-\tNie? - Zaśmiała się cichutko. - Nawet jeśli jeszcze nie, to jesteś na najlepszej drodze. Nie miałeś serca go zo¬stawić. Wiem o wszystkim, co robiłeś, znam każdy twój krok. Każdy... -\tJakim cudem?! -\tMam swoich informatorów... Nie potrafiłeś zostawić Henry'ego nawet wtedy, gdy zasnął. Nie mogłeś znieść my¬śli, że go zawiedziesz, jeśli się przypadkiem obudzi, a ciebie nie będzie, prawda? Do tej pory broniłeś się przed miłością. Wolisz się do nikogo nie przywiązywać. Zmieniasz kobiety jak rękawiczki. Ale z Henrym jest inaczej. Jego nie możesz rzucić z lęku czy niechęci przed uwikłaniem się w coś po¬ ważniejszego. Dlatego on cię wyleczy z uciekania przed uczuciem. Nie możesz przez całe życie uciekać. Mark oniemiał na dobrą chwilę. -\tA czy tobie nie przyszło do głowy, że ja wcale nie chcę się zmieniać? Jest mi dobrze tak, jak jest. -\tTaak? Nie chcesz kochać? -\tNie! -\tI nie chcesz być kochany? -\tNie! -\tI nie dostałeś fioła na punkcie swojego małego bratanka? -\tNie! -\tŁżesz, aż się kurzy - skwitowała spokojnie. finanse gazeta prawna Mark wciąż zaciskał dłonie na jej ramionach. Dzieliły ich centymetry, lecz Tammy patrzyła na niego z takim opa¬nowaniem, jakby znajdowała się w przeciwległym kącie po-koju. Dla dobra dziecka nie mogła ulegać emocjom. Zdra¬dzały ją jedynie rumieńce na policzkach. -\tNie pozwolę ci się wycofać - oznajmiła. – Potrzebuję twojej pomocy. Wychowałam moją siostrę praktycznie sa¬modzielnie, a ona odwróciła się ode mnie i złamała mi ser¬ce. Gdzieś popełniłam błąd. To samo mogłoby się przydarzyć, gdybym samodzielnie wychowywała Henry'ego. Tym razem wolę się zabezpieczyć. Przyglądał się jej badawczo. -\tTy się boisz! - odkrył nagle. Tammy drgnęła, lecz nie odwróciła wzroku. -\tTak - przyznała. - Tak samo jak ty boję się ryzyka zwią¬zanego z budowaniem relacji z drugą osobą. Ale ja przynaj¬mniej się do tego przyznaję i próbuję coś z tym zrobić! -\tZmuszając mnie... -\tNikt cię do tego nie zmusza, oprócz twojego własnego serca. Mogłeś dziś sto razy odejść, zostawiając Henry'ego z panią Burchett. Kto ci bronił? Strategiczne sektory i spółki w Polsce. Czy muszą być państwowe i nierentowne? ,- Ty! - odparł impulsywnie. -\tJa? - Zaśmiała się tym swoim perlistym śmiechem, który lubił coraz bardziej. -\tTak, ty! Jesteś niemożliwa! W życiu nie spotkałem kobiety równie upartej, nieobliczalnej, nieodpowiednio ubranej... -\tO, przepraszam! Ubieram się całkiem odpowiednio. Tyle tylko, że to miejsce nie jest odpowiednie dla mnie. Zirytował się. -\tOwszem, jest! To, że mówisz potoczną angielszczyzną i chodzisz po drzewach, nie ma nic do rzeczy. Jesteś naj¬bliższą krewną księcia. -\tAle samą księżną nie jestem. Jeśli odczuwasz brak takiej kobiety, zaproś z powrotem Ingrid. Aż ją skręca... -\tIngrid? Niech idzie do diabła! - wybuchnął. -\tAż tak źle to jej nie życzę - powiedziała powoli Tam¬my. - Po co miałabym to robić? Zapadła cisza, a panujące między nimi napięcie stało się nie do zniesienia. Dawno już minęła pora rozpoczę¬cia kolacji, lecz do salonu nikt nie wchodził. Dominik czekał za zamkniętymi drzwiami, przyklejając do nich ucho, co oczywiście było poniżej godności głównego kamerdynera - ale czego się nie robi dla dobra sprawy? Za nic w świecie nie wszedłby teraz do środka i nie przerwałby rozmowy. Teoretycznie nie było czego przerywać, ponieważ za drzwiami panowało milczenie. Tammy wpatrywała się w Marka błyszczącymi oczami, oczekując odpowiedzi na swoje pytanie, a on nie znajdował słów. Faktycznie, czemu miałaby źle życzyć Ingrid albo ja¬kiejkolwiek innej kobiecie? Żadna nie mogła z nią rywali¬zować, żadna nie mogła się z nią równać, pomyślał. Uświadomił sobie, że wciąż trzyma ją za ramiona, a Tammy wcale nie próbuje odsunąć się od niego. W końcu był tylko człowiekiem... Mężczyzną. Przyciągnął ją do siebie i pocałował. ROZDZIAŁ DZIESIĄTY Oczywiście pocałował ją z powodu furii, a nie z namięt¬ności. Chciał ją ukarać i udowodnić jej, że nie powinni mie¬szkać razem, wychowując Henry'ego na zmianę, ponieważ to nie może się udać. Przez nią! To ona doprowadza go do szaleństwa. Jej uśmiech, jej zapach, jej bliskość... Tak za¬chwycająca istota tuż pod ręką i niedostępna! Granica między miłością a nienawiścią czasem wydaje się tak cienka... Jeszcze przed paroma godzinami Mark nie zdawał sobie z tego sprawy, ponieważ tak ekstremalne uczu¬cia były mu obce. W ogóle uczucia były mu obce. Zawsze nad sobą panował i nigdy nie pozwalał, by rzeczy wymknę¬ły mu się spod kontroli. Jednak w tej chwili nie miał pojęcia, co się z nim dzieje. Targały nim namiętności, których nie rozpoznawał. Miał wrażenie, jakby grunt usuwał mu się spod nóg, a cały do-tychczasowy świat walił się w gruzy. I nic już nie było pew¬ne, oprócz tego, że trzyma Tammy w ramionach, a ona pod¬daje się chętnie, jej piersi przylegają do jego torsu, jej usta rozchylają się jak płatki róży... Deklaracja CEEB Ta kobieta była jego połową - jego brakującą połową. Do tej pory nie miał o tym pojęcia, ale teraz stało się dla niego zupełnie jasne, że sam nie stanowił całości, dopiero z nią... Ta świadomość odmieniała wszystko. Tammy doświadczała czegoś równie zdumiewającego. Nie mogłaby przestać z zapamiętaniem całować Marka, na¬wet gdyby chciała - a wcale nie chciała. Jak mogłaby chcieć, skoro nagle wydało się jej to najnaturalniejszą rzeczą pod słońcem? Rozsądek mówił co innego, lecz Tammy nie słyszała już jego głosu, porwana w wir szalonych emocji. Miała wrażenie, że wkracza w nowe życie, którego źródło ukryte jest w ciele Marka. Nagle przypomniał się jej werset z Szekspira: I tak mam odejść bez zaspokojenia? Zaspokojenie... Tak, to się musi stać, pomyślała w oszo¬łomieniu. Nieważne, co będzie potem. Nieważne, czy w ogóle będzie jakieś potem. Otwierał się przed nią świat zmysłowych doznań, dotąd nieznany. I chciała tam wejść właśnie z nim, choć nazywano go kobieciarzem, choć ją ostrzegano... Nie miała złudzeń. Rano nie będzie jej całował w ten sposób, nie przygarnie jej do siebie tak chciwie. Rano nie będzie już nic od niej chciał, a ona nie będzie mogła rościć sobie do niego żadnych praw. Wiedziała to doskonale i nie dbała o to zupełnie. Rano oznaczało perspektywę smutnej, przeraźliwie pu¬stej przyszłości, ale teraz... Teraz było teraz. Mark trzyma¬jący ją w ramionach. Jego wargi na jej ustach. Dotyk jego ciała. Ogień w jej żyłach. Tak, teraz, na tych krótkich kilka chwil, ten mężczyzna był jej domem, jej miejscem na ziemi. - Mark... - wyszeptała pomiędzy pocałunkami. W jej głosie brzmiała bezmierna czułość. Jej szept wy¬dawał się Markowi pieszczotą, niewypowiedzianie słodką i obiecującą. Zrozumiał, że Tammy nie prowadzi z nim żadnej gry, a jej reakcje nie są obliczone na wywołanie odpo¬wiedniego efektu, ale są najzupełniej szczere. Kobiety, z którymi spotykał się do tej pory, wiedziały doskonale, jakie zasady rządzą układem. Jemu zależało na atrakcyjnej i eleganckiej partnerce, im na statusie przyja¬ciółki księcia. Gdy zaczynały sobie zbyt dużo wyobrażać, Mark wycofywał się, lecz nigdy nie oznaczało to złamania czyjegoś serca. To były doświadczone, światowe kobiety, nieskłonne do sentymentów. Tym razem miał do czynienia z osobą zupełnie innego pokroju. Zatopił spojrzenie w błyszczących oczach Tammy i wyczytał w nich coś, czego nigdy dotąd nie widział - bez-brzeżną tkliwość i absolutne przyzwolenie na...\nPosted in: Bez kategorii Tagged: jaja kota, jak wygląda pierwszy raz, nowoczesne imiona dla chłopców,\nłowieka z sumieniem. Kogoś kto przyzna się do przyjęcia łapówki lub potwierdzi, że inni ją wzięli. Opowiedziała mu o wdowie Foster, która wychowywała opóźnionego w rozwoju czterdziestoletniego syna. Opisała spotkanie z człowiekiem, który na pytanie o tamtą sprawę zaczął płakać. - Kiedy próbowałam przycisnąć go bardziej, żeby uzyskać więcej informacji, jego żona poprosiła, bym wyszła. Później dowiedziałam się, że miesiąc po zakończeniu procesu Chrisa ten człowiek został ocalony od bankructwa. Cóż za zbieg okoliczności. Zjechała z autostrady i przejechała przez imponujące żelazne wrota. Ze ścian po obu stronach skrzydeł bramy spływały sztuczne wodospady, omywające sztuczny kamień z napisem „Rezydencja Lakeside", wykonanym z kutego żelaza. Nad sztucznym jeziorem mieściło się osiedle emerytów. Zbiornik wodny otoczony był szmaragdowym, osiemnastodołkowym polem golfowym. W zagajniku dębowym mieścił się klub wypoczynkowy, z basenem, nowocześnie wyposażoną siłownią, restauracją, barem i centrum rozrywki. Beck wiedział o tym, ponieważ wszystkie te udogodnienia wypisano białymi literami na dyskretnie umieszczonej zielonej tablicy informacyjnej. Działki rezydentów były niewielkie, ale zbudowane na nich domy wyglądały bardzo elegancko. Po całym idealnie zaplanowanym, nieskazitelnym kompleksie można się było poruszać wyłożonymi białym kamieniem ścieżkami. Sayre zaparkowała w pobliżu klubu, na miejscu przeznaczonym dla gości. Nie uczyniła jednak nic, aby wysiąść z samochodu. - Nienawidzę takich osiedli. Są takie sterylne. Wszyscy są tacy sami, każdy kolejny dzień przypomina poprzedni. Czy oni się nie nudzą? - Przynajmniej nie muszą się martwić o strajk pracowników. Sayre spojrzała na niego, - Więc ta plotka również była prawdziwa. - Niestety. - Opowiedz mi o tym. - Jest pewien facet, nazywa się Nielson. - Wspominano to nazwisko w salonie. Ty też wymieniłeś je przy ostatnim spotkaniu. Kim on jest? - Jest problemem dla firm takich, jak Hoyle Enterprises, - Najwyraźniej żona Billy'ego Paulika skontaktowała się z nim. - Z tego właśnie powodu Nielson wytoczył ciężką artylerię - powiedział Beck. - Zatrudnił związkowców, żeby urządzili pikietę i namówili naszych robotników do strajku. - To dobrze, - Zrobi się bardzo źle, Sayre. - Już jest bardzo źle. - Komuś stanie się przez to krzywda. Nie, nie mów tego - dodał szybko, widząc, że otwiera usta. - Zdaję sobie sprawę, że nie ma nic gorszego, niż to, co stało się z Billym, ale to był tragiczny wypadek. Strajk oznacza wojnę, - Mam nadzieję, że to wy przegracie. Beck roześmiał się z żalem. - Twoje życzenie może się spełnić. - Oparł głowę na zagłówku i spojrzał w górę, na gałęzie drzewa, pod którym zaparkowali, - To najbardziej nieodpowiedni moment. Danny umarł ...\nzaledwie tydzień temu, najprawdopodobniej zamordowany z zimną krwią. Rudy Harper ma cholerne problemy z odnalezieniem drania, który ma chętkę na posmakowanie krwi Hoyle'ów, a w tym samym czasie detektyw z tego samego wydziału stawia wszystkie swoje pieniądze, że to Chris jest winny zbrodni. A teraz jeszcze ty pojawiasz się i znikasz w swoim czerwonym kabriolecie, przypominając ludziom, że to nie pierwszy raz Chris jest zamieszany w czyjąś śmierć. Posyłasz ciśnienie krwi Huffa do stratostery, pomagasz przeciwnej stronie w sporze o pracę i jeszcze to. - Co, to? Nie podnosząc głowy, spojrzał na nią z ukosa. - Cholernie ciężko trzymać mi się od ciebie z daleka. - Spojrzał na jej prawą nogę, wyglądającą spod sukienki podciągniętej wysoko ponad kolano. - Nie wiem, co jest gorsze: trzymać się z daleka i móc o tobie jedynie marzyć, czy też być blisko, widzieć cię i nie móc poddać się impulsowi. Oderwał wzrok od jej uda i przeniósł na twarz, która wydawała mu się nieco bezpieczniejszym terytorium. Buntownicze spojrzenie pozbawiło go złudzeń. - Pani Foster została przekupiona zestawem kina domowego, który „sprawia radość" jej niepełnosprawnemu synowi - powiedziała sztywno. - Mężczyzna, z którym rozmawiałam, sprzedał duszę, aby wyciągnąć się z długu. Siadając prosto, Beck westchnął. - Wiesz to na pewno? Możesz to udowodnić? - Nie. - Czy jesteś przekonana, że ci dwoje należeli do grupy, która głosowała za uniewinnieniem Chrisa? - Nie. Popatrzył na nią z wyrzutem. - Na potrzeby rozmowy uznajmy, że wdowa z opóźnionym w rozwoju synem i człowiek, który otarł się o bankructwo, przyjęli łapówkę w zamian za oddanie głosu na uniewinnienie Chrisa. Poczułaś się lepiej, przypominając im o ich postępku? Spojrzała w bok i mruknęła cicho. - Nie. - Czy to, że zmusiłaś ich do spojrzenia sobie samym w oczy, posłużyło czemuś dobremu, budującemu? - Nie - ucięła. - Wiem, do czego zmierzasz. - Więc po co zawracałaś głowę tym ludziom? Skoro chcesz walczyć z Huffem i Chrisem, dlaczego nie skonfrontujesz się bezpośrednio z nimi? - Dlaczego ty tego nie robisz? - odgryzła się. - A może nie chcesz usłyszeć prawdy o procesie Chrisa? Pewnie wolałbyś nie wiedzieć, że Huff przekupił sędziów przysięgłych, by jego synkowi upiekło się morderstwo. Nie mam racji? - Jeśli Huff zapłacił sędziom, to może po to, żeby Chris nie odpowiedział za przestępstwo, którego nie popełnił - odrzekł podniesionym głosem. - Ta twoja wendeta... - To nie żadna wendeta. - Zatem o co ci chodzi? - O uczciwość. Oni nie mają jej za grosz. Miałam nadzieję, że może... - przerwała. - Co? Zaczerpnęła powietrza i burknęła: - Że może ty jej masz choć odrobinę. Dlatego właśnie przywiozłam cię tutaj. - Kiwnęła głową w stronę rzędu domków stojących nad jeziorkiem. - Calvin McGraw mieszka w trzeciej willi z brzegu. Dziś rano zgodził się na rozmowę ze mną. Właściwie dopóki tu nie przybyłam, dziwiłam się, że nie miał nic przeciwko spotkaniu. Poruszył mnie jego wygląd. Od kiedy widziałam go po raz ostatni, bardzo się postarzał. - Wiek odbija się niekorzystnie na aparycji. - Myślę, że postarzał się najbardziej przez ostatnie trzy lata, od kiedy przekupił ławę przysięgłych, żeby Chrisa uwolniono od podejrzeń. Zżera go poczucie winy. - Przyznał to? - Owszem, Beck, zrobił to. Była to jego ostatnia wielka sprawa dla Hoyle Enterprises. Zatrudnił się wkrótce po tym, jak Huff przejął schedę po moim dziadku. Robił dla Huffa i przedsiębiorstwa dokładnie to, co ty teraz. Ostatnim zleceniem, jakie wykonał, zanim Huff wymienił go na kogoś młodszego i... - Jeszcze bardziej pozbawionego skrupułów? - Chciałam powiedzieć, bystrzejszego. Zmarszczył brwi sceptycznie, ale gestem poprosił, by mówiła dalej. - Po wyselekcjonowaniu ławników McGraw zajął się szukaniem ich czułych miejsc. - Na przykład opóźnionego w rozwoju syna. - Właśnie. - Spojrzała na kort tenisowy, gdzie dwie pary rozgrywały właśnie mecz, bez zbytniego entuzjazmu. - Bardzo to sprytne z twojej strony zapytać, czy poczułam się lepiej po rozmowie z tymi ludźmi. Pomimo najszczerszych zamiarów czuję się okropnie, zwłaszcza po wizycie u pani Foster. Nie winię jej, że skorzystała z okazji, by nieco polepszyć standard życia, nawet czymś tak bezsensownym jak telewizor. W jej sytuacji zrobiłabym to samo. Pani Foster nie działała z pobudek egoistycznych. Zrobiła to dla syna, którego kocha. - Spojrzała na Becka, a jej smutny uśmiech zmienił się w grymas obrzydzenia. - Calvin McGraw natomiast wykonywał za Huffa całą brudną robotę z najbardziej egoistycznych pobudek pod słońcem. Nie było w tym ani krzty szlachetności. Opuścił firmę Huffa ustawiony finansowo na całe życie. Mógł sobie pozwolić na zamieszkanie na takim osiedlu, jak to. Tyle że przeszłość nie daje mu spokoju. Ucieszył się, że może zrzucić ciężar z serca. W porannej rozmowie ze mną przyznał się do wszystkiego. Beck spoglądał na nią przez chwilę, a potem sięgnął do klamki. - Dobrze, wysłuchajmy tego, co ma do powiedzenia pan McGraw. Powędrowali ścieżką wzdłuż brzegu jeziora. Okna na pierwszym piętrze domu McGrawa udekorowane były żelaznymi kratami, wykutymi na wzór balkonów w Dzielnicy Francuskiej. Zdaniem Sayre, niezbyt udanie. Nacisnęła dzwonek i spojrzała w judasza. Drzwi otworzyła ta sama pielęgniarka, która przywitała ją tutaj dziś rano. Miała na sobie sztywny biały uniform i kwaśną minę. Rano rozpływała się w uśmiechach. Sayre nie mogła pojąć tej nagłej zmiany nastroju. - Witam znowu. - Dziś rano nie powiedziała mi pani, kim jest - odparła oskarżycielsko. - Przedstawiłam się z imienia i nazwiska. W odpowiedzi pielęgniarka burknęła coś z dezaprobatą. Świadoma tego, że Beck obserwuje rozgrywającą się scenkę, Sayre zebrała się w sobie. - Jak wspominałam przy pożegnaniu, chciałam przyprowadzić kogoś, kto życzyłby sobie porozmawiać z panem McGrawem. Czy możemy się z nim zobaczyć? - Tak, proszę pani - odpowiedziała sztywno pielęgniarka i cofnęła się, wpuszczając ich do domu. - Pan McGraw siedzi na werandzie, tak jak dzisiejszego poranka. - Dziękuję. Czy oczekuje naszej wizyty? - Tak sądzę. Sayre podziękowała pielęgniarce pomimo jej nieuprzejmości i gestem nakazała Beckowi iść za sobą. Przeszli przez przeładowany meblami korytarz i sprawiające podobne wrażenie pokoje. Oszklona weranda znajdowała się na tyłach domu, skąd widać było pole golfowe. Calvin McGraw siedział w tym samym fotelu, co podczas poprzedniej wizyty Sayre. Spoglądał na drzwi. Sayre uśmiechnęła się i wymówiła jego imię. Spojrzał na nią, jakby jej nie poznawał. Poczuła lekką niepewność. - Przyprowadziłam ze sobą Becka Merchanta. Czy to odpowiednia chwila na rozmowę? - Obawiam się, że nie, Sayre. - Z wiklinowego fotela z wysokim oparciem, które całkowicie skrywało siedzącego przed wzrokiem gości, podniósł się Chris. Odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy. - Beck powiedział mi, że się tu wybieracie i dzięki temu przypomniałem sobie, że ostatnio nieco zaniedbałem Calvina. Staram się go odwiedzać raz na jakiś czas. Sprawdzam, jak się czuje. Niestety, ostatnio nie radzi sobie najlepiej. Jego umysł raz działa, raz nie. Sama rozumiesz, tak to już jest, kiedy się ma alzheimera. Podszedł do starego człowieka i czule poklepał go po plecach. McGraw nawet nie mrugnął, po prostu wpatrywał się obojętnie w przestrzeń przed sobą. - Czasami nie pamięta nawet swoich własnych dzieci. Kiedy indziej twierdzi, że ma dziecko z siedemdziesięcioośmioletnią wdową z sąsiedztwa. W zeszłym tygodniu złapali go na taplaniu się nago w jeziorze. Aż dziw, że nie utonął. Następnego dnia obudził się w pełni władz umysłowych. Pokonał swoją pielęgniarkę w szachy, i to pięć razy. - ścisnął ramię starego prawnika, - Pomyśleć tylko, że kiedyś był tak elokwentny w sądzie. Umysł to stalowa pułapka. - Potrząsnął głową ze smutkiem. - Teraz biedny Calvin przez kilka dni z rzędu nie mówi ani słowa, a potem nagle paple jak najęty. Oczywiście, kompletnie bez sensu. Sayre oddychała coraz gwałtowniej i goręcej. Krew uderzyła jej do głowy. Czuła, że za chwilę zemdleje, ale jednocześnie była na granicy wybuchu. Mogła zignorować Chrisa. Po nim spodziewała się zdrady, ale nie po Becku. Jego nielojalność odczuła jak śmiertelną ranę. Zastawił na nią pułapkę i miał jeszcze czelność sprzedawać jej te słodkie gadki o pragnieniu i snach na jawie. Chciała wydrapać mu oczy za to, że zaufała mu choć tę odrobinę, za to, że pozwolił jej myśleć, iż nie jest może tak odrażający, jak mężczyźni, którym służył. - Ty skurwysynu - rzuciła w kierunku Becka. Był to mierny epitet w porównaniu z tym, co myślała o nim w rzeczywistości. Przecisnęła się obok niego, opuściła pozbawiony gustu pseudodom i pobiegła z powrotem do samochodu. Zanim dotarła na parking, zdążyła się zadyszeć, częściowo z upału, lecz głównie z wściekłości i upokorzenia. Gdy włożyła kluczyk do stacyjki, zauważyła, że dłoń krwawi. Zaciskała pięść tak mocno, że ząbki kluczyka przebiły skórę do krwi. 24 Clark Daly wyjechał do pracy dziesięć po dziesiątej. Pół godziny wcześniej, niż musiał, bo przecież fabryka była oddalona ledwie o pięć minut drogi od domu, a jego zmiana zaczynała się dopiero o jedenastej. Ale atmosfera w domu była tak wroga, że wolał czym prędzej znaleźć się w odlewni. Luce roztrząsała sprawę z Sayre. Kiedy za niego wychodziła, wiedziała, że kiedyś chodził z córką Hoyle'a i chociaż miało to miejsce za czasów licealnych, ich związek był bardzo poważny. Miejscowe plotkary dopilnowały, żeby poznała każdy pikantny szczegół tej historii. Poruszyła ten temat, kiedy jeszcze byli z Clarkiem na etapie randek. Nie szczędził jej wtedy szczegółów. ...\t[Read more...]\n-zapytała ciepło Róża. ...\n- Nie musieliśmy. Ale czasem tak bywa... Mały Książę opowiedział Róży o swoim spotkaniu z Lisem, który uczył go, jak być przyjacielem. Kiedy skończył, Róża długo milczała. Mały Książę też milczał i lekko gładził płatki Róży. ...\t[Read more...]


Lidl chwali się, ile płaci pracownikom. Kwoty mogą zaskakiwać | Gospodarka Pikio\nPikio Gospodarka Lidl chwali się, ile płaci pracownikom. Kwoty mogą zaskakiwać\nŹródło: Flickr/Paulien Osse\nLidl uchyla rąbka tajemnicy w kwestii zarobków swoich pracowników. To, czego możemy dowiedzieć się z ich raportu, jest dość zaskakujące. Proponowane stawki w ogóle nie pokrywają się z wyobrażeniami o pracy na kasie.\nLidl ewidentnie próbuje przeciwdziałać szkodliwym stereotypom, które powstały na temat tak zwanej "pracy na kasie". Niegdyś było to zajęcie, przed którym rodzice straszyli dzieci, posyłając je na studia. Jak wynika z najświeższego raportu sieciówki, te czasy to już przeszłość. Z informacji, które możemy tam znaleźć wynika, że kasjerów stać już na godne życie - w przeciwności do niektórych absolwentów szkół wyższych.\nLidl dementuje pogłoski o niewolniczej pracy\nNa temat pracy w supermarketach krąży wiele plotek. Ciężko zapomnieć historię pracowników Biedronki, którzy kilka lat temu skarżyli się, że ze względu na brak przerw i obciążające grafiki zmuszeni byli siedzieć za kasą w pampersach - bo po prostu nie mieli chwili, by udać się do łazienki.\nLidl prezentuje raport ze swojej działalności w latach 2017 - 2019. Zaszło tam wiele zmian. Ciekawi pewne przemieszczenie jeżeli chodzi o proporcje płci pracowników - tym razem to kobiety dominują supermarkety. W lutym 2019 roku Lidl zatrudniał na umowę o pracę 17561 osób, a w tym 13552 kobiet i zaledwie 4009 mężczyzn. Większość pracowników supermarketu mieści się w przedziale wiekowym od 30 do 50 lat. Najmłodszy pracownik to 18-latek, najstarszy natomiast jest o 50 lat od niego starszy.\nW Lidlu 70% stanowisk menedżerskich obsadzają kobiety. Supermarket chwali się tym, że około 50% awansów przeprowadzanych jest wewnętrznie, co znaczy, że zaczynając tam pracę mamy stosunkowo wysokie szanse wspięcia się wyżej w hierarchii. Najbardziej liczy się doświadczenie zebrane w firmie.\n- Gwarantujemy wszystkim naszym pracownikom umowę o pracę. Czas oraz warunki pracy organizujemy w taki sposób, aby umożliwić pracownikom w jak najwyższym stopniu łączenie życia zawodowego z prywatnym - donosi w raporcie Lidl.\nIle więc wynoszą zarobki przeciętnego pracownika Lidla? To oczywiście zależy od stanowiska.\n- Nowy pracownik sklepu otrzymuje od 3100 do 3850 zł brutto. Po dwóch latach jego wynagrodzenie wzrasta do 3450 zł brutto w małych miejscowościach i do 4350 zł brutto w aglomeracjach - informuje w raporcie popularny supermarket.\nlidl praca zarobki Wprost


Całkowita kwota do zapłaty 24 265,04 zł\nMiesięczna rata 505,52 zł\nProwizja 9,80 %\nCałkowita kwota do zapłaty 23 295,79 zł\nMiesięczna rata 485,62 zł\nProwizja 4,99 %\nCałkowita kwota do zapłaty 25 359 zł\nMiesięczna rata 495,80 zł\nProwizja 7,80 %\nŚwiąteczno-noworoczna gorączka w pełni. Szukamy prezentów dla bliskich, przygotowujemy nasze spiżarnie na Święta i planujemy zimowe wyjazdy. Niektórzy, by sfinansować te wydatki, sięgają po kredyty, niestety, nie wszystkie oferty są korzystne. Które produkty będą opłacalne w grudniu? Sprawdziliśmy to!\nPod koniec listopada zgłosił się do nas pan Marek z pytaniem o to, który bank pożyczy mu w grudniu 20 000 zł na najkorzystniejszych warunkach. Postawił nam jednak dwa warunki. Zależało mu na kredycie ze stałym oprocentowaniem i najlepiej bez konieczności zakładania konta. Wspomniał też o tym, że spłatę rat chciałby zacząć dopiero za kilka miesięcy.\nPoprosiliśmy banki o przygotowanie kalkulacji dla kredytu w wysokości 20 000 zł z ratami rozłożonymi na 48 miesięcy. Kredytobiorcą jest osoba z miesięcznymi dochodami netto w wysokości 4 700 zł uzyskiwanymi z umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony.\nSzukając najkorzystniejszej oferty dla pana Marka, wzięliśmy pod uwagę aż pięć parametrów:\nwysokość raty − przyznaliśmy bankom proporcjonalnie od 0 do 4 pkt,\nNajdroższy kredyt otrzymał 0 pkt, najtańszy 4 pkt. Punktacja w tym przypadku była odwrotnie proporcjonalna do wysokości raty.\nstałe oprocentowanie – przyznaliśmy bankom za to 1,5 lub 0 pkt,\nBank, który oferował kredyt ze stałym oprocentowaniem, otrzymał 1,5 pkt, ten który nie – 0 pkt.\nminimum trzymiesięczną karencję w spłacie kredytu − przyznaliśmy bankom za to 1,5 lub 0 pkt,\nBank, który oferował kredyt z karencją, otrzymał 1,5 pkt, ten który nie – 0 pkt.\nwymóg otworzenia konta osobistego – przyznaliśmy bankom za to 1,5 lub 0 pkt,\nBank, który oferował kredyt bez konieczności otwierania ROR, otrzymał 1,5 pkt, ten który nie – 0 pkt.\nobowiązkowe ubezpieczenie – przyznaliśmy bankom za to 1,5 lub 0 pkt,\nBank, który oferował kredyt bez obowiązkowego ubezpieczenia, otrzymał 1,5 pkt, ten który nie – 0 pkt.\nW naszym rankingu porównaliśmy tylko oferty dla klienta zewnętrznego, tzn. niekorzystającego dotychczas z kredytu gotówkowego, ratalnego czy karty kredytowej w banku kredytodawcy.\nNajlepsze kredyty gotówkowe dla klientów zewnętrznych\nNajkorzystniejsze oferty otrzymaliśmy od Santander Consumer Banku, BZ WBK i Banku Millennium.\nOferta kredytu gotówkowego Santander Consumer Banku zdeklasowała pozostałe, zdobywając w sumie 8,84 pkt, z czego:\n2,84 pkt za wysokość raty,\n1,50 pkt za stałe oprocentowanie,\n1,50 pkt za karencję w spłacie raty,\n1,50 pkt za brak wymogu założenia konta osobistego,\n1,50 pkt za brak ubezpieczenia obowiązkowego.\nPan Marek, pożyczając 20 000 zł na cztery lata, będzie co miesiąc oddawał bankowi 505,52 zł, a pierwszą ratę zapłaci dopiero w marcu 2018 r. Oprocentowanie kredytu wyniesie 3,99 proc., a prowizja za jego udzielenie 9,80 proc.\nOferta kredytu gotówkowego BZ WBK jest prawie tak samo dobra. Bank uplasował się na drugim miejscu, zdobywając 8,43 pkt, z czego:\n3,93 pkt za wysokość raty,\n0 pkt za wymogu założenia konta osobistego,\nPan Marek pożyczając 20 000 zł na cztery lata, będzie co miesiąc oddawał bankowi 485,62 zł, a pierwszą ratę zapłaci dopiero w marcu 2018 r. Oprocentowanie kredytu wynosi 4,99 proc., a prowizja za jego udzielenie 4,99 proc.\nKredyt gotówkowy Banku Millennium uplasował się na trzecim miejscu, zdobywając w sumie 7,88 pkt, z czego:\n3,38 pkt za wysokość raty,\n0 pkt za brak karencji w spłacie raty,\nPan Marek pożyczając 20 000 zł na cztery lata, będzie co miesiąc oddawał bankowi 495,80 zł, a pierwszą ratę zapłaci dopiero w marcu 2018 r. Oprocentowanie kredytu wynosi 8,80 proc., a prowizja za jego udzielenie 7,80 proc.\nW sumie porównaliśmy 15 ofert kredytów gotówkowych. Dziewięć banków zaoferowało kredyt ze stałym oprocentowaniem, trzy z karencją w spłacie raty, w jednym banku wymagane było założenie konta osobistego i w jednym ubezpieczenie było obowiązkowe. Dla Pana Marka najkorzystniejsza okazała się oferta Santander Consumer Banku, a jaka będzie najkorzystniejsza dla Ciebie? Zajrzyj do naszej tabeli z ofertami wszystkich banków!\nŹródło obrazka: Fotolia.com


Wellbeing po swojemu\nChcesz zadbać o wellbeing swoich pracowników, ale nie masz na to pomysłu i budżetu? Przygotowałyśmy kurs online na ten temat! Aktualnie kurs nie jest w sprzedaży. Jak tylko kurs wróci na rynek - damy Ci znać!\nTymczasem zapisz się na nasz merytoryczny mailing i co tydzień o trzymuj praktyczne wskazówki o wdrażaniu wellbeingu!\nDołącz do mailingu i wdrażaj wellbeing po swojemu >>\nZadbaj o pracowników po swojemu!\nJeżeli jesteś HR-owcem i chcesz zadbać o swoich ludzi, ale szukasz podpowiedzi:\njakich argumentów użyć, aby przekonać Zarząd,\njak zbadać potrzeby pracowników,\njak budować zaangażowanie pracowników w inicjatywy HR,\njak najlepiej komunikować działania wellbeing,\njak stworzyć optymalną strategię wellbeing,\njak wspierać pracowników z zakresu mental health,\njak mierzyć wszelkie inicjatywy HR,\n... a to wszystko samodzielnie, bez zewnętrznych konsultantów i przy mocno ograniczonym budżecie, to zapisz się na listę mailingową i regularnie otrzymuj od nas praktyczne podpowiedzi jak działać.\nJak nasz kurs online wróci na rynek - damy Ci od razu znać! :)\nZadbaj o swoich ludzi i wdrażaj wellbeing po swojemu >>\nNazywam się Ewa Ułamek i jestem współzałożycielką Well.hr, czyli pierwszej w Polsce bazy pracoumilaczy oraz centrum wiedzy o wellbeingu. Mam 12 letnie doświadczenie w projektach z zakresu budowania zaangażowania, wellbeingu i employer brandingu. Doświadczenie budowałam jako praktyk pracując w wewnętrznym dziale HR, jako HR Business Partner i wreszcie jako konsultant współpracując zarówno z dużymi międzynarodowymi organizacjami, jak i lokalnymi firmami rodzinnymi. Zawsze na pierwszym miejscu stawiam potrzeby biznesowe, unikam przerostu formy nad treścią i całym sercem wspieram działania niskobudżetowe.\nWspólnie z Joasią i Magdą (jako twórczynie Well.hr) wspieramy pracodawców w tworzeniu lepszych miejsc pracy. Regularnie publikujemy raporty wellbeingowe, prowadzimy szkolenia, wyzwania oraz organizujemy darmowe webinaria dla HR-owców.\nPrywatnie jestem mamą 3 letniej Zuzi, amatorką jeździectwa i fanką brownie z malinami.\nDołącz do mailingu >>\n"Wellbeing po swojemu" jest dla osób, które:\nchcą wdrażać wellbeing w swojej organizacji, ale potrzebują inspiracji i praktycznych podpowiedzi,\nznają swoją organizację i potrafią samodzielnie dopasować inspiracje i podpowiedzi do potrzeb swoich ludzi\nmyślą lub chcą myśleć o wellbeingu holistycznie (nie eventowo) i wierzą w konsekwencję i metodę małych kroków,\nnie mają budżetu na konsultantów zewnętrznych i chcą (lub muszą) samodzielnie zadbać o wellbeing pracowników,\nmają ustalony cel wellbeingowy, i dowolność w jego raealizacji,\ninteresują się miękkim HR i chcą się rozwijać szczególnie w obszarze wellbeing i employee engagement,\npracują w mniejszych firmach, gdzie nie ma działu HR, nie mają budżetu na konsultantów zewnętrznych, ale są świadome i chcą wspierać swoich pracowników,\nTo ja! Chcę spróbować! >>\nGwarantuję konkrety i praktyczne podejście\nZapisz się do naszego mailingu, a co tydzień otrzymasz konkretne podpowiedzi, inspiracje, dobre praktyki i ciekawostki ze świata wellbeingu. Grarantuję, że pomożemy Ci rozpocząć działanie, a to wszystko po swojemu, bez konsultanów i bez dodatkowego budżetu.\nPrzygotowałyśmy też kurs online dla wszystkich, którzy chcą wdrażać wellbeing do swojej organizacji. Właśnie trwa pierwsza edycja kursu i planujemy ruszyć z drugą edycją w październiku. Zapisz się na mailing i bądź na bieżąco z naszą ofertą:)\n... ale to nie wszystko! Każdy, kto zapisze się na nasz mailing otrzyma dostęp do\n3 mini e-booków z ciekawymi wellbeingowymi case studies firm\ntakich jak: PwC, PKN Orlen, BNP Paribas, L'oreal, Link4, Santander, Komapnia Piwowarska, E.Wedel, i inne!\nJeżeli jeszcze się zastanawiasz, to zobacz kilka opinii o newsletterze i po moich ostatnich webinariach. Również tutaj gwarantuję merytorykę na poziomie, energię i znak jakości Well.hr!\nW natłoku maili, newsletterów i zadań nie zawsze mam czas na obejrzenie wszystkich webinarów na które się zapisałam czy przeczytania wszystkich artykułów czy maili, ale bardzo zaciekawił mnie temat Twojego newslettera j jestem fanką przykładów i case study, więc tym bardziej ucieszyłam się na realne przykłady o urlopach z innych firm. Zresztą z tego co zauważyła, to nie wysyłasz nigdy jakiś pustych treści, zawsze jest jakieś „mięso” i konkrety. Także tak trzymaj!\n"Jesteś hipermerytoryczna. Hiperenergetyczna :) To wielka frajda i wielka przyjemność Cię słuchać i korzystać z Twojej wiedzy. Olbrzymia wartość dodana, zero lansu, same konkrety okraszone pięknym uśmiechem :D Wielkie dzięki !\nOpinia po Webinarze "Program Ambasadorski"\nUwielbiam Wasze webinary, są dla mnie cennym źródłem merytoryki i inspiracji! Zachęcają do tego aby zacząć działać:)\nJesteście TheBeściaki! Duży kawał dobrej roboty!\nOpinia po Mental Health Cahllenge\nRobicie takie wspaniałe i dobre rzeczy. Chciałam Wam bardzo za to podziękować. I za ogrom wiedzy którą dzięki Waszym publikacjom zdobywam! Pozdrawiam serdecznie,\nPewnie dostaniesz dzisiaj milion maili, ale musiałam napisać! Dziękuję bardzo za dzisiejsze spotkanie. To był jeden z najlepszych webinariów, w którym uczestniczyłam. Nie mogę się doczekać kolejnych! Bądźmy w kontakcie\nDołączam do mailingu >>


Dawro.pl - ogłoszenie - Lokal mieszkalny o pow. 122,50 m2\nLokal mieszkalny o pow. 122,50 m2\nPrzedmiot sprzedaży: Lokal mieszkalny o pow. 122,50 m2\nCena wywoławcza: 375 514,50\n7 października 2016 r. o godz. 13:45\nnieruchomości lokalowej położonej w miejscowości Kiełczów przy ul. Agrestowej 13/1 posiadająca założoną księgę wieczystą w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Oleśnicy nr KW WR1E/00088425/9 należąca do dłużnika.\nBudynek, w którym znajduje się wyceniany lokal mieszkalny został wybudowany w roku 2009. Jest on budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, 3-kondygnacyjnym. Budynek został zrealizowany w technologii tradycyjnej. W budynku znajdują się cztery lokale mieszkalne wielopoziomowe. Wyposażony w instalacje wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną, gazową, Co etażowe, wentylacyjna grawitacyjna. Lokal mieszkalny nr 1 o pow. użytkowej 122,50 m2, usytuowany na trzech kondygnacjach z ogrodem przydomowym do wyłącznego korzystania. Jest to lokal składający się z następujących pomieszczeń: czterech pokoi, aneksu kuchennego, dwóch łazienek, toalety, przedpokoju, hallu na piętrze, hallu na poddaszu. Okna pcv, podłogi wyłożone panelami podłogowymi, w kuchni i sanitariatach posadzki wyłożone terakotą. Udział lokalu we wspólnych częściach budynku i prawie własności gruntu – 2449/10000.\nNieruchomość oszacowana jest na kwotę: 500 686,00 zł.\nCena wywoławcza w powyższej licytacji wynosi 3/4 wartości oszacowania, tj. kwotę: 375 514,50 zł.\nPrzystępujący do licytacji zobowiązany jest złożyć rękojmię w wysokości jednej dziesiątej sumy oszacowania w kwocie 50 068,60 zł.


Cochise 118 - Recenzja - RockMagazyn.pl\nKartka w kalendarzu z datą 10 lutego jest istotna dla formacji Cochise. Z jednej strony dlatego, że to właśnie tego dnia okrągłe dziesięć lat temu w Białymstoku aktor i wokalista, Paweł Małaszyński postanowił spróbować swoich sił na polskiej scenie muzycznej. Efektem było założenie kapeli, która w bieżącym roku, właśnie 10 lutego wydała swój trzeci studyjny album "118". Spiesząc z wytłumaczeniem, liczbowy tytuł zdaje się nawiązywać do numerów pokoi hotelowych, w których w ostatnim czasie zatrzymywał się Małach podczas pracy zawodowej. Tam też miała powstać większość kompozycji znajdujących się na "118". Nawiązując do analogii z przeszłości, sześć lat po inauguracji działalności zespołu premiera pierwszej płyty "Still Alive" również miała miejsce 10 lutego. Czy numerologia, którą praktykują muzycy okazała się magiczna, sprawiając, że najnowszy produkt Cochise będzie dziełem zapamiętanym na lata? Po przesłuchaniu płyty stwierdzam, że może tak być, ale nie musi.\nOd samego początku słychać, że na albumie rządzić będą przesterowane brzmienia. W otwierającym numerze "Sweet Love Generation" witają nas gitarowe partie przypominające rodem dokonania takich tuzów jak Audioslave, czy Soundgarden. I choć jestem daleki od porównywania Małacha do klasy Chrisa Cornella, anglojęzyczny wokal utalentowanego polskiego aktora brzmi naprawdę solidnie i charakternie, czyli tak jak powinien prezentować się porządny front w rockowym graniu. Podobnie jest na "Destroy The Angels". Przez moment myślałem nawet, że riff prowadzący w utworze został skopiowany z "Outshined" zespołu Soundgarden, jednak po natychmiastowej weryfikacji podtrzymuję jedynie podobieństwo w kwestiach brzmieniowych. Muzycy z Cochise nie starają się być polskim odpowiednikiem amerykańskich formacji, co powinno spotkać się z aprobatą poszukiwaczy świeżości i nowoczesnego generowania dźwięków. Zaznaczone jest to wyraźnie na "Bleed", który za sprawą selektywności nadaje riffom przestrzeni. Wszystko to okraszone jest dodatkowo wampiryczną, żądną krwi wokalizą.\nChoć gang Małacha nie jest kapelą, która w znaczący sposób rewolucjonizuje nasz rodzimy rynek muzyczny, widać, że panowie stawiają na ciągły zespołowy rozwój. Nasycone latami 80. i wczesnym Guns N' Roses kompozycje jak "White Garden" oraz "Dead Love" potwierdzają tezę o ewolucji i rosnącej dojrzałości muzycznej, o których wspominają zresztą sami artyści pytani o najświeższe wydawnictwo. Niemniej, nie udało się im uniknąć paru potknięć. Podczas gdy Cochise w mocno przesterowanym i przestrzennym wydaniu prezentują nieokiełznaną brawurę w graniu nowoczesnego rocka ("Inside Of Me", "Dog In Blood"), o tyle ich delikatniejsza odsłona smakuje jak mętna, niedogotowana owsianka spożywana przez naburmuszone dziecko przed wyjściem do szkoły. "Beautiful" daleko do urody idealnej. Przewidywalny, prostacki wręcz numer nie porywa i raczej nie pomógłby Małaszyńskiemu w walce o tytuł Viva Najpiękniejsi. Podobnie sprawa ma się z "Part Of Me" oraz "Before You Sleep (for Jeremy)", w których bardziej postawiono na prostotę grania niż melodyczne frazy. O ile na dobitniejszym "Cold River" polska kapela przyjemnie przypomina Foo Fighters, o tyle w kwestii komponowania ballad porywających tłumy Cochise mogliby się sporo nauczyć od Dave'a Grohla. Nieciekawe, spokojniejsze brzmieniowo kompozycje stanowią tylko szare tło dla całości albumu (żeby uniknąć strasznego dla artysty słowa "zapychacze"). "118" zamyka "Little Witch", dzięki któremu w miły sposób budzą się wspomnienia o dogasających imprezach w zadymionych klubach muzycznych gdzieś o czwartej nad ranem.\nSłowem krótkiego podsumowania, trzeci studyjny album Cochise to płyta nowocześnie brzmiąca i dobrze zrealizowana w studio. Mogłaby być bardzo dobra, gdyby nie balladowe "smaczki". Jeśli patrzeć na nie z przymrużeniem oka lub też zwyczajnie nie zwracać na nie uwagi ma się wtedy do czynienia z produktem, w którym słychać niespożyte pokłady energii, spontaniczności i zapał do grania. A te mogą z powodzeniem rozbujać nawet najbardziej zatwardziałych wyznawców gitarowej muzy.


25kwiecień 2020 by Woźny Portalu No Comments\nJak zarobić na taniejącej ropie? Wtedy w historii rynek ropy naftowej i okazje inwestycyjne powiązane spośród nim stary zajęte wyłącznie dla inwestorów instytucjonalnych oraz potentatów z branży naftowej. Obecnie wszystek spośród nas bez wychodzenia w budynku ma zdolność zyskania na spacerach cen ropy naftowej za pośrednictwem platformy oil profit, a sytuacja, której właśnie jesteśmy świadkami, wydaje nam niepowtarzalną okazję do całych wpływów na tych spadkach ceny ropy naftowej.\nObecna rzecz na zbytu ropy naftowej\nCzas światowej epidemii koronawirusa, która wymaga rządy większości Państw do nałożenia restrykcji, powiązanych z przepływem granicznym pracowników i produktów spowodowała, iż istniejemy świadkami niebagatelnej rzeczy na zbytu ropy WTI. Zbyt wysoka podaż, a co za tym idzie maksymalne wykorzystanie powierzchni magazynowania ropy naftowej, a jednocześnie niedostateczna reakcja producentów ropy na świecie sprawiła, że obecnie możemy obserwować bardzo silny spadek cen ropy naftowej. Pomimo spotkania przedstawicieli grupy OPEC, która zdecydowała zmniejszenie produkcji ropy o 10 milionów baryłek dziennie, kilka dni obecnemu byliśmy świadkami sytuacji, w której kontrakty futures na ropę WTI za miesiąc maj określane istniały na -36,63 dolarów za baryłke. Tak gwałtowne spadki są dla całych inwestorów spekulacyjnych dużo interesującą możliwością do wygenerowania dużych wpływów.\nCzy spadki ropy mogą pozwalać na ich korzystaniu?\nTeż jak całe gwałtowne trendy na targach walutowych, rynki surowcowe również dają wyjątkowo trudne drodze do życia. Zgodnie z opiniami ekspertów, prawdziwy kryzys naftowy czeka nas tylko w miesiącu, więc wszyscy inwestorzy zainteresowani zyskaniem na stokach mogą być poważni – to więcej nie koniec gwałtownych ruchów cenowych na zbytu ropy naftowej. Zaletą platformy oil profit istnieje szansę dokonywania transakcji zarówno sprzedaży, jak również kupna, co pozwala efektywnie zarabiać także na wzrostach, jak również spadkach cen ropy naftowej. O tym, jak otwierać się będzie zbyt ropy naftowej w przyszłości, w głównej mierze decyduje ucząca się sytuacja związana z koronawirusem, a także dalszymi ograniczeniami w handlu i przepływie towarów. Istnieje prawdopodobieństwo, że zawirowania na zbytu ropy naftowej mogą potrwać jeszcze przez duży czas, co pozytywnie może wpłynąć na wysokość wygenerowanych przez nas zysków.\nW tej rzeczy na zbytu ropy naftowej, najlepszą metodą zarobienia jest metoda inwestycji krótkoterminowych. Po tak dynamicznych spadkach istnieje spore prawdopodobieństwo korekty, czyli powrotu opłaty za ropę naftową na ogromniejsze stopnie. Taki ruch oraz możemy użyć w charakteru zyskania na rozwoju liczby za baryłkę. Im istotniejszy spadek, tym korekta zapewne istnieć dłuższa, co pozwala nam na wygenerowanie wysokiego zarobku i pójście z rynku z wysokim zyskiem. W sezonie, gdy informację dotyczące rynku ropy będą jeszcze głupsze niż obecnie (i takie prawdopodobieństwo jest nadzwyczaj trudne), więc możemy otworzyć pozycję krótką i zbić na ponownym gwałtownym spadku cen ropy naftowej. Dzięki platformie oil profit możemy z powodzeniem zarabiać także na wzrostach, jak również spadkach.


Na kwarantannie zrobił zakupy, potem został zatrzymany... - Tczewska.pl\nNa kwarantannie zrobił zakupy, potem został zatrzymany...…\nNa kwarantannie zrobił zakupy, potem został zatrzymany...\nPOW. TCZEWSKI. Policjanci każdego dnia sprawdzają, czy osoby objęte kwarantanną nie łamią jej zasad. Dodatkowo mundurowi z radiowozów emitują specjalny apel, który zachęca wszystkich do pozostania w domu. Pomimo tego tym razem brakiem odpowiedzialności wykazał się mieszkaniec powiatu, który podczas kwarantanny opuścił swoje miejsce zamieszkania.\nPolicja kolejny raz apeluje o przestrzeganie wprowadzonych ograniczeń. W obecnej sytuacji, hasło #Zostańwdomu ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa nas wszystkich.\nKażdego dnia policjanci w całym kraju wspierając służby sanitarne sprawdzają, czy osoby zakwalifikowane do kwarantanny respektują ciążący na nich obowiązek. Dodatkowo mundurowi włączyli się w akcję #zostańwdomu i podczas codziennych służb z radiowozów emitują specjalny apel, który zachęca wszystkich do pozostania w domu. Niestety nie wszyscy rozumieją powagę sytuacji i tym samym narażają na ryzyko inne osoby.\n25 marca kierownik Komisariatu Policji w Pelplinie otrzymał zgłoszenie, że jeden z mieszkańców gminy złamał obowiązek kwarantanny. Funkcjonariusz wysłał do miejsca zamieszkania mężczyzny pelplińskich policjantów. Okazało się, że mężczyzna zdążył wrócić na miejsce przed przyjazdem stróżów prawa. Mundurowi w rozmowie z 28-latkiem ustalili, że opuścił miejsce zamieszkania, gdyż miał ochotę pójść na zakupy.\nCodzienne sprawdzenia i kontakt telefoniczny z osobami odbywającymi kwarantannę, mają na celu nie tylko sprawdzenie, czy osoba stosuje się do jej zasad. Poza sprawdzeniem, czy osoba jest w miejscu wskazanym, funkcjonariusze pytają ją również o to, czy potrzebna jest jej jakaś pomoc lub wsparcie.\nPolicjanci apelują o respektowanie wprowadzonych ograniczeń. Pamiętajmy, że nie przestrzegając\nZakładam że, 29.03.2020, 13:37\n...gdyby zagrożenie wirusem rzeczywiście było tak realne i oczywiste, jak przedstawiają środki masowego ogłupiania, przypuszczam że 90 % policji poszło by na chorobowe...\ntczewian 27.03.2020, 17:42\nA kto to miałby zrobić. przecież ratownicy nie zaczną latach za delikwentami. Mają ratować ludzi!\n??? 27.03.2020, 13:55\n...sądzę, że do tego typu zadań nie powinno się używać policji...to bardzo chorowita grupa zawodowa...po co ich narażać ?


Castro zdrowieje i wystartuje w wyborach? - TVN24\n25 grudnia 2007, 22:07\n25 grudnia 2007, 20:21 Aktualizacja: 25 grudnia 2007, 22:07\nTVN24Fidel chce walczyć w wyborach\nWybór między Republikanami a Demokratami to jak wybór między mną a moim bratem Fidelem Raul Castro\nRaula wcale taki wybór nie martwi. A mówiąc o systemie wyborczym Kuby przywołał przykład USA, zauważając, że w tym kraju dwie identyczne partie startują przeciwko sobie. Wybór między Republikanami a Demokratami to jak wybór między mną a moim bratem Fidelem - żartował w przemówieniu transmitowanym w poniedziałek wieczorem przez telewizję.\nW ubiegłym tygodniu schorowany Castro oświadczył, że nie zamierza za wszelką cenę pozostawać przy władzy i nie dopuszczać do niej nowego pokolenia.\nWybory do Zgromadzenia odbędą się 20 stycznia 2008 roku.


Poznaj historię sukcesu, czyli jak Bank Millennium pozyskuje najlepszych - HRstandard.pl\nStrona główna » Bądź na bieżąco » Poznaj historię sukcesu, czyli jak Bank Millennium pozyskuje najlepszych\nPoznaj historię sukcesu, czyli jak Bank Millennium pozyskuje najlepszych\n18 listopada 2014 r. w siedzibie Banku Millennium w Warszawie odbędzie się unikalne wydarzenie dla studentów – Millennium Day. Spotkanie umożliwi uczestnikom rozwój umiejętności podczas warsztatów prowadzonych przez ekspertów z zakresu bankowości. Komunikację wydarzenia wspiera Radosław Kotarski – autor popularnego internetowego programu Polimaty (www.polimaty.pl).\nMillennium Day to wydarzenie, w trakcie którego studenci będą mieli okazję rozwinąć swoje umiejętności na warsztatach z zakresu: negocjacji z klientami, typologii klientów, sprzedaży e-commerce czy kreatywności. Specjalny test, dostępny na stronie internetowej banku w sekcji „Kariera”, pokaże, na który z nich powinni się zgłosić. W trakcie wydarzenia uczestnicy dowiedzą się też, jak budować karierę w oparciu o swoje mocne strony oraz porozmawiają o swojej przyszłości z ekspertami Banku Millennium. Dodatkowo uczestniczący w spotkaniu studenci będą mieli niepowtarzalną okazję poznać historię sukcesu Radosława Kotarskiego.\nWykorzystanie wizerunku Radosława Kotarskiego w promocji wydarzenia wynika z popularności twórcy Polimatów w tej wiekowej grupie odbiorców. Udział popularnej osoby w budowaniu marki pracodawcy firmy to pierwsza tego rodzaju inicjatywa w Polsce. – W Polsce wykorzystywanie znanej osoby w działaniach employer branding to terra incognita kreowania marki pracodawcy – mówi dr Barbara Zych, CEO Employer Branding Institute – Działanie Banku Millennium to także doskonały przykład na to, jak wykorzystać toczące się działania marketingowe wokół marki konsumenckiej do promocji wizerunku pracodawcy.\nZa przygotowanie i promocję Millennium Day odpowiada Employer Branding Institute.\nWięcej informacji na www.bankmillennium.pl/millennium-day.\nBank Millennium jest uniwersalnym bankiem, który posiada placówki w całej Polsce. Bank ma propozycje zarówno dla zorientowanych na pracę z ludźmi humanistów, jak i uzdolnionych analitycznie matematyków. W trakcie Millennium Day oferuje im rozwój umiejętności z zakresu profesjonalnej obsługi Klientów, kreatywności czy negocjacji.\nZwolniony za osobowość?


Sporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem - Hanna Paluszkiewicz - Książka | Gandalf.com.pl\nSporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem\nSporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem (miękka)\nSporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem - opis produktu:\nKsiążka Sporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem pochodzi z wydawnictwa C.H.Beck. Autorem książki jest Hanna Paluszkiewicz. Książka Sporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem liczy 376 stron. Jej wymiary to 145x205. Oprawa jest miękka.\nSporządzanie środków odwoławczych w postępowaniu karnym. Komentarz praktyczny wraz z orzecznictwem książka


Danuta Martyniuk oficjalnie przeprosiła Ewelinę. Padły bardzo ważne słowa\nNad rodziną Martyniuków zaświeciła gwiazda nadziei. Chyba jednak mają sumienie.\nOstatnia sprawa rozwodowa Daniela Martyniuka i Eweliny przyniosła nam wszystkim wiele emocji. Sąd uznał syna króla disco-polo za winnego rozwodu przez co musi on teraz płacić alimenty na córkę i byłą żonę. Nie spodobało się to ani kapryszączemu wiecznie Danielowi ani jego mamie.\nDaniel Martyniuk o swoich planach na przyszłość. Wyjawił gdzie i z kim chce zamieszkać\nKontrowersyjny celebryta wyśmiewał nawet publicznie urodę swojej byłej żony, a Danuta Martyniuk wyliczała Ewelinie, co ta musi zwrócić jej rodzinie. Między innymi też Danuta obwiniała matkę byłej synowej za ten rozwód. Kobieta uważała bowiem, że była teściowa jej syna za bardzo wtrącała się w życie młodych.\nDanuta Martyniuk wyraziła skruchę. Chcę naprawić kontakt z byłą synową\nJednak nieoczekiwanie na łamach Super Expressu Danuta Martyniuk wydała specjalne przeprosiny dla Eweliny i jej rodziny.\nChciałabym przeprosić Eweliną i jej rodziców, za wszystko, co powiedziałam przed sądem. Nie powinnam dopuścić, żeby zawładnęły mną złe emocje. W nerwach wypowiedziałam zbyt wiele przykrych słów. Wcale nie myślę o niej źle. Pragnę żyć w zgodzie z Eweliną i być z nią w stałym kontacie. To wkońcu mama mojej jedynej wnuczki. Zawsze będzie bliska mojemu sercu, mimo, że małżeństwo z Danielem im nie wyszło – wyznała w Super Expressie.\nDawna miłość najczęściej wraca do życia przedstawicieli akurat tych trzech znaków zodiaku\nCo więcej, żona Martyniuk już nawet zaprasza do siebie rodzinę Eweliny.\nPorozmawiałyśmy sobie od serca i doszłyśmy do wniosku, że nie można żyć w ciągłej niezgodzie. Ja na pewno matce dziecka zabierać nie będę. Chcę po prostu widywać wnuczkę znacznie częściej, niż ustalił to sąd. Mam nadzieję, że dojdziemy do porozumienia. Nasz dom jest dla Eweliny i Laury zawsze otwarty, a my czekamy na zaproszenie do Russocic, jeśli im nie będzie wygodnie, aby do nas przyjechać.\nCzyżby Danuta przypomniała sobie, że była żona Daniela jest w końcu matką jej wnuczki, która mogłaby w każdej chwili utrudnić jej kontakt z Laurą? A może po prostu dopadły ją wyrzuty sumienia?\nТеги: danuta martyniuk\nAktorka straciła ogromne oszczędności.\nKtoś dopuścił się kradzieży w jej domu ...\nOsobiste wyznanie piosenkarza sprawia, że inaczej spojrzymy na pewne kwestie.\nZapadła pierwsza decyzja w sprawie obchodzenia tegorocznego sylwestra.\nAktorka zaliczyła swoją pierwszą dziennikarską wpadkę i to jeszcze jaką!\nNareszcie aktorka znalazła swoje szczęście.\nPisarka nadal wierzy w to, że jeszcze spotka w swoim życiu kochanego mężczyznę.\nDagmara Kaźmierska pokazała się bez makijażu. Bez swoich sztucznych rzęs wygląda całkiem inaczej\nKrólowa życia nie powstydziła się pokazać bez makijażu przed swoją publicznością.\nNiezwykły zakup Igi Świątek po wielkiej wygranej\nTenisistka powiększyła swoją niebanalną kolekcje!


1989. Rok przemian - Grzegorz Majchrzak, Sebastian Ligarski - Książka - Tania Księgarnia Lideria.pl\n1989. Rok przemian (Książka)\nData premiery: 04.01.2020\n47,73 zł 80,00 zł\nŁódzka scena młodzieżowa. Lata 60....\n36,10 zł 49,90 zł\nWarunki życia mieszkańców Łodzi 19...\nBez prawa do chwały? Generał bryga...\nEwa Jędrzejewska Agnieszka\nMiastoprojekt, Łódź swojemu miastu\nSPIS TREŚCI1. Zagadnienia wstępne1.1. Wprowadzenie (Sylwester Czopek, Oleg Osaulczuk)1.2. Historia odkryć i badań archeologicznych w dorzeczu Wiszni (Katarzyna Trybała-Zawiślak, Natalia Wojceszczuk, Dmytro Pawliw, Wo...\nSłużby wywiadu i kontrwywiadu odgrywają istotną rolę w polityce państwa. Informacje, które chronią i pozyskują mają kluczowe znaczenie dla państwowych procesów decyzyjnych. Zmiany dotyczące tych służb w procesie transformacji systemowej p...\n60,72 zł 63,00 zł\n49,80 zł 69,65 zł


mmlubartow - Part 2\nKażdy właściciel domu, po jego wybudowaniu, pragnie aby wyróżniał się on względami estetycznymi, zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynku. W tym celu ludzie decydują się n malowanie swoich domów. Aby pomalować pokój lub cały dom, należy w tym celu\nJednym z największych dylematów jaki pojawia się wraz z decyzją o zakupie nieruchomości jest to czy szukać nieruchomości na rynku wtórnym czy jak to się mówi z pierwszej ręki. Obecnie bardzo spadła sprzedaż mieszkań z rynku pierwotnego od dewelopera. Obywateli\nWybudowanie domu nie jest prostą sprawą i wymaga spełnienia wielu warunków. Przede wszystkim potrzebne są do tego pieniądze. Jeśli już posiada się odpowiedni zasób gotówki, to wówczas można zacząć myśleć o stawianiu własnej nieruchomości. Jeśli już wszystko dokładnie się zaplanuje,\nJak wiadomo kuchnia to bardzo ważne pomieszczenie w naszym domu. I dlatego też wiele osób właśnie kuchnie urządza na samym początku. Oczywiście to czy będzie to duże czy też małe pomieszczenie musimy zdecydować się już na samym początku podczas planowania\nNiewiele osób wie, co to takiego jest ten mur pruski. Wędrując turystyczne w południowo-zachodniej części kraju albo na Kaszubach można trafić na bardzo charakterystyczne domy, które wyglądają jakby były zbudowane z nieregularnie, wręcz chaotycznie ułożonych belek, pomiędzy którymi widnieje ceglana\nKażdy człowiek mieszkający w cywilizowanym kraju i żyjący na przynajmniej normalnym poziomie, korzysta z urządzeń elektrycznych. Te urządzenia są produktami różnego typu i mają inne zastosowania. Mogą to być telewizory, pralki, radia, odkurzacze czy komputery. Są to również sprzęty gospodarstwa\n© 2021 mmlubartow


portal-mundurowy.pl - III Malarsko – Fotograficzne Warsztaty Terapeutyczne dla Weteranów\nśroda, 11 październik 2017 19:39\nIII Malarsko – Fotograficzne Warsztaty Terapeutyczne dla Weteranów\nNapisane przez\tAN\nW Sali Koncertowej Domu Pracy Twórczej w Radziejowicach, 7 bm. miało miejsce uroczyste otwarcie III Malarsko – Fotograficznych Warsztatów Terapeutycznych dla Weteranów misji poza granicami państwa i ich rodzin.\nWarsztaty zostały zorganizowane przez Fundację „Nikt nie zostaje” – w tym roku pod nazwą „Pejzaże mazowieckie” – i będą trwały do 18 października 2017 roku.\nW uroczystości, oprócz uczestników warsztatów, wzięli udział przedstawiciele Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Centrum Weterana, mecenasów, sponsorów, mediów wojskowych oraz Zarządu i Rady Fundacji. Otwierając warsztaty, Pani Prezes Jadwiga Zakrzewska poinformowała, że ich celem jest stworzenie weteranom misji poza granicami państwa i ich rodzinom warunków do psychicznego odreagowania po trudach służby w warunkach zagrożenia zdrowia i życia oraz pozostawania w długiej rozłące z najbliższymi. Odreagowanie to będzie realizowane poprzez rozwój pasji malarskich i fotograficznych uczestników warsztatów.\nPani Prezes podkreśliła, że działalność Fundacji „Nikt nie zostaje”, a tym samym organizacja warsztatów byłyby niemożliwe, gdyby nie wsparcie finansowe i organizacyjne ludzi i instytucji rozumiejących potrzebę niesienia pomocy osobom, które dla utrwalania pokoju na świecie oraz budowania prestiżu Polski, gotowe są poświęcić to co mają najcenniejsze, czyli zdrowie i szczęście rodzinne, a nawet życie. W tym miejscu skierowała słowa szczególnej wdzięczności dla Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie, reprezentowanej przez Pana Wojciecha Ducha oraz Spółki Tramwaje Warszawskie.\nPrezes Jadwiga Zakrzewska podziękowała również innym sponsorom i mecenasom: Przemysłowemu Centrum Optyki S.A, Centralnej Bibliotece Wojskowej, Fundacji Banku Zachodniego WBK, Firmie SprintAir, Szybkiej Kolei Miejskiej w Warszawie, Miejskiemu Przedsiębiorstwu Realizacji Inwestycji w Warszawie, Zarządowi Pałacu Kultury i Nauki, Domowi Pracy Twórczej w Radziejowicach, Akademii fotografii w Warszawie, Panu Andrzejowi Laskowi, Biuru Pomocy i Projektów Społecznych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, Centralnej Bibliotece Wojskowej, Wydawnictwu ZBiAM, portalowi DEFENCE24, portal-mundurowy.pl. Specjalne słowa podziękowania za wsparcie i pomoc w organizacji warsztatów pani prezes skierowała pod adresem dyrekcji Domu Prac Twórczej w Radziejowicach.\nZa zasługi we wspieraniu weteranów, przedstawiciele Zarządu Fundacji w osobach Prezes Jadwigi Zakrzewskiej i Wiceprezesa, Adama Niemczaka, wręczyli artystom Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego Pani Julii Nowickiej i Panu Mariuszowi Borzyszkowskiemu, medale Fundacji „Nikt nie zostaje”.\nW części artystycznej uroczystości, Pani Julia Nowicka i Pan Mariusz Borzyszkowski dali niezwykle interesujący pod względem repertuaru oraz pięknie wykonany recital.\nUroczystość zakończyła wspólna kolacja, w trakcie której w trybie roboczym omawiano kwestie dotyczące działalności Fundacji „Nikt nie zostaje”, pomocy dla weteranów misji poza granicami państwa i ich rodzin oraz szczegółów organizacyjnych warsztatów.\nW warsztatach udział bierze 20 uczestników (6 osób w grupie malarskiej i 14 w grupie fotograficznej), a ich kierownikiem jest płk rez. Jerzy Szczepańczyk. AN\nWięcej w tej kategorii: « Szkolenie proobronne młodzieży i rezerwistów w Poznaniu PKW Łotwa: Pomoc dla weterana »


UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nBrescia 117:105 Napoli\nUFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya\nUFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 06.10.2019 04:00. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - w ramach popularnych rozgrywek jakim jest Gala UFC można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a MMA to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nUFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - na żywo w tv i online?\nWydarzenie UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 06.10.2019 04:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak Gala UFC.\nKanały do wydarzenia UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek Gala UFC i dyscypliny sportowej MMA, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nUFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya - transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?\nW dniu 06.10.2019 04:00 odbył się mecz między UFC 243: Robert Whittaker - Israel Adesanya i . Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\n2 połowa48'Brisbane Roar 0 : 1 Perth Glory


historycy.org -> Obóz koncentracyjny w Świętochłowicach\nObóz koncentracyjny w Świętochłowicach\nNr użytkownika: 70.241\nPanowie czy ktoś coś więcej wie na ten temat\ntutaj jest dość obszerny artykuł jednak z racji z jakiego ugrupowania politycznego pochodzi nie jestem pewny jego obiektywności\nQUOTE(raczeq @ 6/01/2011, 21:59)\nTo niestety prawda, szeroko opisana. IPN wydał na ten temat dwie książki:\nAdam Dziurok - Obóz Pracy w Świętochłowicach w 1945, Warszawa 2002,\nAdam Dziurok - Obozowe dzieje Świętochłowic Eintrachthűtte - Zgoda, Katowice-Świętochłowice 2002,\nGerhard Gruschka - Zgoda - miejsce grozy: obóz koncentracyjny w Świętochłowicach, Gliwice 1998,\nTo przetłumaczone z niemieckiego wspomnienia więźnia obozu.\nPoszukaj też w internecie informacji o komendancie obozu, którym był Salomon Morel.\nAnna Malinowska: zbrodniarz może odwiesić swoje okrucieństwo jak płaszcz na wieszak\nNiewykluczone, że Morel nasłuchał się wspomnień swojej kochanki Loli Potok, która także była Żydówką i w przeciwieństwie do niego była w Auschwitz. Ona też straciła całą rodzinę i zapewne zwierzała mu się z tamtych przeżyć, a on potem przedstawiał je jako swoje. Być może po to, by własne okrucieństwo w Zgodzie przedstawiać jako słuszną zemstę – mówi w rozmowie z Onetem Anna Malinowska, autorka książki o Salomonie Morelu, komendancie komunistycznego obozu pracy w Jaworznie, gdzie zginęło ponad 6 tys. osób.\n„Komendant” to książka o jednym z najbardziej znanych i okrutnych funkcjonariuszy komunistycznej władzy tuż po wojnie. Autorka mówi, że chciała opisać nie tylko jego losy, ale i powojenną tragedię Górnego Śląska.\nMateusz Zimmerman (MZ): Ludzie, których pytała pani o Morela i Zgodę, chcieli rozmawiać?\nAnna Malinowska (AM) : Nie wszyscy, choć od śmierci Morela upłynęło już przecież sporo czasu. Dotarcie do niektórych osób i przekonanie, by coś opowiedziały, trochę mi zajęło. Wiele osób powtarzało mi, że ta historia to wciąż gorący kartofel.\n(MZ): Byli dziennikarze, którzy dotarli do Morela jeszcze za jego życia. Rozmawiał z nimi?\n(AM): Pierwsza była Grażyna Kuźnik. Kiedy spotkała się z Morelem, zapytała go o obóz w Jaworznie – wpadł we wściekłość i właściwie wyrzucił ją za drzwi.\nJedynym dziennikarzem, który nawiązał z nim prawdziwy kontakt, był John Sack. Morel z początku nie traktował go chyba nawet jak dziennikarza. Raczej jak kogoś, komu można zaufać, bo jest częścią tej samej wspólnoty. Sack miał przecież żydowskie korzenie – spotykali się w katowickiej siedzibie Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów.\nSack przyjechał na Śląsk ze Stanów w 1989 r., o Morelu usłyszał od jego dawnej kochanki, Loli Potok. Podczas spotkań z Salomonem ciągnął go za język, a ten mu się zwierzał. Opowiadał mu o swoim życiu więcej niż komukolwiek innemu. Sack o tym wszystkim napisał potem w książce „Oko za oko”.\n(MZ): Morel żałował, że dał się podejść.\n(AM): Próbował przekonywać Sacka, by ten o nim nie pisał. Potem kompletnie się od niego odciął. Gdy toczyło się śledztwo w sprawie Zgody, Sack wysyłał do niego listy. Przekonywał w nich Morela, by się pokajał, opisał swoje losy podczas wojny – wtedy ludzie może lepiej go zrozumieją. Salomon nigdy tego nie zrobił.\nPoczątkowo miałam mieszane odczucia: czy mam ochotę pisać o Morelu, zbierać materiały. Coś w tej historii mnie pociągało, a jednocześnie potwornie odpychało. Długo mierzyłam się z tą postacią. Ale odwiedziłam któregoś razu pewną starszą panią, emerytowaną pracowniczkę Okręgowej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Wcześniej bardzo mi pomogła w zbieraniu materiałów do poprzedniej książki: „Brunatnej kołysanki”. Kiedy przyznałam, że Morel chodzi mi po głowie jako temat kolejnej publikacji, pokiwała głową i powiedziała: bardzo interesująca postać. A potem zdjęła z półki egzemplarz „Oko za oko” z osobistą dedykacją Sacka. Poznali się, odwiedzał ją. Uznałam, że to znak, dopiero po lekturze książki Sacka zapaliłam się na dobre do tej historii.\n(MZ): „Mam 26 lat i jestem Żydem. Mój ojciec, moja matka i bracia, wszyscy zostali zabici”. Jest jeszcze wzmianka o sześciu latach w Oświęcimiu. Morel wita taką przemową więźniów obozu Zgoda. To mieszanina prawdy i fikcji, autokreacja. Do czego Morel jej potrzebował?\n(AM): Śmierć rodziny – to była prawda. Jego pobyt w Auschwitz – nie. Niewykluczone, że Morel nasłuchał się wspomnień Loli Potok, która także była Żydówką i w przeciwieństwie do niego była w obozie. Ona też straciła całą rodzinę i zapewne zwierzała mu się z tamtych przeżyć, a on potem przedstawiał je jako swoje. Być może po to, by własne okrucieństwo przedstawiać jako słuszną zemstę.\n(MZ): Zadawała sobie pani pytanie: skąd zło? W którym momencie Szlomo Morel stał się „tym” Morelem?\n(AM): Nie mam wątpliwości: pierwszym i najważniejszym czynnikiem było to, co stało się w jego rodzinnym Garbowie w grudniu 1942 r. – czyli śmierć niemal całej rodziny. Salomon zdołał uciec jedynie z bratem, który zresztą też potem zginął.\nZ drugiej strony, jeden z moich rozmówców, więzień Jaworzna, powiedział mi, że traumy wojenne odcisnęły przecież piętno na każdym, kto wojnę przeżył. Gdyby każdy z takimi doświadczeniami miał się zmienić w sadystę, to ludzie, którzy wyszli z wojny, pozabijaliby się nawzajem. Musiały więc o zachowaniach Morela decydować jakieś charakterologiczne właściwości.\nTrzeba też brać pod uwagę jego inne przejścia wojenne. Po śmierci rodziny ukrywał się jak zaszczute zwierzę, w chlewiku czy stodole. W partyzantce, do której później trafił, reguły były specyficzne: wyobraźmy sobie grupę mężczyzn żyjących miesiącami w lesie, bez karności typowej dla regularnego wojska, od czasu do czasu pojawiał się alkohol… To wszystko musiało działać demoralizująco na młodego chłopaka bez wykształcenia. Łatwo mogę sobie wyobrazić, że ktoś z takimi doświadczeniami po objęciu władzy w miejscu takim jak Zgoda zachłystuje się nią, staje się „panem na włościach”.\n(MZ): Do jakiego stopnia tak brutalne traktowanie osadzonych w obozie Zgoda to był efekt polecenia z góry, a do jakiego decydowała o tym osobowość Morela?\n(AM): Morel ani tego rodzaju obozów nie wymyślił, ani nie decydował o tym, kto do nich trafi. Natomiast bez wątpienia na Zgodzie i sposobie traktowania więźniów odcisnął osobiste piętno – podobnie jak to było w przypadku obozu w Łambinowicach i tamtejszego komendanta Czesława Gęborskiego.\nNawet kiedy przyjmiemy, że zadaniem komendanta takiego miejsca było odizolowanie jakiejś „niepewnej politycznie” grupy – zanim o ich dalszym losie zdecydowała prokuratura czy sąd – to mógł on po prostu trzymać ich za drutami, aby nie uciekli z obozu. Do tego nie trzeba było skazywać na karcer z byle powodu, upokarzać, stosować bicia czy różnych krwawych „zabaw”.\n(MZ): Morel działał potem podobnie, kiedy kierował eksperymentalnym więzieniem dla młodocianych przestępców w Jaworznie?\n(AM): Sadyzmu, wymyślnych tortur już tam nie było. Morel traktował jednak więźniów mniej jak ludzi, a bardziej jak cyfry. W poniżaniu więźniów naśladowali go strażnicy. Osadzonych podle karmiono, pracowali ponad siły czasem kilkanaście godzin na dobę. Bogdan Pyka, dawny więzień Morela, był też w zakładach karnych we Wronkach czy Potulicach, ale z czymś takim jak w Jaworznie nigdy się nie zetknął – np. w trakcie pracy nie dawano więźniom wody.\nMorel był pierwszym naczelnikiem zakładu w Jaworznie, ale nie ostatnim. Kiedy go stamtąd przeniesiono, jego „legenda” wciąż żyła, a byli więźniowie zapamiętali stamtąd przede wszystkim jego, choć przecież przewinęło się przez personel wielu innych funkcjonariuszy. A więc jego osobisty wpływ na to, jak to miejsce działało, również był wyjątkowy i trwały.\n(MZ): Pani książka jest w takim samym stopniu biografią Morela, co kroniką tragedii jego ofiar, zwłaszcza mieszkańców Śląska. Zgoda to jeden z symboli represji, jakich Ślązacy doznawali po wojnie – to doświadczenie na tle reszty kraju jednak szczególne i nadal chyba nieco wypierane. Na czym ono polegało?\n(AM): Mieszkańców tego regionu podczas okupacji III Rzesza zbiorowo potraktowała jako własnych obywateli. Ślązacy nie mieli wyboru.\nFolkslista działała tu inaczej niż w pozostałych częściach okupowanej Polski. Jej pierwszą wersją była tzw. palcówka. Ślązacy pozornie sami wybierali, do której grupy etnicznej chcą należeć, przy czym biskup katowicki Stanisław Adamski – za wiedzą i zgodą rządu polskiego i Watykanu - namawiał ludność do deklarowania narodowości niemieckiej. To miało pomóc Ślązakom przeczekać okupację, uchronić się przed aresztowaniami czy innymi prześladowaniami.\nByły całe powiaty czy miejscowości, które w plebiscycie w 1921 r. opowiadały się za przynależnością do Polski, a teraz ich mieszkańcy zbiorowo deklarowali się jako Niemcy. Nic dziwnego, że hitlerowska administracja się w tym zorientowała i w efekcie wprowadziła drugą wersję folkslisty. Tym razem nikt już nikogo nie pytał, historia zdecydowała za plecami mieszkańców Śląska – tak jak to zresztą często bywało w dziejach tego regionu. Ślązaków po prostu zaszeregowano do poszczególnych grup według z góry przyjętych kryteriów, a z tych list skorzystała po wojnie nowa władza.\n(MZ): Czym to skutkowało?\n(AM): Mówiąc krótko: wtedy na Górnym Śląsku podejrzanym czy wręcz zdrajcą albo kolaborantem był każdy. Milicja i bezpieka działały w warunkach kompletnego bezhołowia, miały rozwiązane ręce – a do tego kwitło donosicielstwo. Sąsiad podpadł sąsiadowi. Ktoś wydawał się za bogaty, więc można go było aresztować choćby po to, by go okraść. W grę wchodziła też zazdrość, zadawnione urazy, zbiegi okoliczności – ludzie są ludźmi.\nDo miejsc takich jak Zgoda rzeczywiście trafiali członkowie partii nazistowskiej czy proniemieccy działacze, ale to była zdecydowana mniejszość wśród aresztowanych. Większość stanowiły osoby z przypadku.\n(MZ): Wróćmy do Morela. W różnych miejscach, w których pracował, składano na niego skargi, dotyczące m.in. nepotyzmu czy korupcji, dostawał nagany – a zarazem nieustannie awansował. Jak to wyjaśnić?\n(AM): Ku mojemu rozczarowaniu dokumenty milczą na ten temat, więc pozostają nam hipotezy. Moja jest taka, że był to człowiek stuprocentowo oddany nowej władzy, a właśnie takich ludzi ona w tym czasie potrzebowała, również z uwagi na szczupłość kadr. Z punktu widzenia władzy musiał się wydawać dobrym organizatorem. Drugorzędne było to, czy pod jego komendą kogoś poniżano, torturowano albo czy iluś tam więźniów w jego obozie zmarło na tyfus. Miał pilnować więźniów? Pilnował. To było najważniejsze.\n(MZ): Zawodowym końcem Morela był marzec’68. Dlaczego on wtedy nie wyemigrował?\n(AM): Najprawdopodobniej tylko dlatego, że jego rodzina była mocno już zakotwiczona w Katowicach – miał troje dzieci, wszystkie były związane z miastem poprzez znajomych, szkołę czy uczelnię. Możliwe też, że jako mężczyzna w sile wieku, który raz już za młodu przeżywał ucieczkę i ukrywanie się, nie zamierzał więcej tego robić. Wiadomo natomiast na pewno, że nie chciał odchodzić z pracy, w której spędził 23 lata, czyli właściwie pół życia. Odbierał wszystko, co się wtedy działo, jako cios w plecy.\n(MZ): Pewnie także z uwagi na rolę Moczara – dawnego leśnego towarzysza broni.\n(AM): Moczar to przez lata był dla Morela nie tylko autorytet, ale też „swój chłop”. Salomon dostawał od Moczara osobiste rekomendacje, potem był zapatrzony w jego działalność polityczną. To wszystko, co wydarzyło się w 1968 r., musiało być dla Morela olbrzymim rozgoryczeniem i miał prawo się zastanawiać: gdzie się podziało dawne braterstwo broni? Nie jestem pewna, do jakiego stopnia rozgoryczenie Morela dotyczyło stricte antyżydowskiego wymiaru wydarzeń marcowych. On nie ukrywał swojego żydowskiego pochodzenia, ale nie była to dla niego kwestia priorytetowa – czuł się Polakiem. Już po wyjeździe do Izraela pisał w listach do swoich przyjaciół w rodzinnym Garbowie, że z lubością wspomina tamtejszy kościół, Boże Narodzenie i Wielkanoc, że chętnie znów zjadłby wieprzka itd. Ale wiemy też, że kiedy pracował w katowickim więzieniu przynosił swoim kolegom z TSKŻ macę.\nTe jego dwie tożsamości, polska i żydowska, przenikały się. Jego rodzina – ta zamordowana podczas wojny – została w Garbowie pochowana na katolickim cmentarzu. To było jedno z największych zaskoczeń, jakie przywiozłam z podróży do jego rodzinnej wsi.\n(MZ): Morel przez sporą część życia mieszkał w tej samej okolicy co jego byli więźniowie. Nikt nie próbował szukać odwetu?\n(AM): Trudno powiedzieć, ile razy się to zdarzyło, bo takie rzeczy załatwia się raczej po cichu. Jeśli nawet ktoś go kiedyś zaatakował czy nękał głuchymi telefonami, to zapewne nigdy już się o tym nie dowiemy. Wiemy o Irenie Nosal, byłej więźniarce skazanej w procesie pokazowym, która po zwolnieniu co roku wysyłała Morelowi kartkę na 1 listopada. Osobiście spotkałam człowieka, który opowiadał, że razem z kolegami zaczaił się kiedyś na Morela pod jego domem. Pewnie chcieli mu spuścić łomot albo przynajmniej dobrze postraszyć. Tylko że zaczęli się zastanawiać, czy warto ryzykować – oni mieli rodziny i dobrą pracę na kopalni, a on był związany z UB, miał kolegów i wpływy. Zrezygnowali i odjechali.\nPoznałam też zaskakującą opowieść byłego więźnia, który Morela wspomina dobrze – bo ten załatwił mu niezłą pracę. Po latach ten człowiek spotkał dawnego naczelnika na ulicy, chciał się ukłonić, ale Morel natychmiast się odwrócił i odszedł.\nPo latach nie chciał rozmawiać o swoim dawnym życiu, wolał się od niego oddzielić solidną barierą. Przemawia za tą tezą jego zachowanie już podczas śledztwa, które się przeciw niemu toczyło na początku lat 90. Mógł próbować się usprawiedliwiać, szukać „okoliczności łagodzących” – jak na przykład to, że zginęła jego rodzina. Zamiast tego tłumaczył się dość mętnie, brnął w opisywanie mało znaczących epizodów. To nie miało szans nikogo przekonać.\n(MZ): Mam wrażenie, również po lekturze „Komendanta”, że miejsca takie jak obóz Zgoda czy więzienie w Jaworznie jakoś trudno się mieszczą w historii polskiego powojnia.\n(AM): W miejscu dawnego obozu Zgoda dzisiaj są ogródki działkowe – o tym, że było to miejsce kaźni, przypomina tylko obozowa brama, którą ustawiono w widocznym miejscu. Teren dawnego więzienia w Jaworznie zmieniono po prostu na mieszkania i punkty usługowe. Dawny więzienny Dom Kultury jest wciąż Domem Kultury.\nKiedy byłam tam pierwszy raz, miałam duży problem, by sobie wyobrazić tamto miejsce. Gdyby więźniowie Jaworzna sami nie zadbali o obelisk czy fragment ogrodzenia, trudno byłoby się zorientować, co się w tamtym miejscu działo przed kilkudziesięciu laty.\nZależało mi, by w książce przedstawić postać Morela bez osądzania – po przedstawieniu faktów każdy czytelnik osądzi go sam. Osobiście uważam, że mój bohater powinien zostać osądzony i skazany na więzienie, nawet jeśli odsiadka ze względu na jego wiek i stan zdrowia byłaby jedynie kilkuletnia. Zależało mi też na przypomnieniu powojennej tragedii Górnego Śląska – nagłośnić ją, upomnieć się o Ślązaków. Bo ich historia w powszechnej świadomości nie istnieje.\n(MZ): Jeden z byłych więźniów Morela, zastanawiając się nad jego życiem rodzinnym, stawia pytanie, czy można w pracy, przed wejściem do domu, zostawić własne okrucieństwo. Można?\n(AM): Wiemy choćby z biografii nazistowskich przestępców wojennych czy dygnitarzy, że pojawia się taki kontrast: zbrodnia z jednej strony, a z drugiej – kochająca rodzina, czasem nawet mieszkająca tuż obok obozu koncentracyjnego. Trudno porównywać przeszłość Morela do przeszłości hitlerowskich zbrodniarzy wojennych. Mówię raczej o ludziach, którzy mają w sobie gen okrucieństwa, a jednocześnie normalnie funkcjonują we własnym społeczeństwie.\nJedna z córek Salomona została piosenkarką, była osobą dość znaną. W wywiadach mówiła o rodzicach z wielkim rozczuleniem i atencją. Niemal każda z osób, które ją znały, a do których dotarłam, mówiła o szczególnej relacji Danuty Morel z ojcem – ona bardzo kochała jego, on ją. Ktoś porównał Morelów do tradycyjnej włoskiej rodziny: głośni, razem żartowali, razem się śmiali, byli z sobą blisko. Jak to możliwe, należałoby chyba pytać psychologa – ale okazuje się, że najwidoczniej zbrodniarz, wracając do własnego domu, może swoje okrucieństwo odwiesić jak płaszcz na wieszak.\n"Więźniowie się go strasznie bali, wzbudzał przerażenie". Historia Salomona Morela\nW jego zeznaniach nie pojawiła się żadna wątpliwość, żadna skrucha, nic. Uważał, że wszystko było w porządku, takie były czasy. Nie miał absolutnie żadnej refleksji na temat swojego postępowania, nawet w prywatnych rozmowach. Dlatego kiedy wszczęto śledztwo przeciw niemu, był przekonany, że wyjdzie z niego suchą nogą - mówi Anna Malinowska, autorka książki "Komendant. Życie Salomona Morela".\nMyślę, patrząc na jego życiorys, że był w gruncie rzeczy banalną postacią. Ani specjalnie ciekawą prywatnie, ani zawodowo. Miał rodzinę - żonę i trójkę dzieci, mieszkał w centrum Katowic, chadzał od czasu do czasu na brydża i mecze Ruchu Chorzów. Był zwykłym, szarym panem, który mówi sąsiadom "dzień dobry". Tyle.\nDlaczego poświęciłaś tyle czasu temu "zwykłemu, szaremu panu"?\nBo ten pan przeżył swoje podczas okupacji, a później, dzięki niesamowitemu zbiegowi okoliczności, znalazł się na kierowniczych stanowiskach najpierw w obozie Zgoda w Świętochłowicach, a później w Jaworznie, w więzieniu dla tak zwanych młodocianych przestępców.\nMiejscach do dzisiaj raczej słabo znanych opinii publicznej.\nTo prawda, żadne z nich nie funkcjonuje w społecznej świadomości. Jedno i drugie - obóz i więzienie - są traktowane marginalnie także na samym Górnym Śląsku, gdzie się znajdują. Jedno i drugie łączy także osoba komendanta/naczelnika. Był nim Salomon Morel. Postanowiłam się więc dowiedzieć, jak się tam znalazł, kim był, jakie były jego losy.\nSkąd ta słaba pamięć o obozie w Zgodzie i więzieniu w Jaworznie? Przecież Polacy kochają martyrologię.\nPamięć o tych miejscach jest jak gorący kartofel. Dodatkowo przez lata Ślązakom nie wolno było w ogóle o nich mówić. Ów zakaz był wpojony do tego stopnia, że o Zgodzie nie rozmawiano nawet w gronie rodzinnym.\nO Katyniu też nie można było mówić za komuny, ale po 1989 roku zaczęto.\nW Katyniu mamy sytuację zero-jedynkową: polscy oficerowie kontra sowiecki wróg, a tutaj jest więcej odcieni szarości. To historia niewygodna, parząca, boląca każdego. Mamy przecież w Zgodzie oprawców z biało-czerwonymi opaskami na ramieniu i często polskie ofiary, które przez lata musiały nosić brzemię oskarżenia o zdradę polskości. Bez żadnych wyroków, bez prawa do obrony, bez procesów wysyłano ich do obozów za to, że Niemcy wpisywali ich podczas wojny, często pod przymusem, na volkslistę. Niezrozumienie położenia Ślązaków podczas wojny kończyło się często oskarżeniem o kolaborację z hitlerowcami. Do dzisiaj wielu ludzi na Śląsku odmawia rozmowy na ten temat, bojąc się posądzenia o bycie volksdeutschem czy pochodzenie z rodziny volksdeutschów.\nCzyli wstyd jest obustronny. Wstydzą się i oprawcy, i ofiary?\nDokładnie tak. I jeszcze jedno. Trzeba pamiętać, że Salomon Morel nie był jedyną osobą, która pracowała w Zgodzie. Pracowali tam też miejscowi. Dlatego o tej uwierającej historii lepiej, zdaniem wielu, zapomnieć.\nSą jednak tacy, co nie zapominają.\nCo roku Ruch Autonomii Śląska organizuje Marsz na Zgodę. To jest jedyne wydarzenie, które upamiętnia ten obóz. Kiedy poszłam na marsz pierwszy raz, spodziewałam się naiwnie tłumów ludzi: zarówno byłych więźniów, jak i ich rodzin. Tymczasem, poza pojedynczymi przypadkami, nie spotkałam ich tam. Byłam tym zszokowana. To, że potomkowie ofiar Zgody nie dbają o pamięć, dużo nam mówi o całej sprawie.\nSalomon Morel wydaje się w związku z tym figurą wygodną dla obu stron. Jego żydowskie pochodzenie - nie zgadzam się z Pawłem Smoleńskim, że ono "może mieć znaczenie tylko dla antysemitów" - pozwala zrzucić winę na wyimaginowaną tzw. żydokomunę. Można dzięki Morelowi uniewinnić i Polaków, i Ślązaków. Twoim zdaniem pochodzenie Morela ma znaczenie czy nie?\nNależy sobie zadać pytanie, czy gdyby nie był Żydem, znalazłby się w tym miejscu, w którym był? Wątpliwe.\nMamy 1942 rok, zaczynają się polowania na Żydów. Dochodzi do egzekucji rodziny Morelów. On ukrywa się z bratem w chlewach i oborach rodzinnego Garbowa na Lubelszczyźnie. Kilkoro sąsiadów im pomaga, coraz bardziej obawiając się o swoje życie. Morel trafia do lasu, do partyzantki Armii Ludowej, co jest kluczowe dla zrozumienia jego dalszych losów.\nLosów związanych ze służeniem nowej, komunistycznej władzy.\nNagle ten mizernie wykształcony chłopak z zacofanej cywilizacyjnie wsi znajduje się w centrum wydarzeń, wśród postaci, które będą za chwilę instalować w Polsce nowe rządy. Dostaje od nich wikt i opierunek, dostaje pracę i możliwość kariery. A że poszukiwani są wtedy także ludzie do zajęcia się więziennictwem, Morel zostaje skierowany właśnie na ten odcinek.\nAle chcę a propos jego pochodzenia dodać jeszcze jedno. Czytając bardzo obszerne akta dotyczące obozu Zgoda, nie znalazłam żadnego zeznania więźniów, w którym poruszaliby oni żydowskie korzenie Salomona Morela. To nigdy nie było dla nich ważne.\nA dla niego samego?\nMorel nigdy swojego pochodzenia nie stawiał pierwszoplanowo. Nie odżegnywał się od niego, czuł się jednak przede wszystkim Polakiem. Ba, czuł się polskim patriotą. Bywał w śląskim oddziale Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów, bywał w gminie żydowskiej w Katowicach, ale też wspominał z czułością garbowiecki kościół, katolickie święta, pisał w listach z Tel Awiwu, że chętnie zjadłby wieprzka. Warto również pamiętać, że w Marcu 68 roku nie wyjechał z Polski, nie miał zamiaru. Jego późniejsza emigracja do Izraela była ostatecznością.\nI jego wielką tragedią.\nCzuł się w Izraelu źle, ciągle narzekał. Tęsknił za Katowicami, za Garbowem, za Polską, ale wiedział, że nie może wrócić, bo wtedy czeka go proces.\nProces nie za samo naczelnikowanie więzieniom, bo naczelników i komendantów było przecież mnóstwo. Ale za to, jak się w podległych sobie obozach i więzieniach zachowywał wobec więźniów i na co pozwalał innym strażnikom. Czy Salomon Morel był oprawcą?\nRzeczywiście Morel nie wymyślił ani Zgody, ani Jaworzna - był trybem więziennej machiny, ale, powiedziałabym, nadgorliwym. Po prostu nie musiał pewnych rzeczy robić, a robił. Strasznie traktował więźniów, przyzwalał na sadystyczne zachowania, uporczywie karał, znęcał się nad ludźmi. I nawet gdyby na początku, zaraz po wojnie, próbować go "usprawiedliwiać" i patrzeć na jego zachowanie przez pryzmat tragicznych doświadczeń okupacyjnych, to potem, pod koniec lat 40. i na początku 50., nie da się jego zachowania już nijak "tłumaczyć". Dlatego, moim zdaniem, motyw zemsty zupełnie tu nie pasuje.\n"W Morelu siedział jakiś taki demon zła" - mówi jeden z twoich rozmówców.\nWięźniowie się go strasznie bali, wzbudzał przerażenie. Ciągle karał ich bez powodu, stosował rękoczyny, wysyłał do karceru, nie pozwalał pić wody podczas pracy w upalne dni. Myślę, że jego wojenne doświadczenia uruchomiły w nim tego "demona zła", którego nie potrafił spacyfikować.\nŻeby to zrozumieć, trzeba sobie wyobrazić zaszczutego chłopaka, który ląduje w lesie, w partyzantce, gdzie rządzą brawura, alkohol, przemoc i brak drylu. To go właściwie kształtuje. I po paru latach takiego męsko-leśnego towarzystwa dwudziestokilkuletni chłopak trafia do obozu, gdzie jest panem życia i śmierci, gdzie może wszystko. Puściły mu wszelkie hamulce.\nZa co był też często nagradzany.\nMiał "trzymać za mordę" i trzymał. Władza była zadowolona.\nRodzina też. Był kochającym mężem i ojcem.\nTo jest właściwie klasyk - oprawca w pracy, kochany ojciec w domu. Znamy tych historii bez liku. Choć też trzeba powiedzieć, że jego znajomi z TSKŻ opowiadali, że nie był wcale taki sympatyczny. Narzucał raczej dystans i zyskiwał dopiero po bliższym poznaniu. A po Marcu '68, odstawiony na boczny tor, zaszył się w domu i nie chodził nawet na estradowe występy swojej córki, Danuty Morel.\nBył jednak, zdaje się, jeden świat, w którym Morel stawał się bardzo przyjacielski - Garbów. Z sąsiadami, którzy uratowali mu życie, był do końca w relacjach niemal rodzinnych.\nWpływ na to miało nie tylko to, że on i jego brat byli podczas wojny ukrywani przez sąsiadów, ale także z pewnością nasza generalna skłonność do patrzenia na dzieciństwo jak na czas idylli. Dla Morela Garbów był zawsze najwspanialszym miejscem na ziemi. Nie Katowice i na pewno nie Tel Awiw, ale właśnie Garbów, do którego jeździł regularnie.\nW Katowicach był komendantem, w Garbowie wesołym Szlomkiem z mandoliną.\nI jednocześnie szychą, osobą, której się w życiu udało. Przyjeżdżał tam w porządnym garniturze i pomagał, kiedy trzeba było coś komuś załatwić. Za całe zło obwiniał wyłącznie Niemców. A Niemcy to był dla niego Górny Śląsk, volksdeutsche.\nWiemy coś o jego życiu od przejścia na przymusową emeryturę w 68 roku do początku lat 90., kiedy zaczęło się śledztwo w jego sprawie?\nAbsolutnie nic. Żadnych afer, żadnych kochanek. Zwykłe życie.\nZerka wtedy Morel bardziej w stronę żydowskiej społeczności?\nW TSKŻ i gminie żydowskiej zaczął bywać jeszcze przed Marcem, co, podejrzewam, wiązało się z odwiedzinami Garbowa. Te wizyty przypomniały mu o jego korzeniach. A po Marcu, po ciosie w plecy od Mieczysława Moczara, kolegi z partyzantki, musiał mieć Morel poczucie chęci przynależności do jakiejś grupy, to naturalne. Tą grupą byli śląscy Żydzi.\nDziennikarzy natomiast traktował bez pardonu.\nGrażynę Kuźnik, pierwszą dziennikarkę, która odwiedziła go w domu, wyrzucił po pierwszym trudnym pytaniu za drzwi. Jedynym dziennikarzem, jakiemu udało się zbliżyć do Salomona Morela, był Amerykanin John Sack. Panowie poznali się w TSKŻ, Morel zaufał Sackowi dlatego, że ten też był Żydem.\nI to był jego błąd.\nOczywiście, bo Sack był przede wszystkim dziennikarzem i zamierzał wszystko opisać. Tak powstała jego książka "Oko za oko". Morel znów poczuł się zdradzony i mleko się rozlało.\nRozlewało się już w wolnej Polsce. Bardzo wolno.\nPo lekturze akt mam wrażenie, że ta sprawa przerosła ówczesnych śledczych. Nie rozumiem wielu ich posunięć. Nie rozumiem, dlaczego jednych świadków przesłuchiwano kilkakrotnie, choć ich zeznania nic nowego nie wnosiły, a innych w ogóle. Nie rozumiem, dlaczego w tak skomplikowanym śledztwie zmieniano osoby je prowadzące. Wszystko to nie służyło postępowaniu w sprawie Morela.\nKtóry z kolei nie rozumiał oskarżenia.\nMorel nie uważał, że zrobił coś złego. Nie próbował się usprawiedliwiać, wybielać. W jego zeznaniach nie pojawiła się żadna wątpliwość, żadna skrucha, nic. Uważał, że wszystko było w porządku, takie były czasy. Nie miał absolutnie żadnej refleksji na temat swojego postępowania, nawet w prywatnych rozmowach. Dlatego kiedy wszczęto śledztwo przeciw niemu, był przekonany, że wyjdzie z niego suchą nogą.\nNie wyszedł. Ucieka do Izraela, który odmawia Polsce ekstradycji.\nMieszka tam z córką, Danutą. Reszta rodziny - żona, pozostałe dzieci - nie ma zamiaru wyprowadzać się do Tel Awiwu. Salomon nie ma w Izraelu przyjaciół. Jest samotnym, zgorzkniałym człowiekiem, który strasznie tęskni za Polską.\nDanuta Morel nie dała nigdy wiary oskarżeniom wobec ojca?\nOna je wszystkie po prostu wyparła. Dla niej Salomon był ukochanym tatą. Łączyły ich miłość, wzajemne uwielbienie i przyjaźń, mieli niezwykłe porozumienie i podobne poczucie humoru, nawet fizycznie byli do siebie bardzo podobni. Dlatego tak bardzo ciekawi mnie odpowiedź na pytanie, czy gdyby Salomon Morel wiedział, że karę za jego winy poniesie ukochana córka, zrobiłby coś inaczej? Czy gdyby wiedział, że jej sceniczna kariera załamie się w Polsce dlatego, że była jego córką, coś by zmienił w swoim postępowaniu? Bo prawda jest taka, że to Danuta Morel dostała rachunek za ojca i słono za jego uczynki zapłaciła.\nAnna Malinowska. Dziennikarka katowickiego oddziału "Gazety Wyborczej", a wcześniej "Trybuny Śląskiej". Autorka książki "Brunatna kołysanka", opowiadającej o losach polskich dzieci uprowadzonych w czasie wojny przez Lebensborn. Właśnie, nakładem Wydawnictwa Agora, ukazała się jej najnowsza książka "Komendant. Życie Salomona Morela"\nMike Urbaniak. Jest dziennikarzem kulturalnym weekendowego magazynu Gazeta.pl


Gdzie wyrzucać gruz ? Wyrzucamy odpady budowlane | smieci.eu\nsmieci.eu > News > Gdzie wyrzucać > Gdzie wyrzucać gruz ?\nWiosną bardzo wiele osób zastanawia się nad tym, gdzie wyrzucać gruz. Nie jest to żadne novum, skoro właśnie podczas tej pory roku rozpoczynają się wszelkie prace remontowe.\nBudowa domu, altany, czy też wszelkiego rodzaju wyburzenia sprawiają że pojawia się problem, który trzeba jakoś rozwiązać. Nikt nie chce przecież po remoncie zostać z wielką górą odpadów, która zepsuje jego efekt. A, że gruzu nie wolno wyrzucać do pojemników na odpady komunalne, wie prawie każdy. Na szczęście okazuje się, że istnieją inne sposoby na pozbycie się gruzowego problemu. Do najpopularniejszych zaliczyć możemy:\n1 Gdzie wyrzucać gruz ?\n1.1 Odpady budowlane, gdzie wyrzucać\nTransport gruzu do PSZOK – Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych to już pewnego rodzaju standard, jeśli chodzi o gospodarkę odpadami. Z tego typu miejsc korzystamy od prawie dekady i cieszą się one coraz większą popularnością. Do PSZOK-u można dostarczyć gruz osobiście, a warunkiem jego przyjęcia jest wcześniejsze złożenie deklaracji za gospodarowanie odpadami. Jeśli więc nie mamy dopełnionych formalności to może się okazać, że zostaniemy odprawieni z przysłowiowym kwitkiem. Aby dowiedzieć się, gdzie jest tego typu miejsce warto przewertować strony WWW lokalnego urzędy gminy.\nOddanie gruzu osobie fizycznej – w opozycji do problemu związanego z tym gdzie wyrzucać gruz, stoi problem jego niedoboru. Wiele osób chce bowiem pozyskać ten materiał, celem zasypania rowu, bądź utwardzenia jakiegoś innego punktu. Przejeżdżając przez okolice warto zwrócić uwagę na tabliczki, informujące o tym, że ktoś poszukuje gruzu . Odpady o kodzie 17 01 01 i 17 01 07 można oddać innej osobie fizycznej, niezależnie od tego czy sami nią jesteśmy, czy działamy w imieniu firmy budowlanej.\nZamówienie kontenera na gruz – pozbycie się gruzu w kontenerze lub w worku typu big bag to jedna z najlepszych i najwygodniejszych metod gospodarowania nim. Chcąc z niej skorzystać trzeba, albo poszukać lokalnego, albo sprawdzić, czy nie umieścić on swojej oferty w naszym Market Place. Wykorzystanie tego sposobu daje pewność, że gruz trafi tam gdzie powinien i zajmą się nim profesjonaliści.\nPodpowiadamy, gdzie wyrzucać gruz\nGruz to nie jedyny odpad, z którym musimy się zmierzyć podczas remontu. Jeśli więc wiecie już Państwo np. gdzie wyrzucać płytki ceramiczne to pozostaje się jeszcze zastanowić nad tym, gdzie wyrzucać śmieci po remoncie. I choć może być ich bardzo wiele i w rozmaitych rodzajach to warto poszukać jakiejś części wspólnej, która pozwoli zaoszczędzić czas i pieniądze. Te dwa determinanty decydują bowiem o powodzeniu wielu prac budowlanych. Wyjaśnijmy zatem, gdzie wyrzucać worki po cemencie i inne odpady, które są generowane podczas inwestycji.\nOdpady budowlane, gdzie wyrzucać\nOdpady budowlane dzielą się na kilka grup, Oprócz wspomnianego wcześniej gruzu zaliczamy do nich także frakcję lekką. Mix różnego rodzaju śmieci z budowy ma przeważnie kod 17 09 04 i może się go pozbyć w następujący sposób:\nSamodzielna wywózka do PSZOK – jeśli nie wiemy, gdzie wyrzucać odpady budowlane to z pomocą może przyjść nam PSZOK. Punkty te przyjmują odpady gruzowe oraz budowlane pod wieloma kodami. Zawożąc je w postaci zmieszanej warto się upewnić, czy nie trzeba będzie ich rozdzielić. Niektóre PSZOK – i wymagają bowiem, aby wyselekcjonować od reszty śmieci np. drewno (kod: 17 02 01) , czy też szkło budowlane (kod: 17 02 02). Aby nie jeździć „tam i z powrotem” najlepiej jest zapytać obsługę PSZOK o zasady przyjęcia nieczystości.\nWynajęcie kontenera – czasami zamiast wywożenia odpadów własnym środkiem lokomocji warto postawić na zamówienie kontenera na śmieci z budowy. Warto w tym celu poszukać lokalnej firmy wywozowej lub skorzystać z naszej wyszukiwarki. Wiele przedsiębiorstw komunalnych oprócz odbioru śmieci komunalnych trudni się także podstawianiem kontenerów na odpady budowlane. Cena takiego kontenera zależy przede wszystkim od poziomu konkurencji w danym regionie i dostępności zbiorników. Zazwyczaj na terenach oddalonych od dużych ośrodków miejskich ich cena może być wyższa. Przy dużych potrzeba w zakresie odbioru śmieci warto od razu zapytać o rabat.\nJeśli nadal nie wiecie Państwo, gdzie wyrzucić śmieci po remoncie to warto nawiązać z nami kontakt mailowy lub telefoniczny. Na pewno Wam pomożemy.


ABC odchudzania, czyli jak schudnąć krok po kroku | poradnia.wroclaw.pl\nZainteresowanie tematem odchudzania stale wzrasta. Jest to efekt narastającego problemu nadwagi i otyłości.\nChcesz wiedzieć jak schudnąć? Zaznajom się z ABC Odchudzania, czyli trzema kluczowymi krokami, które pozwolą zgubić Tobie zbędne kilogramy.\nOdchudzanie i dieta bardzo często traktowane jest jako synonim. W zasadzie można to tak odbierać, ale nie można zapominać, że na procesy odchudzające składają się także inne elementy.\nDieta odchudzająca to taka, której bilans kaloryczny jest mniejszy od zapotrzebowania generowanego przez organizm. Dzięki temu, zmuszamy organizm by pobierał energię z materiału zapasowego – tłuszczu.\nBilan kaloryczny powinien być mniejszy o 200-300 kalorii. Nie zaleca się stosowania diet głodówkowych, gdyż bardzo często towarzyszy im efekt jojo.\nĆwiczenia na odchudzanie, czyli trening. Równie istotny jak dieta. Za sprawą aktywności fizycznej organizm generuje zapotrzebowanie energetyczne (zużywa materiał energetyczny). W momencie kiedy kończy się materiał energetyczny korzysta z zapasów organizmu – tkanki tłuszczowej. Tym samym zachodzi proces spalania tłuszczu. Dlatego też, niezwykle istotne jest by trening był dłuższy, niż 30 minut.\nTrening na odchudzanie opierać się musi na ćwiczeniach tlenowych: szybkiej jeździe na rowerze, bieganiu lub pływaniu. Aerobiczny trening jest zdecydowanie najskuteczniejszym rozwiązaniem.\nSuplementacja to niezwykle ważny dodatek dla procesów treningowych i dietetycznych. Za sprawą odżywek możemy spotęgować efekt diety i ćwiczeń. Nie należy jednak spodziewać się efektów idących w dziesiątkach kilogramów.\nWybierając suplementy odchudzające warto kierować się opiniami i niezależnymi rankingami. Nie warto ufać reklamom, które zapewniają o niesamowitym, rewolucyjnym działaniu. Żaden z suplementów nie wykona za nas ciężkiej pracy na treningu.


Policja skonfiskowała i bezprawnie zezłomowała Ferrari 458 - Radio ZET\nPolicja skonfiskowała i bezprawnie zezłomowała Ferrari 458\n5 kwietnia policja skonfiskowała Ferrari 458 30-letniemu biznesmenowi, Zahidowi Khanowi, mieszkającemu w Birmingham. Powodem było podejrzenie, że samochód został skradziony...\nMężczyzna został skuty kajdankami i aresztowany. Od samego początku twierdził, że jest niewinny i wydał na ten samochód bardzo dużo pieniędzy. Poinformował o zakupie Ferrari 458 w 2016 roku od pośrednika dużego domu aukcyjnego. Policjanci nie wierzyli Zahidowi i oczekiwali przedstawienia twardych dowodów, o czym sam wspomniał:\nKupiłem części do Ferrari, które zostały zamontowane w autoryzowanym serwisie w Birmingham. Mimo to policjanci nie wierzyli, że auto należy do mnie. Od początku próbowałem to udowodnić. Gdy udałem się do Koronnego Sądu Birmingham usłyszałem, że auto zostało zezłomowane. Nic o tym nie wiedziałem i nie byłem w stanie w to uwierzyć. "\nRzecznik policji stwierdził, że auto zostało zezłomowane z powodu braku ważnego ubezpieczenia oraz zaklasyfikowania go do kategorii B, co oznaczało niemożność dopuszczenia do ruchu.\nKhan nie ukrywał swojej złości:\nKocham supersamochody i dotychczas byłem właścicielem kilku z nich. Kochałem swoje Ferrari. Kupiłem je ze względu na moje hobby. Po naprawie auta było ono warte ponad 200 000 funtów (równowartość ponad 950 000 zł). "\nModel 458 Italia był produkowany w latach 2009-2015, nim został zastąpiony przez nowszą generację – 488. Auto napędzane jest 4,5-litrowym silnikiem benzynowym rozwijającym moc 580 KM przy 9000 obr./min i 540 Nm maksymalnego momentu obrotowego przy 6000 obr./min, który wędruje na tylne koła za pośrednictwem 7-biegowej skrzyni automatycznej. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmuje zaledwie 3 sekundy, a prędkość maksymalna jaką rozwija, według danych producenta, wynosi 340 km/h. Za design nadwozia odpowiada Pininfarina.\nWyśmienite osiągi i prowadzenie zawdzięcza również zastosowaniu lekkich, dzięki którym masa całkowita 458 Italia wynosi zaledwie 1565 kilogramów. O skuteczne hamowanie dbają standardowe ceramiczne hamulce pozwalające na zatrzymanie się z prędkości 100 km/h po około 30 metrach.


Ewa mogła żyć? - Interwencja\nEwa mogła żyć?\nCzy niespełna pięcioletnia Ewa musiała umrzeć? Na pytanie szukają odpowiedzi jej rodzice. Dziecko, które czuło się źle, trafiło do szpitala w Rudzie Śląskiej. Choć lekarze zapewniali, że sytuacja jest opanowana, Ewa zmarła. Prokuratura sprawę umorzyła, ale wątpliwości rodziców podzielił sąd. Sposób leczenia Ewy mają prześledzić biegli.\nKilka dni przed śmiercią Ewę zobaczyła cała Polska. W kopalni, gdzie pracuje jej ojciec, doszło do wypadku. Dziewczynka z mamą czekała pod bramą na wieści o losie taty. Ojciec Ewy przeżył... Dziewczynka odeszła kilka dni później, we wrześniu 2009 roku. Rodzice szukają winnych śmierci dziecka wśród lekarzy, którzy leczyli je w ostatnich godzinach życia.\n- Przyjechał lekarz domowy i stwierdził, że to jest nieżyt jelitowo-żołądkowy, że nic groźnego. Nie chciałam patrzeć na cierpienie dziecka, pojechaliśmy do szpitala na Bielszowicach. Pani ordynator powiedziała, że córka jest odwodniona, że jutro wrócimy do domu. Dostała zastrzyk, po którym zaczęła ciężko oddychać. Wypchnięto mnie z pokoju, a Ewę zabrano do gabinetu zabiegowego. Później wyszła pani ordynator mówiąc, że dziecko jest reanimowane ręcznie, bo nie mają respiratora na szpitalu - wspomina Małgorzata Kordasińska, matka zmarłej Ewy.\nMimo ręcznej reanimacji i zanim przyjechała karetka, wezwana aż z Częstochowy, Ewa umarła.\n- Śledztwo zostało umorzone wobec dowodów, które znajdowały się aktach sprawy - mówi Joanna Kosińska z Prokuratury Rejonowej w Rudzie Śląskiej.\nBiegli orzekli, że Ewa zmarła na skutek posocznicy bakteryjnej z zapaleniem opon mózgowych. Według nich choroba miała "piorunujący przebieg" i dziewczynce nie można było pomóc.\n- Lekarz domowy zbagatelizował tę sprawę, a panią ordynator zgubiła rutyna - uważa Jan Kordasiński, ojciec zmarłej Ewy.\n- Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej uznał, że sprawa nie została wszechstronnie rozpoznana. Zalecił, by biegli lekarze stwierdzili czy ewentualne wcześniejsze umieszczenie dziewczynki na intensywnej terapii mogło zapobiec tragedii - informuje Agata Dybek-Zdyń z Sądu Okręgowego w Gliwicach.\nKilka lat wcześniej, na tym samym oddziale, ta sama pani ordynator leczyła syna Jolanty Mikołajewskiej. Chłopiec, jak się później okazało miał raka, ale w Rudzie Śląskiej rozpoznano jedynie zapalenie płuc. Diagnoza była niewłaściwa, a leczenie niekonwencjonalne.\n- Wchodząc na salę zauważyłam, że pani ordynator macha nad synem... wahadełkiem - opowiada Jolanta Mikołajewska.\nPani Jolanta Mikołajewska dostała od pani ordynator osobliwy list z przeprosinami. Oto jego fragment:\n"Chciałam serdecznie przeprosić panią i syna Wojtusia za opóźnienie prawidłowego rozpoznania i leczenia. Szczerze obiecuję, że dołożę starań, by nie narazić na stresy innych dzieci i innych matek".\n- Od tego czasu mam zabronione przez dyrekcję używanie wahadełek - powiedziała ordynator oddziału pediatrii szpitala w Rudze Śląskiej Bielszowicach.\nWahadełek już nie ma, ale rodzice Ewy ciągle szukają odpowiedzi na pytanie: czy ich córka musiała umrzeć? *