka mniej dotknięta ostatnimi podwyżkami cen procesorów Intela.