Instytut Obywatelski - Agonia władzy\nZjednoczona prawica jako byt polityczny już nie istnieje. Istnieje prawica zjednoczona poprzez władzę i pieniądze.\nKiedy czyta się dziś polityczne komentarze, to w zasadzie można dojść do wniosku, że pytanie nie brzmi „czy”, ale „kiedy” będą wcześniejsze wybory. Polityczny dom, jaki zbudowała Zjednoczona Prawica (PiS, Solidarna Polska i Porozumienie), drży w posadach. Widać to gołym okiem. Ba, wiedzą to nawet wyborcy prawicy. Publiczne wojny, medialne przecieki czy haki to już stały elementem uprawiania polityki wewnątrz obozu władzy. Wygrywa nie ten, kto ma mocne argumenty, ale ten, kto ma mocniejsze papiery. Nieufność i pogarda to uczucia, jakie tworzą polityczną atmosferę w obozie Zjednoczonej Prawicy.\nCzy jednak to wystarczy, by Jarosław Kaczyński zdecydował się na wcześniejsze wybory? Czy też uzna, że lepszy wróbel w garści (dzielenie się władzą z Ziobro i Gowinem) niż gołąb (niepewność związana z wcześniejszymi wyborami) na dachu? Postaram się przedstawić pięć przesłanek, które - moim zdaniem - składają się raczej na scenariusz długiej agonii władzy niż „wywrócenie politycznego stolika” czyli przedterminowe wybory.\nPo pierwsze rzecz oczywista: Kaczyński doskonale pamięta brutalną lekcję, jaką dostał w roku 2007. Wtedy również jego koalicjanci - Samoobrona i Liga Polskich Rodzin - sprawiali mu kłopoty. Prezes PiS sądził, że idąc na wybory nie tylko pozbędzie się przystawek, ale odnowi społeczny i polityczny mandat dla swoich rządów. Nie tylko, że przegrał wybory z Platformą Obywatelską, ale musiał czekać na drugą szansę rządzenia osiem lat. Dlatego Kaczyński wie, że wybory - nawet jeśli ma się do dyspozycji cały aparat państwa pod ręką - to duże ryzyko.\nPo drugie, wyborów boi się nie tylko Kaczyński. Boi się ich i Zbigniew Ziobro, i Jarosław Gowin. Oczywiście zarówno lider Solidarnej Polski, jak i lider Porozumienia mają świadomość, że z Kaczyńskim nie zbudują już spójnego bloku politycznego. Mają też świadomość, że ich samodzielny start teraz oznacza, iż lądują poza nowym sejmem. Dlatego i Ziobro, i Gowin muszą próbować budować nowe polityczne tratwy, które pozwoliłyby im na wypłynięcie do sejmu. Ziobro będzie szukał sojuszników wśród prawicy narodowo-katolickiej (część Konfederacji), Gowin wśród centroprawicy (PSL). Choć nikt tego jeszcze nie powiedział, ale rozejście się obozu władzy, to de facto również bój o schedę na prawicy po Kaczyńskim. A tu ambicje i Ziobry, i Gowina są oczywiste.\nPo trzecie, jest nadal coś, co mocno łączy i Kaczyńskiego, i Ziobro, i Gowina. Choć widzą, że ich drogi się rozeszły, że więcej ich dzieli niż łączy, to jednak wciąż mają do dyspozycji państwowe instytucje i pieniądze, by przygotowywać się do wyborów. To ważna przesłanka: dziś żadnego z nich nie interesuje rozwój państwa, ale czerpanie korzyści z instytucji państwa (w tym ze spółek skarbu państwa), by przygotować się do wyborów w 2023 roku. I Gowin, i Ziobro wiedzą, że to dla nich ważny czas, aby wzmacniać swoje małe imperia, zgromadzić fundusze na kampanie, poobsadzać kolejne instytucje im podległe swoimi ludźmi. Dodatkowo, co nie jest bez znaczenia: partyjne doły są przerażone perspektywą wcześniejszych wyborów. Bo to, przy podzielonej prawicy oznacza, że część z nich straci właśnie stanowiska i pieniądze.\nPo czwarte, spoiwem, które mocno scala obóz władzy, by dalej trwała, jest strach przed rozliczeniem i pociągnięciem do odpowiedzialności. W tym również tej karnej. Oczywiście prawica zabezpiecza się przed ewentualną utratą władzy, przejmując wymiar sprawiedliwości, a teraz nawet urząd Rzecznika Praw Obywatelskich, ale społeczny nacisk, by rozliczyć tych, którzy nadużywali władzy niszcząc ludzi i instytucje, będzie duży. Już jest duży. O ile ten strach przed pociągnięciem do odpowiedzialności łączy wciąż liderów obozu władzy, o tyle część posłów i posłanek, która nie była na pierwszej linii frontu politycznego, zaczyna kalkulować, czy warto nadal wspierać Kaczyńskiego, który coraz częściej traktuje władzę do załatwiania swoich polityczny urazów. A to, gdy chce dopaść Donalda Tuska, a to, by pogrążyć przy pomocy Adama Bielana partię Gowina. Dlatego część posłów i posłanek - o czym się mówi w sejmowych korytarzach - zaczęła szukać bezpiecznego gruntu na wypadek, gdyby PiS utracił władzę, zerkając w stronę partii Gowina. Ten zaś, co pokazała weekendowa konwencja Porozumienia, puszcza oko do antypisowskiej opozycji.\nI wreszcie rzecz ostatnia: Kaczyński wie, że utrata przez niego władzy oznacza, że już więcej może jej nie odzyskać. Tu oczywiście w grę wchodzi to, że prezes ma już swoje lata. Ale jest jeszcze coś: utrata władzy oznacza również i to, że Kaczyński patrzyłby, jak jego model państwa, kawałek po kawałku jest rozbierany i wrzucany do kosza. Bo jest jasne, że dzisiejszy model państwa, jaki stworzył PiS, skrojony został na miarę uszytą przez Kaczyńskiego. To model państwa, gdzie demokracja jest fasadowa, gdzie nie ma niezależnej prokuratury, gdzie służby specjalne i policja są na partyjne polecenia, gdzie telewizja publiczna jest telewizją partyjną. Ten „gmach Kaczyńskiego”, jeśli chcemy przywrócenia elementarnego ładu demokratycznego, musi zostać rozebrany. Jednym bowiem z kluczowych zadań, jakie stanie przed nowym rządem po odebraniu władzy PiS-owi, będzie stworzenie takiego państwa i niezależnych instytucji, by już nigdy nikt w przyszłości - niezależnie kto będzie rządził - nawet nie pomyślał, by mieć ciągoty autorytarne.\nTak czy inaczej, wszystko to podpowiada, że wcześniejszych wyborów nie będzie. Dla Zjednoczonej Prawicy wciąż korzystniejsza wydaje się jej długotrwała agonia niż ryzyko utraty władzy, które w obecnej sytuacji politycznej i społecznej niosą ze sobą wcześniejsze wybory.\nJarosław Makowski - filozof, teolog, publicysta, samorządowiec, miejski aktywista, szef Instytutu Obywatelskiego.


Karmakanic - Live In The US | recenzje ArtRock.pl\nKarmakanic — Live In The US\nwydawnictwo: Reingold Records 2014\n2. Undertow/When the World is Caving In - Reprise\nLalle Larsson - Keynoards\nBez wielkiego rozgłosu, po cichutku, pojawił się całkiem niedawno koncertowy album szwedzkiej formacji Karmakanic. Pierwszy w pełni samodzielny materiał koncertowy. Przypomnę, że grupa basisty The Flower Kings, Jonasa Reingolda, ma na swoim koncie wydany cztery lata temu, wspólnie z Agents Of Mercy, krążek The Power Of Two.\nNa dwóch dyskach Live In The US zapisano koncert z 4 maja 2012 roku, który odbył się w Gettysburgu, podczas Rites Of Spring Festival. Może to być zatem całkiem miła gratka dla wszystkich fanów grupy, którzy stawili się na jedynym jak do tej pory koncercie zespołu w naszym kraju, pod koniec kwietnia tegoż roku. Materiał zarejestrowany na Live In The US niczym się bowiem nie różni od tego, jaki zaprezentowali artyści we wrocławskim Eterze.\nMamy tu bardzo reprezentatywny dla zespołu zestaw najlepszych ich kompozycji z trzech albumów (Wheel Of Life, Who’s The Boss In The Factory, In A Perfect World, pominięto – niestety - nagrania z debiutanckiego Entering The Spectra). Dostajemy zatem w większości rozbudowane formy utrzymane w konwencji progresywnego rocka z ciekawymi klawiszowymi i gitarowymi aranżacjami i niekiedy delikatnym jazzowym posmakiem. Konkretniej? Przede wszystkim jest ich najważniejszy i najpiękniejszy numer – ponad dwudziestominutowa suita Send A Message From The Heart, zbudowana według klasycznych progresywnych wzorów. Z niewiele krótszych i równie epickich rzeczy usłyszymy jeszcze Where The Earth Meets The Sky i 1969. Cieszy też nostalgiczny, okraszony pięknym gitarowym solo Eternally. Po przeciwnej stylistycznej stronie mamy Do You Tango? rozciągnięte aż do kwadransa, pełne improwizacji, solowych popisów i jazzowych zagrywek. Podobnie jak wspomniany na początku album The Power Of Two, także i to wydawnictwo muzycy kończą coverem Genesis. Tam było Afterglow, tu jest Undertown, w którym świetnie śpiewający przez cały koncert Göran Edman troszeczkę się jednak męczy z Collinsowskimi partiami. Tę ostatnią kompozycję muzycy zgrabnie połączyli ze wzniosłym finałem w postaci fragmentu ich autorskiego The World Is Caving In.\nRzecz absolutnie godna polecenia wszystkim tym, którzy z muzyką Karmakanic nie mieli jeszcze do czynienia. Bo jest dobrym brykiem w ich twórczość.


Siódmy zmysł. Śmierć magicznego dżina\nKolejna przygoda naszych bohaterów rozpoczyna się w schronisku dla chorych stworzeń magicznych, w którym Hanka, Sławek i Rafał odsiadują karę.\n"Muzeum Narodowe w Gdańsku" to kolejny tytuł z siedmiotomowej serii "Skarby sztuki w polskich muzeach narodowych". Placówka ta dziedziczy zbiory i tradycje Muzeum Miejskiego (1870) chroniącego głównie obrazy (w tym tryptyk Memlinga), rysunki i ryciny oraz Muzeum Rzemiosł Artystycznych (1881) kolekcjonującego przede wszystkim meble, fajanse i wyroby z metali kolorowych.\nKsiążkę polecamy wszystkim, którzy lubią prace manualne. Koraliki są wdzięcznym materiałem, wymagają jednak cierpliwości i precyzji. Efekty za to wynagradzają wszelkie trudy.\nTo nowe, rozszerzone i uaktualnione wydanie autorskiego albumu profesor Marii Poprzęckiej – największej znawczyni sztuki polskiej. Prezentuje on nie tylko najwybitniejsze obrazy malarstwa polskiego - od najwcześniejszych przykładów malarstwa ściennego aż po współczesność - ale i historię polskiej sztuki na tle historii narodowej. Dokonany przez autorkę wybór dzieł jest panoramą dokonań 147 polskich twórców wszystkich epok, kierunków i tendencji artystycznych.


Bluzka 2 Pack - Cellbes online na Cellbes.pl\nBluzka z trykotu bawełnianego. W zestawie jedna gładka trykotowa koszulka i jedna we wzory. Okrągły dekolt, krótkie rękawy z mankietem i lekko zaokrąglony dół. Długość od ramion w zależności od rozmiaru ok. 69–76 cm.\nWypada umiarkowany Wzięłam rozmiar 50/52, taki jak zazwyczaj i wypada odpowiednio. Bluzeczki urocze, bardzo przyjemna bawełenka.\nwzielam o rozmiar wieksze ,sa luzne ale dzieki temy sie nie opinaja, b.dobra cieniutka bawelna, troche za krotkie. mimo to polecam\nTo jest odpowiedź od Cellbes Dziękujemy za podzielenie się uwagami na temat bluzki. Pozdrawiam/Kasia\nJakie wymiary ma rozmiar 46/48 ?\nTo jest odpowiedź od Cellbes Informujemy, że dla rozmiaru 46/48 wymiar w biuście to 118cm, w pasie 116cm, szerokość u dołu 128cm. Pozdrawiam/Kasia\nWitam.Chcialabym wiedzieć czy bawelna jest grubsza czy ciensza. Oczywiście czy numeracja nie jest zawyżona.Dziękuję 😊\nTo jest odpowiedź od Cellbes Informujemy, że gramatura bawełny to około 140 gsm, zatem bluzka jest przewiewna. Bluzka jest nieco dopasowana. Pozdrawiam/Kasia\nKupuj Bluzka 2 Pack online na Cellbes.pl!


Przedstawienie na podstawie powieści "Anaruk w Grenlandii" w klimacie wigilijnym i bożonarodzeniowym. Jest to opowieść o chłopcu, wychowującym się w mroźnej i śnieżnej krainie, w której przeżywa ciekawe i zabawne przygody.\nMagiczny i nastrojowy spektakl, w którym artyści Gwardii Gryfa opowiadają świąteczną historię przeplatając ją pokazami żonglerki chorągwiami i tańca ze skrzydłami. W tym pokazie do swojego, baśniowego, zielonego świata zaprosi widzów drużyna przezabawnych skrzatów. Elfy, jak to elfy, robią psikusy dzieciom i sobie nawzajem. Zielone skrzaty Gwardii Gryfa to naprawdę szalona drużyna. W pokazie pojawią się także piękne elfie wróżki, które swoim magicznym pyłem mogą uśpić, choć na chwilę, tą niesforną drużynę.\nPrzedstawienie przygotowane przez uczniów Szkoły Podstawowej nr 4 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego – wolontariuszy biorących udział w akcji "Pięknie być Człowiekiem”. Spektakl mówi o tym, że każdy człowiek może zmieniać się na lepsze, czynić dobro i stawać się świętym.\nŚwiąteczno-mikołajkowa laserowa bajka\nSpektakl z użyciem najwyższej jakości systemów laserowych oraz specjalnie przygotowanej grafiki laserowej.\nSzkoła Narciarska STRAMA organizuje sportowy kącik dla dzieci, w którym najmłodsi będą mogli wziąć udział we wspólnym dekorowaniu świątecznych pierników, zakręcić stramusiowym kołem fortuny, czy zrobić sobie zdjęcie z Misiem Stramusiem. Przez cały dzień w namiocie Szkoły Narciarskiej STRAMA dzieci będą mogły wrzucać specjalne losy, spośród których na koniec dnia zostanie wylosowany zwycięzca. Nagroda główna to zimowy kurs narciarski dla dzieci z Misiem Stramusiem!\nOrganizator: Urząd Miasta Zakopane, Zakopiańskie Centrum Kultury\nMiejsce: Plac Niepodległości\nTermin: 8 grudnia 2018r. godz. 11:00 – 16:00


Ludzka noga znaleziona w rzece Des Plaines - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona główna Chicago Ludzka noga znaleziona w rzece Des Plaines\nMakabrycznego odkrycia dokonali pracownicy tamy na rzece Des Plaines w okolicy miejscowości Lockport. Z rzeki Des Plaines wyłowili ludzką nogę.\nPracownicy tamy Lockport Lock and Dam znaleźli ludzką nogę w środę, 11 kwietnia o godz. 10.15 p.m. Na miejsce makabrycznego znaleziska przyjechała policja i technicy z biura koronera powiatu Will. Z kończyny pobrano próbki DNA, dzięki którym możliwe będzie badanie porównawcze i identyfikacja ofiary.\nTrwają poszukiwania pozostałych szczątków. Biuro szeryfa powiatu Will i departament policji w Lockport wszczęły śledztwo w tej sprawie. Jak zawsze w tego typu przypadkach, policja rozpoczęła dochodzenie od sprawdzenia rejestru osób zaginionych.\nTama Lockport Lock and Dam jest położona na rzece Des Plaines w odległości dwóch mil od miejscowości Lockport i obsługiwana przez U.S. Army Corps of Engineers.\nPoprzedni artykułElektroniczne nakazy przeciwko pijanym kierowcom\nNastępny artykułPróba porwania dziecka w Mount Prospect


Wielkomiejskie style życia, czyli co nam daje socjologia codzienna | Portalsocjologa.pl\nAutor: Patrycja Magiera on 17 grudnia 2012 w Relacje, Relacje Ekstra, Relacje filmowe · 1 komentarzy\nW trzecią niedzielę grudnia br. w kawiarni Literatka odbyło się kolejne spotkanie „O socjologii z literatką” z cyklu „Debaty o mieście”, którego organizatorem jest Polskie Towarzystwo Socjologiczne Oddział Wrocław. Na grudniowym spotkaniu prelegent dr Jacek Pluta z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, przedstawił koncepcję funkcjonowania pojęcia stylu życia z perspektywy socjologicznej.\nCzym jest styl życia? Jak wpisuje się w procesy i zjawiska, które zachodzą w mieście? Zdaniem Jacka Pluty, który ujmuje zjawisko ze względu na przestrzeń miasta, „styl życia jest zespołem norm grupowych zaplecionych w konsumpcję rozgrywającą się w przestrzeni miasta, to forma uspołecznienia i zderzenia miejskiej ideologii i utopii w sferze publicznej.” Jest to także sposób, w jaki jednostka zaspokaja swoje potrzeby (St. Ossowski) i konstruuje własną tożsamość (A. Giddens). Zjawisko to reguluje zachowania ludzi w grupie, do której przynależność zaspokaja potrzebę uczestnictwa w życiu społecznym.\nWażnym elementem determinującym styl życia jednostki jest czas wolny, który w mieście wygląda zdecydowanie inaczej niż na wsi. Cechą charakterystyczną wielkich miast jest konsumpcjonizm, wytwarzający specyficzny (miejski) styl życia mieszkańca uczestniczącego w zjawiskach kultury masowej. „Konsumpcja w sferze publicznej stała się nadrzędną cechą wielkiego miasta” powiedział dr Jacek Pluta. Bogactwo możliwości doboru dóbr, usług, a także składowe funkcjonowania miasta takie jak: transport, turyści i atrakcje turystyczne oraz środowisko, tworzą przestrzenie: ekspresji, władzy, komercji, kultu. Wielkie aglomeracje wyrabiają swoją markę. Kreują się jako produkt dla konkretnych odbiorców – nowych klas miejskich. Dla przykładu, o Wrocławiu mówi się „Miasto spotkań”. Należy pamiętać, że zachowane zostają podstawowe podziały społeczne w systemie konsumpcji, która uzależniona jest np. od czynników społeczno-ekonomicznych. Stare style życia oraz moda przekształcają się dzisiaj i otrzymują nową formę. Bezdomność i żebractwo kontrastują z wielkomiejskim hipsterstwem i organizowaniem squatów. W polityce miejskiej również nastąpiła zmiana. Dyskusja na temat jakości życia w mieście przekształciła się w dyskusję o miejskim stylu życia.\nPotrzeba ekspresji, o której wspomniano, uwidacznia się w tworzeniu nowych ruchów miejskich, które postulują utopijny model życia w mieście, aprobują lub dezaprobują zmiany zachodzące w przestrzeni miejskiej. Bywają głosem opozycji wobec wizji funkcjonowania miasta, promowanych przez władze. Uczestnicy ruchów miejskich zdecydowanie wpisują się w aktywny styl życia w mieście. Prelegent mówił także o biernym oraz wycofanym stylu życia, który jest charakterystyczny dla grup wiekowych powyżej 50 roku życia. Jak wynikało z badań: mieszkańcy ci nie korzystają z prężnie działających klubów i dyskotek, nie bywają zbyt często w centrach handlowych, ich uczestnictwo w imprezach masowych jest ograniczone bo jak się okazuje i jest to przykrym faktem: „Miasto nie jest dla ludzi starych”. Ważne jest także to, że wielkomiejski styl życia może być realizowany tylko w przestrzeni centrum miasta, ponieważ tam skupione się obiekty rozrywki\ni kultury. Nie oznacza to jednak, że mieszkańcy spoza centrum są konsumentami w mniejszym stopniu, niż ci z centralnych dzielnic. Janusz Domin, gość specjalny spotkania stwierdził, że „Miasto ma uwierzyć, że jest metropolią i ściągać ludzi”.\nzdjęcia: Stanisław Ksawery Kamykowski\nTags: IS UWr, literatka, O socjologii z Literatką, PTS Wrocław\nPoprzedni post IBUK PLUS- nowoczesna alternatywa kserówek Następny post Cywilizacje w perspektywie socjologicznej: fotorelacja dzień 1\nStudentka socjologii na UWr ; zainteresowania naukowe: socjologia religii, socjologia medycyny, tożsamość mieszkańców Górnego Śląska... zainteresowania poza naukowe: odrywająca od codzienności beztroska jazda na rowerze ;)


STOP! - Nie daj się wyrzucić na śmietnik - Magiczny Kraków\nSTOP! - Nie daj się wyrzucić na śmietnik\nRuszyła kolejna odsłona kampanii społecznej STOP UMOWOM ŚMIECIOWYM. Celem kampanii jest edukacja młodych ludzi – przyszłych pracowników w zakresie prawa pracy, rodzajów zawieranych umów z przyszłymi pracodawcami oraz wynikających z nich konsekwencji.\nPodczas prowadzonego w ramach kampanii projektu SYZYF na uczelniach wyższych prowadzone będą bezpłatne wykłady dla zainteresowanych tematem. Wykłady zaplanowano w Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Warszawie oraz Gdańsku. W Krakowie wykład odbędzie się 8 listopada w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości, al. Kijowska 14, sala 13K, godz. 17.00.\nOrganizatorem kampanii jest NSZZ Solidarność. Kampania jest sprzeciwem wobec patologii zatrudniania pracowników na umowach cywilnoprawnych. Ogólnopolska kampania "STOP umowom śmieciowym!" zwraca uwagę, że cywilnoprawne formy zatrudnienia, o ile nie są świadomym wyborem - pozbawiają pracujących na ich podstawie wszelkich praw pracowniczych: prawa do wypoczynku, urlopu, zwolnienia chorobowego oraz możliwości odwołania się do Sądu Pracy. Osoby zatrudnione na "umowach śmieciowych" nie mają też szans na wzięcie kredytu. Tym samym pozbawia się je poczucia stabilności i perspektyw. Aby unaocznić syzyfowość wysiłku w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Gdańsku na ulicach w centrum miasta pojawi się Syzyf, który toczyć będzie swoją kulę i w ten sposób pokaże, że każdego dnia zaczyna swoją pracę od nowa. Śmieciowe zatrudnienie szkodzi finansom publicznym i systemowi emerytalnemu. Umowy te są bowiem gorzej opodatkowane i "ozusowane", a więc wpływy z nich są mniejsze, niż z umów o pracę. Powszechność stosowania umów śmieciowych kosztuje budżet państwa aż 18 mld zł. Komisja Europejska w raporcie o zatrudnieniu podaje, że na umowach tymczasowych pracuje 27 proc. Polaków. To najgorszy wynik w całej Unii Europejskiej. W Polsce aż 65 proc. osób poniżej trzydziestego roku życia pracuje na umowach cywilnoprawnych. Podobnie pracuje aż 85 proc osób do lat 24 podejmujących pierwszą pracę.\nKampania społeczna nagłośniona będzie w mediach: w internecie, na billboardach i citylightach oraz w kinach i w telewizji w kanałach muzycznych i filmowych skierowanych do młodych ludzi. Informacje o kampanii będą również emitowane w kanałach informacyjnych TVP INFO, TVN 24.


Portrety na marginesach - Iwaszkiewicz Jarosław - Merlin księgarnia internetowa\nGang Godziny DuchówGang Godziny Duchów\nInspektor Kiwi na tropie dobrych manierInspektor Kiwi na tro...\nOferta produktowa Książki Literatura faktu Biografie Nauki humanistyczne i społeczne Literaturoznawstwo Nauka, biznes\nOszczędzasz:&nbsp17% (4 zł)\n"Skąd pan tak zna ludzi? Przecież pan siedzi u siebie w domu zamknięty na cztery spusty i nigdzie nie wychodzi, skąd pan nabrał tej znajomości życia?"\nW chwili, gdy ów krytyk powiedział te słowa, natychmiast wypłynęły przed moimi oczami te dziesiątki, można powiedzieć na pewno setki ludzi najrozmaitszego temperamentu i rodzaju, jacy obdarzali mnie przez wiele lat zaufaniem, przyjaźnią, wreszcie po prostu zwierzeniami.\nNajczęściej nie ma już ich wśród nas, ich drobny sektor życia nałożył się na mój niespostrzeżenie, przeminęli, - a jednak istnieją we mnie, istnieją we wspomnieniu wielogodzinnych rozmów, wspólnych podróży w czasie i przestrzeni, wspólnie przeżywanych wrażeń. Nie pozostało z nich wiele, a czasami jednak jest to bardzo dużo.\nDzienniki 1964-1980 T...\nAnna i Jarosław Iwasz...\nBiblioteka Narodowa. ...\nSteve Jobs. Sztuka pr...\nKot Winston Mruczący ...\n34,99 zł 18,71 zł\n79,91 zł 59,88 zł\nChemia świat chemii p...\n36,10 zł 33,87 zł\nAsteriks T.5 Asteriks...\n23,00 zł 16,13 zł\nJak modlitwą obudzić ...\n34,90 zł 19,79 zł\nChcę zrobić kupę ! Ak...\nJak skutecznie opanow...\nSzyszkowska-Butryn Anna n\n39,90 zł 27,05 zł\nMontessori 80 zabaw z...


Badanie DREAM – ramipryl w prewencji cukrzycy | Vademecum\nDiabetologia, Doniesienia naukowe, Nadciśnienie 16 października 2006 <17 maja 2018\nThe DREAM Trial Investigators – Effect of ramipril on the incidence of diabetes NEJM 2006;355:1551\nWyniki badań nad lekami hipotensyjnymi i ich metaanaliz sugerują, że leki hamujące układ renina-angiotensyna-aldosteron zapobiegają rozwojowi cukrzycy de novo. Szacunkowo można określić, że liczbę nowo wykrytych przypadków cukrzycy mogą zmniejszyć nawet o około 30%. Do chwili obecnej brakowało badania z grupą placebo, które weryfikowałoby powyższe obserwacje.\nLukę tę wypełnia prezentowane na łamach New England Journal of Medicine badanie DREAM(Diabetes Reduction Assessment with Ramipril and Rosiglitazone Medication), w którym weryfikowano hipotezę, czy rosiglitazon lub ramipryl, w układzie wieloczynnikowym 2 x 2, z grupą kontrolną otrzymującą placebo, zmniejszają ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2. Do badania zakwalifikowano 5269 osób (średnia wieku 54 lata), z nieprawidłową glikemią na czczo (≥110 i <126 mg%) oraz z upośledzoną tolerancją glukozy (glikemia w 2 h OGTT w zakresie 140-199 mg%), bez rozpoznanej choroby układu sercowo-naczyniowego. Warto zwrócić jednak uwagę że u większości badanych występowała otyłość , prawie 44% miało nadciśnienie tętnicze a ponad 35% dyslipidemię w wywiadzie, 45 % z nich to byli lub aktualni palacze papierosów. Dawkę ramiprylu stopniowo zwiększano do 15 mg/dobę.\nNa podstawowy punkt końcowy badania składały się rozpoznania cukrzycy typu 2 i zgony. Na punkt dodatkowy składały się: normalizacja glikemii oraz powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerek.\nW 3-letnim okresie badania, liczba przypadków nowo rozpoznanej cukrzycy była zbliżona w grupie ramiprylu i placebo (odpowiednio 18,1% vs 19,5%; p=NS), nie obserwowano także różnic między ramiprylem i placebo w zakresie redukcji ryzyka zgonu. Także w przypadku dodatkowych punktów oceny obejmujących między innymi zawał serca, udar, niewydolność serca czy rewaskularyzacje nie obserwowano istotnej przewagi ramiprylu nad placebo. Jedynie regresję do normoglikemii obserwowano o 16% częściej u osób leczonych ramiprilem w porównaniu z grupą placebo (42,5% vs 38,2%; p<0,001). W porównywanych grupach pod koniec badania stwierdzono zbliżone wartości stężeń glukozy na czczo, natomiast w grupie leczonej ramiprylem istotnie zmniejszyły się stężenia glukozy w drugiej godzinie testu doustnego obciążenia glukozą (135,1 mg% vs 140,5 mg%; p<0,001).\nA zatem, jak podkreślają autorzy pracy, w badaniu DREAM ramipryl nie chronił przed rozwojem cukrzycy lub zgonem wywarł natomiast niewielki korzystny wpływ na regulację metabolizmu glukozy. Rutynowe stosowanie tego leku w celu prewencji cukrzycy nie może być zalecane.\nOpracowane na podstawie: NEJM / 2006-10-12\n0 replies on “Badanie DREAM – ramipryl w prewencji cukrzycy”


Ekstrakt życia: Protagonista. Jestem? Byłam?\nDla mnie to ktoś taki, kto jest panem swego życia – to niezaprzeczalnie człowiek czynu, posiadający własne zasady, których nienawidzi łamać. Protagonista to również człowiek pełen pasji i charyzmy. Inspirujący do czynienia dobra i godnego, wartościowego życia. A przede wszystkim: protagonista jest wiecznie na drodze samodoskonalenia.\nJak to wygląda w przypadku stoika o raczej introwertycznej naturze, potrafiącej powściągnąć swój charakter na zawołanie? Czy to jeszcze jest protagonista, skoro potrafi udawać kogoś kim nie jest i nagminnie to wykorzystuje? Czy przy tym nie staje się już tylko kłamcą?\nPewien dobry przyjaciel powiedział mi kiedyś, że to u mnie może być taka pokerowa zagrywka.\n– Ty masz zawsze pięć Asów, jak ty to robisz? – zapytał mnie kiedyś metaforycznie.\n– Nie wierzę w pecha. Ale za to w szczęście tak.\nProtagoniści są refleksyjni.\nCzłowiek, który analizuje sytuacje, ludzi i emocje, potrafi uczuciowo zaangażować się w pomoc niesioną bliźnim. Zdarza się, że w pętli problemów zawęża swoją perspektywę. Potrzeba wtedy otrząsnąć się i raz jeszcze spojrzeć na rzecz z obiektywnego stanowiska.\n– Zbyt bardzo przejmujesz się nią. – Zwróciła mi kiedyś uwagę koleżanka ze szkoły. – Cały czas cię wykorzystuje.\n– Idąc twoim tokiem myślenia – jeśli tak zawsze robią przyjaciele, czyli wykorzystują się nawzajem – to chyba wszystko między mną, a nią gra, prawda?\nNie było wtedy ważne, że przyjaciółka nie zawsze miała słuszny osąd. Chodziło o to, że czasem obie potrzebowałyśmy wypłakać się w swoje rękawy. A później było zadziwiająco lepiej...\nTak, dosyć łatwo zaprzyjaźniam się z ludźmi, nawet takimi bardziej absorbującymi, których większość odtrąca. Zawsze jest warto otworzyć się na kogoś. Poznać, zrozumieć więcej.\nProtagonista potrafi zaangażować się w drugą osobę, nierzadko otwierając przed nim własne serce. Czy ludzie to wykorzystują? Bywa i tak. Jednak altruizm bywa także inspirujący. Ta dobroć jest tarczą. Ta słabość i naiwność są mieczem.\nEmanowałam szczerością i optymizmem. Kiedyś nie zwracałam uwagi na to, że mogę wywierać presję i dziwiłam się, że niektórzy dosłownie mnie nienawidzą. Opowiadałam o nienawiści wśród kobiet do mnie, podaruję sobie jednak tę dygresję, temat uważam za wyczerpany. Być protagonistą to jest trudny orzech.\n– Ja nie umiem tak opowiadać o różnych rzeczach jak ty – zwróciła mi kiedyś uwagę koleżanka z pracy. – Nawet o sobie niewiele potrafię powiedzieć.\n– Bo może za rzadko przyglądasz się sobie?\n– Ja nic nie robię, a ty masz te swoje hobby.\n– Niemożliwe. Przypomnij sobie. Lubisz rysować?\n– Nie bardzo potrafię.\n– Ja cię nie pytam o to, co umiesz, tylko co lubisz.\n– Nie lubię rysować.\n– Śpiewać? Biegać? Uprawiać ogródek?\n– Tańczyć lubię. Kiedyś chodziłam na kurs.\n– To czemu tego nie robisz?\n– Bo teraz mam rodzinę, nie ma się kto zająć dzieckiem.\n– A kto teraz z nim jest?\n– Jutro masz wolne?\n– Mam, no i co?\n– W domu, mieszkamy razem.\nMrugnęłam do niej porozumiewawczo i wróciłam do swojej roboty. Następnego dnia koleżanka poinformowała mnie, że znalazła w internecie fajny kurs tańca dla zaawansowanych. Raz w tygodniu, więc nie będzie nadużywać babci.\nBo nigdy nie jest za późno na odrobinę szczęścia.\nOtaczałam się ludźmi. Nie po to aby być w centrum uwagi, ale po to by istnieć w życiu innych i zostawiać po sobie dobre wspomnienia. Miałam dużo szczęścia do ludzi wartych zaufania, ale oczywiście spotykały mnie zawody, nie raz brutalne, ale nigdy nie zamierzałam skreślić ludzkości przez kilku palantów.\nKontakty z ludźmi przychodziły mi naturalnie, bardzo lubiłam zawierać nowe znajomości, poznawać nowe, inspirujące charaktery. Tak, to prawda, że mam limity na towarzystwo i czasem po prostu muszę zniknąć, zaszyć się gdzieś w lesie z daleka od cywilizacji, zresetować duszę... by potem powrócić i dalej szerzyć zadowolenie i wybijać ludziom z głowy narzekanie. Zawsze starałam się być wzorem kogoś niemarudzącego i dawać przykład fajnego życia pomimo różnych trudności jakie mnie w życiu spotkały (i o jakich nawet nie macie pojęcia).\nWierzę w ludzkość i w dobroć. Fascynuje mnie życie. Nie odgrodzę się od ludzi tylko dlatego, że ktoś ważny kiedyś mnie bardzo zranił. To byłoby niesprawiedliwe i egoistyczne. Człowiek powinien być otwarty, skory do pomocy. Jednak altruistą być – nie każdy potrafi.\nNie toleruję unoszenia się. Eksplozywne osoby męczą mnie, ale zdarza się, że wypada mi stanąć w obronie jakiejś prawdy – nigdy wówczas nie próbuję nikogo przekonywać do swoich racji – przedstawiam swój pogląd, oraz daję do myślenia. Tylko tyle.\nJestem autentyczna i bywam kłamcą.\nKiedyś uchodziłam za psychologa-samouka. Właściwie sporo moich dawnych znajomych z czegoś kiedyś mi się zwierzało, prosiło o pomysł w jakiejś sprawie. Nie jestem już w stanie policzyć, ilu tajemnic stałam się powierniczką. Byłam taka Ciotka Dobra Rada, samoistnie wchodząca przy okazji w centrum uwagi i nie musiałam się jakoś specjalnie o to starać.\nMoja natura w pewien dziwny sposób przenikała każdego i przychodziło mi to niezwykle łatwo. Pewne rzeczy to kwestia logiki i dobrego przypatrzenia się człowiekowi. Czytałam w cudzych emocjach jak w otwartej księdze. Zauważałam zawsze pewne teoretycznie nieistniejące powiązania, przyczyny i skutki. Zawsze byłam... ja jestem obserwatorem. Zawsze z tego korzystałam. Wszystko analizowałam.\n– Skąd czerpiesz takie pokłady pozytywnych fluidów? – zapytał minie kiedyś znajomy.\n– Z centrum siebie. – Zrobiłam krótką pauzę, żeby dobrze to przetrawił. – Z jakiegoś niewyjawionego i tajemniczego powołania do bycia benefaktorem.\nZaś kiedy nie mam ochoty być, jeśli czuję, że nie powinnam, albo że nie czas się wychylać (lub co gorsza, że nie warto) – pojawia się twarz zupełnie odmienna, wyciszona, niemal ocierająca się o granice poddaństwa. Zuchwałość i tupet opuszczają skórę, bo tak wypada, bo nie czas się wychylać.\nTo ma sporo plusów. Trudno jest mnie rozzłościć. Właściwie stale trzymam nerwy w ryzach, a kiedy je okazuję – są to czysto kontrolowane emocje.\nWątpię, bym dziś była dobrym przykładem dla innych, tak jak kiedyś – jako singiel z wyboru, jako osoba zapracowana i rozwijająca się w wielu pasjach. Jako silna, zaradna i samowystarczalna kobieta, zarażająca optymizmem.\nMarzyłam, by otrzymać możliwość prowadzenia ludzi ku lepszemu. Nie wstydzę się tego powiedzieć – chciałam mieć dobry wpływ. I ja nauczyłam się tego. Skutecznie.\nŻyję jednak zupełnie inaczej i zupełnie gdzie indziej. Nie otaczam się ludźmi, ale za to wokół mnie jest pełno pięknej przyrody. Żyję – w przeciwieństwie do tego jak żyłam kiedyś – ignorancko. Nie całkiem mi z tym dobrze...\nDziś to mnie przydałaby się tamta kobieta, która zachęciła koleżankę z pracy do tańca. Tak –chciałabym spotkać samą siebie z przeszłości, bo wiem, że wlałaby w moje serce więcej nadziei.\nBóg daje ludziom – każdemu z osobna inne – pewne narzędzia. Korzystałam z nich. Bóg dał ludziom unikalne talenty. Jestem świadoma swoich. Bóg dał ludziom konkretne powołania. Zauważyłam swoje.\nKorzystałam świadomie, znałam swoje zadanie. Brakuje mi działania. Dziś próbuję utorować sobie drogę powrotną do tego, całkiem niedawno zaczęłam nad tym pracować. Dziś nie uważam siebie za protagonistę. Już nie jestem zdolna porwać za sobą tłumu. Wspominam i wiem, że mogę więcej. Będę się starać.\naktualizacja treści – remake kilka lat później – klik ↺\nAutor: Jael o 22:47\njotka 1 maja 2018 08:01\nMasz bardzo trzeźwy ogląd samej siebie, jak bardzo świadoma i doświadczona osoba. Myślę, że po prostu w obecnej postaci przeszłaś na kolejny poziom. Nikt chyba całe życie nie jest tą samą osobowością, zmieniamy się nawet pod wpływem doświadczenia, osoby, z którą jesteśmy, hormonów itd.\nNa co dzień kontaktuję sie z wieloma ludźmi w różnym wieku i coraz częściej dla wyciszenia uciekam na łono przyrody, tego wymaga psychika. Nie wszyscy tego potrzebują, ale to przecież sprawa indywidualna. Otwartość na innych nie oznacza, że zawsze musimy na wyciągniecie reki dla wszystkich.\nBardzo refleksyjny tekst, zmusił mnie do zastanowienia nad swoimi zmianami...\nJael 1 maja 2018 17:31\nZgadza się, czasami wystarczy zmienić miejsce, w którym żyjemy i wszystko zmienia się diametralnie. Coś porzucamy, zyskujemy coś innego.\nTeraz tak często nie potrzebuję tej ucieczki. Nie ma wokół mnie ludzi, nie angażuję się, nie zaprzyjaźniam, nie poznaję. Jest inaczej. Czasami zastanawiam się, czy to na pewno dobrze. Lubiłam być dla ludzi.\njotka 1 maja 2018 17:56\nJeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, to może czas spróbować znów coś zmienić, nawet by przekonać się, czy obrana droga jest na pewno tą właściwą...\nJael 1 maja 2018 19:45\nNie, moja droga, tego zmienić nie mogę. Chyba już nie jest tajemnicą dla wprawnych obserwatorów, że nie zaadaptowałam się w Szwajcarii. Dokonałam wyboru sercem i chcę przy tym trwać.\nNie można mieć wszystkiego, choć kiedyś myślałam, że można. Powstał paradoks. Jestem szczęśliwa jak nigdy nie byłam i straciłam wiele ile jeszcze nigdy nie straciłam. Trudno jest pogodzić taki dziwny stan ducha, który jest złożony bardziej niż linijka stolarska.\nMozaika rzeczywistości 1 maja 2018 23:42\nDostrzeganie swoich wad i zalet moim zdaniem to duża sztuka. Bo większość ludzi o wiele częściej szuka w sobie tych plusów, nawet jeśli są malutkie.\nTeż coś kiedyś widziałem czy słyszałem o takim sposobie jedzenia frytek. Jakoś jednak podziękuję, wolę oddzielnie frytki i lody czy inne słodkie dodatki.\nJael 2 maja 2018 07:44\nPotrafię szczerze przeanalizować siebie i swoją sytuację, by odnaleźć konsensus.\nAle popularną słodycz do frytek jaką zna i toleruje chyba każdy, jest keczup łagodny. Można by powiedzieć, że to podobne zestawienie – smak inny – lecz podobno pomidor to owoc. Może my tak naprawdę od dawna jemy te "frytki z lodami" tylko nie zdajemy sobie sprawy z pewnego podobieństwa.\nOdnowionaJa 2 maja 2018 14:59\nTo Twój najlepszy tekst (dla mnie). Przeczytałam i zastanawiałam się, dlaczego ty kuźwa nie piszesz dla jakichś magazynów, myślałam, że wreszcie musi ktoś zauważyć taki talent.\nTo tylko moje zdanie, więc wiesz...\nMyślę, że przeszłaś na dalszy poziom. Z tego, co czytam, rozumie, że jesteś bardziej świadoma. To, że będziesz się strać, to jestem pewna, bo ty nie rzucasz słów na wiatr.\nMoże teraz będziesz miała inne zadania, będziesz wpływała na inny typ ludzi. Wiesz, co jest śmieszne, że dla mnie to ty jesteś właśnie taka, jak opisałaś siebie z przeszłości. No wiem, znam Cię tylko tak z blogowego świata. Piszę tak, bo ja to wszystko w Tobie widzę.\nJa wiem, że akurat TY osiągniesz to, czego pragniesz. Tam chyba właśnie za mało ludzi, nie ma kogo zbyt poznawać, no nie wiem. Tekst jest tak poruszający, że jakoś słów mi brakuje, a nie chce bzdet pisać.\nTak czy siak, normalnie wierzę w Ciebie i już!!!!!!\nJael 2 maja 2018 19:57\nO, dziękuję, miłe zaskoczenie :) Nie przesadzałabym jednak z tym talentem. ;P To autoanaliza a nie artykuł. ;P\nDziękuję za mentalne wsparcie :) Z tego jak siebie opisujesz, z formy Twoich wypowiedzi i tego, jak piszesz o własnych uczuciach, mogę wywnioskować, że bardzo serdeczna i ciepła z Ciebie osoba, a przede wszystkim szczera. Nie widzę w Tobie wad, bo wiadomym jest, że o wadach się nie opowiada. Ja jednak tutaj w pewnym sensie przyznałam się do kłamstwa.\nMimo wszystko cieszę się, że interpretujesz to wszystko w jasnych barwach. Dziękuję.\nAnonimowy 3 maja 2018 06:09\nOj... Różnimy się bardzo. Nie wiem jaki będę kiedyś, ale nadal tkwię w mojej osobowości. Otaczanie się ludzmi jest dla mnie uciążliwe z tego względu, że nie lubię darzyć zbytnio swoją osobą osób, które po prostu zbyt krótko znam lub im nie ufam. Jakby taki mechanizm obronny? Dawanie porad u mnie się nie sprawdza. Mam bardzo specyficzne podejście do świata i moja rada, gdzie u mnie by się sprawdziła i pomogła w dalszym życiu, u innej by po prostu zaszkodziła. Dlatego też nie lubię być liderem grupy. Ale głosić swoje poglądy to ja lubię. Może ''poglądy to za duże słowo. Raczej lubię dostrzegać absurdy tego świata i mówić o nich. Wole uciekać do lasu, myśleć, słuchać muzyki, pisać, malować i czytać. Agh i jeszcze nie odczuwam potrzeby obcowania z ludźmi, a co mówić o miłości do drugiego człowieka skoro większą miłość daje mi sztuka i tworzenie?\nJael 3 maja 2018 13:03\nTak to właśnie nazywam – mechanizm obronny. Czasami stronię od tłumów, bo śmieję się, że mam limity na towarzystwo. Lubię ludzi, lubię poznawać nowe osoby, ale muszę niekiedy od tego odpocząć i pobyć sama.\nKwestia zaufania to troszkę inna sprawa. Ze mną to jest tak, że dosyć łatwo buduję więzi, ale Przyjaciel to ktoś więcej. Z najgłębszych myśli nie zwierzam się każdemu, zresztą to chyba oczywiste. Bywam wylewna, ale są jakieś tam granice.\nMam w sobie sporo empatii i umiejętność do ustawienia się w czyjejś skórze, co mi ułatwia zrozumienie danej sytuacji. Stąd dawanie rad. Oczywiście nigdy w stu procentach nie będzie to rada, z którą będzie innej osobie najlepiej, wolno mi tylko zasugerować jedno z rozwiązań. Tak to właśnie działa. A przede wszystkim nie pozwalam się nikomu "dołować", bo to nigdy rozwiązań nie przynosi.\nMasz fajną cechę, zwracasz ludziom uwagę na pewne niedorzeczności i niedoskonałości świata/planu/pomysłu itp.\nZabawne i paradoksalne, ale ja też nie mam potrzeby obcowania z innymi ludźmi. W ogóle. Dlatego na emigracji nie czuję się samotna. Ale lubię ludzi i wiem, że mogę się na coś przydać. Nie znoszę uczucia, że mogłabym coś dla kogoś zrobić, a siedzę biernie w lesie, z którego rzadko się wychylam.\nMiłość to problem już na inny post. Jako singiel, co może wydać się dziwne w przypadku kobiety, byłam bardzo szczęśliwa. I nigdy nikogo nie szukałam. A że spotkałam dobrego człowieka i zaiskrzyło, to już inna melodia. Upłynęło nam kilka lat w małżeństwie i nadal moja natura samotnika nie do końca przystosowała się do życia w związku i to chyba nigdy w pełni nie nastąpi, dlatego mąż może spać spokojnie, pantoflarza z niego nie zrobię.\nMichał 3 maja 2018 15:36\nMiły wpis, ciekawe przemyślenia i refleksje.\nCo cię tak naszło.\nPozdrawia twój pratagonista i zaprasza do się.\nJael 3 maja 2018 21:20\nCzasami nachodzi mnie jakaś autorefleksja. Analiza samej siebie skłania mnie do podzielenia się wnioskami z resztą świata, ale nie uważam, by były to szczególnie osobiste sprawy. Taki wycinek mojego wnętrza.\niwonazmyslona 4 maja 2018 09:07\nZ pewnością ja polubiłabym Ciebie, bo cenię ludzi, którzy są pozytywnie nastawieni do innych i otwarci na pomoc im. W oczach innych zawsze byłam altruistką i takim"domorosłym psychologiem". Jestem egzaltowana, więc męczyłabym Cię. Nigdy nie narzucałam ludziom swoich rad, przedstawiałam tylko swój pogląd na sprawę lub sposób rozwiązania problemu. Podobno nie wchodzi się "dwa razy do tej samej rzeki", ale jeżeli brakuje Ci siebie dawnej, to może warto powrócić? Tym bardziej, że jak sama piszesz miałaś zawsze dobry kontakt z ludźmi. Pozdrawiam.\nJael 4 maja 2018 11:47\nMusiałabym wrócić do Polski, a nie widzę szans na udany związek na odległość. Do starego już nie wrócę. Mogę tylko realizować półśrodki.\nKlara 4 maja 2018 10:17\nChyba pierwszy raz spotkałam się z takim określeniem.\nCzłowiek zmienia się z roku na rok, niektórze nasze cechy zostają, a inne się zacierają.\nDobrze, że umiesz tak dogłębnie analizować siebie.\nJael 4 maja 2018 11:48\nTo są sprawy jakie mnie nie opuszczają. Zmieniłam środowisko, zmieniłam postępowanie. Niekoniecznie wszystko zaszło z wyboru i chciejstwa, wylądowałam na emigracji z miłości, nigdy nie planowałam odizolowania od tego co było.\nGabunia 6 maja 2018 23:29\nPoruszyły mnie słowa Davida Deidy są takie prawdziwe i na czasie.\nAniu bardzo ciekawy i pouczający wpis. Faktycznie daje do myślenia. Podzielam zdanie Agnieszki Krawczyk, że masz zdolność pisania i obszerną wiedzę w wielu tematach, więc też uważam, że powinnaś się tym dzielić z większą rzeszą czytelników ;)\nJuż Ci pisałam kiedyś, że masz w sobie pokłady pozytywnej energii i odbieram Cię jako dobrą, mądrą i rozsądną osobę, dojrzale odpowiedzialną. Tak jak większość napisała, podziwiam Cię za takie trzeźwe i prawdziwe spojrzenie na siebie. Niewiele osób tak potrafi, bo przecież prościej jest oceniać kogoś niż siebie.\nPowiem Ci Aniu, że czuję iż prowadzisz taką trochę wewnętrzną walkę Twojej dawnej ja z tą obecną ja. Przypuszczam, że musi Ci być z tym ciężko, to chyba tak jakbyś poniekąd działała na przekór sobie. Szacunek wielki, za przykład jaki nam dajesz, takiej głębokiej i szczerej miłości jaką darzysz męża, bo nie wiem, czy kobiety byłyby zdolne na takie poświęcenie, w zasadzie zostawiłaś w Ojczyźnie wszystko, nawet siebie. Brawo Ty ;)\nA próbowałaś się jakoś odnaleźć towarzysko w Szwajcarii? Może udałoby Ci się tam na obczyźnie powrócić do tej swojej dawnej Ja.\nA ja raczej zawsze byłam taka wycofana, stojąc z boku, to przez chorobę, a raczej przez to jak zmieniła mój wygląd. Obawiałam się reakcji społeczeństwa i tak w zasadzie mi już zostało. Jednak lubię poznawać nowych ludzi, a jak już się ośmielę, to rozmawiać na różne tematy. Natomiast nie wiem co ja mam takiego w sobie, że gdziekolwiek nie jestem, najczęściej w kolejce do któregoś z lekarzy, to zupełnie obce osoby, które pierwszy raz widzę na oczy opowiadają mi o sobie i swoich problemach. Słucham zawsze i staram się tak jak Ty pisałaś o sobie przedstawić swój pogląd i taką delikatną radę, czy choćby sugestię, wybór oczywiście zostawiając tej osobie. Potem jednak przeżywam te wszystkie historie i myślę o tych ludziach, martwię się.\nPomagać też lubię, przynosi mi to satysfakcję i cieszę się, gdy ktoś jest szczęśliwy. Staram się nie zwracać uwagi na to, czy ktoś mi się odwdzięczy, czy to doceni, ot tak chcę by moja pomoc była bezinteresowna. Pomimo, że słyszę czasem słowa wśród swojego otoczenia, "przecież nie zbawisz świata", albo "wszyscy mają Cię w d...e, a Ty się tak przejmujesz i starasz."\nAniu nie rezygnuj z siebie i z tych narzędzi, które podarował Ci kiedyś Bóg, bo masz ważną misję do spełnienia ;) Pomyśl o tym, by ta wewnętrzna przepychanka nie zabiła w Tobie tego co masz najcenniejsze, dobroć, szlachetność i mądrość życiową :)\nJael 7 maja 2018 13:20\nPóki co, dzielić się mogę tylko za pomocą bloga. To dużo i mało – jakiś zasięg jest, ale chciałoby się trafiać jeszcze dalej. Uważam, że jeżeli człowiek ma z czym wyjść do ludzi i ma dar przekonywania do zmian na lepsze, powinien działać w tym zakresie. Gorzej jak sprawdzi już wiele możliwości i nic, a nowych pomysłów brak.\nNigdy nie oceniam innych ludzi, bo powierzchowna ocena może być bardzo myląca. Ja nie potrafię człowiekowi wejrzeć w serce, tylko Bóg może oceniać. Staram się być mimo wszystko sprawiedliwa i traktować wszystkich dobrze, albo przynajmniej tak samo, jak traktują mnie.\nDziękuję, to szalenie miła opinia, dziękuję, że o tym mi mówisz.\nWalka ze sobą trwa już od kilku lat. Moje wewnętrzne zbuntowanie wykiełkowało na połamanych własnych zasadach. Tutaj nie było żadnych kompromisów. Była decyzja, myślę, że słuszna, a jednak walczę o każdy swój uśmiech. Z tego co czytam, doskonale to wszystko rozumiesz.\nTowarzysko próbowałam między Polakami, ale wyszło to bardzo miernie. Żyję trochę jakby w izolacji i to też przyczynia się do sytuacji w moim środku.\nWynika z tego, że Ty również jesteś protagonistką. Nie trzeba Ci więc mówić, ile to człowiekowi daje – inni ludzie, rozmowy, zwierzenia. Przede mną też ludzie łatwo zawsze się otwierali. Budzę zaufanie, wiem to i to wcale nie jest zadzieranie nosa, choć tak to może teraz wyglądać, wszak piszę o sobie w samych superlatywach. Dobra samoocena przyciąga ludzi, bo pogodni, wartościowi ludzie zarażają tym samym innych, a ludzie chcą być zarażali optymizmem. Tak to działa. To nie wygląd przyciąga ludzi, pamiętaj o tym.\nRaz jeszcze gorąco Ci dziękuję :)\nGabunia 7 maja 2018 19:01\nŻyciowe doświadczenia i coraz głębsza relacja z Bogiem uświadomiły mi, że nie można nikogo oceniać, bo tak naprawdę nie znamy wnętrza danej osoby i tego co tak naprawdę przeżywa, to wie tylko Bóg. Jednak przyłapuję się na tym, że bardzo mnie złości i smuci podejście społeczeństwa do wiary, do tego, że za wszystkie niedogodności i nieszczęścia obwiniają Boga, do braku ot takich ludzkich zachowań. Dużo osób jest egoistycznie nastawiona do zaspokajania swoich potrzeb materialnych nawet kosztem bliskich i nie widzą, że zatracili te najcenniejsze wartości życiowe, swoje wnętrze, które staje się coraz bardziej puste i nasiąknięte złem.\nMoże jestem trochę protagonistką, bo o ile potrafię bronić swoich racji, jeśli oczywiście wiem, że je mam, to już tak prawdy wprost nie do końca potrafię powiedzieć, bo nie umiem sprawiać innym przykrości. Zawsze jeśli ktoś poczuje się urażony tym co powiedziałam mam potem wyrzuty sumienia, że mogłam się nie odzywać. Wiem, że nie jest to do końca dobre, ale taka jestem i już chyba tego nie zmienię. Wolę czegoś nie powiedzieć niż ktoś miały się czuć źle z powodu tego co powiedziałam.\nJesteś w obcym kraju, przypuszczam, że cała ta sytuacja nie jest dla Ciebie komfortowa, ale najważniejsze, że masz przy sobie bliską osobę, wspieracie się nawzajem i jest Pan Bóg, który daje wewnętrzną siłę. Jednak ja na Twoim miejscu bym się nie poddawała i małymi kroczkami próbowała się zaangażować w tamtejsze środowisko i społeczeństwo nie tylko Polaków, ale i Szwajcarów, kto wie, może właśnie przez nich zostaniesz bardziej doceniona niż przez naszych rodaków ;) Ania głowa do góry, bo przecież wiesz, że wiara góry przenosi, więc do dzieła ;)\nMój optymizm jest zaraźliwy i też wzbudzam zaufanie u innych całkiem obcych mi ludzi, tak jak już wspominałam powyżej, nie piszę tego by się chwalić, ale dlatego bo mnie to cieszy, że jestem tak postrzegana przez innych. Czasem słyszę od znajomych, czy w rodzinie, że jestem dla nich taką motywacją, że jak człowiek czegoś bardzo chce to może wiele osiągnąć, że nie trzeba się poddawać tylko iść do przodu pomimo wszelkich przeciwności. To miłe słyszeć coś takiego, ogólnie chciałabym, by wszyscy byli szczęśliwi i bogaci, ale nie chodzi mi tu o dobra materialne tylko o duchowe, wewnętrzne, bo tylko wtedy człowiek jest tak naprawdę szczęśliwy.\nJael 8 maja 2018 12:17\nJeśli nie ma kogo obwiniać, to za wszelkie nieszczęścia obwiniają Boga albo los. Mnie z kolei zastanawia, dlaczego w ogóle kogoś trzeba obwiniać. Wystarczy zastanowić się nad sobą, swoim postępowanie, pomyśleć co można zmienić, postarać się o lepszą perspektywę spoglądania na własne problemy. Znalezienie winnego nigdy nikomu niczego nie dało prócz dodatkowej i niepotrzebnej emocji – nienawiści, która bardzo szybko wyniszcza, ale tych co nienawidzą. Znienawidzony zwykle się nie przejmuje. A Bóg? Nie wiem co myśli Bóg. Mogę przypuszczać, że Mu przykro lub że jest rozgniewany, ale nie wiemy tego. Wyobrażam sobie, że Jego niekończąca się miłość i cierpliwość do człowieka, zawsze daje takim ludziom szansę na pogodzenie.\nJa z kolei zawsze mówię prawdę w prost i tak samo chcę, aby inni ludzie mnie mówili tylko prawdę, nawet jeżeli miałoby to mnie zaboleć. Nie lubię "dobrych kłamstw", nie lubię czegoś takiego. Niestety inni ludzie (a przynajmniej większość), nie lubi by im przedstawiać brutalną prawdę, dlatego czasem tracę zaufane znajomych. Ale wiem, że tak trzeba i nikt nie przekona mnie do traktowania człowieka jak jajo.\nKiedyś kogoś bardzo zraniłam, bo żadne łagodne kłamstwo nie chciało mi przejść przez usta. Jednak wiem, że to było potrzebne. Straciłam ważną osobę w życiu swoim. Musiałam sobie z tym poradzić. Można powiedzieć, że poświęciłam się dla niej. Ale ona zrozumiała wszystko dobrze i teraz wiem, że u niej w porządku. Po latach mi to przyznała w bardzo krótkiej wiadomości.\nŚrodowisko i język przede wszystkim. Nadal jest za słaby, bym poczuła się wystarczająco samodzielna. Moja samoocena bardzo przez to spadła.\nBogactwo życia – znasz taki termin? Kiedyś wiele postów mu poświęciłam.\nGabunia 9 maja 2018 13:16\nDoskonale rozumiem o czym piszesz, myślę bardzo podobnie. Większość osób czuje potrzebę znalezienia winnego i jest to najczęściej ktoś inny by tylko zagłuszyć siebie i własne sumienie.\nOgólnie mam problem z wyrażaniem własnego zdania wobec innych. Mówienia im prosto w twarz tego co czuję. Nie jestem do końca pewna, ale wydaje mi się, że tak zostałam wychowana, siedzieć cicho, bo tak nie można, bo tak nie wypada. Wynik to też z tego, że przez chorobę miałam mało znajomości, więc żeby nie stracić tego co miałam nie chciałam się narażać. Nieraz wolę sobie coś pomyśleć i nie mówić. Nie stosuję małych kłamstw, ot staram się nie wypowiadać wtedy, gdy czuję, że musiałabym kogoś zranić, czy zagniewać. Mam tu na myśli prawdę o kimś, bo jeśli chodzi o konwersacje, to potrafię wyrazić swoje zdanie, nawet gdy jest ono sprzeczne z innymi, lecz też nie miałam tak od zawsze.\nO bogactwie życia coś kiedyś słyszałam, ale nie wgłębiałam się w to i nie mam rozeznania o co w tym tak naprawdę chodzi.\nJael 9 maja 2018 20:11\nNie cierpię tego co wypada i nie wypada. Uciekam od tego jak najdalej, dla mnie to zbyt nieszczere.\nPrzemilczanie pewnych spraw to kompletnie co innego. Sama czasem wolę coś przemilczeć, niżeli wdawać się w jałowe dyskusje. Ogólnie niektórzy mają mnie za milczka. Ja się nie odzywam jeżeli nie chcę wywoływać burzy, kiedy widzę, że mamy kompletnie inne poglądy. To co ja uważam, a jest sprzeczne z tym, co uważa towarzystwo, to moja prywatna sprawa. Zapytana odpowiem, lecz nie wyrywam się ze swoimi opiniami.\nWszystko zależy od ludzi, z którymi przebywam. Są tacy, z którymi dyskutuję ochoczo i nie przemilczę niczego. Ci na pewno nie uznają mnie nigdy za milczka, bo bardzo chętnie zabieram głos. Natomiast jeżeli mam do czynienia z osobami kłótliwymi bądź takimi, które mocno stoją przy swoim, nie wcinam się, bo to nie ma sensu.\nBogactwo życia to na pewno nie jest to, co sobie kupimy, ani to, co posiadamy. Bogactwo życia to jest nasza dusza i nasze serce. Jeżeli są prawe i sprawiedliwe, jeżeli człowiek jest pogodny, uczciwy i ogólnie mówiąc dobry, jeżeli jest szczęśliwy w życiu swoim i może być dobrym wzorem dla innych ludzi – to znaczy, że posiada największe bogactwo na świecie – swoje cenne życie, z którego jest zadowolony. Są ludzie, którzy umierają za życia. Są ludzie, którzy najbardziej sobie cenią pieniądz. Są ludzie, którzy nie pokazują się z tych dobrych stron. Są źli ludzie, którzy nie doceniają tego największego bogactwa.\nGabunia 9 maja 2018 22:38\nO tak, jejku ale ja zakręcona jestem. Przecież słyszałam o tym. Bogactwo człowieka nie opiera się na rzeczach materialnych, ale tu chodzi o duszę i wnętrze, tylko taki człowiek jest naprawdę szczęśliwy. I ja z tych samych powodów co Ty przemilczam czasem swoje zdanie na dany temat.\nPola 4 maja 2020 07:32\nFantastyczny post! Dziękuję za każde słowo! Pisałaś o mnie po prostu. Tyle, że u mnie finisz jest inny, ja cały czas działam. działam na wysokich obrotach, z ludźmi, obok ludzi :) Mam status liderki, przewodzę, tworzę, organizuję, rozwijam się, mam wpływ...\nJesteś tak bardzo podobna do mnie Młoda Kobieto, chociaż inna :)\nPodobne wartości, idee, droga...\nŻyczę Ci spełniania się na swojej drodze tak, jak pragniesz.\nJael 5 maja 2020 09:15\nJest to trudne w tej chwili wrócić na tamtą drogę, mój status padł na pysk po prostu, ale mam nadzieję ku lepszemu, bo zbliża się sporo zmian. :)\nAnonimowy 29 października 2020 08:55\nJak dobrze trafić na blog protagonistki! :) Tak myślę, że jestem mniej więcej w tym samym miejscu co Ty (wtedy gdy powstał ten wpis). Niby mam wszystko, ale czegoś brak. Aktywnie szukam o co mi chodzi. ;) Zastanawiam się, czy nie będę musiała po prostu wyciszyć w sobie tę chęć ciągłego rozwoju i zmieniania otoczenia.\nJael 31 października 2020 12:30\nPo latach mogę powiedzieć, że otoczenie zdecydowanie nie było dla mnie korzystne w tej kwestii. Ja dosłownie przeniosłam swój protagonizm do sieci, bardzo dużo czasu poświęcała czytaniu i komentowaniu innych blogów, bo tak brakowało mi kontaktu z innymi ludźmi. To nie było dobre. Siłą rzeczy też musiałam tę chęć w sobie wyciszyć. Obecnie wróciłam do środowiska polskiego, mam wokół siebie mnóstwo ludzi i szerokie pole pracy dla protagonisty. Wejść w to po latach ciszy, nie jest łatwo.\nDorota Żydziak Sylwetka Sukcesu 2 listopada 2020 17:51\nOdnalazłam Twoj wpis dzisiaj po tym jak zrobiłam sobie test osobowości i dowiedziałam się ,że jestem Protagonistą. Dziękuje Ci za tak bogatą charakterystyke która mi dużo uzmysławia. Gdy nie miałam dzieci cały czas byłam dla świata i działałam bardzo intensywnie. Gdy przyszły dzieci rodzina chciała mnie na wyłączność mąż i dzieci robili wymówki. Przycichłam starałam się zdusić w sobie moją osobowość. A teraz kiedy wracam na ścieżkę kariery zawodowej to samo wraca ponieważ taki jest charakter mojej pracy. Czuję się jakbym urodziła się na nowo bo mogę być sobą ile dusza zapragnie ,a doświadczenie życiowe pomaga uniknąć wielu błędów. Najbardziej jednak cieszę się z tego ,że przypomnialam sobie dawną mnie i mogę czerpać dobrą energie z ludzi ,a oni ze mnie :-)\nJael 3 listopada 2020 10:29\nNajgorzej to pozwolić się zamknąć z dala od ludzi. Niestety zamknąć się z rodziną, to niestety dla protagonisty to samo, bo sama dobrze wiesz, że my musimy żyć troszkę "szerzej". ;) Nie znalazłam na to remedium wtedy za granicą i nie wyobrażam sobie teraz wrócić do tamtego trybu życia. Również dopiero teraz, po powrocie do kraju, zaczynam naprawdę żyć. :)


bekografia: 3 | Fotografia: Czemu nie dostajesz wszystkich zdjeć?\n3 | Fotografia: Czemu nie dostajesz wszystkich zdjeć?\nUWAGA! Fotografia od kuchni, upss.. Według mnie :) Zdradzam czego wymagają klienci i jak jest naprawdę.\nJeśli jesteś fotografem, lub robiłaś/eś komuś zdjęcia z pewnością usłyszałaś/eś te teksty. Jeśli natomiast jesteś klientem, doceń pracę fotografa. :)\nPost oczywiście z przymrużeniem oka, nie ma na celu obrażania nikogo, więc.. nie obrażajcie się :)\n''Ale jak to? Nie wysyłasz/oddajesz wszystkich zdjęć?''\nNiektórzy mówią, żeby wysłać im zdjęcia takie prosto z aparatu, bo po co obrabiać. Ja fotografuję w formacie RAW. Wiele osób nie otworzy tego pliku u siebie na komputerze. Nie mówiąc o udostępnieniu na Facebook'u czy wywołaniu zdjęcia do albumu, no nie da się.\nNa które zdjęcie patrzy Wam się najlepiej? Mi osobiście na to już gotowe :)\n'' A gdzie jest tamto zdjęcie, no wiesz, to na którym tak ładnie wyszłam?''\nNo cóż, prawda zazwyczaj jest okrutna. Pewnie wcale tak dobrze nie było, zamknęłaś oczy, otworzyłaś usta, uciekł Ci wzrok.. Na małym ekranie aparatu dużo zdjęć, naprawdę dużo wydaje się pięknych. W rzeczywistości, większość z tych 'najpiękniejszych' jest po prostu rozmazana, nie ostra, ucięta i naprawdę ciężko coś z tym zrobić.\n'' Kiedy dostanę zdjęcia? Wyślij chociaż jedno. Proszę..''\nZgadzacie się ze mną? Są tu jacyś fotografowie? Wypowiedzcie się jak to u Was jest w kontaktach z klientami? :)\nZapraszam na facebooka, bo tam pojawiają się informacje o nowych wpisach :)


Trener niemieckich skoczków: Stoch jest przykładem dla Freunda - Polsat Sport\nTrener niemieckich skoczków: Stoch jest przykładem dla Freunda\n09.01.2017, 07:20 Inne\nTrener niemieckich skoczków narciarskich Werner Schuster jest zachwycony postawą Kamila Stocha w Turnieju Czterech Skoczni. Ma nadzieję, że Polak, który triumfował w 65. edycji cyklu, będzie przykładem dla Severina Freunda.\nNiemieccy skoczkowie są w kryzysie, było to dobitnie widoczne w zakończonym w piątek TCS. Najlepszy był Markus Eichenbichler, który w klasyfikacji generalnej zajął siódme miejsce. Freund, który dotychczas był liderem tej reprezentacji, zakończył rywalizację na 35. pozycji, ale ten sezon ma trudny, bo wraca po poważnej kontuzji. Dodatkowo w ostatnim czasie mocno osłabiła go grypa.\nCałkowicie inne humory panują w polskim obozie. Po historycznym sukcesie - wygranej Stocha, drugim miejscu Piotra Żyły oraz czwartej lokacie Macieja Kota, wszyscy nie mogą się już doczekać konkursów w Wiśle (14-15 stycznia).\nA Schuster ma nadzieję, że właśnie dobra postawa Stocha i reszty biało-czerwonych doda wiary w siebie także jego podopiecznym.\n"Kamil wraca do wielkiej formy po dwuletnim dołku. Pokazał, że można to zrobić. Dlatego daję go jako przykład Freundowi. Przecież on jest w podobnej sytuacji i może wygrywać. Stać go na to i nie musi wcale czekać dwóch lat" - zapewnił austriacki szkoleniowiec.\nOn sam nie chce już dalej myśleć o nieudanym Turnieju Czterech Skoczni i chce także, by zawodnicy jak najszybciej o tym zapomnieli.\n"Sezon się nie skończył. Nie wolno rozpamiętywać przeszłości. Przed nami najważniejsza impreza tego sezonu - mistrzostwa świata i musimy się w pełni na niej skupić" - zaapelował.\nTym bardziej - jak podkreślił - będzie bardzo trudno walczyć z Polakami, którzy są na fali wznoszącej, a po takim sukcesie ich pewność siebie jeszcze może wzrosnąć.\n"Musimy teraz podnieść głowy, jeśli chcemy nawiązać walkę. Naszym celem powinno być teraz zbudowanej silnej, zgranej drużyny. Mam nadzieję, że w Lahti będziemy mieli przynajmniej trzech zawodników w wysokiej dyspozycji" - powiedział Schuster, którego celem jest zdobycie przynajmniej jednego medalu MŚ.\nNie wiadomo jednak, czy to właśnie Freund zdoła się odbudować. W Lahti będzie bronić tytułu z dużej skoczni. Czy mu się uda? W chwili obecnej to wątpliwe.\n"Nie wiem tego oczywiście, ale on ma nadal bardzo duży potencjał. Na pewno dwa lata przerwy w sukcesach, jak miał Stoch, trudno wytrzymać i oby u Severina trwało to krócej. Tym bardziej, że przecież już w tym sezonie udało mu się wygrać" - podkreślił Schuster.\nNa razie nie wiadomo nawet, kiedy Freund wróci na skocznię. Jeśli w trakcie treningów nie będzie uzyskiwał odpowiednich rezultatów, z konkursów w Wiśle zrezygnuje.\n"W tej sytuacji, w jakiej Severin się obecnie znajduje, potrzebuje po prostu czasu" - podkreślił Schuster.\nW Wiśle zaplanowane są dwa konkursy indywidualne. Obecnie liderem Pucharu Świata jest Słoweniec Domen Prevc, który ma dziewięć punktów przewagi nad Norwegiem Danielem Andre Tande i 13 pkt więcej od Stocha.\nKAMIL STOCHPUCHAR ŚWIATA W SKOKACH NARCIARSKICHSEVERIN FREUNDSKOKISKOKI NARCIARSKIEWERNER SCHUSTERZIMOWE


Donald Trump zamieszał na rynku metali - Hutnictwo\nDonald Trump zamieszał na rynku metali\nDonald Trump nie przewiduje szybkiego spotkania z chińskim przywódcą.\nMetale bazowe na giełdzie metali w Londynie znalazły się pod presją z powodu ostatnich komentarzy prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa na temat spotkania z prezydentem Xi Jinpingiem.\nPrezydent USA poinformował 7 lutego, że nie spotka się z Jinpingiem przed 1 marca.\n1 marca to ostateczny termin, aby osiągnąć rozwiązanie w sprawie handlu pomiędzy USA i Chinami. W przeciwnym wypadku USA podwyższą cła na chińskie towary o wartości 200 mln dolarów do 25 proc. z obecnych 10 proc.\nNa rynkach rosną więc obawy, że nie uda się osiągnąć porozumienia pomiędzy Waszyngtonem a Pekinem przez upływem ustalonych wcześniej 90 dni "rozejmu handlowego".\nJuż tydzień temu Lighthizer oceniał, że osiągnięcie porozumienia handlowego z Chinami nie jest pewne.\nPodczas poprzedniej sesji miedź na LME w Londynie staniała o 0,5 proc., do 6.246,00 dolarów za tonę.\n"Czerwony" metal zmierza jednak do zaliczenia najdłuższej serii tygodniowych zwyżek notowań od 2017 r.\nPrognozy dotyczące popytu na miedź są pozytywne, ponieważ Chiny używają więcej sprzętu elektronicznego, zwłaszcza w pojazdach elektrycznych - wskazują analitycy Capital Economics.\nmetale bazowe\tRSS\nŚwiadczenie usług telekomunikacyjnych w sieci telefonii komórkowej dla Policji woj. opolskiego oraz dostawa modemów dostępu do... Komenda Wojewódzka Policji w Opolu\nNaprawa zespołu kulochwytu głównego oś A 50m, przesłon pionowych górnych, transporterów tarcz. Areszt Śledczy\nDostawa odczynników chemicznych w roku 2012 (alkohole)- DZ-2401/10/12. Instytut Fizjologii i Żywienia Zwierząt im. Jana Kielanowskiego PAN


Zawory hydrauliczne | Sklep z częściami do maszyn Mizar\nStrona główna » Hydraulika siłowa » Zawory\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY 3/2 M22x1,5 15L\nNumer MIZAR: 24648\nZAWÓR DŁAWIĄCO-ZWROTNY 3/8" VRFU 90\nNumer MIZAR: 23270\nZAWÓR ZWROTNY BLIŹNIACZY VBPDE 3/8" L2 CEXC 12l\nNumer MIZAR: 28457\nZAWÓR PRZELEWOWY VMP 1/2" 70l 10-180 Bar\nNumer MIZAR: 26408\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY 2/2 M18x1,5 12L\nNumer MIZAR: 24649\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY 2/2 M22x1,5 15L\nNumer MIZAR: 24650\nZAWÓR DŁAWIĄCY GWINT 1/2" PRZEPUSTOWOŚĆ 50l\nNumer MIZAR: 19255\nZawór kulowy hydrauliczny 3-drożny M18x1,5 z otworami montażowymi\nNumer MIZAR: 24647\nCEWKA DZIELNIKA ELEKTROZAWORU DVS6/50 L/MIN 12V 21mm\nZAWÓR PRZELEWOWY 3/4" PRZEPUSTOWOŚĆ 120l 80-300bar\nNumer MIZAR: 26409\nZAWÓR DŁAWIĄCO-ZWROTNY VRFU 90' 1/2"\nNumer MIZAR: 22631\nNumer MIZAR: 34495\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY 2/2 M14x1,5 8L\nNumer MIZAR: 29248\nZawór zwrotny 1/2" BSP W-VU12GW Waryński\nNumer MIZAR: 41910\nNumer MIZAR: 29911\nWtyczka elektryczna 12V 24V SP666 do zasilania cewek elektromagnetycznych z diodą i uszczelką Waryński\nNumer MIZAR: 54010\nZAWÓR DŁAWIĄCY GWINT 3/8" PRZEPUSTOWOŚĆ 30l\nNumer MIZAR: 19254\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY 2/2 M16x1,5 10L\nNumer MIZAR: 29438\nWtyczka cewki dzielnika elektryczna z Led 12V DIN\nNumer MIZAR: 41239\nZawór hydrauliczny przedniego TUZ-a M18x1,5 45 l/min\nNumer MIZAR: 48117\nZawór zwrotny 3/8" BSP W-VU38GWP Waryński\nNumer MIZAR: 41911\nRegulator przepływu RFC-VU 1/2"\nNumer MIZAR: 35229\nEkonomizer do ograniczenia nagrzewania cewki w elektrozaworach\nRegulator przepływu trójdrogowy 3/8" DWST-T-06\nNumer MIZAR: 30828\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY 2/2 3/8"\nNumer MIZAR: 29701\nRura 12L z oczkiem na śrubę drążoną 3/8" 199mm\nNumer MIZAR: 28780\nZAWÓR PRZELEWOWY VMP 1/2" 70l 80-300 Bar\nNumer MIZAR: 38270\nZAWÓR KULOWY HYDRAULICZNY DWUDROŻNY 1/2" 25 MPA\nNumer MIZAR: 23775\nZawór zwrotny 1/4" BSP W-VU14GW Waryński\nNumer MIZAR: 41915\nZAWÓR SZOKOWY KRZYŻOWY VAU 1/2" do silnika OMR OMP Włoski Oleodinamica Marchesini\nNumer MIZAR: 23358\nNumer MIZAR: 26407\nRura 12L z oczkiem na śrubę drążoną 3/8" 300mm\nNumer MIZAR: 30101\nZawór kulowy hydrauliczny dwudrożny 3/8" 25MPA\nNumer MIZAR: 30675\nZawór zwrotny 3/4" BSP W-VU34GWP Waryński\nNumer MIZAR: 41914\nZAWÓR DO PŁUGA OBRACANEGO VRAP 80/100\nNumer MIZAR: 22582\nŚruba przelewowa mocująca 1/2" BSP M22x1,5 15l do zaworów krzyżowych Vauom WSC\nNumer MIZAR: 43347\nPłytka przyłączeniowa Brevini zaworu CETOP\nNumer MIZAR: 35439\nAutomatyczne zawory hydrauliczne, dzielniki i regulatory przepływu\nZawory hydrauliczne to akcesoria, których najważniejszym i podstawowym parametrem jest szczelność. Stosuje się je w instalacjach przez którą przepływa ciecz lub gaz. Mogą to być modele sterujące kierunkiem przepływu, jego ciśnieniem lub natężeniem. Najpopularniejszymi stosowanymi w takich systemach są wersje kulowe. Mogą to być modele zwrotne bliźniacze, przelewowe, spustowe, dławiące, trójdrożne lub wielodrożne. W układach zaawansowanych i zasilających elementy te sterowane są elektrycznie i automatycznie. Mówimy wtedy, że są to elektrozawory. Mogą to być między innymi modele logiczne, dzielniki, dławiąco-zwrotne czy regulatory przepływu. Wersje elektromagnetyczne mają wiele zalet. Do najważniejszych z nich należą z pewnością efektywna i bardzo sprawna kontrola przepływu płynów oraz gazów. Współczesne instalacje tego typu praktycznie nie mogłyby bez nich funkcjonować. To co ponadto stanowi o ich użyteczności, to fakt, że nie steruje nimi zbyt skomplikowana elektronika. Dzięki temu cechują się one wysoką bezawaryjnością nawet przez długi czas intensywnego użytkowania. Również w nieprzyjaznych często warunkach fabrycznych, warsztatowych lub halowych.\nZawory hydrauliczne, szokowe, kulowe, zwrotne i przelewowe\nDobre zawory hydrauliczne składają się i sterowane są przez wysokiej jakości podzespoły. Na stronach naszego serwisu oferujemy spory ich asortyment. Te najczęściej spotykane to cewki elektromagnetyczne, cewki dzielnika, sprężyny oraz płytki przyłączeniowe. Sprawiają one, że te elementy sterujące podnoszą do maksimum wydajność naszej sieci. Wybierając je należy przede wszystkim określić warunki, w których przyjdzie im pracować. Rzadko zdarza się, żeby systemy zasilane pracą cieczy roboczej montowano w warunkach innych niż przemysłowe. Z tego między innymi powodu powinniśmy wybierać wersje dobrej jakości, uznanych producentów, które się w nich sprawdzą. Wilgoć, opary, zanieczyszczenia to czynniki, które mogą niekorzystnie wpływać na działanie komponentów sterownych elektrycznie i elektronicznie. Koniecznie zwrócić należy uwagę również na wartość takich parametrów jak wielkość przepływu, zakres ciśnień roboczych, napięcie zasilania, pobór mocy oraz dopuszczalny zakres temperatur pracy. Kluczowym zaś parametrem w zakresie sterowania będzie czas otwarcia oraz czas zamknięcia zaworu. Z kolei w kwestiach trwałości i szczelności – także materiał, z którego wykonano korpus oraz uszczelnienia miękkie.


Dla nas meble nie są zwykłym produktem. Zdajemy sobie sprawę, że meble są wyborem na lata dlatego staramy się doradzić dla Państwa najbardziej optymalne rozwiązanie.\nW naszej bogatej ofercie każdy znajdzie coś dla siebie. Posiadamy własną produkcję z doświadczonymi pracownikami przez co nasze produkty stają się atrakcyjne cenowo.\nNasz zespół charakteryzuję się solidnością, dbałością o szczegóły oraz doświadczeniem zdobywanym przez lata. Dla nas najważniejsze jest zadowolenie Klienta dlatego do każdego kto do nas trafi podchodzimy indywidualnie.\nNaszym priorytetem jest stworzenie produktu wysokiej jakości o oryginalnym wzornictwie. Wciąż doskonalimy się w tej dziedzinie dlatego z powodzeniem rozbudowujemy własny dział produkcyjny. Dużą wagę przykładamy do pozyskiwania najlepszych dostawców materiałów wykorzystywanych w przemyśle meblarskim.\nPosiadamy własną produkcję z doświadczonymi pracownikami przez co nasze produkty stają się atrakcyjne cenowo.\n- LOŻE SYPIALNIANE


Luke Cage 2 na pierwszym zwiastunie :: Poszkole.pl\nLuke Cage 2 na pierwszym zwiastunie\nJeśli jesteście fanami "największego" z Defendersów, to mamy dla Was dobre wieści.\nNetflix właśnie opublikował zwiastun drugiego sezonu serialu Luke Cage, przy okazji podając też datę jego premiery.\nTa jest zaskakująco szybka, bo kontynuację przygód niemal nieśmiertelnego bohatera będziemy mogli śledzić już 22 czerwca.\nDrugi sezon serialu opowiada dalszą historię Luke’a Cage’a, który dzięki kuloodpornej skórze staje się znany w Harlemie. Dzięki tamu bohater odczuwa też zwiększoną potrzebę ochrony swojej społeczności, co doprowadza do tego, że musi się zmierzyć kolejnym wrogiem.\nTwórcą i showrunnerem serialu jest Cheo Hodari Coker. W rolach głównych wystąpią: Mike Colter, Simone Missick, Theo Rossi, Rosario Dawson, Alfre Woodard, Mustafa Shakir i Gabrielle Dennis.\nDisney będzie konkurować z Netflixem ( 2017-08-09 )\nJest kolejny zwiastun Defenders ... z Punisherem ( 2017-07-21 )\nNetflixowa ekipa "The Defenders" w akcji ( 2017-05-04 )


Archiwum Historii Mówionej - Irena Świątkowska\nIrena Świątkowska „Inka”\nZaczniemy od 1939 roku. Czy pani może opisać swoją rodzinę, krewnych, znajomych? Z jakiej pani pochodzi rodziny, w jakiej dzielnicy pani mieszkała?\nMieszkaliśmy na Woli, na ulicy Wolskiej. W 1939 roku uciekliśmy na Żytnią do ciotki i byliśmy u ciotki, może dwa, trzy tygodnie, jak długo było oblężenie Warszawy. Miała bardzo chorą na gruźlicę córkę, a nas było troje małych dzieci, w jednym pokoju wszyscy. Później, jak tylko Niemcy weszli, to od razu biegliśmy do siebie do domu. Cały dom był zburzony, tylko jedna ściana stała. Myśmy przez okno do piwnicy weszli i tam mieszkaliśmy przez zimę. Później uwolniło się mieszkanie. Nas było pięcioro: ojciec, mama, ja najstarsza, brat, siostra – młodsi. Jeszcze przyszedł ojca brat z Łodzi, to sześć osób.\nWróciliśmy na Wolę. Na Wolskiej było pełno trupów, konie zabite, trupy. Dosłownie po trupach szliśmy do domu. Jak doszliśmy, to był zburzony, weszliśmy przez okno do piwnicy i mieszkaliśmy do wiosny. Na wiosnę, na ulicy Sowińskiego był wolny sklep, myśmy zamieszkali w tym sklepie. Później było wolne mieszkanie na Sowińskiego 14, zajęliśmy to mieszkanie i mieszkaliśmy bardzo długo, całą wojnę.\nCzy sytuacja materialna rodziny się zmieniła?\nRadykalnie. Po prostu nie było co jeść, ale byli badylarze, mieliśmy chociaż jarzyny i to, co na kartki.\nPani chodziła do szkoły?\nWszyscy troje chodziliśmy do szkoły na Bema. Chodziłam rok wcześniej do szkoły, tak że mając czternaście lat, miałam skończoną jedną klasę gimnazjum. Ukończyłam szkołę podstawową numer 182 na Bema, a później chodziłam do gimnazjum spółdzielczo-handlowego na placu Trzech Krzyży 8. Ale podczas wojny nie wolno było nazywać tego gimnazjum, tylko była szkoła handlowa, nie pamiętam, który numer.\nCzy pani zetknęła się ze szkolnictwem podziemnym?\nTak. Mieliśmy lekcje geografii, historii, języka polskiego – dodatkowo po lekcjach albo czasami w czasie lekcji. Nauczyciele jakoś skombinowali, że dwie klasy się łączyły i mieliśmy ekstra lekcję. Pamiętam, że nauczyciele w większości byli ze wschodu Polski, uciekli. Byli bardzo dobrymi nauczycielami, uczyli nas tych przedmiotów. Zetknęłam się tam z Harcerstwem Polskim. Nie pamiętam dokładnie imion, bo to tyle lat, ale gdyby mnie zapytali wcześniej, to pamiętałam wszystkich. Miałam koleżankę Krysię Duszyńską, z którą siedziałam. Też była harcerką. Była druga, o jedną klasę wyżej, to ze szkoły. Trzy nas było z tej samej szkoły w pierwszy dzień Powstania, o ile pamiętam. Jedna dziewczynka z Woli, Basia miała na imię, miałyśmy się spotkać.\nZostałam zawiadomiona 1 sierpnia około południa, nie pamiętam dokładnie, że o trzeciej mam się stawić na Książęcej u swojej drużynowej. Właśnie jechałam, to nawet chyba tramwajem numer 10. Jeździł Królewską do Nowego Światu, później Książęcą w dół szło się na piechotę. Szłam na zbiórkę w tamtą stronę. [Było] względnie [spokojnie], mimo że na Marszałkowskiej słychać było strzały, jak jechaliśmy tramwajem, ale dojechałyśmy bardzo dobrze. Zeszłyśmy Książęcą w dół, myślę, że to była Książęca 3, nie pamiętam dokładnie. Miałyśmy się spotkać z naszą drużynową, ale jej już nie było, jak myśmy przyszły. Siedziałyśmy na schodach dłuższy czas, czekałyśmy, że może przyjdzie. Niestety zaczynało się już robić szarawo, postanowiłyśmy, że wracamy do domów.\nJuż walki trwały, słuchać było strzały?\nSłychać było strzały na moście, bo z tego podwórka widziałam most, jak biegali ludzie. To już były strzały, jak myśmy wyruszyły. Jak Książęcą to okay, dobrze było iść, ale na Nowym Świecie jeździły samochody z Niemcami, mieli karabiny, strzelali do ludzi. Myśmy przebiegały od bramy do bramy z rękoma na głowie. Tak dobrnęłyśmy niedaleko Ogrodu Saskiego na Krakowskie Przedmieście. Postanowiłyśmy się rozejść, bo dwie były z Bielan i dwie z Woli. Z Basią chciałam przejść przez Ogród Saski, przez Hale Mirowskie na Wolę. One poszły Miodową na Żoliborz i na Bielany. Jak biegłyśmy Senatorską (nie wiem, jaka to jest ulica, już nie pamiętam teraz dokładnie) w kierunku Ogrodu Saskiego, to pamiętam, długo mnie prześladował [ten widok], leżał młody chłopiec ranny na placu Piłsudskiego, prosił o pomoc. Ale każdy biegł, ile miał sił w nogach do budynków. Jak dobiegliśmy do jakiegoś budynku, to Niemcy wyskoczyli z bramy i nas zatrzymali. Wepchnęli nas do bramy, a w bramie już było pełno ludzi. Tak wszyscy czekaliśmy i wszyscy byli pełni nadziei, że to się skończy; dzień, dwa wszystko będzie w porządku, Warszawa będzie wolna.\nBył jeden gość, nawet z Woli. Mówiłam, że mieszkam na Sowińskiego, mówił, że mieszka na Prądzyńskiego, będziemy razem szli. Ale ciemno się zrobiło i nic, ciągle siedzimy w bramie. Niemcy coraz więcej ludzi wpychali. Później już wszyscy zaczęli trochę drzemać na schodach, bo było późno, jakaś dziesiąta godzina. Panie, które mieszkały w tym budynku, wyszły na schody, dały nam jeść, poprosiły kobiety i dzieci do domów, a mężczyźni zostali. Dała nam pani pierzynkę, z Basią spałam w przedpokoju na pierzynce. Później, rano, jak wyszłyśmy, to taki popłoch, wszyscy zmieszani... Okazało się, że rozstrzelali tych mężczyzn, co byli [w bramie]. Obok [był] Ogród Saski, ale nie można było wejść, bo straszna strzelanina była. Nawet przez okno z kuchni widać było Ogród Saski.\nCałe podwórko było zabetonowane, mężczyźni wykuli dziurę w betonie i pochowali tych mężczyzn. Między innymi zabity był ten gość z Prądzyńskiego. Dłuższy czas nawet pamiętałam jego imię, chodziłam patrzeć, ale był cały dom spalony, wszystko. Nigdy nie zawiadomiłam później jego rodziny. Tak daleko z Woli chodzić do szkoły, człowiek był bardzo zmęczony.\nNiemcy już odeszli, jak rozstrzelali tych mężczyzn?\nW tym domu cały czas byli, to był dom naprzeciwko „Zachęty”, teraz go nie ma, na samym rogu, Królewska 6. Byli cały czas, nawet na dachu mieli karabin, strzelali z niego do powstańców. Myśmy ukradkiem oglądali, jak po drugiej stronie powstańcy biegali w tych budynkach. Nawet później były wypalone i powstańcy też biegali, a tak to wszyscy tu siedzieli. Nie pamiętam, jak długo byliśmy. Pamiętam dokładnie, że jakaś pani z trzeciego pietra była żoną oficera, jej córka i syn poszli na Powstanie. Ona jakoś tak dla mnie była życzliwa. Prosiła mnie, żebym jej pomogła znosić rzeczy do piwnicy. Pomogłam jej, dała mi dwie sukienki swojej córki, bo moja była w strzępach, bo w niej spałam i wszystko. Później mnie jeszcze zapytała, co bym chciała. Tak strasznie się modliłam, bo wszyscy mówili, że cała Wola płonie, wszyscy zabici. Pamiętam, tak gorąco się modliłam jak nigdy w życiu, żeby zobaczyć swoją rodzinę. Poprosiłam ją o książeczkę do nabożeństwa, ona mi dała (książeczkę dałam do Muzeum jako moją pamiątkę z Powstania).\nNie pamiętam, jak długo byliśmy, ale później nas wyrzucili na plac Piłsudskiego. Spędzali ludzi z różnych domów w okolicy. Było dość dużo ludzi, grupa z dziećmi, ludzie w różnym wieku. Siedzieliśmy na betonie, bardzo gorąco było wtedy. Później Niemcy przyszli i wybrali kilkoro dzieci, nie pamiętam dokładnie, ale musiało nas być około pięciu. Wzięli nas, nie wiedzieliśmy gdzie. Oni nas wzięli do piwnic. Później się zorientowałam, że sprawdzali, czy są powstańcy. Dzieci szły na przedzie, a Niemcy z tyłu. To musiało trwać niezbyt długo i musiało być niezbyt daleko, bo jak nas przyprowadzili z powrotem, to jeszcze ci sami ludzie siedzieli na placu. Później zaczęli nas pędzić przez Ogród Saski. Wszyscy szli. Jakiś wózek zdobyli, pokładli tobołki. Ale jak tylko wychodziliśmy z Ogrodu Saskiego, to wszyscy zaczęli krzyczeć: „Szaulisi! Szaulisi!”. Oni zaczęli zabierać tobołki, paczki, szarpać się z ludźmi. Zabrali, co chcieli. Nawet miałam kołdrę, moja koleżanka też miała, bo musiał być sklep niedaleko z kołdrami. Ale ona była wygodna, położyła na wózku. Jej Szaulisi zabrali, a ja swoją niosłam, miałam kołdrę. Szliśmy w dalszym ciągu w kierunku Wolskiej.\nJeszcze w międzyczasie, między halami, jak szliśmy, to wyskoczyli znowu ludzie, krzyczeli: „Ukraińcy!”. Nie wiem, jak poznawali. Zabierali też, co się dało, ale już ludzie wiele nie mieli. Dziewczyny zaczęli ciągnąć w gruzy. Później szliśmy w dalszym ciągu, dzieci maleńkie płakały, matki musiały je nieść. Doszliśmy do kościoła Świętego Wojciecha.\nOkoło trzech tygodni, między dwa a trzy. Jak doszliśmy, to nie wiem, czy Niemcy, czy ktoś inny, wynieśli kubły z wodą. Wszyscy oczywiście rzucili się do tej wody, bo to był bardzo gorący dzień. Ale nie było kubków. Ktoś się znalazł z kubkiem. Kobieta, pamiętam, zdejmowała pierścionek, chciała mu dać, żeby dał jej się napić wody. Niemiec to zobaczył, odepchnął tego gościa, wszystkich odepchnął, dał jej kubek, żeby się napiła. Później wszyscy z tego samego kubka piliśmy po kolei.\nPóźniej weszliśmy do kościoła. W kościele było zimno, posadzka zimna, ale miałam kołdrę. Położyłam ją na podwyższeniu przy ołtarzu. Oczywiście matki mnie prosiły, czy dzieci mogą ze mną leżeć. Oczywiście, że tak. Małe dzieci ze mną leżały, żeśmy spali wszyscy na kołdrze, straszliwie zmęczeni, tylko wody się napiliśmy, głodni. Rano Niemcy znowu przyszli do kościoła. Byłam wysoka na swój wiek. Zabrali mnie i kilka innych dzieci. Nie pamiętam, dwóch czy trzech chłopców. Wzięli nas na Okopową do garbarni, żeśmy ładowali skóry na samochody ciężarowe. Pod wieczór wzięli nas znowu na samochody, ale tylko dziewczyny, chłopców nie wzięli. Przywieźli nas do kościoła. Matki mówiły, że wszyscy odeszli, tylko one czekają na synów. Córki też zabrali, to one czekały na dzieci. To był wieczór. Mojej kołdry nie było, powiedzieli, że Basia ją wzięła. Spaliśmy wszyscy, jak kto mógł. Jeszcze były ubikacje na zewnątrz, wykopane dwa doły. Niemiec stał przy drzwiach, jak się wchodziło do kościoła, to obwieszczenie dawali, że wszystkie aparaty [fotograficzne?], jeszcze coś, żeby ludzie oddali. Nie wszyscy oddali, ale później się bali. Przyszedł jakiś mężczyzna do mnie, prosił mnie, żebym wyrzuciła dwa aparaty do ubikacji. Byłam odważna, ale teraz na pewno bym tego nie zrobiła. Wzięłam aparaty, jeden wyrzuciłam, ten starszy, a ten, co mi się podobał pokrowiec, zostawiłam, przywiązałam sobie do brzucha. Tak maszerowałam później do Pruszkowa, znaczy na Dworzec Zachodni. Miałam całe nogi poobcierane. Ale ci ludzie musieli sprawdzić, czy wyrzuciłam, bo później w Pruszkowie znaleźli mnie, mówią: „Tyś nie wyrzuciła obydwóch aparatów?”. – „Oczywiście, że nie, bo ten mi się podobał”. – „Czy moglibyśmy go dostać?”. Dałam im. Dali mi różowy, gumowy, nieprzemakalny płaszcz. Taka była wymiana.\nJaka była atmosfera wśród ludzi, jak szliście tyle dni razem?\nTo nie było razem, bo to już byli inni ludzie w kościele, inna grupa. Tamci z moją koleżanką już odeszli. Tutaj tylko zostały z tej grupy matki, które czekały na dzieci.\nCo ludzie mówili, jaki panował nastrój?\nNastrój początkowo był bardzo dobry, wszyscy oczekiwali, że Powstanie szybko się skończy i Polska będzie wolna.\nNawet jak Niemcy was pilnowali, to ciągle ludzie mieli nadzieję?\nCiągle mieli nadzieję, ciągle liczyli, że powstańcy zwyciężą.\nNiemcy dawali coś do jedzenia? Co jedliście przez te tygodnie marszu?\nTo nie był tydzień. Dostałam trochę jeść. Nie wiem, czy to było RGO, nie pamiętam. Ale wiem, że dostałam trochę chleba i wodę. Później nas pędzili na Dworzec Zachodni. Matki, co chłopców miały, to jeszcze zostały w kościele. Tak kombinowały, schowały się za ołtarz, bo Niemcy wypędzali wszystkich. W międzyczasie dziewczyny, które były między halami złapane przez „ukraińców”, wróciły zgwałcone, ledwo szły. Na następny dzień, bo dwie noce spałam – jedną noc, później Niemcy mnie wzięli, wieczorem wróciłam – z rana zabierali ludzi na Dworzec Zachodni i wsadzili nas do pociągu, żeśmy jechali do Pruszkowa.\nW Pruszkowie wysadzili nas jakby na jakimś dziedzińcu. Myślę że to było RGO, bo mieli czerwony krzyż na opaskach. Dawali razowy chleb bardzo dobry i pomidory. Może jeszcze coś więcej, ale to pamiętam. Chleba tyle nazbierałam, że później nie mogłam podnieść. Tak się wkręcałam ciągle, żeby dostać chleba. Później mnie wsadzili na halę numer 5. Segregowali ludzi na hali, przesyłali do następnej, do wywozu do Niemiec. Między halami była ubikacja. Szukałam Basi, co z nią się dzieje. Była o rok młodsza ode mnie. Powiedziano mi, że już pojechała do Niemiec. Byłam w mojej hali numer 5, przyszła tłumaczka, mówiła, że ludzie starzy, dzieci to wszystko będzie zwolnione, tylko młodzi i zdrowi pojadą do Niemiec. Tak ciągle wszyscy patrzyli, jak transport nowych ludzi idzie, bo to nawet łapali ludzi z Ożarowa, z Włoch i wszystkich znowu do Pruszkowa. Już byli raz w Pruszkowie i drugi raz ich przysłali. W pewnym momencie, patrząc z otwartej bramy, zobaczyłam ludzi z mojej ulicy. O Boże! Jak się zaczęłam do nich drzeć: „Czy mama żyje?!”. – „Tak! Żyje, jest we Włochach!”. – „Czy brat, siostra żyją?!”. – „Tak, widzieliśmy ich w kościele we Włochach, szukaj ich tam”. To już tłumaczce nie dałam spokoju, tylko za nią chodziłam jak cień, jak tylko przyszła. Powiedziała, że pomoże mi się wydostać.\nTo była Polka?\nTak. Tłumaczka Polka. Jak tylko ją zobaczyłam, to zaraz tak stawałam, żeby mnie widziała, bo dawali zupę, naczynia trzeba było zmywać. Pamiętam, naczynia zmywałam, tak jej się podlizywałam, jak tylko mogłam, mimo że w domu mama mnie nie mogła pogonić do naczyń. Pewnego dnia przyszła, mówi: „Dzisiaj komendant pojechał na zebranie, jest jego zastępca. On jest taki możliwy człowiek, pójdziesz ze mną. Ale czy masz dowód, że masz czternaście lat?”. – „Tak. Mam legitymację szkolną”. – „Schowaj ją głęboko, mów że masz trzynaście”. Kobiety, co tam były, obcięły mi włosy, kokardę mi zawiązały, sukienkę mi podciągnęły na krótszą, żebym młodziej wyglądała. Twarz umyłam trochę i idę z nią. Niemiec mi zadał kilka pytań, nie pamiętam dokładnie, ale płakałam, że jestem sama, że nie mam rodziny. Powiedział, że mogę wyjść. Zaraz tego dnia dał mi przepustkę i pani tłumaczka powiedziała: „Masz przepustkę, pilnuj się tych ludzi. Wyjdź za bramę, a będzie ktoś na ciebie czekał”.\nWyszłam, nie miałam wiele rzeczy do zabrania, trochę chleba, jedną sukienkę, książeczkę do nabożeństwa. Poszłam, zabrałam swoje rzeczy. Wyszłam z ludźmi, a ktoś od razu mnie zabrał i zaprowadził, nie pamiętam gdzie, ale do mieszkania tłumaczki. Sąsiadka zaraz nagrzała wody, postawiła balię, umyła mnie. Znaczy, sama się umyłam, dali mi ciepłej wody. Druga sąsiadka zdjęła wszystko, co miałam, uprała moje łachy. Wieczorem wróciła tłumaczka. Mówię: „Proszę pani, jutro rano idę do Włoch, bo słyszałam, że mama jest we Włochach”. – „Nie dziecko, nie możesz iść, bo cię złapią znowu. Nie wiem, czy ciebie wyciągnę”. – „Trudno. Idę do Włoch. Nie będę jechała pociągiem, na piechotę pójdę przez pola”. – „Jak uważasz. Jeżeli nie znajdziesz swojej rodziny, to ciebie zaadoptuję, pamiętaj to. Mam tylko syna, mój syn ma osiemnaście lat, ciebie zaadoptuję”. To pamiętałam, była bardzo miła, jeść mi dali. Ale chleba miałam sporo, ciągle z tym chlebem maszerowałam. To było dość ciężkie. Wzięłam chleb, swoje rzeczy i maszerowałam do Włoch. Poszłam do kościoła, jak mi powiedziano, wśród tysiąca ogłoszeń nie mogłam znaleźć ogłoszenia mojej mamy. Mama myślała, że nie żyję, bo tyle dni, ja myślałam, że oni nie żyją, bo ciągle łuna nad Warszawą z Woli. Chodziłam, pytałam się, określałam, jak mama wygląda. Nie, nikt nie widział. Ale przypomniało mi się, że matka miała koleżankę na głównej ulicy. Pomaszerowałam do tej koleżanki. Mówi: „Tak, twoja matka była u mnie”. Jej mąż był chory na gruźlicę, już w takim ostatecznym stadium. A to nie tylko mama była, mama była jeszcze z sąsiadką i z małym dzieckiem. Tak że ich było sporo. Posłała mamę do jakiejś innej koleżanki, jakieś mieszkanie było, pozwolili mamie mieszkać w tym mieszkaniu. Jak coś złego się dzieje, to ludzie są tak przychylni, tak dobrzy, że jedni drugim pomagają jak tylko mogą. Powiedziała mi, gdzie moja mama jest. Poszłam, mój brat nawet był przed bramą, ale mnie nie poznał z tymi obciętymi włosami, wychudzona. Poszłam na górę. Jak mama zobaczyła, że żyję, to tak strasznie zaczęła krzyczeć, że wszyscy ludzie z całego domu przybiegli.\nTen chleb pamiętam. Brat i siostra rzucili się na niego, też nie jedli długo chleba. Tam byliśmy nie wiem jak długo. 17 stycznia rano, jeszcze ciemno było, sąsiadka z tego samego domu (mieszkała w Ożarowie) przybiegła do mamy, mówi: „Pani Janowska, coś się dzieje, bo Wolska aż dudni, tak jakby Niemcy uciekali. Coś się dzieje, nie wiem co”. Z bratem mówię: „Mamusiu, pójdziemy zobaczyć, czy nasz dom stoi”. Mama mówi: „Nie, bo was pozabijają Niemcy”. – „Nie, my tylko zobaczymy. Nie pójdziemy do domu, tylko zobaczymy”. Ale jak zobaczyliśmy, przez pola przeszliśmy kawałek od Włoch, to nie mogliśmy się powstrzymać, biegiem do domu. Już pełno było ludzi, którzy mieszkali na Jelonkach, właściciele domów. Dziewczyny, z którymi chodziłam do szkoły, już przyszły szabrować. Pamiętam, złapałam szczotkę i na swoją koleżankę ze szkoły. Znałam ją dobrze, jak ją zaczęłam przeklinać, to pewnie nigdy tak nie przeklinałam. I tą szczotą.\nZ bratem stanęliśmy w bramie, nikogo nie wpuszczaliśmy, tylko ludzi z tego domu. Później zaczęli przychodzić też inni. A mama bała się nas puścić, dlatego że może miny, granaty, ciągle za bratem lataliśmy. Później mama też przyszła. Myśmy byli w domu, szukaliśmy naszych rzeczy. Na górze był nasz kredens. Przecież nie mogliśmy go udźwignąć. Drobniejsze rzeczy, co znaleźliśmy, to przynieśliśmy. Nie było szyb. Później żołnierze stacjonowali w następnym budynku, przynieśli całą skrzynkę szyb, ale nie umieliśmy kroić. Co kto przejechał po szybie, zbita, zbita. Na początku większe wyrzucaliśmy, a później z małych zrobiliśmy okno. Niemcy podobno mieli karabin i strzelali z naszego okna. Mieszkaliśmy na Sowińskiego dłuższy czas. Później w maju mój ojciec wrócił, był w jakimś obozie, złapali go na ulicy. Tak że byliśmy wszyscy, mimo okrutnych dni wszyscy szczęśliwie się spotkaliśmy. Wtedy tak wierzyłam, dlatego że tak się modliłam. Teraz bym już może inaczej, bo człowiek dorosły to inaczej myśli.\nMoże to ta modlitwa, nie wiemy. Pani wspominała o szaulisach i o „Ukraińcach”. Czy była pani też świadkiem innych wydarzeń, ludobójstwa? Czy pani widziała rozstrzeliwania ludzi?\nJeszcze jak maszerowaliśmy, to przy Młynarskiej napadli na nas „ukraińcy” znowu. Miałam kolczyki. Lubię kolczyki. Zaczął mnie szarpać za ucho, darłam się straszliwie. Niemiec, który nas prowadził, dobiegł do niego, uderzył go kolbą, uciekł. Tylko dwa razy. Tak nie widziałam nic innego.\nJak zachowywali się Niemcy, którzy konwojowali tłum?\nNic nam nie robili, tylko szli obok. Jak cała zgraja napadła, ich było mało, to wypełniali swoją rolę.\nTak. Konwojowali nas do kościoła. Później inni Niemcy przyszli. Przy bramie, jak się wychodziło do ubikacji, też byli Niemcy.\nŻadnego strzelania w kościele nie było?\nW kościele nie. Tylko matki strasznie się bały o małe dzieci, jak w ten dół się załatwiały, żeby nie powpadały.\nJeszcze z okresu przed Powstaniem, co spowodowało, że pani się zapisała do harcerstwa? Czy koleżanki, czy chciała pani być z grupą rówieśników, czy miała pani nadzieję, że coś będzie się robić?\nTo był taki duch, że każdy chciał walczyć z Niemcem. Niemiec był nasz wróg. Myśmy wszystkie gotowe były walczyć, mimo że byłyśmy młode. Byłyśmy gotowe walczyć, jak tylko by się dało.\nPrzystępując do harcerstwa, to pani myślała o tym, żeby walczyć z Niemcami?\nTak. To była pobudka wewnętrzna.\nJak wyglądały zbiórki, o czym mówiliście, czego uczono na zbiórkach harcerskich?\nPrzede wszystkim mówiono nam, że Polska będzie wolna, że doczekamy takiej chwili. Poza tym uczono nas historii Polski.\nNa zbiórkach harcerskich?\nTak, na zbiórkach harcerskich, bo myśmy niewiele wiedzieli. Przecież miałam czternaście lat, a do szkoły, jak zaczęłam chodzić, to trzynaście. Niewiele wiedziałam. W domu specjalnie się nie mówiło na tematy polityczne, bo każdy ciągle szukał czegoś do jedzenia, ciągle wszyscy byli głodni. Mama ciągle się martwiła, że dzieci rosną, muszą jeść.\nIdąc na Powstanie, czy pani myślała o tym, że pani może zginąć?\nNigdy nie myślałam. Myślałam, że będę żyła, że zabiję Niemca. Nigdy nie myślałam, że mogę zginąć. Byłam bardzo odważna. Miałam wiele różnych przygód podczas wojny, jakoś wychodziłam cało. Byłam odważna dziewczyna.\nCzy pani należała do harcerstwa po wojnie?\nZ Woli na Szpitalną pieszo chodziłam do szkoły pierwsze miesiące. Później tramwaj jeździł do Młynarskiej. Od Młynarskiej do Sowińskiego to bardzo daleko, pieszo chodziłam. Nie miałam czasu na nic, bo byłam taka zmęczona. Jeszcze przeskoczyłam jedną klasę. Nikt nie miał cenzur, był egzamin, zdałam. Ale przeskoczyłam, później musiałam nadrabiać, nie miałam czasu na nic. Wyszłam młodo za mąż. Mój mąż był akowcem, nie chciał nigdy zapisać się do partii. Obiecywali nam mieszkanie, nigdy żeśmy go nie dostali. Po wielu tarapatach wyjechaliśmy do Stanów, bo mąż miał rodzinę w Stanach. Nawet mieliśmy złożone papiery. Co pierwsze: czy mieszkanie, czy wyjazd do Stanów? To był 1966 rok. Wyjazd do Stanów pierwszy. Pojechaliśmy. Też było różnie, ale jakoś sobie daliśmy radę.\nWidać, że opatrzność nad panią czuwała.\nTak, jakoś sobie dawałam radę zawsze.\nJakieś najgorsze wspomnienie, obraz, który panią prześladuje do tej pory z Powstania czy z okupacji?\nTen chłopak na placu Piłsudskiego. Długo nie mogłam zapomnieć tego, że mu nie pomogłam.\nPani umiała udzielić pierwszej pomocy, była pani przeszkolona?\nNie, nie byłam, ale każdy pomoże, jak musi.\nJakieś dobre wspomnienie, jakie pani wyniosła z tamtego okresu?\nWtedy jak żeśmy się spotkali wszyscy razem, to było najlepsze. Później spotykałam koleżanki. Wszyscy byli bardzo serdeczni, kogo spotkałam. Ludzie na tej samej ulicy mieszkali, nie zna się go, a po Powstaniu zobaczyło, to zupełnie jakby to rodzina była. Wszyscy się witali, wszyscy byli dla siebie bardzo serdeczni.\nPowstanie obudziło ducha solidarności wśród ludzi?\nO tak! Wszyscy byli bardzo serdeczni, jedni dla drugich.\nPodczas wychodzenia z Warszawy, czy pani się zetknęła z opiniami o Powstaniu ludzi, którzy z panią szli?\nByłam traktowana jak dziecko.\nObok was walczyli powstańcy, to, że Powstanie wybuchło, to spowodowało, że byliście wypędzani. Czy ludzie coś mówili na ten temat?\nNie pamiętam. Może mówili między sobą, ale nikt mnie się nie zwierzał, byłam traktowana jak dziecko.\nDziękuję pani. Może chce nam pani jeszcze coś opowiedzieć?\nSpecjalnie nie. Pojechaliśmy do Stanów, daliśmy sobie radę. Tutaj mieszkania nam nie dali, to było najgorsze. Mąż zawsze był na czubku listy. Później, jak wybudowali mieszkania, to się znajdował na końcu.\nPani sądzi, że to za jego przynależność do Armii Krajowej?\nMożliwe, nie wiem. On tylko pracował, ja nie pracowałam, dziećmi się zajmowałam. Później bardzo chętnie nas wypuścili z Polski, bo mąż był rok chory na gruźlicę, od sanatorium do sanatorium jeździł. Nie chorował na gruźlicę, absolutnie nie. Po prostu warunki mieszkaniowe.\nWarszawa, 8 sierpnia 2009 roku\nIrena Świątkowska Pseudonim: „Inka” Stopień: cywil Dzielnica: Śródmieście Północne\ncywil Pelagia Ziemiecka Data wywiadu: 2009-08-19 Formacja: - Dzielnica: Wola Pelagia Helena Ziemiecka, urodzona w Warszawie, na ulicy Leszno 108 mieszkania 15. Mieszkała pani cały czas na Woli? Na Woli [byłam] urodzona. Nas było sześcioro dzieci w do ...\nstrzelec, kapral Jan Maciej Robakiewicz „Dorman” Data wywiadu: 2009-09-08 Formacja: Kompania Ochrony Sztabu „Koszta” Dzielnica: Śródmieście Północ Na początek chciałabym zapytać o pana życie przed wojną, o pana rodzinę, skąd pan pochodzi, o szkołę. Urodziłem się w Krzemieńcu na Wołyniu, bo tam pracował ojciec. Później był przenoszon ...


ANNA IWANIEC Z LICEUM IM. JANA BAŻYŃSKIEGO ZE STYPENDIUM PREZESA RADY MINISTRÓW – Ostróda Flesz\nANNA IWANIEC Z LICEUM IM. JANA BAŻYŃSKIEGO ZE STYPENDIUM PREZESA RADY MINISTRÓW\nW tym roku szkolnym w naszym województwie stypendium PRM otrzymało 154 uczniów, wśród nich uczennica Liceum Ogólnokształcącego Nr I im. Jana Bażyńskiego – Anna Iwaniec z klasy. III D.\nWszyscy nagrodzeni musieli spełniać co najmniej jedno z następujących kryteriów: otrzymać promocję z wyróżnieniem, uzyskując przy tym najwyższą w danej szkole średnią ocen lub wykazywać szczególne uzdolnienia w co najmniej w jednej dziedzinie wiedzy, uzyskując w niej najwyższe wyniki, a w pozostałych dziedzinach wiedzy, wyniki co najmniej dobre. Podczas uroczystości stypendyści otrzymali okolicznościowe dyplomy.\nSpotkanie uświetniły pokazy umiejętności i talentów wybranych stypendystów.\nPozostajemy pod wrażeniem prezentacji uczniów, wyników stypendystów i serdecznie im wszystkim gratulujemy.


strona startowa - REGULAMIN PROMOCJI "DODATKOWE -20% NA DRUGI I TRZECI PRODUKT Z WYPRZEDAŻY"\nREGULAMIN PROMOCJI "DODATKOWE -20% NA DRUGI I TRZECI PRODUKT Z WYPRZEDAŻY"\nSkrócone zasady promocji “Dodatkowe -20% na drugi i trzeci produkt z wyprzedaży”\nJak skorzystać z promocji “ Dodatkowe -20% na drugi i trzeci produkt z wyprzedaży”?\n1. Promocja “ Dodatkowe -20% na drugi i trzeci produkt z wyprzedaży” dotyczy wyłącznie zestawu oznaczającego co najmniej dwa dowolne produkty oznaczone emblematem ,,DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” ze strony internetowej www.wolczanka.pl\n2. Ze strony internetowej www.wolczanka.pl dodaj do koszyka zestaw złożony z co najmniej dwóch dowolnych produktów oznaczonych emblematem ,,DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%", (wszystkie oznaczone emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” produkty w koszyku zostaną automatycznie uszeregowane według ich ceny sprzedaży – od najwyższej do najniższej) i zaakceptuj niniejszy regulamin poprzez kliknięcie w odpowiednim polu w koszyku.\na) W przypadku zakupu zestawu składającego się z dwóch dowolnych oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” produktów ze strony www.wolczanka.pl , za najdroższy produkt z zestawu (pozycja nr 1 w koszyku wśród produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”) zapłacisz jego obowiązującą cenę sprzedaży. Cena drugiego zakupionego przez Ciebie produktu z zestawu, w cenie równej lub niższej od produktu zajmującego pozycję nr 1 w koszyku, zostanie obniżona o 20% od aktualnej ceny.\nb) W przypadku zakupu zestawu składającego się z trzech dowolnych produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” produktów ze strony www.wolczanka.pl (link do oferty www.wolczanka.pl), za pierwszy najdroższy produkt z zestawu (pozycja nr 1 w koszyku wśród produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”) zapłacisz jego obowiązującą cenę sprzedaży. Cena drugiego i trzeciego zakupionego przez Ciebie produktu z zestawu, w cenie równej lub niższej od produktu zajmującego pozycję nr 1 w koszyku wśród produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”, zostanie obniżona o 20% od aktualnej ceny.\n3. Promocja “ Dodatkowe -20% na drugi i trzeci produkt z wyprzedaży” nie łączy się z innymi promocjami z wyjątkiem promocji "WYPRZEDAŻ DO -70%".\n4. Promocja „Dodatkowe -20% na drugi i trzeci produkt z wyprzedaży” obowiązuje od dnia 05.01.2022 roku od godziny 21:00 do odwołania.\n3. Promocja dotyczy wyłącznie zestawu oznaczającego co najmniej dwa produkty oznaczone emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” ze strony internetowej www.wolczanka.pl . Wszystkie oznaczone emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” produkty w koszyku zostaną automatycznie uszeregowane w koszyku według ich ceny sprzedaży – od najwyższej do najniższej.\n4. Promocja przeznaczona jest dla pełnoletnich osób fizycznych, będących konsumentami w rozumieniu art. 22(1) k.c., którzy w okresie obowiązywania Promocji dokonają w Sklepie internetowym transakcji w postaci jednorazowego zakupu (stwierdzonego jednym paragonem) zestawu co najmniej dwóch produktów oznaczonych emblematem ,,DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”, o których mowa w pkt. 3 powyżej i zaakceptują niniejszy regulamin poprzez kliknięcie w odpowiednim polu w koszyku (,,Uczestnik Promocji”).\nb) W przypadku zakupu zestawu składającego się z trzech lub więcej dowolnych produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%” produktów ze strony www.wolczanka.pl (link do oferty www.wolczanka.pl), za pierwszy najdroższy produkt z zestawu (pozycja nr 1 w koszyku wśród produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”) zapłacisz jego obowiązującą cenę sprzedaży. Cena drugiego i trzeciego zakupionego przez Ciebie produktu z zestawu, w cenie równej lub niższej od produktu zajmującego pozycję nr 1 w koszyku wśród produktów oznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”, zostanie obniżona o 20% od aktualnej ceny.\nDo produktów nieoznaczonych emblematem „DRUGI I TRZECI PRODUKT -20%”, które znalazły się w koszyku, powyższe zasady nie znajdują zastosowania.\n10. Promocja obowiązuje od dnia 05.01.2022 r. od godziny 21:00 do odwołania.\n16. Niniejszy regulamin wchodzi w życie z dniem 5 stycznia 2022 roku.\nKraków, dnia 05.01.2022 r


Bydło ma swoje... spa. Słucha muzyki i otrzymuje masaże / Aktualne wiadomości z Europy, informacje rolnicze wydarzenia / Agropolska\nBydło ma swoje... spa. Słucha muzyki i otrzymuje masaże\n02-07-2017,10:35\tAktualizacja: 02-07-2017,11:07\nPochodzące od hodowanych w bezstresowych warunkach portugalskie mięso dobrze trafia w notowany w zachodnioeuropejskim handlu popyt na tzw. ekologiczne produkty spożywcze.\nPortugalia ma coraz więcej gospodarstw, w których bydło słucha muzyki. Foto_PAP/EPA Daniel Kopatsch\nOd ponad dwóch lat w rolniczym regionie Portugalii, Alentejo, działa gospodarstwo, w którym hodowane są krowy japońskiej rasy wagyu, które przebywają w luksusowych warunkach na przedmieściach miasta Evora.\nPortugalia wychodzi na prostą po ośmiu latach kryzysu\nPortugalscy ekonomiści zgodnie podkreślają, że ich kraj wychodzi z kryzysu, jaki od ponad ośmiu lat go trawił. Sukces przypisują nie tylko surowej polityce oszczędnościowej gabinetu Pedra Passosa Coelho, ale również korzystnym czynnikom...\nZwierzęta wprawdzie nie słuchają tam muzyki, jak w wielu takich hodowlach w Japonii, ale mogą wypasać się na ogromnych pastwiskach.\n- Moich kilkadziesiąt krów korzysta z łącznego obszaru o powierzchni 25 hektarów. Z tego co wiem, są to jedyne krowy tej rasy w Portugalii. Sprowadziłem je tutaj w 2014 r. - powiedział Nuno Rosado, współwłaściciel nietypowej hodowli.\nMiguel Pinto, lizboński ekspert gastronomiczny twierdzi, że dobre warunki hodowli bydła przekładają się na wysoką jakość zarówno ich mięsa, jak i mleka zwierząt.\n- W Portugalii przybywa restauracji i sklepów oferujących tego typu ekskluzywną ofertę. Jej wysoka jakość jest efektem dobrego traktowania zwierząt. Mięso takie w najlepszych restauracjach z gwiazdką Michelin może kosztować nawet ponad 500 euro - powiedział Pinto.\nPochodzące od hodowanych w bezstresowych warunkach mięso dobrze trafia w notowany w zachodnioeuropejskim handlu popyt na tzw. ekologiczne produkty spożywcze. Na zjawisku tym korzysta Herdade do Freixo do Melo, czołowy na świecie wytwórca mięsa i wędlin ze świni iberyjskiej. Gospodarstwo również znajduje się w Alentejo.\nPowstał program zwalczania chorób bydła. Każdy może się zgłosić\nPolscy hodowcy będą mogli przystąpić do dobrowolnego programu zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła (IBR/IPV) oraz wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych (BVD MD). Schorzeniami można zakazić się m.in. przez kontakty...\n- Hodowane przez nas trzody wypasają się na ponad 100-hektarowych pastwiskach w pobliżu Montemor-o-Novo, żywiąc się naturalną paszą, głównie żołędziami dębowymi. Takie warunki mają decydujący wpływ na jakość mięsa zwierząt. Poza tym, zakład jest niemal całkowicie zasilany z energii odnawialnych, głównie paneli słonecznych - ujawnił Alfredo Cunhal de Sendim, właściciel gospodarstwa.\nZwierzęce “spa” służą też poprawie jakości nabiału. Niecodzienne warunki życia mają kozy w mieście Melgaco, położonym w Minho, północnym regionie Portugalii. W gospodarstwie Marco Santosa, liczącym ponad 450 sztuk, zwierzęta nie dość, że otrzymują specjalne masaże i słuchają relaksującej muzyki, to jeszcze mogą korzystać z wydzielonej części do zabawy.\n- Kiedy przed trzema laty wprowadziliśmy wszystkie udogodnienia dla lepszego życia naszych zwierząt, zaczęły one dawać o 20 proc. więcej mleka. Zdecydowanie wzrosła także jego jakość, co przekłada się na sery, które z niego produkujemy - dodał Santos.\nhodowla bydła bydło portugalia ekologiczne produkty spożywcze produkcja mleka produkcja mięsa rasa wagyu