www.reconnet.pl :: Zobacz temat - Szlakiem Leśnych Ludzi.\nwww.reconnet.pl Strona Główna » reconnet.pl » Opowieści ukryte w szumie drzew » Szlakiem Leśnych Ludzi. Poprzedni temat «» Następny temat\n2010-07-29, 06:28\t Szlakiem Leśnych Ludzi.\nWysłany: 2010-07-26, 19:11 Szlakiem Leśnych Ludzi.\nDziwnie ubrany szczupły mężczyzna szedł środkiem polany. Wyglądał niczym zjawa. Stara kurtka w kolorze khaki, takie same stare spodnie, stóptuty i zawiązana flanelowa apaszka na szyi zdradzały wędrowca lub jakiegoś pustelnika. Mocno naciągnięty na oczy kapelusz nie zachęcał aby spojrzeć mu w oczy. Jednak kapelusz zakładał po to aby chronić wzrok przed silnym wrześniowym porannym słońcem. Tak samo jak jego ubiór, miał być funkcjonalny a nie szpanerski. Dziwna postać miała przewieszony przez szyję aparat a na ramieniu oparty krótki statyw z kamerą. To jednak można było wyczytać dopiero z bliska. Nieznajomy odstraszał raczej swoim wyglądem a szare oczy nie zachęcały do rozmowy. Stara blizna na nosie świadczyła o "mocnej" niegdyś bójce i psuła zupełnie twarz nieznajomego. Jednak ta postać miała w duszy swoiste ciepło a na ustach gościł uśmiech. Zarezerwowany niestety tylko dla bliskich...\nPlecak swoim wyglądem "głosił" całodzienną wyprawę. Wędrowiec zatrzymał się na chwilę stawiając zarazem kamerę na ziemi. Zagarnął dłońmi rosę z trawy i schłodził nią twarz. Zdjął kapelusz i czochrając nim po rosie zwilżył go całkowicie. Twarz dojrzałego mężczyzny była radosna choć pokonał już około ośmiu kilometrów a brzemię na plecach pewnikiem trochę ważyło. Sterczące krótkie siwiejące włosy zdradzały, że była to niegdyś spora czupryna. Naciągnął ponownie kapelusz na oczy i podnosząc kamerę z ziemi ruszył dalej. Cel swojej "sentymentalnej podróży" znał na pamięć. Jeszcze 200/ 300 metrów i zejdzie z polany pod las. Choć wychodził z domu kiedy było jeszcze ciemno to wiedział gdzie idzie. Minął potężnych rozmiarów akację, skręcił na północ i raptem się zatrzymał. To tu stała jego ukochana ambona. Dziś szarpnięta zębem czasu oparła się o dojrzałą olchę. Drzewo które niegdyś korzystało z jej schronienia. Teraz role się odwróciły. To olcha "podała dłoń" upadającej ambonie przedłużając tym samym jej żywot. Czy zmurszała staruszka poznała wędrowca? trudno powiedzieć - tyle to już lat. Mężczyzna zrzucił plecak z ramion i zasiadł na zmurszałym szczeblu drabiny. Powolnym spokojnym ruchem wyjął z kieszeni kurtki fajkę i starannie ją nabił. Zapalił. Dym zapachowego tytoniu rozniósł się w powietrzu. Palił podobne tytonie co jego dziadek. Na wzór dziadka po przypaleniu fajki głośno powiedział - witaj staruszko, co tam dzisiaj łazi.\nPykał z fajeczki i myślał o pierwszej swojej szczenięcej wyprawie. Oczy widziały obrazy z przed lat. Szare nic nie mówiące do tej pory oczy nabrały ciepła i blasku a rysy twarze zelżały...\nCzternastoletni chłopiec siedząc na ganku rzeźbił postać ptaka w kostce szarego mydła.\nPochylony nad tą dziwną czynnością co rusz zerkał spod luźnej grzywki na postać dziadka.\nGęsta czupryna włosów i żywe rozbiegane szare oczy zdradzały niepokój chłopca.\nCo innego robił a myślał o czym innym.\nBaczny obserwator w lot zobaczyłby dlaczego. Duże strupy na kolanach chłopca zapisały mocny upadek z roweru.\nPobyt na podwórku to była kara za nadpobudliwość.\nCo chwilę oczy chłopca biegły na dwie a jakże różne postacie.\nDziadek wypompowywał szambo.\nSpokojne płynne ruchy mówiły o sile charakteru tego starszego siwego człowieka.\nŻylaste spracowane ręce nie odczuwały zmęczenia.\nOczy chłopca pobiegły w kierunku postaci ojca. Ten natomiast grzebał coś w swoim wypieszczonym motocyklu WSK.\nJak różne to były postacie.\nPierwszy, siwy, to prosty człowiek, zawsze spokojny, opanowany, kochający rodzinę i łowieckie tradycje. Myśliwy.\nDrugi z nich w sile wieku, zaradny ale człowiek kochający tylko technikę i motoryzację.\nAlkoholik z wyboru.\nOczy chłopca i ojca spotkały się na chwilę. Chłopiec szybko spuścił wzrok udając, że rzeźbi.\nOjciec pobiegł wzrokiem w kierunku postaci teścia. Obserwował jego ruchy.\nWiedział, że teść go nie lubi, wiedział, że jest akceptowany tylko dlatego, że jest mężem jego córki.\nCieszył się jednak, że młodszy z synów naśladuje dziadka. Pewno myślał, że to lepiej jeśli syn pokocha las.\nPokocha cokolwiek innego niż on który pokochał alkohol.\nMoże kiedyś byłby to chłopcu powiedział, lecz cóż, odszedł z tego "padołu łez" kiedy syn był jeszcze za młody na podobne tematy.\nPo pewnej chwili dziadek przestał pompować szambo i podszedł do zięcia, ten również porzucił swoją czynność i zaczęli rozmawiać.\nChłopiec zmarszczył brwi. Myślał.\nRozmowa przedłużała się niepokojąco. Coś wisiało w powietrzu.\nTo źle czy dobrze - intensywnie myślał.\nWiedział, że ojciec jest silny i agresywny. Choć dziadek nie należał do ułomków to jednak wiek robił swoje.\nDrobne pięści chłopca zacisnęły się na maleńkim scyzoryku i mydle.\nBył gotów bronić dziadka za wszelką cenę.\nJednak ojciec nie zdradzał agresji. Znał twarz ojca i ruchy. Nie nie, to spokojna rozmowa. Ojciec zerknął na syna. Ten szybko skupił się na kostce mydła.\nRaptem ojciec zawołał - podejdź tu do nas. Chłopak podniósł się z ganku, starannie otrzepał spodnie z mydlanej miazgi i jednym skokiem z betonowej poręczy ganku znalazł się obok nich.\nDziadek zadał pytanie - chcesz iść ze mną w łowisko, bo ojciec pozwalają - gwałtowna radość i wypieki na twarzy chłopca zdradziły odpowiedź.\nUśmiech ojca pozwalał sądzić, że cieszy się i on z tego pytania.\nDziadek kontynuował - zabierzesz lornetkę i nóż, a babcia spakuje nam drugie śniadanie. Musisz być na nogach o trzeciej rano. Chłopiec wytrzeszczył oczy - choć wiedział już, że nie będzie to zwykłe obejście łowiska a polowanie, to jednak wolał się upewnić. Dziadek jednak uprzedził pytanie; tak tak, pójdziem w bór, na kozła.\nChciał wiedzieć coś więcej jednak dziadek urwał rozmowę tak szybko jak zaczął i wrócił do pompowania szamba. Ojciec pochylił się nad motorem i również zaczął coś w nim grzebać.\nChłopak wrócił na ganek. Usiadł. Niedokończona postać ptaka straciła swoją wartość.\nRuszył szybko na korytarz. W starej rzeźbionej dziadkowej komodzie miał swoją szufladę. A w niej swoje ukryte przed rodzeństwem skarby. Sięgnął za tylną ściankę i wyłuskał zeń mały kluczyk. Otworzył szufladę i wyjął dwa najważniejsze podarki - nóż i lornetkę. Oba przedmioty owinięte w kawałek flanelowej koszuli czekały na wyprawę. Szybkimi wprawnymi ruchami oczyścił i tak już lśniące szkła lornetki. Następnie wyłuskał nóż ze skórzanej czarnej pochwy na której wypalona była głowa Indianina z pióropuszem. Choć pochwa zdradzała pochodzenie rynkowe noża to jednak szerokie ostrze było miękkie w ostrzeniu i mocne. Długo ten nóż służył chłopcu kiedy ten był już dorosłym mężczyzną. Zginął w późniejszym czasie na jednej z wypraw na rozlewiska za orzechami laskowymi kiedy to pękła stara wysłużona już pochwa...\nPobiegł do babcinej kuchni - ta krzątała się przy garnkach.\nBabciu Babciu, idę na polowanie - wykrzyknął. Wiem - krótko skwitowała starsza kobieta.\nAle babciu, nie na obchód tylko na zasiadkę, na polowanie, znów wykrzyknął. No przecież mówię, że wiem - ucięła babka.\nDał sobie spokój z dalszą rozmową. Stwierdził tylko, że musi naostrzyć nóż. Babcia z uśmiechem politowania kiwnęła głową. Chłopiec nie patrzył już na kobietę. Otworzył drzwi spiżarki i sięgnął po dziadkowe osełki. Wybrał tą najdrobniejszą. Nóż był ostry, wystarczyło lekko przeciągnąć ostrze. Namoczył osełkę w wodzie i wprawnymi ruchami delikatnie dopieścił klingę.\nNajszybciej jak potrafił pobiegł na piętro do matki. Tej również oznajmił, że idzie z dziadkiem na polowanie. Na wszelki wypadek dobitnie stwierdził, że ojciec się zgadza. Wiem wiem, odpowiedziała matka. Tym razem chłopak zaskoczył w czym rzecz.\nWszyscy już wcześniej to ustalili.\nZadowolony z siebie ( to była jego dorosłość ) pobiegł na przedpokój, tu wyłuskał wojskowy plecak. Rozpiął go i wyjął flanelowe onucki. Zastanowił się czy będą potrzebne. Choć to wrzesień i wczorajszy ranek był ciepły to jednak na ambonie może być zimno. Zabrał onucki i zbiegł na parter. Wyjął z półki gumofilce i sprawdził ich stan. Były suche i czyste. Na wzór dziadka położył na każdym z nich onuckę. Choć fabryczne to gumofilce i jeden numer za duże to jednak dawały ciepło. Było to wczesne popołudnie, a on był już gotowy na wyprawę.\nZadowolony z siebie pobiegł do dziadka. Ten wraz z ojcem zasiedli na ławce wytrwale o czymś dyskutując. Sprawdził mimikę ojcowskiej twarzy i uspokojony zabrał się za grabienie drugiego podwórka z kurzych odchodów. Nie robił tego jednak z pasją dobrego gospodarza a jedynie dla zabicia czasu. Co jakiś czas opierał się na kiju grabek i chłonął wiatr na wzór dziadka. Czytał tym samym pogodę na jutrzejszy ranek. Nigdy nie potrafił jej odczytać a jednak to robił. Było chyba po osiemnastej kiedy matka zawołała go do mycia. Wieczór!!! ciepły i cichy a tu trzeba iść zjeść kolację i kłaść się spać.\nPo nerwowym i zarazem siłowym grabieniu podwórka szybko usnął.\nRaptem otworzył oczy, zastanawiał się ile już śpi i która to godzina. Jednak wolał nie zapalać lampki aby nie budzić rodzeństwa. Po chwili usłyszał dzwoniący zegar w pokoju rodziców, a zatem, to mój czas. Szybko zsunął się z łóżka i zanim ojciec wszedł do pokoju on już biegł do łazienki. Ile mam czasu tato - rzucił przez ramie do ojca - pół godziny odpowiedział rodzic. Szybka toaleta i już był w kuchni. Aby pokazać swoją dorosłość powiedział - trzeba było nie wstawać mamo sam bym zrobił sobie śniadanie. Nie marudź, siadaj - skwitowała matka - dodając zarazem - zejdziesz do babci z plecakiem to zapakuje wam drugie śniadanie. To pewnikiem ty będziesz niósł je w swoim plecaku. Chłopak kiwnął tylko głową, i szybko pochłaniał śniadanie. Po chwili już był gotowy. Zbiegł cichutko po schodach i zaszedł do dziadków kuchni. Babcia już czekała. Podał jej swój plecak a ta wsunęła do niego dwa zawiniątka. Domyślał się co zawierają - w jednym był pokrojony chleb, dwa ząbki czosnku "na wzmocnienie" i duże dwa pęta suchej kiełbasy. W drugim metalowy dwulitrowy termos ze zbożową kawą. Babcia chciała coś powiedzieć - wnuk uprzedził babcine rady - wiem wiem, babciu, ten musi być cały czas na stojąco bo to termos z kawą.\nBabcia poczochrała wnuka po głowie i nakazała iść już bo dziadek czeka. Wybiegł na korytarz i starannie zwinął onuce aby dobrze "leżały" na nodze. Wsunął stopy w gumofilce i założył starą jesienną kurtkę. Z czapką w ręku i z plecakiem wyszedł na podwórze. Tu spotkał dziadka który pykał fajeczkę przy otwartych drzwiach Syrenki. Podniesiona klapa bagażnika sugerowała, że plecak ma się tam znaleźć. Wsunął plecak do drewnianej skrzynki tak aby się nie przewrócił. Dziadek zajrzał do bagażnika i krótko stwierdził. Jedziem synek na koziołka blisko tu, bo na jedynkę. Zostawimy auto przy polu Pana Bronka i dalej idziem na nogach. Chłopiec pokiwał głową i wskoczył na siedzenie. Dziadek opukał fajkę o próg samochodu jednocześnie pytając - dobrze zwinąłeś onucki czy mama dali skarpety? - nie ja wolę onucki i dobrze zwinąłem - odparł chłopak. Acha skwitował dziadek - no to ruszamy. Nie martwił się zbytnio o wnuka bo ten nie pierwszy raz z nim wędrował - nigdy nie było z nim kłopotu choć dzieciak jeszcze, a już w łowisko łazi od dobrych dwóch lat.\nUruchomił syrenkę. Ta charcząc na swój sposób ruszyła zostawiając domostwo w niebieskiej chmurze gryzącego dymu. Po piętnastu minutach spokojnej jazdy stary wdzięczny samochód dowiózł pasażerów na "Bronkowe pole".\nWysiedli z samochodu. Wnuk wyjął plecak z bagażnika i zarzucił na ramiona a dziadek torbę i broń. Każdy z nich włożył pod pachę koc w które zaopatrzyła ich babcia.\nIdź synek pierwszy - komenderował dziadek - masz młodsze oczy to lepiej widzisz. Wnuk udając dorosłego pokiwał głową i ruszył pierwszy. Zanim podążał dziadek. W milczeniu pokonywali odcinek dzielący ich od ambony. Wnuk starał się iść niczym stary łowca. Wiedział, że dziadek obserwuje jego ruchy. Kiedyś podsłuchał rozmowę dziadka i babci kiedy ten chwalił jego zgrabne ruchy i koci chód. Mówił wówczas do swojej połowicy, że będzie z niego dobry myśliwy. Tylko dziadek nie wiedział jeszcze, że raptem dwa lata później odezwie się w chłopcu młodzieńczy bunt. Że ucieczki z domu jakie zacznie "fundować rodzicom" to włóczęgostwo. Przebywanie z dziadkiem w "nocnym łowisku" nauczą chłopca nie bać się nocnych wypraw. Że poczuje się lepiej w leśnych ostępach niźli w ciemnych zakamarkach osiedla. Że pokocha motoryzację odrzucając zarazem piękną wówczas dla niego naturalną książkę - książkę zwaną Bór..\nDotarli wreszcie do ambony. Wnuk niczym kot wspiął się po szczeblach drabiny na ambonę, za nim wspiął się ciężko dziadek. Sapał z wysiłku ale nie narzekał. Wnuk wyjął deskę z zakamarka i usiadł na niej. Szybko rozpakował plecak i wyjął lornetkę. Zawiesił ją na wystającym gwoździu i znieruchomiał. Teraz dziadek przystąpił do swoich czynności. Rozłożył koc na podłodze i zasiadł na nim tak aby pozostała część koca służyła za okrycie pleców. Z torby wyjął pięć kul i załadował je kolejno do magazynka. Sprawdził broń i odstawił na bok za belkę. Teraz okrył ramiona kocem. Zlornetuj teren synek - powiedział - ja odpocznę nieco. Dobrze dziadku - odpowiedział wnuk.\nByło jeszcze ciemno więc lornetka niewiele mogła. Jednak chłopiec wiedział, że należy "wczytać" się w ścianę lasu i zapamiętać każdy cień.\nCzas wlókł się powoli a dziadek lekko pochrapywał. Było już prawie widno kiedy po łące rozeszło się dziwne kirek - kirek. Chłopak drgnął na ten dźwięk i szybko skierował tam głowę. Szukał kolorowego koguta na szarym tle łąki. Musiał poczekać na kolejne zawołanie aby dokładnie zlokalizować ptaka. Nie czekał długo - już po chwili kogut ponowił zawołanie. Teraz chłopak zauważył ptaka. Zdjął lornetkę z gwoździa i zaczął obserwować kolorowego samca. Ten stał na maleńkim kopczyku i prezentował swoją sylwetkę.\nCo tam synek - raptem szepnął dziadek - nic dziadku - szeptem odpowiedział chłopak - bażant się kręci.\nTo dobrze, czekamy - odpowiedział dziadek.\nMijały kolejne minuty. Chłopak co rusz lornetował przedpole, to było dla niego takie ważne - wskazać łowcy zwierza kiedy ten wyjdzie na łąkę.\nRaptem zza ściany drzew wyszło słońce. Eksplozja barw zalała łąkę. Co rusz odzywały się ptaki głosząc wrześniowy świt. Wszystkie do tej pory niewidoczne pajęczyny nabrały blasku. Krople rosy niczym perły osnuły nici pajęczyn. Przepiękna biżuteria dodała piękna tej nowej pachnącej jeszcze drewnem ambonie. Łąka osnuta lekką mgiełką przyciągała wzrok chłopca. Minęła kolejna godzina.\nDziadek poprawił nieco swoją pozycję.\nNie jesteś głodny synek - rzucił raptem - możemy coś zjeść dziadku do puki nic się nie dzieje - odparł wnuk.\nDobra - odpowiedział dziadek - zamienimy się miejscami i ty przygotujesz posiłek.\nNajciszej jak mogli zrobili zamianę. Teraz dziadek zasiadł na desce a wnuk wylazł na maleńki tarasik ambony i usiadł. Rozłożył obok siebie mały ręcznik wyjął z plecaka wielki termos i pozostałą część posiłku. Zgniótł lekko nożem dwa ząbki czosnku i szybko je obrał. Nalał do kubków kawy i jeden z nich podał dziadkowi. Następnie czosnek, pętko kiełbasy i chleb. Jedli w milczeniu. Po posiłku dziadek przypalił fajkę. Wnuk chciał zaprotestować ale wiedział co dziadek powie - mamy dobry wiatr więc zwierz nas nie wyczuje - choć chłopiec wiedział, że może być zupełnie na odwrót. Zwinął szybko ręcznik i resztki po posiłku wrzucił do plecaka odstawiając go zarazem na bok. Kiedy wstał aby przesunąć się w głąb ambony jego oczy zarejestrowały ruch. Szybko skierował tam wzrok. W odległości 25/ 30 kroków na "lewej" ścianie lasu stał dorodny kozioł choć myłkus. Dziwne poroże układało się w kształt spłaszczonego zarośniętego kwadratu. Zwierz patrzył na ambonę.\nChłopak zachował zimną krew. Nie poruszając się szepnął do dziadka - na naszej " jedenastej" dziadku.\nŁowca jak na komendę skierował tam wzrok.\nTuż od nich lekko schowany za młodą jodłą stał spokojnie kozioł. Widział obu "dwułapych". Starszy mężczyzna analizował spotkanie. Prawą rękę powolnym ruchem skierował na broń. Raptem zaniechał tej próby. Czekał.\nNawet gdyby udało złożyć się do strzału to cel był zasłonięty jedliniakiem. Rykoszet mógł pokaleczyć kozła.\nZmagania wzrokowe trwały jeszcze kilkanaście może sekund.\nRaptem kozioł szczeknął i gwałtownym zwrotem ciała oraz silnym odbiciem tylnych stawek wykonał potężny sus w stronę lasu. Jeszcze kilka podobnych i znikł za pierwszymi drzewami.\nEeecchh, sapnął łowca - widziałeś synek jak nas zrobił w konia.\nI co teraz dziadku, przecież to niczyja wina - zasugerował wnuk - niczyja niczyja synku - miał szczęście, że tak zza jedliny nas podglądał cwaniak jeden.\nCzekamy dziadku prawda - pyta wnuk - a na co mamy czekać - odpowiedział dziadek - on już dzisiaj nie wróci!!! przyjedziem innym razem i tyle.\nNiepocieszony wnuk wiedział co znaczą te słowa, czas pakować plecak. W duchu klął te śniadanie, że też musiałem być akurat głodny.\nWolał spytać dziadka czy to prawda, że zabierze go jeszcze na polowanie bo przecież powiedział " przyjedziem inny razem i tyle".\nJa też pojadę dziadku - spytał wnuk - pojedziesz pojedziesz synku - z uśmiechem skwitował dziadek.\nZeszli z ambony i wolnym krokiem wracali do samochodu. Tym razem pierwszy szedł dziadek a za nim podążał wnuk...\nW zamyśleniu mężczyzna zapomniał o fajce, a ta w tym czasie zgasła.\nPociągnął kilka razy zasłaniając komin, nic to nie dało.\nWstał ze szczebla drabiny i przeciągnął się mocno.\nZjem sobie tutaj śniadanie i pociągną z fajeczki - pomyślał.\nRozpakował plecak nalał z termosu kawy zbożowej obrał ząbek czosnku i zajadając suchą kiełbasę myślał gdzie by tu znaleźć nową ambonę. Po krótkim posiłku podniósł się ze szczebla starej drabiny zrobił zwrot aby spojrzeć na zarośniętą łąkę. Kontem oka dostrzegł ruch na "jedenastej".\nNa "lewej" ścianie lasu stał dorodny kozioł i z odległości 25/ 30 kroków obserwował postać "dwułapego". Doświadczony wędrowiec nie poruszył się jednak. Spojrzał w dół na kapelusz gdzie spoczywał nań aparat. Spojrzał w prawo, ale kamera była poza zasięgiem ręki.\nRaptem na twarzy wędrowca zagościł szeroki uśmiech, zsunął kapelusz zawadiacko na tył głowy i głośno powiedział - spadaj draniu.\nJak na komendę kozioł szczeknął i gwałtownym zwrotem ciała oraz silnym odbiciem tylnych stawek wykonał potężny sus w stronę lasu. Jeszcze kilka podobnych i znikł za pierwszymi drzewami.\nWędrowiec zarzucił plecak na ramiona zawiesił aparat na szyję, jedną ręką sięgnął po kamerę a drugą mocno wcisnął na głowę kapelusz. Spojrzał na las gdzie uszedł dorodny kozioł. Zmierzył wzrokiem ambonę cicho szepcąc pod nosem - trzymaj się staruszko.\nRuszył powoli w drogę powrotną.\nSpod ronda kapelusza patrzyły na łąkę te same szare nic nie mówiące oczy...\nmikesz ( yaktra )\nOstatnio zmieniony przez yaktra 2010-07-29, 17:59, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2010-07-26, 20:37\nDługi tekst, ale chyba niezły, skoro przeczytałem w całości.\nBędą następne części?\nRozumiem, że główny bohater zwie się czasem "yaktra"?\nWysłany: 2010-07-26, 21:27\nHistoria poruszająca, bardzo lekko się czyta. Więcej takich opowiadań!\nWysłany: 2010-07-27, 00:47\nPrzeżycia z dzieciństwa kształtują naszą późniejszą tożsamość. Ciężkie chwile czynią nas twardymi a ciepło, miłość i atmosfera rodzinego domu pozwala nam w dorosłym życiu stworzyć dom naszym dzieciom i przekazać prawdziwe wartości.\nPiękne wspomnienie zaklęte w opowiadanie.\nDobrze jest nie tylko pisać ale i czytać.\nWysłany: 2010-07-27, 14:58\nDobrze sie czyta, opowiadanie super ,czekam na dalszą część\nWysłany: 2010-08-02, 14:42\nSpodobało mi się,łatwo się czyta i można uwolnić wyobraźnię.\nOpisany wyjazd Syrenką przeniósł mnie w czasy, kiedy to sam posiadałem taki pojazd.\nWarkot silnika i zapach mieszanki, tego się nie zapomina.\nWysłany: 2010-08-02, 16:34\nDziękuję za wszystkie wypowiedzi. To miłe.\nJest to jedna z moich lepszych publikacji w;\nWysłany: 2010-08-11, 15:25\nOpowiadanie piękne, bardzo mi się pododało. Oby więcej takich\nSkąd: okolice Mielca/UK\nWysłany: 2010-08-25, 04:36\nPoruszające i klimatyczne, naprawdę bardzo dobre opowiadanie\nWysłany: 2010-12-08, 19:10\nEgzamin z rury.\nWrześniowy ciepły dzień chylił się ku końcowi, choć było jeszcze widno to do zmroku została tylko godzina lub nieco więcej. Mężczyzna właśnie teraz ruszył na szlak, wypchany plecak i podwieszony pod nim zrolowany stary koc w opakowaniu koloru khaki sugerował nocleg w terenie.\nJak na tę porę roku wędrowiec obuł stopy w ciepłe zimowe buty. Doświadczenie nabyte przez lata wędrówek podpowiadało, że zasiadka może być zimna.\nSpokojnym, energicznym jednak krokiem, mijał kolejne bloki na osiedlu. Co jakiś czas podnosił rękę w geście powitania - to znajomy, to sąsiad.\nEchhh, pomyślał w duchu – jak czasy się zmieniają - za „komuny” wojskowa panterka, taki sam plecak i gumofilce budziły politowanie mijających go ludzi. Brak wędki w ręku sugerował dziwaka. Najczęściej znajomi pukali się w czoło kiedy byli pewni, że wędrowiec tego nie widzi. Teraz kiedy czas fotografii nabrał „stylu” sąsiedzi najczęściej zadają pytanie - gdzie się wybierasz??? - uśmiechnął się do swoich myśli – jak dobrze, że może polować z aparatem czy kamerą – jak dobrze, że są jeszcze miejsca tak dzikie, że nie każdy chce w takim miejscu postawić swoją stopę – jak dobrze, że nie każdy potrafi znieść trudy wędrówek po leśnych uroczyskach, rozlewiskach czy bagnach...\nDo celu pieszej wędrówki miał około pięciu kilometrów. Wiedział, że w takim tempie dotrze do tego miejsca już o zmroku. Nie martwił się tym - to było celowe zamierzenie. Po czterdziestu minutach dotarł do pierwszych zabudowań sąsiedniej już gminy. Tu skręcił na południowy wschód. Jeszcze dwa kilometry – pomyślał. Odruchowo spojrzał na pięknie zaczerwienione niebo. Teraz na nim harcowały nietoperze. Dziwne to były loty. Kiedyś próbował je fotografować. Na kilkanaście zrobionych zdjęć nie wyszło żadne. Uśmiechnął się do swoich myśli. To dopiero była „foto kicha”.\nPo kilku kolejnych minutach skończył się chodnik, minął również ostatnie zabudowania wsi. Szedł teraz lewym poboczem. Na czarnym asfalcie odbijała się tablica z przekreśloną nazwą wsi.\nTo już blisko – pomyślał.\nKiedy minął ten wielki znak informacyjny przeszedł na prawe pobocze. Już po chwili ujrzał szeroki wjazd do lasu. Skręcił w leśną drogę i po kilkunastu krokach dotarł do rozwidlenia. Skręcił na zachód i tu się zatrzymał. Zdjął plecak z ramion i zaczął wyłuskiwać zeń sprzęt. W pierwszej kolejności powiesił na szyi maleńką szwedzką latarkę. Następnie wyjął kamerę. Z pokrowca podwieszonego pod plecak wydobył niewielki statyw. Choć latarka była pod ręką to jednak z niej nie korzystał, palce wyczuwały zagłębienia sprzętu i po omacku trafiały w cel.. Podpiął kamerę do statywu, sprawdził w menu czy włączona jest opcja „noktowizor”. Zarzucił plecak na ramiona, oparł kamerę na prawym barku i ruszył cichym krokiem przed siebie. Po kolejnych kilkunastu krokach dotarł do kolejnego rozwidlenia. Nie interesowała go wąska ścieżka biegnąca na północ jednak wszedł kilka kroków w jej głąb. Spojrzał na dziwną wykarczowaną polanę. Choć oczy nawykły już do ciemności to jednak nie rozróżniały kształtów. Uruchomił kamerę i przyłożył oko do jej wizjera. Noktowizor poradził sobie z ciemnością. Teraz widział dokładnie ciemniejsze kształty które w tym dziwnym świetle wyglądały niczym wielkie papierowe kartony. To były bryły starych niemieckich pomników na niewielkim zapomnianym cmentarzyku. Zlustrował ten teren dość dokładnie.\nBrr, pomyślał w duchu – gdyby zobaczył teraz ludzką postać to pewnie by uciekł.\nOdgonił od siebie głupie myśli i wyłączył kamerę. Stał jeszcze chwilę aby „porażone” prawe oko znów przyzwyczaiło się do zmroku. Delikatnie opuszkami palców dotknął zimnej rękojeści czeskiego starego bagnetu. Ten podwieszony pod plecak „do góry nogami” był w zasięgu ręki i łatwo można było go wyjąć z metalowej pochwy. Choć jego przeznaczeniem była obrona przed psami to jednak dawał poczucie bezpieczeństwa. Po krótkiej chwili wędrowiec ruszył ponownie na „swoją główną drogę”\nJeszcze kilkadziesiąt kroków i doszedł do skraju lasu. Tu przyczajony wyjrzał na pole zza drzewa. Skoszone pole dawało trochę więcej światła. Na tyle dużo aby zobaczyć dużą mocną ambonę.\nUruchomił ponownie kamerę i belką zoom-u przybliżył do maksimum tę dziwną budowlę. Zlustrował jej wnętrze. Musiał się upewnić czy nie siedzi tam jakiś myśliwy. Raz, że nie chciał komuś przeszkadzać, dwa, wyjście na otwartą przestrzeń mogło być ryzykowne. Uspokojony brakiem innych konturów skierował kamerę w wąską ścieżkę. Pod powaloną potężną sosną myśliwi parkowali tam swoje pojazdy. I tu było pusto. Zadowolony z takiej sytuacji wyłączył kamerę i czekał chwilę aby oczy znów przyzwyczaiły się do ciemności. Był przygotowany na taką ewentualność, że ambona mogła być „zajęta”. Z kilku wypraw jakie tu sobie zrobił znał dwa miejsca w tej okolicy gdzie rozłożyste drzewa dawały możliwość zasiadki w ich koronach. Podczepione pod plecak dwa karabińczyki i system linek gwarantowały bezpieczne wejście. Jednak cieszył się z pustej ambony bo taka budowla to prawie jak hotel.\nRuszył skrajem pola i niczym po ostrzu sierpa dotarł do ambony. Zsunął plecak z ramion i zdjął kurtkę. Wyłuskał z plecaka polarową koszulę założył na siebie a potem ponownie wciągnął kurtkę. Ubrał się jeszcze przed wejściem na ambonę bo tak było łatwiej. Wspiął się szybko na ambonę. Wyjął z kąta szeroką deskę i usiadł na niej. Teraz spokojnie rozpakował plecak. Kanapki i termos powędrowały na podłogę w prawy jej róg. Rozłożył zrolowany koc i ułożył go tak aby można było się w niego opatulić. Lornetkę zawiesił na gwoździu. Teraz miał czas aby nalać do kubka kawy i nabić fajkę. Siedząc na ambonie spokojnie mógł jeszcze „pohałasować” ponieważ przejście po wysokiej suchej trawie dało wiele niepożądanych dźwięków.\nPykał z fajeczki i powoli „wczytywał” się w teren. Wiedział jak ważna jest znajomość ułożenia cieni.\nOd swojej szóstej aż do dwunastej miał ścianę lasu do której wtuliło się potężne pole. Od dwunastej do dziewiątej tylko pole. Między dziewiątą a ósmą maleńki lasek który wyglądał niczym wyspa na oceanie. Od ósmej do swojej szóstej, trawiastą łąkę.\nNa rżysku tego potężnego pola było dość widno. Czekał jeszcze aż kula księżyca wyjdzie zza ściany lasu. Cieszył się z takich warunków a jednocześnie wiedział, że księżyc choć jego sprzymierzeniec będzie płatał figle w ułożeniu cieni. Ten wielki łysy jegomość niczym generał co rusz będzie wydawał rozkaz swojemu „drzewnemu” wojsku a te z kolei przegrupują cienie grając na nosie obserwatorowi.\nPykał z fajeczki i powoli kończył kawę. Czas wlókł się niemiłosiernie, zrobiło się wyjątkowo cicho. To dzienne ptaki poszły już spać a nocne jeszcze nie wstały.\nCzekał na głos puszczyka. To on da sygnał wszelkiej maści drapieżcom i trawożercom, że czas ruszać na łów.\nI jemu da sygnał aby skupić się na obserwacji. Odłożył fajkę, przymknął oczy – niech odpoczną - a plecy oparł o ścianę ambony.\nZapadał co jakiś czas w taki dziwny pół sen pół jawę. Kiedy poczuł chłód na plecach opatulił się w koc. Łysy dowódca przegrupował wojsko. Obserwator ponownie wczytał się w cienie.\nZnów przymknął oczy. Opatulony kocem poczuł przyjemne ciepło, zapadł ponownie w ten dziwny stan. Drzemał.\nRaptem po polu rozeszło się uuuhhhuu uuuhhhuuu puszczyka.\nObserwator na jego komendę otworzył oczy. Zlustrował ponownie ułożenie cieni, włączył kamerę i zaglądając w jej wizjer sprawdził godzinę. Dochodziła północ, a więc czas zacząć.\nPuszczyk ponowił wołanie, obserwator spojrzał w kierunku skąd dochodził głos. Nigdy nie widział pierzastego drapieżnego łowcy choć ten musiał być gdzieś blisko. Sięgnął ręką do plecaka i namacał podwieszoną na jego prawym boku papierową gilzę po stretch-u.\nWypiął rurkę poprawił się na siedzisku z deski i zwilżył językiem wargi. Teraz przyłożył rurę do ust i mocno nadął poliki.\nYyyyyy, yy, yy, z rury w kierunku pola rozległ się dźwięk imitujący silnego byka jelenia.\nYyyyyy, yy, yy jeszcze raz ten sam dźwięk popłynął po rżysku. Odbił się od ściany lasu a echo powtórzyło ten dźwięk.\nObserwator odłożył „dziwny” instrument na półkę ambony i zdziwiony hałasem jaki sam uczynił lustrował teren.\nPo kilku minutach ponowił ten dźwięk.\nPo krótkiej chwili gdzieś na godzinie dziesiątej usłyszał potężny ryk. O mały włos nie podskoczył na siedzisku. Osiem miesięcy nauki dało pożądany skutek ale nie znał częstotliwości wabienia oraz ilości dźwięków. Na chybił trafił znów przyłożył drżącymi rękami „instrument” do ust i ponownie weń zadął.\nYyyyyy, yy, yy pobiegło w kierunku skąd dobiegł potężny głos byka.\nTeraz zdenerwowany zwierz potężnym basem oznajmił ponownie chęć spotkania.\nMyśli „włóczęgi i fotołowcy ” pobiegły w najdalej odsunięte zakamarki swojego mózgu. Szukał starych wiadomości, szukał opowieści myśliwych, szukał starego bajarza który znał jelenie jak hodowlane owce.\nTym razem jednak nie potrafił skupić myśli. W szarym świetle księżyca szukał byka.\nByka który pewnikiem zbliża się do ambony. Co zrobi ten mądry zwierz ?\nCzy da się przechytrzyć ?\nEchhh, pomyślał – zwabię jeszcze raz.\nPodniósł rurę do ust i ponownie zadął. Z wrażenia zabrakło w ustach śliny. Skurcz jaki temu towarzyszył wywołał nerwowe kaszlnięcie a łzy zalały oczy.\nWędrowiec zaklął w duchu i przecierając oczy wierzchem dłoni skurczył się w sobie.\nSzukał nowego cienia, który „płynąc” polem lub jego skrajem zawinie pod ambonę niczym strudzony żeglarz do latarni morskiej.\nCzas mijał i wlókł się niemiłosiernie, a „żeglarza” nie widać.\nW takim oczekiwaniu zgubił rachubę czasu. Przymyka i otwierał oczy licząc na to, że doświadczenie „podglądacza drapieżnych” i cierpliwość wynagrodzą oczekiwanie...\nCierpiał, bolał kręgosłup od nienaturalnej pozycji na wąskiej desce, bolały oczy „czytające” teren.\nAż wreszcie dał za wygraną. Wyprostował zgarbioną sylwetkę i włączył kamerę. Zajrzał w wizjer aby sprawdzić godzinę. Dochodziła 1: 20.\nGdzieś daleko na sąsiednim lesie ryczały byki. A tu taka gafa – myślał w duchu.\nCzas coś zjeść i zdrzemnąć się nieco bo do świtu daleko.\nZszedł z ambony za własną potrzebą. Kiedy wracał już do drabiny zobaczył kontem oka cień gdzieś z prawego boku. Instynktownie spojrzał w tym kierunku. Na szarym tle lasu stał byk. Piękny zwierz przyglądał się spokojnie dziwnej dwułapej postaci. Jak gdyby wiedział, że ten nie zrobi mu krzywdy. Wędrowiec zaklął w duchu – ot cholera – pomyślał, z tej strony to ja się ciebie nie spodziewałem bratku. Mężczyzna odwrócił się płynnym ruchem w kierunku zwierza. Ten nie reagował. Niczym myśliwski pies szukał odwiatru tej dziwnej pewnie postaci. Trwało to dłuższą chwilę. Teraz mężczyzna poczuł zapach zwierza. Zapach podobny do zapachu konia, do zapachu stajni lub krowiej obory. Jednak bardziej intensywny.\nMężczyzna zrozumiał, ruja przecież.\nCieszył oczy patrząc na byka. Wiedział przecież, że ten lada chwila umknie. Nie czas na skok do ambony, nie czas aby uruchomić kamerę.\nPopatrzeć sobie – tyle zostało.\nZwierz szarpnął gwałtownie łbem i ukazując koronne poroże zawrócił w las. Prędkość jaką rozwinął w kilku susach był imponujący. Zwierz popłynął skrajem lasu i omijając niewielkie wzniesienie zniknął z oczu mężczyźnie.\nTen dziwnie uśmiechnięty wskoczył po szczeblach drabiny na ambonę.\nPo krótkiej chwili zmrok rozświetliła maleńka latarka. Aby nie razić oczu przykryta apaszką dawała na tyle dużo światła aby wędrowiec przygotował sobie śniadanie...\nautor - yaktra\nWysłany: 2010-12-08, 20:13\nMoje uznanie za wspaniałe opowiadanie. W końcu ktoś obudził się z zimowego snu. Czekam na kolejne opowiadanie, które w piękny sposób odmalują naszą przyrodę.\nJaki świat był by piękny gdyby więcej ludzi potrafiło tak widzieć, czuć i rozumieć przyrodę jak ty Leśny Bracie Yaktra.\nWysłany: 2010-12-10, 19:33\nKilka tygodni temu podczas wędrówki na Jurze mijałem ambonę. Popatrzyłem chwilę na nią, a potem poszedłem dalej. Teraz na pewno wszedłbym na górę i posiedział! Świetne opowiadanie.\nWysłany: 2010-12-11, 18:08\nŚwietne opowiadanie ,czytajac je miałem obraz miejsca i przygody którą przeżyłem podobnie jak bohater , po środku nocy pażdziernikowej na ambonie na skraju lasu...chciało by się wrócic do tych chwil\nWysłany: 2011-02-14, 19:35\nPeter grabił podwórko z liści. Późna jesień zmuszała gospodarza do systematycznego sprzątania obejścia. Robił to powoli lecz energicznie.\nSiwe włosy i ogorzała twarz dziwnie z sobą kontrastowały. Jednak szare roziskrzone oczy mówiły nam, że mężczyzna choć dobiegający już sześćdziesiątki to zdrowy i energiczny jeszcze człowiek. Zaciśnięta w zębach fajka i stary kapelusz myśliwski zdradzały zainteresowania jakimi malował swój świat.\nOdpoczywał właśnie opierając się na grabiach kiedy gdzieś z oddali usłyszał warkot silnika. Znał ten charakterystyczny dźwięk. Zmarszczył brwi i pociągnął z fajeczki. Kiedy podjechał UAZ mężczyzna pomyślał tylko - coś w łowisku nie tak kiedy przy sobocie do mnie jadą. Z piskiem starych okładzin hamulcowych "radziecka myśl techniczna" zaparkowała w poprzek drogi. Z samochodu wyskoczył siwy gruby jegomość nad wyraz ruchliwy jak na swoją posturę. Drugi w mundurze milicjanta został w kabinie z dziwnie spuszczoną głową - czytał czy jak?.\nWitaj Peter, zagadnął przyjezdny.\nWitaj Bronku, co Cię sprowadza w moje skromne progi?\nKłopoty Peter, kłopoty.\nTo wiem - odpowiedział gospodarz - przecież inaczej bym cię tu nie zobaczył - szeroki uśmiech rozjaśnił twarz Petera.\nEch Peter, nie mam czasu na żarty. Krótko Ci powiem. Zostajesz oddelegowany z Nadleśnictwa do milicji do "Akcji Ślad".\nKtoś w naszym obwodzie kłusuje a jego tropy są dziwne bo wyjątkowe wielkie. Zaprzyjaźnieni grzybiarze mówią, że to Biernat...\ni tu potoczyły się szczegóły akcji.\nPo kilku minutach kończąc Bronisław powiedział - odprawa w poniedziałek o siódmej, będziesz "Ich" przewodnikiem. Obejdź jutro to uroczysko i sprawdź czy są tam jakieś zmiany, nic więcej nie rób. Uważaj na siebie jak tam pójdziesz Piotrze.\nDarz Bór Bronku - odpowiedział gospodarz - marszcząc brwi, kiedy Bronek zwracał się do niego po imieniu to znak, że sprawa pilna i nieco ryzykowna.\nOparł łokcie o furtkę i obserwował zmagania kierowcy z UAZ-em. Po chwili udało się kierowcy zawrócić na wąskiej drodze i w tumanach kurzu odjechał w powrotnym kierunku.\nMężczyzna zamyślił się...\nPartyzant który przeżył wojnę dzięki okolicznym lasom. To on obmyślał ataki i przeprowadzał brawurowe akcje. To znów był ścigany. Zawsze wyprowadzał chłopaków z opresji a straty w jego oddziale były zawsze najniższe. Był szanowany jako dowódca, bo był najlepszy. Po wojnie wstąpił do milicji i do partii. Potem mając pewne możliwości (teść wysoki rangą urzędnik w UBP a potem SB) pomógł młodzieńcowi ukończyć studia i wejść w szeregi oficerów. Myślistwo którym się zajął było jak gdyby po drodze. W 1984 roku postrzelił śmiertelnie kolegę z tego samego Koła. Dziwnie bo z obu rur dubeltówki i prawie jednocześnie. Biernat na sprawie sądowej błagał o litość. Polował "na pióro z podchodu" a zapadający zmierzch zmylił go kiedy zobaczył postać przy drzewie. Myślał, że to dzik, a to kolega odpoczywał w pozycji siedzącej. Nie udowodniono Biernatowi umyślnego zabójstwa choć ówczesne władze i rodzina zabitego odnosiły się do tego inaczej. Biernat już wcześniej był obserwowany przez kolegów w Kole w którym polował bo mówiono, że kłusuje. Biernat po sprawie został zwolniony ale z wyrokiem w zawieszeniu. Stracił pracę, uprawnienia na broń i co gorsze został rozwodnikiem bo teść tak chciał. Na domiar złego przypłacił to dwoma pobytami w zakładach psychiatrycznych i wylądował na rencie. Teraz po latach był niczym pustelnik, łaził po lasach budował ziemianki, zachowywał się niczym partyzant. I tu koło się zamknęło, albo ktoś patroszy zwierza wykorzystując jego ziemianki lub on sam jest taki głupi. Biernat może być nieobliczalny a w kniei niezwykle niebezpieczny...\nPeter otrząsnął się ze swoich myśli. Noo, czas poinformować o wszystkim połowicę a w niedzielę pod pretekstem obejścia łowiska zajrzeć na uroczysko. Cholera - pomyślał w duchu - tyle tam bunkrów, jeśli to Biernat to długo będziemy go szukać. Kto to był ten w mundurze ?...\nPeter raptem się obudził, nie podniósł głowy, nie poruszył się jeno otworzył oczy i spojrzał na fosforyzujące skazówki ruskiego budzika MIR. Ten wskazywał 5: 30. Myśli popłynęły w kierunku Biernata i swoich również partyzanckich przygód. Sam złapał się na tym, że choć już tyle minęło czasu to i on ma swoje wojenne przyzwyczajenia. Ustawił budzik tak, aby go widzieć a nie podnosić czy obracać głowy, aby w razie niebezpieczeństwa nie pokazać po sobie, że żyje. Cholera - pomyślał - jeśli Biernatowi odbiło zupełnie i stwierdzi, że jest obserwowany to odezwać się mogą partyzanckie przeżycia i zacznie walczyć, a jeśli posiada jakąś broń to co?\nPeter odgonił od siebie złe myśli. Wyłączył budzik aby ten nie zadzwonił. Zsunął się z łóżka i po cichu opuścił sypialnię. Nie chciał budzić żony. Wczorajsza rozmowa była ciężka.\nPoszedł do kuchni i nastawił wodę w czajniku. Ruszył powoli do łazienki. Po chwili stary Junkers oznajmił, że gospodarz uraczył się ciepłą wodą.\nPo chwili wrócił do kuchni i kiedy czajnik zaczął gwizdać zalał sobie kawę. Spałaszował śniadanie i popił mocną kawą. Przypalił fajkę i myślał. Po krótkich myślowych za i przeciw ruszył na strych z nożyczkami. Znalazł stary koc i wyciął z niego dwa wielkie bo prawie metrowe kwadraty. Zszedł do kuchni i znalazł konopne mocne dwa długie sznurki, zapakował to wszystko do torby myśliwskiej. Wszedł do stołowego pokoju i z szafy wyjął dwururkę i kilka Brenek. Wrócił do kuchni i odruchowo sięgnął po fajkę. Tym razem jednak jej nie zabrał. Przewiesił torbę i broń przez ramię i ruszył do komórki. Wystawił rower (westchnienie kolegów bo wiedzieli, że to Bałtyk) i energicznie wyszedł na drogę. Jedno pchnięcie z nogą na pedale i już siedział na siodełku. Wczesny ranek był mglisty i zimny jednak zapowiadał się piękny dzień. Skręcił w ulicę biegnącą w kierunku kniei. Za zakrętem ale z widokiem na jego podwórko stał brązowy duży Fiat. Przejechał obok ale kierowca i pasażer zawzięcie nad czymś dyskutowali i nie zwracali na niego uwagi. Zaś pasażerów z tyłu nawet nie zauważył a jeden z nich tym razem nie udawał, że czyta jeno bacznie zlustrował rowerzystę. Ki czort - pomyślał Peter - takie ekstra auto pod domem sąsiada?, mam ubeka za miedzą?, obserwują moją chałupę?, a może to ja jestem podejrzany?. Uśmiechnął się do swoich myśli i palnął z cicha, a kto mnie znajdzie na uroczysku.\nZjechał z drogi w las. Tu taka limuzyna nie wjedzie, a więc trącał ich pies. Po kilkunastu minutach leśnymi ścieżkami dotarł do bruku. Tu skupił swoją uwagę na drodze aby nie zjeżdżać z kostki i nie zostawić śladów. Przykrył dłonią dzwonek bo ten zaczął hałasować. Kolejne kilka minut i dotarł do zagłębienia w terenie gdzie droga była prawie zarośnięta paprociami. Tu się zatrzymał. Zsiadł z roweru i odczekał chwilę aby wyregulować tętno i wczytać się ciszę. Upewniwszy się, że jest tu sam położył na bruku torbę i oparł o pobliskie drzewo broń. Podniósł rower na bark i wszedł z nim w paprocie. Wystarczyło kilka kroków aby rower stał się niewidoczny. Cofając się do bruku podnosił paprocie aby wróciły do poprzedniej pozycji. Zarzucił torbę przez ramię i wyjął dwie breneki. Załadował fuzję i tak uzbrojony ruszył przed siebie. Nie przeszedł daleko. Teraz należało zejść z bruku i skręcić na wschód bo tam jest uroczysko i jedna z ziemianek. Znów wykorzystał drzewo aby oprzeć broń. Wyjął z torby dwa wycięte płótna i owinął nimi stopy. Konopny sznurek dopełnił całości a tym samym nie pozwolił aby te dziwne owijki zsunęły się z nóg. Tak ubrany ruszył powoli przed siebie. Poczuł tętno w skroniach i suchość w ustach. Muszę być niewidzialny i niesłyszalny - pomyślał - z tym drugim nie było problemu dzięki owijkom, z tym pierwszym, oooo, to już gorzej. Po kilkunastu krokach dotarł do krzaków za którymi była ziemianka. W oddali zarejestrował warkot silnika. Zlekceważył owy dźwięk bo wiedział, że ludzie robią sobie skrót przez Puszczę. Wychylił się lekko zza krzaka i "studiował" tę dziwną budowlę. Z jednej strony oparta o stary bunkier a z drugiej biegnąca ukośnie do tej ściany tworzyła sporą budowlę. Prowizoryczna ale funkcjonalna. Taką mógł zbudować tylko partyzant, tylko Biernat. Obserwował i słuchał kilka minut. Nic, cisza. Zatem można obejść ziemiankę. Wyszedł na maleńką polankę. Zdeptana ściółka świadczyła o sporym ruchu w tym miejscu. Odruchowo spojrzał pod nogi. Obok jego obutych stóp widniał potężny ślad ni to stopy. Nerwowo przełknął ślinę, cholera - pomyślał - trop taki jak ja teraz zostawiam. Biernat draniu !!! kłusujesz !!!! Zostawiasz dziwny trop w tych owijkach albo nie zostawiasz wcale. Kiedy patroszysz to spokojnie możesz deptać posokę bo przecież zdejmiesz szmaty a but czysty będzie i nikt nigdy nie zobaczy protektora !!!\nZreflektował się szybko i skupił się na wejściu do ziemianki. Odsunął wiązkę gałęzi i zajrzał do środka. Ku jego zdziwieniu oparta o krzywą półkę stała skrócona dubeltówka. Obrzyn cholera. Teraz myśli przetoczyły się przez głowę Petera niczym stado koni. On tu jest!!!\nSzelest za plecami, unik z półobrotem w prawo pozwolił zmylić przeciwnika. Napastnik zamachnął się i wraz z siekierą wpadł na ścianę z gałęzi upadając jednocześnie.\nPeter był już spokojny, zareagował jak za dawnych lat, szybkim acz płynnym ruchem odciągnął kurek broni patrząc leżącemu w oczy. Biernat nie próbował się podnieść, wiedział, że Peter naciśnie spust jeśli spróbuje wstać. Znał przecież Petera, jednego z jego lepszych "chłopaków". Spojrzał i on na dziwne buty Piotra i skierował wzrok na swoje. Puszczę ogarnął szatański śmiech.\nBiernat chichotał co raz głośniej i głośniej a po chwili wskazał palcem gdzieś w bok. Peter jednak nie zareagował od razu bo obawiał się, że Biernat celowo wskazuje jakiś cel. Jednak coś go korciło aby spojrzeć za siebie. Odsunął się jednak o kilka kroków i bokiem stanął do przeciwnika. Teraz skierował wzrok w prawo. Ku jego zdziwieniu zobaczył mundurowego milicjanta w stopniu kapitana trzymającego z dłoni pistolet. Tego samego co z UAZ-a. Obok niego stał Bronek i dwóch cywilów z brązowej limuzyny również z bronią. Wszyscy jak jeden mąż mieli owijki takie same.\nChichot Biernata przeszedł w szloch...\nUpadek komuny pozwolił Bronkowi naświetlić postać Biernata. Pół roku przed zatrzymaniem w owym uroczysku Biernat udusił myśliwego przy ambonie a dla zmylenia tropu sfingował samobójstwo przez powieszenie. Zginęła wówczas dubeltówka która pojawiła się miesiąc później w łowisku jako broń kłusownicza.\nDlaczego Peter brał w tym udział? nawet Bronek nie wie. Najgorsze było to, że Biernat został w uroczysku na całą noc zaskakując tym samym "wielkie głowy". Peter jadąc rowerem w uroczysko wyprzedził milicyjną obławę ryzykując życiem. Odwrotu już nie było, tylko cichy podchód trzech milicjantów i Bronka mógł uratować życie Peterowi.\nPrzez wiele lat Bronek pluł sobie w brodę, że naraził przyjaciela na śmierć, podziwiał zimną krew Petera, bo dzięki niej przeżył...\nImion bohaterów już nie pamiętam...\nWysłany: 2011-02-14, 21:19\nDobre, na prawdę dobre.\nMnie kołysały opowieści partyzanckie do snu.\nWysłany: 2011-07-12, 19:44\nZ Rudym na rżysku\nIść przed siebie. Omijać kałuże po wczorajszym deszczu, ścierać z twarzy poranną mgłę która otula pola. Oddychać, odpoczywać. W porannym blasku słońca oślepiony niczym kret brnie przed siebie. Wrześniowy świt wita wędrowca kaskadą kolorów. Wysokie źdźbła traw moczą spodnie do pasa, przyklejają je do ud, a zimno przenika do szpiku kości. Nic to, myśli wędrowiec, nic to, zaraz będzie droga przecinająca dwie łąki i pole, będzie lepiej. Zmęczenie wczorajszego dnia daje dziś znać o sobie. Zwalnia. Powłóczy nogami. W zasięgu wzroku na środku pola widzi wielką „piramidę” zboża. Tu odpocznę, myśli.\nPrzecina pole i już po chwili zrzuca plecak z ramion, aby usiąść. Zamiera w połowie tego ruchu. Na szczycie „piramidy” stoi spokojnie Lis. Mykita potwierdza swoja obecność ostrym zapachem piżma. Bystre lampy zwierza lustrują obcego. Trwa to krótką chwilę. Mądry drapieżca robi zwrot i niknie z oczu wędrowca. Skacze na ziemię. Mężczyzna obiega snop, rudego jednak nie ma. Spojrzenie w pole potwierdza przypuszczenia. Zwierz ostrym tempem ucieka w las. Chromy to jednak bieg, Lis najwyraźniej kuleje. Choć wędrowiec nie jest myśliwym rozumie postępowanie drapieżcy. Jak najszybciej pokonać otwarty odcinek, jak najszybciej dopaść ściany lasu, tam będzie bezpiecznie. Mężczyzna wraca do pozostawionego plecaka. Wyjmuje lornetkę i wraca na skraj snopa. Wychyla lekko głowę, aby w szkłach lornetki przeczesać ścianę lasu. Jest. Rudy cwaniak przysiadł pod jednym z drzew i obserwuje balot. Czy widzi człowieka? Trudno powiedzieć. Zapach piżma powoli znika dając miejsce innemu. Mężczyzna analizuje zapach, zna ten zapach. Zapach wsi i czegoś jeszcze. Wędrowiec wytęża zmysły. Tak to zapach myszy. Aaa bratku, uśmiecha się nieznajomy, śniadanko się przedłużyło i spotkałeś człowieka. To było duże ryzyko – myśli. Mogłeś zapłacić frycowe gdybyś trafił na myśliwego.\nWczesny świt zachęca do odpoczynku. Kusi, aby posiedzieć. Taka godzina to czas dla Saren. Dobry kierunek dla zdjęć. Ostre światło poranka daje dobre kolory i dobre zdjęcia. Posiedzę sobie godzinkę – myśli. Przysiada i myśli. Lis mocno kulał na lewą tylną stawkę. Uraz pewnie. Po chwili się reflektuje. Trop lisa pomieszany jest z innym, większym, okrągłym. Obok kolejny, ten ogromny. Mężczyzna zmienia pozycję w kucki. Czyta tropy. Niektóre wyraźne inne zamazane.\nPsy. Dwa psy. Jeden z nich musiał być bardzo duży. Mężczyzna wstaje i po tropach rusza wokół snopa. Kolejne tropy są mocno pomieszane. Tu doszło do walki. Posoka i sierść. Ruda sierść. A więc, psy dopadły w tym miejscu rudego. Doszło do walki. Mykita jednak zdołał umknąć na snop. Balot ułożony w kształt dziwnych stopni umożliwił nań wejście. Dlaczego psy nie dotarły w to miejsce? Ach, były za ciężkie. Jeszcze raz rozgląda się bacznie. Teraz widzi i czarną sierść. Tak więc i rudy nie pozostał dłużny. Zajadle musiał się bronić. Odważny zwierz. Czy przyjął atak czy też został zaskoczony. Nieważne. Umknął oprawcom, wykazał się sprytem. Kolejne zaskoczenie. Trop butów. Ludzki trop. Gumofilce cholera. Tu był człowiek. Zbieg okoliczności czy psy towarzyszyły człowiekowi. Chwilami widać, że człowiek biegał. Pomagał psom czy odganiał?\nMężczyzna rusza tropem ucieczki Mykity. Dwadzieścia, pięćdziesiąt aż do stu metrów. Lis nie „znaczy” tropu posoką. To dobrze. Rana jak widać musiała się już „zaklepić”. Mężczyzna zadowolony zawraca. Tym razem dotyka opuszkami palców te tropy które są bardzo wyraźne. Obrzeża są mocne, twarde. Świrze, pewnie wczorajsze i to wieczorne bo w dzień padało. Teraz sprawdza te ludzkie, dokładnie to samo.\nCzyżbyś rudzielcze przesiedział tu noc – myśli – tak, nocowałeś na snopie. Na śniadanko byś tu nie został bo za wiele hałasu uczyniliście walką. Więc co? Psy nie chciały odpuścić? Tak na pewno tak – wnioskuje wędrowiec. Jak to się stało, że człowiek nie zgonił cię ze snopa. Czyżby nie widział, że tam jesteś? A może było już ciemno? - pewnie tak.\nNo dobra, nieważne – myśli. Zasiada oparty plecami o snop. Już po chwili zmęczenie osiada na powiekach mężczyzny. Zamyka je coraz częściej. Podciąga plecak pod kolana, a pas aparatu owija wokół lewego nadgarstka. Choć wie, że zapada tylko w letarg to jednak w ten sposób zabezpiecza sprzęt. Tym razem to nie letarg, to sen. Twardy to sen wędrowca kiedy nie słyszy ciągnika jadącego skrajem pola. Dopiero po chwili gdzieś w podświadomości rejestruje ten dźwięk. Otwiera oczy.\nCiągnik właśnie się zatrzymał pod ścianą lasu. Traktorzysta po chwili wysiada. Patrzy wprost na snop. Pewnie zobaczył intruza i zaraz podjedzie. A cóż to? Jednak nie widzi wędrowca. Traktorzysta rozgląda się uważnie wokół. Otwiera burtę przyczepy i zdejmuje coś długiego. Wędrowiec sięga po lornetkę, przykłada ją do oczu. W zbliżeniu widzi drabinę. Zaskoczenie. Co ten facet kombinuje – w pole z drabiną? Lekko z boku w szkłach lornetki rejestruje ruch, szybka poprawka na obiekt. Pies! A z boku jeszcze jeden. Oba psy sadzą wprost na wędrowca. Odkłada lornetkę bo zwierzęta nie mieszczą się już szkłach. O cholera jak blisko! Wędrowiec odsuwa od siebie sprzęt i sięga do plecaka. Szybkim ruchem wyłuskuje stary czeski bagnet, który nosi tak „na wszelkie zło”. Plecak w lewej dłoni osłoni niczym tarcza od ataku. Bagnetem będzie musiał zadać cios. Dwa duże psy - z czego jeden wręcz ogromny – sadzą środkiem pola. Sto pięćdziesiąt metrów. Wędrowiec „rzuca okiem” na rolnika, a ten biegnie z drabiną za psami.\nSzybka myśl – wróciłeś draniu po lisa bo nie mogłeś go zgonić ze snopa. Myślałeś, że zdechnie do rana. Sto metrów. Wędrowiec czuje suchość w ustach, zasłania się plecakiem, opiera mocno plecy o snop, a bagnet szykuje do ciosu. Pięćdziesiąt metrów, a może i mniej. Wędrowiec wykrzykuje – ejjjj!\nTraktorzysta staje jak wryty. Teraz dopiero zobaczył człowieka. Zawraca do ciągnika. Ty draniu – przelatuje przez głowę mężczyźnie.\nPsy zwalniają ostre tempo biegu. Dobiegają jednak do wędrowca., węszą. Złowieszczy warkot dużego rasowego Doga przeraża. Drugi, typowy Owczarek niemiecki, jeży sierść.\nKątem oka wędrowiec widzi zawracający polem ciągnik. Psy reagują na ten dźwięk. Obracają łby, aby zobaczyć co też „pan” robi.\nDog powoli zaczyna się zbliżać. Jego ciało drży z napięcia. Wędrowiec wolnym płynnym ruchem podnosi bagnet ponad swój bark. Wie, że cios musi być tak silny, żeby rozpłatać psi czerep. Jeden i bardzo mocny. Na drugi nie będzie czasu kiedy zaatakuje ten drugi. Owczarek tymczasem zmienia pozycję i próbuje zajść z lewego boku. Mężczyzna śledzi ten ruch nie odwracając głowy. Warkot Doga przechodzi w sapnięcie. Jeszcze raz obraca łeb w kierunku skąd odjechał „jego pan”. Mężczyzna dostaje dziwnego olśnienia. To nie pierwszy atak tych psów. Próbuje przełknąć ślinę próbuje intensywnie myśleć. Nic, pustka w głowie. Czekać, czekać może odpuszczą. Mijają sekundy, a może minuty...\nATAK. Dog mocnym odbiciem tylnych łap podrywa masywne ciało do skoku. Kiedy jego przednie łapy łapią kontakt z plecakiem wędrowiec wymierza silny cios. Już jest spokojny, nerwy odchodzą wraz z zadaniem ciosu. MUS. Skupia się na sile i tym, aby utrzymać w dłoni bagnet. Brązowe przyrdzewiałe ostrze przecina powietrze lądując na kufie psa. Trzewioczaszka zostaje głęboko przecięta, a pies wydaje skowyt bólu. Jednak puszczone w ruch masywne ciało uderza w wędrowca, a ten odbija się od snopa. Wykorzystuje siłę odbicia ruchem ciała w lewo rzuca w Owczarka plecakiem. Ten, aby uniknąć zderzenia z czymś dlań dziwnym i dużym zawraca w miejscu i rwie co sił w kierunku skąd odjechał ciągnik.\nSkowyt Doga przechodzi w cichy pisk. Jeszcze przez chwilę rwie rżysko wielkimi łapami, aby po chwili zastygnąć w bezruchu.\nWędrowiec patrzy przez chwilę na psa. Mężczyzna rusza do plecaka, drżącymi dłońmi uwalnia bukłak z wodą podczepiony pod plecak. Pije łapczywie wodę. Klnie siarczyście. Odwraca wzrok bo nie może patrzeć na swoje „dzieło”. Oddycha głęboko, aby uspokoić tętno. Siada przy snopie, grzebie w plecaku. Znów pije wodę. Wreszcie nieco uspokojony przypala fajkę. Zaciąga się niczym normalnym papierosem. Mocno, intensywnie. Przeszklone oczy wędrowca świadczą jak mocno przeżywa to co musiał zrobić. Oczami wyobraźni widzi psy swojego dzieciństwa. Zastanawia się czy można było uniknąć ataku, czy można było zrobić coś innego?\nPustka w głowie, rozbiegane myśli, cholerny świat.\nPo kilku minutach wyjmuje telefon aby powiadomić policję...\nWysłany: 2011-07-12, 19:56\nYaktra to opowiadanie jest autentyczne czy fikcja literacka?\nWysłany: 2011-07-12, 19:57\nRewelacyjnie opisane Yaktra Widać - a wręcz czuć - te emocje, gdy czyta się dalszą część - tą z atakiem psów. Co do psiaka to szkoda go, ale winę za jego śmierć ponosi tak naprawdę właściciel, który ewidentnie szkolił czworonoga do takich akcji, tak więc ubicie tego pieska nie dość, że oszczędziło Ci wizyty w szpitalu to jeszcze najprawdopodobniej uratowałeś kogoś, kto w razie kolejnej takiej akcji tego pieska, mógłby nie potrafić się obronić np. jakieś dziecko lub "niedzielnego" spacerowicza.\nWysłany: 2011-07-12, 20:07\nOwe opowiadanie chowałem od ubiegłego roku. Napisałem je w grudniu. Bałem się je opublikować ze względu na fakt, że nie jest to moja fikcja literacka. Zresztą, żadne z nich nie jest fikcją. To moje wspomnienia ze szlaku po którym chadzam ponad 20 lat Wolf.\nDużo mam różnych takich opracowań które powoli przelewam na wirtualny papier a jak do tej pory zalegają w grubym zeszycie. Zeszycie który ma również dobre z 17 lat. Są warte poprawki i publikacji. To tylko kwestia czasu i zimowych długich wieczorów.\nlubię psy, baa uwielbiam, całe moje dzieciństwo i lata młodości przeplecione są tymi wspaniałymi czworonogami/ towarzyszami których to ja uważam za doskonałych niezawodnych przyjaciół...\nWysłany: 2011-07-13, 11:35\nyaktra, przelewaj te opowiadania na wirtualny papier, bo jak są tak samo mocne jak to, to masz we mnie wiernego czytelnika\nWysłany: 2011-07-13, 12:00\nNa prawdę świetne, szkoda że takie krótkie.\nWysłany: 2011-07-13, 18:21\nCzytając to pomyślałem, że to mogą być przygody Yaktry. Jednym słowem bardzo fajnie się to czyta i trzyma w napięciu. Czekam na kolejne\nWysłany: 2011-07-14, 09:23\nPierwsze kilkanaście zdań czytałem ze średnim zainteresowaniem, potem złapałem klimat i było świetnie. Dobry tekst i jeśli masz takich więcej, to nie ma co zwlekać z umieszczeniem na forum. Czytelnicy są i czekają.\nWysłany: 2011-07-16, 11:42\nCzytelnicy są i czekają.\njeśli masz takich więcej, to nie ma co zwlekać z umieszczeniem na forum\nWolę jednak na razie się wstrzymać. Dodać grę słów aby wprowadzić w klimat.\nBędą systematycznie dodawane po publikacji na łowiecki.pl\n[ Dodano: 2013-01-30, 19:48 ]\nTo nieco nowsze - 5 styczeń 2010 (dedykuję żonie)\nZakupiony w czerwcu ponton "mamił" do wodnych wypraw. Nareszcie mogłem wyruszyć na "wodny szlak". Sieć kanałów połączonych starymi poniemieckimi śluzami w Parku Krajobrazowym Doliny Dolnej Odry przekracza 200 km. Przed nami cały sezon pływania. Pierwszy wypad po wcześniejszym swoistym wodowaniu na jez. Binowo zachęcał do wyruszenia na ten nowy nieznany dla mnie szlak. Stabilny ponton o wyporności 300 kg okazał się sprzętem w sam raz na takie kanały.\nNiespokojna dla mnie czerwcowa noc z czwartku na piątek nareszcie minęła. Spakowany wcześniej sprzęt i plecak z żywnością czekał na nas w piwnicy. Kiedy zadzwonił zegar (obwieszczając w ten sposób godz. 3.30) zerwałem się na równe nogi. Zafundowałem sobie szybką toaletę. Kiedy żona weszła do łazienki ja szykowałem już śniadanie. Wzrok, jaki zawiesiła na mnie moja połowica, nie wróżył nic dobrego. Nie lubiła kiedy to ja grałem pierwsze skrzypce przed wspólną małżeńską wyprawą. Dobra dobra - pomyślałem w duchu, to inny rodzaj wypadu. Po szybkim śniadaniu wypiłem kawę na "dwa łyki" oznajmiając w ten sposób żonie, że nie czas na "dworskie zachowania". Dochodziła godz. 4. 15, a więc, za chwilę zacznie świtać. Zgarnąłem szybkim ruchem kluczyki od samochodu i zbiegłem do piwnicy. Plecak i marynarski worek z pontonem wylądowały w bagażniku samochodu. Kiedy żona zapakowała się na fotel dla pasażera odetchnąłem z ulgą. Ruszyłem z "kopyta" aby po dziesięciu minutach zaparkować na pobliskiej łące jakim był Klucki Ostrów. Zachęcony przyjazną miną żony wypakowałem sprzęt i zacząłem "dmuchać" ponton używając do tego swoistej pompki. Po kilkunastu minutach kolorowy "gumiak" przybrał kształt pontonu. Mała kosmetyka pod postacią kamuflażu z szarego sznura zmieniła "gumiaka" w profesjonalny sprzęt. Ruszamy - rzuciłem do żony. Z uśmiechem na twarzy wskoczyła do pontonu. Pchnąłem "gumiaka" i wskoczyłem do środka. Kilka ruchów wiosłami wyniosło nas na środek kanału zostawiając za sobą poplątane kaczeńce. Kurs, Wydrzy Przesmyk.\nMaleńkie zmarszczki fal i "jazda z prądem" zachęcały do wiosłowania. Krótkie płytkie ruchy wioseł wystarczyły aby pokonać przestrzeń dzielącą nas od punktu docelowego. Trwało to około półtorej godziny. Słoneczko grzało i nic się nie działo. Rzuciłem okiem w wizjer aparatu, minęła szósta trzydzieści. Spytałem żonę co robimy? - odpowiedziała krótko - to twoja wyprawa, a więc decyduj. Zaproponowałem aby wylądować na najbliższej napotkanej wysepce. Ok, zgodziła się, pod warunkiem, że będę mogła się opalać. Dobra - wykrzyknąłem, zaraz coś znajdę. Płynąc wzdłuż lewego brzegu kanału szukałem jakiejś wysepki. Po kilku minutach wylądowaliśmy na małej wykoszonej przez wędkarzy łące. Oznajmiłem żonie, że tu odpoczywamy, jemy drugie śniadanie i opalamy nasze blade "ciałka". Około godziny 10.00 mieliśmy oboje dość "słonecznych kąpieli".\nSchodzimy na wodę - zdecydowała Basia. Nawet nie próbowałem protestować. Miałem dość słońca i skwaru. Zmieniliśmy oboje ciuchy. Założyliśmy flanelowe koszule z długimi rękawami aby nie palić ramion. Wcisnąłem mocno kapelusz na oczy aby nie naświetlać wzroku. Płynęliśmy leniwie w kierunku Kluckiego Ostrowia. Nuda jaka towarzyszyła tej "przejażdżce" zachęciła żonę do drzemki. Tak jakoś dziwnie po mojej głowie biegły myśli, że dziwny mamy skwar jak na taką wczesną godzinę. Zlekceważyłem jednak owy sygnał podświadomości. Po kilku minutach moja żona otworzyła raptownie oczy i wskazując mi palcem pobliską zakrzaczoną łąkę oznajmiła - patrz, Bobry biegają!!! Zszokowany dziwnym zachowaniem małżonki skierowałem wzrok na północ. Miała rację !!! Bóbr - dorodny osobnik wspinał się na wielkie żeremie. Cholera - chory czy głupi, że aktywny o tej porze?? - oznajmiłem. Skrzywiona mina mojej żony świadczyła o tym w jakim jestem błędzie. No co ty, odpowiedziała - sam czytałeś w swoich notatkach, że dziwne zachowania Bobrów świadczą o gwałtownych zmianach w pogodzie. Dostałem wówczas olśnienia. Zamachnąłem się lewym wiosłem zgarniając w ten sposób największą ilość wody. Ponton zareagował natychmiast robiąc kółko wokół własnej osi. Tym prostym sposobem mogłem zobaczyć niebo wokół siebie. O zgrozo. Na poł-zachód od nas niebo było granatowo- czarne. O kurcze - zakląłem, idzie burza!!!\nDo łąki gdzie mieliśmy zaparkowany samochód dzieliło nas około dwóch kilometrów. Płynąc pod prąd to owy odcinek nie był zbyt łaty. Lądujemy gdziekolwiek, zaproponowała Basia. Nie - odpowiedziałem, będziemy najwyżsi w terenie, za duże ryzyko. Wiosłowałem najszybciej jak potrafiłem. Skurcz jaki towarzyszył niewprawnym mięśniom był bolesny. Zacisnąłem usta i nadrabiając miną wytrwałego żeglarza szukałem bezpiecznego miejsca. Wzmagał się wiatr utrudniając i tak już trudny kurs pod falę. Nie dotrzemy do samochodu - krzyknąłem, obierając kurs na najbliższy brzeg. Wylądowaliśmy na dziwnym grząskim brzegu. Raptowna wichura z burzą zalała nas zimnym deszczem. Przewracając ponton do góry dnem zakryliśmy sprzęt i siebie. Trwało to około dwudziestu minut. Tak szybko jak się burza pojawiła, tak szybko minęła. Zeszliśmy ponownie na wodę obierając kurs wprost na Klucki Ostrów gdzie stał nasz samochód.\nMina mojej żony nie zachęcała do rozmów. Wcześniejsza zapowiedź pogody na dzień wypadu była wówczas jednoznaczna... Wolałem nie podejmować tematu...\nwww.reconnet.pl Strona Główna » reconnet.pl » Opowieści ukryte w szumie drzew » Szlakiem Leśnych Ludzi.


Opinie o premiumhome24.pl - TrustMate\nObsługa klienta sama zaproponowała najlepsze dla mnie rozwiązanie. Doskonała obsługa, polecam. Łatwy kontakt z uprzejmą obsługą, polecam. Byłem w szoku, że paczka została tak solidnie zapakowana. W sklepie personel działa od razu, szybka dostawa. Solidność serwisu i punktualność to atut.\nZgodnie z informacją dotarła przesyłka. Usługa na poziomie. Jednak zdarzyły się małe potknięcia. Świetny karton i piękne opakowanie w środku. Można zaoszczędzić dzięki fajnym rabatom, polecam.\nRewelacyjna obsługa, rozmowa na temat zamówień z pracownikami tego sklepu to sama przyjemność. Polecam Wam wszystkim ten sklep !\nBardzo szybka dostawa oraz perfekcyjny kontakt ze sprzedawcą! Polecam bardzo serdecznie, jedyne rozczarowanie które możecie przeżyć, to niskie ceny, w stosunku do konkurencji !\nRewelacyjne ceny ! I ta dostawa...błyskawiczna ! Jak najbardziej polecam ! :)\nCierpliwość i kompetencja pracowników - pierwszorzędna. Zadowalająco. Niecodzienne opakowanie, bardzo mi się podoba. Super obsługa zamówienia. Szybka realizacja. Jednak przy dużej kwocie zamówienia wysyłka powinna być bezpłatna.


Polski domek w amerykańskim przewodniku po najdziwniejszych budowlach świata - Dobre Wiadomości\nNowy przewodnik wydawnictwa Lonely Planet przedstawia najdziwniejsze budowle z całego świata. Wśród zaskakujących i tajemniczych konstrukcji znajduje się słynny sopocki Krzywy Domek.\nWybudowany został w 2004 roku w Sopocie, przy ulicy Bohaterów Monte Cassino i od razu zyskał sławę, stając się jedną z głównych atrakcji miasta.Tym bardziej, że wnętrze domku jest do pełnej dyspozycji turystów – w środku znajdują się restauracje, kawiarnie i puby, a zgodnie z legendą, krzywy domek nigdy nie śpi! Konstrukcja domku inspirowana była rysunkami Jana Szancera, a zbudowany został według projektu architektów Szotyńskich i Zaleskiego. Teraz znajduje się na liście najdziwniejszych i najwspanialszych wymysłów światowej architektury i zachęca do wizyt turystów z odległych stron. Taka nominacja od Lonely Planet to spore wyróżnienie dla perełki sopockich atrakcji.\n← Śpiewające rodzeństwo – Kwiat Jabłoni – wyjątkowa, świeża i nowoczesna mieszanka brzmień\nPomimo innych wcześniejszych przypuszczeń u osób dorosłych także powstają nowe neurony →


Wójcik: Wojna religijna a wzrost ceny ropy naftowej - BiznesAlert.pl\nWójcik: Wojna religijna a wzrost ceny ropy naftowej\n27 marca 2015, 09:33 Energetyka\nW czwartek ropa WTI na nowojorskiej giełdzie w kontraktach na 15 maja podrożała o 2,22 dol. za baryłkę (o 4,51 proc.) i płacono 51,43 dol za baryłkę, pomimo wciąż wysokiego stanu zapasów i raczej średnich wyników makroekonomicznych za luty.\nZyskała także ropa Brent. Na giełdzie w Londynie płacono za nią 59,19 dol., czyli o 2,71 dol. ( 4,80 proc.) więcej niż w środę. Są to w Nowym Jorku i Londynie największe dzienne przyrosty od miesiąca. Analitycy są jednomyślni: wzrost cen „czarnego złota” spowodowany jest gwałtownym pogorszeniem sytuacji wojskowo-politycznej w Jemenie. Nie są natomiast zgodni, czy jest to – szybszy niż się spodziewano – koniec niskich cen ropy, jak uważa szef analityków Merill Lynch Larry Kantor. Sceptycy podkreślają, że zapasy w USA wciąż – choć nieco wolniej – nadal rosną, nadpodaż ropy wciąż jest duża, a Arabia Saudyjska nie zmniejszyła wydobycia, a przeciwnie.\nJednak to właśnie Arabia Saudyjska może mieć bardzo poważne problemy z eksportem swojej ropy. Wojna domowa w Jemenie stanowi zagrożenie dla transportu ropy naftowej przez Ormuz Bab al-Mandal. Tym bardziej, że Hutu, szyiccy buntownicy, zdobyli ostatnio port Mokka na południu Jemenu. Port jest niewielki, ale ulokowany na wybrzeżu strategicznej cieśniny Bab al-Mandab, wynoszącej zaledwie 25 km szerokości. Port Mokka kontroluje transport ropy tankowcami z Zatoki Perskiej do Europy, Azji i Ameryki. Amerykański Urząd Informacji Energetycznej ( US Energy Information Administration – EIA) ocenia, że port Mokka przepuszcza dziennie prawie\n3,5 mln baryłek dziennie. Około 1/10 całej produkcji OPEC, w tym Arabii Saudyjskiej. Bjarne Shildrop, analityk szwedzkiego banku SEB AB dziennikarzowi AFP – „Arabia Saudyjska, największy producent ropy na Bliskim Wschodzie, jest zmuszona do zaangażowania w konflikt zbrojny, zablokowanie dużej części jej eksportu ropy to Rijadu poważne zagrożenie. Ale to też oznacza zablokowanie eksportu. Na rynku ropy będzie mniej, więc będzie droższa”. Skłonni do paniki gracze giełd nowojorskiej i londyńskiej zaczęli od środy podbijać ceny w obawie, że eskalacja na Bliskim Wschodzie zakłóci światowe dostawy ropy. Na większą skalę, niż spowoduje to zablokowanie cieśniny Bab al-Mandab. Tym razem obawy są uzasadnione.\nDziałania wojenne tak blisko granic Arabii Saudyjskiej zagrażają zarówno gazociągom jak i instalacjom wydobywczym. Chociażby przez zamachy i dywersje. Rzecznik armii saudyjskiej wprawdzie powiedział wczoraj mediom, że królestwo najbliższym czasie nie zamierza rozpoczynać operacji naziemnych w Jemenie. Ale powszechnie wiadomo, że silne saudyjskie oddziały wojskowe w pełnej gotowości wzmocniły granice i oraz ochronę pól naftowych, instalacji i rurociągów. Od wtorku nasilają się powietrzne ataki lotnictwa saudyjskiego i sojuszniczych państw Zatoki na jemeńskie tereny zajęte przez Hutu. Ale w przypadku lądowej wojskowej interwencji Arabia Saudyjska podjęłaby istotne strategiczne i polityczne ryzyko.\nPrzede wszystkim powstaje w tym kontekście pytanie, jak w takiej sytuacji zachowałby się Iran. Niektórzy analitycy twierdzą, że wojna domowa w Jemenie jest zastępczym konfliktem zamiast otwartej wojny między Saudyjczykami i Iranem. W każdym razie jest kolejnym etapem przejawiania się wrogości Rijadu i Teheranu. Ma także religijną postać – jemeńscy Hutu są szyitami, tak jak Irańczycy, Saudyjczycy zaś – sunnitami. Iran potępił saudyjskich naloty, zapowiedział „określone akcje w obronie jemeńskich szyitów”. Michael Cohen, analityk Barclays przewiduje, że sytuacja w Jemenie może zaostrzyć napięcia w Libii, Syrii i Iraku.\nPrezydent Rosji Władimir Putin potępił naloty na pozycje Hutu i interwencję Arabii Saudyjskiej nazwał „niedopuszczalnym naruszeniem suwerenności niepodległego Jemenu”. Żądał natychmiastowego zaprzestania działań militarnych w tym państwie i „podjęcia dialogu w celu rozładowania napięć”. Trzeba przypomnieć, że za czasów istnienia ZSRR, mniej więcej połowa Jemenu to było państwo satelickie Moskwy, t.zw. Ludowo-Demokratyczna Republika Jemenu. W rozmowie telefonicznej ze swoim irańskim odpowiednikiem, Putin wezwał bliżej niesprecyzowane „siły jemeńskie” do „natychmiastowego zawieszenia broni” i rozpoczęcia dialogu. Tymczasem od dwóch dni Kreml z zadowoleniem obserwuje zwyżkujący trend ropy.\nAmeryka Północna Arabia Saudyjska Azja Bliski Wschód EIA Energy Information Administration Irak Iran Jemen Libia Syria USA


Publikacja na temat komórek macierzystych niszczących HIV prześlizguje się nad kluczowym zastrzeżeniem | Serwis dla ludzi żyjących z HIV i AIDS. zPlusami.pl\nPublikacja na temat komórek macierzystych niszczących HIV prześlizguje się nad kluczowym zastrzeżeniem\nOstatnia publikacja opisująca modyfikowanie komórek macierzystych w celu wytworzenia specyficznych dla HIV limfocytów T CD8 przyciągnęła znaczącą uwagę mediów i, co smutne, ale nie niezwykłe, wiele wiadomości w istotny sposób było mylące dla odbiorcy. Przykładowe nagłówki brzmiały:\n„Naukowcy tworzą komórki macierzyste zwalczające HIV: możliwość otrzymania lekarstwa na AIDS”\n„Nowe przełomowe okrycie pokazuje, w jaki sposób można modyfikować komórki macierzyste, aby zwalczały HIV!?”\n„Opracowane przez UCLA komórki macierzyste wyszukują i niszczą HIV w żywych organizmach”\nOstatni przykład to nagłówek z informacji prasowej Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles (UCLA), która towarzyszyła publikacji pracy w magazynie PLoS Pathogens. Nie jest on niedokładny, ale, o czym większość osób najpewniej nie ma pojęcia, tak naprawdę komórki macierzyste nas wszystkich produkują limfocyty T CD8 posiadające receptory komórkowe specyficzne dla HIV (TCR), które z taką samą mocą będą tłumiły namnażanie HIV u zhumanizowanych myszy (modelu wykorzystywanym w badaniach). Moje komórki najpewniej wyprodukowały ich trochę w czasie, kiedy piszę tę wypowiedź, i to samo odnosi się do każdej czytającej ją osoby. Chociaż niektóre TCR zdają się szczególnie sprawnie rozpoznawać antygeny HIV, to nie brak specyficznych dla HIV limfocytów T CD8 z odpowiednimi TCR jest przyczyną, że nie można opanować namnażania się HIV u większości osób; gros dowodów wskazuje, że raczej jest to znaczne upośledzenie funkcjonowania limfocytów T CD8 specyficznych dla HIV.\nPublikacja zamieszczona w PLoS Pathogens omawia niektóre możliwe przyczyny tego braku działania limfocytów T CD8, ale pomija wszelkie bezpośrednie odwołania do zagadnienia uznanego przez badaczy za kluczowe: brak pomocy ze strony funkcjonalnych limfocytów T CD8 specyficznych dla HIV. W ciągu dwóch ostatnich dekad stało się jasne, że wywoływanie i utrzymywanie efektywnej reakcji limfocytów T CD8 niemal zawsze zależy od wsparcia limfocytów T CD4 (i nie jest pewne, czy rzadkie opisy reakcji limfocytów T CD8 niezależnej od CD4 odnoszą się do ludzi, czy też odzwierciedlają sztuczność stosowanych układów modelowych). Specyficzne dla HIV limfocyty T CD4 okazały się być preferowanym celem zakażenia HIV, przez co ich reakcja jest słaba i dysfunkcyjna u większości osób z HIV (z wyłączeniem elitarnej grupy osób, której system immunologiczny jest w stanie tłumić infekcję). Metoda UCLA polegająca na wytworzeniu limfocytów T CD8 specyficznych dla HIV poprzez modyfikację komórek macierzystych może stanowić osiągnięcie techniczne, ale jego możliwości lecznicze są niewielkie bez strategii zajmującej się limfocytami T CD4 specyficznymi dla HIV. W przypadku samodzielnego stosowania można oczekiwać, że wyniki odzwierciedlą sytuację z poprzednich badań, podczas których limfocyty T CD8 specyficzne dla HIV były podawane bezpośrednio osobom z HIV; limfocyty docierały do miejsc namnażania HIV, wykazywały pewną aktywność przejściową, a następnie stawały się równie dysfunkcyjne jak wiele innych limfocytów T CD8 specyficznych dla HIV, które już były obecne.\nChociaż analiza ta może brzmieć bardzo pesymistycznie, są dostępne metody zajmujące się tą częścią równania, którą są limfocyty T CD4 specyficzne dla HIV. Przykładem jest genetyczna modyfikacja limfocytów T CD4, która nadaje im odporność na infekcję HIV poprzez eliminację ekspresji CCR5 – metoda opracowana przez Sangamo BioSciences, obecnie objęta badaniami klinicznymi. Carl June, jeden z badaczy prowadzących próbę, ma długoterminowe plany połączenia terapii Sangamo ze zmodyfikowanymi limfocytami T CD8 specyficznymi dla HIV. Obecnie limfocyty T CD8 są zmieniane genetycznie w laboratorium i wprowadzane ponownie, w przeciwieństwie do wprowadzania modyfikacji za pomocą komórek macierzystych; próba fazy I jest prowadzona na Uniwersytecie Pensylwania. Ze względu na istniejące dowody, że niektóre receptory TCR limfocytów T CD8 działają lepiej niż inne, może być możliwe uzyskanie potencjalnych korzyści łącząc odporne na HIV limfocyty T CD4 i limfocyty T CD8 o ulepszonych TCR (co ostatecznie planuje zrobić June). Technika UCLA polegająca na wprowadzaniu TCR poprzez modyfikację komórek macierzystych ma pewną przewagę nad bezpośrednią obróbką limfocytów T CD8, tak więc badanie to nie jest pozbawione korzyści, niestety, krótkoterminowe implikacje tej pracy zostały znacząco przejaskrawione w mediach.\nOne response to “Publikacja na temat komórek macierzystych niszczących HIV prześlizguje się nad kluczowym zastrzeżeniem”\n9 Maj 2012 o 11:19\nPodobnie jak inne newsy o tym że coś zabija hiv, lub go niszczy, i niedługo pokonamy hiv z tym ze dzieje się to, albo w probówce, albo np w testach na myszach, cała masa takich związków tylko tam działa, i zwykle kończy się na 1 próbie klinicznej, co do terapii genowej, niewątpliwie jest to przyszłość medycyny, ale jest ona dopiero na początku rozwoju, potrzeba jeszcze kilka dekad badań, prób aby udoskonalić tę metodę, aby mogła skutecznie pomagać ludziom chorym na nieuleczalne choroby.


Cashless - IdoSell nawiązuje współpracę z Shopee. Polskie sklepy będą mogły łatwo wystawiać oferty w ramach tego azjatyckiego marketplace'u\nIdoSell nawiązuje współpracę z Shopee. Polskie sklepy będą mogły łatwo wystawiać oferty w ramach tego azjatyckiego marketplace'u\nKlienci marketplace’u mogą płacić kartą lub Blikiem, a także za pośrednictwem Przelewy24\nPlatforma sklepowa IdoSell poinformowała o integracji z polską wersją Shopee. Współpraca tych podmiotów pozwoli sprzedawcom korzystającym z technologii IdoSell wystawiać swoje oferty w serwisie i zarządzać zamówieniami w ramach marketplace'u Shopee.\nPrzeczytajcie także: Shopee nie zamierza opuszczać Polski\nShopee to singapurska platforma e-commerce, która zadebiutowała w Polsce we wrześniu ubiegłego roku. Jest dostępna zarówno dla użytkowników urządzeń mobilnych, jak i desktopów. Klienci marketplace’u mogą korzystać ze znanych i popularnych metod płatności, jak Blik, Przelewy24 czy karta, a zakupione przedmioty otrzymać za pośrednictwem kuriera lub do paczkomatu.\nPrzeczytajcie także: Stripe nowym partnerem IdoSell\nPrzedstawiciele IdoSell przekonują, że współpraca z Shopee może znacząco pomóc polskim sklepom w zwiększeniu sprzedaży. Jak zaznaczają, z azjatyckiej platformy korzysta wielu potencjalnych klientów. Shopee ma ambicję konkurować z najpopularniejszymi marketplace’ami w kraju, o czym świadczyć mają m.in. aktywność reklamowa, benefity dla kupujących, tanie dostawy oraz niskie prowizje dla sprzedawców.


Concierge dla bogatych. Luksus szyty na miarę - Biznes - rp.pl\nAktualizacja: 20.01.2019, 11:44\nConcierge dla bogatych. Luksus szyty na miarę\nZ majątkiem większym niż kiedykolwiek, ultrabogaci chcą mieć wszystko. Pomagają im firmy oferujące usługi concierge - informuje Bloomberg\nWartość osobistego bogactwa na całym świecie osiągnęła w 2017 r. 201,9 bln dol. To 12 proc. więcej niż w roku poprzednim. Do milionerów i miliarderów należała ponad połowa tej sumy - wynika z raportu Boston Consulting Group.\nTaka ilość pieniędzy spowodowała, że walka firm oferujących zamożnym klientom usługi concierge jest bardziej zaciekła niż kiedykolwiek. Zamiast "zwykłych" próśb o helikopter na "natychmiast" do Hamptons "menedżerowie stylu życia" muszą być gotowi na zorganizowanie prywatnej wycieczki do Kaplicy Sykstyńskiej lub przejażdżkę balonową nad buddyjskimi świątyniami w Birmie. A to wszystko ma być gotowe na "już" i za pośrednictwem smartfona.\nZa kilkaset tysięcy dolarów rocznie londyńska Quintessentially obiecuje "spontaniczne" i nietuzinkowe doświadczenia jakie tylko osoby należące do uprzywilejowanego 1-proc ludzkości mogą zapragnąć. Wraz ze swoim tańszym rywalem, Velocity Black, firma nadal zapewni świetny stolik w modnej restauracji, pomoże znaleźć niezawodną sprzątaczkę, zorganizuje bal ale dostarczy także usługę "niezwykłej przygody".\nQuintessentially została założona w 2001 roku jako usługa concierge dla ultra bogatych. Dziś ma ponad 60 biur na całym świecie i tysiące członków.\n- Na początku pomysł polegał na tym, że pojawi się magiczny numer telefonu, który będzie w stanie zorganizować dla ciebie wszystko - powiedział agencji Bloomberga Robbie Guevarra, menedżer ds. marketingu w USA. Dziś członkostwo zapewnia nie tylko "magiczny" numer telefonu, ale także adres e-mail do co najmniej jednego menedżera ds. stylu życia w każdym dużym mieście. - Spełniamy wszystkie życzenia, które są legalne. Zasadniczo robimy wszystko co możliwe pod słońcem - zapewnił Guevarra.\nPrzeciętny członek klubu Quintessentially ma od 35 do 55 lat, a jego majątek wart jest 50 mln dol. Klient Velocity Black jest młodszy, ma około 34 lat, i majątek wynoszący ok. 7 mln dol.\nWedług raportu McKinsey & Co.w ostatnich trzech latach zamożnych na spersonalizowane wyjazdy wzrosły trzykrotnie, bardziej niż wydatki na dobra luksusowe. Dużą rolę odegrały social media i korzystający z nich millenialsi.


Na modę wielki ma wpływ styl bycia człowieka | Gospodarka\nW dzisiejszych czasach trudno jest jednoznacznie określić występującą modę. Jest to spowodowane tym, iż każdy ma inny styl, inną urodę i to ma bardzo spore znaczenie w tym, jak dana osoba się ubiera, co każdego dnia preferuje itp. Moda zdecydowanie przedstawia styl\nbycia ludzi, który ukazuje się np. przez ubiór, używanie rozmaitych podmiotów polepszających prezencję, jak również przez tworzenie fryzur, jakie powszechnie są uznawane za modne. Istnieje możliwość jednak dostrzec, że wśród sporej grupy młodych ludzi popularna jest moda streetwearowa, która wyróżnia się głównie tym, iż jest bardzo wygodna, nie ogranicza się do konkretnych krojów, barw itp. To moda, która pozwala wyrażać siebie, a jednocześnie podkreślać własną urodę i także gwarantować bardzo dobry komfort w codziennym funkcjonowaniu. Rzecz jasna patrząc na aktualne informacje przekazywane przez media, bardzo duże znaczenie w modzie ma ludzka uroda. Im dana osoba prezentuje lepsze predyspozycje pod względem wyglądu, tym jest znacznie bardziej doceniany przez fachowców, jacy tworzą trendy modowe. W rzeczywistości modę każdy ma możliwość wyznaczać sam sobie, bo nie tylko musi ona umożliwiać korzystniejszą prezencję, lecz przede wszystkim gwarantować człowiekowi wygodę i komfort.


HAGINA Young Skin Clarifying Face Cream oczyszczający krem do twarzy dla młodzieży 50ml - najlepszy kosmetyk naturalny dostępny na www.eternel.pl w kategorii Hagina Young Skin. Polecamy!\nHAGINA Young Skin Clarifying Face Cream oczyszczający krem do twarzy dla młodzieży 50ml\nCena jednostkowa1,04 zł / ml\nSpecjalny krem do codziennej pielęgnacji skóry skłonnej do trądziku i powstawania zaskórników. Przy regularnym stosowaniu poprawia znacząco wygląd cery. Naturalne składniki, takie jak olej migdałowy i masło shea, głęboko odżywiają i nawilżają skórę. Dodatkowo, zawiera substancje nawilżające i witaminę E, która pozostawia cerę promienną i witalną. Produkt wegański, pozbawiony konserwantów wymienionych w wykazie KVO, PEG oraz olejów mineralnych.


2017-02-23 11:11 Tekst: Marek Sietnicki\nAutor: archiwum serwisu 52 karty są zapisem historii szczecińskiej architektury. Pomysł i projekt serii kart do gry Architektura w Szczecinie: Tomasz Sachanowicz, S.LAB Architektura; fot. S.LAB Architektura\nPod koniec zeszłego roku trafiły na rynek karty do gry Architektura w Szczecinie. To projekt Tomasza Sachanowicza, młodego szczecińskiego architekta działającego pod szyldem S.LAB architektura, sfinansowany dzięki crowfundingowi na platformie wspieram.to.\nPowstanie kart zbiegło się z ostatnią falą sukcesów szczecińskiej architektury, ale przede wszystkim ma źródło w fascynacji tym miastem. Tomasz Sachanowicz jest założycielem portalu Architektura w Szczecinie, którego logo – syntetyczny plan tutejszego Zamku Książąt Pomorskich – zdobi odwrocia kart i Jokera.\nTalia składa się z 52 kart ozdobionych graficznymi wizerunkami elewacji budynków. Pięć z nich to obiekty historyczne – od średniowiecza po barok (m.in. Zamek Książąt Pomorskich i katedra św. Jakuba).


DK 63. Pirat w audi szalał na szosie, bo to jego hobby (wideo) - Podlaskie - Forum poranny.pl\nDK 63. Pirat w audi szalał na szosie, bo to jego hobby (wideo) :: zobacz komentowany artykuł\nRozpoczęty przez ~max~ , maj 05 2015 11:54\nNapisano 05 maj 2015 - 11:54\nA sąd niech go skieruje do prac na rzecz gminy do sprzątania dróg. Niech postoi obok przejeżdżających samochodów z prędkością 150 km. Może zadziała mu to na wyobraźnię. A przy okazji zrobi coś dobrego posprząta okolicę. Dodatkowo musi być kamizelka z napisem "Jestem .EM drogowym"\nW tym przypadku kamizelka z napisem . nie wystarczy.Polskie prawo w stosunku do tego i podobnych przypadków jest bardzo tolerancyjne.W przypadku recydywy tacy szaleńcy powinni tracić możliwość odzyskania uprawnień,i trafiać do pierdla,lub zamkniętych zakładów psychiatrycznych.Ale pewnie rodzic wysoko postawiony,to się naprzykład znajdzie jakąś pomroczność jasną.Konfiskować auta uczestniczące w procedurach przestępczych,a taką jest jazda bez uprawnień w warunkach recydywy.\nNapisano 05 maj 2015 - 15:04\nNapisano 05 maj 2015 - 18:51\nNapisano 06 maj 2015 - 13:59


Sennik Pralka - SennikOnline.pl\nNasze interpretacje snu pralka sprawdzają się w 52%\nZnaczenie snu pralka\nPralka - Pralka może pojawiać się we śnie dotyczącym naszej własnej tożsamości i odnosić się do zmiany lub udoskonalania tożsamości.\nPralka jest także częstym symbolem w snach w okresie ciąży - wyobraża wewnętrzną wodną przestrzeń macicy brzemiennej kobiety.\nInne znaczenia: 1) zachodzący w nieświadomości proces oczyszczenia, 2) niepokój, wzburzenie.\nmiotelka (Gość) 12 grudnia 2012\npingwin w pralce\nŚnił mi się mały pingwin, który chciał, żeby go włożyć do pralki, więc tak zrobiłam. Zakręciłam nim w środku ręką (nie zamykając pralki) po czym wydawało mi się, że był martwy. Szybko go wycągnęłam z pralki i nagle ożył i znów był wesoły.\nOlunia1223 (Gość) 27 sierpnia 2012\nSEKS NA PRALCE\nśniło mi się , że moja przyjaciółka uprawiała seks ze swoim byłym chłopakiem na pralce. Gdy już dosięgali szczytu pralka włączyła sie i zaczęła wirować, co spowodowało wibracje.\nMedeah (Gość) 17 sierpnia 2011\nZepsute pokrętło od pralki\nŚniło mi się, że wstawiam pranie i okazało się w trakcie prania, że rozpoczęło się ono zupełnie normalnie, a następnie, pokrętło od ustawiania trybu prania zaczęło działać na opak, co spowodowało, że pranie się nie wyprało i musiałam wykonać je ręcznie.\nzbyszek4411 3 marca 2011\nśniło mi się,że przewoziłam pralkę od matki do znajomej,której pralka się popsuła.Był problem bo samochód sam ruszył bo był na luzie,krzyczałam do kierowcy żeby łapał samochód...


Nowele Domowe : 500 + trójkątów\nTo ile ich było?\nJeszcze nie liczyłam :)\nNaoglądałam się (jak zawsze inspiracji) na pintereście. Tu Tu Tu\nMyślałam żeby samemu zrobić sobie takie naklejki.\nByły pomysły na kółeczka, gwiazdki.\nPadło na trójkąty.\nŁatwe do zrobienia z paska kupionego w markecie.\nWycięłam ich dosyć sporo i zaczęłam wyklejanie na ścianie.\nZajęło mi to dosyć sporo czasu.\nTrójkąt za trójkątem.\nSzablon zrobiłam co 8 cm.\nIm więcej przybywało trójkątów tym bardziej mi się podobało.\nTrójkąty są na ścianie na kt. są drzwi więc trzeba wejść żeby je zobaczyć.\nKażdy jest zaskoczony jak je widzi :)\nMam nadzieję że Pani prezes się spodoba :)\nBędąc szczera troszkę mi się rozjechały te trójkąty.\nAle trzeba się mega wpatrywać aby to zobaczyć.\nJak pewnie zobaczyliście wytargałam prezesowej bajki z mojego dzieciństwa.\nWrzuciłam je w szufladki z maszyny .\nAle książek jest więcej i na razie nie mam pomysłu jak je przechowywać.\nMacie jakiś pomysł na przechowywanie książek dla dzieci?\nMamy już ich około 40 tu...\nWidziałam na insta takie półki ale tam zaledwie około 6 książek można wrzucić.\nPodeślijcie mi jakiegoś linka, cooo? :)\nPani Prezes śpi więc biegnę zajrzeć co u Was słychać :)\nPlakaty nad łóżeczkiem\nEtykiety: Czarny, DIY, Dziecko, Książki., Pinterest, Sypialnia\npoczynania domowe 9/1/18 15:58\nŚciana wygląda super. Jeśli chodzi o książki sama mam wielki kłopot z ich przechowywaniem, bo mamy ich tak dużo:) Moje dziecko kocha książki tak samo jak ja.\nUnknown 9/1/18 16:16\nPrzepięknie wygląda ta ściana w trójkątach,ogrom pracy, ale za to jaki efekt :D Samych serdeczności w Nowym Roku :D\nPani KoModa 27/2/18 21:57\nNom trochę pracy poświęciłam :)\nAgnieszka Kaniuk 9/1/18 16:39\nPod białą sową 9/1/18 16:40\nKraina pasji 9/1/18 17:11\nEfekt powalający, nic nie widać żeby się rozjechało. Bajerancko to wygląda!!!!! :))\nWioleta Sadowska 9/1/18 17:33\nProsty a jaki ciekawy pomysł.\nRenia 9/1/18 19:30\nAle się napracowałaś :)))warto było bo jest ślicznie:))u nas sami dorośli a i to z książkami kłopot,są wszędzie:))pozdrawiam serdecznie:)))\nchwilotrwaj 9/1/18 20:27\nTrójkąty niesamowite. Podoba mi się taka wzorzysta ściana. Sama kiedyś podglądałam stronkę z naklejkami. Ale stwierdziłam, że jednak chyba nie na moje nerwy. ;)\nCo do półeczek na książki, to zależy czy to mają być półki dla was czy dla młodej ;)\nZerknij sobie na mojego pinteresta może ci się coś nasunie. tablica "domowe inspiracje"\nPani KoModa 27/2/18 22:00\nJuż biegnę na pina :)\nOla Zuch 9/1/18 20:32\nŚciana wygląda mega! Ja osobiście półki mam dwie klasyczne na ścianach i tam przechowujemy wszystkie książki. Przy maluchach trzeba trochę myśleć w inny sposób jak inaczej wykorzysta półkę (na przykład aby wejść na komodę) itd. Powodzenia! ;)\nkatalog inspiracji 9/1/18 22:44\nJest moc. Polka to potrafi.\nKarolina 10/1/18 00:20\nAle czad! Napracowałaś się ale efekt extra. :) Co do książek, widziałam na blogu Piąty Pokój DIY na huśtawkę na książki, może Cię zainspiruje? :)\nPani KoModa 27/2/18 22:03\nZnam Kasię :) i ten pomysł też , ale to jeszcze nie to...\nDominika 10/1/18 09:36\nUroczo ma ta Pani Prezes :D <3 !!!\niwonazmyslona 10/1/18 10:33\nSwoją pomysłowością dowiodłaś, że nie trzeba kupować tapety, by zrobić interesującą ścianę. Nie wiem jaka jest odległość dna łóżeczka od podłogi. Jeżeli znaczna, to część książek możesz tam pochować w plastikowych pojemnikach i co jakiś czas wymieniać z tymi, które znajdują się na komodzie(gdy te obecne się dziecku opatrzą). Druga ściana nad łóżeczkiem jest pusta. Możesz na niej zawiesić uszytą(wydzierganą) makatkę z kieszeniami( przestrzenna wyglądałaby jak rozłożona książka, a po każdej stronie "kartki -kieszeń), w których znajdować się będą najciekawsze książeczki. Pozdrawiam Ciebie i Panią Prezes w nowym roku.\nPani KoModa 27/2/18 22:04\nFajny pomysł - zobaczę czy będę miała czas na zrobienie tego.\nUnknown 10/1/18 13:11\nŚlicznie wyszła Ci ta ściana! I szcun dla Ciebie za cierpliwość! :D CO do przechowywania książek to ja kiedyś u młodej w pokoju miałam regał expedit postawiony w poziomie - na dolnych półkach były pojemniki na zabawki, a na górnych książki - dokładnie tak samo jak tu: https://pl.pinterest.com/pin/ASTyrveeBYdRJdock9JqjhJhCtAejoyUP6dG5GAY0t0FvA9VLXwQOaI/\nPani KoModa 27/2/18 22:05\nTo było brane pod uwagę :) Tzn expedit\nJadwiga Król 10/1/18 13:40\nAle super efekt!!!Pozdrawiam\ngosia cash 10/1/18 14:42\nBardzo podoba mi się tak udekorowana ściana. Na książeczki może być koszyk:)\nalicja 10/1/18 18:27\nŚwietny pomysł z trójkącikami. Wygląda to obłędnie. Maleństwo za sprawą Twojej pomysłowości wyrośnie na prawdziwą estetkę. Książki fajnie też prezentują się na regałach ze zwykłych skrzynek:)\nMlodak 10/1/18 18:51\nDoti 10/1/18 19:56\nWyszło rewelacyjnie:) Podziwiam Twoją pracowitość i samozaparcie:) Pozdrawiam!\nAnia inspiracje 10/1/18 20:33\nPokój Twojej córeczki prezentuje się fantastycznie :) Pomysł z trójkątami the best :)\nAgnieszka 10/1/18 22:23\nBardzo fajny efekt...znając moje Księżniczki, zaraz chciałyby takie gwiazdki, koniecznie brokatowe;)\nPani KoModa 27/2/18 22:10\nO nie ja się na robienie gwiazdek nie piszę ;)\nEwa 11/1/18 08:20\nFajny pomysł z tymi trójkątami. Nigdy o tym nie pomyślałam, a wygląda to super :)\nmlodakk 11/1/18 10:21\nFantastycznie to wygląda:)\nUnknown 11/1/18 10:26\nWyszło Ci idealnie :). Zupełnie jak gotowa tapeta, a w razie zmiany zdania dużo łatwiej pewnie będzie ściągnąć trójkąty, niż zdzierać tapetę ;). Brawo za pomysł i realizację.\nCela D 11/1/18 12:24\nBardzo, bardzo fajny pomysł, wymaga dużo pracy, ale efekt jest rewelacyjny! Serdeczności moc zostawiam.:))\nAlicja 11/1/18 19:38\nMega robotę zrobiłaś. super to wygląda. Pozdrawiam :-).\nPatryk | Blog o żywieniu zbiorowym 11/1/18 19:41\nBardzo pięknie wygląda pokój dziecięcy ☺ Fajny ten pomysł z obklejeniem ściany trójkącikami - lepiej to wygląda niż tapeta ☺ Książki można przechowywać w dużym pudełku. PO bokach można zrobić otwory, by łatwo przenosić pudełko ☺\nMadziakowo 11/1/18 22:32\nbardzo mi sie podoba wykonanie:)\nDorota z kobietytomy.pl 12/1/18 13:14\nNie widać, żeby się coś rozjechało :) Jest super, jak zwykle podziwiam :)\nUnknown 12/1/18 13:25\nBlueberry 12/1/18 19:10\nZdecydowanie bardzo fajny pomysł. Nie ma mowy, żebym na niego wpadła. Jednak zdecydowanie uatrakcyjnia wygląd naszych ścian i jest to raczej bardzo tani sposób.\nMadlen 12/1/18 20:20\nPomysł rewelacja a efekt jeszcze fajniejszy.\nDalwi Szyje 13/1/18 22:04\nArleta - stworzę sobie DIY 14/1/18 22:08\nSuper Ci ta ściana wyszła - mi się ostatnio zachciało gwiazdek, ale wycinać ich nie będę, jeśli pomysłu się nie pozbędę, to pewnie przykleję, ale chyba na nieco mniejszą skalę ;)\nBrawo dla Ciebie :)\nAnqelique 15/1/18 11:33\nTy zwariowałaś :) Kobieto to jest genialne :) Ile musiałaś włożyć w to pracy to wolę nie myśleć ;)\nChabrowe wariacje 15/1/18 12:08\nTa ściana z trójkątami wygląda przepięknie.\nCandy Pandas 15/1/18 12:23\nAle świetnie to wygląda, brawka za cierpliwość :D\nEwa 15/1/18 15:00\nBardzo fajny efekt. Musiał kosztować sporo pracy. Gratuluję :)\nGOQ-LED 16/1/18 10:37\nWow! Pierwsze co przychodzi na myśl, to właśnie "wow". Mnóstwo pracy musiało Ci to zająć, ale efekt jest zdecydowanie warty tej żmudnej roboty! Ściana wygląda wspaniale. :)\nMama z różową torebką 16/1/18 12:29\nWow wygląda świetnie, choć to ogrom roboty :D\nBeatrycze 16/1/18 12:54\nOjejku. Już widzę, jak się przy takich trójkątach wkurzam i irytuje. Zajęcie kompletnie nie dla mnie. Szkoda, że nie można zrobić na ścianie ,,kopiuj wklej" :D Tak czy siak wygląda super!\nZapraszam w wolnej chwili na mojego nowego blogasa! https://czlowieczekdemoleczka.blogspot.com/\nPatrycja 16/1/18 14:13\nSpryciula! Jak zwykle efektywnie to wygląda. mała ma uroczy pokoik :)\nMartyna 16/1/18 14:14\nNie no, masz pomysły! Ściana wygląda super, w życiu bym nie pomyślała, że takie trójkąty mogą dać taki fajny efekt :)\nAnua 17/1/18 20:15\no wow, ależ włożyłaś ogrom pracy :) ale za to jaki efekt - wygląda to super :)\nKasztanowy Domek 25/1/18 22:23\nOryginalny pomysł! Pięknie się prezentuje:)\nsalon łazienek Banyo 6/2/18 01:13\nWygląda cudownie, zazdroszczę cierpliwości :)\nSo Very Me and Home 14/3/18 18:36\nŚwietnie to wygląda. Lubię szybkie dekoracje ścienne choć niektóre wymagają cierpliwości. Efekt jest zachwycający\nelwira-design 17/3/18 12:10\nsuper pomysl i wyszlo rewelacyjnie :) i jak prosto :)\na i skad takie piekne ksiazeczki ? czy to sa z dawnych naszych czasow ???\nPani KoModa 18/3/18 16:40\nTak dużo mamy książek jeszcze po mnie :)\nUwalls 12/1/19 14:54\nSuper pomysł! Świetnie się prezentuje:)


wstecz | Strona główna / Kosztorysy i dodatki / Dodatki do projektu\n5. Dokumentacja projektowa w PDF\n7. Wizualizacja wnętrza\n8. Świadectwo energetyczne\nKosztorys budowlany w wersji elektronicznej jest nieodzowny przy wycenach prac budowlanych, aktualizacji cen materiałów, uzyskiwaniu kredytu na dom, podpisywaniu umowy z Wykonawcą. Przedmiar zestawiony w tabeli Excel to narzędzie, które pomoże dopasować zestawieni do indywidualnych potrzeb, poprzez zmianę cen, a także indywidualny dobór materiałów.\nProponujemy Państwu nowość w postaci kosztorysu wykonanego na podstawie cennika materiałów budowlanych firmy GAMBUD S.A.\nKażde zamówione zestawienie kosztów trafia do inwestora w postaci zaktualizowanego wykazu, wykonanego na podstawie aktualnych cen obowiązujących w składach GAMBUD S.A.\nZapewniamy Państwu wiarygodność oraz gwarancję fachowego doradztwa konsultantów firmy GAMBUD S.A.\nDla tych z Państwa, którzy zdecydują się na zakup materiałów w składach przy ul. Powstańców 1 i w Batowicach 113, zapewniamy kompleksową obsługę oraz pełną paletę materiałów budowlanych. Podstawowy asortyment obejmuje: materiały ścienne, chemię budowlaną, materiały termoizolacyjne i hydroizolacyjne, stolarkę okienną i drzwiową. Jest to asortyment, który pozwoli całkowicie zamknąć stan surowy domu. W sprzedaży ciągłej pozostają również podstawowe narzędzia budowlane, farby, kleje, materiały wykończeniowe itp. Dzięki obecności w Grupie PSB S.A., GAMBUD ma dostęp do szerokiej gamy materiałów budowlanych, które mogą być sprowadzone pod konkretne zamówienia klientów.\nSkłady obsługują firmy budowlane z Krakowa i gmin ościennych, dostarczają materiały budowlane na wiele prestiżowych krakowskich inwestycji. Klienci mogą skorzystać również z innych usług takich jak obmiar stolarki budowlanej, zapłata kartami płatniczymi, transport towarów na miejsce budowy, realizację zamówień na telefon. Stałym klientom Spółka oferuje indywidualne warunki współpracy.\nAsortyment oferowanych w składach materiałów budowlanych GAMBUD, to wyroby sprawdzone, od renomowanych firm, o wysokich parametrach technicznych, posiadające niezbędne atesty i certyfikaty.\nCeny kosztorysów już od 200 zł (+ 23% VAT) + opłata za przesyłkę\nzakup online przy pomocy strony www.dom-jednorodzinny.pl\nKolornik pomoże Państwu w doborze kolorów części składowych domu od barwy tynku zaczynając, aż po stolarkę okienną i inne drobne detale. Program umożliwia zapisanie projektu, jego wydruk, a także obróbki wizualizacji w wersji podstawowej jak i lustrzanej projektu.\nDo pobrania przykładowy kolornik:\n- 20 zł (+ 23% VAT) + opłata za przesyłkę\nZamówienia kolornika można dokonać decydując się na jedną z kilku możliwych form:\nSkładając zamówienie prosimy o podanie imienia i nazwiska, dokładnego adresu wysyłki, numeru telefonu oraz dokładniej nazwy projektu której kolornik dotyczy. Wszelkie zasady zamówień on line znajdują się w regulaminie zakupu.\n3. Tablica informacyjna.\nObowiązkowa na każdej budowie tablica informacyjna zawierająca podstawowe informacje o budowie i osobach będących uczestnikami procesu budowlanego oraz danymi kontaktowymi. Wygląd zgodny z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.06.2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (DzU 02.108.953 z dnia 17.07.2002 r.), z późniejszymi zmianami.\nZamówienia tablicy można dokonać decydując się na jedną z kilku możliwych form:\nSkładając zamówienie prosimy o podanie imienia i nazwiska, dokładnego adresu wysyłki, numeru telefonu. Wszelkie zasady zamówień on line znajdują się w regulaminie zakupu.\nMULTIMEDIALNA PREZENTACJA to opcja dla tych z Państwa, którzy nie posiadają dostępu do internetu.\nSpecjalnie dla Państwa opracowaliśmy nową wersję prezentacji, która zawiera pełną ofertę projektów autorstwa pracowni, ale także ciekawe porady, wzory dokumentów potrzebnych przy budowie domów, przykładową dokumentację projektową, przykładowy kosztorys, a także zdjęcia makiet i realizacji.\nPrezentacja dostępna jest bezpłatnie!!!\nZamówienia prezentacji można dokonać decydując się na jedną z kilku możliwych form:\nSkładając zamówienie prosimy o podanie imienia i nazwiska, dokładnego adresu wysyłki, numeru telefonu.\nDo każdego projektu proponujemy dodatkowo dokumentację projektową w plikach pdf. Płyta zawiera wybrane elementy opracowania architektury w wersji elektronicznej. Są to następujące pliki: rzuty 4 elewacji, rzuty kondygnacji, 2 przekroje.\nDokumentacja może stanowić niezbędną pomoc w przypadku aranżacji pomieszczeń oraz projektów wnętrz, projektów instalacji specjalistycznych w doborze kolorystyki elewacji.\nCeny dokumentacji pdf:\n- 160 zł (+ 23% VAT) + opłata za przesyłkę\nSkładając zamówienie prosimy o podanie imienia i nazwiska, dokładnego adresu wysyłki, numeru telefonu telefonu oraz dokładniej nazwy projektu której dokumentacja dotyczy. Wszelkie zasady zamówień on line znajdują się w regulaminie zakupu.\nCeny makiety od 1000 zł (+ 23% VAT) + opłata za przesyłkę\nWykonujemy aranżacje wnętrz na indywidualne zamówienie (od kolorystyki ścian, dobór materiałów, światło aż po kompleksowe rozwiązania wnętrzarskie).\nProjekt ten zawiera perspektywy wybranych pomieszczeń uwzględniając rodzaj posadzki, kolor ścian wraz z ich rozwinięciem.\nCena projektu podstawowego:\n- 1000 zł (+23 % VAT)\nCałość prac jest podzielona na etapy, w których bezpośrednio uczestniczy Inwestor. Jego sugestie i pomysły uwzględniane są na bieżąco, dzięki czemu końcowy efekt najbardziej odpowiada jego potrzebom. W skład projektu wchodzą: projekt architektonicznych zmian przestrzeni lokalu, projekty kolorystyki i oświetlenia wnętrza, aranżacja okien, stolarka drzwiowa, pokrycia ścienne i podłogowe, dobór materiałów wykończeniowych, dobór tkanin i mebli, spójnych dla projektowanych wnętrz.\nCena projektu indywidualnego - do uzgodnienia\nŚwiadectwo Energetyczne jest dokumentem, określającym jakość budynku z punktu widzenia zużycia energii. Od 1 stycznia 2009 roku istnieje obowiązek dołączania kopii tego dokumentu do wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynku.\nCeny świadectwa od 500 zł (+ 23% VAT)* + opłata za przesyłkę\n9. System budownictwa z masywnego drewna\nKażdy projekt z naszej oferty mozemy zaadoptować do systemu budowictwa z masywnego drewna, a firma CLT wybuduje go dla Ciebie. Budynek będzie ciepły, zdrowy oraz naturalnie piękny.\ncanada pharmacies online prescriptions canadian pharmacies that are legit top rated canadian pharmacies online\ncanadian pharmacies that are legit canadian drugstore prescription cost\nbest canadian prescription prices buy prescription drugs from canada cheap prescription drugs online


Wybierz się z rodziną na obóz narciarski - JAGO\nStart » Ruch » Zajęcia Sportowe i Rekreacyjne » Wybierz się z rodziną na obóz narciarski\nChciałbyś spędzić miłe wakacje ze swoimi najbliższymi? Jeśli tak, to zapraszamy, aby sprawdzić nasze obozy narciarskie, które organizujemy już od wielu lat. Posiadamy w tej kwestii ogromne doświadczenie i zawsze dbamy o zadowolenie naszych klientów. Takie obozy organizujemy w miejscu, które jest bardzo dobrze przygotowane. Dodatkowo w pobliżu pojawiają się piękne góry i stoki, a to sprawia wspaniałe doznania. Umożliwiamy naukę jazdy na nartach i desce snowboardowej. Takie obozy narciarskie to świetny wypoczynek dla dzieci. Jeśli więc chciałbyś zadbać o ich wakacje, to również zapraszamy do naszej oferty. Będziemy mogli dla nich zorganizować ciekawe kolonie, które będą mogły pozytywnie zapamiętać na długi czas. Zabieramy ze sobą sporo innych uczestników.\nDodane: 2015-05-29 Kategoria: Ruch / Zajęcia Sportowe i Rekreacyjne\nChcesz zabrać rower w podróż, w którą wybierasz się autem? Pakowanie roweru do bagażnika nie jest najlepszym pomysłem, szczególnie jeśli jedzie z Tobą Twoja rodzina. O wiele lepszym rozwiązaniem jest bagażni...\nChciałbyś spędzić miłe wakacje ze swoimi najbliższymi? Jeśli tak, to zapraszamy, aby sprawdzić nasze obozy narciarskie, które organizujemy już od wielu lat. Posiadamy w tej kwestii ogromne doświadczenie i zaws...