Poznań – miasto o niepokornej naturze | dzieje.pl - Historia Polski\nPoznań – miasto o niepokornej naturze\nPrzemysław Matusik, autor książki „Historia Poznania”\nPoznań zwykło się postrzegać jako miasto spokojne i legalistyczne, podporządkowujące się władzy i nieobecne w historii narodowych zrywów. Jego historia dowodzi jednak, że z uległością nie ma ono wiele wspólnego. O niepokornej naturze miasta, ale i jego znaczącym miejscu w polskiej historii, opowiada Przemysław Matusik, autor książki „Historia Poznania”.\nMuzeum Historii Polski: Poznań to miasto uznawane za kolebkę państwa polskiego. Jaką rolę odegrał ono w procesie jednoczenia ziem polskich i budowy państwa Piastów?\nPrzemysław Matusik: Początki Poznania związane są z procesem tworzenia zrębów państwa polskiego. To wtedy, w latach czterdziestych X wieku, powstał w Poznaniu potężny gród otoczony wielkimi wałami, przewyższającymi rozmachem wszystko, co dotąd istniało na ziemiach polskich. Co więcej, podczas badań archeologicznych prowadzonych w ostatnich latach, zespół prof. Hanny Kóčki-Krenz odnalazł na terenie Ostrowa Tumskiego relikty murowanego palatium Mieszka I wraz z fundamentami pałacowej kaplicy, być może pierwszej świątyni chrześcijańskiej w państwie Polan.\nPewne jest natomiast, że właśnie w Poznaniu ulokowano pierwsze polskie biskupstwo. Oprócz tego poznańska katedra była miejscem pochówku pierwszych Piastów, prawdopodobnie spoczęła w niej również księżna Dobrawa. To wszystko stanowi dowód szczególnej roli Poznania w monarchii wczesnopiastowskiej, a jednocześnie rodzi wiele pytań i sporów dotyczących tego, gdzie faktycznie znajdowało się centrum państwa piastowskiego.\nMHP: Badacze od dawna podzieleni są co do tego, które miasto należy uznać za pierwszą stolicę Polski – Gniezno, z relikwiami św. Wojciecha i zjazdem w 1000 roku czy Poznań, z pierwszym polskim biskupstwem i katedrą, potężną twierdzą w Ostrowie Tumskim czy też odkryciami prof. Hanny Kóčki-Krenz, mającymi według wielu przesądzać o stołeczności tego miasta. Czy można dziś jednoznacznie rozstrzygnąć ten spór?\nPrzemysław Matusik: Co do zasady nie. Trudno bowiem mówić o istnieniu w epoce piastowskiej stolicy w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Kluczem do prawdy o tamtych czasach jest pojęcie „rex ambulans” – monarcha podróżujący. Władca wówczas nieustannie się przemieszczał, stolica był tam, gdzie akurat znajdował się wraz z dworem. Możemy natomiast mówić o ośrodkach, które odgrywały dużą rolę.\nMHP: W tym Gniezno?\nPrzemysław Matusik: Tak, wysoka pozycja Gniezna jest niepodważalna, jak wiemy w słynnym dokumencie „Dagome iudex” pojawia się nawet nazwa państwa gnieźnieńskiego. Do tego dochodzą wspomniane wyżej kwestie – jak relikwie św. Wojciecha czy doniosłe w skutkach spotkanie Bolesława Chrobrego z cesarzem Ottonem III. Niektórzy badacze zwracają uwagę na fakt, że ranga Gniezna wzrosła przede wszystkim w okresie panowania Bolesława Chrobrego. Być może za czasów Mieszka I to właśnie Poznań pełnił więc rolę centrum państwowego i głównej siedziby pierwszego historycznego władcy Polski. Z czegoś bowiem musiała wynikać decyzja o umiejscowieniu właśnie tutaj siedziby pierwszego biskupstwa, stanowiącego zaczątek władz kościelnych w państwie Piastów.\nMHP: Panowanie Przemysła II dodatkowo zwiększa rangę miasta.\nPrzemysław Matusik: To prawda. W latach trzydziestych i czterdziestych XI wieku, ośrodek wielkopolski stracił swoje dotychczasowe znaczenie, został zepchnięty na drugi plan, a centrum państwa przeniosło się do Krakowa. Rozbicie dzielnicowe zmieniło ten stan rzeczy, spowodowało wzrost znaczenia lokalnych ośrodków. Wtedy też rywalizacja między Gnieznem i Poznaniem nabrała szczególnego znaczenia. Rola Przemysła I i jego następcy - Przemysła II - w rozwoju Poznania jest zdecydowanie nie do przecenienia. Pod ich rządami miasto to stało się centrum jednoczenia państwa polskiego, czego zwieńczeniem była koronacja Przemysła II z w 1295 r.\nChociaż rządził on zaledwie kilka miesięcy, okres ten miał niezwykle istotne znaczenie polityczne, wzmacniające pozycję nie tylko Przemysła, ale i Poznania na tle innych polskich ośrodków miejskich. Przez kilka miesięcy to w tym mieście rezydował bowiem król Polski, stąd sprawował swoją władzę. Warto również pamiętać, że Przemysł II był pierwszym władcą, który w swej pieczęci używał orła w koronie. Znak ten stał się wkrótce symbolem zjednoczonego państwa polskiego.\nMHP: W późnym średniowieczu Poznań urósł do rozmiarów jednego z największych miast ówczesnej Rzeczypospolitej – swoją wielkością i liczbą ludności ustępował jedynie Krakowowi. Czy był miastem równie ważnym?\nPrzemysław Matusik: Wiek XV, a przede wszystkim XVI, to okres znaczącego rozkwitu Poznania. Był miastem rezydencjonalnym, często odwiedzanym przez monarchów. Niemałą rolę odgrywały też czynniki kościelne. Znajdujące się tuż za murami miasta Sanktuarium Bożego Ciała było bardzo ważnym miejscem na mapie religijnej ówczesnej Polski. Największe znaczenie Poznania wynikało jednak z jego bogactwa, rozwijającego się prężnie handlu, który szybko uczynił to miasto jednym z ważniejszych ogniw łańcucha handlowego, łączącego kraje Europy Zachodniej ze Wschodem.\nDowodem tego bogactwa i siły była rozbudowa w XIV i XV wieku wielkiego kościoła farnego, z prawdopodobnie najwyższą wówczas wieżą kościelną na ziemiach polskich, a w XVI w. nowego ratusza we wspaniałym, renesansowym stylu. To jest symbol wielkości ówczesnego Poznania i jego znaczenia w ówczesnej Rzeczpospolitej.\nMHP: Dynamiczny rozwój Poznania został jednak zachwiany przez najazd szwedzki w połowie XVII wieku.\nPrzemysław Matusik: Tak, a jeszcze gorsze były wielkie klęski żywiołowe w XVIII wieku, ale i wojna północna, później także wojna siedmioletnia i konfederacja barska. Konflikty te pociągnęły za sobą ogromne zniszczenie i spustoszenie miasta O ile w XVII wieku liczba mieszkańców Poznania sięgała w przybliżeniu 20 tys., o tyle w początkach wieku XVIII spadła do zaledwie 6 tysięcy! Gdy sytuacja polityczna w okresie stanisławowskim ustabilizowała się, miasto zaczęło odbudowywać się ze zniszczeń. Impuls rozwojowy został jednak stłumiony przez rozbiory Polski. Na ziemie poznańskie wkroczyli Prusacy, z zupełnie nowym pomysłem na rozwój i organizację tego miasta.\nMHP: Czas zaborów to czas wielkich pruskich inwestycji w Poznaniu – powstają imponujące niemieckie budowle, przeprowadzona jest na wielką skalę modernizacja miasta. Jak okres rządów pruskich odbił się na losach Poznania?\nPrzemysław Matusik: Z jednej strony Prusacy rzeczywiście przyczynili się do rozwoju Poznania, na przełomie XVIII i XIX wieku przeprowadzili szereg istotnych reform, kontynuujących zresztą pewne zapoczątkowane w okresie staropolskim tendencje. Scalili w jeden organizm całą skomplikowaną aglomerację miejską rozebrali średniowieczne mury okalające miasto – to wszystko wiązało się z potężnymi nakładami finansowymi. W początkowym okresie możemy więc rzeczywiście mówić o rozwoju miasta, który nie byłby możliwy bez dopływu środków z Berlina.\nJednak w latach 20. XIX wieku Prusacy postanowili uczynić z Poznania element sieci obronnej, powstającej na wschodnich obrzeżach swego państwa i rozpoczęli ciągnącą się 40 lat budowę twierdzy i otaczających miasto fortyfikacji. Dla Poznania było to fatalne posunięcie. System fortyfikacji wojskowych na nowo zamknął miasto, co poważnie i na wiele lat zahamowało jego rozwój. Warto też zwrócić uwagę, że ze wszystkich dużych miast dawnej Polski, Poznań był jedynym, który w XIX w. nie miał - choćby przejściowo - własnego uniwersytetu. To też w istotny sposób wpłynęło na charakter jego społeczeństwa. Inteligencja polska była tu bardzo słaba, władze pruskie nie dopuszczały jej do urzędów, nie miała ona większych możliwości działania.\nMHP: Nie było licznej inteligencji, ale było wiele równie wybitnych postaci – jak chociażby Karol Marcinkowski czy Hipolit Cegielski – kultywujących pracę organiczną, prowadzących wiele inicjatyw rozwojowych. Skąd taka przestrzeń dla ich działalności?\nPrzemysław Matusik: Rzeczywiście, to bardzo ciekawy wątek. Społeczeństwo polskie było w stanie wyłonić z siebie wiele ważnych, aktywnych społecznie postaci. Jedną z nich był właśnie Karol Marcinkowski. Jego życiorys to idealny wręcz przykład awansu społecznego w XIX wieku – dziecko poznańskiego przedmieścia, dzięki zdolnościom, ambicji i solidnej pracy zdobył wykształcenie, został lekarzem. Oprócz tego angażował się społecznie, brał wziął też udział w powstaniu listopadowym. Na przełomie lat trzydziestych i czterdziestych XIX wieku stał się niekwestionowanym liderem społeczności polskiej, nie tylko w Poznaniu, ale i w całej Wielkopolsce. To jego zasługą było powołanie w 1841 r. Towarzystwa Naukowej Pomocy– instytucji stypendialnej, która wykształciła kolejne pokolenia polskiej inteligencji w Poznańskiem.\nInną, równie ważną postacią w historii Poznania XIX wieku, był Hipolit Cegielski. Nauczyciel gimnazjalny, zwolniony z pracy z powodów politycznych, założył własny zakład przemysłowy mający niesłychanie istotne znaczenie dla rozwoju Poznania. Podobnych osób angażujących się w działalność społeczną, kultywujących idee pracy organicznej i działających na rzecz rozwoju miasta, było znacznie więcej. Wszystkie inicjatywy tego typu spowodowały, że w drugiej połowie XIX wieku Poznań stał się centralnym ośrodkiem polskiej działalności organizacyjnej. Oczywiście nie bez znaczenia był fakt, że pod władzą pruską istniała dużo większa swoboda działania niż w zaborze rosyjskim.\nPrusy były mimo wszystko państwem prawa, pozwalały na rozwój przeróżnych inicjatyw społecznych. Polacy wykorzystali to więc maksymalnie, zaczęli tworzyć różne organizacje obejmujące swym zasięgiem cały zabór pruski i diasporę polską w głębi Rzeszy, których ośrodkiem stał się właśnie Poznań. Stąd też i w dwudziestoleciu międzywojennym uchodził on – nie bez słuszności – za stolicę Ziem Zachodnich czy też Kresów Zachodnich Rzeczpospolitej, jak je wówczas określano.\nMHP: I za czwarte miasto II Rzeczpospolitej – często pojawiało się i takie określenie. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Poznań przeżywał swój niebywały rozkwit, posiadając w wielu obszarach zdecydowaną przewagę nad innymi polskimi miastami. Czym się wyróżniał?\nPrzemysław Matusik: Przede wszystkim było to duże miasto, praktycznie w ogóle niezniszczone przez wojnę. Posiadało więc doskonałą infrastrukturę, będącą efektem wcześniejszych pruskich inwestycji. Dodatkowo po przejęciu władzy przez Polaków, ludność niemiecka zaczęła masowo wyjeżdżać z miasta i pozostawiać swoje firmy czy zakłady. Polacy wykupywali te przedsiębiorstwa i sukcesywnie rozwijali ich działalność, co sprawiło, że stosunkowo szybko Poznań stał się istotnym ośrodkiem przemysłowym. Do tego dochodził handel. Już w 1921 r. zorganizowano pierwsze Targi Poznańskie, które po niespełna czterech latach zyskały status międzynarodowych. Symbolem poznańskiej prężności był choćby fakt, iż tu właśnie uruchomiono pierwszą pasażerską linię lotniczą z Poznania do Warszawy, a także po raz pierwszy w Polsce nadano radiową transmisję meczu piłkarskiego.\nWreszcie – co bardzo ważne – otwarto uniwersytet, który doprowadził do wykształcenia się nowego środowiska intelektualnego w mieście. To wszystko istotnie wpłynęło na rozwój Poznania i wzrost jego pozycji w II Rzeczpospolitej. Jak zresztą przyznał drugi prezydent tego miasta w okresie międzywojennym, Cyryl Ratajski, miało ono ambicję, by stać się stolicą polskiej nowoczesności, czemu też służył szereg inicjatyw nadających mu wyjątkową pozycję w skali kraju. Nie przypadkowo to właśnie w tym mieście w 1929 r. zorganizowano Powszechną Wystawę Krajową, obrazującą osiągnięcia niepodległej Polski. Dodatkowo Poznań zawsze cechował się pewną dozą odrębności, uosabiał w sobie pewne trendy zachodnioeuropejskie. Jak przyznawał po latach wilnianin Czesław: Miłosz: „Pierwszy raz właściwie poczułem Zachód, kiedy byłem w Poznaniu”. Warszawa nie zrobiła na nim takiego wrażenia.\nMHP: Imponujący rozkwit państwa po raz kolejny został zahamowany przez czynniki zewnętrzne – w tym przypadku agresję III Rzeszy. O ile powstanie wielkopolskie jest dziś dobrze znane, o tyle do świadomości mieszkańców innych regionów Polski nie dość mocno przebiła się prawda o koszmarze okupacji w Poznaniu. Jaki wyglądały warunki życia we wcielonym do Rzeszy Kraju Warty?\nPrzemysław Matusik: Myśląc o okupacji najczęściej utożsamiamy ją z sytuacją panującą w Generalnym Gubernatorstwie. Tymczasem inaczej wyglądała ona na tym obszarze, inaczej na Kresach czy ziemiach wcielonych do III Rzeszy. Wielkopolska traktowana była w sposób szczególny. Niemcy pamiętali o roli, jaką pełniła w okresie zaborów - ośrodka życia polskiego - dlatego też rugowanie polskości przybrało tu szczególnie drastyczne formy. Wcielając Poznań do Rzeszy zakładali, że w dłuższej perspektywie Polacy całkowicie znikną z tego miasta, a ich miejsce zajmą Niemcy. Wpisywało się to w K konsekwentnie realizowany program budowy tu „Mustergau”, zakładający przekształcenie Kraju Warty we wzorcowy okręg III Rzeszy.\nPierwszą rzeczą, jaką zrobili Niemcy po wkroczeniu do Poznania, było wysiedlenie jego warstwy przywódczej i inteligencji. Akcja ta przyniosła zamierzone skutki. Od listopada 1939 r. do początków roku 1940, z Poznania wywieziono do Generalnego Gubernatorstwa ok. 30 tys. osób. Oprócz tego cała własność polska – zakłady przemysłowe, przedsiębiorstwa, sklepy i majątki ziemskie – trafiły w ręce niemieckie, dobra kultury niszczono, a Polaków poddano ścisłej rasowej segregacji i bezwzględnie eksploatowano jako siłę roboczą, pracującą na rzecz Niemiec.\nMHP: W historii utarł się mit Poznania jako legalistycznie nastawionego miasta, podporządkowującego się każdej władzy. Jak to wyobrażenie ma się do działalności konspiracyjnej poznaniaków w czasie okupacji?\nPrzemysław Matusik: Jest to oczywiście stereotyp – krzywdzący i nieprawdziwy. Wystarczy tu właśnie wspomnieć właśnie o działalności konspiracyjnej z czasów II wojny światowej. Aspekt ten pozostaje dziś niemal całkowicie zapomniany, często nawet przez samych poznaniaków. Tymczasem już w pierwszych dniach okupacji zaczęły spontanicznie powstawać różne formacje podziemne. Jedną z bardziej znaczących była chociażby Organizacja Ziem Zachodnich „Ojczyzna” utrzymująca kontakt z rządem polskim na uchodźstwie. Obok niej powstała również bardzo silna siatka Narodowej Organizacji Wojskowej, z czasem także ZWZ AK, prężnie działała konspiracja harcerska. W niezwykle trudnych warunkach wszystkie zostały jednak rozbite, a ich członkowie zapłacili za swój patriotyzm najwyższą cenę.\nTen poznański duch walki o niepodległość był mocno zakorzeniony w pamięci uczestnictwa w XIX-wiecznych zrywach, a przede wszystkim w tradycji powstania wielkopolskiego Poznaniacy wzięli przecież udział w obu wielkich powstaniach – listopadowym i styczniowym, a w 1848 r. w toczonych w Wielkopolsce walkach Wiosny Ludów. Największe znaczenie miało jednak powstanie wielkopolskie – zwycięski akt obalenia pruskiej władzy i sprawnego ustanowienia polskich porządków. Z innej strony warto zauważyć, że w dwudziestoleciu międzywojennym Poznań dał się poznać jako dość awanturnicze miasto, trawione chociażby gwałtownymi niekiedy sporami między endekami a zwolennikami sanacji. W roku 1926 poznańskie pułki wyruszyły na odsiecz Warszawy, walczyć z Piłsudskim, a studenci masowo zapisywali się do mających ich wspomóc oddziałów ochotniczych. Poznań był prawdziwie wzburzony przewrotem majowym, a pomysły marszu na stolicę powracały do końca II RP.\nTego, że Poznań nie jest potulnym miastem, dowiódł najmocniej Czerwiec 1956 roku – pierwszy bunt społeczeństwa przeciwko władzy PRL. Do stłumienia tego spontanicznego, robotniczego zrywu komuniści użyli większej liczby czołgów, niż przeznaczono ich do zdobycia miasta w 1945 r. Dramatyczne wydarzenia 28 czerwca 1956 r., nazywane nawet powstaniem, były protestem przeciwko komunistycznej władzy, przeciw wyzyskowi, deptaniu ludzkiej godności. Chociaż poznaniacy wystąpili początkowo z hasłami socjalnymi, szybko ujawniła się w ich działaniach tęsknota za wolną, prawdziwie niepodległą Polską. To istotny dowód niepokorności ducha poznańskiego, który co prawda szanuje prawo i reguły, ale zarazem nie podporządkowuje się potulnie obcej władzy, a kiedy trzeba potrafi śmiało upomnieć się o wolność i niepodległość.\nMHP: Który okres lub wydarzenie w historii Poznania najbardziej wpłynęło na jego obecny obraz?\nPrzemysław Matusik: Jeśli chodzi o świadomość poznaniaków, myślę, że należy tu wskazać trzy kwestie. Pierwszą z nich jest istotna rola Poznania w okresie początków państwa polskiego. Chociaż przez wiele lat było to dość słabo obecne, dziś nabiera szczególnego znaczenia, coraz mocniej kształtuje tożsamość poznaniaków, jako mieszkańców miasta, w którym także wykluwała się polska państwowość. Kolejnym, chyba nawet ważniejszym wątkiem, jest zwycięskie powstanie wielkopolskie, stanowiące olbrzymi wkład w odbudowę państwa polskiego po latach zaborów, przedmiot wielkiej dumy poznaniaków i wszystkich Wielkopolan. No i wreszcie szczególne miejsce w poznańskiej tożsamości zajmuje Czerwiec ’56 - wielki bunt robotników przeciwko komunistycznej władzy, godzący nie tylko w nią samą, ale i w istotę sowieckiej ideologii. Było to wydarzenie na skalę nie tyle ogólnopolską, co wręcz światową. Wychodząc na ulice, poznaniacy obnażyli fałsz i obłudę systemu komunistycznego i po raz kolejny potwierdzili szczególną rolę Poznania – istotnego, niedającego się stłumić ośrodka polskości.


8.7/10 8:02 Sofie Choi\nThyromine jest prawdopodobnie jednym z najbardziej idealnych rozwiązań poprawiających zdrowie w bardzo ukierunkowany sposób, ale co to może być? Spojrzenie na wyniki testów konsumenckich zapewnia jasność:\nPoinformowano, że Thyromine jest idealny do utrzymania zdrowia. Czy to w ogóle prawda? Nasz artykuł pokazuje odpowiedzi.\nFirma produkcyjna wyprodukowała Thyromine w celu poprawy zdrowia. Jeśli Twoje cele nie są zbyt ambitne, korzystaj z produktu tylko od czasu do czasu. W przypadku dużych ambicji można go również używać przez dłuższy czas.\nEntuzjastyczni kupujący mówią o swoich wielkich osiągnięciach dzięki Thyromine. O czym należy pamiętać przed zakupem w sklepie internetowym?\nZe względu na naturalną konsystencję możesz spodziewać się, że dobrze weźmiesz Thyromine.\nProducent Thyromine ma dobry wizerunek i od dawna sprzedaje swoje produkty użytkownikom - dzięki temu producenci mogli zgromadzić wiele lat praktycznej wiedzy.\nThyromine koncentruje się tylko na zwiększeniu poziomu testosteronu, co czyni go bardzo dobrym lekarstwem. Konkurencyjne produkty są często reklamowane jako cudowne lekarstwo na wszystkie problemy, które oczywiście rzadko działają. I to właśnie prowadzi do bliższego przyjrzenia się, że zdrowe składniki są używane bardzo rzadko lub wcale, więc użycie jest absolutną stratą czasu\nPonadto producent Thyromine sam sprzedaje produkt online. Oznacza to wyjątkowo niską cenę zakupu.\nIntensywne spojrzenie na etykietę wskazuje, że kompozycja Thyromine zastosowana wokół składników została zbudowana.\nPrzed praktycznym przetestowaniem produktu zachęcające jest, aby producent użył 2 tradycyjnych składników jako podstawy: na podstawie.\nDawkowanie jest kluczowe, wiele produktów zawodzi tutaj, ale nie z tym produktem.\nChociaż początkowo byłem nieco zaskoczony następującymi faktami, dlaczego znalazło ono miejsce w matrycy substancji czynnych, po kilku badaniach doszedłem do wniosku, że substancja może odgrywać ważną rolę w utrzymaniu zdrowia. Zobacz także raport z doświadczenia Zytax ..\nJakie jest moje wcześniejsze zdanie na temat wymienionych składników produktu?\nNie pytając więcej, nagle staje się jasne, że kompozycja Thyromine może w korzystny sposób opanować witalność i zdrowie.\nFunkcje, dzięki którym Thyromine jest bardzo niezwykły:\nNiezliczone plusy wynikające z użycia Thyromine nie pozostawiają wątpliwości, że zakup to świetna decyzja:\nomijane są podejrzane interwencje medyczne\nnikt nie dowiaduje się o twojej sytuacji i nie napotykasz przeszkody w mówieniu komuś\npomocy, które pomogą ci zachować zdrowie wiele przypadków do kupienia sam na receptę -\nThyromine można łatwo i wyjątkowo niedrogo online\nPakowanie i nadawcy są proste i bez znaczenia - ponieważ zamawiasz odpowiednio przez Internet i pozostaje tajemnicą, co tam zamawiasz\nJaki jest efekt Thyromine?\nObiecany efekt Thyromine jest zgodny z oczekiwaniami dzięki specjalnej interakcji poszczególnych składników.\nJedną z rzeczy, która sprawia, że naturalny preparat do skutecznej poprawy zdrowia, taki jak unikalny Thyromine, jest zaleta polegająca na tym, że komunikuje się on tylko z naturalnymi funkcjami organizmu.\nKilka milionów lat rozwoju oznacza, że praktycznie wszystkie procesy wymagane dla poprawy zdrowia są dostępne i muszą być jedynie inicjowane.\nW ten sposób producent ilustruje następujące efekty:\nSą to odpowiednie efekty możliwe do wyobrażenia o produkcie. Jednak musi być jasne, że w zależności od użytkownika ustalenia mogą oczywiście być zdecydowanie silniejsze lub nawet łagodniejsze. Tylko czek osobisty może zapewnić przejrzystość!\nW tym miejscu ważne jest pokazanie świadomości, że Thyromine jest zdrowym produktem, który wykorzystuje normalne procesy organizmu.\nProdukt wchodzi zatem w interakcje z ciałem, a nie przeciwko ani obok niego, co w dużej mierze wyklucza skutki uboczne.\nCzy to możliwe, że artykuł na początku wygląda dziwnie? Czy użytkownicy potrzebują trochę czasu, aby przyzwyczaić się do oczekiwanych efektów?\nAle cześć! Ciało przechodzi zmianę i może to początkowo być tendencja spadkowa, ale po prostu nie jest to codzienne uczucie - to efekt uboczny, który ustąpi później.\nEfekty uboczne nie są jeszcze zgłaszane przez różnych klientów ...\nSą to sytuacje, w których konieczne jest powstrzymanie się od korzystania ze środka zaradczego:\nCzy już wiesz, że wolisz nie móc niezawodnie korzystać z Thyromine? Jeśli dotyczy to Ciebie, równie dobrze możesz to zostawić. Nie jesteś skłonny inwestować pieniędzy w swoje dobre samopoczucie fizyczne, a to, czy ostatecznie poprawisz swoje zdrowie, jest naprawdę niepokojące ? W takim razie nawet nie zawracaj sobie głowy. Jeśli nie masz ukończonych 18 lat, nie powinieneś go brać.\nJeśli te kwestie Cię nie dotyczą, wszystko, co musisz zrobić, to wyjaśnić jedną rzecz: jak tylko znajdziesz przekonanie, by powiedzieć: „Byłbym gotów oddać wszystko za poprawę witalności i zdrowia!” Nie czekaj długo i rozwiąż teraz swoje problemy.\nJestem pewien, że dzięki Thyromine można kontrolować swoje trudności!\nPrawidłowe spożycie Thyromine\nW tym kontekście istnieje proste twierdzenie: Informacje od firmy są zawsze ważne.\nZawsze bądź beztroski, nie zwracaj uwagi na wszystko inne i czekaj na odpowiedni moment w twoich oczach, aby spróbować Thyromine. Nieuchronnie powinno być dla ciebie jasne, że integracja produktu z codziennym życiem nie stanowi absolutnie żadnego problemu.\nPotwierdzają to niezliczone opinie dziesiątek użytkowników.\nW ulotce firmowej oraz w oryginalnym sklepie (adres internetowy w tym artykule) możesz swobodnie znaleźć wszystkie te tematy dotyczące właściwego spożycia i tego, co jeszcze jest ważne ...\nUżytkownicy zgłaszają, że zauważyli ogromną ulgę przy pierwszym użyciu. W rezultacie jest to prawdopodobnie lepsze niż Profolan .. Często zdarza się, że sukces można świętować po krótkim czasie.\nW badaniach konsumentom często przypisywano Thyromine natychmiastowy efekt, który początkowo trwał krótko. Przy dłuższym użyciu wyniki te są konsolidowane, dzięki czemu są trwałe nawet po zakończeniu użytkowania.\nUżytkownicy wydają się tak przekonani o preparacie, że po kilku latach jest on spożywany wielokrotnie.\nW dalszym kursie wydaje się wskazane używanie produktu przez pewien czas i ćwiczenie wytrwałości oprócz izolowanych komunikatów, które mówią o szybkich wynikach. Skontaktuj się również z naszym działem obsługi klienta.\nCo zgłaszają ludzie, którzy przeprowadzili testy z Thyromine?\nZ reguły raporty są lepsze niż użytkownicy, którzy uważają produkt za bezwarunkowo dobry.Z drugiej strony, od czasu do czasu czyta się od użytkowników, którzy są nieco krytyczni, ale ogólnie echo jest bardzo pozytywne.\nThyromine dać szansę - zakładając, że kupujesz oryginalne preparaty po uczciwej cenie - to inteligentna decyzja.\nSkupmy się więc na tym, co nieznajomi mają do powiedzenia na temat tego narkotyku\nWielki postęp w zakresie tego produktu\nOczywiście są to indywidualne recenzje i Thyromine może mieć inny wpływ na wszystkich. Ogólnie jednak wyniki wydają się niezwykłe i dochodzę do wniosku, że wynik również będzie dla Ciebie bardzo zadowalający.\nUżytkownicy tego produktu z pewnością mogą się doczekać:\nZainteresowanym stronom zaleca się wypróbowanie Thyromine, jestem przekonany.\nDlatego zaleca się każdemu zainteresowanemu kupującemu, aby nie tracił zbyt wiele czasu, co oznacza, że ryzykuje, że produkt będzie dostępny na receptę lub wycofany z rynku. Zdarza się to czasami w przypadku produktów z naturalnymi składnikami aktywnymi.\nNasza opinia: spójrz na zalecanego dostawcę, aby kupił produkt, abyś mógł go wkrótce przetestować, zanim nie będziesz już miał możliwości zakupu produktu w odpowiedniej cenie i legalnie. < / p>\nJeśli wątpisz w swoje aktywa, aby przejść tę procedurę przez długi czas, oszczędzaj sobie cierpienia.\nW końcu jest to kluczowy czynnik sukcesu: brak połówek. Są jednak duże szanse, że twoja sytuacja może cię zmotywować, a to pomoże ci dokonać trwałych zmian w ramach przygotowań.\nJak już powiedziałem, zdecydowanie kup Thyromine ze źródła podanego w tym artykule. Mój znajomy powiedział, ponieważ w oparciu o przekonujące wyniki testu Thyromine, zaleciłem, abyś otrzymał również autentyczny produkt od wszystkich innych sprzedawców. Nie chcesz wiedzieć, jak wyglądał w rezultacie.\nWszystkie towary, które kupiłem, pochodzą z poniższych adresów internetowych. W oparciu o zdobyte przeze mnie doświadczenie mogę jedynie zasugerować, abyś kupił produkty za pośrednictwem wymienionych linków, ponieważ pozwoli to na bezpośredni dostęp do oryginalnego producenta towarów. I to imponujące w porównaniu do Hydroface.\nZwróć na to uwagę: zakup Thyromine od mniej renomowanych sprzedawców jest zawsze ryzykowny, a doświadczenie pokazuje, że często wywołuje nieprzyjemne skutki zdrowotne i finansowe.\nKup produkt tylko od oryginalnego dostawcy - w żadnej innej witrynie nie znajdziesz tańszej ceny, porównywalnej niezawodności i anonimowości ani gwarancji, że produkt jest autentyczny.\nJesteś po bezpiecznej stronie dzięki adresom internetowym, które znalazłem i na pewno jesteś bezpieczny.\nOpłaca się uzyskać jak największy pakiet, ponieważ oszczędności są największe w ten sposób, a Ty oszczędzasz irytujących zamówień. Zostało to ustalone za pomocą wszystkich tego typu środków, ponieważ leczenie długoterminowe jest najbardziej skuteczne.\n. Podobnie, Auresoil Sensi & Secure może być testem.


Nie sadze ze domowe sposoby pomoga pozbyc sie uciazliwego i zaawansowanego lupiezu. Ja stawiam na sprawdzone szmpony lecznicze, z apteki. Na mnie dobrze dzialaja te z ketokonazolem.\n~Grzesiek 06-07-2006 17:28\nOne może działają tylko na chwilę, a to trzeba się tego na zawsze pozbyć. Do tego nie każdy szampon z ketokonazolem działa tak samo. Często to są imitacje Nizoralu, a tak naprawdę tylk on zawiera odpowiednią i gwarantowaną dawke tego leku.\n~bunia 12-07-2006 17:18\nJak najbardziej przychylam się do powyzszych opinii. Nie ma co oszczędzać na pożądnych lekach jak Nizoral. Sprawa jest naprawdę poważna więc nie ma co przesadzać z liczeniem każdej złotówki.\n~Grzesiek 17-07-2006 16:56\nO kurcze, to ja nie wiedziałem, że to taki złożony problem i, że to tyle jego rodzajów może być. Dla mnie to proste było, pojawił się to go Nizoralem potraktowałem :D\n~Bartosz 20-07-2006 16:56\nNo ja trochę się naczytałem o rodzajach tego syfu ale zawsze ludzie pisali żeby go zwalczać Nizoralem właśnie, więc to jest niewątpliwie element wspólny, opócz podobnej nazwy :)\n~CzłowiekCzkawka 25-07-2006 17:05\nMoże nie szampony ale leki, a konkretnie lek. Jak do tej pory na rynku mamy jeden lek i jest to Nizoral. No, a poza tym działa super :)\n~orlik 01-08-2006 16:17\nTeż się z tym zgadzam. Coś mi się jednak zdaje, że tu nie ma zbyt dużego wyboru bo tylko Nizoral jest lekiem. Ja tam nie narzekam, dla mnie to najlepszy szampon.\n~Ernest 03-08-2006 17:12\nZwykłe szampony to działają tak, że tylko łupiezu nie widać, a on tam ciągle jest. Natomiast te podróby Nizoralu to niby mają ketokonazol, ale akurat tylko Nizoral ma jego gwarantowaną zawartość i tylko on działa zawsze jak trzeba.\n~Rysiek 07-08-2006 17:18\nJak coś się dzieje to przecież normalne, że sięgnąć trzeba po sprawdzony i pewny środek. Dla mnie to oczywiste, zreszta sam się przekonałem, może stąd moje zdanie na ten temat :)\n~Kajtek 09-08-2006 16:59\nJak się uzywa jakiegoś badziewia, to potem się wydaje, że łupież zniknął, a on tam cały czas jest. Przecież nawet jak go nie widać to istnieje. Dla tego trzeba konkretnie się za niego wziąć, tak jak moi poprzednicy pisali.\n~Ewcia 16-08-2006 16:14\nOj bardoz nieprzyjemna to sprawa :( Na szczęście już sobie z tym poradziłam ale nikomu nie życzę. Dziekuję za nizoralek :)\n~Kafka 18-08-2006 16:25\nA proszę :) Co prawda nie moja to zasługa ale jako jego honorowy użytkownik dumny jestem z postrzegania tej marki :)\n~kluska 06-09-2006 17:09\nDużo tych szamponów nie ma moim zdaniem. Ten co wymienialiście to jedyny sensowny moim zdaniem. Chyba jedyny lek na naszym rynku.\n~Oleczka 12-09-2006 17:55\nJa już się natknąłem na takie środki i sposoby chałupnicze, że byście nei uwierzyli jakbym zaczął wymieniać. Dajcie spokój, nie ma co robić afery. Nizoral naprawdę działa więc sprawa jest prosta.\n~Wiki 20-09-2006 17:28\nUwierzyli uwierzyli, już nie jedno się w życiu widziało :) Tylko, że napewno bym się nie pisała na takie pozbycie łupieżu, tylko nizoral!!\n~Kamyczek 21-09-2006 17:14\nOj dajcie spokój. Tyle tutaj osób już pisało o tym, że jak choroba jest to i lek musi być.\n~Kasia 29-09-2006 17:09\nMi panie dermatolog tak samo mówiła, właśnie nizoralek polecała. Kobieta się zna więc...\n~Bart 03-10-2006 17:07\nWięc co było robić :) I dobrze, że jej posłuchałaś. Widać jakaś mądra i życiowa pani doktor.\n~AnkaEm 06-10-2006 18:16\nNo dzieeeeeeeeeki, to teraz mi mówicie?? Dobra, to robię jak piszecie i się okaże jak mi to pójdzie.\n~PM 09-10-2006 18:10\nNic się nie bój, będzie w porządku. Jakbyś przeczytała dokładnie zalecenia producenta to byś wiedziała to już wcześniej.


• Designerska - handmade\nadventure model kokardka\nsłodka poduszka colors 50\npoduszka colors 50 bransoletka summer\nbezuciskowa opaska lady\nbransoletka summer z kokardką\nz kokardką designerska\ndarmowa dostawanowośćSukienka 20 ss 2021. Designerska imprezowa pod. Designerska sukienka uszyta z podwójnego szyfonu w kolorze niebieskim, Materiały są lekko elastyczne, 100 cm500,00 zł Syberianka lilac 100% wool grubaśna czapa. Designerska zimowa. Niedoprzędu, Jest bardzo ciepła, super mięsista i przyjazna w kontakcie ze skórą, Fason89,00 zł Biała bluzka z bawełny. Miękka nietoperz. Bluzka z mięciutkiej bawełny, wykończona lamówką, luźna, zwężana na biodrach, Tzw119,00 zł -20%Opaska lady z kokardką - różowa kratka. Ozdoby do włosów handmade ręcznie robione. Opaska lady z kokardką, dla prawdziwej małej księżniczki, • Wymiary kokardki 10,5 cm x 8 cm20,00 zł\ndarmowa dostawaBluzka z plakatem „dama od maxima". Designerska artystyczna. Szereg zabawnych zdarzeń, romansów i perypetii noś na sobie lub sobie, zawsze tak, jak lubisz129,00 zł Syberianka bordo 100% wool czapa. Czapka handmade zimowa wełniana. Krasnal, do uformowania wg upodobania, dobrze układa się na głowie, s k ł a d : 100% wełna owcza89,00 zł -20%Opaska lady z kolardką - pink flowers. Designerska bawełniana. • idealnie pasuje do naszej kolekcji oraz do wielu innych stylizacji, wszyscy ją zauważą20,00 zł\n-20%Opaska lady z kokardką - słoneczna kratka. Kokardka słodka. • opaska wykonana z 94% bawełny i 6% elastanu dzięki czemu jej rozmiar jest uniwersalny20,00 zł\n-20%Opaska lady z kokardką - czerwony góralski wzór. Bezuciskowa designerska20,00 zł\n25,00 zł Syberianka 100% wool grubaśna czapa szary melanż. Czapka szaraczapka zimowa. Krasnal, do uformowania wg upodobania, Dobrze układa się na każdej głowiewyprzedano 100% wełna syberianka. Czapka handmade ścieg grubaśna. K o l o r : średni szary melanżwyprzedano Pikowana bluza z plisami i marszczeniem. Handmade pikowana łososiowy. Bluza wykonana z pięknej dzianiny z pikowaniem w warkocz, Dla fanek oryginalnego designu będzie idealnawyprzedano\nSyberianka 100% wool ciepła czapa szary melanż. Czapka autorskie grubaśna designerska. Pierwszy rząd przy buzi zabezpieczony cieniutką gumką, zapobiegnie to "rozwleczeniu" się czapywyprzedano Syberianka 100% wool czapa szary melanż. Czapka autorskie dziergana ciepła. Najlepiej będzie pasowała na głowę o obwodzie ok 56, 59 cm, głębokość 30 cmwyprzedano Gorria - oryginalna lampa w nowoczesnym stylu. Handmade ręcznie robione stołowa designerska. Przybliżone wymiary bez żarówki : wysokość: 36 cm, Średnica: 17 cm, Waga: 2 kgwyprzedano Skinfish neon melon bawełniana melonowa sukienka. Bawełna designerska. Jeśli pragniesz, by sukienka dorównywała twojemu temperamentowi, to idealnie trafiłaś, 14 dni)wyprzedano\nSailor bawełniana sukienka w nietypowy marynarski wzór - wyróżnij się. Jesień designerska. Marzy ci się morska przygoda, która przełamie codzienną rutynę, Skład: 100% Bawełnawyprzedano Eraginbi - elegancka lampa stołowa do salonu. Metalowa designerska. Przybliżone wymiary bez abażuru : wysokość: 40 cm, Średnica: 14 cm, Waga: 4 kgwyprzedano Pomarańczowy grubas czapka z alpacą. Designerska krasnal. Grubaśna, efektowna melanżowa czapa, r o m i r : na głowę o obwodzie ok 55, Zapraszam do kontaktu :)wyprzedano Wyjątkowy prezent poduszka colors 50 gold. Ozdobna elegancka. Poduszka z kolekcji colors manifesto, elegancki i nowoczesny wyglądwyprzedano\nEraginbat - upcyclingowa lampa stołowa. Recyklingu części. Lampa eraginbat, Całość została zwieńczona abażurem, Waga: 3 kgwyprzedano Ellura - metalowa lampa z części z odzysku. Designerska loftowa. Kompozycja uchwycona w intrygującym kształcie, który tworzą nietypowe zębatki, Waga: 1,5 kgwyprzedano Poduszka colors 50 black. Poduszki ręcznie robione. Poduszka idealnie pasuje do wystroju nowoczesnych wnętrz, kolor: czarny, materiał: tkanina typu stretchwyprzedano Poduszka colors 50 silver. Autorskie poducha poduszki pod choinkę prezent. Poduszka sprawdzi się zarówno w salonie, sypialni jak również w lokalach użytkowychwyprzedano\nPoduszka colors 50 grey. Designerska dekoracyjna. Kolor: szary ciemny, zapięcie: zamek błyskawiczny, cena: obejmuje poszewkę wraz z wkładem, WYSYŁKAwyprzedano Nerka saszetka z cekinami. Handmade saszetka nerka święta. Fantastyczna designerska na biodro, Projekt autorski, Możliwość wykonania nerki w innym kolorzewyprzedano Bransoletka summer adventure - model tigger. Handmade designerska nowoczesna. 20cm, zapięcie typu karabińczyk, Regulacja zapięcia za pomocą metalowych kółeczekwyprzedano Bransoletka summer adventure - model green grass. Nowoczesna designerskawyprzedano\nPrezent na święta nerka saszetka na biodro. Autorskie designerska saszetka. Pojedynczy egzemplarz, W środku posiada podszewkę, Nerka zapinana na zamek błyskawiczny, Pasek regulowanywyprzedano Bransoletka summer adventure - model purple rain. Autorskie nowoczesna designerska. Bransoletka sygnowany zawieszką z logo co, LIBRE DESIGN, Obwód bransoletki wewnątrz okwyprzedano Bransoletka summer adventure - model salt&pepper. Designerska nowoczesnawyprzedano Bransoletka summer adventure - model orange snake. Handmade designerska nowoczesnawyprzedano\nOrzeźwiające cytryny uniwersalna i lekka sukienka. Handmade ręcznie robione polska marka. Gorący trend tego lata, wyróżnij się, SKŁAD: 100% Wiskoza, ROZMIARY: Uni size, one size, oversizewyprzedano Wyjątkowa geometryczna sukienka z koła 100% bawełna. Designerska bawełna. Przyciągająca spojrzenia, designerska, oszałamiająca, SKŁAD: 100%, zapraszamywyprzedano\nNiezwykła tunika i sukienka w jednym 100% bawełna. Unikatowa uniwersalna. Do noszenia na wiele sposobów, ze spodniami, legginsami, rajstopami, na gołe nogi również, L/XLwyprzedano Bardzo kobieca i minimalistyczna sukienka. Handmade polska marka designerska. Wykonana z naturalnej wiskozy, To od Ciebie zależy jaki nadasz jej charakter, ROZMIARY: Swyprzedano\nNiezwykle kobieca minimalistyczna sukienka z najwyższej jakości bawełny. Sukienki ręcznie robione elegancka. Bardzo uniwersalna i każdą okazję, biuro, kawiarnia, obiad, randka czy spacerwyprzedano Niezwykła kobieca i zadziorna sukienka wyróżnij się. Handmade polska marka wiosna. Możesz być pewna, że każde spojrzenie na ulicy będzie twoje, SKŁAD: 80% Bawełna, 20% PESwyprzedano\nElegancka ale z pazurem bluzka koszulowa 100% bawełna. Bluzki ręcznie robione elegancka designerska. Bardzo uniwersalna, do biura, na randkę, na wieczór z przyjaciółkamiwyprzedano Bardzo kobieca i niezwykła sukienka w homary hit lata. Handmade polska marka wyjątkowa. Wykonana ze 100% bawełny najwyższej jakości, ROZMIARY: S/M, Inne i wyprzedane rozmiary na zapytaniewyprzedano


Nowacka wyjechała na ferie, zamiast wziąć udział w "Czarnej środzie" | naTemat.pl\nPolki protestowały w sprawie projektu Nowackiej, gdy jej nie było na miejscu. Pojechała na ferie •\nPolki protestowały w sprawie projektu Nowackiej, gdy jej nie było na miejscu. Pojechała na ferie\nBarbara Nowacka wyjechała na ferie, podczas gdy w całej Polsce odbywa się "Czarna środa"\t•\tFot. Paweł Małecki / Agencja Gazeta\nBarbara Nowacka nie szczędziła ostrych słów pod adresem Platformy Obywatelskiej i Nowoczesnej po upadku jej projektu "Ratujmy kobiety". Twierdziła, że obecna opozycja do niczego się nie nadaje. Kiedy jednak w Polsce odbywała się "Czarna środa" liderka lewicy... zniknęła na feriach.\n– Opozycja jest pozbawiona odwagi. Jesteśmy z nią skazani na długie lata rządów PiS-u – przekonywała Barbara Nowacka na łamach "Gazety Wyborczej" po kontrowersyjnych głosowaniach. – Robili sobie selfiaczki z "czarnych protestów". I co? Setki tysięcy podpisów wyrzucają do kosza, bo są koniunkturalistami – punktowała.\nKrytyczne słowa nie idą jednak w parze z tym, co zrobiła sama Nowacka. W momencie ukazania się cytowanego wywiadu, była już na feriach, z których nie wróciła nawet na "Czarną środę".\nA przypomnijmy, że Barbara Nowacka to twarz komitetu "Ratujmy Kobiety". I kiedy doszło do odrzucenia ich obywatelskiego projektu, ostro wyrażała swoje oburzenie zaniechaniami opozycji. – Gdzie do cholery byliście, mega słabe – posypały się od niej gromy na tych, którzy nie wzięli udziału w głosowaniu.\nDziś przewodnicząca Inicjatywy Polskiej zachowuje się jednak podobnie. Jest obecnie na feriach zimowych. Polityk nie zaprzeczyła tym doniesieniom, twierdząc, że nie zamierza "świecić twarzą za opozycję parlamentarną, która nie dała rady". – Barbara Nowacka zrobiła swoje – zebrała podpisy, prezentowała projekt do czasami pustej sali, odpowiadała na pytania posłów. Miała zaplanowany wyjazd z dziećmi, obiecała, i te kilka dni spędzi z dziećmi – wyjaśniał Wirtualnej Polsce Dariusz Joński, współtwórca Inicjatywy Polskiej.\nLiderka Inicjatywy Polskiej zaprzepaściła okazję, by przedstawić się jako alternatywę dla PO i Nowoczesnej, nie wsparła też "Czarnej środy" – protestu Polek, który przetoczył się dziś przez Polskę. Głównie w związku z tym, co stało się z projektem firmowanym przez Nowcką.\nźródła: "Gazeta Wyborcza", Wirtualna Polska


Andumenia. Przebudzenie - Monika Glibowska - Książka - Księgarnia internetowa Bonito.pl\nKsiążka Andumenia. Przebudzenie\nKsięgarnia » Literatura piękna » Powieść » Fantastyka » Andumenia. Przebudzenie\nKod paskowy (EAN): 9788379765164\nAndumenia. Przebudzenie – opis wydawcy\nOpinie czytelników o „Andumenia. Przebudzenie”\nAutor: Patrycja Kuchta , data: 25.05.2017 21:02 , ocena: 4,0\nWłaściwa akcja zaczyna się właśnie od przebudzenia generałów po 120 latach snu. Choć wszyscy, których niegdyś znali dawno już nie żyją, dla dowódców rany odniesione na wojnie wydają się wciąż świeże i bolesne, a na horyzoncie ponownie pojawiają się czarne wojenne chmury. Generałowie są ostatnią nadzieją Andumenii na przywrócenie dawnej świetności, ale też jedyną szansą by przygotować armię, będącą w stanie zwyciężyć natarcie wroga. W świecie intryg i zdrad nic nie jest jednak proste, a spiski i zamachy staną się dla bohaterów codziennością. W ostatnich chwilach pokoju nic nie jest pewne, nawet wzajemne zaufanie.\nPoczątkowo nieco ciężko było mi się przenieść do świata Adnumenii. Prolog czytałam trzykrotnie zanim ruszyłam w dalszą podróż z bohaterami. Absolutnie nie dlatego, że był zły czy niezrozumiały, ale po kilkunastu lekkich powieściach miałam problem z przestawieniem się na historię, która wymaga od czytelnika skupienia i zaangażowania. Akcja jest dosyć powolna, a wydarzenia skupiają się głównie na generalskim pałacu. O nudzie nie możecie jednak zapomnieć, bo cała dynamika powieści zaklęta jest w spiskach i intrygach, tak licznych i gruntownie przemyślanych, że nie sposób nie zaangażować się w ich przebieg.\nOd pierwszych stron zaintrygowali mnie główni bohaterowie o niezwykle złożonych charakterach i tak silnych osobowościach, że całkowicie przyćmili postacie drugoplanowe. Spośród generalskiego grona, które stanowi głównych bohaterów powieści, wybija się May Verteri, najmłodsza ale też najbardziej przebiegła generał. Nie sposób przewidzieć kolejne kroki bohaterki, ciężko ocenić kiedy jest szczera, a kiedy knuje swoje intrygi. Można być jedynie pewnym, że przy Krwawej May nie można być pewnym niczego. Dziewczyna nosi w sobie wiele tajemnic związanych z wojną sprzed dekady, ale nie zdradzi ich łatwo. W spiskowaniu nie ma sobie równych i chce osiągnąć zamierzone cele wszelkimi dostępnymi środkami.\nJestem pod ogromnym wrażeniem świata wykreowanego przez autorkę, która zadbała o najdrobniejsze detale, nazwy, tytuły, miejsca i przedmioty. Stworzyła od podstaw zupełnie nowe uniwersum, które zachwyca na każdym kroku. Wielka szkoda, że w książce zabrakło słowniczka i mapki. Świat jest niezwykle intrygujący, ale mnie najbardziej zauroczyli bohaterowie. W świecie wykreowanym przez autorkę wszyscy ludzie mają skrzydła, należy jednak zaznaczyć, że nie są to anioły. Biorąc pod uwagę dekret sabany (odpowiednik andumeńskiej królowej) o zakazie latania można nawet wysnuć teorię, że kiedyś wszyscy mieliśmy skrzydła, które nieużywane po prostu zanikły. Bardzo mi się ta teoria podoba.\nPomysłowość i wyobraźnia autorki idą w tym przypadku w parze z niesamowitym talentem. Gdyby ktoś powiedział mi, że to zagraniczny bestseller znanego autora, uwierzyłabym bez chwili wahania. Doskonały warsztat, intrygi budowane nieśpiesznie lecz dokładnie przemyślane i opisy pozwalające dosłownie przenieść się do wykreowanego przez autorkę świata- to mogę Wam zagwarantować. Ciężko odczuć, że to literacki debiut, bo autorka posługuje się naprawdę dobrym stylem, nie płaskim i potocznym, ale inteligentnym naszpikowanym profesjonalnym słownictwem i jednocześnie nie sprawiającym żadnych trudności w odbiorze. Dla mnie Monika Glibowska to polska Trudi Canavan. Tego porównania nie mogę się pozbyć, bo obydwie autorki zrobiły na mnie jednakowe wrażenie.\nO CZYM? „Andumenia”, to genialny debiut, który (jestem tego pewna) zdeklasował całkowicie konkurencję w literackim konkursie, którego autorka jest laureatką. Wykreowany w najdrobniejszych szczegółach świat, świetni bohaterowie, mnóstwo intryg i spisków- to główne atuty książki. Znalazło się tu również miejsce dla odrobiny romansu, odartego jednak całkowicie ze słodyczy i niewinności. Choć powieść liczy ponad 700 stron, każda jest absolutnie niezbędna i nie wyobrażam sobie, by ta historia mogła być krótsza. A to dopiero początek. Niepokojące zakończenie zapowiada elektryzujący kolejny tom i mam nadzieję, że nie będziemy musieli na niego długo czekać.\nAutor: Szusteczka , data: 05.03.2017 14:36 , ocena: 4,0\nAutor: kobiecerecenzje365@gmail.com , data: 19.01.2017 13:47 , ocena: 5,0\nMonika Glibowska - Andumęnia\nDzisiaj przedstawię Wam książkę laureatki I edycji konkursu "Czwarta Strona Fantastyki", poznajcie powieść Andumęnia.\n"Legenda Andumęnii głosi, że Generałowie powstaną, gdy ojczyzna będzie w potrzebie…\nKraj jest na skraju kolejnej wojny i bankructwa. Władczyni Andumęnii decyduje się wybudzić po 120 latach skrzydlatych generałów armii, uśpionych po wielkiej bitwie z Zineanem mocą niezwykłego zaklęcia.\nDwór wrze od plotek, wewnętrznych zdrad oraz walk o władzę. May Verteri, najpotężniejsza z przebudzonych i ulubienica poprzedniej przywódczyni, oskarżana jest o śmierć zwierzchniczki. Piękna i charyzmatyczna „Krwawa” generał nie pamięta wydarzeń z ostatniej wojny. May knuje własną intrygę, potajemnie gromadząc księgi ze starożytną magią i rozwijając moc. Losy Andumęnii spoczywają w niepewnych rękach, a zagrożenie może przyjść z najmniej spodziewanej strony…"\nMonika Glibowska stworzyła bardzo ciekawy, dobrze rozwinięty "świat" i jego lokacje. Opisy miejsc były bardzo klimatyczne i cały czas czuło się niezwykłość Andumęni, jakby samemu się tam było. Ja osobiście uwielbiam takie opisy, które przenoszą mnie we wspaniały świat czytanej powieści i razem z bohaterami przeżywam ich perypetie.\nAutor: Elenkaa_ , data: 16.12.2016 11:26 , ocena: 4,0\nAndumęnia to jedna z krain zamieszkująca przez magiczne istoty wyposażone w skrzydła, ale również przez niemagiczne postacie. Niestety po wyniszczających wojnach Andumęnia chyli się ku upadkowi - posiada niewystarczającą armię i zasób finansów, który można by przeznaczyć na jej budowanie. Najważniejsza władczyni w państwie, sabana Chineal postanawia po 120 latach wybudzić ze snu, wywołanego przez silne zaklęcie magiczne, kilkunastu generałów, którzy mogliby znacząco wspomóc kraj na skraju wojny. Nie uśmiecha jej się jednak wybudzać wszystkich, co do niektórych ma pewne zastrzeżenia. Jednak jeden z generałów, Albin, w tajemnicy przed wszystkimi przywraca jedną z najpotężniejszych z nich - May Verteri, o której od poprzedniej wojny sprzed 120 lat krążą legendy, a prawdę zna jedynie "Krwawa", którą nie chce się z nikim podzielić...\nKiedy minie lekki szok i konsternacja po zapoznaniu się z mniej więcej dwoma rozdziałami, można zacząć rozkoszować się historią. Niestety wcześniej jest to prawie niemożliwe, bo mamy do przyswojenia mnóstwo nowych słów, postaci, musimy poznać ich uszeregowanie w hierarchii ważności oraz z grubsza poznać historię Andumęnii. Dużo tego jak na początek, dlatego warto całkowicie skoncentrować się na tych pierwszych rozdziałach. Później idzie już łatwiej i razem z fabułą mkniemy śladem intryg na sabańskim dworze, w które wplątani są generałowie, czyli dowódcy wojsk. Poznajemy szeroką gamę bohaterów i głównie są to właśnie skrzydlaci dowódcy. Z tych najważniejszych wymienić można Albina, May, Olafa, Tirela, Anagara, Fargo. Bohaterowie są bardzo barwni i nietuzinkowi: arystokrata, zabójczyni, kobieciarz, miłośnik muzyki. W takim gronie po prostu muszą wybuchać spory, ale również pomiędzy niektórymi panuje wielka przyjaźń. Największą sympatię wzbudził we mnie generał Olaf, bo nie jestem jeszcze pewna moich odczuć co do głównej bohaterki. Za to Olaf to zabawna i "normalna" postać w gronie żołnierzy. I jego wątek związany ze służką May - Meg również śledziłam z zaciekawieniem. No cóż... trochę miłości w fantastyce nie zaszkodzi! Są również Mędrcy, członkowie rady, służba, doradcy i wiele wiele innych. Pierwszy tom to przede wszystkim walka polityczna pomiędzy generałami, a sabaną i jej doradcami. Wygląda na to, że przebudzenie nie tylko pomogło w budowaniu armii, która ma wspomóc zbliżającą się wojnę, ale sporo namieszało wewnątrz kraju. Nie wiadomo kto jest wrogiem, a kto przyjacielem... A co najważniejsze - którym bohaterom należałoby kibicować! Każdy ma jakieś tajemnice odkrywane powoli przez czytelnika, a nie koniecznie przez innych bohaterów. Jest mnóstwo niedomówień dotyczących poprzedniej wojny, przez co ciągle wybuchają konflikty, a intryga goni intrygę. Książka jest naprawdę ciekawa i ambitna, a świat wykreowany przez autorkę jest ogromny i ma wielki potencjał. Jednak największym jej plusem jest magia! Starożytne manuskrypty odkrywane przez May, rzucanie zaklęć na każdym kroku to cudowny smaczek nadający całej historii kolorytu.\nDebiutancka powieść Moniki Glibowskiej, laureatki konkursu "Czwarta Strona Fantastyki" daje duże nadzieje polskiej fantastyce i następnym tomom serii o Andumęnii. Końcówka jest mocna i sprawia, że mamy ochotę na więcej.\nAutor: Robert , data: 13.12.2016 12:53 , ocena: 4,0\nOpinia o "Andumenia. Przebudzenie"\nKlienci, którzy kupili Andumenia. Przebudzenie, wybrali również:\nJan Grzegorczyk, 26,18 zł\nMagdalena Kostyszyn, 27,68 zł\nOlga Gromyko, 32,18 zł\nSylvain Neuvel, 29,93 zł\nElżbieta Cherezińska, 26,93 zł\nOlga Gromyko, 30,68 zł


Julian Kornhauser – Adrian Gleń – Polska poezja współczesnaPolska Poezja Współczesna. Przewodnik encyklopedyczny\nIstnieje jednak nić spajająca wszelkie proteuszowe przemiany i zwroty, jakich doświadcza czytelnik śledzący dzieło autora „Świata nie przedstawionego”. Jest nią przeświadczenie – krakowski poeta pozostaje mu wierny od samego początku bijącego w nowofalowej idei literatury zaangażowanej – o tym, że wiersz jest sprawdzianem dla świata i czułym aparatem rozumienia drugiego człowieka.\nJULIAN KORNHAUSER – poeta, prozaik, krytyk literacki, autor wierszy dla dzieci, znawca i tłumacz literatury serbsko-chorwackiej, profesor zwyczajny w Instytucie Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Urodził się 20 września 1946 w Gliwicach. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli poetyckiej Nowej Fali w Polsce.\nDebiut Juliana Kornhausera miał miejsce – nieomal równocześnie – na łamach miesięcznika „Poezja” (utwory: „Odwracanie sadu” i „Ojciec”) i w „Almanachu Młodych” wydawnictwa Iskry (wiersz pt. „Nikifor”) w 1967 roku. W latach 1968–1975 współzałożyciel i członek grupy poetyckiej Teraz, działającej w Krakowie przy słynnym Klubie Pod Jaszczurami. W latach 1981–1983 współredagował miesięcznik „Pismo”. W roku 1974, wspólnie z Adamem Zagajewskim, opublikował tom szkiców krytycznych, będący swoistym manifestem krakowskiego skrzydła Nowej Fali, pt. „Świat nie przedstawiony”, w rok później zaś został uhonorowany Nagrodą Fundacji im. Kościelskich.\nZ innych ważnych wyróżnień otrzymanych przez Juliana Kornhausera warto wymienić: Nagrodę Poetycką im. Andrzeja Bursy (1981); Europejską Nagrodę Literacką (Jugosławia, 1989); Nagrodę Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich (1997); Nagrodę Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa (1998); Order Orła Białego im. Jana Karskiego (2015), Nagrodę Poetycką Silesius za całokształt dorobku poetyckiego (2016).\nDzieła literackie Juliana Kornhausera (z pominięciem działalności slawistycznej) zawierają się w następujących pozycjach:\nPOEZJA: „Nastanie święto i dla leniuchów” (Warszawa, Iskry, 1972); „W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów” (Kraków, WL, 1973); „Zabójstwo” (Kraków, wyd. własne poza cenzurą, 1973); „Stan wyjątkowy” (Warszawa, PIW, 1978); „Zjadacze kartofli” (Kraków, WL, 1978); „Zasadnicze trudności” (Warszawa, Czytelnik, 1979); „Hurrraaa!” (Kraków, WL, 1982); „Inny porządek: 1981–1984” (Kraków, Oficyna Literacka, 1985); „Za nas, z nami” (Warszawa, Czytelnik, 1985); „Kamyk i cień” (Poznań, a5, 1996); „Było minęło” (Warszawa, Nowy Świat, 2001); „Origami” (Warszawa, WL, 2007).\nEDYCJE WIERSZY WYBRANYCH: „Każdego następnego dnia” (Kraków, ABC, 1981); „Wiersze z lat osiemdziesiątych” (przedmowa T. Komendanta, Kraków, WL, 1991); „Widok na jezioro. Wiersze z lat 1972–2007” (słowo wstępne S. Burkot, Kraków, Śródmiejski Ośrodek Kultury [seria: „Poeci Krakowa”], 2009); „Julian Kornhauser; Antologia” (przedmowa K. Biedrzyckiego, Warszawa, Wydawnictwo Hachette [seria: „Poezja polska”], 2013); „Tylko błędy są żywe” (przedmowa i posłowie M. Larka [autora wyboru], Poznań, WBPiCAK, 2015).\nWIERSZE DLA DZIECI: „Tyle rzeczy niezwykłych. Wiersze dla Agatki” (Kraków, WL, 1981); „Księżyc jak mandarynka” (Kraków, WL, 2003).\nPROZA: „Kilka chwil” (Kraków, WL, 1975); „Stręczyciel idei” (Kraków, WL, 1980); „Dom, sen i gry dziecięce. Opowieść sentymentalna” (Kraków, Znak, 1995).\nESEJE, KRYTYKA LITERACKA (POLSKA): „Świat nie przedstawiony” ([wraz z Adamem Zagajewskim], Kraków, WL, 1974); „Światło wewnętrzne” (Kraków-Wrocław, WL, 1984); „Międzyepoka; Szkice o poezji i krytyce” (Kraków, Baran i Suszczyński, 1995); „Postscriptum; Notatnik krytyczny” (Kraków, WL, 1999); „Uśmiech Sfinksa; O poezji Zbigniewa Herberta” (Kraków, WL, 2001); „Poezja i codzienność” (Kraków, WL, 2003).\nEDYCJA WIERSZY ZEBRANYCH: „Wiersze zebrane” (oprac. Adrian Gleń i Jakub Kornhauser, nota edytorska Adrian Gleń, WBPiCAK, Poznań 2016).\nJULIAN KORNHAUSER – EWOLUCJA POEZJI\nPrzed debiutem. Książkowy debiut poety poprzedziły żywiołowe wystąpienia krytycznoliterackie i eseistyczne publikowane sukcesywnie na łamach krakowskiego pisma „Student”, które stało się wydawniczą agorą dla przedstawicieli grupy Teraz. W takich tekstach, jak np. „Trzeci ekspresjonizm” („Student” 1972, nr 10) czy „Nieufni wobec programu” („Student” 1972, nr 6), a także w manifeście „Szansa grupy” („Życie Literackie” 1969, nr 46) oraz we wspólnym wystąpieniu terazowców („Magiczne zaklęcie, które wyzwala metafora”, „Współczesność” 1970, nr 18) Kornhauser proklamował narodziny nowej polskiej poezji realistycznej, nieufnej wobec eskapistycznych tendencji pokolenia „Współczesności” i Orientacji „Hybrydy”, a także ezopowego języka aluzyjno-politycznego.\nW tym modelu poetyckim wyrugowana miała zostać wszelka metaforyzacja i symbolizacja, a restytucji miały ulec tendencje ekspresjonistyczne jako nośnik pozwalający eksponować naczelną wartość i kategorię wiersza – prawdę, odnajdywaną zarówno w jej społecznych, jak i politycznych wymiarach.\nWczesne wiersze. Tymczasem tom „Nastanie święto i dla leniuchów” przyniósł wiersze zdecydowanie odbiegające od nakreślonego wprzódy obrazu modelowego utworu, wiersze zaskakujące nieoczekiwanymi metaforami, nawiązujące w pełni do surrealnej wyobraźni i poetyki pisania automatycznego…\nKolejny tom „W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów”, który przez wszystkich nieomal krytyków (m.in. Szarugę, Balbusa, Bieńkowskiego) okrzyknięty został „nowofalową proklamacją” przyniósł już cały arsenał zabiegów zaangażowanej w sprawy społeczne poezji: ekspresjonistyczną z ducha dykcję, publicystyczny i konwersacyjny idiom, zawierające się w słynnym postulacie terazowców – „mówieniu wprost”. Wraz z wierszami pojawił się cały zasób rewolucyjnych tematów: rozważania o powinnościach poezji realistycznej, apele o postawę czujności wobec frazesu i fałszu obecnych w przestrzeni życia społecznego, która to czujność powinna zasadzać się na ironii potrzebnej do tego, aby „uzyskać obiektywny […] dystans” (L. Szaruga, „Poezja pochłania świat, świat pochłania poezję”).\nKrytycy starszego pokolenia byli podzieleni. Zbigniew Bieńkowski („Poezja i niepoezja. Czasownik”) doceniał wyrażone w tomie pragnienie modernizacji literatury poprzez budowanie „poezji niepoetyckiej” (opartej na prymacie „eksplodującego, formującego się w pędzie” doznania, emocjonalności, krzyku, protestu wobec wszelkiej metaforyzacji – prowadzącego ostatecznie ku dosłowności), zaś dostrzegając podobne elementy stylu, Andrzej K. Waśkiewicz postponował wartość nowofalowego buntu przeciwko poetyckim konwencjom, pisząc, iż postulat wpływania literatury na kształt rzeczywistości społecznej jest zgoła utopijny i rodzi jedynie „pozorność rozstrzygnięć”, bowiem każde „działanie poetyckie” „rozgrywa się tylko na terenie literatury” („Trudności uczestnictwa”, podkr. oryg.).\nCenzura. Pragnienie realnego oddziaływania na kształt rzeczywistości społeczno-politycznej, próba zbudowania interwencyjnego modelu poezji zaangażowanej opartej o publicystyczny idiom bardzo szybka zderzyła się z ograniczeniami PRL-owskiej cenzury. Tom „W fabrykach udajemy…” nie ukazał się w postaci zaplanowanej przez poetę. Ingerencji cenzury – odrzuceniu kilku wierszy politycznie niepoprawnych – Kornhauser dał jednak odpór, wydając jeszcze w tym samym roku (1973) w liczbie trzydziestu (ręcznie numerowanych) egzemplarzy jeden z pierwszych samizdatów sytuujących się poza aparatem kontroli publikacji, zatem w istocie prekursorski wobec instytucji „drugiego obiegu”, która narodzi się właściwie dopiero po wypadkach czerwca roku ’76. W „Zabójstwie” umieszczonych zostało 10. wierszy, wśród których znalazł się osławiony „Urząd poezji” – manifest ironicznej nieufności wobec totalitarnych działań komunistycznej władzy od marca ’68 do grudnia ’70.\nPrzełom. Po pięcioletniej przerwie, jaka nastąpiła po wydaniu „W fabrykach…” i „Zabójstwa” (rok później powstaje wprawdzie jeden z najistotniejszych tomów krytycznoliterackich, będących bezkompromisowym manifestem nowofalowej literatury, napisany wespół z Adamem Zagajewskim „Świat nie przedstawiony”, który jednakże stanowi właściwie – w świetle licznych ocen historyków literatury, jak i samego poety – moment domknięcia i zwieńczenia okresu nowofalowego Sturm und Drang), Kornhauser publikuje, nieomal symultanicznie, trzy kolejne tomy wierszy: „Stan wyjątkowy” (1978), „Zjadacze kartofli” (1978), „Zasadnicze trudności” (1979).\nSpośród tych tomów jedynie pierwszy zawiera jeszcze elementy jawnie zaangażowanego wiersza – z publicystyczną, narracyjną dykcją na czele (np. „Kto się boi czerwonego Rudiego”, „Wolfgang Lefevre” czy wiersze z cyklu „Wzniosła praca”), jednakże i tutaj – oprócz, rzecz jasna, wielu słynnych, iście nowofalowych utworów, jak „Traktat poetycki” będący tyleż wyznaniem wiary w poezję realistycznego konkretu, co pragnieniem uczynienia z poezji narzędzia powszechnej użyteczności – odnajdziemy utwory zapowiadające zerwanie z „poezją teraźniejszości” („Niepamięć”, „Chwila wspomnień”) i odwrót od eksploracji żywiołu polityczności na rzecz tzw. zwrotu intymistycznego (np. „Babcia”, „W słońcu”), który zasygnalizowany zostaje w „Stanie wyjątkowym” za pomocą motywu przebudzenia.\nWyrazistość tego przełomu daje się zauważyć już w całej rozciągłości w „Zjadaczach kartofli”, w którym to tomie dominuje cykl „Osiem linijek” przynoszący krótkie, gnomiczne zapisy stanowiące zapowiedź uprawianej później przez Kornhausera „poetyki epifanijnej”, połączonej z silniejszą niż dotychczas ekspozycją prywatnej sytuacji piszącego. To właśnie ten tom (i ton) widział Stanisław Barańczak w jednej z najgłośniejszych recenzji (opublikowanej pierwotnie pod pseudonimem, włączonej do „Etyki i poetyki”) jako swoistą zdradę społecznego zaangażowania poety nowofalowego. Z goryczą konstatował, iż „w jego [Kornhausera] dawnych [z pierwszej połowy lat 70. – przyp. A.G.] wierszach doświadczenie indywidualne nakładało się na doświadczenie społeczne, stanowiło jego sublimację i koncentrat. W wierszach nowych [z t. „Zjadacze kartofli”] natomiast […] poeta demonstracyjnie udziela miejsca doświadczeniu najzupełniej prywatnemu, osobistemu, nieistotnemu z perspektywy ogólnospołecznej”.\nLata 80. W tym mniej więcej czasie na scenę literacką wkracza generacja pisarzy (młodszych od nowofalowych twórców o mniej więcej dekadę, urodzonych w połowie lat 50.) akcentujących potrzebę odejścia od tego, co centralistyczne, polityczne, społecznie zaangażowane i powrotu w przestrzeń wnętrza i wyobraźni.\nW „Zasadniczych trudnościach” Juliana Kornhausera debiutujący podówczas poeci (np. Jerzy Gizella, Bronisław Maj, Krzysztof Lisowski) znajdują potwierdzenie potrzeby zwrotu ku „nowej prywatności”. W takich wierszach, jak „Pożegnanie” czy „Wyrok” widziano zapowiedź poszukiwania i obrony autentyczności poety wobec uwikłania w społeczne postawy i polityczne języki.\nWkrótce jednak wydarzenia polityczne na powrót określą świadomość poetycką. Na fali swoistej „odwilży”, rozluźnienia gorsetu cenzury w okresie po wprowadzeniu stanu wojennego, Kornhauser publikuje tom „Hurrraaa!” będący złożeniem wierszy zatrzymanych ongiś przez politycznych decydentów (a ogłoszonych przez poetę w „Zabójstwie”) oraz cyklu „Tąpnięcie”, który stanowił realizację programu poezji zawartego w maksymie „trudnej solidarności z innymi” („Gra”).\nTo właśnie tych kilkadziesiąt utworów zyskało sobie największe uznanie krytyków, którzy podkreślali wagę swoistego eksperymentu „podsłuchiwania” głosów bohaterów dnia codziennego (w wierszach tych mówią górnik, tkaczka, działkowiec, monter). Rezygnując z poetyckości, oddając przestrzeń poezji niemal całkowicie do dyspozycji języka kolokwialnego, naturalnego, najbliższego mowie ulicy, podmiot-reporter wsłuchuje się w bolączki i nadzieje ludzi znajdujących się na marginesie wielkiej historii. Bohaterowie „Tąpnięcia” „mówią językiem – pisał Piotr Sommer – tak autentycznym, tak silnie nacechowanym środowiskowo i zawodowo […], że trudno o bardziej lapidarny portret mentalno-językowy pracującej Polski epoki schyłkowego komunizmu”. („Nie okrzyczane zwycięstwo zjadaczy kartofli”).\nZainteresowanie peryferyjnymi problemami i narracjami da o sobie znać także w tomie „Za nas, z nami”, w którym poeta celowo nawiązuje do wiersza Różewicza, aby podkreślić swoją bliskość wobec spraw codzienności (w książce zwracają uwagę zwłaszcza utwory poświęcone, by użyć socjologicznego terminu, „wykluczonym”: żebrakom, starcom, sierotom).\nZmiana? W latach 90. zmienia się nieco perspektywa i formalna, i tematyczna. Ale wyczulenie etyczne, rozumienie wiersza jako empatycznego i krytycznego zarazem świadectwa pozostaje. Dzieje się tak zarówno w „Kamyku i cieniu” (1996), pełnym zapisów traum XX wieku (dramaty przesiedleńców, internowanych i wygnanych; holokaust, antysemityzm, wojna jugosłowiańska), jak i w „Było minęło” (2001) czy wreszcie w ostatniej książce poetyckiej Kornhausera „Origami” (2007).\nCo ciekawe, mimo upływu czasu, kolejne poetyckie tomy Kornhausera z lat 90. i pierwszych nie przynoszą stabilizacji formy wierszowej. Znajdziemy w nich zarówno długie, narracyjne utwory (np. w cyklu „Mury” z „Kamyka i cienia” czy „Było minęło” z tomu pod tym samym tytułem), ponowoczesne elegie, pisane dystychem, nawiązujące do wiersza iwaszkiewiczowskiego („Elegie edmontońskie” z „Było minęło”), krótkie strofoidalne zapisy zbliżające się do wiersza różewiczowskiego (z „Było minęło”), gnomiczne wersy naśladujące formę haiku (z „Origami”), wreszcie eksperymenty formalne (wiersz „Widzenie” składający się z tytułu, motta i kropki, z „Origami”), które także goszczą na kartach poszczególnych tomów Kornhausera (dość przypomnieć słynne „Sprostowanie” z tomu „Hurrraaa!”).\nNadrzędną zasadą poezji Kornhausera jest pragnienie – używając określenia Mirona Białoszewskiego – „aby wiersz doniósł samą rzeczywistość”. Forma wierszowa przeto stanowi efekt poszukiwania kształtu, w jaki układa się ludzkie doświadczanie, nie zaś głównego ośrodka poszukiwań poety, skoncentrowanego na odkrywaniu języków, którymi mówi do nas świat i, za sprawą których to języków wyrażać można naszą za niego odpowiedzialność.\nDziecko. Postać dziecka pojawia się w tej poezji dość wcześnie (reminiscencje z urodzin córki w tomie „W fabrykach udajemy…”), jednakże dopiero od końca lat 70. (w obrębie tzw. „zwrotu intymistycznego”, szczególną rolę wydaje się tu pełnić utwór „Dziecko patrzy jak piszę” z tomu „Zjadacze kartofli”) zyskuje oryginalną i wyrazistą rolę.\nPrzyglądając się dzieciom spotykanym na spacerze, w autobusie, na ulicy, Kornhauser nie tylko rejestruje detale świadczące o dziecięcej wrażliwości. Zmienia się usytuowanie poety-reportera, który zdecydowanie skraca dystans, próbując dokonać maksymalnego zbliżenia do dziecięcych światów (tak dzieje się w przejmujących wierszach z lat 80.: „Dziewczynka z Domu Dziecka”, „Kalekie dzieci rozmawiają z papieżem w jednym z miast brazylijskich” czy w cyklu „Śpi ciemna dziewczynka” z tomu „Kamyk i cień”).\nCelem empatycznego obrazowania jest nie tylko próba wniknięcia w rzeczywistość dziecięcej świadomości i wyobraźni, ale także zbudowanie perspektywy, z jakiej możliwe będzie dyskretne napomnienie skierowane w stronę „dorosłej rzeczywistości” (np. „Co bym zrobił, gdybym miał czarodziejską różdżkę” z tomu „Hurrraaa!” czy „Moja kochana mama” z „Było minęło”). Empatyczne akty służą także eksperymentom konstruowania podmiotu sytuującego się na granicy świata dziecięcego i dojrzałego, którego sposób patrzenia na rzeczywistość i przydany język pozwalają oswoić zjawisko ulotności, znikomości świata, pogodzić się z przemijalnością, znaleźć schronienie w najprostszych rzeczach, które z czułością oglądane, zachowane we wspomnieniu, dają odpór, pomimo własnego materialnego zniszczenia, potędze Czasu (np. cykl „Szkiełko” z tomu „Było minęło”).\nWykluczeni. Temat wykluczenia wiąże się także z obrazowaniem i postaciowaniem dziecka. Wielu bowiem dziecięcych bohaterów tej poezji to dzieci – kalekie, ubogie, osierocone. Ich „małym wielkim” dramatom, nadziejom i oczekiwaniom przygląda się poeta z troską, ale z zachowaniem dyskretnego dystansu, który umożliwia czytelnikowi dojrzałą refleksję nad istotą mechanizmów społecznych prowadzących do biedy i, w konsekwencji, wykluczenia.\nUbodzy, nędzarze, żebracy, zbieracze odpadków, ale także ofiary systemów politycznych (zarówno komunistycznej gospodarki centralnej, jak i wolnorynkowego molocha) – wszyscy oni trafiają na karty tej twórczości. Ich liczne portrety (często występuje w tych utworach technika jukstapozycji) skoncentrowane są na – izolowanych od siebie – konkretach, detalach światów, które zamieszkują (śmietnisko, chodnik, wystawy sklepowe, pudełko) przez co czytelnik ma możliwość nie tylko „widzenia” ludzkiej biedy, lecz jej momentalnego w wierszu (przez wiersz) doznania.\nPrzemijanie. Pojawia się nagle, zwłaszcza w wierszach z początku lat 90. Z wejścia w smugę cienia, z poczucia nieodwracalności upływu bycia, biorą się utwory z tomu „Kamyk i cień”, w których poeta rysuje obrazy upływającego, materializującego się czasu (za pomocą emblematów: kamienia, wody, wiatru, dymu, cienia).\nNieomal jednocześnie z „Kamykiem i cieniem” ukazuje się autobiograficzna powieść „Dom, sen i gry dziecięce”, wpisująca się w nurt nostalgiczny prozy lat 90. (inaczej – tzw. nurt „małych ojczyzn”), w której, sięgając po model powieści inicjacyjnej, powraca Julian Kornhauser do czasów dziecięctwa i swojej najpierwszej młodości.\nZarówno w powieści, jak i w wierszach z ostatnich tomów dostrzeżemy interesującą grę dystansami. Wspominające „ja” nie identyfikuje się w pełni z „ja” wspominanym, zachowując wobec niego „interpretacyjną”, „hermeneutyczną” odległość, nieprzekraczalną granicę, której istnienie powoduje, że własnym doświadczeniom przygląda się podmiot z odległości umożliwiającej zarówno obiektywistyczny dialog z dokonanymi wyborami, jak i potraktowanie własnego okresu dojrzewania w kategoriach (pokoleniowej) metafory wtajemniczania w kolejne kręgi doświadczenia (swoistej poetyckiej bezdomności) oraz utrzymanie w stanie potencjalności tajemnicy zawartej w szyfrze dzieciństwa.\n„Bolesnej rozkoszy” ubywania towarzyszą również zabiegi zmierzające do oswojenia lęków i trwóg związanych z dotkliwością tego, co nieuchronne (np. cykle „Szkiełko” i „Elegie edmontońskie” w tomie „Było minęło”), z grozą rozpadu znanego świata, którego to procesu nie sposób powstrzymać. Motyw niewyrażalności, kapitulacji języka wobec ulotności bycia, pojawia się zwłaszcza w utworach, w których poeta próbuje rekonstrukcji – ostatecznie niemożliwej i zarzucanej – gliwickiego świata młodości, rodzinnego kręgu, wielokulturowej społeczności Śląska (np. „Śląsk” i „Cień” z tomu „Kamyk i cień”, „Na ulicy mojego dzieciństwa”, „Z przeszłości” z „Origami”).\nŚląskość. Jako temat z natury posiadający charakter epicki i narracyjny problem specyfiki wielokulturowego Śląska widzianego przez pryzmat lęków i wtajemniczeń dziecka rozwinięty został najpełniej w powieści „Dom, sen i gry dziecięce”. W niej to wyrażone zostaje przeświadczenie o rdzennym, pierwotnym charakterze kultury śląskiej, wobec której protagonista zachowuje ambiwalentny stosunek: z jednej strony podziwia jej trwałość i autentyczność, z drugiej zaś – odczuwa względem niej nie do końca zracjonalizowaną i wytłumaczalną obcość.\nTakże wiele wierszy, zwłaszcza z późnego okresu pisarstwa Kornhausera, stanowi próbę anamnestycznej rekonstrukcji utraconych przestrzeni związanych z okresem dojrzewania. Konkluzje tych utworów jednak przynoszą gorzką wiedzę o nieprzekraczalności barier pamięci, wyobraźni i języka: „ulica Szeroka/ jest coraz węższa// nie przecisnę się tędy już nigdy” („Stara Bóżnica” z tomu „Za nas, z nami”). „wszystko, i trzciny, i ogniska,/ kruche kukuruźniki i bunkry,/ chowa się za rozkopanym podwórkiem,/ z którego widać dwa rozdzielone murem/ groby rodziców” („Śląsk” z tomu „Kamyk i cień”). „Katowice Zawodzie, Huta Ferrum,/ ciąg kamienic z cegły./ Mijam tę stację tyle razy/ i nie mogę sobie tu wyobrazić/ mojej mamy z lizakiem w ręku” („Z przeszłości” z tomu „Origami”).\nŻydowskość. Stanowi ważny krąg tematyczny, w obrębie którego mieści się wiele wątków: świadectwa żywotnych, traumatycznych, nieusuwalnych doświadczeń Zagłady („Miasteczko Bełz”, „Śmierć-Żydówka” z tomu „Za nas, z nami”), dla których nowego wyrazu poszukuje Kornhauser zwłaszcza w wierszach z cyklu „Żydowska piosenka” (pomieszczonych w tomie „Kamyk i cień”). Wirtuozerska stylizacja na średniowieczną „Pieśń o zabiciu Jędrzeja Tęczyńskiego” pozwala (w utworze „Wiersz o zabiciu Doktora Kahane”) znaleźć formę dla wspomnienia żydowskich pogromów podczas II wojny światowej. Bezradność świadka wygnań rodzin żydowskich w okresie marca ’68 przywołuje utwór „Bat” (z tomu „Kamyk i cień”). Dyskretnym napomnieniem zaś z powodu odradzającego się antysemityzmu jest wiersz „Spacer z Miroslavem Holubem” (pochodzący z ostatniego tomu poety).\nJednym z najbardziej tajemniczych, enigmatycznych aspektów żydowskości jest osobisty stosunek bohatera kilku wierszy (m.in.: „Bar micwa” z tomu „Kamyk i cień”) do problematycznej – nieudanej, nie dającej spokoju, powracającej w szeregu reminiscencji – inicjacji religijnej, która przedstawiona zostaje jako rodzaj „duchowego gwałtu” na kartach autobiograficznego „Domu, snu…”.\nWYBRANE ZABIEGI FORMALNE:\nIntertekstualne wiązania. Poezja Juliana Kornhausera z pewnością wyrasta w głównej mierze z doświadczenia bezpośredniej obserwacji świata, jej domeną jest także zaangażowanie i interwencjonizm. Te cechy poezjowania nie wykluczają jednak literackich dialogów, jakie możemy obserwować w wielu utworach (głównie z okresu lat 90. i pierwszych).\nSpośród licznych nawiązań do dzieł poetów europejskich (we wczesnych tomach odnajdziemy np. utwory parafrazujące teksty i odwołujące się do kulturowego funkcjonowania fenomenów pisarstwa Friedricha Hölderlina w „Nastanie święto…”, Rainera Marii Rilkego w „W fabrykach udajemy…”, Dylana Thomasa i Williama Carlosa Williamsa w „Zjadaczach kartofli”) zwracają uwagę zwłaszcza te, które – mniej lub bardziej bezpośrednio – odsyłają do tradycji amerykańskiego obiektywizmu. W „When the sky is blue” (z tomu „Origami”) Kornhauser składa swoisty hołd obiektywistycznej dykcji Charlesa Reznikoffa, występującej pod postacią metonimicznego cytatu, którego przywołanie ma wzmacniać efekt realności poetyckiej reprezentacji.\nEkfrazy. Wyobraźnia malarska jest ważnym źródłem artystycznego kodowania dokonującego się w poezji Kornhausera. Już debiutancki tom („Nastanie święto…”) wyrastał na podglebiu niespokojnych wizji Breughla i Goi, do których nawiązywał za sprawą onirycznej konwencji wyrażania (logika wiązania wizji sennych), jukstapozycyjnej kompozycji poszczególnych obrazów, aluzji do poszczególnych dzieł obydwu malarzy.\nW tomie „Zjadacze kartofli” pomieszczony został utwór „Pejzaż z Murnau”, osnuty wokół twórczości Kandinskiego z fowistycznego okresu pobytu malarza w osławionym bawarskim miasteczku, stanowiący bardzo ciekawe wykorzystanie elementów ekfrastycznych (w poetyckim słowie odtworzona zostaje swoista aura obrazów malarza) w celu zbudowania metafory powrotu do genius loci, miejsca, które zostało porzucone, a które było źródłem sił witalnych i twórczych. Tym samym wspomniany wiersz staje się ważnym ogniwem dokonującego się w tym czasie w dziele Kornhausera odwrotu od „publicystycznego” charakteru poezji nowofalowej.\nNiewątpliwie najdonioślejszym przykładem intersemiotycznego dialogu jest cykl „Niebo nad górami” z tomu „Kamyk i cień”, będący próbą opowiedzenia historii twórczości jednego z najważniejszych artystów powojennego malarstwa polskiego – Andrzeja Wróblewskiego. Poszczególne wiersze składające się na ów cykl noszą wprawdzie tytuły konkretnych dzieł autora „Rozstrzelań”, tym niemniej nie stanowią one bezpośrednich ekfraz (poetyckich opisów i interpretacji) obrazów Wróblewskiego. Są raczej częściami poetyckiego kolażu zmontowanego z elementów ikonicznych (poszczególnych motywów i przedstawień malarskich obecnych w dziełach krakowskiego malarza) zaczerpniętych z kolejnych etapów ewoluującej twórczości artysty. Cykl Kornhausera, przypominając skomplikowaną biografię Wróblewskiego (egzystencję pełną sprzeczności, żywiołowych reakcji, dylematów, tragedii i wyborów dokonywanych w cieniu reżimowej dyktatury w Polsce lat 50.), stanowiąc świadectwo niewątpliwej fascynacji gorączkowymi obrazami Wróblewskiego, może być rozumiany jako rodzaj poetyckiego wskrzeszenia artysty, który w „Niebie nad górami” Kornhausera „już zawsze oczyszczać będzie swoje dzieło”.\nAudycja radiowa: http://www.polskieradio.pl/8/2382/Artykul/1617473/\nJULIAN KORNHAUSER – WYBRANA BIBLIOGRAFIA:\nI Twórczość Juliana Kornhausera na tle pokolenia Nowej Fali:\nStanisław Balbus, „Poezja «Teraz»”, „Życie Literackie” 1973, nr 43;\nStanisław Barańczak, „Etyka i poetyka. Szkice 1970–1978”, Paryż 1979;\nLidia Burska, „Awangarda i inne złudzenia. O pokoleniu '68 w Polsce”, Gdańsk 2013;\nPrzemysław Czapliński, Piotr Śliwiński, „Literatura polska 1976–1998. Przewodnik po prozie i poezji”, Kraków 1999;\nKrzysztof Dybciak, „Nowe w nowej poezji”, „Teksty” 1975, nr 1;\nZbigniew Jarosiński, „Postacie poezji”, Warszawa 1985;\nMarian Kisiel, „Strategia i poetyka Nowej Fali. Zarys problemu”, [w:] „Pokolenia i przełomy. Szkice o literaturze polskiej drugiej połowy XX wieku”, Katowice 2004;\nJakub Kozaczewski, „Polska tradycja literacka w poetyce Nowej Fali. O poezji Stanisława Barańczaka, Juliana Kornhausera, Ryszarda Krynickiego i Adama Zagajewskiego”, Kraków 2004;\nTadeusz Nyczek, „«Powiedz tylko słowo». Szkice literackie wokół «Pokolenia '68»”, Londyn 1985;\nStanisław Stabro, „«Teraz» – po latach”, [w:] „Poezja i historia. Od Żagarów do Nowej Fali”, Kraków 2001;\nLeszek Szaruga, „Literatura i życie. Najważniejsze wątki dyskusji literackich 1939–1989”, Lublin 2001;\nMałgorzata Szulc Packalén, „Pokolenie '68. Studium o poezji polskiej lat siedemdziesiątych”, Warszawa 1997;\nII Pisarstwo Juliana Kornhausera:\nKrzysztof Biedrzycki, „Do rzeczy, do czasu”, „Dekada Literacka” 2002, nr 1/2;\nZbigniew Bieńkowski, „Poezja i niepoezja. Czasownik”, „Kultura” (Warszawa) 1973, nr 31;\n„«Było nie minęło». Antologia tekstów krytycznych poświęconych twórczości Juliana Kornhausera”, red. A. Gleń, Opole 2011;\nJanusz Drzewucki, „Ktoś inny”, „Twórczość” 1996, nr 3;\nAdrian Gleń, „«Marzenie, które czyni poetą»… Autentyczność i empatia w dziele literackim Juliana Kornhausera”, Kraków 2013;\nAdrian Gleń, „«Wiernie, choć własnym językiem». Rzecz o krytyce literackiej Juliana Kornhausera”, Poznań 2015;\nJacek Gutorow, „Języki Kornahusera”, [w:] „Niepodległość głosu. Szkice o poezji polskiej po 1968 roku”, Kraków 2003;\nJacek Gutorow, „Tytuł. Na marginesie jednego wiersza Kornhausera”, „Topos” 2006, nr 3;\nMichał Kaczmarek, „Gry (z) pamięci(-ą). «Dom, sen i gry dziecięce» Juliana Kornhausera”, „Topos” 2006, z; 3;\nTadeusz Komendant, „Przedmiot ze słów”, [przedmowa do:] J. Kornhauser, „Wiersze z lat osiemdziesiątych”, Kraków 1991;\nJerzy Kwiatkowski, „Inny Kornhauser”, [w:] „Felietony poetyckie”, Warszawa 1982;\nMichał Larek, „«To, co pierwotne». O pragnieniu powrotu do przezroczystego języka w twórczości Juliana Kornhausera”, „Kresy” 2006, nr 1/2;\nKrzysztof Lisowski, „Turyści strachu, filozofowie głębi”, „Nowe Książki” 2002, nr 2;\nBronisław Maj, „Dwa tomy Kornhausera”, „Tygodnik Kulturalny” 1979, nr 36;\nPiotr Michałowski, „Od-znaczanie pamięci (O poezji Juliana Kornhausera)”, „Pogranicza” 2007, z. 4;\nEwa Pindór, „Słowo a rzeczywistość, czyli o poezji Juliana Kornhausera”, [w:] „Wśród poetów współczesnych”. Studia i szkice pod redakcją W. Wójcika, Katowice 1986;\n„«Rzeczy do nazwania». Wokół Kornhausera”, red. A. Gleń, J. Kornhauser, Poznań 2016;\nPiotr Sobolczyk, „«Ciemne dzieci»” Kornhausera”, „Topos” 2006, nr 3;\nMarian Stala, „Już nic. O jednym wierszu Juliana Kornhausera”, [w:] „Druga strona. Notatki o poezji współczesnej”, Kraków 1997;\nBarbara Stawiczak [Stanisław Barańczak], „Sztuczny spokój”, „Tygodnik Powszechny” 1978, nr 50;\nLeszek Szaruga, „Poezja pochłania świat, świat pochłania poezję”, „Nowe Książki” 1973, nr 18;\nAndrzej K. Waśkiewicz, „Trudności uczestnictwa”, „Twórczość” 1974, nr 10;\nAndrzej Zawada, „Wszystko pokruszone”, „Twórczość” 1980, nr 9;\nAndrzej Zawada, „Oset, pokrzywa”, „Topos” 2006, nr 3.\nOznaczenia redakcyjne: Adrian GleńAndrzej K. WaśkiewiczAndrzej ZawadaAnna LegeżyńskaBożena TokarzBronisław MajEwa PindórJacek GutorowJakub KozaczewskiJanusz DrzewuckiJerzy KwiatkowskiJulian KornhauserKrzysztof BiedrzyckiKrzysztof DybciakKrzysztof LisowskiLeszek SzarugaLidia BurskaMałgorzata Szulc PackalénMarian KisielMichał KaczmarekMichał LarekPiotr MichałowskiPiotr ŚliwińskiPiotr SobolczykPrzemysław CzaplińskiStanisław BalbusStanisław BarańczakStanisław StabroTadeusz KomendantTadeusz NyczekZbigniew BieńkowskiZbigniew Jarosiński


WĘGLOWODANY W POŻYWIENIU TABELA | InfoZdrowie24.pl\nwęglowodany w pożywieniu tabela\nzjeść określoną ilość pożywienia z każdej grupy. Należy zmieścić je w 5 posiłkach: 3 większych i 2 mniejszych. W ten sposób dostarczasz organizmowi wszelkie niezbędne składniki we właściwych proporcjach. Codziennie musisz też wypić 6 szklanek wody. Dietetycy są zgodni: ta dieta działa. Nie\nPożywienie jest dla każdego człowieka jedynym źródłem energii, która jest potrzebna do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Substancje złożone zawarte w żywności rozkładają się w organizmie na prostsze związki, czemu towarzyszy wydzielanie energii. Jak to wygląda w praktyce? Tłuszcze, białka\ntakże: Białka, tłuszcze, węglowodany - po co je jeść Choć same w sobie nie są odpowiednikami mięsa, połączone na talerzu powinny zapewnić nam odpowiednią ilość białka. Na które warto zwrócić uwagę? Dołącz do serwisu Zdrowie na Facebooku! Bądź na bieżąco ze Zdrowiem. Dodaj wtyczkę Gazeta.pl do\nSkończyły się czasy, gdy tłuszcze były w powszechnej świadomości tylko złe, węglowodany uznawano za najbardziej szlachetne paliwo, a białka można było jeść bezkarnie. W zdrowym żywieniu nie obowiązują proste recepty. W dodatku nie można racjonalnego jadłospisu zbudować wyłącznie na tych trzech\n, WYSOKICH WĘGLOWODANÓW; tj. tych które sprzyjają powstawaniu otyłości i cukrzycy typu 2, a które nie, oraz pozostałych składników. Stosunkowo prostym jest zaznajomić się z tabelami pożywienia wg tzw. INDEKSU ŻYWIENIOWEGO TJ. IŻ PRODUKTU. To wystarcza, aby samemu decydować o łatwym doborze składników\nwęglowodany, tj. tych które sprzyjają powstawaniu otyłości i cukrzycy typu 2, a które nie, oraz pozostałych składników. Stosunkowo prostym jest zaznajomić się z tabelami pożywienia wg tzw. INDEKS ŻYWIENIOWY. To wystarcza, aby samemu decydować o łatwym doborze składników swojej diety, co stanowi na\nszczególnie pomocnym są te wykazy dla chorych na CUKRZYCĘ typu 2, GDYŻ UŁATWIAJĄ, opanowanie tzw. szalejących cukrów. Każdy też kto chce ZESZCZUPLEĆ nie ma innego wyjścia, jak tylko się do takiego pożywienia DOSTOSOWAĆ. Należy swoją dietę ułożyć zgodnie z tabelami: ZALECANE i DOZWOLONE, wg tzw. __INDEKSU\nRe: Od kiedy bada się poziom cukru we krwi?\nMOTTO: PRZEŁOM; w logice, ŻYWIENIA człowieka !! NEWS !!\t__NISKIE węglowodany, a raczej ich identyfikację przygotowali, po 38 latach badań, polscy naukowcy z __INSTYTUTU IRL KRAKÓW. Wykaz znajduje się na stronie; __Skrót adresu strony w Internecie_______: MAGDALIRL __ADRES_______:\nAgata Wróbel chce wystartować w igrzyskach Lond...\nchce ZESZCZUPLEĆ nie ma innego wyjścia, jak tylko się do takiego pożywienia DOSTOSOWAĆ. Należy swoją dietę ułożyć zgodnie z tabelami: ZALECANE i DOZWOLONE, wg __INDEKSU ŻYWIENIOWEGO, tj. IŻ produktu. Pokarmy z tabeli: ZAKAZANE należy zwyczajnie wykluczyć. Wtedy dopiero mamy realny i prozdrowotny\nMOTTO: ODCHUDZANIE; wyłącznie jako, RACJONALNE ŻYWIENIE !! NEWS !! __NISKIE węglowodany, a raczej ich identyfikację przygotowali, po 38 latach badań, polscy naukowcy z __INSTYTUTU IRL KRAKÓW. Wykaz znajduje się na stronie, _ADRES_______: www.magdalirl.com.pl/ __Skrót adresu w Internecie\nNEWS. NISKIE węglowodany.\nwykazy dla chorych na CUKRZYCĘ typu 2, GDYŻ UŁATWIAJĄ, opanowanie tzw. szalejących cukrów. Każdy też kto chce ZESZCZUPLEĆ nie ma innego wyjścia, jak tylko się do takiego pożywienia DOSTOSOWAĆ. Należy swoją dietę ułożyć zgodnie z tabelami: ZALECANE i DOZWOLONE, wg tzw. __INDEKSU ŻYWIENIOWEGO, tj. IŻ\ntłuszczów, WYSOKICH węglowodanów, NISKICH węglowodanów; tj. tych które sprzyjają powstawaniu otyłości i cukrzycy typu 2, a które nie, oraz pozostałych składników. Stosunkowo prostym jest zaznajomić się z tabelami pożywienia wg tzw. INDEKSU ŻYWIENIOWEGO, tj. IŻ produktu. To wystarcza, aby samemu DECYDOWAĆ\nz tym zwiększasz ilość białka w pożywieniu i fundujesz sobie tabletki witaminowe. Pomna doświadczeń, szybko dowiadujesz się, że samo zwiększenie podaży białka, właduje cię w niewydolność nerek, które takiej dysproporcji pomiędzy węglowodanami a proteinami nie przetrwają, zwłaszcza w wyniszczonym\nporady chirurgia plastyczna i medycyna estetyczna chirurgia hormony ręce cukrzyca zapalenie jelita grubego wymioty ginekologia niedowaga 10 miesiąc lekarz okulista rehabilitacja aktywność fizyczna krwawienie problemy w rodzinie


Sieci handlowe zmienią sposób generowania wzrostów - Detal\nSieci handlowe zmienią sposób generowania wzrostów\nAutor: dlahandlu.pl/Deloitte 28 lutego 2011 11:22\nNadchodząca dekada zmieni sposoby w jaki sieci spożywcze i marki generują wzrost. W najbliższych latach odbędzie się to, przede wszystkim przez zwiększenie udziałów w rynku, a nie pozyskiwanie nowych, z racji na bogacenie się społeczeństw. Szczególne zmiany będą widoczne w Chinach. Tam liczba przedstawicieli klasy średniej będzie rosła w dużym tempie, a wraz z nią wydatki na produkty przydatne w gospodarstwach domowych - oceniają eksperci firmy doradczej Deloitte w raporcie „Consumer 2020. Reading the signs".\nDo 2030 r. klasa średnia powiększy się na 2 mld osób. Dodatkowo zwiększy się świadomość marek międzynarodowych, a także konsumpcja poza domem, wszystko to oznacza nowe możliwości rozwoju dla producentów. Ze wzrostem znaczenia klasy średniej będziemy mieli także do czynienia w innych rozwijających się krajach, takich jak Meksyk, Rosja, Brazylia, Indonezja, Turcja. Firmy powinny mieć jednak na uwadze, że dochód w tych społeczeństwach pozostanie na relatywnie niskim poziomie, co spowoduje, że konsumenci będą bardzo wrażliwi na ceny oraz podatni na promocje cenowe.\nIstotny wpływ na zmianę globalnych zwyczajów konsumpcyjnych, w obecnej dekadzie, będzie miał czynnik starzejącego się społeczeństwa oraz zmniejszanie się liczby urodzeń. W Europie, w państwach takich jak Niemcy, Hiszpania czy Włochy, współczynnik dzietności wynosi ok. 1,3 - 1,4 w przeliczeniu na kobietę. Jest to znacznie poniżej poziomu, który zapewnia naturalną zastępowalność pokoleń. Oznacza to, że w perspektywie najbliższych 50 lat, liczba mieszkańców starego kontynentu zmniejszy się o 60 milionów. Jeszcze gorzej, pod względem liczby urodzeń, wygląda sytuacja w Korei Południowej i Japonii, gdzie wskaźnik dzietności plasuje się poniżej 1,2. Spowoduje to stopniowe zmniejszanie się liczby ludności w wieku produkcyjnym, to z kolei przełoży się na spadek tempa wzrostu gospodarczego oraz zmniejszy konkurencyjność tych państw na arenie międzynarodowej.\nSzacuje się, że do 2015 r. pokolenie l.50., zwane potocznie „baby boomers", wchodzące dziś w wiek emerytalny, w Stanach Zjednoczonych zgromadzi 60 proc. dobrobytu tamtejszego społeczeństwa, oraz będzie odpowiadać za 40 proc. ogólnych wydatków. Ich zainteresowaniem będą się cieszyć produkty i usługi przedłużające młodość oraz oferujące rozrywkę, szczególnie podróże - mówi Lawrence Hutter, partner w Deloitte.\nNajbliższa dekada przyniesie także wzrost cen żywności. Wpływ na to ma kilka czynników - przede wszystkim rosnąca populacja, będzie wymagała większych ilości produktów, przy jednoczesnym spadku ilość ziemi i wody, jakie mogą być wykorzystana do produkcji dóbr spożywczych. Dodatkowym powodem są zmiany klimatyczne, które będą negatywnie wpływać na ilość upraw, a rosnące ceny energii spowodują większe koszty produkcji i transportu, co przełoży się na wzrost cen produktów w sprzedaży detalicznej. W takiej sytuacji konsumenci będą znacznie uważniej wybierać produkty, dbając o ich jakość, a także ograniczać ilość, by w domowym budżecie zminimalizować odsetek wydatków na jedzenie.\nkonsumenci RSS decyzje zakupowe RSS sieci handlowe RSS


Reklamacja towaru - Nordic Decoration\n>>>>Zgłoszenie Reklamacyjne<<<< Kliknij\n1. W przypadku stwierdzenia przez Kupującego wady towaru przysługują mu uprawnienia przewidziane w ustawie z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta oraz z ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny.\n2. Kupujący ma obowiązek sprawdzić stan przesyłki przy dostawie, w obecności kuriera/kierowcy/przewoźnika. Sprawdzenie przesyłki przy odbiorze jest niezbędnym elementem procesu reklamacji. Nawet, jeśli paczka została dostarczona w nienaruszonym opakowaniu, należy sprawdzić czy zamówiony produkt nie posiada niewidocznych na zewnątrz ubytków lub uszkodzeń. Brak dokonania aktów staranności może skutkować odmową uznania reklamacji przez firmę kurierską/ przewoźnika/ firmę transportową.\n3. W przypadku, gdy w trakcie sprawdzenia stanu przesyłki okaże się, że towar jest uszkodzony lub brakuje jakiegoś elementu, należy w obecności kuriera/kierowcy/przewoźnika sporządzić protokół szkody oraz w ten sam dzień, jeżeli to możliwe, skontaktować się ze Sklepem za pomocą e-mail pod adresem reklamacje@nordicdecoration.com.\n4. Różnice w odcieniu wybarwienia tkaniny, skóry, eko-skóry, drewna, płyty laminowanej, które wynikają z różnie ustawionych parametrów monitora lub karty graficznej nie stanowią podstawy do zgłoszenia reklamacji. Zdjęcia przedstawione na stronie Sklepu są poglądowe, tkaniny i kolory różnić się mogą nieznacznie od dostępnych. Kolor drewna naturalnego w rzeczywistości może odbiegać kolorystycznie od zdjęcia produktu.\n5. Do składanej przez Kupującego reklamacji na towar wysyłany firmą kurierską lub za pośrednictwem przewoźnika, zewnętrznej firmy transportowej należy dołączyć protokół szkody. Podpisany protokół szkody wraz z dokumentacją fotograficzną szkody, należy przesłać do Sklepu pocztą listem poleconym lub przesłać skany na adres e-mail:reklamacje@nordicdecoration.com.\n6. W przypadku odsyłania przez Kupującego reklamowanego produktu należy dołączyć do produktu dowód zakupu wraz z wypełnionym formularzem reklamacyjnym.\n7. Dostarczenie reklamowanego produktu następuje do magazynu Sklepu, gdzie rozpatrywana jest reklamacja. Adres, na który należy odesłać produkt jest podany w formularzu zgłoszenia reklamacyjnego . Kupujący powinien uprzednio skonsultować ze Sklepem formy odesłania towaru . Sklep ustosunkowuje się do reklamacji w terminie 14 dni licząc od momentu otrzymania reklamacji. W tym okresie Sklep zobowiązuje się udzielić Kupującemu informacji na temat sposobu rozpatrzenia reklamacji (pozytywnie, negatywnie).\n8. W przypadku nieuzasadnionej reklamacji lub uszkodzenia towaru z winy Kupującego, Kupujący powinien mieć świadomość, że mogą powstać koszty, które mogą obciążać Kupującego.


Okładzina elewacyjna drewnopodobna – Agregat do gipsowania\nPlastertynk Classic Wood to okładzina wielofunkcyjna o dużej elastyczności i o dużym wzorze imitującym naturalnie nieobrobione drewno. Kup imitacja drewna na elewacje, okładzina elewacyjna! IMITACJA DESKI DREWNA OKŁADZINA ELEWACYJNA PANEL.\nKopiaPodobneW standardowej ofercie posiadamy drewnopodobne listwy elewacyjne o. Imitacja drewna na elewacji w opozycji do tradycyjnej okładziny drewnianej posiada . Imitacja drewna, która wygląda jak prawdziwe drewno. Antydeska to profile i deski, które imitują drewno.\nDrewnopodobne deski elewacyjne i ścienne, które . Okładzina elewacyjna – deska dekoracyjna. Deska elewacyjna – system 1m(klej+deska+lakier). Drewnopodobne listwy elewacyjne, a także imitacja cegły elewacyjnej.\nPanele Systemy okładzin elewacyjnych GREINPLAST to producent materiałów budowlanych szeroko rozumianych jako chemia budowlana, a więc: farby, tynki, . Panele elewacyjne – zalety i wady drewnopodobnych profili elewacyjnych. KERRAFRONT to nowoczesna okładzina, zaprojektowana specjalnie dla. T-REX to kolekcja okładzin elewacyjnych o eleganckiej, głębokiej fakturze . Czy imitacja drewna zamiast desek elewacyjnych z prawdziwego drewna to dobre rozwiązanie?\nZobacz piękne elewacje budynków wykończone drewnianymi deskami elewacyjnymi lub panelami drewnopodobnymi. Do ciężkich okładzin elewacyjnych należą deski elewacyjne wykonane z litego drewna oraz imitacje desek . Deski elewacyjne – Elewacje w sklepach Leroy Merlin. W sieci sklepów budowlano-dekoracyjnych Leroy Merlin znajdziesz: Listwa wykończeniowa J-TRIM VOX, . Tradycyjne materiały elewacyjne coraz częściej zastępuje się modnymi płytami włóknocementowymi, ceramiką nowej.\nElastyczne deski elewacyjne Belki sufitowe Belki rustykalne Belki drewnopodobne Profile drewnopodobne Okładziny elewacyjne. Ogłoszenia o tematyce: okładzina elewacyjna drewnopodobna na Sprzedajemy. Kupuj i sprzedawaj rzeczy używane i nowe w Twojej okolicy. Tynk drewnopodobny o strukturze drewna (tzw. pargeting)to już historia.\nDoceń prosty montaż elastycznych imitacje desek e. Imitacja deski elewacyjnej, okładziny elewacyjne, panele drewnopodobne. Doceń prosty montaż elastycznych imitacje desek elewacyjnych styropianowych . Wśród okładzin elewacyjnych znajdziemy przede wszystkim płyty. W ofercie PLASTMAKER również : – deski styropianowe – okładzina elewacyjna drewnopodobna – sufitowe belki rusty.


Keylogger, niebezpieczny program, jak go wykryć i pozbyć się Bankomania\nJedno z oprogramowań szpiegowskich, które kradnie nasze dane m.in. do logowania, nazywa się keylogger. Rejestruje ruchy myszy i naciśnięcia klawiszy na klawiaturze oraz ekranie w przeglądarce lub w aplikacjach. Wie o nas wszystko i wykorzysta to przeciwko nam. 2020-07-01\nKeylogger ma nas na oku. Jest podglądaczem wykorzystującym ludzką nieuwagę. Może być szkodliwy, zbierać hasła i inne poufne dane, lub zgodny z prawem, zainstalowany przez pracodawcę, aby kontrolować aktywności pracowników.\nKeylogger – co to?\nKey znaczy „klawisz”, a logger „rejestrator” – tak możemy przetłumaczyć nazwę tego software’u. Został stworzony, aby śledzić nasze działania na komputerze lub telefonie. Wszędzie tam, gdzie tylko się da.\nPierwszego keyloggera wykorzystali już w latach 70. Rosjanie. Zamontowano go w amerykańskich maszynach do pisania w ambasadzie USA w Moskwie i konsulacie w Petersburgu. Działał osiem lat, zanim został odkryty.\nObecnie keyloggery kradną numery kart kredytowych, hasła do kont i wiele innych poufnych informacji. Robią to na wiele sposobów, w zależności od zaawansowania. Monitorują nasze działania na klawiaturze, robią zrzuty ekranów, wysyłają raporty i rejestrują historię naszej aktywności w przeglądarkach internetowych. Wiedzą więcej niż Google, znają też nasze personalia.\nChoć keylogger to głównie broń hackerów, może też działać w słusznej sprawie, np. sprawdzać zachowania użytkowników na komputerach, służyć do celów naukowych i statystycznych. Można wykorzystać go do kontroli pracowników albo ochrony rodzicielskiej – obserwując, co dzieci robią w internecie. Przyda się wszędzie tam, gdzie wymagana jest dyskretna obserwacja.\nJak działają keyloggery?\nTe szpiegowskie są instalowane na komputerze bez zgody użytkowania. Jak to się dzieje? Najczęściej dodawane są do innego oprogramowania, umieszczane na stronach internetowych lub dodawane do załącznika w e-mailu. Mogą również znajdować się na pendrive’ach. Istnieją także wirusy, które automatycznie pobierają keyloggery. Dlatego uważajmy na załączniki i linki w wiadomościach e-mail oraz nie klikajmy w reklamy i strony o nieznanym źródle. Nie podłączajmy też do swojego sprzętu dysków zewnętrznych, jeśli nie mamy pewności co do ich pochodzenia. Dbajmy również o system operacyjny oraz oprogramowanie zainstalowane na urządzeniu – aktualizujmy je.\nKeylogger – jak go wykryć?\nNajskuteczniejszą ochroną przed keyloggerami, podobnie jak przed większością złośliwego i szkodliwego oprogramowania, jest stosowanie dobrych programów antywirusowych oraz zainstalowanie oprogramowania antykeyloggerowego. Narzędzia tego typu są specjalnie zaprojektowane do wykrywania i usuwania szkodliwego oprogramowania.\nPamiętajmy jednak, że keyloggery to programy, które nie lubią się afiszować. To utrudnia nam zadanie. Jeśli mamy jakieś podejrzenia, powinniśmy skontaktować się z informatykiem albo sformatować dysk i zainstalować na nowo system operacyjny oraz zadbać o odpowiednie hasła chroniące przed instalacją niechcianego oprogramowania.\nDziś coraz więcej osób jest mobile only. Ten fakt nie umknął uwadze cyberprzestępców. Dlatego keyloggery działają także na naszych telefonach komórkowych – zarówno tych z systemem Android, jak i iOS. Robią wszystko co do nich należy: zapisują wiadomości SMS, historię strony internetowej, historię połączeń, lokalizacje GPS, aktywność na komunikatorach i w serwisach społecznościowych. Dane przekazują złodziejom i są wykorzystywane do wydobycia od nas pieniędzy.\nNie miejmy złudzeń – będzie ich coraz więcej, a możliwości zainfekowania komputerów i smartfonów wzrosną. Cyberprzestępcy stosując keyloggery w połączeniu z innymi działaniami i socjotechnikami stają się niezwykle niebezpieczni. Tylko odpowiednia cyberhigienia i twarde zasady mogą nas przed nimi uchronić.\nUwaga na fałszywe maile z Banku!\nPrzestępcy internetowi nie próżnują. Ostatnio w wysyłanych masowo mailach podszywają się pod PKO Bank Polski. Ostrzegamy przed otwieraniem wiadomości z tematem „Potwierdzenie operacji”.\nDokonujesz transakcji na portalu ogłoszeniowym, a kontrahent chce szybko ją sfinalizować i przesyła ci link?


Horoskop zdrowotny dla Koziorożców na sierpień. Sprawdź, co szykują dla Ciebie gwiazdy w temacie zdrowia | Nowości Dziennik Toruński\nCo przewiduje horoskop zdrowotny na sierpień dla Koziorożców?\nCo gwiazdy przygotowały jeszcze dla Koziorożców na sierpień w miłości i życiu?\nMateriał oryginalny: Horoskop zdrowotny dla Koziorożców na sierpień. Sprawdź, co szykują dla Ciebie gwiazdy w temacie zdrowia - Polska Times\nKasia i Marta - dwa srebra z województwa kujawsko-pomorskiego! (zdjęcia)\nW środę nad ranem kibice z Torunia i Grudziądza przeżyli wielką radość. Na igrzyskach w Tokio srebrny medal zdobyła wioślarska czwórka podwójna z Katarzyną Zillmann i Martą Wieliczko w składzie!\n28 lipca 2021, 18:26\nNasza redakcja solidaryzuje się z apelem pracowników TVP 3 Bydgoszcz o zaprzestanie stosowania mowy nienawiści i hejtu oraz sprzeciwu wobec napastliwych i rasistowskich ataków na dziennikarzy (a także innych osób). Przypominamy, że nasza redakcja od kilkunastu miesięcy prowadzi akcję #HejTySTOP!


Lubuskie: Ukrainiec podejrzany o przemyt ludzi do Niemiec - Money.pl\nStrona głównaLubuskie: Ukrainiec podejrzany o przemyt ludzi do Niemiec\nLubuskie: Ukrainiec podejrzany o przemyt ludzi do Niemiec\nDo 3 lat więzienia grozi 29-letniemu Ukraińcowi, oskarżonemu o organizowanie przemytu ludzi do Niemiec. Mężczyzna został tymczasowo aresztowany, akt oskarżenia trafił do sądu - dowiedziała się w poniedziałek PAP w Prokuraturze Okręgowej w Zielonej Górze.\nZdaniem prokuratury, przestępcza działalność Ukraińca wyszła na jaw, po tym jak niemieccy policjanci zatrzymali na swoim terenie czterech obywateli Ukrainy. Przekazali ich stronie polskiej. Ukraińcy powiedzieli polskim strażnikom granicznym, że w dostaniu się do Niemiec pomógł im 29-latek.\nW toku dalszego postępowania ustalono, że oskarżony najpierw ulokował Ukraińców w Szczecinie, później przewiózł ich do Zielonej Góry, skąd wszyscy wyruszyli do Niemiec.\nNie wiadomo, czy 29-letni Ukrainiec był organizatorem tylko jednego przerzutu ludzi do Niemiec. Sprawę ma wyjaśnić prowadzone śledztwo. (PAP)\nTagi: lubuskie, wiadomości, pap\nPrzemyt ludzi do Europy coraz tańszy\nNieudany przemyt rakiet do Chin\nAtaki hakerów. Rosjanie i Ukrainiec oskarżeni o gigantyczny spisek\nMiedwiediew przyjechał do Niemiec