piątek, 26 maj 2017 08:48\nFilmowa relacja z wyprawy na Mazury: https://youtu.be/62fnebthOPk\nO tym przekonaliśmy się podczas wycieczki na Mazury. Wyjazd był kontynuacją ubiegłorocznej „Szkoły pod żaglami”. Ku przygodzie wyruszyli uczniowie z trzech gimnazjów\nz terenu naszej gminy: z Zaleszan, Zbydniowa i Turbi. Wyruszyliśmy w niedzielę ok. godziny 23:00. Droga minęła nam w miłym towarzystwie. Na miejscu, czyli w naszym porcie docelowym, Rynie, byliśmy już około 11:00.\nZaraz potem poznaliśmy sterników i opiekunów. Kierownik wycieczki, pan Adam Surma, przedstawił nam program pobytu oraz zasady, których musimy przestrzegać. Głos zabrał także nasz komandor - Marek Gutkind.\nNastępnie opiekunowie zajęli się podziałem przywiezionego prowiantu. Nieoceniona była pomoc Izy Skucińskiej i Zuzi Elżakowskiej, które wykazały się aktywnością i włączyły w sprawne przygotowanie paczek z żywnością dla załogi każdego jachtu.\nPo „zakotwiczeniu się” uczestnicy otrzymali pierwszą lekcję żeglowania. Dowiedzieli się, co i gdzie znajduje się na łodzi i jakie zadania będą wykonywać w następnych dniach. Dopiero wtedy można było wypłynąć. Na wodzie niektórzy uczyli się, a mistrzowie (uczestnicy „Szkoły pod żaglami” z zeszłego roku) doskonalili swoje umiejętności żeglarskie. Po kilku godzinach pływania, obserwowania urozmaiconej flory i fauny dopłynęliśmy do celu, którym był port w Mikołajkach. Miasto nas zachwyciło. Jedną z atrakcji był zmarznięty bocian przechadzający się po rynku, niedaleko fontanny.\nTemperatura powietrza nie była zbyt wysoka, więc niektórzy próbowali iście niekonwencjonalnych sposobów, aby się rozgrzać. Po zapoznaniu się z terenem udało się nam przyrządzić pierwszy posiłek na wodzie, który wszyscy zjedli z apetytem. W końcu któż nie byłby głodny po tylu godzinach spędzonych na wodzie? Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, postawiliśmy żagle i popłynęliśmy w kierunku miejscowości Ruciane-Nida. Tym razem nasz rejs został uatrakcyjniony przepłynięciem przez śluzę o wdzięcznej nazwie Guzianka. Oj, ciasno tam było…, ale manewr na szczęście zakończył się sukcesem. Dosłownie chwilę później spotkała nas przykra niespodzianka - zaczął padać… śnieg. Niestety, nic nie wyszło z planów lepienia bałwana L, gdyż ów nieszczęsny opad zaraz stopniał, a my po długiej podróży w końcu dopłynęliśmy do celu.\nU kresu dnia czekała nas niespodzianka - ognisko. Wieczór spędziliśmy wszyscy razem w miłej atmosferze. Niestety, wszystko co miłe szybko się kończy i wkrótce musieliśmy wrócić na łodzie. Tam jednak nikt nie miał zamiaru spać. Oglądaliśmy filmy, słuchaliśmy muzyki, a nawet… graliśmy w karty -tę rozrywkę preferowano na większości jachtów.\nNastępnego dnia rano część grupy obrała kurs na Mikołajki, zaś niektórym udało się zwiedzić Galindię - Mazurski Eden - kolebkę pradawnych mieszkańców Krainy Tysiąca Jezior. Obiad w postaci pysznej pizzy zjedliśmy w jednej z restauracji.Wiele osób nie chciało tego dnia zasypiać, dlatego niektórzy odbywali wieczorne spacerki, podziwiając uroki miasta nocą.\nW kolejnym dniu, po codziennej porannej rutynie higieniczno-śniadaniowej dowiedzieliśmy się, że w końcu popłyniemy na Śniardwy. Wcześniej nie było to możliwe ze względu na pogodę – wiał mocny wiatr i fala była wysoka. Jezioro zachwyciło majestatycznością i pięknym dziewiczym krajobrazem.\nPo złożeniu masztu przepłynęliśmy pod kilkoma mostami i obraliśmy kurs na port macierzysty - Ryn. Dla niektórych był to czas na zakupy, a sportowcom udało się znaleźć boisko\ndo siatkówki i piłki nożnej, na którym spędzili aktywne popołudnie.\nWieczorem odbyło się ognisko, podczas którego organizatorzy podziękowali sternikom oraz opiekunom za ich pracę. Zostały wręczone pamiątkowe dyplomy i książki.\nRankiem miny mieliśmy nieszczególne, ponieważ nikt nie chciał stąd wyjeżdżać. Po spakowaniu i zdaniu łodzi, ruszyliśmy w drogę powrotną do domku. Wstąpiliśmy na obiad do McDonalda. A potem… - w każdej z miejscowości czekali zniecierpliwieni i stęsknieni rodzice. Opowieściom nie było końca.\nWycieczka z pewnością zapadnie nam wszystkim w pamięć. Nie tylko dlatego, że w maju padał śnieg, temperatura spadała wieczorami do 3 stopni C, a w nocy był mróz. Przede wszystkim zobaczyliśmy, jak można ciekawie spędzać czas, mieliśmy możliwość poznania nowych dziedzin wiedzy, nieznanych aspektów życia. Solidarność, przyjaźń, odpowiedzialność, odwaga, tolerancja, szacunek dla drugiego człowieka - to wartości, które stanowiły swoisty kodeks obowiązujący podczas rejsu, kodeks, który powinien stać się kręgosłupem moralnym w naszym późniejszym życiu. Mamy nadzieję, że takich wycieczek jak ta w przyszłości w naszej szkole nie zabraknie i więcej osób będzie chciało przeżyć taką wspaniałą przygodę.\nSerdecznie dziękujemy sponsorom i organizatorom wyprawy.\nCzytany 3410 razy\tOstatnio zmieniany piątek, 26 maj 2017 09:10\nWięcej w tej kategorii: « Nowy Kurier\tSport »


Will Smith – Kinoblog\nradzimir123\tkino\tDodaj komentarz 18 kwietnia 2020 23 sierpnia 2020 2 Minutes\nradzimir123\tkino\tDodaj komentarz 10 stycznia 2018 29 kwietnia 2019 2 Minutes\nW niedalekiej przyszłości Ziemia stanie się planetą nie do zamieszkania przez ludzkość – mieszkańcy przebywają na Nova Prime, egzystując i walcząc z ursami, czyli zmutowanymi bestiami wyczuwającymi ludzi węchem. To tutaj przebywa się walczący z tymi istotami generał Cypher Raige. Oficer wyrusza na typową misję szkoleniową razem ze swoim synem, Kitai. Chłopiec chce bardzo być taki jak swój ojciec. Po drodze statek rozbija się, Cypher jest uziemiony, a nadajnik do wezwania pomocy oddalony o kilka dni drogi stąd, a Kitai będzie zdany na siebie.\nShyamalan wydawałoby się, że skończył się pod koniec pierwszej dekady XXI wieku. Tym razem wsparty przez samego Willa Smitha (pomysł, produkcja, główna rola) zrealizował przygodowe kino SF w starym stylu. Jeśli ktoś spodziewał się spektakularnej rozpierduchy z dużym budżetem, powinien czuć się rozczarowany. „1000 lat…” to bardzo kameralne kino, wykorzystujące sztafaż SF do opowiedzenia historii o walce z własnymi demonami. Kitai żyje z brzemieniem odpowiedzialności za śmierć siostry, jest bardzo wystraszony i reaguje bardzo emocjonalnie. Widać w nim strach, lęki i potrzebę akceptacji od oschłego, opanowanego przez wojskowy dryl ojca. Sceny wspólnych rozmów przez kombinezon wyposażony w podgląd mają swoją siłę. Chociaż nie porażają oryginalnością, mają w sobie spory ładunek emocjonalny. Jednocześnie Shyamalan nie zmienia tego w spektakularny, hollywoodzki happy end.\nZ jednej strony widać, że postarano się zadbać o warstwę wizualną. Ziemia wygląda jak niczym nie zmącona obecnością człowieka raj – piękne lasy, wodospady, wulkany. Przyroda zachwyca, ale jednocześnie nie wybacza i bywa bezwzględna wobec obcych. Trzeba być wobec niej bardzo pokornym, by przetrwać. Z drugiej efekty specjalne (poza paskudną urgą) są takie sobie, wyglądają sztucznie, a scenografia z rozbitym statkiem wygląda bardzo teatralnie. Czuć to mocno w scenach akcji, zrealizowanych całkiem nieźle.\nAktorsko film opiera się wyłącznie na Willu (Cypher) i Jadenie (Kitai) Smith. I muszę przyznać, że panowie dają radę, chociaż Will dla wielu może być ciężkostrawny. Szorstki, bardzo spokojny głos oraz emocjonalny chłód sprawiają wrażenie wycofanego, zdystansowanego i pozbawionego emocji twardziela. Jaden jest bardziej ekspresyjny i widać powolną ewolucję od strachliwego, niepewnego chłopca w odpowiedzialnego, niepozbawionego sprytu wojownika.\n„1000 lat po Ziemi” nie jest najlepszym filmem Shyamalana, ale powoli zaczyna wracać do formy. Bywa czasami nudnawy, gubi tempo, ale daje całkiem niezłą rozrywką z niegłupim przesłaniem. Ale na wielki powrót Hindusa trzeba było troszkę poczekać.\nradzimir123\tZapomniana klasyka\tDodaj komentarz 4 sierpnia 2017 23 kwietnia 2019 2 Minutes\nWrzesień 2002, Pittsburgh. Miasto utrzymuje się dzięki wsparciu NFL – ligi futbolu amerykańskiego. Sport ten w Stanach traktowany jest niemal na równi z Bogiem, jednak wśród byłych i obecnych zawodników dzieją się dziwne rzeczy. Dostają ataków szału, biorą nadmiar leków, słyszą glosy i w końcu zabijają się. Kiedy w wieku 50 lat umiera znany zawodnik Mike Webster, wielu się zastanawia. Dla miejscowego patologa, dr Benneta Omalu to tylko kolejny pacjent, któremu trzeba przeprowadzić sekcję. Ale nawet on był w szoku, gdy odkrywa przyczynę zgonu – wstrząsy od uderzeń doprowadziły do wyniszczenia mózgu. Po Websterze, pojawiają się kolejni martwi zawodnicy.\nJuż ten opis zapowiada, że będzie to kino na ważny temat oraz przedstawiający kolejne starcie z potężną instytucją, mającą ogromne środki, tysiące prawników i wielkie wpływy. Próbujących swoich sił jako reżyser Peter Landesman – scenarzysta świetnego „Wyroku za prawdę”, niestety, potyka się i stworzył film dość nierówny. Z jednej strony jest to niemal klasyczny kryminał z wątkiem sportowy oraz wojną z korporacją. Nie brakuje tutaj faktów, mocnych scen związanych z dziwacznym zachowaniem sportowców, a także klasycznego tuszowania prawdy oraz prób kneblowania ust. Mimo klisz, ten wątek ogląda się nieźle.\nJednak wątek związany z przyszłą żoną Omalu, zwyczajnie nudzi, jest strasznie melodramatyczny (w zbyt amerykańskim stylu), jakby z innego filmu wzięty i przepełniony banalnymi dialogami, co osłabia siłę tego filmu. Landerman mocno trzyma się faktów, jednak brakuje we „Wstrząsie” emocji i ognia, a próba złapania kilku srok za ogon, musi skończyć się porażką.\nI byłoby tragicznie, gdyby nie cholernie dobre aktorstwo. Will Smith, który został pominięty w oscarowym wyścigu, tworzy bardzo solidną postać troszkę naiwnego, ale prawego lekarza. Może irytować to naiwne podejście do świata, jednak udaje się stworzyć aktorowi wiarygodną postać, co widać w scenie jego zeznań w sądzie jako koronera. Poza nim jednak jest ciekawszy drugi sort, znaczy plan. Najbardziej zapadł mi w pamięć świetny Alec Baldwin jako dręczony wyrzutami sumienia były lekarz sportowy, dr Bailes, stający się wsparciem dla młodego doktorka. Nie sposób nie wspomnieć mocnego Davida Morse’a, który w kilku scenach pokazuje „połamanego” człowieka przez wstrząsy czy będącego mentorem, niezawodnego Alberta Brooksa.\n„Wstrząs” nie jest niczym oryginalnym w materii człowiek vs korporacja, ma kilka mocnych scen i jest dobrze zagrany, ale brakuje jakiego mocnego uderzenia. Nie jest odkrywcze, że dla kasy wiele osób jest w stanie pójść po trupach, jednak przykład „Spotlight” pokazuje, że taki ograny temat można pokazać w ciekawy sposób. Tutaj skończyło się na kilku wstrząsach.\nradzimir123\tkino\tDodaj komentarz 20 marca 2016 11 kwietnia 2019 2 Minutes\nNie jest tajemnicą, że bardzo lubię i cenię Michaela Manna – za rozpoznawalny styl, za klimat i realizm w opowiadaniu historii. Ale w 2001 roku, po ambitnym „informatorze” postawił sobie jeszcze ambitniejszy cel. Postanowił opowiedzieć o jednym z najważniejszych pięściarzy wszech czasów – Cassusie Clayu, którego cały świat zna jako Muhammada Ali.\nNie jest to jednak całościowe przedstawienie życiorysu w pigułce. Twórcy zaczynają od pierwszej zawodowej walki z Sonnym Listonem w 1964, a kończą walką w Afryce z Georgem Foremana, dzięki której odzyskał tytuł mistrza świata. A po drodze jest przyjaźń z charyzmatycznym Malcolmem X, przejście na islam, pozbawienie tytułu mistrza za odmowę służby wojskowej małżeństwo. Jak na dwie godziny sporo, gdyż Mann zamiast stricte biografii wpisuje życiorys Aliego w sytuację społeczno-polityczną lat 60. – czasów segregacji rasowej i nietolerancji. I tak walka jest dla reżysera ważniejsza niż walki na ringu. Pod tym względem reżyser nadal tworzy w charakterystycznym stylu wizualnym (tutaj akurat zaczyna sięgać po kamerę cyfrową), gdzie noc jest ciemniejsza, a samotność bohatera wręcz namacalna dzieki zbliżeniom. Bogatsza jest też muzyka sięgająca nie tylko po elektronikę, ale także „czarne” brzmienia z epoki. To wszystko tworzy specyficzny klimat, choć zdarzają się momenty znużenia (rozmowy z promotorami, wątek Malcolma X) odwracające uwagi.\nZa to kompletnym zaskoczeniem była dla mnie realizacja scen bokserskich. Nie są one ani efekciarskie czy przesadnie dynamiczne, ale zrealizowane są z niemal pietyzmem. Mann razem z Emmanuelem Lubezkim, który zastąpił Dante Spinottiego, chętnie korzysta ze spowolnień, widoku na nogi Aliego (szybkie ruchy), a nawet sięga po nowy arsenał – mikrokamery zamontowane na głowach pięściarzy, dzięki czemu mamy wrażenie bezpośredniego uczestnictwa w walce, nadając całości niemal reporterskiego charakteru. I co najważniejsze – to wszystko nie gryzie się ze sobą, tworząc zaskakująco spójną całość.\nAle i tak największym atutem jest tutaj aktorstwo. Największą niespodzianka jest tutaj Will Smith, który nie gra Aliego, tylko nim po prostu jest. Poza ringiem sprawia wrażenie wyciszonego, spokojnego faceta, który próbuje odnaleźć się w islamie. Ale na ringu lub podczas konferencji prasowej to pewny siebie, trochę arogancki twardziel przekonany o swojej sile i mocy. Ale jednocześnie to facet pełen słabości (niewierny wobec żony, czasami lubi wypić), który dopiero w trakcie walki staje się zwierzęciem. Ludzie z jego otoczenia to solidnie zagrane, wyraziste postacie (m.in. Jeffrey Wright – fotograf Howard, Jamie Foxx – rozgadany Bundini czy Barry Shabaka Henley – promotor Howard Muhammad), a najbardziej wybijają się dwie postacie – charyzmatyczny Malcolm X (bardzo dobry Mario Van Peebles) oraz dziennikarz Howard Cosell (Jon Voight nie do poznania). Ale panie też mają co do pokazania, a szczególnie dwie – Jada Pinkett (pierwsza żona Claya, Sonji) oraz Nona Gaye (Belinda – druga żona), tworząc twarde kobiety walczące ze słabościami Aliego oraz jego religią.\n„Ali” potwierdza formę Manna, choć dla mnie całość była trochę za długa. Niemniej jest to kawał solidnego kina z fantastycznym aktorstwem oraz ciekawym klimatem. Interesująca propozycja nie tylko dla fanów boksu.\nradzimir123\tZapomniana klasyka\tDodaj komentarz 14 października 2014 24 marca 2019 2 Minutes


Deszcze bardzo spokojne, czyli II Rajd Konwalii | Klayman89's Blog\n« Złapać Byka za rogi\nKonwaliowe zdjęcie »\n01.08.2011 Autor: klayman89\nw dniu 01.08.2011 @ 13:09 Wojtek\nWielkie dzięki za wszytkie Twoje relacje! Dzięki nim jestem bo minidebiucie w rajdzie konwalii na relaxie. Naprawdę fajne 5h w deszczu i 10km przez brak kompasu 😀 chwilowo marzeniem pozostaje nocna setka. Może za rok?\nNa razie w 100 jestem dzięki Twojemu blogowi. Dziękuję!!!\nw dniu 01.08.2011 @ 13:45 marqiz\nJedna z tych dziewczynek to była moja siostra (nota bene 2-krotna Mistrzyni Polski z tego roku w BnO) lat 16 i nie wiem czy by była do końca zadowolona z Twojego opisu 🙂\nMamy jakieś Twoje rzeczy z przepaku. Wysłać pocztą czy jakoś inaczej przekazać?\nw dniu 01.08.2011 @ 15:39 klayman89\nWojtek: To ja dziękuję. Naprawdę miło wiedzieć, że ktoś (poza mną) wyciąga coś z tego bloga. Gratulację ładnego miejsca na debiucie i trzymam kciuki za następne starty. Co do setki – najważniejsze, to się jej nie bać, reszta przyjdzie sama prędzej czy później 😉\nMarek: kobiety uwielbiają, jak się je odmładza, więc chyba nie będzie mi miała za złe. A jeśli mimo wszystko, to padam do nóg i przepraszam. Spotkanie z dziewczynami wspominam bardzo pozytywnie. A co do rzeczy, to już piszę na maila.\nw dniu 01.08.2011 @ 18:58 Paweł\nFajna relacja, gratuluję miejsca na podium i dzięki jeszcze raz za pomoc w znalezieniu punktu na pierwszym scorelaufie. Tak jak mówiłem, początek potrafię fachowo spierniczyć 🙂 Potem już na szczęście było O.K.\nw dniu 02.08.2011 @ 23:29 marqiz\nDorzuciłbyś do relacji mapę ze swoimi przejściami? Chętnie bym zobaczył w ilu procentach wbiłeś się w te warianty o których myślałem układając trasę. Wydawało mi się, że nie są one aż tak oczywiste, ale Michał J. wstrzelił sie niemal idealnie.\nw dniu 04.08.2011 @ 19:33 klayman89\nHej, właśnie wróciłem z wycieczki w góry.\nNie ma problemu, mam nadzieję, że uda mi się wszystko odtworzyć. Postaram się to wrzucić dzisiaj wieczorem.\nw dniu 21.11.2011 @ 01:45 Thug\nMapa opadów deszczu – czym jest deszcz, gdzie pada i dlaczego. Zobacz mapy opadów deszczu.


Skrzydełka a'la Hot Wings KFC - przepisy z myTaste\nGorące skrzydełka- Hot Wings\nPostanowiłam na obiad zrobić skrzydełka kurczaka w ostrym sosie. Skrzydełka oczyściłam. Usmażone skrzydełka wrzuciłam do miski z sosem by dokładnie pokryły się sosem\npierś z kurczaka lub małe skrzydełka lub malutkie podudzia. łyżka chilli lub łyżka czerwonej pasty curry (jeśli chcemy, by skrzydełka były pikantne)\nSoczysta pierś kurczaka z chrupiącą skórką, podana z grzybami w śmietanie,brokułami i pure ziemniaczanym to danie w sam raz na niedzielny obiad\nKlops. Klopsa piekę nie tylko na święta, bo jest to danie, które może być w różny sposób podane. Nie jest nadzwyczaj pracochłonne, dlatego warto go przyrządzić\nPieczona golonka wieprzowa. Dziś przyszła kolej na pieczoną golonkę wieprzową. Byli goście rodzaju męskiego, więc golonka była dobrym pomysłem na obiad, bo wiadomo, chłopaki za golonką przepadają\nKarkówka w sosie węgierskim. Karkówka w węgierskim sosie to pyszne danie. Podane ze smażonymi w głębokim tłuszczu ziemniakami to już niebo w gębie\nPieczone udka i skrzydełka z kurczakaSkładniki. Umyte udka i skrzydełka układamy na półmiskach i przyprawiamy z obydwu stron\nSkrzydełka dokładnie myjemy i osuszamy. Skrzydełka przecinamy w stawie aby uzyskać pojedyncze kawałki, lotkę wyrzucamy\nZ racji tego, że jakoś to trzeba rozdzielić - najpierw relacja, potem przepis. Tydzień temu we wtorek udało mi się załapać na spotkanie w Bistro Masz Gulasz z Magdą Gessler i bardzo sympatycznym małżeństwem Davidem i Lianą Gamtsemlidze\nZapewne każdy z Was słyszał o akcji sklepów Lidl. Pascal kontra Okrasa. ) Jestem zawsze bardzo ciekawa co przyniesie następny tydzień, zwłaszcza, że Pascal od dawna jest moim ulubieńcem i z niecierpliwością czekam, szczególnie na jego przepisy\nDługo szukałem przepisu na na prawdę pyszne stripsy z kurczaka. Próbowałem różnych przypraw, składników, panierek i żadna mi nie pasowała


Grudzień 70 - muzyczna lekcja historii - News - Filharmonia w Szczecinie\nNowa siedziba szczecińskiej Filharmonii stanęła w miejscu szczególnie związanym z wydarzeniami Grudnia ’70 – tuż obok byłej Komendy Wojewódzkiej MO i Anioła Wolności, który upamiętnia nazwiska 16 ofiar zamieszek grudniowych. W kolejną rocznicę wydarzeń grudniowych Filharmonia w Szczecinie wraz z IPN zaprasza na koncert zespołu „Nowe Sytuacje”, który zagra nieśmiertelne utwory zespołu Republika z pierwszej, wydanej ponad 30 lat temu płyty.\nGrudzień ’70 – lekcja historii\nKażdego roku szczecińska Filharmonia planuje cykl wydarzeń, które mają za zadanie upamiętnić wydarzenia Grudnia ’70 oraz przybliżyć ich przebieg i genezę, szczególnie młodzieży. Zrealizowany wspólnie z Centrum Dialogu „Przełomy” zeszłoroczny projekt Filharmonii – „Opowieść grudniowa – alternatywna lekcja historii” cieszyła się wśród szczecinian ogromnym zainteresowaniem, także tych młodych. Koncert z utworami barda Solidarności – Jacka Kaczmarskiego, który odbył się w poprzedniej siedzibie szczecińskiej Filharmonii stał się mocnym i wzruszającym akcentem.\nEdukacja poprzez muzykę\nJednym z najważniejszych celów działalności szczecińskiej Filharmonii jest działalność edukacyjna.\n– Wciąż szukamy sposobów, aby poprzez muzykę opowiadać o najważniejszych sprawach – mówi Dorota Serwa, dyrektor szczecińskiej Filharmonii. – Stąd też pomysł, aby zaprosić członków zespołu Republika. Przywołanie ich debiutanckiego albumu, który ukazał się w 1983 r. i w tamtych czasach powstawał, uświadamia też młodzieży realia minionych lat.\nObchody rocznicy wydarzeń grudniowych\nObchody rocznicy Grudnia ’70 w Szczecinie rozpoczną się 17 grudnia 2014 r. o godz. 12 tradycyjnym marszem. O godz. 17 w sali kameralnej Filharmonii odbędzie się gala wręczenia nagrody „Świadek Historii”, przyznawanego przez IPN od 2009 r. Od godz. 19 przed wejściem do Filharmonii zaprezentuje się grupa rekonstrukcyjna w strojach z epoki, a na chodniku zostaną ustawione koksowniki. Zwieńczeniem dnia będzie koncert „Nowe Sytuacje”, który rozpocznie się o godz. 20 w sali symfonicznej szczecińskiej Filharmonii. W czasie koncertu odbędzie się premiera filmu, który będzie połączeniem archiwalnych fotografii z grudnia 1970 r. ze współcześnie wykonanymi kadrami tych samych miejsc. Głównymi bohaterami filmu będą młodzi ludzie, mieszkańcy Szczecina, którzy dotychczas nie zdawali sobie sprawy, że 44 lata wcześniej na tych samych, zwyczajnych ulicach ich rówieśnicy walczyli z narażeniem życia o godność.\nPrezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski objął Honorowym Patronatem obchody 44. rocznicy Wydarzeń Grudnia 1970 roku.\n17-12-2014, 20:00Nowe Sytuacje - 30 lat od wydania pierwszej płyty zespołu Republika - Concert


Jastrzębie - Zdrój: Mężczyzna groził swojej żonie i synowi • www.tujastrzebie.pl\nZarzut znęcania, znieważenia policjantów i kierowania gróźb karalnych usłyszał 48-letni mieszkaniec Jastrzębia-Zdroju. Jak ustalili mundurowi, mężczyzna, będąc pod wpływem alkoholu, wszczynał awantury domowe. W trakcie policyjnej interwencji jastrzębianin wielokrotnie znieważył policjantów oraz kierował groźby wobec swojej żony, syna i mundurowych.\nO niebezpiecznej sytuacji zagrażającej życiu i zdrowiu rodziny, jastrzębscy policjanci dowiedzieli się w piątek.\nWtedy to dyżurny jastrzębskiej komendy otrzymał telefoniczne zgłoszenie, z którego wynikało, że mężczyzna podczas awantury domowej groził swojej żonie i synowi. Sytuacja zagrażała życiu i zdrowiu domowników. Od razu na miejsce skierowany został patrol.\n- Na miejscu mundurowi ustalili, że 48-letni oprawca groził oraz znęcał się psychicznie i fizycznie nad nią i synem od dłuższego czasu. W trakcie interwencji mężczyzna wielokrotnie groził oraz znieważył policjantów, którzy zmuszeni byli do użycia środków przymusu. Mężczyzna został zatrzymany i doprowadzony do komendy - relacjonuje asp. Halina Semik z jastrzębskiej komendy.\nW sobotę jastrzębski sąd, na wniosek śledczych i prokuratora podjął decyzję o jego tymczasowym aresztowaniu. Wiele lat więzienia grozi oprawcy za groźby karalne i znęcanie się oraz naruszenie nietykalności funkcjonariuszy.\nTagi: KMP Jastrzębie, Halina Semik, przemoc domowa


Zarzut dla mężczyzny, który odpalił petardę w autobusie | Telewizja Strimeo\nHome›Region›Bolesławiec›Zarzut dla mężczyzny, który odpalił petardę w autobusie\nBolesławiecJelenia GóraNie Przegap\nZarzut dla mężczyzny, który odpalił petardę w autobusie\n5 stycznia br. policjanci Wydziału Dochodzeniowo- Śledczego Komendy Miejskiej Policji w Jeleniej Górze przedstawili zarzut sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu 20-letniemu mieszkańcowi powiatu karkonoskiego.\nJak ustalili policjanci, mężczyzna 30 grudnia 2021 około godziny 18.00 jadąc autobusem komunikacji miejskiej odpalił w nim petardę, po czym go opuścił. Swoim działaniem naraził dwóch 17-latków podróżujących tym autobusem na niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wybuch spowodował u nich krótkotrwałą utratę słuchu.\nPolicjanci Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Jeleniej Górze prowadzili czynności w tej sprawie. Na podstawie zebranych informacji, a także na podstawie analizy nagrań z kamer monitoringu ustalili podejrzewanego o popełnienie tego czynu. 20-latek tłumaczył się, że petardę odpalił dla żartu.\nTeraz mieszkaniec powiatu karkonoskiego za popełnione przestępstwo odpowie przed sądem, a grozić mu może nawet do 3 lat pozbawienia wolności.\nJeleniogórscy policjanci poszukują 14-letniej Nikoli i 16-letniego Sebastiana Waszkiel\nKolejami Dolnośląskimi do Zakopanego?


Lampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 WszędzieRowerySiłownia FitnessSportyTurystykaOdzież i obuwieRekreacjaPopularneMarki+48 22 378 38 68sklep@v-gallery.pl\nJesteś tu: Strona głównaRoweryAkcesoria roweroweOświetlenie roweroweOświetlenie przednieLampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 Zaloguj się\nLampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 / 5 (0)\ndodaj opinięLampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 Lampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 Dostępność:\ndo 10000000.00złNota prawnaKoszty kredytu:Reprezentatywny przykład dla pożyczki mRaty: Rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO) wynosi 23.16% całkowita kwota kredytu (bez kredytowanych kosztów) 1500 zł całkowita kwota do zapłaty 1659.12 zł oprocentowanie nominalne zmienne 10% w skali roku całkowity koszt kredytu 159.12 zł (w tym: prowizja a udzielenie pożyczki 75 zł 8211 5% odsetki 84.12 zł) 10 miesięcznych rat równych w wysokości po 164.81 zł rata ostatnia: 164.80 zł. Kalkulacja została dokonana na dzień 06.06.2016. na reprezentatywnym przykładzie.Nota prawna:RRSO: Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania. Pożyczkę mRaty w mBanku możesz otrzymać przez internet bez wychodzenia z domu. Przyznanie pożyczki mRaty zależy od oceny Twojej zdolności kredytowej przez mBank S.A. Niniejszy materiał nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu cywilnego i ma charakter wyłącznie informacyjny. Jeśli będziemy musieli poprosić Cię o dokumenty dochodowe (potwierdzające Twój dochód z tytułu umowy o pracę umowy o dzieło/zlecenie kontraktu zawodowego lub emerytury) o sposobie ich dostarczenia poinformujemy Cię mailem po podjęciu wstępnej decyzji kredytowej. Dokumenty potwierdzające Twój dochód będziesz mógł przesłać do nas mailowo. Szczegółowe informacje w tym warunki i opłaty związane z pożyczką mRaty są określone w: Taryfie prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej mBanku S.A. dostępnej nahttp://www.mbank.pl/pobierz/oplaty/taryfa-osobyfiz.pdf Regulaminie udzielania mPożyczki dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej mBanku S.A. dostępnym nahttp://www.mbank.pl/download/mkredyty/mkredyty/regulamin-mkredyt.pdfOblicz ratę eRaty Santander Consumer BankOblicz ratę mBank mRatyOblicz ratę LeaseLinkPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyLampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 Wybierz rozmiar, o którym mamy Cię powiadomić: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nLampa rowerowa tylna ze wskaźnikiem laserowym Falcon Eye FE52 produkcie\nInnowacyjna na rynku polskim lampa tylna MACTRONIC BIKE PRO BPM LASER LEDTylna lampa ze podwójnym wskaźnikiem laserowym, który wyznacza strefę bezpieczeństwa rowerzysty po bokach. Poprawia to bezpieczeństwo rowerzysty i pokazuje mijającym go pojazdom strefę, w jakiej się porusza i do jakiej nie należy podjeżdżać za blisko. Widoczność linii laserowych, nawet w warunkach oświetlenia drogowego wynosi 1,5km.Lampka posiada 5 silnych diod LED. Wskaźniki laserowe mogą pracować w dwóch trybach: stałym i pulsującym a diody w trzech: stałym, pulsującym i naprzemiennym. Obiema funkcjami, laserem i diodami, można sterować niezależnie.Lampka jest bryzgoszeczelna, nie przepuszcza wody w czasie deszczów czy śnieżycy. Zasilana dzięki 2 popularnym bateria R06/AAA. Niewielka waga 125 gram.\nProdukt nagrodzony medalem podczas targów Kielce BIKE EXPO\n3: stały, migający, losowy\n80 x 48 x 38 mm\nPolecane przez klientówZestaw lampki TORCH CYCLE LIGHT SET HIGH BEAMER WHITE 5 + TAIL BRIGHT 559,90 zł47,00 złZestaw oświetleniowy Sigma Micro Combo69,90 zł49,00 złZestaw lampki TORCH CYCLE LIGHT SET WHITE BRIGHT TACTICAL + TAIL BRIGHT TACTICAL69,90 zł55,00 złOświetlenie rowerowe De-One Sigma HL-DE05049,00 zł


Dwaj zatrzymani usłyszeli 16 zarzutów ws. kradzieży Informacje Aktualności z Pomorza Nadmorski24.pl\nPortal informacyjny - Trójmiasto, Wejherowo, Rumia | Nadmorski24.pl Dwaj zatrzymani usłyszeli 16 zarzutów ws. kradzieży\n13.11.2019 10:30 1 mike/KPP Wejherowo\nWprawdzie zakończył się już okres „żniw” dla złodziei rowerów, co nie oznacza jednak, że zaniechali oni swojej przestępczej działalności. W ostatnim czasie kryminalni z Wejherowa zatrzymali 32-letniego mieszkańca tego miasta, który miał ukraść cztery jednoślady. Trzy z nich już wróciły do właścicieli. Trwają poszukiwania właściciela czwartego roweru, który jest widoczny na poniższym zdjęciu. Osoba, do której należy jednoślad, może się skontaktować z funkcjonariuszem wejherowskiej komendy pod numerem telefonu 58 672 97 39.\nDo zatrzymania 32-letniego amatora cudzych rowerów doszło w minioną niedzielę (10 listopada). Wejherowianin usłyszał łącznie 10 zarzutów – cztery dotyczyły kradzieży z włamaniem, a sześć kradzieży mienia. To niejedyny sukces wejherowskich śledczych w ciągu ostatnich kilku dni.\n– Również kilka dni temu policjanci ustalili tożsamość złodzieja, który kilkukrotnie kradł złotą biżuterię oraz pieniądze. W tym przypadku został zatrzymany 24-letni mieszkaniec Rumi – informuje wejherowska policja.\nMężczyzna usłyszał sześć zarzutów dotyczących kradzieży. Kradzież mienia jest przestępstwem zagrożonym karą od trzech miesięcy do pięciu lat pozbawienia wolności. W przypadku udowodnienia kradzieży z włamaniem maksymalny wymiar kary to 10 lat więzienia.\n– Pamiętajmy, aby zabezpieczać swoje jednoślady, nawet jeśli wchodzimy tylko na chwilę do sklepu, urzędu lub załatwiamy inne sprawy. Proste zabezpieczenie może uchronić nas do kradzieży. Pamiętajmy, aby blokadę zakładać na ramę (nigdy na koło), ponieważ zdarzały się takie przypadki, że złodziej odkręcał koło i zostawiał je na miejscu – przypominają kryminalni z Wejherowa.


Clarion Inn & Conference Center Greeley - Greeley. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\n701 8th Street, 80631 Greeley - Zobacz na mapie Drukuj\nCena za pokój Suma (Noclegi: 1) 600 PLN w tym podatki i opłaty: 74 PLN pt 31.08 600 PLN sob 01.09 wymeldowanie 600 PLN pokój\nRezerwuj Cena za pokój Suma (Noclegi: 1) 600 PLN w tym podatki i opłaty: 74 PLN pt 31.08 600 PLN sob 01.09 wymeldowanie 600PLN\nRezerwuj Cena za pokój Suma (Noclegi: 1) 643 PLN w tym podatki i opłaty: 79 PLN pt 31.08 643 PLN sob 01.09 wymeldowanie 643PLN\nRezerwuj Cena za pokój Suma (Noclegi: 1) 687 PLN w tym podatki i opłaty: 84 PLN pt 31.08 686 PLN sob 01.09 wymeldowanie 687PLN\nOpis Clarion Inn & Conference Center Greeley\nW czasie pobytu w obiekcie takim jak Clarion Inn & Conference Center Greeley znajdziesz się w samym centrum miasta Greeley, bardzo blisko atrakcji takiej jak Muzeum historii miasta Greeley i 3 minut piechotą od miejsca takiego jak Lodowisko w Greeley. Ten hotel znajduje się 2,4 km od atrakcji takiej jak Park Regionalny Island Grove i 2,7 km od miejsca takiego jak Uniwersytet Północnego Kolorado.\nPoczuj się jak w domu w 148 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to lodówka i telewizor LCD. Bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja kablowa — rozrywkę. Prywatna łazienka — wyposażenie: wanna połączona z prysznicem, markowe przybory toaletowe i suszarka do włosów. Udogodnienia obejmują biurko i bezpłatne czasopisma oraz sprzątanie codziennie.\nDostępne udogodnienia rekreacyjne to basen kryty i całodobowe centrum fitness. Ten hotel oferuje takie udogodnienia jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu, usługi weselne i telewizor w holu.\nW obiekcie takim jak hotel do dyspozycji gości są restauracja, a także obsługa pokojowa (w określonych godzinach). Hotel oferuje bezpłatne przyjęcie. Zrelaksuj się po całym dniu w barze/salonie klubowym. Hotel oferuje bezpłatne śniadanie w formie bufetu.\nUdogodnienia biznesowe to całodobowe centrum biznesowe, bezpłatne czasopisma w holu oraz usługi pralni chemicznej. Jeżeli planujesz spotkanie w mieście Greeley, hotel oferuje następujące udogodnienia o powierzchni 1208 m kw.: sale konferencyjne i sale konferencyjne dla małych grup. Udogodnienia na miejscu to bezpłatne parkowanie samodzielne.\nRozmiar sal konferencyjnych w stopach — 13,000\nW pobliżu: Muzeum historii miasta Greeley\n701 8th Street, 80631 Greeley\nOcena: 2.5 / 194 opinii Kod hotelu: 208160\nGreeley Ice Haus - 0.3 km / 0.2 mi\nIsland Grove Regional Park - 2.4 km / 1.5 mi\nEvans Riverside Park - 7.2 km / 4.5 mi\nGreeley Mall - 10.6 km / 6.6 mi\nThe preferred airport for Clarion Inn & Conference Center Greeley is Denver, CO (DEN-Denver Intl.) - 93.3 km / 58 mi


Posts by Weronika Trawińska | Sprzęt jeździecki - Page 2\nAutor: Weronika Trawińska\nOpublikowane w 30 stycznia 2018 25 lutego 2018\nWiele osób nie zastanawia się głębiej nad kwestią czyszczenia i pielęgnacji własnego konia. Często podchodzi się do tej problematyki rutynowo i bez większej staranności. Właściwa pielęgnacja naszego konia ma kluczowe znaczenie dla jego właściwego stanu zdrowia i samopoczucia.\nOpublikowane w 22 stycznia 2018 25 lutego 2018\nSpełnieniem marzeń wielu jeżdżących jest uczestnictwo w konkursach jeździeckich. Jest to przeważnie poparte długimi miesiącami a czasem nawet latami trudnej pracy. Kiedy już jesteśmy gotowi do konkursu musimy jeszcze pilnować przygotowania się do samego startu.


W rozkroku, czyli na dwa kraje.\nWalizka, torebka, podręczny, (nie) zapomnieć, spakowany, kanapka z pastą z avocado, a najlepiej dwie, oczywiście, że się zmieszczą, dobrze mamo, na Okęcie przecież tylko dziesięć minut, machanie zawsze prawą ręką (niby dlaczego miałabym machać lewą, będąc praworęczna?).\nOdkąd pamiętam, zawsze byłam silnie zżyta z rodzicami, bratem i swoim domem rodzinnym. (W ogóle bardzo mocno się zżywam; zdarza się, że również z rzeczami.) Wyprowadziłam się z miejsca, w którym spędziłam całe swoje dzieciństwo, nastoletniość i wyczekiwaną wczesną dorosłość - w jednym kompletnym kawałku, bez ani jednej przeprowadzki i ani jednego Erasmusa po drodze - w wieku dwudziestu czterech lat. To ani późno, ani wcześnie, ale chyba jednak później niż wcześniej. Wyprowadziłam się do miejsca oddalonego spacerowym krokiem o dziesięć minut od rodzinnego domu, w związku z czym pozostanie w nim jedną nogą było integralną częścią mojej wyprowadzki.\nDzisiaj mieszkam tysiąc osiemset trzy kilometry od polskiego domu. Spacery do niego zmieniły się i oznaczają przejście do samochodu, a następnie - przebieranie nogami po lotnisku.\nNo właśnie, lotnisko.\nFragmenty życia pisane z hali odlotów są często dramatami. Nieważne, czy w pięciu aktach, czy trwającymi pięć minut, bo ich długość ma znaczenie zupełnie drugorzędne. Oddalająca się postać i tak jest zawsze uczuciową miazgą, skrywaną za ciemnymi okularami albo zbyt częstym odwracaniem głowy. Jest podchodzącą do gardła tęsknotą, która - paradoksalnie - właśnie w tej chwili jest najsilniejsza, chociaż z fizycznego puktu widzenia rozłąki przecież nawet jeszcze nie ma.\nNie znoszę słowa "emigracja". Kojarzy mi się z czymś nieodwracalnym i jednoznacznie smutnym. Przed oczami mam czarno-białe fotografie z podręczników do historii. Dziewiętnasty wiek, Wielka Emigracja. To była emigracja. To, że ja mieszkam poza geograficznymi granicami Polski nie jest niczym nadzwyczajnym. Jest wyborem, wypełnionym regularnymi Skype sesjami, wymianą maili i - wbrew atmosferze wniesionej przez poprzednie paragrafy - ogromną dawką szczęścia i radości (po przeżyciu dramatu rozgrywającego się na deskach lotniska, oczywiście). I właśnie z tego powodu, na przekór wszelkim definicjom i słownikom razem wziętymi, nie jestem emigrantką i nie przebywam na emigracji. Dlatego, że się emigrantką nie czuję.\nBo emigracja zaczyna się i kończy się w głowie.\nUczenie się nowych rzeczy o sobie samych jest fascynującym procesem.\nDzięki temu, że przyszło mi mieszkać poza Polską, dowiedziałam się o sobie na przykład tego, jak szybko asymiluję się z nowym otoczeniem. Nie potrzebuję pokładów czasu wykorzystanego ani straconego, żeby znaleźć miejsca, o których myślę "moje", na widok których robi mi się cieplej i za którymi potrafię tęsknić.\nMimo że nie jestem duszą towarzystwa, sukcesywnie poszerzam grono swoich znajomych, a w zasadzie - ono poszerza się jakby samo z siebie, rośnie tak, jak wyrastać potrafi tylko ciasto na pizzę. I stawia przede mną kolejne postaci. Takie różne, takie barwne, takie piękne. Zawsze miałam szczęście do ludzi, ale teraz, budując od półtora roku swój świat od podstaw w nowym miejscu, widzę to dużo wyraźniej. Nie chciałabym zatracić tej ostrości.\nUczę się, że można być z siebie dumnym, że można o tym mówić i że nie ma w tym nic złego. Bo życie w kraju innym niż ojczysty i w języku innym niż pierwszy, które nie tylko udaje się ogarniać, ale które tak po prostu się udaje , może być powodem do dumy.\nOd kilku miesięcy czuję, że oswoiłam już swoje aktualne miejsce na ziemi, a ono zaakceptowało mnie i tak sobie funkcjonujemy w tej naszej pięknej codziennej symbiozie, co jakiś czas dzieląc się jej najbardziej instagramowalnymi fragmentami ze światem.\nJadąc w przyszłym miesiącu do Polski, nie pojadę po raz kolejny do domu. Pojadę, po raz pierwszy, z domu do domu.\nRozkrok tylko początkowo jest niewygodny, a nawet - bolesny. Po znalezieniu odpowiedniej pozycji, można w nim z powodzeniem trwać, zamieniając dramat w piękną powieść.\nNie mam krystalicznie określonego pomysłu na ten tekst, ale czuję, że nie mogę go nie napisać. I wiem, że pod koniec będę z niego - przynajmniej względnie - zadowolona. I nie piszę tego, ot, tak sobie. Piszę dlatego, że sobie ufam. Sobie i swoim przeczuciom.\nNasze życie tu i teraz nie jest ani łatwe, ani lekkie; momentami bywa wręcz nieprzyjemne, a nieprzyjemność ta nie wynika wcale ze sporu czy też zgody z Kunderą. W gruncie rzeczy, jej powód jest bardzo prosty i nie trzeba tęgich głów ani słownika wyrazów bliskoznacznych, żeby właściwie go nazwać. To RZECZYWISTOŚĆ. Ta sama, w której przyszło nam funkcjonować - każdemu z osobna i wszystkim razem - i nie inna niż ta, która potrafi czasami drapać i uwierać jak nieodcięta metka od bielizny. I nie wiem, czy kiedyś było prościej, podobnie, jak nie mam pojęcia, czy za sto lat będzie łatwiej. Pewna jestem jedynie dzisiaj, w którym przyszło mi się nad tym wszystkim zastanawiać. Dzisiaj z jednej strony głośnego i zdecydowanego, ale po cichu rozedrganego jak niepewny płomień i - często - zjadającego się od środka.\nW naszych dzisiaj bardzo często nie zgadzamy się z tym, co nas otacza, zarówno w mikro-, jak i makroskali. Bywamy rozgoryczeni i wściekli, żeby w ekstremalnej sytuacji pod koniec kolejnego zmęczonego dnia topić się w coraz bardziej rwącej rzece żalu nad światem albo hejtu dla rzeczywistości. Rzece, która ma swój początek w czymś ot, tak przecież niewinnym. Jeśli na górze, to nie Babiej, tylko w tej z niepozmywanych naczyń albo rzeczy nie na swoim miejscu, w zasadzie bardziej przypominających cały masyw. Może być też kolejny list od jakiegoś naburmuszonego urzędu, bez otwierania wiemy, w jakiej sprawie - przecież zamknęliśmy ja już przynajmniej trzykrotnie. Nieumyślne otworzenie złej strony w internecie, z której - niczym z Puszki Pandory - wysypią się informacje o chorych ludziach, szalonych ludziach i jutra na ulicy, którego należy się obawiać. W pracy jeden komentarz za dużo z ust osoby, o której mamy zbyt dobrze wyrobione zdanie, bo zazwyczaj woli robić wszystko niż skalać się wykonywaniem swoich zadań; tych, które trzeba potem po niej zebrać do kupy, siedząc po godzinach i grzęznąć w nadgodzinach, za których płacenie nie jest normą. Iskry zapalne są wszędzie. Jednocześnie, nas samych nie ma nigdzie poza miejscem, gdzie jesteśmy.\nDużo z tej swędzącej rzeczywistości bierze się z tego, że za dużo wiemy i jesteśmy przeładowani informacyjnym materiałem. Na temat tego, co powinniśmy, czego nie możemy, że to prowadzi tam, gdzie podążają wszyscy, a tamto donikąd albo tam, skąd nikt nie wraca, bo tak mówią wyrocznie statystyki, media, mędrcy albo przyjaciele. Kilkadziesiąt razy dziennie Facebook i jego rodzeństwo przypominają zdjęciami kolejnych - takich rzeczywiście słodkich i do schrupania albo tych jedynie pomarszczonych, o których ciężko cokolwiek powiedzieć - twarzyczek, nóżek i fałdek o tym, że ludzie z Twojego kręgu znajomych się rozmnażają i polecają to wszystkim, w tym również Tobie. Z nie mniejszą niż to częstotliwością informują o ludzkich awansach, uwidocznionych przez kolejne senior czy general przed pełnioną funkcją; najczęściej korpofunkcją, oczywiście. Zabierają w odległe podróże do egzotycznych zakątków świata albo przynajmniej do knajpy nieopodal, gdzie z chirurgiczną precyzją ustawiane są w odpowiedniej pozycji ramen i sztućce na stole - tak, żeby najkorzystniej wypaść na posyłanych niezwłocznie w socialmediowy eter zdjęciach.\nZ drugiej strony, rzeczywistość może przytłaczać również dlatego, że wiemy niewiele. Niewiele o tym, co się stanie, gdy zaczniemy podejmować mniej standardowe decyzje. Porzucimy dobrze ciepłą posadę i przez kolejny rok będziemy zastanawiać się nad sensem istnienia, pomagając w uprawie kardamonu w Gwatemali. Jeszcze mniej na temat tego, czy my i nasi bliscy będziemy zdrowi, zdolni do cieszenia się sobą (albo choćby przekomarzania się lub darcia ze sobą kotów) przez kolejne długie lata. Zupełnie nic na temat tego, co nas czeka.\nNadmiar naszej wiedzy razem z bezmiarem tego, czego nie wiemy jest wszystkim, co mamy, a brzmi to jak nic poważnie i wystarczająco nieodwracalnie. I faktycznie, raczej tego nie zmienimy. To, do czego jesteśmy zdolni - to zmiękczyć stawiającą nam wyzwania rzeczywistość. Uwierzyć w siebie, swoją sprawczość i sobie zaufać. Żyjąc tym, co dzisiaj i tym, co czujemy.\nZaskakująco dużo rzeczy zawsze się ułoży, ułoży się dobrze.\nA czy Ty sobie ufasz?\nZ ciekawością obserwuję, jak się zmieniam. Nie przypuszczałam jednak, że może to być aż tak interesującym procesem, żeby miało następnie stać się pretekstem dla bardzo konkretnego zajęcia – takiego na przykład utworzenia wpisu. A jednak. I mimo że na co dzień zmiany w sobie zauważam przede wszystkim na pewnej wybitnie nieoryginalnej płaszczyźnie fizycznej (trudno je przeoczyć, gdy – nomen omen – zaczęły usadawiać się właśnie wokół oczu), jakiś czas temu targnęła mną myśl o czymś w poważnie brzmiącej sferze mentalnej, co zasługuje na zupełnie osobną etykietę.\nCzy po idealnych piętnastu miesiącach pobytu w Wielkiej Brytanii, w wyniku przebywania w innej niż przedtem rzeczywistości i wśród ludzi, którzy nie zawsze śmieją się wtedy, gdy ja się śmieję (za to wymawiają moje nazwisko poprawnie, w przeciwieństwie do sporej części rodaków), mogę mówić o jakimkolwiek swoim zangielszczeniu - potencjalnym, faktycznym, małym, dużym, jakimkolwiek?\nOkazuje się, że mogę. Przekonuję się o tym każdego dnia, najczęściej jednak pochmurnego, deszczowego i wtedy, gdy zaczyna mi się wysypywać ze śmietnika. I tak zupełnie poważnie - lubię to, że się zmieniam; znowu, ciągle, jeszcze, w błahostkach albo rzeczach większych, mam nadzieję, że na lepsze.\nAle do rzeczy. Co we mnie samej uderza mnie samą po oczach w zestawieniu z tym, kim byłam i co robiłam jeszcze ponad rok temu i w jakich aspektach jestem juz zangielszczona?\nNie odbiorę sobie przyjemności zaczęcia od tego, co jest kwintesencją stereotypowego wyobrażenia o Anglii. Szaro, wieje i pada, a wręcz - leje, przez minimum 360 dni w roku. No dobrze. Owszem, zdarza się, że pada tu deszcz, polemizowałabym natomiast, czy znacznie częściej, niż w innych miejscach i czy ilość litrów opadu na metr kwadratowy jest większa niż w przykładowej Polsce. Oczywiście bardzo dużo zależy od miejsca na mapie Wielkiej Brytanii i tutaj jestem chyba po prostu szczęściarą, że mieszkam tu, gdzie mieszkam, czyli w samym jej środku, gdzie aura jest być może nieco bardziej łaskawa, niz w innych miejscach. Wspólnym mianownikiem dla angielskiego deszczu, niezależnie od aspektów geograficznych jest jednak jego nieprzewidywalność, a następnie - przleotność. To, że w tej chwili świeci piękne słońce , nie oznacza, że za piętnaście minut sytuacja nie zmieni się diametralnie, żeby po kolejnych piętnastu znowu kusić rozłożonymi nogami, leżaka, oczywiście.\nI tu wkraczamy w przestrzeń parasolki. Parasolki, która jeszcze nie tak dawno służyła mi głównie do tego, żeby na nią narzekać - że nie mogę znaleźć, że za ciężka, że zapomniałam albo nie wzięłam z premedytacją, bo przecież "nie ma mowy, żeby z tego błękitu w kilka chwil zrobiła się szarość". Pewnego dnia coś się po prostu zmieniło. Zaczęło padać, gdy byłam w drodze powrotnej z pracy, czekało mnie idealne piętnaście minut spaceru ze stacji kolejki do domu. I ja, tak po prostu i jakby nigdy nic, zrobiłam to, co oni, Anglicy. Wyjęłam po prostu parasolkę ze swojej przepastnej torby, jakby od początków istnienia świata była na jej wyposażeniu (jak przez mgłę momentami zawodnej pamięci wydaje mi się nawet, że zrobiłam to z niebywałą gracją!), otworzyłam ją i...NIC WIĘCEJ. Nie narzekałam, nie marudziłam, o przekleństwach mowy nie było, bo przeklinam jedynie od święta, a przy całym szacunku do życiodajnego opadu, tak wiekopomną chwilą mi on jeszcze nie jest. Chwilowy deszcz stał się jednak oswojony, naturalny, mój, a stosunek do parasolki uległ niewyobrażalnej wcześniej zmianie. Stała się czymś, co bez względu na okoliczności mam zawsze przy sobie, gdy czeka mnie przemierzanie świata nożnym srodkiem transportu dłużej niż minutę. I to jest takie...angielskie.\nA w zasadzie to, co należy z nimi zrobić, gdy nadejdzie chwila konieczności zmiany ich miejsca pobytu z tego pod naszym zlewem (najczęściej) na to na świecie zewnętrznym. Czyli recycling. Nie będę pozowała na proekologiczne stworzenie od chwili przyjścia na świat i przyznam się bez bicia - rzadko zdarzało mi się segregować śmieci, mieszkając w Polsce. Między innymi dlatego, że ostatnie miejsce mojego stałego pobytu w Warszawie posiadało śmietnik zbiorczy, bez osobnych pojemnikóww na szkło/plastik etc. A może pojemniki były, ale trzeba byłoby ich uważniej (i dalej) poszukać? No właśnie. Niespecjalnie spędzało mi to wszystko sen z powiek. Pełno - wiążemy - wyrzucamy - myjemy ręce, umywając je przy tym od odpowiedzialności za dalsze losy kawałków, skrawków, resztek, ścinków i ich krewnych, ergo - losy naszej planety, jakkolwiek patetycznie by to nie zabrzmiało.\nOdkąd mieszkam w Wielkiej Brytanii moje podejście do śmieci zmieniło się o 180 stopni, choć był to proces stopniowy. Normą jest tu, że ludzi śmieci segregują. Minimalna ilośc śmietników na gospodarstwo domowe to trzy (recycling/resztki nie do recyclingu/odpady zielone - typu trawa i inne pochodne ogrodniczego trybu życia), które raz na tydzień/dwa tygodnie, w zależności od miejsca zamieszkania i tamtejszej aranżacji, anektowane są przez ekipę wywożącą śmieci. Tak było w naszym poprzednim miejscu zamieszkania. Odkąd się przeprowadziliśmy (kilkanaście kilometrów w linii prostej, chociaż mam wrażenie, że drogę, jaką pokonałam od szafy do szafki, pakując, upychając, segregując, czyszcząc, brudząc, żeby wyczyścić ponownie i raz jeszcze po rozpakowaniu, można by śmiało mierzyć w dziesiątkach mil), sytuacja się skomplikowała. Oprócz pojemnika na "śmieci-śmieci" (czyli te nieprzetwarzalne), który przynależy do naszego mieszkania, mamy wspólny z sąsiadami pojemnik na odpady zielone (ogrodnicze plus resztki jedzenia zarazem) oraz kilka plastkowych pojemników stojących jeden na drugim w towarzystwie solidnych toreb; jedne i drugie starannie opisane pod względem przeznaczenia (1. "karton + plastik + papier", 2. "puszki + szkło + jeszcze coś", 3. przeznaczenia nie pamiętam). Ten zupełnie nowy układ wywrócił nasze dotychczasowe życie do góry nogami. Namnożył liczbę siatek i pojemników pod kuchennym zlewem i spowodował, że wyjście ze śmieciami przeobraziło się w wychodne na minimum 10-12 minut (przy czym do samych pojemników na śmieci docieram w 5 sekund po zamknięciu drzwi). Bo trzeba rozpakować, wyjąć, włożyć, zamknąć... Gdyby dwa lata temu wróżka przepowiedziała mi taką przyszłość, zażądałabym zwrotu pieniędzy. A dzisiaj - bez mrugnięcia okiem porządnie segreguję, tak po angielsku.\nPeany na cześć owsianki piałam już jakiś czas temu na blogowym profilu na Facebooku. Że jest odkupieniem śniadaniowych grzechów Anglików w postaci tostów, jajek, bekonu i fasolki. Że jedzą ją tu o poranku wcale nie rzadziej, niż to, co przed chwilą wymienione. Młodzi i starzy, w domu i w hotelu, delektując się nad głębokim talerzem albo połykając w pięć minut z papierowego kubka z dodatkiem dżemu i suszonych owoców, które dorzuca w pakiecie Starbucks.\nOczywiście owsianki nie byłoby w tym zacnym miejscu, gdyby nie transformacja mojego do niej stosunku. Albo inaczej - wyrobienia go od podstaw, odkąd jestem w Anglii. Bo dotychczas jedyne prehistoryczne wspomnienie z owsianką związane było negatywne. Pochodziło z czasów, gdy spędzaliśmy z bratem okazjonalne weekendy u cioci i wujka pełniących funkcje trzeciej pary dziadków. Rodzice na imprezie albo po imprezie (w porannej niedyspozycji, ujmując rzecz eufemistycznie), a my - nad miską owsianki, jednej na głowę i zaserwowanej w misce, która jawiła nam się studnią bez dna, gdy grzebaliśmy w niej łyżką. Nie wiem, komu było wtedy bardziej źle - rodzicom, czy nam, niech to świadczy o ogromie naszych cierpień (szczególnie, gdy owsianka ostygła i tworzyły się na niej kożuchy). Od czasów tej niemalże traumy z dzieciństwa, owsianki w tradycyjnej postaci (na ciepłym mleku) nie miałam w ustach aż do czasów przeprowadzki do Anglii. W kilkunastoletnim międzyczasie jadłam oczywiście wszelkie możliwe rodzaje płatków, musli, z zimnym mlekiem albo jogurtem, ale owsianki w wersji owsianki w moim menu nie było. Do czasu, gdy się zangielszczyłam. I nie wyobrażam sobie już innego śniadania niż miska owsianki z garścią owoców na sojowym mleku, tak pięknej, że kocham ją nawet przez zaparowane nad nią okulary.\nRowerowy kask, dla jasności. Otóż był on dla mnie zawsze tym, w czym jeżdżą na rowerze uczestnicy rowerowych rajdów albo Tour de Pologne. Ewentualnie tym, na co nigdy nie zwraca się uwagi w rowerowym sklepie (w którym zdarzało mi się bywać, ponieważ zawsze lubiłam rowerowe eskapady).\nGdy dostałam w prezencie od swojego mężczyzny rower na angielską ziemię, pojawił się w pakiecie z kaskiem. Bardzo gustownym kaskiem, żeby nie było, choć miałam jeszcze mgliste pojęcie o tym, co będę z tym nieznanym mi gadżetem czyniła. Jakie było moje zdziwienie, gdy po raz pierwszy wychodząc na rower (tak normalnie, bardzo rekreacyjnie i niekoniecznie z zamiarem jeżdżenia po ulicy), otrzymałam "sugestię" założenie kasku, z której skorzystałam. Ba! Nie zdjęłam go do dzisiaj. Towarzyszy mi nawet wtedy, gdy wychodzę pojeździć na rowerze w odzieniu bardziej cywilnym zamiast sportowego mundurka. Jestem w stanie dopasowywać do niego wtedy koszulę i spodenki, czasami nawet apaszkę. Prawdy nie da się oszukać - na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy totalnie przejęłam od Anglików zwyczaj poruszania się jednośladem w kasku, bardzo bezpieczny zresztą.\n5. Ochy, achy, cudowności\nNa zasadzie osmozy przejęłam również angielskie zachwycone i euforystyczne wstawki, zarówno w języku ichnim, jak ojczystym. Od kilkunastu miesięcy nawet drobiazgi i chwilowe kontakty z luźmi (z uwzględnieniem tych pierwszych i ostatnich zarazem) są brilliant, fabulous i wonderful, większość weekendów absolutnie lovely time, a jedzenie zazwyczaj beautiful. Wspaniale jest obserwować, jak pięknie zangielszczyłam się i na tej płaszczyźnie!\nNa koniec uspokajam jednak wszystkich, którzy zaczynają się o mnie martwić. Mimo że nasycona pożywną owsianką przemierzam pod parasolką drogę na stację kolejki, odpowiadając "Wspaniale!" pani z okienka, która powiedziała mi, że prawie 170 funtów miesięcznie (1000 złotych, co nie brzmi już tak niewinnie) za swój bilet mogę zostawić również u niej (żeby było wygodniej) i mimo że wyrzucając stary bilet do kosza na śmieci zastanowię się trzy razy, gdzie powinien wylądować (przy czym nigdy nie wyrzucę do śmieci ukochanego rowerowego kasku!), nadal jestem w dużej części sobą. A Życie i Kropka nie zamieniło się jeszcze w Life Dot Com. :-)\nSiedziała na kawiarnianym tarasie z kieliszkiem Kir Royal w wypielęgnowanej dłoni, patrząc na rozpościerające się przed nią z każdej strony miasto.\nLetni wieczór pocił się we własnym gorącu, podsycanym dodatkowo początkiem przedłużonego weekendu. Po ulicach płynęły nieprzerwanie strugi ludzi, wydłużane co chwilę o kolejną osobę, której udało się właśnie zamknąć swojego Mac'a i zjechać z -nastego piętra lśniącego w zachodzącym słońcu wieżowca, gniotąc w lekko podpoconej dłoni papierowy kubek po porannej soy latte, extra hot. W powietrzu unosił się zapach surowej samokrytyki i dobrze wysmażonej ambicji.\nWielkie miasto marzeń. Epicentrum jej myśli. Nadzieja na lepszą siebie.\nDo spełnienienia jedynie w warunkach innego świata, tego, który miała wokół siebie w tej chwili.\nGdy przyjechała tu dziesięć lat temu, świeżo po studiach bibliotekoznawczych (tak, bi-blio-te-ko-zna-wczych), z głową pełną młodzieńczych planów, którym nic niestraszne i niesfornych loków, o których jeszcze wtedy nie myślała, że można je ujarzmić, karmiła się niespożytą energią pochodzącą z niej samej.\nChciała chcieć, kochała kochać, uczyła się uczyć. Żyła, żeby żyć swoim nowym życiem.\nTym, które sobie wyśniła, wymarzyła i wykuwała codziennie malutkim dłutkiem, kawałek po kawałku. Kursy w dzień, niunianie cudzych dzieci wieczorami, a w przerwie na kawę serwowanie kawy zagonionym ludziom, marząc o tym, by pewnego dnia stanąć po drugiej stronie lady. Szlifowanie języka bez przerwy, pochłaniając tony gazet, czasopism i książek, głównie po nocach, podczas których i tak nie była w stanie spać, spędzając je na niewielkim i niewygodnym łóżku w domu ciotki-emigrantki. Mieszkała u niej za lepienie polskich pierogów i rozmowy na każdy temat, którego sobie akurat nie życzyła. Układ niby idealny, ale ją kosztował bardzo dużo, nawet jeśli nie wydawała na niego złamanego dolara. Ale co miała zrobić? Każdy niewyjęty z kieszeni cent przybliżał ją do realizacji marzeń o lepszym życiu na amerykańskiej ziemi obiecanej, a penny saved is a penny got, jak powiedział kiedyś Franklin, żeby ona mogła się z nim dzisiaj zgadzać. Chowała więc dumę głęboko, razem z ciułanymi pieniędzmi i zabawiała nie-taką-znowu-bliską krewną dowcipami dalekimi od jej własnego poczucia humoru.\nCzego chciała? Przede wszystkim niczego nie chcieć za wszelką cenę i z desperacją wypisaną zaciśnięciem żuchwy na twarzy. Między innymi dlatego wyjechała z Polski. Bez wdawania się w bolesne szczegóły, które chciała uśmiercić raz na zawsze, wiedziała, że pozostając tam, będzie robiła wszystko za bardzo. Za bardzo będzie chciała zapomnieć, za bardzo udowodnić innym, za bardzo będzie się spalać. Wszystkich za bardzo byłoby za dużo do udźwignięcia na tych szczupłych, chudych wręcz, niewyćwiczonych jeszcze wtedy ramionach. Więc wyjechała. Z jedną walizką i nadbagażem nienajlepszych wspomnień, który postanowiła zrzucić z ponad dziesięciu tysięcy metrów do oceanu. I tak zrobiła. Na amerykańskiej ziemi stanęła już inną niż dziesięć godzin wcześniej stopą.\nNa co dzień darzyła siebie samą ciepłymi uczuciami. Lubiła się. Była z siebie dumna. Rozpieszczała się. W domu, w wydawnictwie, w łóżku. Dzień po dniu, strona po stronie, centymetr po centymetrze. Wiedziała, że nie tak dawno zakupione cztery ściany w pożądanej części miasta, gdzie na oknach budynków odznaczała się para z westchnięć zachwytu przechodniów, turystów i tubylców, to coś, co osiągnęła swoją ciężką pracą. Sama. Swoimi pobudkami razem ze wschodzącym słońcem, zapisywaniem sobie celów do realizacji na kawiarnianych serwetkach, w telefonie i na wewnętrznej stonie przedramienia, wchodzeniem przez okno tam, gdzie drzwi były dla niej zamkniete. Chociaż nigdy nie obnosiła się z tym, jaką pozycję zajmuje w pierwszoligowym światowym wydawnictwie, nie miała też zamiaru specjalnie się z niczym ukrywać. Nie było jej wstyd, że ma to, co ma, a nie ma jedynie tego, czego nie chce mieć. Pieniądze i dobra materialne zostały swtorzone na pożytek ludzi, mimo że często - szczególnie w jej rodzinnym kraju - wykorzystuje się je jako pożywkę dla ludzkiej zawiści. Dlatego była, tam, gdzie była, cieszyła się z tego, co miała i nie było jej z tego powodu przykro.\nMężczyzna jej życia, w którego wierzyła tak mocno, jak do dziesiątego roku życia wierzyła w Świętego Mikołaja, był wciąż jeszcze przed nią. Na razie byli mężczyżni w jej życiu. Dostarczający radości, dekoncentracji i rozkoszy. Albo łez, i o tym umiała mówić bez ogródek. Od każdego i z każdym kolejnym uczyła się życia. Nieważne, czy było to zero-jedynkowe spojrzenie na otaczający świat, sposób doprawiania jajecznicy, czy to, jak w najprostszy sposób mówić o tym, czego się chce. Zbierała doświadczenia, zaciskała w pięściach uśmiechy, ocierała z policzków łzy i szła dalej, z przekonaniem, że najlepsze jeszcze przed nią.\nPo wzięciu do ust ostatniego łyka szampana, przeczesała ręką swoje proste włosy do ramion. Następnego dnia leciała do Polski, do rodzinnego domu. Po raz pierwszy od dziesięciu lat zmierzyć się z demonami swojej przeszłości. Chciała móc przyjeżdżać tam w dystansach mierzonych nie dekadami, a miesiącami, z głową wolna od tego, co "kiedyś". Być bratanicą i kuzynką z krwi i kości, a nie tylko tą, której obraz budowały kolejne przypinane magnesami do lodówki pocztówki zza wielkiej wody.\nCzuła, że jest gotowa. Marzyła, że ta podróż okaże się kamieniem milowym w jej życiu. Wiedziała, że będzie dobrze.\nWielkie miasto zrealizowanych marzeń buduje się w głowie.\nMożemy się różnić totalnie wszystkim i jak świat światem, korzystamy z tego dobrodziejstwa. Różnimy się. Mamy odmienne poglądy, śniadania lubimy na słono albo takie, że gębę od słodyczy wykręca, stanik pożyczamy od młodszej siostry albo szukamy po całym mieście, bo gdzie nie wejdziesz "alfabet miseczek kończy się u nas na literze D". Na tym oczywiście nie poprzestajemy. Książki połykamy albo wypychamy nimi pudła w piwnicy, żeby pudła przypadkiem (albo nie daj Boże) się nie zniekształciły. A propos Boga. Do kościoła chodzimy, nie chodzimy albo zaglądamy do tych wybranych, żeby popodziwiać i wrzucić na Insta wyjątkowe #sklepienie krzyżowo-żebrowe. Różnimy się pięknie, jak lubią dzisiaj głosić rozmaite hasła albo tak normalnie i po prostu, bez pretensji do najmniejszej nad tym refleksji.\nI właśnie dlatego, że tak wiele nas dzieli, różni nas też to, jakimi ludźmi otaczamy się na co dzień. Z kim się przyjaźnimy, z kim sypiamy, za kim poszlibyśmy w ogień a z kim nie wyszlibyśmy nawet na papierosa. To z kolei uwarunkowane jest tym, jakie cechy cenimy w ludziach najbardziej i posiadaczy których z nich zapraszamy do swojego świata najchętniej, najczęściej i bez mrugnięcia okiem.\nZaskakująco dla mnie, wskazanie top pięciu (bo taką liczbę kapryśnie sobie narzuciłam i nie byłam później w stanie jej zmienić) cech charakteru, na podstawie których dopuszczam innych blisko, bliżej, czy wreszcie - najbliżej siebie, wcale nie było tak proste, jak wydawało mi się jeszcze kilkanaście linijek wcześniej. W efekcie poświęciłam na ten wpis znacznie więcej czasu niż planowałam. Niezaskakująco - nie sądzę, żebym w swoim wyborze była szczególnie oryginalna. Przykro mi, że zawiodę tym samym wszystkich oczekujących od tej notki wydobycia metodą odkrywkową charakterologicznych zawiłości nieznanych wcześniej światu. Biję się w piersi, posypuję głowem popiołem, a zainteresowanych zapraszam do wyznań poniżej.\nZ posiadaczami jakich cech jestem zatem w stanie zjeść beczkę soli albo przynajmniej wyrobioną wspólnymi siłami (a zapitą zbyt dużą ilością wina) pizzę?\nBez tego ani rusz. Sama jestem, delikatnie rzecz ujmując, totalnym wrażliwcem i przez to na kilometr wyczuwam pokrewieństwo podobnego odczuwania. Wystarczy mi wymiana z kimś kilku słów i spojrzeń, żeby stwierdzić, że nie jestem jedyną osobą, która zbyt często myśli o tym, co ktoś musiał poczuć, gdy całą swoją powłoką udawał, że nie czuł nic, która zapłacze przy filmach "Sweet November" albo "The Theory of Everything" (i całej masie innych, których wymienienie zajęłoby połowę wpisu) i która nadmiar rzeczy czy spraw odbiera zbyt personalnie. I mimo że niektóre elementy wrażliwości, a szczególnie nadwrażliwości, mogą być chwilami dokuczliwe (tak dla jednostki, jak i jej otoczenia), to i tak szukam w ludziach tej właśnie cechy. Żeby podobnie postrzegać, doceniać, zachwycać się i przeżywać. Bo wierzę, że tylko systematyczna wrażliwość na świat i drugiego człowieka trenuje nas w byciu dobrym sobą. Na pożytek swój i tych, co wokół.\nSzczerość nie jest prosta, szczególnie dzisiaj. Żyjemy w samym środku nafaszerowanej konsumpcją rzeczywistości, codziennie biorąc udział w wyścigu o wszystko. Siłą rzeczy opanowaliśmy do perfekcji sztukę sprzedaży samych siebie, a w zasadzie - tej naszej wersji, na którą jest akurat największy popyt. A żeby transakcja zakończyła się sukcesem, z nami osiągającymi swoje cele, przybieramy najróżniejsze maski. Rzygające tęczą, tumizwisające, usztywnione gorsetem ąę albo wchodzące w dupę. Bycie prawdziwym sobą, wyrażającym swoje szczere "ja", emocje i opinie na co dzień i niezależnie od okoliczności, staje się luksusem. Smutne to, ale i prawdziwe. Na szczęście nie niemożliwe. Jest jednak jeszcze jeden poważny problem ze szczerością. Łatwo można pomylić ją z chamstwem. Czyli wtedy, gdy spod przykrywki chęci bycia szczerym wylewa się komuś żółć, chęć pokazania swojej wyższości i dokopania komuś. A szczerość wcale nie musi być szorstka i ordynarna, nie dajmy się oszukać.\nNIezależnie od problemów i wyzwań na drodze "szczerość 2.0", mam szczęście znać wiele autentycznie szczerych osób. Bez skrępowania i uczucia wstydu mówiących o tym, że zazdroszczą, że im źle, że stać je na więcej. Otwarcie dumnych ze swoich sukcesów. Bez fałszu komplementujących innych i cieszących się ich dokonaniami. I bez ogórdek walących prosto z mostu, jeśli właśnie tego wymaga sytaucja. Cenię tych szczerych i prawdziwych ludzi najbardziej na świecie.\nHa, ha, ha. Ten punkt na liście moich top cech charakteru brzmi jak wyjęty z pierwszego lepszego anonsu towarzyskiego. "Marcel, sympatyczny i ciepły mężczyzna z dużym poczuciem humoru (ale bez humorów!), pozna...". Ha, ha, ha. Poczuciem humoru szasta się na lewo i na prawo, choć wcale nie jest ono powszechne. A szkoda, bo jest potrzebne. Bo siebie i świat powinno się trzymać na dystans, odpowiednio ironiczny. A wokół siebie trzymać ludzi z poczuciem humoru. Inaczej byłoby niewyobrażalnie nudno. Po prostu.\nAmbicja jest jak ptak, na którego skrzydłach można wzlecieć wysoko i zalecieć daleko. Z tą jedną różnicą, że ambicji nie da się podciąć skrzydeł i dlatego jest lepsza od ptaka (na zimę też nie odfruwa do ciepłych krajów, więc w ogóle jest lepsza do kwadratu). Bo ona albo jest, albo jej nie ma. A jeśli jest, nie można się jej pozbyć. Będzie wodziła za nos i nie pozwalała zasnąć do chwili, aż nie zrealizujemy tego, co sobie postanowiliśmy. Aż nie osiągniemy dużo, nie odniesiemy sukcesu i nie postawimy przed sobą kolejnego celu do realizacji, byle tylko nie trwać w zabójczym dla rozwoju miejscu. Obracanie się wśród ambitnych ludzi to szczęście, przywilej i +10 do motywacji, z których nie zamierzam rezygnować.\nBycie odpowiedzialnym brzmi najpoważniej ze wszystkich cech, które cenię u ludzi najbardziej. Bo odpowiedzialność to JEST poważna sprawa. Nie ma z nią żartów, nie może być na pół gwizdka, spóźniona albo na skróty. Przychodzi z wiekiem, chociaż nie zawsze z chwilą odebrania dowodu osobistego. Jest odpowiedzialność związana z własną osobą, czyli ta za siebie, swoje słowa i to, co robimy. No i ta druga, bardzo (jeśli nie najbardziej) istotna, bo angażująca w relację odpowiedzialności inną osobę, za którą jesteśmy, albo przynajmniej czujemy się, odpowiedzialni. Otaczanie się ludźmi odpowiedzialnymi jest dla mnie tak ważne, ponieważ za kluczowe w relacjach z drugą osobą uważam: zaufanie, świętość danego słowa, wspomnianą już wcześniej szczerość, zdolność dawania i ponoszenie konsekwencji własnych zachowań. A tak się składa, że moja definicja bycia odpowiedzialnym zawiera w sobie wszystko powyższe.\nA zatem wszyscy wrażliwi, szczerzy, z poczuciem humoru, ambitni i odpowiedzialni. Tak, to właśnie Was kupuję, bez względu na cenę. I dziękuję, że jesteście.\nA jakie cechy Ty cenisz w ludziach najbardziej?\nNic. Nie patrz tak, to stwierdzenie. A na potrzeby naszej romantycznej chwili sam na sam i Twojego ewentualnego niedowidzenia, będzie też drukowanymi. NIE SPOTYKA (I NIE SPOTKA) CIĘ W ŻYCIU NIC FAJNEGO. Mnie zresztą też nie.\nAno dlatego, że nie jesteś "pępkiem świata". (Dużo kosztowało mnie napisanie tego, ponieważ mam poważny problem ze słowem "pępek" - najzwyczajniej bardzo go nie lubię, nie podoba mi się i uważam, że jest brzydkie dla ucha, przez co unikam go bardziej niż ognia. A zatem doceń to, proszę.)\nBo oprócz Ciebie, życie musi obdzielić swoimi łaskami i podrapać po plecach jeszcze kilka miliardów innych ludzi. Najlepiej każdego dnia i za każdym razem w inny niepowtarzalny sposób, tak żeby nikomu się nie znudziło. A jeśli życie się zapomni, Ty napiszesz do niego rozżaloną wyboldowaną czcionką list otwarty, zaczynający się słowami "Nic fajnego...". Tymi samymi słowami, którymi byłeś tak zszokowany na początku tego tekstu.\nTo, że ani Ty, ani ja nie jesteśmy dla świata tą częścią jego ciała, której brzmienia tak nie lubię, jest wystarczającym powodem, żeby wziąć życie w swoje ręce (wśród fonetyki ludzkich członków, do kończyn wyjątkowo nic nie mam).\nWięc zamiast czekać, aż coś fajnego Cię spotka, spotkaj to samodzielnie. Wciskając się w - być może dawno nienoszone - ciuchy dobrego nastawienia, przejmując inicjatywę, biorąc byka za rogi, wychodząc ze swojej strefy komfortu albo przynajmniej z domu. Ale przede wszystkim - odpowiadając sobie na pytanie, co jest dla Ciebie fajne.\nPolonistki przestrzegały przed "fajnym" już dawno. Że to słowo-wytrych, nieeleganckie, językowa nowomoda i to z kategorii tej, dla której wybiegiem jest osiedlowy trzepak. Szczęśliwie nie jestem już ani uczennicą, ani nigdy nie zostałam polonistką i nic, co fajne nie jest mi obce. A fakt, że "wytrych", obracam w największą korzyść. Prostą fajnością otwieram niepostrzeżenie drzwi do dalszych porywów serca, uniesień ducha i nieudolnych podskoków. Od uśmiechu na spotkanie z czymś fajnym przechodzę do rozlewającej się po całym ciele radości. Codziennie odkrywam kolejną fajność życia i staram się ją drążyć. Ja. Sama. Aktywnie. Nie czekam, aż świat wokół zasypie mnie ochami i achami, gdy ja będę siedziała beczynnie z pogłębiającą się zmarchą na twarzy, na którą Vichy nie pomoże.\nZamiast zastanawiać się, co fajnego mogłoby mnie spotkać w życiu, staram się być w 100% świadoma tego, co ja mogę spotkać. W drodze do pracy, podczas nieplanowanego spotkania alboo na życiowym zakręcie. Chociaż nie pałam miłością do matematyki, umiejętność rozkładania szczęścia na czynniki pierwsze spędza mi sen z powiek nawet w tej chwili. Nazywanie tych czynników i tworzenie osobistego spisu rzeczy fajnych zajmuje kilka kolejnych chwil.\nFragment swojej listy zamieszczam poniżej:\nPrzeciąganie się w świeżo zmienionej pościeli.\nPochłanianie całą sobą, nie tylko wzrokiem, widoków i krajobrazów. Takich, które sprawiają, że chcesz być lepszą wersją siebie z dzisiaj.\nObejmowanie kogoś mocno-mocniej-najmocniej, tak, jakby trzymało się w ramionach cały świat.\nSączenie weekendowej kawy z zamkniętymi oczami.\nSpędzanie czasu z inspirującymi ludźmi, których głosy już na zawsze pozostaną w głowie.\nPoczucie dobrze spełnionego obowiązku.\nWystawianie twarzy do słońca, mocząc przy tym stopy w wodzie.\nEndorfinowy haj po treningu.\nPicie herbaty z miodem i cytryną pod kocem, gdy aktualnie czytana książka jest w zasięgu wzroku, a najlepiej - ręki.\nProste. Nieskomplikowane. Bez retuszu. Być może nieoryginalne. Moje.\nDetale w obrazie codziennej zagonionej rzeczywistości, które nagle i niepostrzeżenie stają się pierwszym życiowym planem.\nNo więc jeszcze raz. Co fajnego SPOTYKASZ w swoim życiu?\nBaśka wcale nie miała fajnego biustu. Miała za to najlepsze nogi, od zawsze i po samą szyję. Ze stylem bywała na bakier, a z jej ust wypływał nierzadko potok słów bez pozornego ładu i składu, w których człowiek gubił się totalnie i beznadziejnie. Gubił się tak, że żegnał się już w myślach ze swoją matką, babką i Baśki fikusem benjamina na podłodze w salonie, życząc im wszystkim długiego i szczęśliwego życia, w którym Fiodor, ukochany kot Baśki i jej rodziny, zacznie wreszcie przypominać wszystkie inne udomowione koty tego świata i załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne w kuwecie. Bo dotychczas Fiodor zwykł adorować swoim moczem, i to w najlepszym wypadku, kamienną donicę zamieszkaną przez fikusa, a odpowiednio wcześniej sprowadzoną przez Baśkę z dalekiego południa. Południa miasta, oczywiście, bo Baśka nie uznawała wojaży transgranicznych (nie, nie pomogło nawet wejście Polski do UE i tłumaczenie, że granice państwowe to teraz w zasadzie formalność). Samolotu bała się panicznie, autobus nie spełniał warunków mimimum wymaganego komfortu, a wadą samochodu było to, że trzeba go było prowadzić albo przynajmniej – pozwolić na prowadzenie komuś innemu. Tu zaczynały się jednak schody, bo Baśka, mimo swojego mylącego imienia, cierpiała na zaawansowany syndrom Zosi (czy raczej Zofii, biorąc pod uwagę ponad czterty dychy na bladym karku Baśki) Samosi.\nKiedyś, dawno temu, kiedy Baśka nie była jeszcze taką Zośką, miała ponoć fajny biust. Tak przynajmniej twierdził Krzysiek, mający okazję – która przekształciła się nieco później w zdiagnozowaną i nieuleczalną, jak się okazało, przyjemność – oglądania biustu Baśki na co dzień. Widywali się (on i ten powtarzający się Baśki biust, oczywiście, bo sama Baśka nigdy nie raczyła nawet na Krzyśka spojrzeć) na basenie przy Inflanckiej, niemal codziennie przez co najmniej pięć długich lat, podczas których Baśka trenowała pływanie pod okiem jednego z najlepszych polskich trenerów. Na nieszczęście Krzyśka, trenerem był Julek (co to za imię dla faceta w ogóle?!), a Krzyśkowi przypadł w całym tym kiepskiej jakości Harlequinie epizod basenowego ratownika. Mimo więcej niż wystarczających zawodowych kwalifikacji, tony czytanych w wolnych od basenu chwilach książek i całkiem niezłej twarzy, Krzysiek nie miał jednak ani połowy naszprycowanej klaty Julka, ani jednej piątej jego bajery, przez co był jedynie samym sobą. Patrzącym co dzień, jak „aż Julek” pożera Baśkę wzrokiem od chwili, gdy ta wychodziła z damskiej przebieralni, żeby w trakcie treningów dotykać jej częściej niż wymagała tego konieczność nauki najlepszej techniki pływania kraulem, a kończyć na robieniu sobie dobrze pod męskim prysznicem. Krzysiek widział to nie raz, aż w końcu przyzwyczaił się nawet do widoku imponujących rozmiarów penisa niczym nieskrępowanego Julka na tyle, że pewnego dnia nie widząc go pod prysznicem po skończonym wieczornym Baśki treningu, poważnie się zaniepokoił. Niepokój ustąpił miejsca jeszcze głębszemu wewnętrznemu poruszeniu, gdy przez nieco zaparowaną basenową szybę Krzysiek rozpoznał jaskrawo czerwony płaszcz Baśki i kładące się na nim potężnym poprzecznym cieniem łapsko. Wtedy stało się już jasne, że Baśki biust i Krzyśka penis będą przygotowywać się do najbliższeej pływackiej olimpiady, nurkując tej nocy pod jedną wspólną kołdrą.\nBiust Baśki powiększał się podczas dwóch kolejnych, zaskakująco szybko po sobie następujących, ciąż, żeby następnie spektakularnie się pomniejszyć. W międzyczasie zdążył pokryć się siateczką rozstępów i wykarmić dwoje ssaków różnej płci, co drugi weekend i od święta ogrzewając swoim ciepłem nie tak już łapczywego, ale za to nie do poznania zmienionego, Julka. Tego samego, który jeszcze nie tak dawno obsypywał Baśkę tanimi, ale jednak, komplementami, a teraz szczytem jego możliwości stało się stwierdzenie, że herbata jest dobra taka, jaką ją Baśka podała i wyjątkowo dzisiaj nie za gorzka. I że w sumie to Baśka wygląda nawet lepiej od Anki, jakby im się obu z bliska przyjrzeć. Baśka wolała jednak nie myśleć zbyt często o tym, z jak bliska Julek się Ance przyglądał i czy zdarzało mu się patrzeć jej w oczy wtedy, gdy w nią wchodził, po tym, gdy zbyt często w niewyjaśnionych bliżej okolicznościach zostawiał Baśkę z dwójką dzieci przy nodze i wychodził z własnego domu. Jeszcze nie tak dawno myślała o tym całkiem sporo, ale nie doprowadziło jej to donikąd. No, może poza morzem wylanych niepotrzebnie łez, w których pływała przy wyłączonym w łazience świetle, tak, jak kiedyś pływała pod aureolą dających po oczach jarzeniówek ukochanym kraulem. No, może nie do końca tak samo. Bo w swoich połykanych na poszarpanym wdechu łzach zdarzało jej się topić, co na basenie nie zdarzyło się nigdy. Bez sensu to wszystko, ale myślenie z pewnością nie nada temu przecież sensu. Ani tego sprzed lat, ani żadnego innego.\nBiust Baśki w nowym staniku, po raz pierwszy dobranym przez kobietę, która ma miarę kobiecych cycków w oczach („Bra-fi-te-rkę, mamo!” - poprawiała Baśkę dwudziestoletnia córka), wyglądał imponująco. Nigdy nie pomyślałaby, że te dwa, niegdyś tak wielofunkcyjne ni to melony, ni cholera wie, co – mogą aspirować do miseczki w rozmiarze D albo nawet E! E jak eureka, która najlepiej opisywała odkrycie dokonane przez Baśkę na nie takie jeszcze stare, ale przecież i nie najmłodsze już lata (w końcu to przecież ponad cztery dychy na bladym karku Baśki). Nie mniej imponująco niż sam jej biust w nowym karminowym (a oprócz tego czarnym, cielistym i pudrowo-różowym) staniku wyglądała sama Baśka, szykująca się na spotkanie z dawno niewidzianą koleżanką. Bo dopiero od niedawna, odkąd za namową dzieci - tych samych, które stały przy drzwiach uchwycone z dwóch stron jej jednej nogi, gdy tatuś wychodził posuwać Ankę – zdecydowała się go zostawić, Baśka zaczęła żyć pełną piersią (mimo że z początku nie była to jeszcze pierś ubrana przez jedną z najlepszych warszawskich brafiterek). Były spotkania, kobiety, wino i śpiew, a raczej – pisk. Rozmowy o mężczyznach również, ale tak na dobrą sprawę Baśka nie wiedziała nawet, że o mężczyznach można rozprawiać w liczbie mnogiej. I właśnie dlatego te ostatnie przychodziły Baśce bardzo mozolnie, bo „większość swojego życia” zmarnowała z Julkiem, który, jaki był, każdy widział. I ten sam każdy widział też, jaki stał się chwilę później. Ale to teraz bez znaczenia, bo Julek jest już zamkniętym rozdziałem.\nBiust Baśki unosił się i opadał na fotelu w teatrze, gdy zanosiła się ze śmiechu nad Fredrowską „Mąż i Żona”. Kiedy w trakcie przerwy poprawiała przed lustrem w szatni najpierw makijaż, a następnie ramiączko karminowego stanika pod bluzką, zobaczyła za swoimi plecami intensywnie wpatrującą się w nią postać. Przyjemnie obcą i dziwnie znajomą w jednym. Ostatnim, co Baśka zapamiętała, zanim nie zatopiła napotkanej twarzy w potoku swoich słów bez pozornego ładu i składu było to, że twarz ta, mimo upływu ponad dwudziestu lat, nadal była całkiem niezła.\nKrzysiek przez całe życie pamiętał jedno i to samo. Że co ma być, to będzie.\nCo minutę na świecie umiera ponad 100 osób.\nSheryl Sandberg updated her cover photo. Tym krótkim tekstem Facebook, jedno z pierwszych źródeł codziennej informacji, po raz kolejny poszerzył kilka dni temu moją wiedzę o wycinku świata i czyjegoś życia.\nPóźniej była ona i on, i ślubna fotografia. Perfekcyjna od zakochanego kosmyka jej włosów na twarzy po nieodróżnialną od koloru jego włosów, pewną swojego uczucia jarmułkę. Autentycznie piękna i pięknie autentyczna zarazem. Zoom na mające trwać po stare lata z wianuszkiem wnuków wokół fotela szczęście. Biel i czerń stroju, jin i jang, ja Ciebie a Ty mnie. Na zawsze, a przynajmniej dopóki śmierć nas nie rozłączy.\nChwilę poźniej tak bardzo niemogące być prawdą komentarze pod zdjęciem. Google search. David Goldberg, tech entrepreneur, died while exercising at Mexican resort. A więc to prawda. 47 lat.\nPssst, iskierka zgasła.\nNie wiem, dlaczego akurat COO Facebook'a i zdecydowanie za wczesna (jakby kiedykolwiek była odpowiednia i we właściwym czasie) śmierć jej męża zrobiły ze mną to, co zrobiły. Najpierw wstrząsnęły bez zmieszania od środka, a potem wrzuciły wszystko, co wokół w obróbkę slow motion. Końcowa scena to rozrzucone po podłodze myśli, które plątały się pod moimi nogami, a ja nie miałam dość siły/chęci/energii, żeby je pozbierać. Aż do teraz.\nO Sandberg wiem z powodu jej świetnego przemówienia w ramach TED i napisanej przez nią, a połkniętej przez mnie książki - "Lean In". Mimo wszystko, to nic więcej niż jedynie. O jej mężu dowiedziałam się dopiero podczas wspomnianej lektury - to jeszcze mniej niż jedynie, chociaż zdążyłam zanotować, że był niesamowitym człowiekiem, przyjacielem i tatą. I najlepszym partnerem (partnerstwo to słowo klucz w słowniku Sandberg i jej staraniach o odpowiednią pozycję kobiet w biznesie). Oprócz tego, jestem przecież na tyle duża, żeby wiedzieć, że czarna strona rzeczywistości nie omija najbardziej znanych/najmądrzejszych/najbogatszych/najpiękniejszych. Że dla chorób, nieszczęśliwych wypadków i śmierci, wszyscy bez wyjątku jesteśmy tacy sami. Nieznośnie równi i odrętwiająco bezsilni. Przezroczyści. Bez historii, teraźniejszości i przyszłości. Bez tony radości, którą wywoływaliśmy na twarzach najbliższych. Bez kilometrów starań na rzecz bycia najlepszą wersją siebie, dzień pod dniu lub od święta. Bez hektolitrów łez wylanych przez rodzinę i znajomych wtedy, gdy nas już nie ma. Bez niczego, co mogłoby odmienić nasze losy, te zapisane w przeznaczeniu albo będące przypadkiem.\nW stronę Sheryl Sandberg posyłam swoje myśli, jedyne, co mogę zrobić. Mimo że jest dla mnie kimś zupełnie obcym i zupełnie jedynie, to własnie świeża historia jej rodziny wywyłała lawinę aż. Aż tak dużego poruszenia. Aż tylu myśli. Aż takiego dyskomfortu, strachu i pewności jednocześnie.\nPoruszenie to nic innego jak zachwianie równowagi. Informacja o śmierci Davida Goldberga, nagła i niespodziewana, przyswojona pomiędzy porcją czegośtam na widelcu a łykiem wody, poruszyła mój wewnętrzny spokój, od jakiegoś czasu przyjemnie niezakłócony na diecie dobrych informacji i jeszcze lepszych wibracji.\nNiepozbierane myśli leżały na podłodze do dzisiaj, bo nie wiedziałam, od czego mam zacząć ich zbieranie, żeby w międzyczasie nie spowodować jeszcze większego bałaganu. Wreszcie się za nie zabrałam. Krok po kroku, powoli. Podnoszę z ziemi, przyglądam się i staram się nazwać uczucie towarzyszące spoglądaniu na każdą z nich z bliska. Jakoś idzie.\nUwierający dyskomfort na przemian ze ściskającym za gardło strachem. O wszystkich Moich. Bo świat bywa okrutny, życie nieprzewidywalne, a wszystko jest takie ulotne.\nNa koniec (i na szczęście) powolne ukojenie w ramionach narastającej pewności. Przypominanie sobie na głos życiowego status quo. Że jedyne, co pewne i na co mamy namacalny wpływ to doświadczane właśnie tu i właśnie teraz. A okresowe zachwiania równowagi, spokoju i komfortu mają służyć odświeżaniu sobie tej wiedzy i pewności, tak, żeby nie zapomnieć.\nUważaj. Bądź czujny. Wykorzystuj. Nie miej czarnych myśli, ale zawsze miej z tyłu głowy tą jedną.\nPoczątek 8 miesiąca. W krainie nieskażonej mięsem, z wyłączeniem ryb, spędziłam już ponad pół roku (o początkach, powodach, szczególnych motywacjach lub ich zupełnym braku przeczytacie tutaj). Dla jednych to dużo, dla innych nic, dla mnie - idealny moment na splecione z kilku luźnych myśli obserwacje i podsumowanie. Pierwsze albo pierwsze i ostatnie.\nKopernik był w błędzie, precz z heliocentryzmem. Prawda jest taka, że Ziemia kręci się wokół kotleta. Jedzenie mięsa jest zakorzenione w naszej świadomości głębiej niż Rów Mariański i niewiele wskazuje na możliwość zmiany w tym temacie. I nie chodzi tu nawet o Polskę, fortecę schabowego myślenia. Codziennie przekonuję się, że mimo coraz częstszego otwierania ludzkiej głowy i portfela na nowe, mięsocentryzm i tak trzyma się mocno. Jest religią uniwersalną, ponad państwowymi i kolorystycznymi podziałami. Oprócz mięsa, karmi się zdzwieniem. Prosty przykład. Oprócz większości stricte brytyjskiej, pracuję aktualnie z Chinką, Gambijką, kilkoma Hindusami i Malezyjczykiem. Za każdym razem, gdy - zupełnie przy okazji i mimochodem - wychodzi w rozmowie fakt mojej bezmięsności, powtarza się ten sam schemat. To, co przed sekundą przekazałam sama w formie stwierdzenia, powraca do mnie za chwilę pod postacią pytania. "NA PRAWDĘ (zastępowane czasem przez W OGÓLE) nie jesz mięsa?". No więc na głos powtarzam. A po cichu zaczynam dochodzić do wniosku, że jednym ze skutów ubocznych jedzenia mięsa jest chyba problem ze słuchem.\nŚwięta i wszystkie inne okoliczności sprzyjające rodzinnym spotkaniom to sprawdzian. Niepisemny test pamięci niejedzącego mięsa i tego, kto się na mięsie wychował (przede wszystkim pokolenia naszych dziadków). W ostatnich siedmiu miesiącach byłam poddawana testom kilkukrotnie, jednak najbardziej zapadły mi w pamięć te okołoświąteczne w wydaniu babci:\nBabcia: A co ty, Magdusia, mięsa OSTATNIO NIE JADŁAŚ?\nUkryty przekaz: To pewnie jakiś wybryk z tej Anglii, na pokaz. Pewnie zaraz się wnusiu zapomnisz i na polskiej ziemi obliżesz po pysznym babcinym schabiku.\nNie wyszło, pamiętałam, że mięsa nadal nie jem. Ale i tak punkt dla babci, sprytnie manipulującej użyciem czasu przeszłego.\nBabcia patrzy raz na mnie, raz na półmisek wędlin na środku stołu. Ping-pong. Czując, że zaraz coś się zadzieje, klaruję sytuację.\nJa: Babciu, wiesz, że nie jem mięsa.\nBabcia: No wiem, wiem. Ale dzisiaj przecież TEN JEDEN RAZ możesz zjeść, potem znów nie będziesz jadła.\nZnowu to samo, nie wykorzystałam swojej szansy. Wciąż mam "ten jeden raz" w zanadrzu, do wyciągnięcia z rękawa, gdyby mi się niejedzenie mięsa na kilka minut znudziło.\nMity, już nie tylko greckie, ale przede wszystkim polskie i pochodzące z komentarzowej otchłani internetu to skarbnica wiedzy o człowieku. Streszczenie tych najważniejszych uznałam za swoją powinność.\nNawet jeśli z jakiegoś powodu bardzo by człowiek chciał, to niejedzenia mięsa nie da się ukryć. Bo strajkując przeciwko temu jedynemu właściwemu pokarmowi, jest się przecież albo za chudym (niejedzenie mięsa to innymi słowy niejedzenie niczego, anokreksja czyli), albo za grubym (niejedzenie mięsa to innymi słowy jedzenie wszystkiego innego, z naciskiem na buły, kluchy i każdy inny róg węglowodanowej obfitości, którym biedny człowiek rekompensuje sobie braki jedynego słusznego źródła białka).\nObwody to oczywiście tylko jedno. Tych, którzy pochopnie wykluczyli ze swojej diety mięsne przysmaki spotykają i inne nieprzyjemności. Buntują się paznokcie, skóra i włosy, odpowiednio łamiąc się, szarzejąc i tracąc połysk. Człowiek traci też mięśnie i siły, więc o sportach (nawet w wydaniu rekreacyjnym) może jedynie porozmyślać, o ile na to starczy mu energii. Na koniec, zmęczona i na skraju wyczerpania jednostka nie znajduje ukojenia nawet we śnie, bo i ten dla bezmięsnego nie chce nadejść.\nJedyną nicią Ariadny pozostaje nawrócenie się na właściwy mięsny pokarm. Ja się nie nawróciłam, dlatego resztkami sił wypisuję bzdury.\nPoszerzenie kulinarnej wiedzy, otworzenie głowy i kubków smakowych. Tak opisałabym w kilku słowach to, co przyniosło mi pierwsze bezmięsne siedem miesięcy.\nKomosa ryżowa, bataty, jarmuż. To, co miałam w tym czasie w ustach po raz pierwszy, na stałe zagościło na cotygodniowej liście zakupów i zyskało swoje niezbywalne miejsce w kuchni.\nKasza jaglana, ciecierzyca, soczewica i soja. To, co zawsze mi smakowało, ale ginęło w gąszczu innych produktów (często tracąc w międzyczasie datę przydatności) stało się podstawą i głównym składnikiem. Placków, wegeburgerów, strączkowych pasztetów albo jednogarnkowych mieszanin w przypływie lenistwa.\nCzosnek, chilli, bazylia, kolendra, pietruszka. To, co było we mnie od zawsze, czyli potrzeba silnego aromatu, wzrosło o 100% odkąd nie jem mięsa. Zatem podlewam, zrywam, siekam i dodaję, marząc o tarasie z wydzieloną zielarską przestrzenią.\nJadłonomia, Tinned Tomatoes, Veggie Runners. Odkrycia zielonych miesięcy to rownież kolejne blogowe perełki (no, może oprócz strony Jadłonomii, którą znałam już wcześniej, chociaż nie robiłam z niej kiedyś tak aktywnego użytku). Czasami wkładam do garnka 100% tego, co znajdę w przepisach, innym razem szukam jedynie kierunku albo inspiracji, mocno doprawiając własnym instynktem i eksperymentami.\nNa bezmięsnym lądzie jest dobrze, lekko i zielono. Nie chce się stąd wracać. I w przeciewiństwie do urlopu - wcale nie trzeba.\nOdkąd pamiętam, zawsze lubiłam spędząć czas tylko ze sobą. Nie tracąc czasu na zamykanie oczu, zatrzaskiwać w ciągu dnia głowę. Jedynie (i aż) po to, żeby przez parę chwil poprzebywać sam na sam ze swoimi myślami. Wsłuchiwać się w nie z milczeniem na twarzy albo krzykiem w środku. Próbując dogonić te galopujące, dosiadać najróżniejsze. Wśród nich te ponure. Nie tak dawno, jeszcze kilka lat temu.\nKtóregoś dnia się zmęczyłam. Nagle i niespodziewanie, tak, jak znienacka potrafi wykipieć mleko. Nie zmęczyło mnie regularne zatapianie się w myślach, ale rozpaczliwe machanie rękami, żeby wydostać się na powierzchnię spod ciężaru szaroburych wizji oplatających głowę. Głowę, której ból przychodził w gratisie, niekoniecznie w spadku po nieprzespanej nocy. Czułam się zmęczona tym bardziej, że moje posępne myśli nie nosiły na plecach ani palących problemów Trzeciego Świata, ani zaczątków depresji (wtedy miałabym przynajmniej realny powód do siedzenia na podłodze ze wzrokiem wbitym w ścianę). Były raczej okresowym użalaniem się nad sobą. Nad tym, że stresowała mnie ówczesna praca, a jeszcze bardziej myśl, że miałabym ją wypowiedzieć (teraz się z tego śmieję, ale wtedy był to dla mnie autentyczny problem). Nad tym, że nie mogłam dopiąć spodni. Że odpisałam na smsa za wcześnie albo zbyt późno. I że tamto, tym podobne i wszystko inne też. Miałam dość.\nObrażona na samą siebie i na ponure tereny, gdzie zbyt często wynosiła mnie moja wewnętrzna emigracja, zaczęłam powoli segregować swoje myśli, zupełnie jak segreguje się śmieci. Te, które w swojej pozornej szarości mogły wnieść coś dobrego do mojego małego świata i zmienić obrót spraw, lądowały w myślowym recycling'u. Miały zostać przemielone ponownie następnego dnia i z innym wyrazem twarzy. Te natomiast, które - nawet w swojej błahości i trywialności - zatruwały moją głowę na dobre, realnie wpływając na samopoczucie, zaczęłam unicestwiać. Out. Wyrzucić, zamknąć śmietnik, a śmieci wynieść do kontenera, nie pozostawiając cienia szansy na grzebanie się w nich. Nie było łatwo, ale było. Było warto.\nBo wraz ze zmianą naszego nastawienia - ale taką prawdziwą i wynikającą z palącej potrzeby, a nie tylko z piątej strony nowego Cosmopolitan - świat wokół też się zmienia. Życie się uśmiecha i zamiast podstawiać nogę, wyciąga rękę, czasami nawet więcej niż jedną.\nOd jakiegoś czasu staram się nosić w głowie jedynie myśli w kolorze soczystej zieleni. Dzięki temu widzę wokół siebie świat odmierzany szklankami do połowy pełnymi. Przy swoich prawie -7 dioptriach, widzę go bardzo wyraźnie przez różowe okulary.\nCieszę się z małych chwil, które budują wielkie rzeczy. Łapię dobre momenty i oprawiam je w ramki. I nie mam dość.\nNie mam dość powtarzania sobie każdego dnia, że mam fajne życie i że jestem szczęśliwa. I jednocześnie mam gdzieś to, co inni sobie o tym myślą (bo wbrew pozorom, mogą myśleć różne rzeczy).\nNie mam dość mówienia (M-Ó-W-I-E-N-I-A) tym, których kocham, że ich kocham. Często, na głos, wyraźnie i wyraziście, żeby oprócz kochanych, zadowolić również wszystkie panie polonistki.\nNie mam dość uczenia się tego, jak można żyć fajnie, dobrze i mądrze. Każdego dnia.\nI Wy też nie miejcie.\nLuźne myśli o życiu w rozkroku.\nQuo vadis, trybiku, czyli o tym, że należy sobie u...\nO poziomie zangielszczenia.\nCo fajnego spotyka Cię w życiu?\nZebrane z podłogi.\nZapiski z bezmięsnego lądu.\nNie mam dość.


RODO - Anchem\nAnchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie, ul. Międzyborska 23, 04-041 Warszawa, NIP: 5272699778, REGON: 146849854 jako administrator danych osobowych wdrożyła i stosuje odpowiednie środki techniczne i organizacyjne, by przetwarzanie danych odbywało się zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 119/1, wersja PL 4.5.2016 ) oraz ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 1997 nr 133 poz. 883 późn. zm.).\nW celu ułatwienia wykonania Państwa uprawnień to jest prawa dostępu do treści swoich danych oraz ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawa do przenoszenia danych, prawa do wniesienia sprzeciwu, prawa do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie zgody, we wszystkich sprawach związanych z przetwarzaniem Twoich danych osobowych przez Anchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. możesz skontaktować się pod dostępnym pod adresem e-mail: RODO@anchem.pl.\nJeżeli jesteś naszym klientem administratorem Twoich danych jest Anchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie, ul. Międzyborska 23, 04-041 Warszawa, NIP: 521 24 21 660, REGON: 012669165.\nWe wszystkich sprawach związanych z przetwarzaniem Twoich danych osobowych przez Anchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością możesz skontaktować się pod dostępnym pod adresem e-mail: RODO@anchem.pl.\ndostawcom usług zaopatrujących Anchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (m.in. dostawcom usług teleinformatycznych, firmom kurierskim i pocztowym),\ndostawcom usług wspierających Anchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w obszarze marketingowym (agencje reklamowe, firmy realizujące wysyłkę sms oraz e-mail);\ndostawcom usług prawnych i doradczych oraz wspierających Anchem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w dochodzeniu należnych roszczeń (w szczególności kancelariom prawnym, firmom windykacyjnym).


Laur Świętokrzyski 2017. Chęciny znowu w gronie najlepszych! - START - Gminny Portal Internetowy - Chęciny\nLaur Świętokrzyski 2017. Chęciny znowu w gronie najlepszych!\n28 kwietnia, podczas uroczystej gali w Centrum Kongresowym Targi Kielce po raz jedenasty w historii wręczono Nagrody Wojewody „Laur Świętokrzyski". Gmina Chęciny otrzymała nominację do Nagrody Wojewody w kategorii „Gmina Miejska” i tym samym znalazła się jako jedna z zaledwie pięciu gmin województwa świętokrzyskiego w zacnym gronie nominowanych.Nagroda Wojewody - Laur Świętokrzyski ma charakter honorowy. Nominowani i Laureaci tej nagrody nie otrzymują z tego tytułu jakichkolwiek gratyfikacji finansowych, ulg podatkowych, czy innych ułatwień w prowadzeniu działalności. Laureaci otrzymują dyplom i statuetkę od Wojewody i mają prawo używać we wszelkich materiałach firmowych i reklamowych tytuł „Laureat Nagrody Wojewody Laur Świętokrzyski".W XI edycji konkursu nominowano przedsiębiorstwa i osoby fizyczne w sześciu kategoriach: „Przedsiębiorstwo odpowiedzialne społecznie”, „Gmina miejska”, „Gmina wiejska”, „Człowiek Roku”, „Lider dobroczynności” oraz „Osiągnięcie sportowe roku 2016”. Przyznano też dwa Laury Specjalne. Wyniki trzymane były w ścisłej tajemnicy do ostatniej chwili. Statuetki i dyplomy wręczała laureatom jedensatsej edycji nagrody „Laur Świętokrzyski” wojewoda Agata Wojtyszek wraz z wicewojewodą Andrzejem Bętkowskim. Tuż przed ogłoszeniem wyników podkreślano, że już sama nominacja do „Laura Świętokrzyskiego” to wyróżnienie dla tych, którzy wnoszą wkład w rozwój i promocję regionu oraz przyczyniają się do budowania pozytywnego wizerunku ziemi świętokrzyskiej nie tylko w Polsce, ale i w Europie. - Ta nagroda to ogromny zaszczyt, ale również olbrzymia odpowiedzialność społeczna. Serdecznie Państwu za to dziękuję. To właśnie laureaci są regionalnymi liderami w swoich dziedzinach, wyznaczają nowatorskie trendy, hołdując zarazem lokalnej tradycji. My, mieszkańcy województwa świętokrzyskiego, jesteśmy dumni i darzymy szczególnym szacunkiem tak obywatelskie podejście do regionalnego patriotyzmu - mówiła wojewoda Agata Wojtyszek.Tegoroczna nominacja do nagrody „Laur Świętokrzyski” była już kolejną nominacją dla naszej Gminy. Kapituła Konkursu przyznała dla Chęcin tą nominację biorąc pod uwagę szybki i widoczny rozwój gminy, jej pozytywny wizerunek, realizowane inwestycje oraz umiejętność korzystania ze środków unijnych, w czym Gmina Chęciny jest jednym z liderów na arenie województwa. - Bardzo się cieszymy, że po raz kolejny doceniono nasze działania. Znalezienie się w tak ścisłym gronie najlepszych gmin województwa świętokrzyskiego to dla nas wielkie wyróżnienie. Tegoroczna nominacja potwierdza tylko, że po licznych sukcesach i wykonanym kroku milowym w kierunku rozwoju gminy, Chęciny nie osiadły na laurach. Poprzeczkę postawiliśmy sobie bardzo wysoko od samego początku i cieszę się, że udaje nam się trzymać ten poziom – podkreślał Burmistrz Gminy i Miasta Chęciny, Robert Jaworski podczas uroczystej gali.Agnieszka Olech Laur Świętokrzyski 2017. Chęciny znowu w gronie najlepszych! - galeria


Strony: 1 ... 631 632 \nAutor Wątek: Derki (Przeczytany 1873243 razy)\n« #18960 : Marzec 01, 2021, 10:20:00 »\nOk, w takim razie zamówię Horseware z klamrą.\nSzkoda, że ten model Bucas u nas odpadł.\n« #18961 : Marzec 13, 2021, 07:25:37 »\nCytat: faith Luty 18, 2021, 08:05:38\najś, odpisuję po prawie miesiącu, ale może się jeszcze komuś przyda. Nie wiem jaki krój ma 300g, ale imo ta 50g jest dosyć wąska w klacie i w łopatkach, w innych miejscach luźna i obszerna. Na moim gniadym niestety zbyt dobrze nie leży, uwierała go przy schylaniu i jedzeniu z ziemi, zsuwała się też trochę do tyłu. No i nam nie przypasowała podszewka (poliester z bawełną), mój gniady jednak woli derki śliskie od spodu. Dla porównania dobrze leżą na nim derki Bucas freedom oraz Horze nevada.\nMam nawet wrażenie, że ta z deca lepiej leżała założona na inną derkę w deszczowy dzień, niż sama bezpośrednio na koniu\n« #18962 : Marzec 21, 2021, 08:26:31 »\nGdzie mogę dostać dobre, mocne gumy do pasów między nogi.\nKiedyś kupiłam u siodlareniki i były super, ale nie widzę u nich na stronie\n« #18963 : Marzec 21, 2021, 13:06:11 »\nanetakajper, - caball robi super pasy do swoich derek i sprzedają też osobno\n« #18964 : Marzec 22, 2021, 10:04:17 »\nCytat: anetakajper Marzec 21, 2021, 08:26:31\n« #18965 : Marzec 22, 2021, 10:21:27 »\nco zakładacie teraz na konie? ja już zgłupiałam. w nocy -2 derka 150g a rano przy 1oC koń spocony. Całą zimę tak hulał i było idealnie.. Już nie wiem czy nic nie zakładać czy co robić. Mam wrażenie, że teraz koniowi cieplej niż w zimie mimo, że temperatura taka sama.\n« #18966 : Marzec 22, 2021, 11:42:49 »\nMój lekko już odrośnięty, w dość ciepłej stajni stoi w plandece na cienkim polarze i jest mu ok. Nic cieplejszego nie wchodzi w grę, zaraz się czochra.\n« #18967 : Marzec 22, 2021, 11:55:17 »\nMoje 2 ogolone , stoja 24h na dworze w 2 plandekach. W tym ta gorna z kapturem. Ale w dzien jak jest slonce to sciagam im jedna. reszta nie golona stoi w jednej plandece, ale tylko na noc.\n« #18968 : Marzec 22, 2021, 11:56:56 »\nMój zaboksowany kontuzyjnie, zimna stajnia, lekko odrośnięty w 200 gr stoi , tydzień temu przebrany z 250 tylko dlatego, że zmienialiśmy stajnię a derka była mocno brudna. Niegolona, ale derkowana od jesieni , 23 letnia Byśka łazi w 150 gr. Żadne się pod deką nie poci, wręcz rozważałam doubranie na moźne noce...\nTyle, że u nas przy + 10 stopniach i wietrze, odczuwalna jest pewnie w granicach - 5ciu\n« #18969 : Marzec 22, 2021, 11:58:44 »\nMój ciągle stoi w 200, spocony absolutnie nie jest, lekko ciepły. Ale on stoi w stajni, w której jest może 1-2 stopnie więcej niż na dworze. A nocki ciągle mocno zimne.\n« #18970 : Marzec 22, 2021, 13:13:16 »\nJa swojego ogoliłam w sobotę i zgoliłam garstkę włosów, a goliło się to tak wspaniale\nStoi w 300 + kaptur 100 i jest ciepły. Mam nadzieje że w tym tyg. ściągnę choć po jednej derce!\n« #18971 : Marzec 22, 2021, 13:17:18 »\nMój 300 gram bez kaptura, ale jest łysy od listopada, bo golę na 0.\nNie jest spocony, a ogólnie lubi się rozebrać jak jest mu za gorąco. Teraz o dziwo się nie rozbiera nic,a nic.\n« #18972 : Marzec 22, 2021, 13:35:31 »\nto chyba mój koń jest jakiś dziwny. Jutro chyba już całkiem ją rozbiorę i będzie latać na golasa.\n« #18973 : Marzec 22, 2021, 13:44:02 »\nMoj tez juz lata na golasa i jest wysoce ukontentowany\n« #18974 : Marzec 22, 2021, 18:56:12 »\n"Mój" niegolony stoi w setce i nie jest przegrzany, ale ogólnie jestem zachwycona tą derką, bo jest naprawdę oddychająca i utrzymuje go w stałej temperaturze niezależnie od tej na zewnątrz.\n« #18975 : Marzec 22, 2021, 21:46:06 »\nflygirl, - a co to za dera?\n« #18976 : Marzec 22, 2021, 22:10:09 »\nMój ogolony cały bez nóg i głowy, lekko odrośnięty stoi w plandece 0g na polarku bez kaptura. Boks angielski, cały dzień na padoku. Nie widzę, żeby marzł, zawsze jest ciepły. Także jestem trochę w szoku, że Wasze tak ciepło poubierane\n« #18977 : Marzec 23, 2021, 10:14:38 »\n« #18978 : Marzec 27, 2021, 23:12:17 »\nCzy kaptury bucasa pasują każdy do każdego modelu? W sensie czy wszystkie mają taki sam typ mocowania, ten na rzepy? Chodzi mi o wersje padokowe.\nEwentualnie jakaś alternatywa? Już pomijając cenę, to dostępność 14-21 dni jest co najmniej niefajna\n« #18979 : Marzec 28, 2021, 08:37:41 »\nfreya, jak na razie u mnie wszystkie kaptury pasują.\nZ innych na bank pasuje Premier Equine, ale dostępność wcale nie lepsza. Pasuje również weatherbeta Ale pl też słabo. Myślę że można dogadać się z cabalem i uszyją.\n« #18980 : Marzec 28, 2021, 12:31:13 »\nTo przeszukam jeszcze internety, a póki co odezwałam się do caballa (oby mnie uratowali), dzięki za podpowiedzi\n« #18981 : Kwiecień 07, 2021, 15:14:42 »\nMiał ktoś z Was do czynienia z derkami firmy Shires (ripstop 600 d) Szukam takiej na wiosnę bez kaptura co jak pada deszcz to nie przemoknie.\nMam weatherbeeta i mega sobie chwalę, ale nie ukrywam, że w Shires bardzo spodobał mi się pewien wzór\n« #18982 : Kwiecień 07, 2021, 17:19:21 »\nblysku, Shires 600D są całkiem przyzwoite jeśli chodzi o trwałość i nieprzemakalność. W mojej opinii dużo lepsze niż ładnie wyglądające, ale łatwo niszczące się Amigo Hero 600D. Shires wypadają też dość kuse i krótkie w porównaniu do np PE.\nPoniżej ten sam koń w derce Shires i PE- obydwie derki w rozmiarze 6’6\nShires Highlander 100g (600D):\nPE Titan 300g:\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 07, 2021, 17:27:52 wysłane przez czeggra1 » #link\n« #18983 : Kwiecień 07, 2021, 18:50:16 »\nczeggra1 myślisz, że z tej firmy się sprawdzi dla nas taka derka ? Niestety muszę mieć pewność, że nie będzie przemakać\n« #18984 : Kwiecień 07, 2021, 20:14:12 »\nNie wiem - ja nie mogę obiecać Ci takich rzeczy. Od tego jest producent . W UK się sprawdzała u konia który wychodził na pastwisko na każdą pogodę. Pamiętam też, że tarzając się w błocie potrafił się upanierować pod derką na zadzie, a w takiej PE nie.\n« #18985 : Kwiecień 07, 2021, 23:25:50 »\nczeggra1 wezmę pod uwagę Twoją opinię. Dzięki\n« #18986 : Kwiecień 16, 2021, 08:30:16 »\nHilfe - muszę na cito nabyć plandekę z kapturem - do tej pory celowałam w Bucasy i Horseware, bo przynajmniej miałam pewność, że wytrzymują w deszczu.\nCzy ktoś może coś napisać o doświadczeniach z Horseware MIO a Bucasem\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 16, 2021, 08:31:57 wysłane przez bjooork » #link\n« #18987 : Kwiecień 16, 2021, 17:06:53 »\nbjoork, mam trochę doświadczenia w użytkowaniu przeróżnych derek Horseware. Mio na moich koniach żyje tylko kilka dni, albo i krócej - drą w strzępy. Mio będzie się pewnie lepiej sprawować na koniu, który jest padokowany w pojedynkę i nie włazi w krzaki. Tak samo jak Mio, nie mogę również polecić Hero. Trudno mi powiedzieć coś o nieprzemakalności, bo zanim spadł deszcz to moje konie je porwały .\nZ Horseware, z tych nie ultra drogich modeli, z tej średniej półki to u mnie dobrze sprawowała się plandeka Amigo Bravo 1200d. Przeżyła bez dziur, nie przemakając, dobrych kilka lat.\nPo Rhino spodziewałabym się większej pancerności w użytkowaniu, ale leży na koniu super i nie przemakała łatwo. Z Rambo mam tylko przeróżne coolery i mucha nie siada - są suuuper.